บทกลอน ประพันธ์โดย ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย

ความคดิ ของ มนษุ ย์ สดุ ทรงพลงั จะทกุ ขงั หรอื สขุ ี อยทู่ คี่ ดิ
ถา้ คดิ เปน็ พน้ ทกุ ข์ สขุ ดวงจติ คดิ ไมเ่ ปน็ คดิ แลว้ ตดิ หงดุ หงดิ ใจ
ทกุ ปญั หา ทกุ วกิ ฤติ ใหค้ ดิ ฝกึ ใหค้ ดิ ลกึ ตรกึ ตรอง อยา่ งผอ่ งใส
ฝกึ การใช้ สต-ิ ปญั ญา มาใสใ่ จ สต-ิ ปญั ญา แกไ้ ขได้ ในทกุ การณ์

จากคณุ เพยี งใจ ว.(แอม๊ )
ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย ประพนั ธก์ ลอน

วันท่ี 7 กมุ ภาพันธ์ 2565

249

ความมวั เมา พง่ึ พงิ องิ กเิ ลส เกง่ หาเหตุ ผลรองรบั สนบั สนนุ
ใหท้ ำ� ผดิ ไดเ้ สมอ เผอเรอบญุ คดิ เปน็ คณุ ใหก้ บั ตวั ทำ� ชวั่ ไป
ยง่ิ เรยี นสงู ยง่ิ เกง่ คอยเลง็ หา เหตผุ ลมา พงึ่ พงิ อา้ งองิ ได้
ความสามารถ หลอกตวั เอง และใครใคร ผดิ เปน็ ถกู เสกได้ รา้ ยเหลอื เกนิ

พระชยสาโรภิกขุ
สุชยั ร. นำ� เสนอ - ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย

ประพันธก์ ลอน
วนั ที่ 8 กุมภาพันธ์ 2565

250

ถา้ อยากมี ดวงดี มวี าสนา ตอ้ งหนั มา เปลย่ี นความคดิ จติ ใจมนั่
ดำ� รชิ อบ ดำ� รชิ ว่ั ตวั ใครตวั มนั ไปสรา้ งกนั กรรมชว่ั ดี จงึ มเี วร
เกดิ จากใจ ทไี่ ป มดี ำ� ร ิ กเิ ลสริ เรมิ่ จากใจ ทใี่ ฝ่ฝัน
ความคดิ เปลย่ี น กรรมเปลยี่ น ไปตามกนั ราศดี วง กเ็ ปลยี่ นผนั ตามกนั ไป

จากสุชัย ร. - ดร.ประเสริฐ ภัทรมยั
ประพนั ธ์กลอน

วนั ท่ี 10 กุมภาพันธ์ 2565

251

สิ่งไหนดี แสนดี ที่เป็นสขุ ส่ิงไหนทกุ ข์ ไม่ดี มใี หเ้ หน็
รู้แล้วทิง้ มันไป อยา่ ยึดเป็น ท�ำใจเยน็ เป็นกลาง วางหมดเลย

จากจิม พ. -ดร.ประเสริฐ ภัทรมยั
ประพันธ์กลอน

วันท่ี 10 กุมภาพนั ธ์ 2565

252

“ปลอ่ ยวาง ไมไ่ ด้แปลวา่ ไม่รบั ผดิ ชอบ
แต่หมายถึง การร้จู ักเกี่ยวข้องกบั สงิ่ ต่างๆ อยา่ งถูกเวลา ถกู โอกาส”

พระไพศาล วิสาโล
วันที่ 12 กุมภาพนั ธ์ 2565

253

พทุ ธศาสนา สอนใจ ใหท้ ำ� ด ี คำ� สอนนี้ ใช่ให้ “เป็น” คนดไี ม่
กก็ ลายไป เปน็ “อัตตา” ขนึ้ มาแทน
เพราะวา่ คำ� วา่ “เป็น” เกดิ เมอื่ ไร
พระครบู ญั ชา ตงั้ วงษไ์ ชย
จากสุรชยั ร. - ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย

ประพันธ์กลอน
วนั ท่ี 18 กุมภาพันธ์ 2565

254

น�ำ้ ดีไลน่ ำ้� เสีย

นำ�้ เสยี เรา ตอ้ งเขา้ ใจ ไมว่ ดิ ออก เพยี งทดรอก นำ�้ ดี แทนทไ่ี ล่
นำ้� เสยี นน้ั ใหเ้ จอื จาง บางลงไป นำ�้ ดไี ด้ เปน็ สว่ นใหญ่ กใ็ สดี
นสิ ยั ไมด่ ี กเ็ ชน่ กนั มนั ขนุ่ ขอ้ ง ตอ้ งใฝป่ อง ใหจ้ ติ ดี เขา้ แทนที่
เพมิ่ กำ� ลงั จติ ใจ ทใ่ี ฝด่ ี ไปไลบ่ ี้ นสิ ยั ไมด่ ี หนสี นิ้ เอง

ธรรมะ พระไพศาล วสิ าโล
อำ� นาจ พ. น�ำเสนอ

ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย ประพนั ธ์กลอน
วันท่ี 18 กุมภาพนั ธ์ 2565

นำ�้ ดไี ลน่ ำ้� เสยี สวสั ดวี ันศกุ ร์

*************

นำ้� เสยี นน้ั เราไมจ่ ำ� เปน็ ตอ้ งวดิ ดอก เพยี งแคท่ ดนำ�้ ดเี ขา้ ไปมากๆ มนั กจ็ ะไป

ไลน่ ำ�้ เสยี เอง

นสิ ยั ไมด่ กี เ็ ชน่ กนั เพยี งแตเ่ พมิ่ กำ� ลงั ใหจ้ ติ ใจใฝด่ เี ทา่ นนั้ มนั กจ็ ะไปกำ� จดั นสิ ยั

ไมด่ เี อง

ธรรมะ พระไพศาล วิสาโล

255

อวชิ ชา คอื ทมี่ า ทไ่ี มม่ ี “ความรู้ที่ ถูกตอ้ ง” ครองในจติ
ตอ้ งขจดั ไลอ่ อกไป ไมม่ ดื มดิ ศลี สมาธิ จะไมผ่ ดิ จติ เจรญิ

ท่านพทุ ธทาสภกิ ขุ

256

ไมเ่ ปน็ ไร ยงั ไมพ่ รอ้ ม ปฏบิ ตั ิ กฝ็ กึ หดั ปฏบิ ตั ิ ลองไปกอ่ น
เพอ่ื ใหใ้ จ นน้ั พรอ้ ม เปน็ ขนั้ ตอน ใชพ่ รอ้ มกอ่ น ถงึ ปฏบิ ตั ิ ขดั กบั กาล
อนั ตวั เรา นน้ั แกเ่ ฒา่ ลงทกุ วนั ใยรอกนั ใหพ้ รอ้ มกอ่ น คอ่ ยคดิ อา่ น
ปฏบิ ตั กิ อ่ น เปน็ เหตใุ ห้ พรอ้ มทำ� การ ใหเ้ ปลย่ี นผา่ น ทกุ ขป์ ญั หา พาปลอ่ ยวาง

พระอาจารย์ชยสาโร
จากจิม พ. - ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย

ประพนั ธก์ ลอน
วนั ท่ี 20 กุมภาพนั ธ์ 2565

257

นำ้� ไมไ่ หล ไปขงั ไว้ นานจะเนา่ จติ ของเรา รอู้ ะไร ไมป่ ลอ่ ยเสยี
เกบ็ ไวน้ าน แบกไว้ ใหอ้ อ่ นเพลยี กเ็ นา่ เสยี เปน็ ทกุ ขใ์ จ ไดเ้ ชน่ กนั

พระอาจารยม์ ัน่ ภูริทัตโต
สชุ ยั ร. นำ� เสนอ - ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย

ประพันธก์ ลอน
วนั ท่ี 20 กุมภาพันธ์ 2565

258

ตอ้ งทำ� ตน เปน็ คน หาความร ู้ ใหม้ ากดู รจู้ รงิ องิ เหตผุ ล

มากกวา่ การ ใหค้ วามเหน็ ของตวั ตน ใหอ้ ยบู่ น ความรดู้ ี ทมี่ น่ั คง

เวลาน้ี มปี ญั หา อยมู่ ากมาย คนทง้ั หลาย ชอบให้ ความเหน็ สง่

โดยไมห่ า ความรู้ ทถี่ กู ตรง ทำ� ใหห้ ลง ทางไป ใหย้ ากเยน็

สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์( ป.อ.ปยุตโต)
จากศวิ ลกั ษณ์ (พจี่ ่ี) - ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย

ประพนั ธก์ ลอน
วนั ท่ี 20 กมุ ภาพนั ธ์ 2565

259

สามอยา่ ง

สามประการ ทผ่ี า่ น ไมก่ ลบั มา หนง่ึ เวลา ผา่ นไป ดงั นำ้� ไหล
สองชวี ติ ทผี่ า่ น ลว่ งเลยไป สามเยาวว์ ยั ไมห่ วน ทวนกลบั คนื
ของสามอยา่ ง ตวั รา้ ย ทำ� ลายชวี ติ หนง่ึ มจี ติ โมโหรา้ ย ใจสดุ ฝนื
สองโอหงั ทรนง จงใจยนื สามใจแคบ ไมค่ ายคนื ใหผ้ ใู้ ด
ของสามสง่ิ ทที่ งิ้ ไปไมไ่ ด ้ หนง่ึ ความเชอ่ื มนั่ ใจ ไมห่ วนั่ ไหว
สองความหวงั ทล่ี ำ้� คา่ กวา่ ใดใด สามความรกั มไี วใ้ ห้ กบั ผคู้ น
สามประการ ทปี่ ระมาณ คา่ ไมไ่ ด ้ หนง่ึ ความดี ทำ� ดไี ป ในทกุ หน
สองความรกั มไี ว้ ในใจตน สามมติ รภาพ กบั ทกุ คน ลน้ คา่ ควร
สามอยา่ งน้ี ไมจ่ รี งั ไมย่ ง่ั ยนื หนง่ึ ความสำ� เรจ็ เสรจ็ คนื ไมก่ ลบั หวน
สองทรพั ยส์ นิ หมดไปได้ ใหใ้ ครค่ รวญ สามชอื่ เสยี ง เกยี รตเิ ยา้ ยวน อยไู่ มน่ าน
สามอยา่ งท่ี พานำ� ความสำ� เรจ็ หนง่ึ คอื เคลด็ ความรคู้ ม ผสมผสาน
สองสติ ปญั ญา พาเบกิ บาน สามวนิ ยั ใชก้ าร งานฝกึ ตน
สามอยา่ งท่ี ตอ้ งออม ถนอมรกั ษา หนง่ึ พอ่ แม่ พงึ่ พา มาแตต่ น้
สองครอบครวั ใหอ้ ยสู่ ขุ ทกุ ผคู้ น เพอื่ นพอ้ งตน รกั ษาไว้ ไดใ้ จกนั
สามอยา่ งที่ มไี ว้ ใชท้ ำ� งาน หนง่ึ เปา้ หมาย วางไว้ ตงั้ ใจมนั่
สองวธิ ี การทำ� รว่ ม รวมใจกนั ใจยดึ มน่ั อดุ มการณ์ ทมี่ นั่ คง
สามอยา่ งท่ี มไี ว้ ใชค้ บมติ ร หนงึ่ มจี ติ จรงิ ใจ ไมล่ วงหลง
สองสจั จะ ตอ้ งรกั ษา ใหม้ นั่ คง สามขอจง มนี ำ�้ ใจ ใหแ้ กก่ นั
สามสงิ่ ท่ี ตอ้ งรกั ษา ไวใ้ หด้ ี หนงึ่ โอกาส ทมี่ ี ทสี่ รา้ งฝนั
สองชวี ติ ตอ้ งดแู ล ตอนแกก่ นั มติ รภาพ ความสมั พนั ธ์ อนั ยงั่ ยนื

จาก สุขมุ มาศ (มุย้ ต้วั เจ)๊
ดร.ประเสริฐ ภัทรมยั ประพนั ธก์ ลอน

วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2565

260

3 อยา่ ง (Blue Kiss) ทผี่ า่ นไปแลว้ ไมค่ นื กลบั มา3 อยา่ ง (Blue Kiss) ทช่ี ว่ ยเราใหส้ ำ� เรจ็

1. เวลา 1. ความรู้

2. ชวี ติ 2. สตปิ ญั ญา

3. วยั เยาว์ 3. วนิ ยั

3 อยา่ ง (Blue Kiss) ทส่ี ง่ ผลทำ� ลายชวี ติ เรา 3 อยา่ ง (Blue Kiss) ทตี่ อ้ งถนอมรกั ษา

1. โมโห 1. พอ่ แม่

2. โอหงั 2. ครอบครวั

3. ใจแคบ 3. เพอ่ื นพอ้ ง

3 อยา่ ง (Blue Kiss) ทที่ ง้ิ ไมไ่ ด้ 3 อย่า่ ง (Blue Kiss) ที่่�ใช้ใ้ นการทำำ�งาน

1. ความเชอื่ 1. เปา้ หมาย

2. ความหวงั 2. วธิ กี าร

3. ความรกั 3. อดุ มการณ์

3 อยา่ ง (Blue Kiss) ทป่ี ระมาณคา่ ไมไ่ ด้ 3 อยา่ ง (Blue Kiss) ทใ่ี ชใ้ นการคบมติ ร

1. ความรกั 1. สจั จะ

2. ความดี 2. จรงิ ใจ

3. มติ รภาพ 3. นำ้� ใจ

3 อยา่ ง (Blue Kiss) ทไี่ มน่ ริ นั ดร์ 3 อยา่ ง (Blue Kiss) ทต่ี อ้ งรกั ษาไวใ้ หด้ ี

1. ความสำ� เรจ็ 1. โอกาส

2. ทรพั ยส์ มบตั ิ 2. ชวี ติ

3. เกยี รตยิ ศ ชอื่ เสยี ง 3. มติ รภาพ

261

ความรกั ความเขา้ ใจ ในสว่ นรวม ใหอ้ ยรู่ ว่ ม รวมกนั ฉนั ทญ์ าตมิ ติ ร
อยา่ งผาสกุ คดิ ถงึ กนั อยา่ งเนอื งนจิ มพี ลาดผดิ ใหอ้ ภยั กนั และกนั
จะหนกั นดิ เบาหนอ่ ย ถอ้ ยอาศยั ใหอ้ ภยั มเี มตตา พาสขุ สนั ต์
ทกุ สงั คม บม่ เพาะ ความผกู พนั มเี ยอ่ื ใย ตอ่ กนั รกั กนั เอย

จากท่านเจ้าคุณพระสนุ ทรธรรมภาณ
จิม พ. น�ำเสนอ - ดร.ประเสรฐิ ภทั รมยั

ประพนั ธก์ ลอน
วนั ที่ 8 มนี าคม 2565

262

ใจสงบ คดิ ไดด้ ี กวา่ มากมาย ใจวนุ่ วาย รอ้ นเรา่ เฝา้ หลอกหลอน
ตอ้ งทำ� ใจ ใหส้ งบ ลงเสยี กอ่ น
จงึ คอ่ ยยอ้ น ยกปญั หา มาไตรต่ รอง

ทา่ นปญั ญานันทภิกขุ
จากสุชัย ร. - ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย

ประพันธ์กลอน
วันที่ 10 มีนาคม 2565

263

ความสขุ อยู่ ทตี่ วั เราจะคดิ ทง้ั ชวี ติ อยทู่ ี่ เรานส้ี รา้ ง
เราเองนำ� ทำ� ทกุ สง่ิ แลทกุ อยา่ ง อยา่ ไปอา้ ง อยา่ ไปองิ กบั สง่ิ ใด

จากจิม พ. - ดร.ประเสริฐ ภัทรมยั
ประพันธ์กลอน

วนั ที่ 13 มีนาคม 2565

264

กลั ยาณมติ ร หาได้ ไมง่ า่ ยนกั จะมสี กั กค่ี น ตวั ตนใช่
ตอ้ งคนดี มคี ณุ ธรรม ประจำ� ใจ เพยี บพรอ้ มไป ดว้ ยสติ และปญั ญา

สมเด็จพระญาณสังวร
จิม พ. น�ำเสนอ - ดร.ประเสริฐ ภทั รมัย

ประพันธ์กลอน
วันท่ี 14 มนี าคม 2565

265

ไปวา่ รา้ ย ใสค่ วาม หยามคนอนื่ ทำ� ใหข้ นื่ ขมใจ ทำ� ลายหวงั

กรรมวาจา นร้ี า้ ย แรงชงิ ชงั สง่ ผลยงั สนองกลบั ตอ้ งอปั รยี ์

ถา้ รตู้ วั ใหห้ ยดุ เสยี อยา่ ทำ� ตอ่ กรรมสนอง ไมร่ อ ในชาตนิ ี้

ถงึ ตายไป ผลกรรม ตามยำ่� ย ี ใชก้ รรมนี้ นรกรมุ หลายขมุ ตาม

โอวาสธรรมหลวงปู่ตู่ พรหมปญั โญ
จากจมิ พ. - ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย

ประพนั ธก์ ลอน
วนั ท่ี 14 มนี าคม 2565

266

ถา้ ทำ� ให้ “เหตุ-ปจั จยั ” ไดถ้ กู ตอ้ ง ไมต่ อ้ งตรอง “อยากได้ ใจปรารถนา”

“ความส�ำเร็จ” ทค่ี ดิ ไว้ จะไดม้ า ตามเวลา มาเอง ไมเ่ รง่ รอ

สมเดจ็ พระพทุ ธโฆษาจารย์
จากจมิ พ. - ดร.ประเสรฐิ ภัทรมยั ประพนั ธก์ ลอน

วนั ท่ี 14 มีนาคม 2565

267

พระพทุ ธองค์ ทรงสอน ใหส้ ดบั จงอยกู่ บั ปจั จบุ นั อยา่ หวน่ั ไหว
อยา่ คดิ ถงึ เรอื่ งอดตี คดิ อาลยั อยา่ ฝนั ไป เรอ่ื งอนาคต ใหจ้ ดจำ�

สมเด็จพระญาณสังวร
จากศิวลกั ษณ์ (จ)่ี - ดร.ประเสริฐ ภทั รมัย

ประพนั ธ์กลอน
วันที่ 18 มนี าคม 2565

268

ธรรมะ

ผรู้ ธู้ รรม นน้ั เปน็ ผเู้ หน็ ทกุ ข ์ เขา้ ใจธรรม จะมสี ขุ เหน็ ทางออก
ปฏบิ ตั ธิ รรม จะพน้ ทกุ ข์ ไมพ่ นู พอก ทกุ ขภ์ ายนอก ภายใน หายสนิ้ เอย

จากสชุ ยั ร. - ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย
ประพนั ธก์ ลอน

วันท่ี 18 มนี าคม 2565

269

อยา่ ไปจม ขื่นขม กับอดีต อยา่ ไปขีด คาดหวัง อนาคต
มีสติ อยู่ปจั จุบัน อย่างใสสด
รับได้หมด ดรี ้าย ไมท่ ุกขใ์ จ

หลวงตามหาบัว ญาณสมั ปนั โน
จากสชุ ยั ร. - ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย

ประพนั ธก์ ลอน
วันที่ 19 มนี าคม 2565

270

คนเราจะ อยูเ่ ยน็ เปน็ สขุ ได ้ ตอ้ งมใี จ กรณุ า เมตตาเขา
จงอยา่ ไป โกรธเกลียดใคร ไมบ่ รรเทา อยา่ มวั เมา พยาบาท อาฆาตใคร
แผ่เมตตา พาร้าย ให้เป็นด ี ส่งไมตรี คนไมด่ ี กลับตวั ได้
ความเมตตา กรุณา ใหอ้ ภยั ทำ� ให้ได้ จะอย่เู ยน็ เปน็ สขุ เอย

โอวาสธรรม หลวงพ่อจรญั ฐิตธมั โม
จากจิม พ.- ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย
ประพันธ์กลอน
วันที่ 22 มนี าคม 2565

271

พทุ ธศาสนา สอนไว้ ให้พ่ึงตน ใหเ้ ชื่อผล ของกรรม ท�ำมากอ่ น
ท�ำดชี ว่ั ไดผ้ ล กรรมสะทอ้ น จะไหวว้ อน พระเจา้ อวย ชว่ ยไมม่ ี
เราท�ำดี จะได้ดี มีผลสง่ ทำ� ชวั่ ลง ผลชัว่ คง สดุ หลกี หนี
เราคนเดียว เทา่ นัน้ ป้ันเลวดี ชวี ิตน้ี จงทำ� ดี มผี ลเอย

หลวงปเู่ ทสก์ เทสรังสี
จมิ พ. น�ำเสนอ - ดร.ประเสริฐ ภัทรมยั

ประพนั ธก์ ลอน
วนั ท่ี 24 มนี าคม 2565

272

พระบรม ศาสดา ทา่ นวา่ ไว ้ มองโลกให้ ไตรต่ รอง เปน็ ของวา่ ง
เรยี ก “สญุ โญ” นน่ั คอื เราปลอ่ ยวาง ให้ “โลกวา่ ง” จากตวั ตน และของตน

ท่านพทุ ธทาสภกิ ขุ
จากสุชัย ร. - ดร.ประเสริฐ ภทั รมยั

ประพนั ธ์กลอน
วนั ท่ี 26 มนี าคม 2565

273

คนมศี ลี มธี รรม บญุ คำ�้ หนนุ ถงึ มกี รรม กม็ บี ญุ คำ�้ จนุ ให้
ยามตกทกุ ข์ กม็ พี ลงั ยบั ยง้ั ไป บญุ กศุ ล คมุ้ ครองไว้ ไมล่ ำ� เคญ็

หลวงพอ่ อินทร์ถวาย สันตุสสโก
จิม พ. นำ� เสนอ - ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย

ประพันธก์ ลอน
วันท่ี 27 มีนาคม 2565

274

ปากเปน็ เอก เลขเปน็ โท หนงั สอื เปน็ ตร ี โบราณที่ ว่าไว้ ไขถกู ต้อง

คำ� พดู จา ฉนั ใด ใหไ้ ตร่ตรอง รา้ ย-ดีของ คำ� พูด คณุ โทษมี

จิม พ. นำ� เสนอ - ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย
ประพนั ธก์ ลอน

วนั ที่ 29 มนี าคม 2565

275

สมยั กอ่ น ใกลต้ าย ใหท้ ำ� ด ี ใหม้ ากมี เพอื่ ตายไป ไมม่ บี าป
สมยั นี้ กอ่ นตาย ตอ้ งรบี งาบ เอาเปรยี บตราบ สน้ิ ใจ ไมเ่ กรงกรรม

ทา่ นพุทธทาสภิกขุ
สุชยั ร. น�ำเสนอ - ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย

ประพนั ธ์กลอน
วนั ที่ 29 มีนาคม 2565

276

ชวี ติ เรา เปรยี บไป คลา้ ยเสน้ เชอื ก ปญั หาเรา กลวั้ เกลอื ก เหมอื นปมผกู
ปมหลวมก็ แก้ง่าย ไปได้ถกู ทกุ ปมผูก ก็แก้ได้ อย่าไปท้อ
อย่าใจรอ้ น ไปเลือก ตัดเชือกทิง้ ให้นิง่ นงิ่ คอ่ ยคอ่ ยแก้ อย่าแพต้ อ่
ปมปัญหา แกย้ ากให้ ทำ� ใจรอ สติคุม ปญั ญาก่อ รรู้ อคอย

จากจมิ พ. - ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย
ประพันธก์ ลอน

วันที่ 3 เมษายน 2565

277

นาฬกิ า ชีวติ ติดต้งั ไว ้ มีอยู่ใน ทุกคนไป ไมม่ เี ปล่ียน
จะหยุดไป เม่ือไร ไมห่ มนุ เวียน ไม่มใี คร รู้เรียน กอ่ นได้เลย
จึงควรใช้ เวลา ทกุ นาที กับคนที่ เรารกั อย่าพกั เฉย
และคนที่ รักเรา อยา่ ละเลย เราลงเอย เมอื่ ไร ไม่รตู้ วั

จากจมิ พ.- ดร.ประเสริฐ ภัทรมยั ประพนั ธ์กลอน
วันที่ 7 เมษายน 2565

278

ธรรมะคือ “ไมก้ วาด”

จงทำ� ตวั เราเปน็ เชน่ ไมก้ วาด สงิ่ สกปรก ตกเรยี่ ราด กวาดใหห้ มด
กวาดความเลว ในจติ ใจ ใหห้ มดจด ความคดิ คด อยา่ ใหเ้ กาะ เจาะในใจ

ท่านพุทธทาสภิกขุ
จากจิม พ. - ดร.ประเสรฐิ ภทั รมยั

ประพันธก์ ลอน
วันท่ี 8 เมษายน 2565

279

การยกโทษ ท�ำไป ใชเ่ ราโง่ ใช่เรอื่ งโต ท�ำไป ใช่เราแพ้

เขากำ� เรบิ เราเสยี เปรียบ เทยี บกันแล แต่ท่ีแท้ เราให้ “อภัยทาน”

เราบำ� เพ็ญ บารมี ข้ันทสี่ ุด เปน็ การหยดุ ให้อภัย ใจกล้าหาญ

สร้างบารมี ดว้ ยใจ หาใดปาน “อภยั ทาน” พระพทุ ธองค์ ทรงสอน
เรา

หลวงพอ่ วริ ยิ งั ค์ สิรินธโร
จากจิม พ. - ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย ประพนั ธก์ ลอน

วนั ท่ี 9 เมษายน 2565

280

เรอื่ งร้ายที่ มีขึ้น กบั ตวั เรา แทนทเี่ อา มาเฝา้ คดิ หนักอก
ใยมาเกิด กบั เรา เฝา้ ช้�ำฟก หนักหวั อก หนกั ใจ ทำ� ไมกัน
หากลองคิด เปลี่ยนเปน็ เหน็ ว่าดี วา่ เรอ่ื งนี้ สอนอะไร ให้ตวั ฉัน
เราจะมอง เหน็ ทางออก ไดเ้ รว็ วนั จะแก้กนั ได้ดว้ ยใจ ไม่วุ่นวาย

พระอาจารย์ไพศาล วสิ าโล
จากจมิ พ. - ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย ประพนั ธก์ ลอน

วนั ท่ี 11 เมษายน 2565

281

เครื่องประดบั ชัน้ เลิศดี มคี ณุ ค่า คอื “รอยย้ิม” บนใบหน้า พาสดใส
ตอ้ งรอบคอบ เข้าไว้ คอื “ความคดิ ”
“สต”ิ คอื สง่ิ ที่ต้อง มีปอ้ งภัย ต้องคอยหยุด “อารมณ์” นิ่งสนิท
ไมย่ ง้ั “คิด” “อารมณ์” บดู “พูด” ออกไป
ที่ตอ้ งควบ คุมไว้ ไม่ใหห้ ลุด ทตี่ อ้ งจัก พัฒนา คือ “นิสยั ”
สรา้ ง “นสิ ัย” ใช้ “ปญั ญา” พาเจรญิ
“คำ� พดู ” ตอ้ ง ระวงั อยา่ พลง้ั ผิด
ถนอมไว้ทุกยาม คอื “ความรกั ”
ที่ต้องใช้ คอื “ปัญญา” พาโลดไกล

จากจมิ พ. - ดร.ประเสริฐ ภัทรมยั
ประพันธก์ ลอน

วนั ที่ 18 เมษายน 2565

282

หดั ปล่อยวาง ทกุ อยา่ งไป ให้ร้แู น ่ ต้องหดั แก้ ไร้ขอ้ แม้ ใหแ้ ปรผนั
ไม่อยากให้ อะไรเกิด ต้องรู้ทัน
“ช่างหวั มนั ” ไมเ่ ปน็ ไร “ไมส่ นใจ”
ต้องใหค้ ดิ มนั “เป็น เชน่ นัน้ เอง” อยา่ กลวั เกรง “ความอยาก” ยากแกไ้ ข
“การปลอ่ ยวาง” “ชา่ งหัวมัน” ใหเ้ ปน็ ไป หากคดิ ได้ จะเบาใจ ได้ “ปลอ่ ยวาง”

ค�ำสอนหลวงพ่อค�ำเขยี น สวุ ัณโณ
จากจิม พ. - ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย

ประพนั ธก์ ลอน
วนั ที่ 19 เมษายน 2565

283

อารมณ์ชัว่ วบู มา น่ากลัวนกั ต้องตระหนกั มนั ท�ำลาย ได้ทกุ ส่งิ
ในพริิบตา เมื่่�ออารมณ์์ ชั่่�ววูบู อิงิ
สำำ�คัญั ยิ่่�ง ต้้องมีี “สติิ” คุุม

จากจิม พ. - ดร.ประเสริฐ ภัทรมยั ประพันธ์กลอน
วันท่ี 21 เมษายน 2565

284

เป็นคนดี ตอ้ งมี ความเมตตา มกี รณุ า เปน็ สรณะ พระสอนไว้

ความอภยั มีไว้ ในจิตใจ จะท�ำให้ ปิติสุข ทุกเวลา

โอวาสธรรมหลวงปทู่ วด
จากจมิ พ. - ดร.ประเสรฐิ ภัทรมยั

ประพันธ์กลอน
วนั ที่ 27 เมษายน 2565

285

คนท่มี ี โชคดี เป็นทสี่ ุด​ ​ ใช่มนษุ ย์ ทเ่ี กง่ หรอื รวยลน้
แตม่ ีความ สขุ ี ทเี่ ปน็ คน​ ​ ใช้ชวี ติ ของตน สขุ ทกุ วนั

วันที่ 29 เมษายน 2565

286

ความมดื ดำ� กำ� ลงั มา อยา่ งชา้ ชา้ เมอ่ื เรามา ถงึ ชว่ งทา้ ย ของชวี ติ

จนถงึ กาล ทชี่ วี ติ ปดิ สนทิ ควรใสใ่ จ ใหค้ ดิ ทำ� สงิ่ ใด

หนง่ึ คนใกล้ คนในเครอื เหลอื นอ้ ยลง ทแี่ กก่ วา่ เราคง หมดสมยั
รนุ่ เดยี วกนั ตา่ งดแู ล ตวั เองไป ลกู หลานไม่ มเี วลา มาดแู ล
คคู่ รองเรา อาจโชคดี หนไี ปกอ่ น หายจากจร เหลอื เรา เจา้ คนแก่
ตอ้ งเรยี นรู้ อยเู่ ดยี ว ขาดเหลยี วแล ตอ้ งแนว่ แน่ สงบใจ ใฝพ่ ระธรรม

สองสงั คม ทเี่ คยดี มชี อื่ เสยี ง จะเบนเบย่ี ง ไมอ่ า้ งเอย่ เคยเลศิ ลำ้�
สปอตไลต์ ทเี่ คยฉาย อยปู่ ระจำ� จะหายไป ไมจ่ ดจำ� เคยทำ� ไร
ตอ้ งยอมรบั เรยี นรู้ อยเู่ งยี บๆ ทำ� ตวั เรยี บ เฝา้ ดชู น คนรนุ่ ใหม่
คอยชนื่ ชม รนุ่ หลงั เปน็ กำ� ลงั ใจ ไมอ่ จิ ฉา ตำ� หนใิ คร ใหร้ า้ วรอน

ฉากทสี่ าม ยามตอ้ ง ประคองตน อนั ตราย มากลน้ จนแงน่ งอ่ น
โรคทง้ั หลาย เฝา้ ระวงั อยา่ พลงั้ วอน อยใู่ กลห้ มอ ไวก้ อ่ น อยา่ นอนใจ
อยา่ เพอ้ ฝนั ถงึ ชวี ติ ทมี่ นั่ คง เดนิ ใหต้ รง อยา่ หกลม้ ไปไมไ่ หว
สตดิ ี รกั ษาพลงั กำ� ลงั ใจ อยตู่ อ่ ไป ไมเ่ ปน็ ทกุ ข์ สขุ ภาพดี

ฉากทสี่ ี่ มาถงึ ตอน นอนตดิ เตยี ง ตอนเกดิ มา แมเ่ ราเคยี ง อยกู่ บั ท่ี
บนเตยี งนอน ลกู ออ่ น เลย้ี งอยา่ งด ี สดุ ทา้ ยน้ี กก็ ลบั มา หาเตยี งนอน
แตแ่ ตกตา่ ง กนั อยา่ ง เทยี บไมไ่ ด ้ ตอนสดุ ทา้ ย จา้ งคนมา ดแู ลกอ่ น
เราจำ� ตอ้ ง เจยี มตวั ไว้ ไรอ้ ทุ ธรณ ์ ตอ้ งอดทน ไมว่ งิ วอน ขอใครมา

287

ฉากทห่ี า้ ระวงั หนา้ คนมาหลอก จอ้ งปอกลอก หาทาง ลวงเขา้ หา

หากไดร้ ู้ วา่ เรารวย มเี งนิ ตรา สง่ ไลนม์ า ลอ่ ลวง ทวงทกุ ทาง

หลอกลอ่ เพลนิ เพอื่ เอาเงนิ ในกระเปา๋ อยา่ หเู บา โลภหลง ปลงทกุ อยา่ ง

ตอ้ งใชเ้ งนิ กอ้ นสดุ ทา้ ย ใหถ้ กู ทาง ใหค้ มุ้ คา่ ละวางใจ อยา่ ใหล้ วง

ทหี่ กน้ี ใหท้ ำ� ดี กบั คชู่ วี ติ ทสี่ นทิ รกั ใคร่ ใจเปน็ หว่ ง
เปน็ ทพ่ี งึ่ กนั และกนั ไมเ่ คยลวง ไมห่ งึ หวง กนั เกนิ ไป ถงึ วยั นี้
มแี ตก่ ลวั จะเสยี ใคร ไปกอ่ นกนั ชวี ติ นน้ั สน้ั ไป ใกลถ้ งึ ที่
คำ� พดู จา ถนอมใจ กนั ใหด้ ี คชู่ วี ี เทา่ นนั้ อยกู่ นั จนตาย

เนือ้ หาจากบทความของสนนั่ ดุลยวทิ ย์
ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย ประพันธ์กลอน

วนั ท่ี 1 พฤษภาคม 2565

288

ไม่รู้ใครเขียน แตด่ ๊ดี ี

หากชวี ิต คดิ อยู่ เพียงเพอ่ื “เงนิ ” ต้องยบั เยนิ เผชิญ แต่ความทุกข์

ถา้ ชีวิต คดิ อยู่ เพียงเพ่อื “ลูก” ตอ้ งเหนอื่ ยมาก ไมส่ ขุ อยา่ งแนน่ อน

หากชวี ติ คดิ อยู่ เพื่อความ ”รัก” ตอ้ งเจบ็ ปวด อยา่ งหนกั ยากถา่ ยถอน

หากชวี ิต คดิ แต่ “แขง่ ” แยง่ ตอ่ กร ตอ้ งรา้ วรอน ต�ำ่ ตอ้ ย ดอ้ ยราคา

หากชวี ิต คิดทำ� แตค่ วาม “ดี” คณุ ไมม่ ี เห็นแกต่ วั มั่วตัณหา

ชีวิตอยู่ กบั “ปจั จุบนั ” ดว้ ยปญั ญา จะน�ำพา สุขสบาย ใจโปรง่ เบา

อยูอ่ ย่างคน ใจกวา้ ง วาง “อภัย” กจ็ ะได้ รบั แตส่ ขุ ไม่ทกุ ขเ์ ศรา้

อยู่ด้วยความ “เมตตา” พาตวั เบา ชีวติ เรา จะแจม่ ใส ใจเบกิ บาน

ชวี ิตอยู่ อย่าง “พอเพียง” ไมเ่ ส่ียงตน จะเป็นคน มคี า่ มหาศาล

จะมง่ั มี ร�ำ่ รวย ตลอดกาล จะพ้นผ่าน ปลอดทุกข์ เป็นสุขเอย

จากจมิ พ. - ดร.ประเสรฐิ ภัทรมยั
ประพนั ธ์กลอน

วันที่ 7 พฤษภาคม 2565

289

กฎแหง่ กรรม ไลเ่ รยี ง เทยี่ งเสมอ จะไมเ่ จอ หากไมท่ ำ� กรรมนน้ั กอ่ น

วบิ ากนน้ั จะไมเ่ ขา้ เราแนน่ อน คดิ ดกี อ่ น ทำ� กรรมใด ไดผ้ ลคนื

หลวงพ่อฤาษีลงิ ดำ�
วนั ท่ี 8 พฤษภาคม 2565

290

สิบสามขอ้ ขอจ�ำ ใหต้ ิดปาก จะสขุ มาก ควรจำ� ทำ� เสมอ

ค�ำท่ีหน่ึง พงึ พูดกัน “ช่างมันเถอะ” เรอื่ งมากเยอะ ไม่ส�ำคญั ช่างมันไป

สอง “อย่่าคาดหวังั อะไรมาก จากคนอื่่�น” จะขมขื่�น ผิิดหวััง พลั้้�งไปใหญ่่

สามคนเรา “ไมเ่ หมอื นกนั ” อยา่ ฝันไป ทจ่ี ะให้ เหมอื นเรา เขาไมเ่ ป็น

สี่ “มันผา่ น ไปแลว้ ” ให้แล้วกนั อย่าตดิ พัน คดิ ไป ให้ทกุ ข์เขญ็

ห้า “เร่มิ ใหม่ กันดกี วา่ ” อยา่ ลำ� เค็ญ ไม่จำ� เปน็ ท้ิงเกา่ ไป ไม่เอาการ

ค�ำที่หก ยกกล่าว “ไม่เป็นไร” พลาดพลัง้ ไป รับได้ อย่างกลา้ หาญ

เจด็ “เดี๋ยวมนั ก็ผ่านไป” ไมช่ ้านาน เราพบพาน เดีย๋ วเดียว เด๋ยี วผ่านไป

แปดแลว้ ไป “ฉันให้ อภยั แล้ว” ใหค้ ลาดแคลว้ อย่าแค้นใจ ให้แจม่ ใส

เก้า้ “ปล่่อยวาง ลงบ้้าง” อย่่าค้า้ งใจ ทุุกอย่่างไซร้้ “มันั เป็็น เช่่นนั้้�นเอง”

สิิบ “ใจเย็น็ เย็น็ ” เข้า้ ไว้้ ไม่ร่ ้อ้ นรุ่�ม สติิคุุม ให้้เฉยไว้้ ไม่ร่ ีบี เบ่่ง

“ท�ำอะไร ให้เต็มท่”ี แล้วดเี อง ไมต่ อ้ งเกรง กงั วล จนเสยี ไป

คำำ�ต่่อไป ให้จ้ ำำ� ว่่า “ทุุกอย่่าง เป็็นบทเรีียน” ให้้ต่่าง ได้้แก้ไ้ ข

คิิดถึึงวััน “พรุ่�งนี้้�” มีปี ััจจััย จะทำำ�ให้้ “ทุกุ อย่่างมี ี ดีีขึ้�น” มา

จากเพ่ือนสุวฒุ ิ ชเลจร
ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย
วันท่ี 11 พฤษภาคม 2565

291

คนที่่�รวย ลาภยศ แลสรรเสริญิ ใช่จ่ ะมีี แต่เ่ งินิ นั้้�นหาไม่่
ต้อ้ งเป็น็ คน มีเี มตตา ช่ว่ ยใครใคร มีกี ารให้้ ทานสละ ละเบียี ดเบียี น
เราเกิดิ มา ทำำ�ไม ใครใครถาม ใช่เ่ กิดิ ตาม ธรรมดา มาอ่า่ นเขียี น
แต่เ่ กิดิ มา เพื่่�อรับั ปรับั ความเพียี ร ลดว่า่ ยเวียี น พ้น้ ทุกุ ข์เ์ ข็ญ็ เป็น็ งานจริงิ
มีอี ะไร ตลอดอยู่่� คู่่�กับั เรา แม้แ้ ต่เ่ งา ที่่�ใกล้ช้ ิดิ สนิทิ ยิ่�ง
เมื่่�อสิ้�นแสง ก็จ็ ากไป ไม่แ่ นบอิงิ ด้ว้ ยทุกุ สิ่�ง อนิจิ จังั ไม่ย่ั่�งยืนื

จากจมิ พ. นำ� เสนอ (3 ตอน)
ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย รวมเป็นกลอน 3 บาท

วนั ที่ 14 พฤษภาคม 2565

292

กาลเวลา ผา่ นไป ไมค่ อยใคร แสนเร็วไว วันเดือนปี ท่ผี นั ผา่ น
คดิ จะทำ� สิ่งใด รีบจดั การ อย่ารอนาน ความดีใด ให้รีบทำ�

จากจมิ พ. - ดร.ประเสริฐ ภทั รมัย
วันท่ี 16 พฤษภาคม 2565

293

อนั “สติ” นีน้ ้นั สำ� คญั นกั คอยเปน็ หลัก ไมใ่ หท้ กุ ข์ สขุ ลุ่มหลง
คอยเตอื นให้ ระลกึ ตรกึ บรรจง ให้ม่ันคง เตือนใจ ให้ปล่อยวาง
ถ้าไม่แบก ก็ไมห่ นัก วางพกั หนา ไมถ่ อื สา พาไม่โกรธ ช่างมันบ้าง
ไม่คดิ มาก ไม่กลมุ้ ใจ ได้ปลอ่ ยวาง ทุกสิ่งอยา่ ง อย่าทมุ่ ใจ ให้เกนิ เลย

จากจมิ พ.ธรรม 2 ตอน
ดร.ประเสรฐิ ภัทรมยั นำ� มารวม

วันที่ 16 พฤษภาคม 2565

294

คนที่่�โลภ โกรธหลง คงแก่่กล้า้ เป็็นคนน่า่ กลััวนักั ตระหนักั ไว้้
มีีสามอย่่าง นี้้�ทำำ�ให้้ โลกเปลี่�ยนไป ถููกมัันใช้้ ครอบใจ ให้ส้ ร้้างกรรม
สงครามใน ยููเครน เป็น็ ตััวอย่่าง โลภโกรธหลง ต่่างมา พาถลำำ�
แล้้วใครเล่า่ เป็น็ ผู้้� ต้้องรัับกรรม คนทั้้�งโลก ถููกกระทำำ� รับั กรรมเวร

หลวงปชู่ า สภุ ัทโท
จมิ พ. และดร.ประเสริฐ ภัทรมยั น�ำเสนอ

วนั ท่ี 20 พฤษภาคม 2565

295

โลกนี้้�เปรียี บ ไปเป็น็ เช่น่ กรงขังั สุขุ ทุกุ ข์ช์ ังั ชอบรวยจน คนร้อ้ งให้้
กต็ ดิ อยู่ ในกรง ทกุ คนไป คอื เกดิ แก่ เจบ็ ตาย เปน็ คลา้ ยกรง
สขุ กบั ทกุ ข์ กเ็ ปน็ เชน่ กบั เหรยี ญ มสี องดา้ น หมนุ เวยี น เปลยี่ นอยา่ หลง
วนั นอ้ี าจ เปน็ สขุ ใจ ใชย่ นื ยง พรงุ่ นอี้ าจ เปลย่ี นตรง กนั ขา้ มไป
ตอ้ งทำ� ใจ ไวเ้ ผอื่ เมอื่ ยามสขุ พลกิ เหรยี ญกลบั เปน็ ทขุ ์ บงั เกดิ ได้
ความผันั ผวน แปรปรวน รับั ทำำ�ใจ ถึงึ อย่า่ งไร หนีไี ม่พ่ ้น้ กรงของกรรม
เกดิ แลว้ แก่ กนั ไป ในทกุ วนั เตรยี มตวั กนั พรอ้ มตาย อยา่ หมายขา้ ม
สรา้ งคณุ งาม ความดี อยา่ มกี รรม ทำ� ชว่ั ซำ้� ตามไป ชาตใิ หมเ่ ลย

โอวาทธรรม หลวงปู่่�ชา สุภุ ัทั โท กัับ
พระไพศาล วิิสาโล และท่่านพุุทธทาสภิิกขุุ

นำำ�เสนอโดย จิมิ พ.กัับ สุชุ ัยั ร.
และ ดร.ประเสริิฐ ภัทั รมััย
วนั ที่ 22 พฤษภาคม 2565

296

อนจิ จงั เกดิ ปีท่ี ส่ีสบิ ห้า ตอนนี้มา ทกุ ขัง ยงั้ ไมไ่ หว
จะตามมา อนัตตา ไมเ่ หลืออะไร ฉากสดุ ทา้ ย ตามมา ไมช่ ้านาน

วันท่ี 24 พฤษภาคม 2565

297

“เจ็ดสิบห้า” แลว้ หนา อายเุ รา ต้อง “ปลอ่ ยวาง” อย่าเอา เป็นภาระ

เรือ่ งใดใด น้อยใหญ่ ให้สละ ควรเลกิ ละ ทำ� กรรมชั่ว ติดตัวไป
ควรเอามา ก�ำกบั ชีวิตไว้
“อนจิ จงั ทกุ ขัง อนตั ตา”
ความ “เกิดแก่ เจบ็ ตาย” ต้องเปน็ ไป ปลอ่ ยวางใจ ใช่ “ตวั กู แลของกู”

ดร.ประเสริิฐ ภััทรมััย

298