บทกลอน ประพันธ์โดย ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย

วนั เลวร้าย เพราะใจ เราไมด่ ี วนั ท่ีใจ เราดี ไมม่ ีร้าย
ไมต่ ้องไป คิดวา่ ทำ� อะไรไป ได้สขุ ใจ คอื “ก�ำไร” คืนให้เรา

จากจิม พ.
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย เขียนกลอน

วันท่ี 20 สงิ หาคม 2564

99

มองตวั เอง เพ่งตัวเรา ไวใ้ หม้ าก จะรู้ตวั หา่ งจาก ความช่วั ได้

มัวแต่มอง คนอ่นื ทกุ เรอ่ื งไป เป็นนิสยั คนพาล รกุ รานคน

โอวาทธรรมหลวงป่หู ล้า เขมปตั โต ( จากจิม พ.)
วนั ที่ 22 สิงหาคม 2564

100

อนั ความสขุ ท้งั หลาย ที่มีอยู่ ใหค้ ิดดู กอ่ นสุข ทกุ ขม์ ากอ่ น
เหมือนทำ� นา จงึ ไดข้ า้ ว มากนิ ตอน หลงั ผา่ นปลกู เหมอื นทกุ ขก์ อ่ น สขุ ตามมา

พระอาจารยช์ ยสาโร ( จากจมิ พ.)
ดร.ประเสริฐ ภทั รมัย เรยี บเรยี ง
วนั ที่ 22 สิงหาคม 2564

101

วนั นี้แม้ กวาดใบไม้ ได้สะอาด กไ็ ม่ขาด พร่งุ นี้ รว่ งหลน่ เพิ่ม
ต้องกวาดใหม่ ประจำ� ท�ำเหมอื นเดมิ เหมือนปัญหา มีมาเพ่มิ เตมิ ทกุ วัน
ไมต่ อ้ งไป กังวลใจ เกินไปนัก โดยมพิ ัก แกไ้ ป ดว้ ยใจม่ัน
ไดแ้ คไ่ หน ทำ� ไป ไดแ้ ค่น้นั ทำ� ทกุ วนั คอ่ ยแกไ้ ป ไม่กังวล
ทีส่ �ำคัญ กวาดใจ ใหส้ ะอาด อย่าพล้งั พลาด ปลอ่ ยใจ ใหส้ บั สน
ทกุ อยา่ งจบ ท่ีเรา เบากมล กวาดใจจน เบาทสี่ ดุ หยุดยดึ มัน

จากจมิ พ.
ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย ประพนั ธ์

วันที่ 23 สงิ หาคม 2564

102

วนั น้มี ี ความสุขดี อยคู่ รอบครอง ท�ำไมต้อง ปฏิบัติธรรม น�ำสงสยั
คนมีสขุ วนั นี้ เป็นเชน่ ไร พรงุ่ นอี้ าจ หมดไป ทกุ ขใ์ จรวน
เราจงึ ควร หนั มา หาธรรมะ มสี ติ สมั ปชญั ญะ ปญั ญาสวน
เอาไว้คอย รบั มือ ความแปรปรวน ความผันผวน ปรวนแปร แลว้ แต่มา

ธรรมะท่านพระอาจารย์ไพศาล วิสาโล
จากสชุ ัย ดร.ประเสริฐ ภทั รมยั เรียบเรียง

วันที่ 24 สงิ หาคม 2564

103

เมื่อมอี ปุ สรรค

อุปสรรค ปญั หา สารพนั จะจดั มนั ในทางดี หรือทางรา้ ย

แล้วแตเ่ รา จบั ตน้ แลชนปลาย ตอ้ นรับมนั อย่างไร ให้วางตัว

หากเราตอ้ น รับมัน อยา่ งโงเ่ ขลา มันกร็ า้ ย ต่อเรา เขา้ ไปท่ัว

หากรบั มนั เฉลยี วฉลาด ไมข่ ลาดกลวั จะเป็นตัว ประโยชน์ได้ หากใชม้ ัน

คตธิ รรมทา่ นพุทธทาส (จากสุชยั ร.)
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย เรียบเรยี ง
วันท่ี 25 สงิ หาคม 2564

104

พร

พรประเสริฐ เกิดจาก สรา้ งความด ี ความดสี ุด อยทู่ เี่ รา เขา้ ไปสร้าง

ใชผ่ ูอ้ ื่น อวยพรให้ ใช้น�ำทาง ตัวเราสรา้ ง พรประเสริฐ เกิดกับตน

หลวงป่มู ั่น ภรู ิทตั โต
จากจิม พ. - ดร.ประเสรฐิ ภัทรมยั นำ� เสนอ

วันท่ี 25 สงิ หาคม 2564

105

ชวี ติ น้ี มีเวลา มานอ้ ยนกั อยา่ เชือนชัก ชวี ติ นั้น สำ� คัญยง่ิ
เป็นหวั เลย้ี ว หัวต่อ กอ่ ตามจริง ไปสงู ต่ำ� ดรี า้ ยยง่ิ ให้เลอื กทาง
มโี อกาส เลือกได้ ทางเลวด ี ชีวติ น้ี เทา่ นัน้ เปน็ ตวั สรา้ ง
พงึ สำ� เหนียก ให้จงดี ชน้ี �ำทาง จะสว่าง หรอื มดื มัว ตัวท�ำเอง

คตธิ รรม สมเดจ็ พระญาณสังวร
จิม พ. ส่งมา ให้ร้อยเรียง
วนั ที่ 26 สิงหาคม 2564

106

เราไม่มี หนา้ ที่ ทไี่ ปทุกข ์ รบั ร้ทู กุ ข์ คอื หน้าท่ี เรามีส่วน
รปู้ ัญหา ท่เี ปน็ จริง ตามท่คี วร อยา่ ผนั ผวน เอาจิต ยดึ ติดมนั

คตธิ รรมท่าน ป.อ.ปยุตโฺ ต
จากวชิ ยั พานชิ - ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย เรยี บเรียง

วนั ที่ 26 สิงหาคม 2564

107

ทกุ ครง้ั คราว ที่เรา เศร้ามที ุกข ์ ขอใหป้ ลกุ นกึ ถงึ คุณ บญุ กุศล
ทเ่ี คยทำ� ผา่ นมา พาใจดล ตัง้ จติ ตน ขออ�ำนาจ พระรัตนตรยั
พระพุทธ พระธรรม และพระสงฆ ์ พ่อแม่องค์ ให้เราเกิด จนเตบิ ใหญ่
อธิษฐาน ให้เวรภยั มันหายไป บญุ เทา่ นนั้ จะมาให้ ความคมุ้ ครอง

โอวาทธรรมสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังส)ี
(จากจิม พ.)

ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย ประพันธก์ ลอน

วันท่ี 27 สงิ หาคม 2564

108

รู:้ เทา่ ทัน สง่ิ อัน มากระทบ เข้าใจ: จบ ความธรรมดา ใชม่ าเรง่
ปลอ่ ยวาง: กนั มันเปน็ เช่นนี้เอง
ให้กลวั เกรง บาปกรรม ทำ� ลงไป

จากสุชัย รอยฯ
ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย เรียบเรียง

วนั ที่ 28 สิงหาคม 2564

109

แทนทีค่ อย มองเล็ง เพ่งแต่โทษ ทำ� เปน็ โจทก์ หาบกพรอ่ ง ของคนอน่ื

ใยไมม่ อง ความดี ของเขาคืน เพียงหยิบย่นื น�ำ้ ใจงาม ตามใหไ้ ป

พระอาจารยช์ ยสาโร (จากจมิ พันธุมฯ)
วนั ท่ี 28 สิงหาคม 2564

110

เราอยากให้ ชวี ิตน้ี มีความสขุ อย่าได้เอา เรอ่ื งทกุ ข์ มาใส่หัว
เราควรสุข กบั ที่มี อยู่กบั ตัว อย่าเมามัว อยากมี ทขี่ าดเลย

ข้อคิดฝากจากจมิ พ.
ดร.ประเสริฐ ภทั รมยั เรียบเรียง

วันที่ 29 สงิ หาคม 2564

111

ชวี ติ ที่ มแี ต่ ความสบาย ทกุ อยา่ งได้ สมตาม ความปรารถนา
ดเู หมอื นเปน็ ทย่ี นิ ดี นา่ ปรดี า นา่ อจิ ฉา ปรารถนาใด ไดง้ า่ ยดาย
แทจ้ รงิ เปน็ เชน่ นี้ มคี วามเสย่ี ง เจอแตเ่ พยี ง ความสมใจ ไมข่ าดหาย
หากประสพ ทกุ ขม์ หนั ต์ อนั ตราย ถงึ เปน็ ตาย เพราะ “ขาดภมู ิ คมุ้ กนั ทกุ ข”์

คติธรรม สมเดจ็ พระญาณสงั วร
ดร.ประเสริฐ ภทั รมัย เรียบเรียง
วันท่ี 30 สิงหาคม 2564

112

“จติ ใจ” ที่ ไมม่ ี การฝกึ ฝน วางใจตน ยงั ไมไ่ ด้ ใหร้ กั ษา
สรา้ งสติ สมาธิ และปญั ญา จติ อาจพา ศตั รู นำ� สตู่ น
ใหเ้ ราเฝา้ สงั เกต จติ ตนเอง ไมห่ วนั่ เกรง ควบคมุ ใจ ไมส่ บั สน
ดว้ ยสติ สมาธิ มริ อ้ นรน ประพฤตติ น ดว้ ยปญั ญา พาปลอดภยั

ธรรมจาก พระชยสาโรภกิ ขุ (สุชัย ร. นำ� มาเสนอ)
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมยั เรียบเรียง
วันท่ี 30 สิงหาคม 2564

113

ถา้ ใจเรา คดิ ค�ำนงึ ถึงสงิ่ ด ี เรากม็ ี สิง่ ดีดี ท่ีมาหา
ถ้าเรามอง ไปทางดี มีศรทั ธา ก็จะพา ใจเราอยู่ รสู้ กึ ดี
ถ้ากำ� ลัง ใจดี ไมม่ ีหลดุ ก็จะหยดุ สง่ิ เลวร้าย ให้คลายคล่ี
ถา้ เราน�ำ คอยกระท�ำ แตก่ รรมดี ชวี ติ น้ี ต้องดเี ลศิ ประเสริฐเอย

จากดิิเรก โล และ สุชุ ััย ร.
ดร.ประเสริฐิ ภัทั รมััย เรียี บเรียี ง

วันท่ี 30 สิงหาคม 2564

114

ปญั ญาดี นน้ั เปรยี บ เทยี บความคม สมาธทิ ี่ เหมาะสม เปรยี บนำ�้ หนกั

คือื กำำ�ลังั บวกความคม เหมาะสมนักั เห็น็ ประจักั ษ์์ สมาธิอิ ยู่่� คู่่�ปัญั ญา

หากมแี ต่ ความคม ไรก้ ำ� ลงั ไรพ้ ลงั ตดั อะไร ไมเ่ ขา้ หนา

สมาธิ ตอ้ งดเี ลศิ เกดิ ปญั ญา จกั นำ� พา สขุ สวสั ดี มแี กต่ น

ธรรมท่านพทุ ธทาสภกิ ขุ (จิม พ.นำ� เสนอ)
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย เรยี บเรียง
วันท่ี 31 สงิ หาคม 2564

115

ชวี ติ ผา่ น หนงึ่ วนั มนั แสนสน้ั นอนกอดกนั ไมท่ นั ไร ในยามเชา้

ยามเยน็ ก็ มาเยอื น เตอื นใหเ้ รา จากยามเชา้ ถงึ เยน็ เหน็ เดยี๋ วเดยี ว

หนงึ่ ปนี น้ั กแ็ สนสนั้ กนั ยง่ิ นกั หนา้ ฝนพกั เดยี๋ วเดยี ว ขา้ วเกบ็ เกยี่ ว

กอ่ นนเี้ คย มหี นา้ หนาว ผงิ ไฟเชยี ว บดั นหี้ นาว แปบ๊ เดยี ว รอ้ นกลบั มา

หนงึ่ ชวี ติ แสนสนั้ พลนั เปลยี่ นแปลง หนมุ่ สาวสนกุ มเี รย่ี วแรง สดุ หรรษา

ไมท่ นั ไร กเ็ ขา้ สู่ วยั ชรา ความโรยรา มาเยอื น เตอื นใจตน

ชวี ติ นนั้ ผา่ นไปไว ไมร่ ตู้ วั จงึ อยา่ มวั เคอื งกนั ใย ใหป้ ป้ี น่

จงถนอม นำ้� ใจ ใหเ้ ปน็ คน ทเี่ ปย่ี มลน้ ดว้ ยไมตรี ดตี อ่ กนั

ถนอมใจ พอ่ แม่ แลพนี่ อ้ ง อกี เพอื่ นพอ้ ง หลากหลาย สหายฉนั ท์

เพราะเดนิ ไป เฉยี ดไหล่ ไมก่ ว่ี นั อาจตอ้ งตาย จากกนั ไมท่ นั ไร

เค้าเรอื่ งจาก อ.ประพัทธ์ เปรมมณี (จากกลอนรัสเซีย)
ดร.ประเสรฐิ ภัทรมยั ประพนั ธ์
วันที่ 31 สิงหาคม 2564

116

เมื่่�อมีีวาสนา ต่่อกััน สิ่่�งอันั ใด ไม่่ต้อ้ งไป เรีียกร้้อง ตีีฆ้อ้ งป่่าว
ถึึงเวลา ก็็มาเอง อยู่่�กัับเรา
สิ้�นวาสนา ก็ต็ ้อ้ งพราก ไปจากกััน เหมืือนเคยเนา เคยอยู่่� คู่่�กันั มา
ถึงึ เวลา จากกััน สุดุ พรรณนา
จะดื้้�อรั้�น หน่่วงเหนี่่�ยวไว้้ ไม่ไ่ ด้ห้ นา

เพราะวาสนา สิ้้�นไป ไร้ห้ นทาง

ธรรมครููบาบุุญชุ่�ม ญาณสัังวโร
(จาก พล ท.วุฒิไกร)

ดร.ประเสริฐ ภัทรมยั เรียบเรยี ง
วันที่ 3 กันยายน 2564

117

รทู้ กุ เรอ่ื ง ใชว่ า่ จะดี

รู้้�ทุกุ เรื่�อง ทุกุ อย่า่ งไป ใช่ว่ ่า่ ดี ี เพราะบางทีี ควรถนอม ยอม“โง่”่ บ้า้ ง
ไม่ต่ ้อ้ งเจ็บ็ ไม่ต่ ้อ้ ง ร้อ้ งครวญคราง ทำำ�ตัวั อย่า่ ง คน“ฉลาด” อาจ “โง่”่ เป็น็
เราไมต่ อ้ ง รไู้ ป เสยี ทกุ เรอื่ ง ทำ� ตวั เขอ่ื ง ทกุ เรอื่ งไป ใหค้ วามเหน็
รู้�แค่่ “ใจ” เราไว้้ ให้เ้ ยือื กเย็น็ ท่อ่ งให้เ้ ป็น็ “พุทุ โธ” โอวาทธรรม

จากพระอาจารย์คม อภวิ โร (จากจิม พ.)
ดร.ประเสรฐิ ภัทรมยั เรยี บเรยี ง
วันที่ 5 กนั ยายน 2564

118

ให้อภัย ง่ายท่ีสุด

ความโกรธเป็น ฟนื ไฟ ไล่แผดเผา รอ้ นอกเรา เผาใจ ให้กราดเกรี้ยว

ถา้ ไม่รีบ เอาน้�ำ ดบั ทีเดยี ว ใจเราเห่ยี ว เสยี วเปราะ เพราะไฟรมุ

เราจะโกรธ ไปไย ให้เปลืองใจ แก้แค้นไป เปลอื งเวลา หาไฟสมุ

“ใหอ้ ภัย งา่ ยทส่ี ดุ ” หยุดคอยคุม ความรอ้ นร่มุ ดบั ไป จากใจเรา

จาก จมิ พ. - ดร.ประเสรฐิ ภัทรมยั เรยี บเรยี ง
วันั ที่่� 6 กันั ยายน 2564

119

ความคดิ

ความคิิดเป็็น สิ่่�งที่่� มีีพลังั สุุข-ทุกุ ขััง อยู่่�ที่่� วิิธีคี ิดิ
ถ้า้ คิดิ เป็็น พ้น้ ทุกุ ข์ ์ สุุขในจิิต ถ้า้ คิดิ ผิิด เพิ่่�มทุกุ ข์์ ได้้ทุกุ คน
ทุุกปััญหา ทุุกวิกิ ฤติิ ที่่�เกิิดขึ้�น อย่า่ ขมขื่�น มีีไว้้ ให้้ฝึึกฝน
ใช้้ “สติ”ิ -“ปัญั ญา” แก้ไ้ ขจน บัังเกิิดผล ดีีได้้ ปล่อ่ ยใจวาง

จากสุภางค์ ม.
ดร.ประเสรฐิ ภัทรมยั เรียบเรียง

วัันที่่� 7 กัันยายน 2564

120

อยา่ ยดึ มนั่ ถอื มนั่ สงิ่ อนั ชอบ อยา่ เกลยี ดตอบ สงิ่ ทช่ี งั ยงั้ ไวห้ นา

เพราะรกั ชอบ เกลยี ดชงั พลง้ั พลาดพา ความทกุ ขม์ า พอกนั นา่ หวนั่ เกรง

คตธิ รรมยามเชา้ จากจิม พ.
ดร.ประเสริฐ ภัทรมยั เรียบเรยี ง

วันท่ี 8 กนั ยายน 2564

121

วันั นี้้�คือื วันั ที่่� 9 ของเดือื น 9 ขอให้ม้ ีี 9 ประการ ในชีวี ิติ
9 ทห่ี นงึ่ ให้ 9 หนา้ ไมม่ ตี ดิ ให้ 9 ไกล สดุ ฤทธ์ิ นมิ ติ รดี
ให้ 9 ขา้ ม อปุ สรรค และขวากหนาม 9 งามๆ พน้ ความทกุ ข์ ภยั หลกี ล้ี
9 ไปสู่ ความสำ� เรจ็ มเี คลด็ ด ี 9 ไปทกุ ท่ี มสี มหวงั ไดด้ งั ใจ
9 ไปพบ แต่ส่ิ่่�งดี ี มีปี ระโยชน์ ์ 9 ลิงิ โลด ชีวี ิติ จิติ สดใส
9 ทุกุ 9 ได้ท้ ุกุ อย่า่ ง สมดังั ใจ 9 ต่อ่ ไป 9 ดีดี ีี ตลอดปีเี อย

พระมหาบญุ ส่ง เรอื งวิเศษ (สง่ บุญ)
จาก อ.ประพัทั ธ์์ เปรมมณีี

ดร.ประเสริิฐ ภัทั รมััย เรียี บเรีียง

วนั ที่ 9 กนั ยายน 2564

122

จะมีบญุ อะไร ให้รีบทำ� ใครบ่ อกยำ�้ อยา่ เกบ็ เอาไวก้ อ่ น
เพราะอะไร เกิดได้ มาตดั ตอน เราอาจตาย ไปกอ่ น ได้ทำ� บญุ

จากจิม พ.
วนั ที่ 11 กันยายน 2564

123

ในชวี ติ เราน้ี มไี มม่ าก อยา่ หวงั จาก คนอน่ื ไป ใหม้ ากหนา
ใหส้ อนใจ ตวั เรา ใหธ้ รรมดา เอาชนะ ตวั เอง ไมเ่ บง่ ใคร
ความผดิ หวงั มาจาก ไปหวงั ผดิ ไปตงั้ จติ ตงั้ หวงั อยา่ งยง่ิ ใหญ่
หวงั ไมถ่ กู เรอ่ื งราว ใหเ้ ศรา้ ใจ อยา่ หวงั ไป ชนะใคร นอกจากตน

หลวงปชู่ าและทา่ นพทุ ธทาส (จากนิเวศน์ 08)
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย

วันที่ 11 กันยายน 2564

124

สวสั ดยี ามเชา้

วันั อาทิติ ย์ท์ ี่่� 12 ก.ย. 64

ขนึ้ 6 คำ�่ เดอื น10 ปฉี ลู

“เวลาเราตายแล้ว้ เราไปคนเดียี วไม่ไ่ ด้บ้ อกเล่า่ ใครเลย ญาติ ิ พี่่�น้อ้ ง บุตุ ร

ภรรยา สามีี อยู่่�ด้ว้ ยกันั รักั แสนรักั ไม่ไ่ ด้ร้ ่ำำ��ลาสักั คนเดียี ว ไปคนเดียี ว แม้แ้ ต่่

ร่า่ งกายก็ไ็ ม่ไ่ ด้ล้ า

ซ้ำำ��ขนาดอยู่่�ด้ว้ ยกันั รักั กันั ถือื เป็น็ ตนเป็น็ ตัวั เป็น็ เราเป็น็ เขาเป็น็ จริงิ

เป็น็ จังั แต่เ่ วลาตายจริงิ ๆ ไม่บ่ อกกันั ” หลวงปู่่�เทสก์์ เทสรัังสีี

เวลาเรา ตายไป ไมบ่ อกกลา่ ว ไปคนเดยี ว ไมบ่ อกเลา่ ใครคนไหน

คนทร่ี กั ดูแลกัน หรือใครใคร ก็ไมไ่ ด้ ลาใคร ไดส้ ักคน

ทรพั ยส์ ินและ เงนิ ทอง ของนอกกาย เวลาตาย ท้ิงไว้ ไมไ่ ด้ขน

ติดเอาไป มีบาปบญุ คณุ โทษตน ทสี่ ง่ ผล นำ� ให้ ไปรา้ ยดี

หลวงปู่่�เทสก์์ เทสรังั สีี (จากจิิม พ.)
ดร.ประเสริฐ ภทั รมยั แต่ง-เติม
วนั ที่ 12 กันยายน 2564

125

คนเราไม่ ่ รู้้�จักั คิดิ ชีวี ิติ ตน จึงึ ดั้้�นด้น้ ปฏิบิ ัตั ิติ น ในทางผิดิ
พอปฏิบิ ัตั ิ ิ จัดั ผิดิ กับั ชีวี ิติ ก็ต็ ามผิดิ ด้ว้ ยทั้้�งหลาย รายรอบตน

สมเด็็จพระพุุทธโฆษาจารย์์ ( จิิม พ. เผยแพร่)่
ดร.ประเสริิฐ ภัทั รมััย เรียี บเรียี ง
วัันที่่� 14 กันั ยายน 2564

126

ชีวิต

ขอฝากไว้ ให้คิด กนั ทกุ คน คำ� วา่ “จน” คือมีนอ้ ย ใช่ “มีทุกข”์

“รวยมมี าก” ใชว่ ่า “มีความสุข” “ทุกข์” หรือ “สขุ ” วัดท่ใี จ ใช่ “จนมี”

กนิ อาหาร ม้อื ละพนั นน้ั เพยี งอิ่ม ขา้ วแกงรมิ ทางเท้า เข้าถึงท่ี

จ่า่ ยไปเพีียง ห้า้ สิบิ บาท ก็็อิ่่�มพี ี รสชาติิดี ี กิินชิมิ อิ่่�มหมืือนกันั

พวก “วยั รนุ่ ” วัดคุณค่า ที่มือถอื วยั “ทำ� งาน” ร�ำ่ ลอื แยง่ แข่งขนั

ทีย่ ห่ี อ้ ราคารถ ที่ขับกัน เทย่ี วเมอื งนอก โจษจัน กนั ใหญโ่ ต

วยั “กลางคน” แขง่ เอาดี ทต่ี ำ� แหนง่ บา้ นแสนแพง คอนโดหรู ดแู ล้วโก้

ส่งลกู เรยี น รว่ มชมุ นมุ กลุ่มไฮโซ ต้องให้โก อนิ เตอร์ เห่อนยิ ม

วัย “เกษยี ณ” วดั กัน วนั ทว่ี า่ ง ใช้เงนิ อยา่ ง เศรษฐี มีสะสม

กนิ อะไร เทีย่ วทไ่ี หน มชี มรม คอยพดู ขม่ เท่ยี วไหนมา น่าสะใจ

วยั “ชรา” ฐานะใด ไม่ยึดถือ ตอ้ งการคือ มีกำ� ลงั ยงั เดนิ ไหว

ไม่มีโรค ไม่กนิ ยา ผาสกุ ใจ ยังจำ� ช่อื ลกู หลานได้ ดใี จพอ

ทา้ ยทส่ี ดุ หยดุ ไขวค่ วา้ หาทรพั ยส์ นิ เหลอื เพียงกิน อยไู่ ด้ ไม่ตอ้ งขอ

รักษากาย และใจ ใหด้ ีพอ สดุ ทา้ ยรอ วันตาย ขอไปดี

จากพายพั พงศพ์ ิโรดม ว.ศ.08
ดร.ประเสริฐ ภทั รมยั ประพนั ธ์

วนั ที่ 14 กันยายน 2564

127

อันั ความชั่�ว สะสม ทีลี ะน้อ้ ย เหมือื นน้ำำ��ปล่อ่ ย ลงตุ่่�มถังั ครั้�งละหยด
ไมช่ า้ นาน ความชวั่ เตม็ ตมุ่ หมด นา่ สลด ทงั้ ใจกาย ชวั่ รา้ ยคมุ
ความดีกี ็็ เช่น่ กันั หมั่่�นสะสม ทีลี ะเล็ก็ ทีลี ะน้อ้ ย คอยใส่ตุ่่่�ม
ไมช่ า้ นาน ความดี มปี กคลมุ หมดทงั้ ตมุ่ มแี ตด่ ี สขุ เี อย

พระอาจารย์์ชยสาโร (จิมิ พ. เผยแผ่)่
ดร.ประเสรฐิ ภัทรมยั แต่งเป็นกลอน

วนั ที่ 18 กันยายน 2564

128

สขุ กับทกุ ข์

สขุ กบั ทกุ ข์ ตา่ งกนั เพยี งนดิ เดยี ว คนหนง่ึ เทย่ี ว ไขวค่ วา้ หาทขี่ าด
อกี คนมี ความสขุ อยา่ งฉลาด กบั สง่ิ มี อยสู่ ามารถ เปน็ สขุ ใจ
คนหนงึ่ มอง หาวธิ ี ทจี่ ะลมื คนหนงึ่ ปลม้ื ยอมรบั กลบั สดใส
คนหนงึ่ หนี สดุ หนทาง เพอ่ื หา่ งไกล คนหนงึ่ รู้ ทกุ ขอ์ ยใู่ น ใจตนเอง

เผยแผ่โดยจิม พ.
ดร.ประเสริฐ ภัทรมยั เรียบเรยี ง

วนั ที่ 19 กันยายน 2564

129

เราคดิ ดี ทำ� ดี และพดู ด ี ถงึ ไมม่ ี คนใด ไดพ้ บเหน็
หรอื มใี คร วา่ ไมด่ ี ไมจ่ ำ� เปน็ ไมต่ อ้ งไป เคยี่ วเขญ็ ใหเ้ หน็ งาม
คนอน่ื วา่ ไมด่ ี เรอื่ งของเขา ความดเี รา อยทู่ เี่ รา ไมต่ อ้ งถาม
ใครทำ� ดี กไ็ ดด้ ี ทเี่ ปน็ กรรม ไมต่ อ้ งยำ้� คอยดู ผอู้ น่ื ใด

ธรรมะเชา้ จากจมิ พ. ( คัดลอกจากหลวงปชู่ า สภุ ทั โท)
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมยั คำ� กลอน
วันที่ 20 กนั ยายน 2564

130

สวัสดี วนั นี้ วันพระใหญ ่ เปน็ วันไหว้ พระจนั ทร์ สุดหรรษา
เปน็ ประเพณี โบราณ แตน่ านมา ยังรกั ษา ตอ่ มานาน หลานจนี -ไทย
ประเพณี ท�ำขนม ไหวพ้ ระจันทร ์ ท�ำขายกนั เกร่อกัน ถงึ ไหนไหน
ประวตั ิศาสตร์ เป็นมา น้ันอย่างไร ใคร่ขอให ้ ผ้รู ูเ้ ล่า สู่อนุชน
ปกติวนั ไหวพ้ ระจันทร์ นน้ั เมฆคลมุ มรสมุ ปกคลมุ ชุ่มด้วยฝน
หากใครมี โชคดี จึงไดย้ ล จันทร์กระจา่ ง กลางสกล มงคลมี

ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย
วันท่ี 21 กันยายน 2564

131

ศลี นำ� สขุ มาให้

ผมู้ ศี ลี ยอ่ มเปน็ ผอู้ งอาจ ผกู้ ลา้ หาญ ชาญฉลาด ปราศจากทกุ ข์
มชี วี ติ มง่ั คง่ั ดว้ ยความสขุ ศลี พนั ผกู รกั ษาไว้ ใหส้ มบรู ณ์
ศลี สมาธิ ปญั ญา มาจากจติ เปน็ นมิ ติ ร รกั ษาไว้ อยา่ ใหส้ ญู
ศลี นำ� พา สมาธิ ปญั ญาพนู ผมู้ ศี ลี จะจำ� รญู สญู สน้ิ เวร

หลวงปู่มัน่ ภูรทิ ตั โต (จากจิม พ.)
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมยั เรียบเรียง

วันท่ี 22 กนั ยายน 2564

132

มองอะไร มองใหด้ ี มคี วามสขุ จะไดท้ กุ ข์ หากมองรา้ ย เสยี ดายของ
จะสขุ ทกุ ข์ ขน้ึ อยู่ ทมี่ มุ มอง จำ� เปน็ ตอ้ ง เลอื กมมุ มอง ตรองใหด้ ี

ทา่ นปญั ญานนั ทภิกขุ (จากจิม พ.)
ดร.ประเสริฐ ภัทรมยั ใส่กลอน
วัันที่่� 23 กัันยายน 2564

133

อยา่ ทำ� ตน เปน็ คน ปากคอรา้ ย เพราะนน่ั หมาย ใจตอ้ งรา้ ย ไปตามปาก

ทป่ี ากรา้ ย ใจดี นน้ั มยี าก ใจดมี าก ปากตอ้ งดี มตี ามกนั

จากจมิ พ.
ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย กลอน

วนั ที่ 25 กันยายน 2564

134

เราโกรธใคร เกลยี ดใคร ใคร “ทท่ี ุกข์” ใจเราขลกุ กบั ความชงั ขงั ความเขลา

ความเกลยี ดแคน้ ฝงั ใน ใจของเรา แลว้ ใครเลา่ ทรี่ บั เอา ความทกุ ขต์ รม

หากเรามี เมตตาใจ ใหค้ นอน่ื จะไดค้ นื สงิ่ ดงี าม ความสขุ สม

กระแสแผ่ เมตตา มหานยิ ม นา่ ชนื่ ชม เรา “เป็นสุข” ไดท้ กุ กาล

สวัสดีตอนเช้าวันอาทิตย์ จากจมิ พ.
ดร.ประเสริฐ ภทั รมัย ค�ำกลอน
วันที่ 26 กนั ยายน 2564

135

คำ� สอนของ พระพทุ ธ ทาสภกิ ข ุ รักษาใจ บรรลุ ธรรมคำ� สอน

รกั ษาใจ ใหด้ ี ทแี่ นน่ อน ใจดกี อ่ น อยา่ งอ่นื ช่นื ดตี าม

ท่านปัญญานันทภิกขุ (จากจมิ พ.)
ดร.ประเสริฐ ภทั รมยั ใสก่ ลอน
วนั ท่ี 23กนั ยายน 2564

136

ไมว่ า่ อะ ไรนน้ั มนั จะเกดิ “ยอมรบั มนั ” กนั เถดิ ทเ่ี กดิ ได้
เลกิ บน่ ดา่ เลกิ โทษ โกรธใครใคร ยงิ่ ทำ� ไป ซำ้� เตมิ ใส่ ทกุ ขใ์ หเ้ รา

พระไพศาล วสิ าโล (จากจมิ พ.)
ดร.ประเสริฐ ภทั รมยั น�ำเสนอ

วนั ท่ี 28 กันยายน 2564

137

โบราณท่าน สอนไว้ ใหค้ ดิ ตาม สค่ี นหาม สามคนแห่ แน่ไฉน
สองคนนง่ั แคร่หน่งึ คนพาไป ชีวติ ไซร้ มแี คน่ ี้ ที่แท้จริง
ส่ีคนหาม คอื ดนิ น้�ำ และลมไฟ ประกอบกัน เป็นร่างกาย ใหส้ ู่สงิ
สามคนแห่ หมายถึง แทท้ ี่จริง ชีวติ นี้ อยู่อิง กฎไตรลักษณ์
คือไมเ่ ท่ียง ไมท่ น และไม่แท ้ ตอ้ งเปลย่ี นแปร อนจิ จงั ยังประจกั ษ์
อกี ทกุ ขงั อนัตตา พาตระหนัก กฎไตรลักษณ์ เกิดดบั ไป เมื่อได้กาล
สองคนนั่ง แครค่ ือ บาปกับบญุ ที่ส่งคณุ โทษไป กวา้ งไพศาล
ใหห้ นึ่งคน พาไปคือ จติ วญิ ญาน จิตสดุ ท้าย สะสมผ่าน กรรมตอ่ ไป
จิตสุดท้าย ตัวก�ำหนด ชะตากรรม ท่จี ะนำ� เราสู่ ชาตภิ พใหม่
ชวี ติ เรา มแี คน่ ้ี ท่เี ปน็ ไป ทา่ นสอนไว้ ชีวติ มี แคน่ เี้ อง

138 จาก อ.ประพัทธ์ เปรมมณี
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย ค�ำกลอน

วนั ท่ี 29 กนั ยายน 2564

อดีต-ปัจจบุ ัน-อนาคต

ถา้ ยงั มี “ความเสียดาย” นน่ั หมายถงึ ยงั ถกู ตรงึ กบั อดตี ทผ่ี า่ นพน้

ถา้ หากใจ เรายงั คดิ จติ “กังวล” นน่ั ยงั ฝนั ถงึ ผล “อนาคต”

ถา้ หากเรา “สงบ” ใจเยอื กเยน็ เราอยเู่ ปน็ ปจั จบุ นั อนั หมดจด

เรอื่ งตวั กู ของกู ดลู ะลด ปลอ่ ยวางหมด ความเสยี ดาย คลายกงั วล

คำำ�สอน ขงจื้�อ (จากเจษฎา เซีียร์์ 08)
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมยั แต่งกลอน
วันท่ี 30 กันยายน 2564

139

ร่างกายเรา พอ่ แมใ่ ห้ มาทั้งสิน้ พ่อธาตดุ นิ แม่ธาตนุ ้�ำ จงจ�ำไว้
เราไปไหน พ่อแม่เรา เฝ้าตามไป เขา้ วดั ไป พอ่ แมไ่ ด้ ไปฟังธรรม
เราไหว้พระ สวดมนต์ ทำ� ความดี พอ่ แม่เรา เคยช้ี ท่ีสูงตำ�่
เราท�ำดี ละทิง้ สงิ่ บาปกรรม บุญท่ที ำ� ไดเ้ ผอ่ื แผ่ พอ่ แม่เรา

หลวงปู่พรม พรหมโชโต (จากจมิ พ.)
วันท่ี 1 ตุลาคม 2564

140

สััตว์์แปลว่า่ ผู้้�ติดิ ข้้อง ของทางโลก มีีทุุกข์โ์ ศก ยึึดติิดจม อารมณ์์ซ่า่ น
พุธุ โธคือื ผู้้�รู้้�ตื่่�น ผู้้�เบิิกบาน ไม่่ติดิ ข้้อง ไร้อ้ าการ ทางอารมณ์์
ต้้องปฏิบิ ัตั ิิ ตามหลััก มรรคองค์แ์ ปด เพื่่�อให้้แผด เผาสิ้�น อารมณ์์สม
ไม่ใ่ ช่ส่ ััตว์ ์ ต่่อไป ไม่ป่ รารมภ์์ เป็็นพุุธโธ ไม่่ปลัักจม อีีกต่อ่ ไป

จากดิเรก โล
ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย เรยี บเรียง

วันที่ 1 ตุลาคม 2564

141

เราเกดิ มา อยรู่ ว่ ม กบั ผอู้ น่ื ทกุ วนั คนื ตอ้ งเรยี นรู้ อยกู่ บั เขา
รปู้ รบั ตวั ทไี่ มต่ รง กบั ใจเรา ตอ้ งถอื เอา คอื ธรรมดา ของชวี ติ
เราจะชอบ เกลยี ดชงั ชา่ งหวั มนั หากมใี จ ตรงกนั เขา้ สนทิ
หากไมช่ อบ ใหห้ า่ ง ไกลสกั นดิ กลั ยาณมติ ร ตอ้ งรกั ษา หายากเยน็

จากจิม พ.
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมยั แต่ง

วนั ที่ 2 ตุลาคม 2564

142

สตเิ ปน็ แกน่ ของธรรม หดั ทำ� ไว ้ สตแิ ก่ กลา้ ให้ ทำ� ไมพ่ ลาด
คดิ อะไร มสี ติ กฉ็ ลาด ไมม่ ขี าด สตนิ ำ� กศุ ลธรรม
สตดิ ี จะประคอง คมุ้ ครองจติ ใหค้ อยคดิ ประพฤตดิ ี มศี ลี คำ�้
คอยใหท้ าน สดบั รบั ฟงั ธรรม จงหมน่ั ทำ� สตลิ ำ้� คำ�้ ปญั ญา

หลวงปูข่ าว อนาลโย
จิม พ.น�ำเสนอ ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย คำ� กลอน

วันท่ี 3 ตุลาคม 2564

143

ถา้ สงั คม ไม่รบั รู้ เชิดชูธรรม ไมย่ กยอ่ ง ชคู �้ำ ธรรมจำ� รสั

ไมย่ กย่อง ความจริง สิ่งทช่ี ัด ไมซ่ ่อื สัตย์ ความถกู ต้อง ความดีงาม

สังคมนัน้ กว็ ิปริต วปิ ลาส ถงึ ผดิ พลาด ไรเ้ กียรติ คนเหยียดหยาม

สังคมนนั้ ท�ำอะไร ไม่ได้ความ เหมือนไฟลาม อยตู่ อ่ ไป ไมไ่ ดน้ าน

สมเด็จพระพทุ ธโฆษาจารย์ (จากจิม พ.)
ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย คำ� กลอน
วนั ที่ 4 ตลุ าคม 2564

144

ความหมาย ที่่�แท้จ้ ริิง ของ “บััณฑิิต” คืือคนคิิด หนีหี ่่าง จากกิเิ ลส

ไม่่มีีใน มีีนอก ไม่ก่ ิินเศษ “เอาตัวั รอด จากกิเิ ลส” ได้้ทั้้�งปวง

ท่า่ นพุทุ ธทาสภิกิ ขุุ
สชุ ัย ร. และ ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย น�ำเสนอ

วันที่ 5 ตุลาคม 2564

145

เงินิ ที่่�เหลืือ ในบััญชีี ที่่�มีีอยู่่� ติดิ ตามดูู ก็ร็ ู้้� เหลืือเท่่าไร
ใช้้อย่า่ งดีี ไม่่มากน้อ้ ย เกิินไป ให้ม้ ีีใช้้ ตลอดไป ก่อ่ นวายชนม์์
อย่่าเสีียดาย เงินิ เหลือื ไป ใช้้ไม่ห่ มด จะรันั ทด ใช้ม้ ากไป แบบไม่่สน
ใช้้หมดไป ยังั ไม่่ตาย ไม่่วายชนม์ ์ ไม่ม่ ีีคน เลี้้�ยงเรา จะเฉาตาย
ชีีวิิตเรา เหลือื เวลา อีกี เท่่าไร ไม่ม่ ีีใคร รู้้�ได้้ ดอกสหาย
หมั่่�นทำำ�แต่่ ความดีี ในบั้้�นปลาย ไม่ม่ ีสี าย บัังเกิดิ บุุญ หนุุนนำำ�ทาง
หมั่่�นฝึกึ ฝน ปฏิบิ ัตั ิธิ รรม นำำ�ชีีวิิต ให้ฝ้ ึกึ จิิต เป็น็ ประจำำ� ทำำ�บุุญสร้า้ ง
เตรีียมตััว เดิินทางไกล ไม่่อับั ปาง จิติ สว่า่ ง ยามม้้วย ด้ว้ ยกรรมดีี

จากจมิ พ.
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย แตง่ เตมิ

วันท่ี 6 ตุลาคม 2564

146

ภาพทีเ่ หน็ เหมอื นเปน็ กบกับมา้ ทจี่ รงิ หา ได้เปน็ เชน่ นน้ั ไม่
เปน็ เพียงม้า ตวั เดียวกนั หันมมุ ไป มองตา่ งมมุ สร้างภาพใหม่ ได้บังเกดิ
ภาพหน่ึงวาง ตามขวาง หนึ่งวางตั้ง หน้าม้ายัง มองเปน็ หน้ากบเชดิ
เรอ่ื งเดยี วมอง ตา่ งมุม อาจเลยเถิด ท�ำใหเ้ กิด ขัดแยง้ กัน จนบานปลาย
อทุ าหรณ์ ภาพจำ� ลอง มองตา่ งมมุ ตอ้ งสขุ ุม มองคลมุ มุมหลากหลาย
มุมมองตา่ ง ใช่ถกู ผิด คดิ กลับกลาย มิตรภาพคลาย จดื จาง เพยี งต่างมุม

จาก ดร.สำำ�ราญ ช.
ดร.ประเสรฐิ ภทั รมยั
วันท่ี 6 ตลุ าคม 2564

147

ระลกึ ถงึ พทุ โธ ขนึ้ คราใด เราจะได้ บญุ มา หาครานน้ั
ไมต่ อ้ งไป หาไกล ทไ่ี หนกนั คนมปี ญั ญามอง ไมต่ อ้ งไกล
พทุ โธอยู่ ในกาย ใหม้ องหา อกี ทงั้ ใน วาจา ยามปราศยั
และฝงั อยู่ ในจติ อยใู่ นใจ ไมไ่ ดไ้ กล มองเขา้ ตวั เราเอง

จากจิม พ.
ดร.ประเสริฐ ภทั รมยั
วนั ที่ 8 ตลุ าคม 2564

148