บทกลอน ประพันธ์โดย ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย

คนที่่�มีคี วามสุุข

ข้อ้ สังั เกต คนที่�่ มีีความสุขุ จะไม่ร่ ุกุ ล้ำ��ำ ตน เรื่่อ� งคนอื่่น�

จะไม่ข่ ัดั ความสุขุ ใคร ให้ค้ ลายคืนื ไม่ฝ่ ่่าฝืืน พููดจา ว่า่ ร้า้ ยใคร

เขาจะรักั ภููมิใิ จ ในตนเอง ไม่ข่ ่ม่ เหง อิจิ ฉา ตาร้อ้ นใส่่

จะไม่ค่ ิดิ ผููกมัดั ตัดั สินิ ใคร ไม่ด่ ููถููก ผู้ใ�้ ดให้้ ระคายเคือื ง

ยินิ ดีีใน ความสำ�ำ เร็จ็ ของผู้�้ อื่่น� จะหยิบิ ยื่่น� กำ�ำ ลังั ใจ ให้ฟ้ ููเฟื่อ�่ ง

ไม่ซ่ ้ำ��ำ เติมิ ยามผิดิ พลาด ให้ข้ ัดั เคือื ง คอยประเทือื ง ด้ว้ ยรอยยิ้้ม� สุดุ พิมิ พ์ใ์ จ

คนอยู่่�ใกล้้ แล้ว้ มีี ความสุขุ ด้ว้ ย ใจร่ำ�ำ� รวย ด้ว้ ยอภัยั รู้�้ จักั ให้้

จะไม่ค่ าด หวังั ใด จากใครใคร ดููเรีียบง่า่ ย ไม่ซ่ ับั ซ้อ้ น ซ่อ่ นเงื่่อ� นปม

ดร.ประเสริิฐ ภัทั รมััย ประพันั ธ์์กลอน
วันั ที่่� 5 ธัันวาคม 2564

199

ใบไม้้ร่่วงทุุกวันั

ไม่ว่ ่า่ ใน วันั นี้้� มีีใบไม้ ้ จะกวาดให้้ “สะอาด” สักั แค่ไ่ หน

วันั พรุ่�งนี้้� “ใบไม้”้ หล่น่ เพิ่่ม� ใหม่ ่ กวาดทิ้้ง� ไป เป็น็ ประจำ�ำ ทำ�ำ ทุกุ วันั

เปรีียบเช่น่ กันั “ปัญั หา” ในชีีวิติ ต้อ้ งคอยคิดิ แก้ไ้ ข ด้ว้ ยใจมั่่น�

ค่อ่ ยค่อ่ ยทำ�ำ แก้ก้ ันั “วันั ต่อ่ วันั ” ได้แ้ ค่ไ่ หน ก็แ็ ค่น่ ั้้น� ไม่ห่ วั่่น� ใจ

เราลงมือื กวาดที่ใ�่ จ ก็ไ็ ด้จ้ บ ใจสงบ จบที่ใ�่ จ ไม่ไ่ ปไหน

จบที่เ�่ รา เบาที่ส�่ ุดุ หยุดุ ที่ใ่� จ เป็น็ สุขุ ได้้ รักั ษาใจ ไม่ก่ ังั วล

ธรรมะสุุขใจ จากจิมิ พ.
ดร.ประเสริฐิ ภััทรมัยั ประพันั ธ์์กลอน

วัันที่�่ 6 ธันั วาคม 2564

200

ควรรู้�เ้ รื่่อ� ง ใครต่อ่ ใคร ให้น้ ้้อยน้อ้ ย ไม่ต่ ้้องคอย เสือื กสน รนหาที่่�

เรื่่�องตัวั เอง รู้�ใ้ ห้้เยอะ เลอะเต็ม็ ทีี เพราะสุุขทุกุ ข์์ เลวดีี อยู่่�ที่�่เรา

จากสุุชััย ร.
ดร.ประเสริฐิ ภััทรมัยั แต่ง่ เป็็นกลอน

วัันที่�่ 6 ธันั วาคม 2564

201

ถ้า้ เราเคย ทำำ�บุญุ ให้้สุนุ ทาน จะพบพาน ทานได้้รับั กลับั มาหา

รักั ษาศีลี มีีในใจ เมื่่�อภััยมา ศีีลรักั ษา ปกป้้อง คุ้้�มครองเรา

เมื่่อ� เรามีี ภาวนา ปัญั ญาเกิิด จงเชื่่�อเถิิด ในใจ ไม่โ่ ง่่เขลา

หากได้เ้ จอ อุุปสรรค จัักบรรเทา ทางตันั เรา ไม่่จนตรอก ทางออกมีี

โอวาทธรรม สมเด็็จพระพุุฒาจารย์์ (โต พรหมรัังสีี)
จากจิิม พ. - ดร.ประเสริิฐ ภััทรมัยั ประพันั ธ์์กลอน

วันั ที่่� 8 ธันั วาคม 2564

202

เกิิด แก่่ เจ็็บ ตาย

เมื่่อ� “เกิดิ ” ใหม่่ เราไม่่ ประสีีประสา เติบิ ใหญ่ม่ า แข็ง็ กล้า้ สุดุ จะเขื่่อ� ง

ทำ�ำ งานหนักั ใส่ใ่ จ ให้รุ้่�งเรือื ง ไม่เ่ คยคิดิ ถึงึ เรื่่อ� ง “แก่่ แลเจ็บ็ ตาย”

เกษีียณมา ก็ย็ ังั ซ่า่ ข้า้ ส.ว. ทำ�ำ ไรขอ ลุงุ ก่อ่ น ไม่จ่ รหาย

พออายุุ ขึ้้น� เลขเจ็ด็ “เจ็บ็ ” ทั้้ง� กาย เพื่่อ� นเริ่่ม� “ป่ว่ ย” เริ่่ม� “ตาย” เพิ่่ม� หลายคน

มาบัดั นี้้� รู้�้ ตัวั เรา นั้้น� เก่า่ เก็บ็ “ถึงึ คราวเจ็บ็ ก็ต็ ้อ้ งเจ็บ็ ” ไม่ต่ ้อ้ งบ่น่

ถึงึ คราว “ตาย ก็ต็ ้อ้ งตาย” ไปอีีกคน ไม่อ่ ยู่่�ทน นึกึ ถึงึ “ตาย ให้เ้ คยชินิ ”

ถ้า้ เราเคย ชินิ รับั กับั “ความตาย” ไม่ใ่ จหาย “ไม่่กลััวตาย” ชีีพวายสิ้้น�

ส่ง่ คืนื กลับั สลาย กลายเป็น็ ดินิ ก็ห็ มดสิ้้น� ชาติภิ พ จบไปดีี

จากโอวาทธรรม หลวงพ่อ่ จรััญ ฐิติ ธััมโม
จากจิมิ พ. - ดร.ประเสริิฐ ภัทั รมัยั ประพัันธ์์กลอน

วันั ที่่� 10 ธันั วาคม 2564

203

เรารู้�้ สึกึ เป็็นสุขุ ทุุกข์์ไกลห่า่ ง เมื่่อ� จิติ ว่่าง สติคิ ุมุ คุ้้�มครองอยู่่�

ไม่ร่ ู้�้ สึกึ เป็็น “ตััวกูู” แล “ของกูู” เมื่่�อนั้้�นดูู สบายใจ ไร้้กังั วล
“กาม” เป็น็ เหตุุ ให้จ้ ิิต ติิด “ของกูู” ส่่วน “ภพ” เป็็น “ตััวกูู” อยู่่�ทุุกหน
“โลภ โกรธ หลง” ละไป ใฝ่่ฝึึกจน เป็น็ อารยชน ลดตัวั ตน ของตนไป

ธรรมท่่านพุุทธทาสภิิกขุุ
จากจิมิ พ. - ดร.ประเสริิฐ ภัทั รมัยั ประพัันธ์ก์ ลอน

วันั ที่่� 13 ธัันวาคม 2564

204

ทุกุ เวลา ตื่่น� มา ลืมื ตาดูู ตระหนักั รู้�้ เวลาสั้้น� อีีกวันั หนึ่่ง�

ให้ร้ ีีบทำ�ำ “กุศุ ล” ผลคำ�ำ นึงึ ไม่น่ ึกึ ถึงึ “อกุศุ ล” โยนทิ้้ง� ไป

แม่ช่ ีีศัันสนีีย์์ เสถีียรสุตุ
จากพล ท. วุฒุ ิไิ กร - ดร.ประเสริฐิ ภัทั รมัยั

วัันที่่� 15 ธันั วาคม 2564

205

คนสงสัยั ทำ�ำ ไม ช่า่ งสลักั จึงึ รู้�้ จักั สลักั ความ งามบนหินิ

คำ�ำ ตอบคือื ความงาม อันั โศภินิ มีีในหินิ ดินิ ทุกุ ก้อ้ น ซ่อ่ นในตัวั

เพีียงแต่เ่ รา เอาส่ว่ นเกินิ ออกทิ้้ง� ไป ก้อ้ นหินิ ใหญ่่ ก็แ็ ลเห็น็ ความงามทั่่ว�

เปรีียบเช่น่ ความ สุขุ เรา ซ่อ่ นในตัวั คิดิ ลบกลัวั มัวั กังั วล จนทุกุ ข์ต์ รม

จะต้อ้ งไล่่ ออกไป จากใจเรา ไม่ไ่ ปเศร้า้ กังั วล จนขื่่น� ขม

สลักั ทิ้้ง� ออกไป ได้ช้ื่่น� ชม ความสุขุ สม นั้้น� เป็น็ เช่น่ หินิ งาม

ความสุขุ จากจิมิ พ.
ดร.ประเสริิฐ ภััทรมััย ประพัันธ์์กลอน

วัันที่่� 18 ธัันวาคม 2564

206

พระทา่ นวา่ มองตวั เอง เลง็ ใหเ้ หน็ วา่ ตวั เปน็ ตน้ เหตทุ �ำ กรรมทง้ั หลาย

มองใหเ้ ปน็ ใหเ้ หน็ ดู รใู้ นกาย จงึ จะกลาย เปน็ คนดี มปี ญั ญา

มวั แตม่ อง ผูอ้ น่ื อยู่ ดไู มแ่ ลว้ ไมค่ ลาดแคลว้ กลายเปน็ คน พาลคอยหา

เรื่่อ� งกล่า่ วโทษ คนอื่่น� ต่า่ งนานา ตามประสา โทษผู้�้อื่่น� คืนื ประจำ�ำ

โอวาทธรรมหลวงปู่่�มั่่น� และหลวงปู่่�หล้้า
จากจิิม พ. - ดร.ประเสริฐิ ภััทรมััย ประพัันธ์์กลอน

วัันที่่� 19 ธันั วาคม 2564

207

ในโลกนี้้� มีีเรื่่อ� งรู้�้ อยู่่�โดยรอบ มีีที่เ�่ รา ชอบไม่ช่ อบ อยู่่�มากหลาย
ถ้า้ อยากดีี มีีความสุขุ ทั้้ง� ใจกาย ที่ไ่� ม่ช่ อบ ต้อ้ งสบาย อยู่่�ได้ด้ ีี

ว. กนฺตฺ วีีโร
จากวิิภา ภ. - ดร.ประเสริฐิ ภัทั รมััย

วัันที่่� 21 ธันั วาคม 2564

208

เป็็นมนุษุ ย์์ สุดุ ดีี ก็ม็ ีีผิดิ ทุกุ ผู้้�คน มีีสิิทธิ์์� ทำ�ำ ผิิดได้้

ยกย่อ่ งใคร รู้้�ผิิด แล้้วแก้ไ้ ข แล้ว้ ตั้้ง� ใจ ไม่ท่ ำ�ำ ซ้ำ��ำ สองทีี

หลวงปู่่แ� หวน สุจุ ิณิ ฺโฺ ณ

จากคุณุ เพีียงใจ (แอ๊๊ม)
ดร.ประเสริิฐ ภััทรมััย ประพัันธ์์กลอน

วัันที่�่ 21 ธันั วาคม 2564

209

เราทำ�ำ บุญุ คุุณไป ใจเมตตา มีีกรุณุ า ช่ว่ ยเขาไป ให้ค้ ลายทุกุ ข์์

ทำำ�ความดีี ไปเราได้้ ใจเป็น็ สุุข อย่่าเป็น็ ทุกุ ข์์ หากเขา ไม่ร่ ู้�้ คุณุ

หลวงพ่อ่ เปลี่ย่� น ปััญญาปทีีโป
จากสุชุ ัยั ร.- ดร.ประเสริฐิ ภัทั รมัยั

วันั ที่�่ 22 ธัันวาคม 2564

210

บางอย่า่ งคิดิ คิดิ แล้ว้ ดีี มีีความสุขุ บางอย่า่ งคิดิ แล้ว้ สนุกุ สุขุ สดใส
บางอย่า่ งคิดิ แล้ว้ ทุกุ ข์์ คิดิ ทำ�ำ ไม ทุกุ อย่า่ งขึ้้น� กับั ใจ ใช่ใ่ ครทำ�ำ

จากจิิม พ. - ดร.ประเสริิฐ ภััทรมััย
วันั ที่่� 23 ธัันวาคม 2564

211

จิติ เป็น็ เครื่่อ� ง บันั ทึกึ กรรม ที่ท่� ำ�ำ ไว้ ้ ไม่ว่ ่า่ คิดิ พููด-ทำ�ำ ไป เก็บ็ ไว้ส้ ิ้้น�

จงคิดิ ดีี พููด-ทำ�ำ ดีี เป็น็ อาจิณิ เหมือื นทรัพั ย์ส์ ินิ ติดิ ตัวั ไป ใช้เ้ ดินิ ทาง

จากจิิม พ. - ดร.ประเสริิฐ ภััทรมัยั
วันั ที่�่ 23 ธันั วาคม 2564

212

“เรา” เป็น็ ผู้�้ มีีอำ�ำ นาจ ฉกาจนักั เราคอยชักั นำ�ำ กรรม ตามใจได้้

แต่เ่ มื่่อ� เรา ทำ�ำ กรรม ใดลงไป “กรรม” นั้้น� ได้้ อำ�ำ นาจไป บังั คับั เรา

หลวงตามหาบัวั ญาณสััมปัันโน
จากสุุชัยั ร. - ดร.ประเสริิฐ ภััทรมััย

วันั ที่�่ 24 ธันั วาคม 2564

213

ชีวติ ที่ เรยี บงา่ ย ใหค้ วามสขุ ไรค้ วามทกุ ข์ ใจสบาย กบั ชีวติ

ทเี่ หลอื อยู่ กบั เวลา ทเี่ หลอื นดิ ใหส้ นทิ ใกลช้ ดิ มติ รประจ�ำ

ไมเ่ จบ็ ปวด กต็ อ้ ง บ�ำรงุ ตน อยา่ รอจน กระหาย ใหด้ ม่ื น�้ำ

วนุ่ แคไ่ หน ใหป้ ลอ่ ยวาง คนอนื่ ท�ำ ตอ้ งคอยย�้ำ มเี หตผุ ล ยอมคนเปน็

มอี �ำนาจ บาทใหญ่ ใหร้ จู้ กั ถอ่ มตวั ไว้ มคี นรกั จกั แลเหน็

อ�ำนาจหมด ไมล่ �ำบาก ยากล�ำเคญ็ กย็ งั เปน็ คนธรรมดา นา่ สบาย

มธี รุ ะ มากเพยี งใด ใหร้ จู้ กั ยอมหยดุ พกั ผอ่ นใจ อยา่ ใหห้ นา่ ย

หมน่ั เตอื นตน ชีวติ นี้ มีวนั ตาย ไมม่ ากมาย เวลานน้ั สน้ั เตม็ ที

หากยงั พอ มเี วลา สง่ หาเพอ่ื น ใหค้ อยเตอื น เวลานน้ั สน้ั เหลอื ที่

ใหใ้ สใ่ จ ดแู ลตน ใหด้ ดี ี ใหส้ ขุ ี หายใจไว้ ใหน้ านนาน

จาก อ.ประพััทธ์์ เปรมมณีี
คำ�ำ กลอน ดร.ประเสริฐิ ภััทรมัยั

วันั ที่่� 25 ธัันวาคม 2564

214

ผู้�้สููงวัยั ใช้เ้ วลา เป็น็ อาจิณิ อยากจะกินิ กินิ ไป ให้ส้ ุขุ ีี

อยากไปเที่ย่� ว เที่ย่� วไป ให้เ้ ต็ม็ ที่ ่� เรื่่อ� งไม่ด่ ีี อย่า่ เก็บ็ ไว้้ ให้ก้ ลุ้้�มใจ

ให้จ้ ิติ ใจ สุขุ สบาย ทุกุ เพลา มีีเวลา ที่ย�่ ังั รับั จับั มือื ไหว

ให้เ้ ชิญิ เพื่่อ� น มาสังั สรรค์์ เบิกิ บานใจ ยังั กอดไหว กอดกันั ไว้้ ได้ช้ื่่น� ชม

ทำ�ำ หน้า้ ที่่� พ่อ่ แม่่ ลููก สามีี ภรรยา น้อ้ งพี่�่ ที่ส�่ ุขุ สม

เพื่่อ� นที่ด่� ีี มิติ รไมตรีี ที่น่� ิยิ ม อย่า่ โกรธง่า่ ย ใช้อ้ ารมณ์์ ให้ข้ ่ม่ ใจ

ส่ง่ ความสุขุ ถึงึ ทุกุ ท่า่ น ในวันั นี้้ � วันั คริติ ส์ม์ าส ให้โ้ ชคดีี วันั ปีใี หม่่

ส.ค.ส. ส่ง่ ความสุขุ ให้ช้ื่่น� ใจ ตลอดปีี ตลอดไป สุขุ ใจเอย

ดร.ประเสริิฐ ภัทั รมััย
วัันที่่� 25 ธัันวาคม 2564

215

อย่่าเป็น็ คนเลี้้ย� งยาก

คนเลี้้ย� งยาก คือื คนที่�่ พิถิ ีีพิถิ ันั สารพันั กินิ อยู่่�นุ่่�ง ช่า่ งยุ่่�งยาก
เกินิ กว่า่ เหตุุ ทำ�ำ อะไร ให้ล้ ำ�ำ บาก นั้้น� เกิดิ จาก คนเป็น็ เห็น็ แก่ต่ ัวั
พิถิ ีีพิถิ ันั นั้้น� มา จากกิเิ ลส อันั เป็น็ เหตุุ ให้จ้ ู้�้จี้� ต้อ้ งดีีทั่่ว�
กลายเป็น็ คน เลี้้ย� งยาก ลำ�ำ บากตัวั ผู้ค�้ นกลัวั ไม่อ่ ยากใกล้้ ให้ร้ ำ�ำ คาญ

หลวงพ่่อพุทุ ธทาสภิกิ ขุุ
จากสุุชััย ร. - ดร.ประเสริฐิ ภัทั รมััย แต่่งกลอน

วันั ที่�่ 27 ธันั วาคม 2564

216

9 พอ

เพื่่อ� นบอกมีี “เก้า้ พอ” ไม่ข่ อมาก เมื่่อ� เราอยาก “กินิ พอ ประมาณ” ได้้

เรื่่อ� ง “ทำ�ำ งาน” ทำ�ำ “พอดี”ี ไม่น่ ้อ้ ยไป มีี “ชีวี ิติ ” “พอเพียี งไว้”้ ไม่เ่ กินิ ตัวั

มีี “เสบียี ง” เก็บ็ “พอใช้”้ ไว้พ้ ออยู่่� “แต่่งกาย” ดูู “พองาม” ไม่ท่ รามชั่่ว�

มีี “ความรู้�” ทำ�ำ การงาน ได้้ “พอตััว” มีีอยู่่�ทั่่ว� “ความสำ�ำ เร็จ็ ” เสร็จ็ “พอดูู”

“ความชั่ว� ” เว้น้ “พอที”ี ไม่ม่ ีีใหม่ ่ ทำ�ำ “ความดี”ี “พอควร” ได้้ ให้ม้ ีีอยู่่�

“เก้า้ พอ” นี้้� พอทำ�ำ ไหว ใส่ใ่ จดูู สำ�ำ นึกึ รู้�้ “พอ” เท่า่ นี้้� แสนดีีงาม

จาก สุวุ ุุฒิิ ชเลจร
ดร.ประเสริฐิ ภััทรมัยั ประพันั ธ์์กลอน

วัันที่่� 28 ธัันวาคม 2564

217

เวรกรรมตาม สนอง เป็น็ ของจริงิ ไม่ใ่ ช่ส่ิ่่ง� ที่ต่� ัวั เรา เข้า้ กำ�ำ หนด

ไม่ต่ ้อ้ งไป สาปแช่ง่ หรือื ไปปลด ใครกำ�ำ หนด กรรมไว้้ มันั ไล่ท่ ันั

โอวาทธรรม สมเด็็จพระญาณสังั วรฯ
จากจิิม พ. - ดร.ประเสริิฐ ภััทรมัยั
วันั ที่่� 31 ธัันวาคม 2564

218

สวัสั ดีี ปีีหกห้า้

สวัสั ดีี ปีหี กห้า้ มาเยือื นแล้ว้ ใจผ่อ่ งแผ้ว้ รับั ขวัญั วันั ปีใี หม่่
ขอให้ท้ ่า่ น สุขุ กาย สบายใจ ให้โ้ รคภัยั อย่า่ กล้ำ�ำ� กราย ร้า้ ยไม่ม่ ีี
ให้พ้ บพาน แต่ส่ ิ่่ง� ดีี ทั้้ง� ปีขี าล ให้ส้ ราญ มีีโชคชัยั ใจสุขุ ีี
สมปรารถนา ทุกุ สิ่่ง� อิงิ ความดีี สวัสั ดีี ปีใี หม่น่ ี้้� ทั้้ง� ปีเี ทอญ

ประเสริิฐ -นัันทวดีี และครอบครััว
วัันที่่� 1 มกราคม 2565

219

ทมี ทยี่ ่งิ ใหญก่ า้ วไกล

ความจรงิ ใน เรอ่ื งนี้ มมี าแลว้ ประวตั อิ นั พราวแพรว สรา้ งทมี ฯ ใหญ่
ตา่ งชว่ ยกัน สร้างทีม ทเ่ี กรยี งไกร คนละไม้ คนละมอื คอื ชาวทีม
เราไมเ่ คย มีใคร ใจเก่ียงงาน ตา่ งกลา้ หาญ อาสาน�ำ ทำ� สดุ ลิ่ม
คุณสมบัติ เอสควิ ที น่คี อื ทมี ท�ำสลม่ิ เป็นทีมใหญ่ ใชฝ้ ีมอื
ท�ำอยา่ งไร ท�ำให้ ได้ร่วมจติ ชว่ ยกนั คิด นำ� ท�ำไป ไมไ่ ขสือ
ผ้นู ำ� ตอ้ ง กว้างไกล ใช้ฝีมอื ใหร้ ะบอื ทมี เรา กา้ วล้ำ� ใคร
ส่ีทศวรรษ ท่ผี ่านมา เรากลา้ แกร่ง ที่ปรึกษา ที่แข็งแรง จนโตใหญ่
ต้อ้ งมองการ เปลี่่�ยนแปลง ต่่อๆ ไป ฝากอนาคต ทีีมฯ ไว้ ้ รุ่่�นใหม่่ทำำ�
อยา่ คิดองิ พงิ แต่งาน ทปี่ รกึ ษา ส่วนภาครฐั น่ันหนา สดุ กลนื กล�ำ้
แนวเทคโน ใหม่ๆ ใหห้ าทำ� มพี นั ธมติ ร รว่ มนำ� ทำ� กันจรงิ
ตอ้ งมองหา จุดแข็ง ร่วมแรงส่ง อยา่ งมน่ั คง ทำ� ไป แตใ่ นสิ่ง
ที่่�ก้า้ วหน้า้ ก้้าวไกล สดใสยิ่่�ง เป็น็ ทีมี ฯ จริงิ อนาคตไกล ศกใหม่เ่ ทอญ

ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย
วนั ที่ 3 มกราคม 2565

220

พอ

คำ� วา่ “พอ” ไม่เข้าใจ ไม่ร้จู กั จะมเี กยี รต ิ มยี ศศกั ดิ์ สกั เพยี งไหน
ก็หามี ความสุข มีทกุ ข์ใจ คนมีเงนิ มากเท่าไร ย่ิงอยากมี
ทำำ�งานการ อยากมีีดีี ที่่�ตำำ�แหน่่ง เฝ้า้ ไต่่แย่ง่ หมายคว้า้ หาศัักดิ์์�ศรีี
ไมค่ ิด “พอ” หาไป ทำ� ไมมี ไม่ “พอด”ี มมี ากไป ให้ทุกข์ตรม

หลวงป่ดู ู่ พรหมปญั โญ
จากสชุ ยั ร. - ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย

ประพันธก์ ลอน

วันท่ี 3 มกราคม 2565

221

ท�ำไมตอ้ ง ใสใ่ จ ให้ท�ำบุญ เพราะวา่ บญุ มีคุณ ดูดดงึ สิง่
ทเ่ี จริญ มาสู่ ชวี ติ จริง ไดพ้ ่งึ พงิ บุญกศุ ล ดลได้มา
ถา้ บญุ น้อย อปุ สรรค ปลกั ชวี ติ มมี ากกวา่ ทคี่ ดิ ผิดฝง่ั ฝา
ถา้ บญุ มาก อปุ สรรคนอ้ ย พลอยนำ� พา มวี าสนา มากบุญ ชว่ ยหนนุ นำ�

จากจมิ พ. - ดร.ประเสรฐิ ภทั รมยั
ประพันธ์กลอน

วนั ท่ี 8 มกราคม 2565

222

กอ-อู-กู

กอ-อู-กู รู้ไหม เป็นไรแน ่ พระทา่ นแผ่ กุศล บอกบญุ ไว้
อนั “ตวั กู- ของก”ู ให้ตัดไป อยา่ ใหใ้ จ ยดึ มั่น น่ันเป็นเรา
ตัดตัวกู-ของกู สกู้ ิเลส ตดั ต้นเหตุ ของกรรม ความโง่เขลา
โลภะโทสะ โมหะ จะบรรเทา หมดงเ่ี งา่ หลงตน จนเกินเลย
เราอยไู่ ด้ เป็นสขุ ทุกวันน ี้ เพราะบุญมี ท�ำมา หาอยเู่ ฉย
เป็็น ส.ว. อย่า่ ทำำ�ซ่่า ว่า่ ข้้าเคย อยู่่�นิ่่�งเฉย ทำำ�ใจ ให้้ละวาง
อยา่ คิดว่า เจด็ สบิ กวา่ ข้ายังแน่ ให้รู้วา่ เราแกไ่ ว้ อยา่ ไปขวาง
เอ็ดตะโร ใสโ่ ทสะ ให้ละวาง เปน็ แบบอย่าง ในทางดี แค่นพ้ี อ

ดร.ประเสริฐ ภทั รมัย
วันท่ี 8 มกราคม 2565

223

อันั ความตาย ใช่่เลือื ก ตััวบุุคคล จะรวยจน ก็ต็ ้้องตาย หายไปหมด
จะดชี ่วั อยา่ งไร ไม่ก�ำหนด แสนสลด เกดิ แลว้ ตาย ไปทกุ คน
มรณสติ พาระลกึ นึกถึงตาย ทำ� ให้เกดิ เบอ่ื หนา่ ย ใจหลุดพน้
ลดกิเลส โลภโกรธ หลงตวั ตน นึกถึงจน ปล่อยวางได้ ไม่กงั วล

ดร.ประเสริฐ ภทั รมัย
วนั ท่ี 10 มกราคม 2565

224

ความดี

“ความดี”ี คือื สิ่่�งที่่� ไม่ม่ ีีวันั หมดอายุุ
ท�ำดไี ป ใครไมเ่ ห็น กบ็ รรล ุ นำ� ผลสุ-ขากลับมา ชา้ หรือเรว็

จากจิมิ พ. -ประเสริฐิ ภ. กลอน
วันท่ี 10 มกราคม 2565

225

ย่งิ รังเกยี จ สง่ิ ใด ยง่ิ ไดเ้ จอ รกั อะไร พอเผลอ ก็จากหาย
ต้องเหนด็ เหนื่อย กับการ ไลล่ ่าไป แต่มนั ก็ หนีหา่ งไกล ไปทกุ ที

พระไพศาล วิิสาโล
จาก สชุ ัย ร. - ประเสริฐ ภ. เรียบเรียง

11 มกราคม 65

จะรกั เกลยี ด อยูท่ ี่ ใจของเรา หากไมเ่ อา ผูกกับจิต ไมค่ ิดหนี
จะรักใคร เกลยี ดใคร ให้พอด ี จะไม่มี หนีห่างไป หรือใกล้ตวั

ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย
วันท่ี 11 มกราคม 2565

226

ยามโมโห

เวลาใคร ดา่ เรา เขาก็ลมื เราไมป่ ลม้ื เจ็บจติ มาคดิ ต่อ
เหมือนเขาคาย เศษอาหาร ลงทง้ิ ท่อ เราไปเก็บ มากินตอ่ ขอโงเ่ อง

หลวงพอ่ เฟอ่ื ง โชติโก
จากจมิ พ. - ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย

วนั ที่ 15 มกราคม 2565

227

ใหอ้ ภยั เปน็ การให้ ใชท้ นุ นอ้ ย ท�ำบ่อยบอ่ ย ก�ำไรงาม ยามไดใ้ ห้
ถอื เปน็ ทาน ชนั้ ยอด แสนปลอดภยั เหนอื ทานใด ย่ิงให้ ย่งิ ได้บญุ

จากจิม พ. - ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย
ประพันธ์กลอน

วนั ที่ 16 มกราคม 2565

228

วันครู
ครู 8 คน ในชีวติ

1.ครคู นแรกทส่ี อนให้เราเปน็ คนดี คือ คนแรกทเี่ ราเรยี กวา่ แม่
2.ครคู นทส่ี องทสี่ อนให้เราเปน็ คนเกง่ คอื พ่อ
3.ครคู นทส่ี ามทส่ี อนเราให้อ่านออกเขียนได้ คอื ครูในโรงเรยี น
4.ครูคนทีส่ ที่ ส่ี อนใหเ้ ราใชช้ ีวติ อยใู่ นสงั คม คือ เพื่อน
5.ครูคนทีห่ ้าที่สอนให้เราใชช้ วี ติ คู่ คือ คคู่ รอง
6.ครูคนท่หี กทีส่ อนให้เรารู้จกั ในการให้ คอื ลกู
7.ครูคนท่เี จด็ ที่สอนให้เรารูจ้ กั ค�ำว่าอภยั คอื ศัตรู
8.และครูคนสดุ ท้ายท่ีสอนใหเ้ ราเรยี นรชู้ วี ิต คอื ตัวเราเอง

หลวงปู่แหวน สจุ ณิ โณ

ครูท้งั แปด

ระลึกดู ครแู ปดคน ในชีวติ คนแรก อยู่ใกล้ชิด นน้ั คือแม่

ทา่ นสอนเรา เปน็ คนดี คอยเหลยี วแล คณุ ครูแม่ รกั เราแท้ แน่กว่าใคร

ครทู ี่สอง คอื พ่อ ของเราเอง สอนใหเ้ กง่ อบรม บ่มนิสยั
ครูทส่ี าม สอนให้ อ่านเขยี นได้
ครทู ีส่ ่ี สอนเรา เข้าพรรคพวก เป็นครใู น โรงเรียน เพยี รอบรม
ครูที่ห้า คอื คู่เรา เขาเกลยี วกลม คอื เพอื่ นเรา สอนผนวก อยา่ งเหมาสม
ครทู ห่ี ก คอื ลูกเรา สอนใหร้ ัก น่าชื่นชม เปน็ คู่ อยู่กันมา
ครทู ี่เจ็ด สอนให้ อภัยพา
ครสู ุดทา้ ย คอื ตัวเรา เขา้ ใจจิต ให้รจู้ ัก การให้ ไมก่ งั ขา
รจู้ กั ตวั เราเอง เพ่งเพียรกนั
คอื ศัตรู กลบั มา เปน็ มิตรกัน
สอนให้เรา รู้ชีวติ จิตคงมนั่

ร้สู อนเรา รตู้ ัวกนั จนวันตาย

หลวงปแู่ หวน สุจิณโณ
วันที่ 16 มกราคม 2565

229

ความสขุ

ความสุข จะเกิดได้ ในทนั ท ี แค่จิตนี้ ปลอ่ ยวาง หา่ งอดตี
อนาคต ยงั ไม่มา อย่าเรง่ รีด ไปเขยี นขดี วาดจน กงั วลใจ

จากจิม พ. - ดร.ประเสริฐ ภทั รมัย
ประพนั ธ์กลอน

วนั ที่ 17 มกราคม 2565

230

เมื่อเรามี ปญั หา มาต้องแก ้ กรรมเราแท้ เราต้อง ผอ่ งชดใช้
ทุกข์ก็เป็น ส่งิ ท่เี รา ต้องดบั ไป เหล่านี้ไซร้ คือภาระ ของชีวิต

ธรรมจากท่านพุทธทาสภิกขุ
จิม พ. นำ� เสนอ - ดร.ประเสริฐ ภทั รมัย

ประพันธก์ ลอน
วันที่ 18 มกราคม 2565

231

อนั เนื้อแท้ แน่นอน กฎแหง่ กรรม ไมเ่ ขาทำ� เรากท็ �ำ กรรมท้งั สิน้
เราตา่ งลมื เวลาผา่ น ปานโบยบนิ ลมื ไปสนิ้ กรรมใด ใครท�ำกนั
แต่แลว้ “กรรม” ทำ� ไป ที่ได้กอ่ สง่ ผลต่อ ตามตดิ ไมผ่ ิดผนั
คอยตามเรา เปน็ เงา เฝา้ ตดิ พัน ชา้ หรอื เรว็ พอถึงวนั มันกลับมา

จากจมิ พ. - ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย
ประพันธ์กลอน

วนั ที่ 18 มกราคม 2565

232

อนิจจัง ทุกขัง อนตั ตา

อนจิ จงั นนั้ หรอื คอื ไมเ่ ทย่ี ง มคี วามเสยี่ ง เหน็ หลดั หลดั ถกู พลดั หาย
ไมแ่ นน่ อน กอ่ นหลงั พลงั้ พลาดตาย อยา่ มนั่ หมาย ประมาทไป ไมแ่ นน่ อน
อนั ทกุ ขงั ไมด่ ำ� รง อยคู่ งท ี่ ทกุ อยา่ งมี แลว้ เปลยี่ นไป ไมเ่ หมอื นกอ่ น
เหมอื นรา่ งกาย เกดิ แกไ่ ป ไมแ่ นน่ อน จะทกุ ขร์ อ้ น ไปตา้ น การเปลยี่ นแปลง
อนตั ตา ใหป้ ลอ่ ยวาง คอื วา่ งเปลา่ ของของเรา แลตวั เรา เอาแนบแฝง
ถงึ เวลา ไมเ่ หลอื อะไร ใหส้ ำ� แดง ใยแยง่ แขง่ ใหว้ างละ อนตั ตา

จากจิม พ. - ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย
ประพนั ธก์ ลอน

วันที่ 19 มกราคม 2565

233

เราทกุ คน ดน้ิ รน ทนไขวค่ วา้ เทยี่ วเฝา้ หา สง่ิ ไมม่ ี ทข่ี าดหาย
แตจ่ ะได้ สง่ิ เดยี วกนั วนั สดุ ทา้ ย คอื เมอื่ ตาย ไมไ่ ด้ อะไรเลย

ท่านพทุ ธทาสภกิ ขุ
สุชุ ัยั ร. นำำ�เสนอ
ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย ประพันธก์ ลอน
วนั ท่ี 19 มกราคม 2565

234

การใหธ้ รรมะ เปน็ ทาน อนั ยง่ิ ใหญ ่ เหนอื การให้ ทั้งปวง ลุลว่ งได้

เป็นการสร้าง ปัญญา คนได้ไป เปน็ คนดี มสี ขุ ใจ เพราะได้ธรรม

ทา่ นพทุ ธทาสภกิ ขุ
สุชุ ััย ร. นำำ�เสนอ
ดร.ประเสริฐิ ภัทั รมัยั ประพันั ธ์ก์ ลอน
วนั ที่ 20 มกราคม 2565

235

อนั “ตวั กู ของก”ู ศตั รรู า้ ย จะสบาย ขจดั ได้ ใหจ้ ติ วา่ ง
เมอื่ “ตวั กู ของก”ู ถกู ละวาง
แลว้ ทกุ อยา่ ง สขุ สบาย ไรก้ งั วล

ทา่ นพุทธทาสภิกขุ
จิิม พ. นำำ�เสนอ

ดร.ประเสริิฐ ภัทั รมััย ประพัันธ์์กลอน
วันที่ 20 มกราคม 2565

236

เปน็ คนดี นส้ี ำ� คญั กวา่ ทกุ สง่ิ การเมอื งไทย เหมอื นผสี งิ สง่ิ เหมน็ เนา่
ปอ้ มทำ� แผลง แปง้ กอ็ ยู่ ตกู่ เ็ อา แสนจะเนา่ เอาใบบวั มวั่ ปดิ บงั
เลอื กตง้ั ใหม่ ใชจ่ ะ ไดค้ นด ี การเมอื งนี้ คนดี ไมม่ หี วงั
ทำ� แหกตา ไลแ่ ปง้ ออก นอกพลงั ฯ ใหต้ นู่ งั่ คลมุ้ คลงั่ พงั แนน่ อน
สงิ่ สำ� คญั ตอ้ งคดั สรร หาคนด ี พวกอปั รยี ์ อยา่ ให้ ไลห่ ลอกหลอน
การเมอื งดี ในชาตนิ ี้ เหมอื นถกู ตอน ชาตหิ นา้ กอ่ น เกดิ มาใหม่ อาจไดเ้ จอ

ขอสงวนช่ือผูแ้ ตง่
วันที่ 22 มกราคม 2565

237

“B-C-D คอื ชวี ติ ”

ชีวิตนี้ น่ันหรือ คอื อะไร คอื ทางเดิน ผา่ นไป ยังจุดหมาย
จากจุด B- Birth ไป D-Death ตาย จุดสุดทา้ ย ถงึ ทห่ี มาย ทกุ รายไป
ระหว่าง B กับ D นั่นมี C C-Choice ที่ ระหว่าง ทางเลือกได้
เราเลือกเอง จะเป็นทุกข์ หรอื สุขใจ กแ็ ลว้ ใย ไม่เลอื กสขุ หลีกทกุ ขก์ นั

จาก อ.ประพทั ธ์ เปรมมณี
ดร.ประเสรฐิ ภัทรมยั ประพันธก์ ลอน

วันท่ี 23 มกราคม 2565

ปา้ ถามวา่ : ชวี ติ คอื อะไร
ปา้ ตอบวา่ : ชวี ติ คอื การเดนิ ทาง จากจดุ B (Birth = เกดิ ) ถงึ จดุ D (Death = ตาย)
ระหวา่ ง B และ D คอื C (Choice = การเลอื กของเรา)...
เราจะเลอื กอะไร: เลอื กทจี่ ะเจบ็ หรอื เลอื กทจ่ี ะไมเ่ จบ็ เลอื กทจี่ ะทกุ ข์ หรอื เลอื กทจี่ ะไมท่ กุ ข.์ ..
ตวั เราเองเปน็ คนเลอื ก เพราะฉะนนั้ ตอ้ งเลอื กทจี่ ะอยู่ อยา่ งมคี วามสขุ ... เทา่ นนั้

238

กรรมของใคร กรรมมนั นน้ั เปน็ จรงิ หากมสี ง่ิ ไมถ่ กู ใจ อยา่ ไปถอื

อยกู่ บั เรา ชว่ั คราว อยา่ กระพอื ปลอ่ ยวางมอื อยา่ ตอ่ ทำ� กรรมใหมเ่ ลย

จากจมิ พ. - ดร.ประเสรฐิ ภทั รมยั
ประพันธก์ ลอน

วันท่ี 24 มกราคม 2565

239

อนิจจงั นั่นหรอื คือไม่เทีย่ ง สดุ หลีกเล่ยี ง ทกุ ขังจน ทนไมไ่ ด้

ทกุ ทกุ อยา่ ง ลว้ นเวียน แปรเปล่ยี นไป อนัตตา ไม่มอี ะไร ตามต้องการ

จากสุชัย ร. - ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย
ประพนั ธ์กลอน

วันที่ 24 มกราคม 2565

240

ยง่ิ อายุ มากเขา้ เราประจกั ษ ์ ชวี ติ น้ี สนั้ นกั ตอ้ งรกั ษา
ไมป่ ระมาท พลาดพลง้ั รง้ั นำ� พา สรา้ งศตั รู เพมิ่ ขนึ้ มา พาทกุ ขใ์ จ
ใหต้ ดั ขาด สงิ่ รบกวน สขุ สงบ ดใู หค้ รบ สขุ ภาพกาย ใจแจม่ ใส
กลา้ หาญยอม รบั ผดิ ทท่ี ำ� ไป พรอ้ มแกไ้ ข ไมเ่ กรงกลวั ดว้ ยตวั เอง
เปน็ ผใู้ หญ่ ใหอ้ ภยั ไดเ้ สมอ ไมเ่ ผลอเลอ เดนิ หนา้ อยา่ งกลา้ เกง่
เปย่ี มพลงั อยา่ งตน่ื อยู่ รตู้ วั เอง สรา้ งบญุ เปลง่ ถงึ วนั ตาย ไรก้ งั วล

จากโอวาสธรรม พระอาจารยค์ ม อภวิ โร
จากจิม พ. - ดร.ประเสริฐ ภัทรมยั
ประพนั ธ์กลอน
วนั ท่ี 28 มกราคม 2565

241

มสี ติ กบั ปญั ญา พาเจรญิ นา่ สรรเสรญิ เพราะเหน็ เปน็ เรอ่ื งใหญ่
สตปิ ญั ญา รวู้ า่ ควร ทำ� อะไร แตอ่ ยา่ ไป หวงั อะไร จะไดเ้ ตมิ
อารมณใ์ ด รบั เขา้ ไว้ ใชส้ ต ิ ใครค่ รวญริ ดว้ ยปญั ญา นำ� พาเสรมิ
ฝกึ สติ บวกปญั ญา คมกลา้ เจมิ ใหพ้ นู เพมิ่ ความสขุ มุ ทกุ มมุ เอย

หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน
จิม พ.+นิเวศน์ อ.+ ดร.ประเสรฐิ ภัทรมัย

วนั ที่ 31 มกราคม 2565

242

“มะพร้าว” กับ “คนด”ี

ขอเปรยี บเทยี บ คนดเี ปน็ เชน่ “มะพรา้ ว” ไมแ่ ตกรา้ ว ตกจากตน้ ไมย่ น่ แตก
มเี ปลอื กหนา แขง็ แกรง่ รบั แรงกระแทก เหมอื นคนดี ไมเ่ หลวแหลก เพราะบญุ มี
มะพรา้ วมี นำ้� ใส ในตวั เอง ดจุ คนเกง่ ใฝด่ ี มศี กั ดศิ์ รี
ดว้ ยตนเอง แสวงหา ทางทำ� ด ี ใจยนิ ดี ทไ่ี ดร้ บั คำ� แนะนำ�
มะพรา้ วตก นำ้� ไป ไมจ่ มหาย ลอยนำ้� ได้ ดจุ คนดี มใิ ฝต่ ำ่�
ถงึ พลาดพลง้ั ไมจ่ มหาย ไมป่ รกั ปรำ� ผลบญุ นำ� ฟน้ื กลบั สู่ หมคู่ นดี
มะพรา้ วจม โคลนดนิ มสิ น้ิ ไป งอกเงยใหม่ เตบิ ใหญ่ ไดเ้ ตม็ ที่
ดจุ คนดี ตระกลู ตำ่� ทำ� แตด่ ี สามารถท่ี เตบิ โตใหญ่ ในสงั คม
“มะพรา้ ว” ผลไมเ้ ทพ เทวดา ถกู นำ� มา เปรยี บเทยี บ อยา่ งเหมาะสม
เชน่ คนด ี มผี ล คนนยิ ม ทกุ สงั คม ตา่ งชนื่ ชม สมกนั เอย

จาก พล ท.วฒุ ิไกร (อดิ้ )
ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย เรียบเรยี งกลอน

วนั ที่ 2 กมุ ภาพันธ์ 2565

243

หยุดเพือ่ รู้

คดิ คดิ ไป คดิ เทา่ ไร กไ็ มร่ ู้ ทง้ั ตรกึ ดู ทงั้ ตรองคดิ ตดิ ไมอ่ อก
ตอ้ งยตุ ิ ความคดิ สกั ระลอก ทค่ี ดิ นน้ั กอ็ อก มาโดยพลนั
ทห่ี ยดุ ไป ใชว่ า่ พาหยดุ คดิ เพยี งแตป่ ดิ สวติ ชไ์ ป เรมิ่ ใหมม่ น่ั
ทห่ี ลงลมื คดิ ไดใ้ หม่ ใหร้ ทู้ นั ชอบเกดิ กนั ในหมู่ ผู้ “ส.ว.”

จาก หลวงปูด่ ุลย์ อตุโล
จากจมิ พ. - ดร.ประเสรฐิ ภัทรมยั แต่งเตมิ

วนั ท่ี 3 กุมภาพนั ธ์ 2565

244

ผทู้ คี่ ดิ ถงึ ความตาย อยเู่ ปน็ นจิ คอื มจี ติ ไมป่ ระมาท ทข่ี ลาดเขลา
มชี วี ติ จติ ใจ ไมม่ วั เมา คอยแตเ่ ฝา้ ทำ� ความดี มแี ตบ่ ญุ
เรง่ กระทำ� ความดี มกี ศุ ล เรง่ ทำ� บญุ กลวั บาปกรรม ทำ� หมองขนุ่
ตดิ ตามไป ภพชาตหิ นา้ พง่ึ พาบญุ สรา้ งไวห้ นนุ บญุ พา ชาตหิ นา้ เอย

สมเด็จพระญาณสังวร
จากจิม พ. - ดร.ประเสรฐิ ภัทรมยั ประพนั ธ์กลอน

วนั ท่ี 3 กุมภาพนั ธ์ 2565

245

ถา้ ใจเรา หมองเศรา้ ลงเมอ่ื ใด ใหค้ ดิ ไป ถงึ ความดี ทส่ี รา้ งสม

กท็ ำ� ให้ จติ ใจ ไมท่ กุ ขต์ รม ความดบี ม่ ทำ� ให้ ใจเบกิ บาน

หลวงปู่เปลี่ยน ปญฺญาปทีโป
จากสวุ ุฒิ ชเลจร

ดร.ประเสรฐิ ภทั รมยั ประพนั ธ์กลอน
วันที่ 4 กมุ ภาพนั ธ์ 2565

246

การไม่ยอม เสยี เปรียบ ใหใ้ ครใคร ในจติ ใจ ของเรา เฉาเหี่ยวแหง้
เพราะไม่มี ธรรมคอย พลอยเสรมิ แรง ยอมเสยี เปรยี บ ใจสำ� แดงธรรม“เมตตา”

จากจมิ พ. - ดร.ประเสริฐ ภัทรมัย
ประพันธก์ ลอน

วนั ที่ 5 กุมภาพันธ์ 2565

247

อยา่ ไปบา้ กบั ชวี ติ คดิ มากมาย ของทง้ั หลาย ไมจ่ รงิ สงิ่ สมมตุ ิ
ถงึ ทส่ี ดุ ชวี ติ นน่ั มนั สญู ไป
เปน็ การเปลย่ี น ของธรรมชาติ ไมน่ ง่ิ หยดุ ไมย่ ดึ ครอง ทกุ ขต์ ดิ ผกู จติ ไว้
ใหส้ งบ เยน็ ใจ ไมก่ งั วล
ทกุ คนทำ� หนา้ ที่ ดถี กู ตอ้ ง

ใหป้ ระโยชน์ เกดิ แก่ โลกตอ่ ไป

ธรรมท่านพทุ ธทาสภิกขุ
อำ� นาจ พ. นำ� เสนอ

ดร.ประเสรฐิ ภทั รมัย ประพนั ธ์กลอน
วนั ท่ี 7 กมุ ภาพันธ์ 2565

248