I-was-born-to-be-yours-Blue-Digital

Introduction

The Ministry of Culture has selected various fields of artistic work
dimension as essential tools to foster relations between Thailand and
other ASEAN countries, aiming to move ahead with a steadfast relations
with these countries. Literature is a crucial instrument in strengthening
understanding among ASEAN member countries. It helps conveying
knowledge, thoughts and viewpoints of social and culture of each country
to readers. Literature enable readers to absorb, recognize and understand
the resemblance, difference as well as common identities.

Throughout the years, the Office of Contemporary Art and Culture,
as an agency under the Ministry of Culture, has the significant mission to
promote various fields of contemporary art, which resulting in development
and reaching out to the public. In this regard, the Office of Contemporary
Art and Culture is considerably proud and pleased to promote and support
all the process and procedure of Thai literature and of our neighbouring
ASEAN countries. It includes the creative and valuable literature work of
writers, translators and readers from Thailand and other ASEAN member
countries have been successfully introduced and publicized to readers in
the international community. This has been undoubtedly underscored in
ASEAN literature circles.

In Conclusion, I would like to express my sincere appreciation
to The Writers’ Association of Thailand and all writers for their creative
and valuable contribution to the Thai and ASEAN literature circles. The
Office of Contemporary Art and Culture stands ready with its unwavering
commitment to render support in order to sustainably and keenly further
advance and develop literature work.

Miss Vimolluck Chuchat
Director – General

Office of Contemporary Art and Culture
4

คำ�ปรารภ

แนวทางการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างประเทศไทยและประเทศต่าง ๆ
ในกลุ่มอาเซียนนั้น กระทรวงวัฒนธรรมได้เลือกสรรใช้มิติทางศิลปะสาขาต่าง ๆ
เป็นส่ือหรือเครื่องมือท่ีส�ำคัญในการขับเคลื่อนไปสู่ความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้น
วรรณกรรมเปน็ สอ่ื ทส่ี ำ� คญั ยง่ิ ในการสรา้ งเสรมิ ความเขา้ ใจซง่ึ กนั และกนั ในหมอู่ าเซยี น
ช่วยถ่ายทอดความรู้ ความคิด มุมมองของสังคมและวัฒนธรรมในแต่ละประเทศ
ให้ผู้อ่านได้ซึมซับ รับรู้ เข้าใจความเหมือนและความต่าง ตลอดจนอัตลักษณ์ท่ีมี
ร่วมกัน
ตลอดระยะเวลาทผ่ี า่ นมา สำ� นกั งานศลิ ปวฒั นธรรมรว่ มสมยั ในฐานะหนว่ ยงาน
สังกัดกระทรวงวัฒนธรรม ซ่ึงมีภารกิจส�ำคัญในการส่งเสริมงานศิลปะร่วมสมัย
สาขาต่าง ๆ ให้เกิดการพฒั นาและเข้าถึงประชาชนในสังคมน้นั มีความภาคภมู ใิ จ
และยินดีเป็นอย่างยิ่ง ที่ได้ส่งเสริมและสนับสนุนกระบวนการข้ันตอนต่าง ๆ ใน
วงการวรรณกรรมท้ังของไทยและวรรณกรรมประเทศเพื่อนบ้านอาเซียน ท้ังการ
สรา้ งสรรคข์ องนกั เขยี นและนกั แปล สามารถนำ� เสนอผลงานวรรณกรรมอนั ทรงคณุ คา่
ของไทยและนานาประเทศในอาเซยี นเผยแพรไ่ ปสวู่ งการนกั อา่ นทม่ี กี ารตอบรบั อย่าง
กว้างขวางและน่ายินดี และสามารถขยายวงกว้างออกไปสู่นานาอารยประเทศใน
ภมู ภิ าคตา่ ง ๆ นบั เปน็ การตอ่ ยอดและขยายผลทป่ี ระจกั ษช์ ดั ในวงการวรรณกรรมของ
อาเซยี น
ขอขอบคณุ สมาคมนกั เขยี นแหง่ ประเทศไทยและนกั เขยี นทกุ ทา่ นทไ่ี ดร้ ว่ มมอื กนั
สร้างสรรค์ผลงานและโครงการอันทรงคุณค่าให้ปรากฏแก่วงการวรรณกรรมไทย
และวงการวรรณกรรมอาเซียน ส�ำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัยยินดีและพร้อม
ท่จี ะก้าวเดนิ ไปดว้ ยกัน เพื่อเป้าหมายใหเ้ กดิ การตอ่ ยอดและพัฒนางานวรรณกรรม
อย่างเขม้ แข็งและยั่งยืน



นางสาววมิ ลลักษณ์ ชูชาติ
ผอู้ �ำนวยการสำ� นักงานศิลปวฒั นธรรมรว่ มสมัย

5

Foreword

Literature shows its readers images of the society, culture, politics and
economics of its time. It reflects the people’s thoughts and feelings towards
things around them.

Literature is important to the nation. It demonstrates, it records the instant,
the moment, the time and the period of a place that flourishes or is in decline,
as well as the severity of its struggle.

This collection of ten short stories from selected Southeast Asian writers
provides a great occasion for readers to learn and make sense of the difference
and similarity among our Southeast Asian neighbors. At first glance, we may
encounter the sheer likeness among each country’s social and cultural roots,
or their congenial appearances. Yet, if we look closer, we will notice the finer,
minuscule dissimilitude in the smaller details.

The short stories from the writers of ten Southeast Asian nations portray the
people’s lives, thoughts and feelings which will make our hearts fuller with love,
understanding and the readiness to relate ourselves to the ways of lives, thoughts
and feelings of people in our Southeast Asian community.

On this occasion, I’d like to convey my appreciations and thanks to the
Office of Contemporary Art and Culture (OCAC), Ministry of Culture, Thailand,
for recognizing the meaning and value of Southeast Asian literature, and
supporting the publication of this book.

On behalf of The Writers’ Association of Thailand, I truly hope that this
literary collection would continue to pass on the moral strength to the readers
and their societies in a deeply meaningful way.

Kanokwalee Pojanapakorn Kanthairaj
President

The Writers’ Association of Thailand

6

คำ�นำ�

วรรณกรรมคืองานทีฉ่ ายให้เห็นภาพของสงั คม วัฒนธรรม การเมอื ง เศรษฐกิจ
ของยุคสมัย และยังสะท้อนให้ได้รับรู้ถึงความรู้สึกนึกคิดของผู้คนท่ีมีต่อสิ่งต่าง ๆ
เหล่านั้นดว้ ย
วรรณกรรมเปน็ สง่ิ สำ� คญั ของชาตทิ จี่ ะแสดงหรอื บนั ทกึ ไวว้ า่ ขณะใด หว้ งเวลาไหน
ยคุ สมัยใด ใน ณ ท่ีแห่งใดมคี วามรุ่งเรอื งหรือตกตำ่� ประสบปัญหาเพียงไหน อย่างไร
การรวบรวมเรอื่ งสั้นจากนกั เขยี นอาเซียนท้ัง 10 ชาติในเล่มน้ี ถือเปน็ โอกาสดี
ย่ิงที่จะท�ำให้ผู้อ่านได้รับรู้และศึกษา ท้ังความเหมือนและความแตกต่างของสังคม
และวัฒนธรรมของอาเซียนไปด้วยกัน ท้ังนี้เพราะบางทีดูคล้ายกับว่าเรามีฐานราก
ของสงั คมวัฒนธรรมคล้ายกนั หรอื มอี ัตลกั ษณ์ใกลเ้ คยี งกัน แต่แทท้ ่ีจริงแล้วยังมรี าย
ละเอียดปลีกยอ่ ยอกี มากมายที่มคี วามแตกต่างกนั อยู่
วรรณกรรมรวมเรอ่ื งสนั้ ของนกั เขยี น 10 ชาตอิ าเซยี นเลม่ น้ี ไดฉ้ ายใหเ้ หน็ วถิ ชี วี ติ
และความรู้สึกนึกคิดอันท�ำให้เราพร้อมไปด้วยความรัก และความเข้าใจมากข้ึน
ท่ีจะเชื่อมโยงไปถึงสายสัมพันธ์อันดีงามต่อวิถีแห่งชีวิต และลึกลงไปในความรู้สึก
นกึ คดิ ของผคู้ นในอาเซียนดว้ ยกนั
ท้ังนี้ ขอขอบคุณส�ำนักงานศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม ท่ีเหน็
คุณค่าและความหมายของงานวรรณกรรม จึงสนับสนุนให้มีการรวบรวมและพิมพ์
งานเล่มนี้ขึ้นมา
สมาคมนักเขียนแหง่ ประเทศไทยหวงั วา่ งานวรรณกรรมชุดนจ้ี ะสง่ พลงั ให้ผอู้ ่าน
และสงั คมอย่างมคี ณุ ค่าและมีความหมายต่อไป

กนกวลี พจนปกรณ์ กันไทยราษฎร ์
นายกสมาคมนกั เขยี นแหง่ ประเทศไทย

7

Table of

Contents

9 57 154

Public and Legal Love Door

Paitoon Thanya Azman Hussin Isa Kamari

28 74 161

Searching for The Day of The Old Man,
Herman Sunflowers The Two
Refugees
Dee Lestari Nguyễn Thiên Ngân and A Winter
Night
41 85
Lamp-Lady
A Bar at the Lahadda Dr.Nightingale
Edge of the
Cemetery Karlo Antonio 173
Galay David
Bounthanong Water in
Xomxayphol 130 the Bottle

A Floating Pearl Zefri Ariff

Chumnor Lek 181

Biography

8

สารบญั

18 65 157

ในทส่ี าธารณะ ความรกั ประตู
และถกู ตอ้ งตาม
กฎหมาย อัซมาน ฮุสเซน อีซา กามารี

ไพฑรู ย์ ธญั ญา 79 167

34 วนั แหง่ ดอกทานตะวนั พอ่ เฒา่ กบั สอง
ผลู้ ภ้ี ยั กลางคนื
การคน้ หาเฮอรม์ นั เหวียน เทยี น งนั ฤดหู นาว

ดี เลสทารี แลมป์ เลดี้ ดร.ไนติงเกล

49 107 177

รา้ นเหลา้ ขา้ งปา่ ชา้ ลาหดั ดา (ตน้ หอม) น�ำ้ ในขวด

บนุ ทะนอง ชมไชผน คาร์โล อนั โตนิโอ กาเลย์ เดวิด เซฟรี อารฟี

142 182

มกุ ลอย ประวตั นิ กั เขยี น

จ่มโน ฬึก

9



Public and Legal

by Paitoon Thanya | Translated by Cholatep Nabangchang

“I was raped!” she wanted to scream. She wanted the world to know how they violated
her, stripped her bare, greedy, filthy hands groped all over her body, penetrating deep
inside, and opened her up like a gutted pig. They feasted on her, and, once they had their
fill, left her lying there, alone.

“Alone…” she wailed, dejected. Once, long ago, she used to mock a neighbor girl who
came to her in tattered clothes. She suggested that the girl should report the incident to
the police and tell them what the rapists did. Yet the girl would not leave nor say anything.
She would only cry. Was she stupid or out of her mind? Why wouldn’t she just admit that
she had been raped, and tell them how those scums bored into her body and her soul?
What would she gain by just crying?

Now, though… now she understood. She recently realized why rape victims rarely
consented to tell the truth. They did not want to be violated the second time. Once was
enough. Even so, they were still fortunate.

Yes, far more fortunate than her. Those girls were raped in a deserted street or in the
woods, in the dark, and aside from one, maybe two perpetrators, there was no one else
bearing witness.

That was all… But there were no words to describe the atrocity that had happened to her.

11

They looked decent, well-dressed, clothed in humaneness, even their words were full of
concern, sympathy, and indignance for the fate which befell her.

They said ‘For the sake of thousands of fellow human beings who could have suffered
the same fate any time in the future.’ If she would only appear in his show, things would
be all right. Let her case be an example for her fellow human beings, let her words be the
sword with which she could pierce through the greed of those greedy capitalists, let this
incident be to a wake up call for them.

One said this was for the sake of what was right. Some of them, however, insisted she
was a fortunate victim. He said she was the first ever to be given the honor of appearing
in his show, the program with the highest ratings in the country, the one in which people
more famous than her were struggling to get but a brief appearance.

Unfortunately, they were not granted that chance. In her case it was different, given the
current circumstances.

“Strike the iron while it’s hot,” one of them said. Everyone nodded in agreement, even
her lover.

“You should go, dear,” he whispered. “It’s a great privilege. Everyone wished they had
a chance like you. What’s more, you’d get to tell them the facts, expose those greedy
capitalist bastards. Let them face the shame they deserve.”

He said and smiled gently. He was always gentle and rational. She always held him close
to her heart, always, even in those moments at Death’s door she had been through only
days earlier.

“I’ll keep you company.” He promised, squeezing her hands so tightly it hurt. Afterwards,
she could not remember what she had told them, only the sensation of his grip loosening.
They said hello, bowed, made appointments, gave her name cards, and promised they
would return to pick her up from the hospital in three days.

Everyone said she was lucky. Her fellow patients shared the enthusiasm, waving their
heavily-bandaged limbs. Someone – she wasn’t sure if it was the nurse or the assistant
doctor – shouted to her down the corridor that they would be watching her on TV. The crew
eventually arrived and helped her into the car, followed closely by her boyfriend. She felt
relieved, despite the apprehension of what was to come.

Like many other girls, she had secretly dreamed of being on television, to be a

12

beautiful star, to appear onscreen, like many angels she had seen. Then the unexpected
happened. She was really going to be on television, her face and her story was about to
be broadcast nationwide.

Even so, she could not help but get nervous.

“Don’t be scared,” he seemed to have seen through her fears. He edged closer, gave an
encouraging smile and said “It’s nothing complicated, nothing to be scared of. You’ve been
through worse, after all.”

“I’ll try,” she said, still feeling the tremble in her heart.

Everything happened exactly as what they had told her earlier. She was brought to a
studio for the recorded interview in front of the host and his young assistant – both of
whom she had secretly admired.

The conversation began slowly amid bated breath in the studio. Unfamiliar with the
place, she felt awkward, nervous, apprehensive, not unlike when she was trapped under
the building a few days ago.

The host did his job well, as always. He started the conversation in a slightly different
manner from the usual. His sharp, clean-shaven features which could charm any ladies
seemed more somber today, his clear voice now felt shaken. His female assistant looked
similarly disturbed. Their sights made her eyes water, and conversations between them
made her feel sorry for herself even more.

The host asked her to describe the event, what had happened to her during those four
days of hell, how she had stayed alive and survived while hundreds had been trapped and
had died beneath the rubble. He wanted her words to represent those victims.

They had hoped the interview would raise awareness about responsibilities of all people
involved, be it entrepreneurs or the public sector.

She began quietly, stammering often, to her own annoyance. Every camera is trained
towards her in the brightly lit yet desolating room. She forgot even the host’s advice to fix
her eyes on the camera in order to look as natural as possible.

He told her to act normally, so that she could recount the grisliest tale of her life. All
the attention was on her telling the story. Every camera was recording her image and her
voice, which would be broadcast nationwide in a few days.

13

In truth, she barely remembered what she had said in the long course of the interview.
All she knew was she had lost her sense of self. Everything went as they had wanted it to
go. The show aired a few days later, and that was when she saw it.

In the small, rectangular screen, she saw herself, neck stooped, back hunched, and
looking pitiful. She spoke slowly, unable to make heads nor tails out of things at first. It
was embarrassing, so embarrassing she wanted to look away from the image in front of her.

She heard her voice coming from the television. It started like any other day: she went
out to work, clocked in, got to her post. Ten o’clock, the café she was working at had just
opened. The workers were preparing food and doing preliminary cleaning. Everything went
as it was supposed to. The head chef told her to prepare snacks for the guests in the
meeting rooms upstairs.

That day, the hotel was unusually busy, with meetings and seminars in various rooms,
people shuffling about, hotel staff, restaurant customers, hotel guests, bellboys, mechanics,
and many others she could not remember. All of them were preoccupied with their own
business. She went upstairs.

Then… all of a sudden, everything in sight and around her vanished. The five-story
structure collapsed, swallowed up in the abyss below. There were no signs, no warnings,
nothing.

The excitement was palpable. The assistant hostess placed her hands on her chest, as
if she had experienced the ordeal herself. The crowd murmured loudly in the studio. The
host asked how it felt like when she realized what had happened. He asked her to describe
in detail.

She saw herself forcing a smile and closing her eyes to recall the incident. But the
figure shook her head. Naturally, she did not know what it had felt like.

The host smiled patronizingly, sympathizingly, seeming as if he could read her thoughts.
He asked a few more questions, and eventually arrived at when she was trapped under the
rubble, “You were not alone, there was someone else, wasn’t it?”

She nodded.

“How many other were there?”

14

“Just one,” she said.

“Was it a man or a woman?”

She said it was a man. He asked whether she knew the man, and why he was trapped
there with her.

“Could you please elaborate on this?” added the hostess, leaning in to imply the
significance of what she was about to tell. “You see, everyone wants to know what happened
to you. The place you were trapped in was quite deep down, and there were hardly any
other people. Please take your time.”

“I didn’t know him,” she heard herself answer. “He was young, about my age. He said he
was a guest staying for a few nights. Before the collapse, he was about to go downstairs,
but the building caved in, and I fell and slid down towards him.”

“Very strange indeed, the way you two slid down and got trapped together with no one
else,” remarked the host. “But like I said, anything is possible, right?”

“I don’t know, really.”

“What next?”

“I had no idea. I must have passed out for quite some time. When I came to, it was all
dark. I tried to piece things together, and concluded the building must have collapsed. He
was lying on top of me, and it was so stuffy, you can barely see anything.”

“He was on top of you?” interrupted the male host.

“Yes.”

At this moment, she saw the man glancing to his co-host, before shifting to the camera,
and turning back to her.

“Did he…uh…do anything to you?”

“Did he do anything to me?” she repeated the question, perplexed.

“Um, I mean, you two were alone, he’s a man, you’re a woman, and uh… a gorgeous one
at that. What’s more, sorry, but you were wearing the hotel’s uniform. I mean, I understand
that the outfit is quite short and tight. And from what we saw when you were rescued, the

15

uniform was in tatters. It was, well, kind of…”

She smiled, embarrassed at his words, but she didn’t quite get his point. He leaned back
on the sofa, as if giving her a chance to speak up. His eyes swept across the studio. The
monitor showed the silent audience, all staring straight at her. The camera then panned to
her boyfriend. He sat still, watching her with such cold, steely eyes that she had to look
away.

She almost forgot he was there with her. Like the others, he wanted to know what had
happened to her. He had once asked her when she was still recovering in the hospital, but
she was too exhausted and traumatized that he dared not ask further.

The host cleared his throat, bringing her back to the studio. He asked again what the
man did. “I meant, when you two were underneath the pile of rubble, what happened?”

She took a deep breath. “He was hurt,” then she heard herself continue, “He must have
hit something when he fell down. But it didn’t look serious, he could still move. He told me
not to cry, he wiped my tears. At that moment, I thought that this was it. The debris was
pressed up against us. You could only see very faintly. I wanted to die, I didn’t see any hope
of survival, we’d die anyway. There was no way out, I couldn’t breathe, there wasn’t even a
glimmer of hope. I wasn’t really hurt, though, just a few scrapes and a bumped head. He
was in a worse state, but he kept saying that we’d make it, we wouldn’t die.”

Silence lingered, if only briefly. The hosts blinked at her. She continued.

“We tried to find a way out. We started digging the rubble, but it got worse. The more we
moved, more junk fell. It was uncomfortable, stuffy. There was no air to breathe. I was tired
and suffocating. In the end, we had to give up and lie down, keeping each other company
until the last moment.”

“But you were fortunate,” added the host. “At least you’ve got a friend. In your darkest
moment, you’ve still got a friend.”

“Yes, I had a friend,” she replied.

“What was he like?”

“He was a good man,” she answered. “He was polite, considerate, and very patient.”

“Is that so?” asked the assistant. “You must be very impressed with him.”

16

“Yes, I was very impressed.”

“Uh, would you mind telling us why you were taken with him so? Of course, we simply
wanted to know how you felt at that time, but if you feel it’s inappropriate, we completely
understand.”

“Oh, it’s okay. I can tell you,” she said, sounding more confident than before. “We were
trapped together for four days, in life and in death. At least having company in death
sounds comforting. We are friends till death, so to speak. I never understood the meaning
of it until now. Four days in a cramped space, there was nothing else we could do but talk
and look at each other, seeing the spark in one another’s eyes, hearing the hopelessness in
our sighs, and the exhaustion in our sleep. We slept only to wake up and find out nothing
has changed. He told me to get a lot of sleep to conserve energy. He had this hope that
someone would eventually rescue us, so he tried to stay awake. If he had slept, we would
not have heard them coming.”

The host turned to the audience, and slowly repeated her words. He wanted all to see
how desperate she and her fellow victim were. He mentioned fate, nightmares, and things
you have no say in.

“Pardon me, but seriously, how trustworthy do you think he is?” the female host picked
up the conversation.

“Even if I don’t, what could I do? I had no choice.”

“So in that situation, you just had to let it be. Now I can see, no matter what happened,
you just had to let it be. Well, um, let’s suppose… This is all conjecture, of course. But what
if that man had thought to do something…Um, I’m thinking like any man would, that if he
had wanted to do something indecent.”

He paused, and turned to the audience searchingly. Finally, he said,

“Again, this is all just conjecture. But you are a woman, you are defenseless, and you are
isolated. You never know what a person is thinking. What if he had really wanted to do it,
what would you have done? How would you deal with the situation?”

In the small rectangular frame of the television, she saw herself struck dumb, eyes wide
with sudden fear. She hung her neck, lifted her hands to cover her face. That seated figure
was not her anymore. It was merely someone with a familiar face, bound to the gallows,
desperate and defenseless, while they stripped off her clothes, piece by piece, with clever,

17

meticulous care, in front of an eager crowd, in front of the cameras with their monstrous
eyes. All of them were looking at her greedily.

She was laid there, empty and naked. The prestigious hands of those decent people
were stripping her flesh and laid them bare, gouged out her organs, and into the very depth
of her soul until no secrets were left unexposed.

She could not recall what happened afterwards, she was confused and desperate, like
the time she was wedged into the rubble. Everything continued as it should. Their time was
not finished, and time was of the essence. They had to make the most of it.

Bright lights blinded her eyes, countless questions gushed forth, but she felt lost, lost
in her way, deaf and blind even to her own wailing deep inside her chest. She could not
find her lover. He had already left.

The show ended in her misery and loneliness not unlike the hopelessness of those
days in the hellhole. She went home alone, and she didn’t see even the shadow of her
boyfriend during the next few days.

She was abandoned, that’s for sure. There was no one else in her life, unlike the days
she was trapped under the building. In the darkness and despair, she still had a friend. His
fate was shared with her the day he slipped down the same hellhole. In the black abyss,
she could still see the lights of friendship gleaming through. Amid life’s barrenness, she
could still savor the kindness granted by another soul.

No one knew what actually happened to her and the man. What tale they had wanted
to know and asked for was not what she wanted to tell, but what tale she had wanted to
be told was never asked about.

They never wanted to know those four days in the embrace of death, the hope from
the young man was the hand that had so many times loosened the noose around her neck.

They never wanted to know that in the moments of despair, his words had so many
times roused her will to live. They never heard the consoling voice of a gentle friend.

He said she would not die. As long as she had the faith and will to live, she could not
die. Her loved one was waiting for her on the edge of the chasm. His love would be the
lifeline she would cling to, and hope would pull her up to a new life.

18

They did not want to know nor ask, so they never knew the young man had given his
life so that she could go on. In the last day, he mustered the last of his strength clawing
through the debris to get out, and he succeeded. Light shined through into the hole, fresh
air filled her lungs, while a concrete beam fell and crushed him to death right in front of
her eyes.

They did not know. It was not what they wanted to know.

She used to have nightmares. She used to have this foolish dream of falling into a
bottomless pit, and violently ravaged. She once dreamed that her boyfriend had left her.
Today, what happened was not a dream.

She thought of the poor girl next door. She used to mock the girl for not reporting to
the police and telling them the truth. Was she stupid or mad?

Today, she laughed at herself. The girl was raped in a deserted street, in the dark, with
no one bearing witness.

But for her…!

ในทส่ี าธารณะและถกู ตอ้ งตามกฎหมาย

เรือ่ งโดย ไพฑูรย์ ธัญญา

“ฉันถูกข่มขืน” หล่อนอยากกู่ตะโกนด้วยถ้อยค�ำน้ี อยากฟ้องร้องให้รู้ว่าคนพวกน้ันช�ำเราหล่อน
รมุ ทงึ้ และฉกี กระชากเสอ้ื ผา้ ออกไปจากตวั ของหลอ่ น มอื อนั ตำ่� ชา้ และแสนโสโครกของพวกเขาฟอนเฟน้
ไปทวั่ รา่ ง ล้วงทะลวงเขา้ ไปในซอกหลบี เร้นลับ แลว้ ปลน้ิ เปลือยออกมาเหมือนกระเพาะหมู พวกเขา
รุมทึ้งอยา่ งตะกลาม หนำ� ใจแล้วจึงรบี ผละกันหนี ทิ้งใหห้ ลอ่ นนอนแผ่อยอู่ ย่างเดียวดาย

“อยา่ งเดยี วดาย...” หลอ่ นคร่ำ� ครวญอยา่ งสูญส้นิ ครง้ั หนึ่งหลอ่ นเคยเยาะหยนั เด็กสาวขา้ งบา้ น
ทีก่ ระเซอะกระเซงิ มาหาดว้ ยเสือ้ ผา้ ขาดวิ่น หลอ่ นแนะนำ� ให้เธอไปแจง้ ความที่โรงพกั เล่าความจรงิ
ใหต้ ำ� รวจฟงั วา่ ไอพ้ วกหน่ื กามมนั กระทำ� ตอ่ เธออยา่ งไรบา้ ง แตเ่ ดก็ สาวคนนน้ั ไมย่ อมไปและไมย่ อมเลา่
อะไรเพิ่มเติม นอกจากร้องไห้ เธอโง่หรือเสียสติกันแน่ ท�ำไมไม่บอกพวกเขาไปว่าเธอถูกข่มขืน
พวกใจชวั่ มันทะลุทะลวงเขา้ ไปในรา่ งกายและวญิ ญาณของเธอ เอาแต่ร้องไหก้ ระซิก ๆ มนั จะไดอ้ ะไร
ข้นึ มา

แต่เดี๋ยวนี้หล่อนเข้าใจแล้ว...หล่อนเพ่ิงตระหนักเมื่อไม่นานมาน้ีเองว่าท�ำไมผู้หญิงที่ถูกข่มขืน
ทงั้ หลายจงึ ไมย่ อมปรปิ ากบอกความจรงิ พวกเธอคงไมอ่ ยากถกู กระทำ� ชำ� เราเปน็ ครง้ั ทส่ี อง แคค่ รง้ั เดยี ว
ก็ยับเยินเพียงพอแลว้ แตถ่ ึงกระนัน้ กน็ บั ว่าเธอยงั พอโชคดีอยู่บา้ ง

ใช.่ ..ยงั โชคดกี วา่ หลอ่ นมากนกั พวกเธอถกู กระทำ� ในคนื มดื สนทิ กลางซอยเปลยี่ วหรอื ไมก่ ใ็ นพมุ่ พง
รกชฏั เวน้ แตพ่ วกบา้ กามแลว้ กไ็ มม่ สี ายตาของใครตอ่ ใครรว่ มรเู้ หน็ อกี พวกมนั อาจมแี คค่ นเดยี ว หรอื ไม่
ก็สองสามคน

ก็เพียงเท่านัน้ ...แตส่ ่งิ ทเ่ี กดิ ขนึ้ กับหล่อนนสี่ ิ จะเรยี กมนั ว่าอย่างไรดี...

20

พวกเขาดมู เี กยี รติ แตง่ กายสภุ าพและหอ่ หมุ้ ดว้ ยมนษุ ยธรรมเสยี แนน่ หนา แมแ้ ตค่ ำ� พดู ของพวกเขา
กเ็ ปย่ี มแปลไ้ ปดว้ ยความอาทร เห็นอกเห็นใจและพลอยเดอื ดแค้นไปกบั ชะตากรรมท่ีหลอ่ นไดร้ บั

พวกเขาพดู วา่ เพอื่ เหน็ แกเ่ พอ่ื นมนษุ ยอ์ กี นบั พนั นบั หมน่ื ซง่ึ อาจประสบชะตากรรมเชน่ เดยี วกบั หลอ่ น
อกี เมอื่ ไหรก่ ไ็ มร่ ู้ ขอเพยี งแตห่ ลอ่ นรบั ปากวา่ ใหเ้ กยี รตแิ ละยนิ ดไี ปรว่ มในรายการของเขา ทกุ สงิ่ ทกุ อยา่ ง
ก็จะราบร่นื และเป็นไปดว้ ยดี ขอใหก้ รณีของหลอ่ นได้เป็นอทุ าหรณส์ ำ� หรบั เพอ่ื นมนษุ ยค์ นอื่น ขอให้
ถอ้ ยสำ� เนยี งของหลอ่ นเปน็ เสมอื นดาบคมทคี่ อยเชอื ดเฉอื นความรสู้ กึ ของเหลา่ นายทนุ เหน็ แกไ่ ด้ เพอื่ วา่
ท้ังหมดจะนำ� ไปสู่การเรยี กร้องให้เกดิ สำ� นกึ และความรบั ผดิ ชอบในใจของพวกคนเหลา่ น้นั

คนหนึ่งบอกว่าเพ่ือเห็นแก่ความถูกต้องชอบธรรม แต่มีบางคนในกลุ่มของพวกเขาว่าหล่อนเป็น
ผเู้ คราะหร์ ้ายที่โชคดี เขาพดู วา่ หลอ่ นเปน็ รายแรกที่ไดร้ ับเกียรติในรายการของเขา รายการท่ีมยี อด
คนดูสงู สดุ ในประเทศ รายการท่ีแม้แตค่ นสำ� คญั ๆ ในบา้ นเมอื งนอ้ี กี หลายคนอยากเสนอหนา้ เขา้ มา
ปรากฏตัวแมเ้ พยี งชวั่ เวลาสน้ั ๆ

แต่น่าเสยี ดายเหลอื เกินท่ีคนเหลา่ นนั้ ไมม่ โี อกาส แต่ในกรณีของหล่อนเปน็ ขอ้ ยกเวน้ พเิ ศษ เพอื่ ให้
สอดคล้องกบั เหตุการณแ์ ละสถานการณ์เฉพาะหน้า

“เราตอ้ งตเี หล็กในขณะท่มี ันยังร้อน” หนงึ่ ในพวกเขาอ้างเอ่ย ซ่ึงทำ� ให้ทกุ คนพลอยพยักหนา้ แม้แต่
ชายคนรกั ของหลอ่ น

“คณุ ตอ้ งไปทร่ี กั ” เขากระซบิ บอก “คณุ มเี กยี รตแิ ละโชคดมี ากรมู้ ยั้ จะมใี ครสกั กค่ี นทม่ี โี อกาสเชน่ คณุ
ท่ีสำ� คัญ คุณจะไดเ้ ปดิ เผยขอ้ เทจ็ จรงิ ทเ่ี กดิ ข้ึนท้งั หมด อย่างนอ้ ยพวกนายทุนใจชัว่ มันอาจเกิดความ
ละอายใจข้นึ มาบา้ ง”

เขาพูดและยิม้ ใหห้ ล่อนอย่างออ่ นโยน เขาอ่อนโยนและมเี หตผุ ลเสมอ นี่กเ็ ช่นเดียวกับทห่ี ลอ่ นมี
เขาอยู่ในใจตลอดเวลา ตลอดเวลา...แม้กระท่ังในโมงยามแห่งความเป็นความตายทห่ี ลอ่ นไดผ้ า่ นพบ
มาแลว้ เม่อื ไมก่ ี่วนั มาน่ีเอง

“ผมจะไปเป็นเพื่อน” เขาสัญญา พลางบบี มือจนหล่อนรสู้ กึ เจบ็ หลงั จากน้นั หลอ่ นจำ� ไม่ได้เสียแล้ว
ว่าได้พดู อะไรไปกับพวกเขาบ้าง จำ� ได้แต่เพยี งว่ามอื ของชายคนรักที่บีบอยู่ค่อย ๆ คลายออก พวกเขา
พากนั ยมิ้ โคง้ ใหห้ ลอ่ น นดั หมายและทง้ิ นามบตั รไวใ้ ห้ พรอ้ มสญั ญาวา่ จะมารบั หลอ่ นไปจากโรงพยาบาล
ในอกี สามวัน

ใคร ๆ ก็วา่ หลอ่ นโชคดี เพอ่ื นทน่ี อนเจบ็ อยู่ตรงเตียงข้าง ๆ พลอยกระตือรือร้นไปด้วย พวกเขา
พยายามยกไม้ยกมือท้ังที่ถูกพอกด้วยปูนปลาสเตอร์หนาเตอะ ใครบางคนซึ่งหล่อนไม่แน่ใจว่าเป็น
พยาบาลหรอื ผชู้ ว่ ยร้องโหวกเหวกวา่ จะคอยดูหล่อนในจอโทรทศั น์

ครน้ั แลว้ พวกเขาก็มาถงึ ค่อย ๆ ประคองหล่อนไปข้ึนรถ คนรักของหล่อนตามมาตดิ ๆ หลอ่ นรู้สกึ

21

อบอนุ่ อย่างบอกไมถ่ ูก อบอุน่ แม้วา่ ยงั หวาดกงั วลกบั ส่ิงทีจ่ ะต้องไปเผชิญในอกี ไม่นานนัก
เช่นเดียวกับเด็กสาวทั้งหลายแหล่ ก่อนน้ีหล่อนเคยใฝ่ฝันอย่างเร้นลับ ฝันอยากเป็นดาราสาว

พราวเสน่ห์ อยากปรากฏกายในจอสเี่ หลย่ี มแห่งโลกมายา ดุจเดยี วกบั เหลา่ นางฟ้าท่หี ล่อนตดิ ตามดู
จากรายการตา่ ง ๆ แตแ่ ลว้ สงิ่ ทไี่ มค่ าดฝนั กเ็ กดิ ขน้ึ กบั หลอ่ นจนได้ หลอ่ นกำ� ลงั จะไดอ้ อกรายการโทรทศั น์
ภาพและเรือ่ งราวของหล่อนจะได้รับการแพรภ่ าพไปยงั ผ้ชู มทวั่ ประเทศ...

กระนนั้ หล่อนยังอดท่จี ะตื่นเตน้ ไม่ได้
“คุณไม่ต้องกลัวหรอก” เขานั่นแหละที่เหมือนจะอ่านความรู้สึกของหล่อนได้ปรุโปร่ง เขาเขยิบ
เขา้ มาใกล้ ใหก้ ำ� ลงั ใจดว้ ยรอยยม้ิ และคำ� พดู “มนั ไมม่ อี ะไรยงุ่ ยากและนา่ กลวั หรอก ยงั ไง ๆ สง่ิ ทนี่ า่ กลวั
กว่านีค้ ุณกไ็ ด้ผา่ นมาแล้ว”
“ฉนั จะพยายาม” หลอ่ นบอก รสู้ ึกได้ถงึ เสยี งกระทั่งกระเทอื นทีด่ ังอย่ใู นใจของตวั เอง
จากน้ันทุกสง่ิ ทุกอย่างก็เร่ิมข้นึ และดำ� เนินไปตามที่พวกเขาไดบ้ อกแกห่ ล่อนก่อนหนา้ นี้ หลอ่ นถูก
น�ำตัวมาน่ังในห้องส่งเพื่อบันทึกเทปโทรทัศน์ในรายการดังกล่าวต่อหน้าพิธีการหนุ่มรูปงามและผู้ช่วย
สาวสวยท่ีหล่อนเคยแอบชน่ื ชอบเสียนักหนา
การสนทนาเรม่ิ ขน้ึ อยา่ งชา้ ๆ ผชู้ มในหอ้ งสง่ เงยี บกรบิ ความไมค่ นุ้ เคยทำ� ใหห้ ลอ่ นวางตวั แทบไมถ่ กู
มันอึดอัดหวาดหวั่นและเหมือนไม่รู้อนาคตของตัวเอง นั่นไม่ต่างกันเลยกับความรู้สึกท่ีเกิดข้ึนขณะ
หลอ่ นตกอยูใ่ ต้ซากตึกมรณะเมื่อไมก่ ่วี นั ท่ผี ่านมา
พธิ กี รหนมุ่ ทำ� หนา้ ทข่ี องเขาไดด้ เี สมอ ในวนั นนั้ เขาเรมิ่ ตน้ การสนทนาในทา่ ทที ต่ี า่ งไปจากครงั้ กอ่ น ๆ
ใบหน้าคมสันเกล้ียงเกลาท่ีท�ำให้สาวแก่แม่ม่ายหลงใหลกันท้ังเมืองดูหม่นเศร้า น�้ำเสียงที่เคยร่าเริง
กังวานใสของเขากลบั แผว่ เครือ ดาราสาวซึ่งทำ� หนา้ ทเี่ ป็นผ้ชู ว่ ยของเขากเ็ ชน่ เดยี วกัน พวกเขาทำ� ให้
หล่อนรอ้ นผ่าวทข่ี อบตา การปฏสิ นั ถารของพวกเขาทำ� ให้หลอ่ นเวทนาตอ่ ตวั เองมากข้ึนไปอีก
พิธีกรหนุ่มบอกให้หล่อนเล่ารายละเอียดทั้งหมด มีอะไรเกิดขึ้นกับหล่อนบ้างตลอดเวลาสี่วันใน
ขมุ นรกชั่วคราวนัน้ หล่อนอยู่อยา่ งไรและทำ� ไมถึงรอดชีวติ มาไดใ้ นขณะท่อี กี รอ้ ย ๆ คนต้องตายอยู่ใต้
ซากตึก เขาอยากใหค้ �ำบอกเล่าของหล่อนเป็นเสมอื นเสยี งรอ้ งท่เี ป็นตัวแทนของผเู้ คราะห์รา้ ยเหลา่ น้นั
พวกเขาหวงั วา่ รายการสนทนาในวนั นน้ั จะกระตนุ้ เตอื นใหเ้ กดิ ความตน่ื ตวั และสำ� นกึ รบั ผดิ ชอบในหมู่
ผู้เก่ียวข้องทง้ั หลาย ไม่วา่ จะเปน็ กลมุ่ ของนายทุนผปู้ ระกอบการหรอื กลไกของรัฐ
หลอ่ นเรม่ิ ตน้ ช้า ๆ ตะกุกตะกกั จนขัดใจตวั เอง กลอ้ งทกุ กลอ้ ง สายตาทุกคูท่ ี่อยู่ในห้องซ่ึงมแี สงไฟ
สว่างจ้ากลับท�ำให้หล่อนอ้างว้างสับสน และลืมแม้กระท่ังค�ำแนะน�ำจากพิธีกรหนุ่มในตอนจะเร่ิม
รายการว่าให้หลอ่ นจ้องมองกลอ้ งเข้าไว้ เพอ่ื ใหภ้ าพท่อี อกมาดเู ปน็ ธรรมชาติมากทส่ี ดุ
เขาบอกใหห้ ลอ่ นวางตัวใหด้ เู ป็นปกตธิ รรมดา เพอ่ื เลา่ เหตุการณท์ ี่เลวรา้ ยและนา่ สะพรงึ กลวั ที่สดุ

22

ในชวี ติ ซง่ึ หลอ่ นไดผ้ า่ นพบ ทกุ คนกำ� ลงั จดจอ่ อยกู่ บั เรอ่ื งราวของหลอ่ น กลอ้ งทกุ กลอ้ งกำ� ลงั บนั ทกึ ภาพ
และค�ำพดู ของหล่อน และในอีกไม่กีว่ นั มนั จะถกู นำ� ออกแพรภ่ าพไปทวั่ ประเทศ

อนั ทจ่ี รงิ แลว้ หลอ่ นแทบจำ� ไมไ่ ดเ้ ลยวา่ ตลอดเวลาอนั ยาวนานของการบนั ทกึ เทปรายการนนั้ หลอ่ น
ได้เล่าอะไรออกไปบ้าง หล่อนรู้แต่เพียงว่าหล่อนได้สูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง ทุกส่ิงทุกอย่าง
เปน็ ไปตามท่พี วกเขากำ� หนดและตอ้ งการจะให้เปน็ จนกระทัง่ ในไม่กวี่ ันต่อมา เม่อื รายการดังกลา่ ว
ถูกนำ� มาออกอากาศนัน่ แหละหล่อนถงึ ไดเ้ หน็

ในจอส่ีเหลย่ี มแคบ ๆ หล่อนเหน็ ตวั เองน่ังอยใู่ นนนั้ ไหล่งุม้ หลงั งอและดูนา่ เวทนา หลอ่ นพูดช้า ๆ
วกวนไปมาในตอนแรก ชา่ งเปน็ เรอื่ งทน่ี า่ อายเสยี นก่ี ระไร นา่ อายจนบางครงั้ หลอ่ นตอ้ งเบอื นหนา้ หนไี ป
จากภาพท่ไี ด้เห็น

หล่อนได้ยินเสียงตัวเองดังมาจากเครื่องรับโทรทัศน์ มันเริ่มจากเหตุการณ์ปกติธรรมดาเหมือน
วนั กอ่ น ๆ หล่อนออกจากบา้ นไปทำ� งานตามเวลา ตอกบตั ร แล้วเข้าประจ�ำตำ� แหนง่ ขณะน้ันเพงิ่
สโี่ มงเชา้ คาเฟใ่ นโรงแรมทห่ี ลอ่ นประจำ� อยเู่ พงิ่ เปดิ พวกคนงานกำ� ลงั เตรยี มอาหารและทำ� ความสะอาด
ทุกส่ิงทุกอย่างด�ำเนินไปตามวิถีของมัน หัวหน้าคนครัวบอกพวกหล่อนให้เตรียมอาหารว่างส�ำหรับ
เสริ ฟ์ แขกท่ีเข้ามารว่ มสมั มนาในห้องประชุมบนชนั้ ถดั ไป

วนั นั้นโรงแรมคกึ คักเปน็ พิเศษ มรี ายการประชมุ สมั มนาตามหอ้ งต่าง ๆ ผ้คู นเข้าออกพลกุ พล่าน
พนักงานของโรงแรม ลกู คา้ ท่เี ข้ามากินอาหาร แขกทเี่ ขา้ มาพัก เดก็ สง่ ของ พวกช่างท่มี าซ่อมทอ่ แอร์
และใครตอ่ ใครอกี มากมายทหี่ ลอ่ นไมร่ จู้ กั ในเวลานนั้ ทกุ คนกำ� ลงั งว่ นอยกู่ บั หนา้ ทข่ี องตวั เอง หลอ่ นเดนิ
ข้นึ ไปยงั ชัน้ ทม่ี กี ารประชมุ

และแล้ว...ทันใดน้ันทุกส่ิงทุกอย่างท่ีเห็นอยู่ต่อหน้าและรอบตัวก็หายวูบไปกับตา หายไปกับ
ตวั อาคารห้าชน้ั ท่ียบุ ลงมาเหมอื นธรณสี บู ไมม่ ีเคา้ ลางบอกเหตุ ไมม่ เี สียงเตอื นภยั ไมม่ ีอะไรทง้ั นน้ั ...

พวกเขาตนื่ เตน้ จนเหน็ ไดช้ ดั พธิ กี รสาวเอามอื ทาบอกเหมอื นกบั หลอ่ นไดเ้ หน็ เหตกุ ารณน์ น้ั อบุ ตั ขิ นึ้
ต่อหนา้ มเี สยี งพมึ พ�ำดงั มาจากผชู้ มในหอ้ งสง่ พธิ ีกรหนมุ่ รบี ถามแทรกขึ้น เขาถามถึงความรู้สกึ ของ
หลอ่ นทันทที ร่ี ้วู ่าเกิดอะไรขึ้น เขาอยากใหห้ ล่อนแสดงความรสู้ ึกในขณะนั้น

หลอ่ นเหน็ ตัวเองยิ้มฝดื เฝอ่ื น หลบั ตาน่งิ เหมือนรำ� ลึกอะไรบางอยา่ ง แต่แลว้ หล่อนกลับส่ายหน้า
แทนค�ำตอบ ใชส่ .ิ ..แมก้ ระท่ังถึงวันนห้ี ลอ่ นยงั นึกไม่ออกวา่ รูส้ กึ เช่นไรในเวลาน้ัน

พธิ กี รหนุ่มยิม้ ใหอ้ ย่างไม่ถือสา เขาแสดงความเหน็ ใจและท�ำทเี หมือนกับอ่านความรู้สกึ ของหลอ่ น
ทะลุปรุโปร่ง เขาเปลี่ยนค�ำถามอีกสองสามค�ำ และมาหยุดตรงประโยคที่ว่าตอนที่หล่อนติดอยู่ใน
ซากตึกนั้น หลอ่ นไม่ไดอ้ ยตู่ ามลำ� พงั แตย่ ังมีคนตดิ อยู่กบั หล่อนอกี คนหนงึ่ ใช่หรอื ไม่

หล่อนพยกั หนา้
“มกี ีค่ น”

23

“คนเดียว” หล่อนบอก
“ผูห้ ญิงหรอื ผชู้ ายคะ”
หลอ่ นบอกไปวา่ ผชู้ าย เขาซกั ตอ่ ไปอกี วา่ รจู้ กั กนั มากอ่ นหรอื ไมแ่ ละทำ� ไมถงึ ไปตดิ อยดู่ ว้ ยกนั กบั หลอ่ น
“คณุ ชว่ ยเลา่ ตรงนใ้ี หล้ ะเอยี ดเลยนะคะ” ผ้ชู ว่ ยพิธีกรสาวเสรมิ ขึ้นพลางโนม้ กายเข้ามาราวกบั วา่
เรอื่ งทจี่ ะไดฟ้ งั จากหลอ่ นในตอนนส้ี ำ� คญั มากเปน็ พเิ ศษ “คอื ทกุ คนอยากรนู้ ะ่ คะ่ วา่ เกดิ อะไรขน้ึ กบั คณุ
ในตอนนั้น ตรงที่คุณติดอยู่เห็นว่ามันค่อนข้างลึกและแทบไม่มีคนอ่ืน ๆ อยู่อีกเลย ขอให้คุณเล่า
ตามสบายนะคะ”
“ฉันไมร่ ูจ้ กั เขามากอ่ นหรอก” หล่อนไดย้ ินตัวเองตอบคำ� ถาม “เขาเป็นคนหนมุ่ อายไุ ลเ่ ลีย่ กับฉัน
เขาบอกวา่ เปน็ แขกทม่ี าพกั ตอนทตี่ กึ จะถลม่ นน้ั เขากำ� ลงั เดนิ ออกมาจากหอ้ งพกั ลงไปขา้ งลา่ ง แตแ่ ลว้
ตกึ ก็ยบุ ลงมา พ้ืนทฉ่ี ันอยู่ทรดุ ตัวลง ทำ� ให้ฉนั ไหลไปรวมอยู่กับเขา”
“นา่ แปลกมากนะครับ ท่ีคุณสองคนไหลไปอยู่รวมกันโดยไมม่ คี นอน่ื อีก” พธิ กี รหน่มุ ต้งั ข้อสงั เกต
“แต่อย่างวา่ มนั เป็นไปได้ทั้งนัน้ ใชม่ ั้ยครบั ”
“ฉันกไ็ มร่ ู้ว่าเปน็ เพราะอะไร”
“จากนัน้ ล่ะคะ”
“ตอนแรกฉนั ไมร่ ้หู รอก ฉนั คงสลบไปนานทเี ดียว พอรู้สกึ ตัวทุกอยา่ งมนั มดื ไปหมด ฉนั พยายาม
ปะติดปะต่อเหตุการณ์ และร้ไู ดท้ ันทีว่าโรงแรมคงถลม่ ลงมา ตอนนน้ั เขาทับร่างฉนั อยู่ ในน้นั แคบและ
แทบมองอะไรไมเ่ ห็น”
“เขาทับรา่ งคณุ อยู่ !” พธิ ีกรหน่มุ แทรกขน้ึ
“คะ่ ”
ถึงตอนน้ีหลอ่ นเหน็ พิธกี รหนมุ่ หันไปสบตาผชู้ ว่ ยของเขา ก่อนจะหันไปมองกล้องครู่หนึ่ง จากนน้ั จึง
กลบั มาถามต่อ
“เขา...เออ้ ...เขาท�ำอะไรคุณบา้ ง”
“เขาทำ� อะไรบา้ ง” หลอ่ นทวนค�ำถามอยา่ งงุนงง
“เออ้ ...คือหมายความว่า คุณอยกู่ ันล�ำพงั สองคน แล้วเขากเ็ ปน็ ชายหนุม่ คณุ เองก็เป็นหญงิ สาว
และเอ้อ...สวยดว้ ย อีกอย่าง...ขอโทษนะครบั คุณอยูใ่ นชุดพนักงานของโรงแรม คอื ผมไม่ไดเ้ จตนา
หรอกครบั ผมเข้าใจวา่ ชุดแบบนน้ั มันค่อนข้างส้นั และรดั รปู และจากภาพทพ่ี วกเราได้เห็นตอนมีคน
ไปชว่ ยคุณข้นึ มา เสือ้ ผ้าของคณุ มนั ขาดกะรงุ่ กะร่งิ ไปหมด คือมันเปน็ อะไรท.่ี ..”

24

หล่อนยม้ิ อย่างกระดากกับคำ� พูดของเขา แตด่ เู หมอื นวา่ จะไม่ค่อยเข้าใจอยู่ดี พิธกี รหนมุ่ เอนหลัง
พงิ พนักโซฟา เหมอื นกบั รอคอยและเปิดโอกาสให้หล่อนพดู สายตาของเขากวาดไปยังคนดูในหอ้ งสง่
ภาพในจอเปล่ยี นไปจบั ท่ีคนดู ทกุ คนเงียบ จ้องเขม็งมายังเบ้อื งหนา้ จากน้นั กล้องจงึ เคลอ่ื นไปจบั ที่
ภาพของชายคนรักของหล่อน เขาน่ังนิ่ง จ้องมองดูหล่อนด้วยนัยน์ตาเย็นชา เย็นชาทว่าแข็งกร้าว
จนหล่อนเปน็ ฝา่ ยเบอื นหลบ

หลอ่ นแทบจะลืมไปแลว้ ว่ามเี ขาอยใู่ นนน้ั ดว้ ยคนหนึ่ง เขาเองกเ็ หมอื นกบั ผ้ชู มคนอื่น ๆ คงอยากรู้
ว่าอะไรเกิดขึ้นกับหล่อนบ้างในตอนน้ัน เขาเคยถามหล่อนก่อนหน้าน้ีขณะไปเฝ้าดูหล่อนรักษาตัวที่
โรงพยาบาล แต่อาการระโหยละเหีย่ ของหล่อน ความสะเทือนใจทหี่ ลอ่ นไดร้ บั ท�ำใหเ้ ขาไม่กล้าซกั
ถามอะไรให้มากกว่านั้น

เสยี งกระแอมของพธิ กี รหนมุ่ เรยี กสตขิ องหลอ่ นใหก้ ลบั คนื มา เขาถามยำ้� วา่ ชายหนมุ่ คนนน้ั ทำ� อะไร
กบั หลอ่ นบ้าง เขาหมายถึงวา่ ขณะอย่กู นั ตามลำ� พังใตซ้ อกตกึ นรก เขาและหลอ่ นเปน็ อยา่ งไรบ้าง

หลอ่ นสดู ลมหายใจยาว “เขาบาดเจบ็ ” และแลว้ หลอ่ นไดย้ นิ ตวั เองเอย่ ขน้ึ “ตวั ของเขาคงไปกระแทก
อะไรเข้าสักอยา่ งในตอนทต่ี ึกถลม่ ลงมา แต่ดเู หมือนจะไม่สาหสั มากนัก เขายงั ขยบั เขย้ือนได้ เขาบอก
ไม่ให้ฉันร้องไห้ เขาเช็ดน�้ำตาให้ฉัน ตอนน้ัน...ฉันคิดแต่เพียงว่าเราไม่มีทางรอดอีกแล้ว ซากตึก
มันอัดเราไว้ทุกด้าน เห็นหน้ากันเพียงราง ๆ ฉันอยากตาย ฉันไม่รู้ว่าจะมีชีวิตรอดต่อไปท�ำไมอีก
ถึงอยา่ งไรเรากค็ งตอ้ งตายไปในที่สดุ เพราะไม่มที างออก หายใจไม่สะดวก ไมม่ ีอะไรสกั อย่างทพ่ี อจะ
เป็นความหวังวา่ เราจะรอดออกมาได้ จรงิ ๆ แลว้ ฉันไมไ่ ด้เจ็บอะไรมากหรอก เพยี งแต่ถลอกและหัวโน
บ้างเลก็ น้อย เขาเองที่เจ็บมากกว่า แต่ถงึ อยา่ งไรเขาก็พดู อยตู่ ลอดเวลาว่าเราตอ้ งมีชีวติ รอด เราตอ้ ง
ไมต่ าย...”

ความเงยี บในจอภาพเกิดขนึ้ ชว่ั อดึ ใจ พธิ กี รหนมุ่ สาวกะพริบตาถี่ หล่อนยงั เล่าต่อไปอกี
“เราพยายามช่วยกันหาทางออก ช่วยกันคุ้ยซากอิฐซากปูน แต่ก็ไม่มีอะไรดีข้ึน ยิ่งเราขยับตัว
มันยิ่งรว่ งลงมา อดึ อัด มันอดึ อดั จริง ๆ อากาศไมพ่ อหายใจ เหนือ่ ยและหายใจไมอ่ อก ในท่สี ดุ เราก็
ตอ้ งนอนพักนอนดหู นา้ กันเพ่อื รอความตาย...”
“แตถ่ งึ อยา่ งไรกน็ บั วา่ คณุ ยงั โชคด”ี พธิ กี รหนมุ่ เอย่ ขน้ึ “อยา่ งนอ้ ยคณุ ยงั มเี พอ่ื น...ในเวลาทรี่ สู้ กึ วา่
สิ้นหวัง คุณยังมีเพ่อื น”
“คะ่ ...ฉนั ยังมีเพ่อื น” หล่อนว่าเบา ๆ
“เขาเป็นคนอยา่ งไรบ้างครับ”
“เขาเป็นคนดี” หลอ่ นตอบโดยไม่ตอ้ งคิด “เขาสุภาพ มีน�้ำใจและอดทนมาก”
“เขาอดทนมากใชม่ ยั้ คะ” หญิงสาวซักตอ่ “คณุ คงประทับใจในตวั ของชายคนนัน้ มาก”

25

“คะ่ ฉันประทับใจเขามาก”
“เอ้อ...คุณพอจะบอกได้สักนิดมั้ยครับ ว่าท�ำไมคุณถึงได้มีความรู้สึกอย่างนั้น คือเราเพียงแต่
อยากทราบความรสู้ กึ ลึก ๆ ของคณุ เทา่ น้นั แตถ่ า้ เหน็ ว่ามนั ไม่เหมาะท่จี ะตอบกไ็ ม่เป็นไรครบั ”
“ฉนั ตอบกไ็ ดค้ ะ่ ” หลอ่ นพดู นำ้� เสยี งดมู น่ั ใจกวา่ ทกุ ครงั้ “เราอยดู่ ว้ ยกนั ตลอดสวี่ นั รว่ มเปน็ รว่ มตาย
ถงึ จะตายแตเ่ รากย็ งั มคี วามรสู้ กึ วา่ มเี พอ่ื นใชม่ ย้ั คะ เราเปน็ เพอ่ื นตายกนั คะ่ ฉนั เพง่ิ เขา้ ใจคำ� วา่ เพอ่ื นตาย
ก็ในตอนน้เี อง ส่ีวันเราอยดู่ ว้ ยกนั ในท่แี คบ ๆ ไมร่ จู้ ะทำ� อะไร ได้แต่ปรับทุกข์และจ้องหนา้ กัน เห็นแต่
ประกายตาของกนั และกัน ได้ยินเสียงถอนหายใจอยา่ งสิน้ หวงั ของแต่ละคน เหน่ือยนกั เรากห็ ลับไป
เราหลบั ไปเพอื่ จะตนื่ ขนึ้ มาพบวา่ ทกุ สง่ิ ทกุ อยา่ งยงั คงเหมอื นเดมิ เขาบอกใหฉ้ นั หลบั และนอนพกั มาก ๆ
เพ่อื ถนอมแรงเอาไว้ เขาหวังว่าจะต้องมีคนมาช่วยขดุ เราออกไป เขาจงึ ไม่หลับ เพราะถ้าเขาหลบั ไป
อีกคน บางทเี ราอาจไมไ่ ดย้ ินเสยี งของคนเหลา่ นัน้ ”
พิธีกรหนุ่มหนั ไปทางผชู้ ม เขาย�้ำคำ� พูดของหล่อน เขาต้องการใหผ้ ชู้ มในหอ้ งส่งเห็นว่าหล่อนและ
ชายหนมุ่ ผ้เู คราะห์ร้ายนน้ั อยู่ในสภาพทีน่ า่ เวทนาเพยี งไร เขาพดู ถงึ ชะตากรรมของมนษุ ย์ ฝันรา้ ยและ
สิ่งท่เี ราไม่มที างเลอื ก
“ถามจริง ๆ เถอะนะคะ คุณไวใ้ จเขาได้มากแค่ไหน” พิธกี รสาวเปน็ ฝ่ายถามต่อ
“ถึงไมไ่ วใ้ จ แล้วคุณคิดวา่ ฉนั จะท�ำอะไรได้ ฉนั ไม่มที างเลอื ก”
“คอื ตอ้ งปล่อยเลยตามเลยใชม่ ้ัยครบั ในสถานการณ์อยา่ งนนั้ ผมพอจะเขา้ ใจละครบั ว่า ไมว่ า่ จะมี
อะไรเกดิ ขึน้ เรากต็ อ้ งปล่อยเลยตามเลย คือ เอ้อ...คือผมอยากจะสมมตุ ิสักนดิ นะครบั ผมเพยี งแต่
สมมุติเท่านั้นเองว่า ถ้าชายหนุ่มท่ีอยู่กับคุณเกิดนึกอะไรบ้า ๆ ขึ้นมา เอ้อ...คือผมคิดแบบผู้ชาย
โดยทวั่ ไปนะครบั วา่ หากเขาเกิดอยากท�ำอะไรข้นึ มาทมี่ ันไมด่ ีกบั คณุ ...”
เขาหยุดชวั่ ขณะ พรอ้ มกบั หนั ไปมองผชู้ มเหมอื นกบั จะหยงั่ ท่าทอี ะไรบางอย่าง จากนัน้ จงึ กลา่ วต่อ
“คอื ผมคดิ วา่ มนั อาจจะเป็นไปได้ท้งั นน้ั คณุ เปน็ หญิงสาว ไมม่ ที างป้องกนั ตวั เอง และในที่ล้ีลบั
อย่างน้ัน...คือคนเราน่ะมันมองไม่ออกหรอกใช่มั้ยครับว่าลึก ๆ แล้วเขาคิดอะไรอยู่ ทีนี้ถ้าหากว่า
เขาเกิดอยากท�ำขึน้ มาจริง ๆ คุณจะทำ� อยา่ งไรกบั เหตกุ ารณน์ คี้ รบั คุณจะหาทางออกอยา่ งไรดี...”
ในกรอบส่ีเหล่ียมแคบ ๆ ของเครื่องรับโทรทัศน์น้ัน หล่อนเห็นตัวเองนิ่งอ้ึงเหมือนคนเป็นใบ้
นยั นต์ าเบิกกว้างดังหน่งึ ได้เผชญิ กับความพรน่ั พรึงในทนั ทที นั ใด และแล้วหล่อนปล่อยคอตก ยกมือ
ปิดหนา้ ภาพทเ่ี หน็ นัน่ มนั ไม่ใช่ตัวของหล่อนอกี ตอ่ ไป แต่มนั คือใครสกั คนหนง่ึ ทหี่ ลอ่ นคุ้นเคยซงึ่ กำ� ลงั
ถูกพนั ธนาการอย่บู นแทน่ เขียงขนาดใหญ่ สน้ิ คดิ และไรห้ นทางปอ้ งกันตัวเอง ในขณะที่คนพวกนน้ั
ก�ำลังช่วยกันเปล้ืองผ้าของเธอออกทีละชิ้น ด้วยวิธีการอันฉลาดและช�ำนิช�ำนาญต่อหน้าผู้คนที่นั่งดู
กนั เรยี งรายดว้ ยใจจดจอ่ ตอ่ หนา้ กลอ้ งบนั ทกึ ภาพทคี่ อยกวาดสา่ ยเหมอื นดวงตาของเหลา่ ปศี าจ พวกเขา
ทง้ั หมดก�ำลงั จ้องดูเธออย่างห่ามกระหาย

26

บัดน้ีเนื้อตวั ของหญงิ สาวคนนนั้ เปลอื ยเปล่า ว่างโหวง มืออันทรงเกียรตขิ องพวกเขากำ� ลังชว่ ยกัน
แลช่ ้ินเน้ือออกจากตัวเธอมาวางแผเ่ ป็นรวิ้ ๆ ล้วงควกั ไปถงึ ตบั ไตไส้พงุ ทะลทุ ะลวงลงไปถึงกน้ บ้งึ ของ
จติ วิญญาณและไมเ่ หลอื ความลับใด ๆ อยูอ่ ีกเลย...

หล่อนไม่รู้ว่าเกิดอะไรข้ึนอีกนับจากนั้น หล่อนสับสนและสิ้นหวังดุจเดียวกับที่ถูกหมกเอาไว้ใน
ซอกตกึ อนั อดุ อู้ ทกุ อยา่ งยงั คงดำ� เนนิ ไปตามวถิ ที างของมนั เวลาของพวกเขายงั ไมห่ มด เวลาทเี่ หลอื มคี า่
และพวกเขาจะต้องใชใ้ ห้คมุ้ คา่ มากทส่ี ดุ

แสงไฟสวา่ งจา้ ยงั คงสาดซดั เขา้ ในดวงตาของหลอ่ น คำ� ถามยงั คงพรง่ั พรอู อกมาไมข่ าดสาย แตห่ ลอ่ น
กลบั รสู้ กึ มดื มน ไมอ่ าจมองเหน็ สง่ิ ใดไดอ้ กี ไมเ่ หน็ และไมไ่ ดย้ นิ แมเ้ สยี งรำ่� ไหใ้ นอกของตวั เอง หลอ่ นมอง
ไมเ่ ห็นแมแ้ ตช่ ายคนรกั ...เขาลกุ ไปจากท่ีทเี่ คยน่งั เสียแลว้ ...

รายการในวันน้ันจบสิ้นลงพร้อมความรู้สึกอ้างว้างเดียวดายของหล่อน ไม่ต่างไปจากความรู้สึก
สิน้ หวังเมือ่ ตกอยู่ในขมุ นรกดำ� ด่งิ ในหลายวันกอ่ น หลอ่ นกลบั บ้านอยา่ งโดดเด่ียวเดียวดาย และไม่มี
โอกาสไดเ้ หน็ แมแ้ ต่เงารา่ งของชายคนรักในวนั ตอ่ ๆ มา

หล่อนถูกทิ้งเสียแน่แล้ว...ไม่มีใครเหลืออยู่ในชีวิตของหล่อนอีกต่อไป น่ันต่างไปจากขุมนรก
ใต้ซากตึกที่หล่อนร่วงหล่นลงไป ในท่ามกลางความมืดมิดและสิ้นหวังน้ันหล่อนยังมีเพ่ือน เขาคือ
เพ่ือนร่วมตายท่ีชะตากรรมผลักไสลงมาอยู่ในขุมนรกเดียวกัน ในซอกรูอันมืดทึบ หล่อนยังมีโอกาส
เหน็ แสงรำ� ไรของมติ รภาพโชนฉายขนึ้ ทลี ะนอ้ ย ในทา่ มกลางความแหง้ ผากของชวี ติ หลอ่ นยงั มโี อกาส
ลมิ้ รสแห่งนำ้� ใจทีเ่ พื่อนมนุษย์อกี คนหลั่งมาให้

คนพวกนน้ั ไมเ่ คยรหู้ รอกวา่ มอี ะไรเกดิ ขน้ึ ระหวา่ งหลอ่ นกบั ชายหนมุ่ คนนนั้ เพราะสง่ิ ทพ่ี วกเขาอยากรู้
และเพียรถามหาใช่สิง่ ท่หี ลอ่ นต้งั ใจจะบอก แต่สิง่ ท่ีหลอ่ นอยากบอกน่ันตา่ งหากทพ่ี วกเขาไม่ได้ถาม

พวกเขาคงไม่ตอ้ งการรหู้ รอกว่า ตลอดเวลาสีว่ ันในโอบกอดของมัจจุราชนัน้ มอื แห่งความหวังดี
ของชายหนมุ่ คนนน้ั ได้คอยกระชากเสน้ เชอื กแหง่ ความตายออกไปจากล�ำคอของหลอ่ นสักก่ีครง้ั

พวกเขาคงไมต่ อ้ งการรหู้ รอกวา่ ในชว่ งเวลาของการทอดอาลยั ทจ่ี ะมชี วี ติ อยู่ คำ� พดู ของเขาไดป้ ลกุ
ใหห้ ลอ่ นฝนื หายใจอยู่ตอ่ ไปสักกห่ี น พวกเขาจะไมไ่ ด้ยินเสยี งปลอบประโลมของมิตรผอู้ ารี

เขาบอกว่าหล่อนจะต้องไม่ตาย...ตราบใดท่ีหล่อนยังมีศรัทธาที่จะมีชีวิตอยู่ หล่อนจะตายไม่ได้
ในเมือ่ หล่อนยังมีชายคนรักอยู่อกี ท้งั คน เขาก�ำลังยนื รอคอยหลอ่ นอยู่บนปากหลมุ แหง่ หุบเหวมรณะ
ความรกั ของเขาจะกลายเปน็ เสน้ เชอื กแขง็ แรงทหี่ ยอ่ นลงมาใหห้ ลอ่ นไดก้ มุ เกาะ ความรกั และความหวงั
อันงดงามจะฉุดหลอ่ นข้ึนไปสชู่ วี ติ ใหม่

พวกเขาไมร่ แู้ ละไมอ่ ยากถาม ดงั นนั้ พวกเขาจงึ ไมม่ โี อกาสรวู้ า่ ชายหนมุ่ เคราะหร์ า้ ยคนนนั้ ยอมตาย

27

เพอื่ ใหห้ ลอ่ นมชี วี ติ อยู่ ในวนั สดุ ทา้ ยของการรอคอย...เขารวบรวมกำ� ลงั ทเ่ี หลอื เพยี งนอ้ ยนดิ ควานตะกาย
ซากปรักหักพังเพ่ือหาช่องทางติดต่อกับโลกภายนอก เขาท�ำมันส�ำเร็จ...แสงสว่างส่องลอดเขา้ มาใน
นรกขุมน้ัน อากาศบริสทุ ธล์ิ อดลงมาใหห้ ล่อนได้สูดจนเตม็ ปอด พร้อม ๆ กบั ทค่ี านปนู ทอ่ นหนึง่ ถลม่
ลงมาทับตัวเขาจนขาดใจไปต่อหนา้ ต่อตาของหล่อน

พวกเขาไมร่ .ู้ ..เพราะนไ่ี ม่ใชส่ ่งิ ท่ตี อ้ งการจะรู้

ก่อนหน้าน้ีหล่อนเคยฝันร้ายเสมอ หล่อนเคยฝันอย่างโง่เง่าว่าตกลงไปในขุมนรกอันลึกลับและ
มดื สนทิ เคยฝนั วา่ ถกู พวกบา้ กามรมุ กระทำ� ชำ� เราอยา่ งบา้ คลงั่ ...และหลอ่ นเคยฝนั ดว้ ยความหวน่ั ระแวง
วา่ ชายคนรกั ไดจ้ ากหล่อนไป แตถ่ ึงวนั น้.ี ..ทุกอยา่ งท่ีเกิดข้นึ ไม่ใช่ความฝัน...

หล่อนยังนึกไปถึงเด็กสาวเคราะห์ร้ายข้างบ้าน หล่อนเคยหัวเราะเยาะที่เธอไม่ยอมไปแจ้งความ
กับตำ� รวจและเล่าความจริงว่าเกดิ อะไรขนึ้ กับเธอบา้ ง...หล่อนโง่หรือเสยี สตกิ ันแน่

แตว่ ันน้หี ล่อนเฝ้าหวั เราะเยาะตัวเอง เด็กสาวคนนัน้ ถูกข่มขนื ในซอยเปลี่ยว ทา่ มกลางความมืด
และไม่มสี ายตาภายนอกรเู้ ห็น

แต่หล่อน...!



Searching for Herman

by Dee Lestari | Translated by Tiffany Tsao

THERE should be a wise saying that goes something like this: Never take two if you
only want one. One brings completion—but two, oblivion. It may sound a little strange, but
it’s the truth. Such sayings aren’t mere literary cotton candy—all fluff, no stuff. It takes
bitter experience to formulate each one. It takes a person to practically perish paddling
upstream before they can appreciate the serene swim to shore, as the old adage goes.
Or to draw on yet another maxim—it takes someone to fall flat on her face, then have the
ladder land on her as well. It takes an entire tureen of milk to prove a drop of ink will spoil
the whole lot. In this case, it took a Hera who was searching for a Herman.

When she was thirteen, she was a favorite of everyone’s, myself included. Even though
she was my friend’s little sister, not mine. Hera. So sweet, so eager to please. No turmoil
in her life to speak of, really—she was a teenager devoted to her mother and father, to her
country and religion.

Then came that evening. A bunch of us were sitting on the patio at her house, talking
about the actor Herman Felany, his latest movie, which we’d just watched, and his marvelous
moustache, which had started a competition among her brother and all his friends to see
which of us could grow one like it first. Hera, who was listening in, innocently remarked out
of the blue that she’d never had any friends named Herman. Her brother’s friends ignored
her, except for me. I took the opportunity to whisper in her ear: There must be one at your
school. You just have to look.

30

The next week, Hera came back to me and reported that, as a matter of fact, there
wasn’t anyone named Herman at her school, not even among the teachers. I was quite
taken aback. Hundreds of students, dozens of teachers, and not one of them was named
Herman? Lots of Jayas, lots of Ahmads, even some Ludwigs, but none of them Herman.
Then it occurred to me: I didn’t know anyone named Herman either.

Hera spread her wings, began searching for Herman around where she lived. She
approached the leader of the local neighborhood association and her subdistrict head. Still
no Hermans, neither old nor young. I offered my own neighborhood and subdistrict. The
two of us went searching, but still we didn’t discover any Herman. Hera began questioning
all her relatives and friends—did any of them know someone named Herman? The wonder
of it was that nobody did. Several people had elements of Herman or a hermanesque
quality to their names—Feri Hermansyah, Dudi Hermanto, Indra Hermadi, Hermawan Adi—
but Hera remained unsatisfied. She wanted a true blue Herman.

Naturally, she and I didn’t spend every day busying ourselves with the Herman search.
Time passed, and Hera was about to graduate from high school. With ambitions of becoming
a pediatrician, she took her leave and went to Jakarta to start university. I hope you meet
Herman! That was the last thing I said to Hera before she boarded the train.

A few years later, my first child was born. I’d just started imagining our visits to pretty
Doctor Hera when I suddenly heard that she had dropped out. Apparently the perfect little
girl had undergone a transformation and she was only human now. Word had it that Hera’s
string of boyfriends had gained her quite the reputation. Then came her downfall. She got
pregnant—out of wedlock. The irony was that what she’d learned as a medical student had
failed to help her use common sense. Scared of the wrath that would befall her, she went
to see a dukun, who scraped and scoured her insides. No visible embryo emerged, only a
blood clot, followed by more blood and permanent damage to her womb. Hera fell gravely
ill and was forced to return home.

Hera was kept under confinement for ages. It was like she was under house arrest. The
expression on her face, once so sweet, grew increasingly bitter over time. She was then
shipped off to a few different religious boarding schools. Only after her parents considered
her cured inside and out, body and soul, did they give her permission to have hopes and
ambitions again.

And Hera decided to take wing. I met up with her just when she was about to leave
for flight-attendant training. “Because you think you’ll find Herman in the sky?” I joked.
Hera laughed, though I wasn’t sure if her reaction meant yes or no, or whether she was

31

laughing out of scorn. It was as if the question I’d asked had immediately pigeonholed me:
I belonged in a garbage bag labeled PAST and was to be left behind as soon as possible.

When we next met, Hera was already in uniform—she was a bonafide flight attendant.
She looked beautiful. “How long do you plan to fly around for?” I asked. “Till you feel like
getting hitched?”

Hera half-smiled, half-snorted. She shook her head in pity. You’d think I’d asked her
something dumb, like, “Does salt have to be salty?” I took her response for a “no.” Hera
had undergone a metamorphosis. She was all grown up: a modern woman in an entirely
different league.

I tried again. “Have you found Herman?”

This time, Hera’s laughter rang loud and clear. She then told me how she’d stopped
searching about a year ago, and she’d especially given up scanning lists for his name—
because that wasn’t what she wanted. She wanted to meet someone in the flesh, to shake
his hand, to have him introduce himself. Herman, he’d say.

“You’re making this search even harder,” I told her.

“The more naturally it happens, the cooler it’ll be,” she promptly replied.

And she insisted on leaving me her number in case Nature had ordained that I be the
one to find Herman on her behalf.

It goes without saying that I didn’t have Herman on the brain all the time. More often
than not, I had Hera on my mind. One day my friend—her brother—told me she’d gotten
involved with an older man: a pilot who already had five kids.

“Was his name Herman?” I asked because if it was, I might be able to understand. But
no, his name was Bajuri. And this pilot fellow named Bajuri was planning to divorce his wife
for the sake of settling down with Hera.

Nobody gave them their blessing. Myself included—for the simple reason that the guy
was called Bajuri and not Herman.

I found myself thinking about Hera more and more. I heard she suffered two miscarriages,
and finally couldn’t get pregnant at all. Before long, Mr. Pilot and Hera got a divorce. Or
maybe they just broke up. I wasn’t sure which. Hera, who’d already made the sacrifice of

32

switching employers, suddenly found herself jobless when her new company went belly up.

“So where is Hera now?” I asked my friend.

“In Jakarta somewhere,” he said. “She never came home. She was probably too ashamed.
Since moving in with that fossil of a pilot, she hadn’t dared to pay her respects to their
mom and dad.” So went my friend’s reply. “Oh well,” he said. “She got what was coming to
her—after all, no one in the family approved.”

Who’d have guessed that I’d run into Hera not long afterwards? It turned out her family
was feigning ignorance, but they knew exactly where she was. She was peddling batik cloth
door to door, and occasionally moonlighting as an electronics sales assistant. Her face was
drawn and the light in her eyes had disappeared, sapped away by heartache. She spent a
whole hour crying, and several more sighing and grumbling. It had been a long time since
anyone had heard her out. Hera said she was fed up with life. Life was unjust. Life was cruel.
Life this, life that . . . until finally, her words were spent. That’s when I seized my chance to
speak. I told her that I’d found Herman for her.

It must have been the first piece of good news she’d received in years. Without a
second thought, Hera came with me to meet a friend of my in-laws: a Mrs. Herman. Herman
was her husband’s name. Pure “Herman,” unadulterated by “-to” or “-syah” or any other suffix.
As ordered, it was an all-natural discovery. No consulting a phone book, or a subdistrict
register.

Unfortunately, the Mrs. Herman I’d met a month ago had changed—no longer chatty, no
longer all smiles. Mr. Herman had passed away a week ago, leaving behind a wife without
anyone else in the world, leaving behind Hera without ever shaking her by the hand and
introducing himself by saying: Herman. Mrs. Herman wept. Hera wept. I felt glum too. It was
as Mr. Herman had left two widows in his wake.

On the way back, I didn’t say much. I spoke only once before we parted ways: “I couldn’t
even find a Herman for you. I’ve failed.”

Hera bowed her head and I heard her say in a near whisper: “You’ve always looked out
for me—only you, ever since I was little. And I’ve always adored you, but it’s like you’re blind.
Please, don’t look for Herman anymore. Don’t ask about Herman anymore. Because I don’t
need Herman. I need you.”

I didn’t understand what she meant right away, but when Hera pulled my face closer

33

to hers and reached for my lips, I reflexively pushed her back. Something was wrong. I’d
always thought of Hera as searching for Herman. Not searching for me.

Everything was wrong on that day. My steps were quick as I walked away from her, as I
faintly heard her calling my name.

After that, I tried to stop thinking about Hera. It wasn’t easy. Not at all. I was so used
to thinking about her. Whenever the actor Herman Felany would make the occasional
appearance on TV, or I read the name “Herman” in the newspaper, or I came across
anything to do with Hera, once again I would hear her voice that afternoon, calling my
name. And however much I yearned to turn back, I knew it was better to keep on walking.
Just keep on walking.

Now I find myself asking, what if I’d persisted in searching for Herman, although it
wasn’t really him she was searching for? Would everything have turned out differently if I’d
had the courage to face Hera and her feelings? What if I’d been brave enough to admit that
all this time the search for Herman was merely an excuse to spend time with her? That if
I’d relied more on my heart than my head, instead of pushing her away that day, I would
have pulled her close?

It’s the hundredth day today. Hera’s family held a ceremonial prayer to help Hera’s
spirit rest in peace. I slip the copy of the Surah Yaseen into my bag—they printed them
out for all the guests. I exchange greetings with my friend and his family as if for the final
time because I sense I won’t have the strength to return. Not for the one-year or two-year
ceremonies, or the final ceremony after that. Every night for the past hundred days, my
eyes have been wet—ever since my friend broke the news to me about Hera, how she left
one day and didn’t come back.

The friend who was with Hera on that last night said that they had been approached
by a man. He’d been drawn to Hera’s beautiful face and asked if she wanted to be a model
for an ad. Hera wasn’t the least bit interested. She accepted the business card he gave
her with indifference. But then, after some time, she seemed to realize something. To be
precise, it was when she took a closer look at the business card. She ran after him and
never returned.

Hera’s body was found two days later, tied up, at the bottom of a ravine. It had been
tossed out of a car with a Surabaya police license plate, according to one eyewitness
account. I read the news in a tabloid where the story was printed on the front page, in the
bottom right corner.

34

My friend even showed me a copy of the business card that became the key to figuring
out Hera’s disappearance. Upon reading the name printed on it, I could instantly imagine
Hera’s feet running as fast as they could, chasing the one dream ever to take distinct shape
in that life of hers, dripping in disappointment and sorrow, asking the man who’d given her
his card if they could start over and introduce themselves—all so she could hear, however
briefly that name: Herman.

I imagined her pretty face lighting up.

Herman Suherman.

Hera’s happiness must have increased twofold upon discovering a Herman squared.
She didn’t know a single Herman was all she needed to complete her lifelong quest—that
a double Herman would leave her dead.

I didn’t know either. No one did. There was no saying to serve as our guide. For at least
if I’d found a Herman before she did, Hera would still be alive. Maybe she’d even be here,
in this house, keeping me company into my old age. And I wouldn’t have to speculate
anymore about what life would have been like, if I’d had two loves. One has completed me,
but would two have destroyed me? Now I will never know.

THE END

Searching For Herman is one of the short fictions in The Philosophy of Coffee anthology
by Dee Lestari, published in 2006 by Bentang Pustaka, Indonesia

การคน้ หาเฮอรม์ นั

เรือ่ งโดย ดี เลสทารี | เกศณี แปล

มนั นา่ จะมคี ำ� กลา่ วของนกั ปราชญส์ กั คนทพี่ ดู ไวป้ ระมาณนว้ี า่ อยา่ เกบ็ เอาไวท้ ง้ั สองอยา่ ง ถา้ คณุ
ตอ้ งการเพยี งแคอ่ ยา่ งเดยี ว ของอยา่ งเดยี วนน้ั จะเตมิ เตม็ พอดี แตจ่ ะหายนะทนั ทถี า้ มที งั้ สอง มนั อาจจะ
ฟงั ดแู ปลกนดิ ๆ แต่เปน็ ความจริง คำ� กล่าวน้ีไม่ได้เปน็ เพียงคำ� พดู หวานเปน็ ลมแบบขนมสายไหมใน
ทางวรรณกรรมเท่าน้นั ท่ีมนั จะดพู องฟูใหญ่ แตโ่ คตรไร้สาระ แตเ่ พราะมนั ต้องใช้ประสบการณท์ ี่
ขมข่ืนพอดู ทีจ่ ะค่อย ๆ สร้างสงิ่ ท่งี ดงามขน้ึ มาได้ หรอื คำ� โบราณท่ีว่าคนเราจะต้องฝกึ ตะเกยี กตะกาย
ว่ายทวนน้ำ� แบบเจยี นตาย กอ่ นท่ีจะไดล้ ม้ิ รสความปีตสิ ขุ ตอนที่พวกเขากำ� ลังจะวา่ ยถึงฝั่ง หรอื จะเอา
ตัวอย่างทเ่ี ปน็ พวกหลักค�ำสอนเลยกค็ อื เราอาจจะตอ้ งหกลม้ จนหน้าคว�ำ่ แบนแตด๋ แตต๋ ดิ พื้น แลว้ ยงั มี
บันไดตกมาใสห่ ลงั อีก เราถึงจะเรียนร้อู ะไรบางอย่าง มันตอ้ งใช้นมถงั ใหญ่เพียงเพื่อจะพิสจู น์วา่ หมกึ
เพียงหยดเดียวก็สามารถท�ำให้นมถังนั้นใช้กินไม่ได้ ในกรณีน้ี ก็เหมือนกับเราต้องใช้เฮร่าท้ังคน
เพ่อื ตามหาคนช่ือเฮอร์มนั แค่คนเดยี ว

ตอนทเ่ี ธออายสุ บิ สามปี เธอเปน็ ทช่ี น่ื ชอบของทกุ คน ฉนั กเ็ ปน็ หนง่ึ ในนน้ั ดว้ ย แมว้ า่ เธอจะเปน็ เพยี ง
นอ้ งสาวของเพ่ือน ไมใ่ ช่น้องสาวแท้ ๆ ของฉันดว้ ยซ�้ำ เฮร่าเป็นคนออ่ นหวานเหลือเกิน ใคร ๆ กอ็ ยาก
เอาอกเอาใจเธอ ชวี ติ ของเธอไมม่ ปี ัญหาอะไรท่เี ราจะหยบิ ยกมาพดู ไดเ้ ลย เธอเป็นเพียงเดก็ วยั รุ่นที่
รู้จกั สละเวลาอยูก่ ับพ่อแมข่ องเธอ สละเวลาใหก้ บั ประเทศและศาสนาของเธอ

แล้วเย็นวันนั้นก็มาถึง วันที่กลุ่มของพวกเรานั่งรวมกันอยู่ท่ีชานนอกบ้านของเธอ พูดคุยกัน
เกย่ี วกบั พระเอกหนงั ทชี่ อื่ เฮอรม์ นั เฟลานี หนงั เรอื่ งลา่ สดุ ของเขา ทพี่ วกเราเพงิ่ จะดดู ว้ ยกนั มา และหนวด
อนั นา่ ทงึ่ สดุ แสนอศั จรรยข์ องเขา จนกลายมาเปน็ การแขง่ ขนั ระหวา่ งพช่ี ายของเธอและเพอ่ื น ๆ ของเขา
ว่าใครจะสามารถไว้หนวดไดเ้ หมือนดาราคนนกี้ อ่ นกนั เฮร่าผู้ซ่งึ ก�ำลงั ได้ยนิ ได้ฟงั เรอื่ งนี้อยู่ ก็ไดพ้ ดู

36

ขนึ้ มาอย่างไม่มปี ีม่ ขี ลยุ่ ว่า เธอไมเ่ คยมเี พอ่ื นช่ือเฮอร์มนั เลยสักคน บรรดาเพ่อื น ๆ ของพี่ชายตา่ งก็
ไมส่ นใจเธอ แต่ไม่ใช่ฉนั ฉนั ถือโอกาสนี้ไปกระซิบขา้ งหูของเธอวา่ จะตอ้ งมสี กั คนในโรงเรียนที่ช่อื น้ี
น้องเพียงแค่ต้องไปคน้ หาดู

อาทติ ยต์ อ่ มา เฮรา่ มาหาฉนั แลว้ รายงานวา่ จรงิ ๆ แลว้ ไมม่ ใี ครชอื่ เฮอรม์ นั เลยสกั คนเดยี วทโี่ รงเรยี น
ของเธอ แมแ้ ตใ่ นหมูค่ ุณครูกไ็ ม่มีใครชือ่ นี้เลย ฉนั ค่อนขา้ งแปลกใจมาก จำ� นวนนกั เรยี นเป็นร้อย ๆ
คุณครูเปน็ โหล ๆ แต่ไม่มีใครสักคนทช่ี ่ือเฮอรม์ นั เลยเชียวหรือ มคี นมากมายชอ่ื จายาส มคี นมากมาย
ชื่ออาหมัด แม้แต่ช่ือลุดวิกส์ก็ยังมีเลย แต่ไม่มีใครเลยท่ีช่ือเฮอร์มัน และน่ันก็ท�ำให้ฉันมานึกได้ว่า
จรงิ ๆ แลว้ ฉันเองก็ไมร่ จู้ ักใครสักคนเลยที่ชอื่ เฮอร์มันเชน่ กนั

เฮร่าเร่มิ สยายปกี การค้นหาของเธอใหก้ วา้ งข้นึ เธอเริ่มค้นหาคนท่ีชอ่ื เฮอรม์ ันรอบ ๆ บริเวณชุมชน
ที่เธออาศยั อยู่ เธอเข้าไปหาหัวหนา้ สมาคมชุมชนท้องถิน่ และหัวหนา้ เขตย่อยในชมุ ชนท้องถ่นิ ของเธอ
แตก่ ย็ งั ไมม่ ใี ครชอ่ื เฮอรม์ นั เลย ไมว่ า่ จะเปน็ คนหนมุ่ หรอื แกก่ ต็ าม ฉนั ไดเ้ สนอวา่ จะชว่ ยคน้ หาในละแวก
เพื่อนบ้านและเขตชุมชนย่อยในพ้ืนท่ีที่ฉันอาศัยอยู่ เราสองคนช่วยกันไปสืบหาแต่ก็ไม่พบใครท่ีช่ือ
เฮอร์มันเลย เฮร่าเริ่มสอบถามญาติของเธอรวมถึงเพ่ือน ๆ ว่ามีใครรู้จักคนช่ือเฮอร์มันบ้างไหม
ความแปลกกค็ ือ ไมม่ ีใครรูจ้ ักเลยสกั คน หลายคนมคี �ำว่าเฮอรม์ นั เปน็ สว่ นหนงึ่ ในชอื่ ของเขา หรอื ก็มี
น�ำ้ เสียงทีม่ ีความเปน็ เฮอร์มันในชือ่ เช่น เฟร่ี เฮอรม์ ันสยา ดูดี เฮอร์มนั โต อนิ ทรา เฮอร์มนั ดี เฮอรม์ าวัน
อารด์ ี แต่เฮรา่ กไ็ ม่พอใจเพียงเทา่ นัน้ เธอตอ้ งการพบคนท่ชี อื่ เฮอรม์ ันแท้ ๆ จริง ๆ เท่าน้นั

ปกติแล้วเธอและฉันต่างก็ไม่ได้ใช้เวลาในทุกวันวุ่นวายกับการตามหาคนที่ชื่อเฮอร์มันหรอกนะ
และเวลากไ็ ดผ้ า่ นพน้ ไปจนเฮรา่ อยใู่ นชว่ งทเี่ กอื บจะเรยี นจบมธั ยมปลายแลว้ ดว้ ยความมงุ่ มนั่ ทอี่ ยากจะ
เปน็ กมุ ารแพทย์ เธอจงึ จากบา้ นไปเรยี นต่อมหาวิทยาลัยท่ีกรงุ จาการ์ตา ฉันหวังว่านอ้ งจะพบคนที่ชอ่ื
เฮอร์มนั นะ น่ีเปน็ คำ� พูดสดุ ท้ายทฉ่ี ันไดพ้ ูดกับเฮรา่ ก่อนเธอจะข้นึ ไปบนรถไฟเพ่ือเตรยี มออกเดินทาง

หลงั จากนนั้ อกี สองสามปี ฉนั กค็ ลอดลกู คนแรก ฉนั เพง่ิ จะจนิ ตนาการถงึ การไปเยย่ี มคณุ หมอเฮรา่
สดุ สวย กด็ นั มาไดย้ นิ ขา่ ววา่ เธอหยดุ เรยี นกลางคนั มนั ชดั เลยวา่ เดก็ สาวทเ่ี พอรเ์ ฟคสมบรู ณแ์ บบคนนนั้
ได้แปลงร่างตัวเองให้กลายมาเปน็ มนุษย์ธรรมดา ๆ เสียแลว้ ตอนนี้ มีขา่ วว่าเฮรา่ คบหาผูกพนั กบั เพอ่ื น
ชายหลายคน ทำ� ให้เธอมีขา่ วฉาวไปในทางน้นั หลังจากน้นั หายนะก็เกิดข้ึนกบั เธอ เธอตง้ั ท้องโดยที่
ไม่ได้แต่งงาน และความข่ืนขันก็คือส่ิงท่ีนักศึกษาแพทย์เช่นเธอได้ศึกษาเล่าเรียนไม่ได้ช่วยเธอให้มี
สามญั สำ� นกึ บา้ งเลย ดว้ ยความกลวั วา่ ทกุ คนจะโกรธถา้ รเู้ รอ่ื งน้ี เธอเลยไปหาหมอผที ที่ ำ� แทง้ เถอ่ื นให้เธอ
ด้วยการขูดมดลูก แต่ตัวอ่อนของเด็กกไ็ มไ่ ด้หลุดออกมา ทีห่ ลุดออกมามเี พียงเลอื ดเปน็ ลม่ิ ๆ แล้วหลัง
จากน้ันกม็ ีเลอื ดออกตามมา และมดลูกของเธอกเ็ สยี หายอยา่ งถาวร เฮรา่ ปว่ ยจนเกือบตายและถกู
บังคบั ให้กลบั บ้านไป

เฮรา่ ถกู เกบ็ ตวั อยเู่ ปน็ เวลานาน ราวกบั วา่ เธอถกู กกั ขงั อยใู่ นบา้ น การแสดงออกทางสหี นา้ ทคี่ รง้ั หนง่ึ
เคยอ่อนหวานเร่ิมขมขื่นขึ้นเร่ือย ๆ ตามกาลเวลา หลังจากนั้นเธอก็ถูกส่งไปเรียนโรงเรียนประจ�ำที่
เครง่ ครดั ในเรอื่ งศาสนาอกี หลายโรงเรยี น จนกระทง่ั หลงั จากทพี่ อ่ แมข่ องเธอรสู้ กึ วา่ เธอไดร้ บั การเยยี วยา

37

ทั้งภายในและภายนอก ทั้งร่างกายและจิตวิญญาณแล้ว พวกเขาก็อนุญาตให้เธอได้มีความหวังและ
ความใฝ่ฝนั อกี ครั้งหนึง่

เฮรา่ เองก็ตดั สินใจท่ีจะติดปกี เพอ่ื โบยบินไปตามความฝัน ฉันได้พบกบั เธอตอนที่เธอกำ� ลงั จากไป
เพื่อไปเข้าร่วมการฝึกการเป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน “เพราะน้องคิดว่าน้องจะได้พบเฮอร์มัน
บนทอ้ งฟ้าใชไ่ หม” ฉันพดู ติดตลกกบั เธอ เฮรา่ หัวเราะ แม้ฉันจะไม่แนใ่ จว่าการหัวเราะของเธอนั้นเปน็
คำ� ตอบวา่ ใชห่ รอื ไมใ่ ช่ หรอื เธอกำ� ลงั หวั เราะเยาะคำ� ถามของฉนั มนั เหมอื นกบั วา่ คำ� ถามทฉี่ นั ถามน้นั ได้
ซกุ ซอ่ นตวั ของฉนั ไว้ ฉนั นน้ั อยใู่ นถงุ ขยะใบหนง่ึ ทม่ี ฉี ลากแปะไวว้ า่ อดตี และกจ็ ะถกู ทง้ิ ไปในอกี ไมช่ า้

คร้งั ตอ่ มาทเี่ ราไดเ้ จอกัน เฮรา่ อยูใ่ นชดุ เครือ่ งแบบ เธอเปน็ พนกั งานตอ้ นรบั ทส่ี มบรู ณ์แบบบน
เครอื่ งบิน เธอดูสวยมาก “น้องมีแผนจะบนิ ไปอยา่ งนอี้ ีกนานไหม” ฉันถามเธอ “จนกว่าน้องจะรสู้ กึ
อยากแตง่ งานเหรอ”

เฮร่าก่ึงยิม้ กงึ่ พ่นลมหายใจออกทางจมูก เธอส่ายหวั เหมอื นไม่รจู้ ะท�ำยงั ไงกบั ฉันดี คณุ คงจะคิดวา่
ฉนั ได้ถามค�ำถามโง่ ๆ กับเธอ อย่างเช่น “เกลอื ควรจะมรี สเคม็ ไหม” อะไรแบบนน้ั ฉนั ถือว่ากริยาท่ีเธอ
ตอบกลับมาหมายความว่า “ไม”่ เฮร่าได้แปลงรา่ งไปแล้วจริง ๆ เธอโตข้ึนและกลายเปน็ สาวสมัยใหม่
ท่ีอยู่คนละสงั คมกับฉนั

ฉนั ลองถามอีกคร้ัง “นอ้ งไดพ้ บคนที่ช่ือเฮอรม์ นั หรือยงั ”
ครง้ั นเี้ ฮรา่ หวั เราะเสยี งดงั ชดั เจน และเธอไดเ้ ลา่ ใหฉ้ นั ฟงั วา่ เธอเลกิ คน้ หาเมอ่ื เกอื บหนง่ึ ปกี อ่ น เธอได้
เลิกค้นหาเฮอร์มันจากรายช่ือผู้โดยสารแล้ว เพราะน่ันไมใ่ ชส่ ่งิ ทเ่ี ธอตอ้ งการ เธอต้องการพบคนคนนัน้
ที่เปน็ คนจริง ๆ มีเลอื ดเน้อื ต้องการจบั มอื ทกั ทายเขา ต้องการให้เขาแนะนำ� ตวั กับเธอว่าชื่อ เฮอรม์ ัน
จรงิ ๆ
“นอ้ งกำ� ลังท�ำใหก้ ารคน้ หายากข้ึนไปอีก” ฉนั บอกเธอ
“ยิง่ เป็นไปตามธรรมชาติเท่าไหร่ มนั ก็ยงิ่ เจง๋ มากข้นึ เท่านัน้ ” เธอตอบกลับมาในทนั ที
และเธอยงั ยนื ยนั ทจ่ี ะทง้ิ เบอรโ์ ทรศพั ทข์ องเธอไวก้ บั ฉนั เผอื่ วา่ โชคชะตาอาจทำ� ใหฉ้ นั ไดพ้ บคนทช่ี อื่
เฮอร์มันให้เธอ
มนั เปน็ เรอ่ื งทรี่ บั รไู้ ดโ้ ดยไมต่ อ้ งพดู กนั วา่ ในหวั ของฉนั ไมไ่ ดม้ เี รอื่ งของคนทชี่ อื่ เฮอรม์ นั อยตู่ ลอดเวลา
แตใ่ นใจฉนั นน้ั กลบั คดิ เรอ่ื งของเฮรา่ บอ่ ยกวา่ อกี วนั หนง่ึ เพอ่ื นของฉนั ซง่ึ เปน็ พชี่ ายของเธอเลา่ ใหฉ้ นั ฟงั ว่า
เธอไดไ้ ปข้องเกีย่ วกบั ชายที่มอี ายุมากกว่า เขาเป็นนักบนิ ท่มี ลี ูกแลว้ หา้ คน
เขาชอ่ื เฮอรม์ นั หรอื เปลา่ ฉนั ถามเพราะวา่ ถา้ เขาชอ่ื เฮอรม์ นั จรงิ ๆ ละก็ มนั กเ็ ปน็ เรอื่ งทฉี่ นั เขา้ ใจได้
แตว่ ่าไมใ่ ช่ ชายคนนัน้ ช่อื บาจูรี และนักบนิ ทชี่ ือ่ บาจรู ีคนน้กี ม็ ีแผนที่จะหย่ากับภรรยาของเขาเพ่ือ
มาอยกู่ ินกับเฮร่า

38

ไมม่ ใี ครยินดกี ับพวกเขา แมแ้ ตต่ วั ฉันเองกไ็ ม่ ดว้ ยเหตุผลง่าย ๆ ว่าชายคนนน้ั ชอ่ื บาจรู ี ไม่ไดช้ อื่
เฮอร์มนั สักหน่อย

ฉันพบว่าตัวเองคิดถึงเฮร่าบ่อยมากข้ึน ฉันได้ยินมาว่าเธอทุกข์ระทมกับการแท้งลูกถึงสองคร้ัง
และในทีส่ ดุ เธอกไ็ ม่สามารถตัง้ ท้องไดอ้ ีก ก่อนท่คี ุณนกั บินและเฮร่าจะหย่ากัน หรอื พวกเขากอ็ าจจะ
แค่เลิกกนั ฉันไม่แน่ใจนกั หรอกว่าเปน็ กรณีไหนกนั แน่ เฮรา่ ไดเ้ สียสละตวั เองโดยการเปล่ียนไปท�ำงาน
กบั สายการบนิ อนื่ แตก่ ลบั พบวา่ ตวั เองตอ้ งกลายเปน็ คนวา่ งงานเนอื่ งจากบรษิ ทั ใหมก่ ด็ นั มาปดิ ตวั ไป

“แลว้ เฮรา่ ไปไหนแลว้ ละ่ ตอนนี้ ” ฉันถามเพ่อื นของฉัน
อย่ไู หนสักแหง่ ในจาการต์ านแ่ี หละ เขากลา่ ว เธอไม่เคยกลับมาทบี่ า้ น เธออาจจะร้สู ึกละอายใจ
เกินกว่าท่ีจะกลับมา ตั้งแต่เธอย้ายไปอยู่กับไอ้นักบินแก่ ๆ คนนั้น เธอก็ไม่เคยกล้ากลับมาไหว้พ่อ
กับแมข่ องเธออกี เลย ก็แหม เพ่ือนของฉนั กล่าว เธอคงกำ� ลงั ไดร้ บั ผลของส่งิ ท่ีเธอท�ำไว้อยู่ แตส่ ดุ ทา้ ย
ก็ไมม่ ีใครในครอบครัวสามารถยอมไดห้ รอก
ใครจะไปนกึ วา่ ฉนั ไดพ้ บกบั เฮร่าอีกไมน่ านหลังจากนน้ั มนั กลายเปน็ ว่าครอบครัวของเธอไม่ไดไ้ ม่
ใส่ใจเธอจริง ๆ พวกเขารู้ว่าจริง ๆ แล้วเธออยู่ที่ไหน เธอเร่ขายผ้าบาติกไปตามบ้านต่าง ๆ และ
บางครง้ั กไ็ ปเปน็ ผชู้ ว่ ยเซลลท์ ข่ี ายเครอื่ งใชไ้ ฟฟา้ ดวงหนา้ ของเธอดเู หนอื่ ยลา้ ประกายตาของเธอหายไป
เน่ืองจากความขมข่ืนใจ เธอร้องไห้อยู่เป็นชั่วโมง แล้วก็ถอนสะอ้ืนและพร�่ำบ่นเป็นพัก ๆ มันเป็น
เวลานานแลว้ ทีไ่ มม่ ีใครไดข้ า่ วคราวของเธอเลย
เฮร่าบอกว่าเธอหมดหวงั กบั ชีวิตแลว้ ชวี ิตเป็นเรอื่ งไมย่ ตุ ิธรรม ชวี ิตเป็นความโหดร้าย ชีวิตเปน็
อย่างน้ัน ชีวิตเป็นอย่างน.้ี ..จนกระทั่งสดุ ทา้ ยเธอกห็ มดคำ� พูดไป และนัน่ ก็เป็นชว่ งท่ีฉนั มีโอกาสได้พูด
บ้าง ฉนั บอกเธอวา่ ฉนั ไดพ้ บกับคนทีช่ ื่อเฮอรม์ ันแลว้ นะ
มนั ตอ้ งเปน็ ขา่ วดขี า่ วแรกทเ่ี ธอไดร้ บั ในชว่ งหลายปที ผ่ี า่ นมา เฮรา่ รบี มากบั ฉนั โดยทแี่ ทบจะไมต่ อ้ ง
เสยี เวลาคดิ เลย เพื่อเราจะไปพบกบั เพ่อื นของพ่สี ะใภ้ของฉันทช่ี ่ือว่ามิสซิสเฮอรม์ นั เฮอร์มนั เป็นช่อื
ของสามขี องเธอ เป็นเฮอรม์ ันเทา่ นั้น ไมไ่ ดผ้ สมกับคำ� วา่ โต หรอื สยาห์ หรอื มีคำ� ต่อท้ายอ่นื นเ่ี ป็นการ
ค้นพบโดยธรรมชาติจริง ๆ ไม่ได้มีการโทรไปตามหนังสือรายนามผู้ใช้โทรศัพท์หรือไปดูจากทะเบียน
ของแขวงหรอื เขตแตอ่ ยา่ งใด
โชคไมเ่ ข้าข้างท่มี สิ ซสิ เฮอรม์ นั ทีฉ่ นั ไดพ้ บเมือ่ เดือนกอ่ นได้เปลย่ี นไปแลว้ เธอไม่ใชค่ นทช่ี า่ งเจรจา
หรอื ยมิ้ แยม้ แจม่ ใสอกี ตอ่ ไป มสิ เตอรเ์ ฮอรม์ นั เพงิ่ เสยี ชวี ติ ไปเมอ่ื อาทติ ยก์ อ่ นนเ้ี อง ทง้ิ ไวแ้ ตเ่ พยี งภรรยา
ผู้ไม่เหลือใครอีกแล้วในโลกใบน้ี ท้ิงเฮร่าไว้โดยท่ียังไม่ได้จับมือทักทายเธอ หรือแนะน�ำตัวกับเธอว่า
เขาชอ่ื เฮอร์มนั มิสซิสเฮอร์มันร�ำ่ ไห้สะอึกสะอ้ืน เฮรา่ กพ็ ลอยรอ้ งไหไ้ ปด้วย ฉนั รู้สึกเศร้าไปด้วยเชน่ กัน
ดูแลว้ กเ็ หมอื นมิสเตอรเ์ ฮอร์มันได้ทิง้ ภรรยามา่ ยไวถ้ งึ สองคนอยา่ งไรอยา่ งน้นั
ตอนขากลบั ฉนั ไมไ่ ดพ้ ดู อะไรมาก ฉนั พดู แคค่ รง้ั เดยี วกอ่ นทเี่ รากำ� ลงั จะแยกกนั วา่ “ฉนั ไมส่ ามารถหา
คนทีช่ อ่ื เฮอรม์ ันมาใหเ้ ธอได้ ฉนั รสู้ ึกแยจ่ ัง”

39

เฮรา่ กม้ หัวลงมาและฉันได้ยนิ เธอพูด เสยี งเบาเกือบจะเป็นเสยี งกระซิบวา่ “พีไ่ ด้พยายามหาเขาให้
ฉนั เสมอ มแี ค่พเ่ี ทา่ นั้น ตงั้ แต่ตอนทฉ่ี นั ยงั เปน็ เดก็ ฉนั ช่นื ชมพ่ีเสมอ แต่ดเู หมือนวา่ พี่จะตาบอด
มองไมเ่ ห็นมนั ได้โปรดเถอะคะ่ พ่ี ไมต่ ้องตามหาเฮอร์มันอีกตอ่ ไป อยา่ ถามถึงเฮอร์มันอกี เพราะฉนั
ไม่ได้ตอ้ งการคนทีช่ ื่อเฮอรม์ ันแลว้ ฉนั ต้องการพต่ี ่างหาก ”

ฉันไม่เข้าใจสิ่งที่เธอพูดในทันที แต่เมื่อเฮร่าดึงดวงหน้าของฉันให้เข้าไปใกล้หน้าของเธอจนชน
กับริมฝีปากของฉัน ฉันก็ผลักเธอออกไปทันที มีบางอย่างไม่ถูกต้อง ฉันคิดว่าเฮร่าตามหาคนท่ีชื่อ
เฮอรม์ นั มาตลอด ไมไ่ ดต้ ามหาฉนั นี่นา

ทกุ อย่างดผู ดิ ทผ่ี ดิ ทางไปหมดในวนั นั้น ฉนั สาวเท้ากา้ วเร็ว ๆ จากเธอมา และเหมอื นว่าจะไดย้ นิ
เธอเรียกชอ่ื ฉันเบา ๆ

หลังจากนั้น ฉนั พยายามที่จะเลิกคิดถึงเฮร่า มันเปน็ เรอื่ งไมง่ า่ ยนัก ไมง่ ่ายเลย ฉันคุ้นเคยกบั
การทจ่ี ะคดิ ถงึ เรอื่ งของเธอ เมอื่ ไหรก่ ต็ ามทเี่ หน็ ดาราชายเฮอรม์ นั เฟลานี ปรากฏตวั ทางทวี ใี นบางครงั้
หรอื เมื่อฉันอา่ นเจอช่ือเฮอร์มันในหนังสือพมิ พ์ หรอื ตอนทฉี่ ันคดิ ถงึ สิง่ ทไ่ี ด้ท�ำร่วมกับเฮรา่ หรือตอน
ได้ยินเสียงเธอเรียกช่ือฉัน ไม่ว่าฉันอยากจะหันกลับไปสักแค่ไหน ฉันก็รู้ว่ามันเป็นการดีกว่าท่ีจะ
กา้ วเดนิ ต่อไป แคพ่ ยายามเดินต่อไป

มาถึงตอนนี้ ฉันก็ได้แต่ถามตัวเองว่าจะเกิดอะไรข้ึนถ้าฉันยังยืนยันท่ีจะค้นหาคนท่ีชื่อเฮอร์มัน
แม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนท่ีเธอต้องการตามหาจริง ๆ ทุกอย่างจะแตกต่างไปกว่าน้ีไหม ถ้าฉันกล้าท่ีจะ
เผชิญหน้ากบั เฮร่าและความรู้สกึ ของเธอ ถา้ ฉนั กลา้ พอทจี่ ะยอมรับวา่ ชว่ งเวลาทีฉ่ นั ใชใ้ นการตามหา
คนท่ีชอื่ เฮอร์มนั เปน็ เพยี งขอ้ อา้ งท่ีจะได้ใชเ้ วลาอยรู่ ่วมกบั เธอ ถา้ ฉนั เชื่อหวั ใจของฉันมากกวา่ สมอง
ของฉัน ถา้ ฉนั ดึงเธอเขา้ มาใกล้ ๆ แทนทีจ่ ะผลักเธอใหอ้ อกหา่ งในวนั นั้นละ่

วันนี้เป็นวันครบร้อยวัน ครอบครัวของเฮร่าจัดพิธีสวดเพ่ือขอให้ดวงวิญญาณของเฮร่าไปสู่สุคติ
ฉนั เอาบทสวดซเุ ราะหย์ าซีนใส่ลงไปในกระเปา๋ เขาพิมพ์มนั ขนึ้ มาเพอื่ แจกแขกเหรอ่ื ที่มาร่วมงานสวด
รอ้ ยวัน ฉนั ทกั ทายเพอื่ นและครอบครัวของเฮรา่ เป็นครง้ั สุดทา้ ย เพราะฉนั รูว้ า่ ฉันคงจะไมม่ ีพละก�ำลัง
ทีจ่ ะกลับมาอกี แล้ว จะไม่กลบั มาร่วมพิธีรำ� ลกึ ครบรอบหนึง่ ปี หรอื สองปี หรอื พิธสี วดสง่ ท้ายท่ีจะมขี ึน้
หลงั จากน้ัน ฉันร้องไห้ทกุ คืนในช่วงรอ้ ยวนั ทผี่ ่านมา นับตงั้ แตว่ นั ทีเ่ พ่ือนของฉันบอกขา่ วเก่ยี วกับเฮร่า
วา่ วันหน่งึ วันนนั้ เธอไดจ้ ากไปอยา่ งไรและเธอก็ไม่ไดก้ ลับมาอกี เลย

เพื่อนคนทอี่ ยู่กับเฮรา่ ในคนื สุดท้ายน้นั เลา่ วา่ มีผชู้ ายคนหน่ึงเขา้ มาหาพวกเขา เขาเขา้ มาหาเฮร่า
เพราะใบหนา้ ทสี่ วยงามของเธอ และถามว่าเธอสนใจทีจ่ ะเป็นนางแบบในส่ือโฆษณาหรอื เปล่า เฮรา่
ไม่สนใจแม้แต่นิดเดียว เธอรับนามบัตรจากเขามาด้วยความรู้สึกเฉย ๆ แต่ทว่า หลังจากนั้นสักพัก
เธอก็เหมือนนกึ อะไรได้ ถา้ จะเอาใหช้ ัดกค็ อื ตอนท่เี ธอก้มมองใกล้ ๆ เพอื่ ใหเ้ ห็นบางอย่างบนนามบัตร
จากนน้ั เธอกว็ ง่ิ ตามเขาออกไปอยา่ งไมม่ วี นั กลบั

ศพของเฮรา่ ถกู พบในอกี สองวนั ตอ่ มา เธอถกู มดั และทง้ิ ไวท้ ต่ี นี เขา ตามคำ� ใหก้ ารของพยาน เธอถกู

40

โยนออกมาจากรถยนตค์ ันหนง่ึ ท่ีตดิ ปา้ ยทะเบยี นของต�ำรวจสรุ าบายา ฉนั อ่านจากขา่ วในหนังสือพมิ พ์
แทบลอยด์ฉบับหนึ่ง ซ่งึ เรื่องของเธอถกู ตีพมิ พ์ลงหนา้ หนงึ่ ตรงมมุ ลา่ งขวา

เพ่ือนของฉันได้ให้ฉันดูส�ำเนานามบัตรท่ีกลายมาเป็นกุญแจไขความลับเร่ืองที่เฮร่าหายตัวไป
ตอนที่อ่านช่ือที่พิมพ์อยู่บนนามบัตรนั้น ฉันสามารถจินตนาการได้เลยว่าเท้าของเฮร่าจะต้องวิ่งเร็ว
ท่ีสดุ เท่าท่จี ะทำ� ไดเ้ พอื่ จะไล่ตามความฝนั เดยี วทเ่ี คยก่อร่างสร้างชีวติ ของเธอ ฝนั อนั หยาดหยดไปดว้ ย
ความผิดหวงั และเศร้าโศก เธอจะขอให้ชายคนท่ีให้นามบตั รกบั เธอเริ่มต้นใหมอ่ กี ครัง้ โดยการแนะน�ำ
ตัวต่อกนั ทุกอยา่ งทเี่ ธอไดย้ ินจะเป็นเพียงคำ� สนั้ ๆ ว่า เฮอร์มัน

ฉันสามารถจินตนาการได้เลยวา่ ดวงหนา้ สวย ๆ ของเธอจะตอ้ งสวา่ งสดใสข้ึนมาในทนั ที
เฮอร์มนั ซเู ฮอร์มนั
ความสขุ ของเฮรา่ จะตอ้ งเพมิ่ ขนึ้ เปน็ ทวคี ณู ทนั ทที ไี่ ดค้ น้ พบคนทม่ี ชี อื่ วา่ เฮอรม์ นั อยา่ งแทจ้ รงิ โดยที่
เธอไมร่ เู้ ลยวา่ เฮอรม์ ันเดยี วกเ็ พียงพอที่จะเติมเตม็ ค�ำถามที่ค้นหามาทั้งชีวิต แต่ดบั เบล้ิ เฮอร์มัน ท้งั ช่อื
ทง้ั นามสกุลจะท�ำใหเ้ ธอต้องตาย
ฉันเองก็ไม่รู้เหมอื นกัน ไม่มใี ครรูเ้ ลย ไมม่ คี �ำกลา่ วไหนที่จะท�ำหนา้ ทีเ่ หมอื นเปน็ ค�ำสอนนำ� ทางให้
เราได้ อยา่ งน้อยถา้ ฉนั เปน็ คนพบเฮอร์มันใหไ้ ด้สักคน ก่อนท่ีเฮรา่ จะพบ เธอกค็ งจะยงั มีชีวติ อยู่ บางที
เธออาจจะอาศยั อยูทีน่ ่ีก็ได้ ท่บี ้านหลังนี้ อยูร่ ว่ มกบั ฉันไปจนแกจ่ นเฒา่ และฉันกไ็ ม่ต้องมานัง่ สงสัย
อีกต่อไปว่าชีวิตจะเป็นยังไง ถ้าฉันมีรักท้ังสองรัก รักท่ีหนึ่งได้ท�ำให้ชีวิตฉันสมบูรณ์ แต่รักท่ีสองจะ
เปน็ การท�ำลายฉันหรือเปลา่ มาถงึ ตอนนีฉ้ นั คงจะไมม่ โี อกาสรอู้ กี แล้ว

การค้นหาเฮอร์มัน เป็นหนึ่งจากรวมเรื่องสั้นในหนังสือ The philosophy of coffee anthology โดย
ดี เลสทารี ตีพิมพค์ รั้งแรกในปี 2006 โดย เบนทาง พชุ ทากา ประเทศอินโดนีเซยี



A Bar at the Edge of the Cemetery

By Bounthanong Xomxayphol | Translated by Peter Koret

I poured the bottle of beer into my glass, lifted it, and drank slowly. I gazed at the
crosses in the cemetery, which were scattered in front of me, illuminated by the light of
the full moon. Dark shadows were cast from rows of aging pine trees standing along the
fences that surrounded the cemetery on all four sides. Their blackness contrasted with the
over- all whiteness of the cemetery and the chalky color of its plastered walls. Although
the warmer dry season had recently arrived, the area around the cemetery remained cold
as a result of the wind that swept across the fields and forest beyond.

It was not the first time I had stopped to drink beer. The open-air whiskey shop where
I sat consisted of two tables for customers, and a third table that was used to store bottles
of beer, whiskey, and a glass container filled with cartons of cigarettes. An oil lantern hung
from the wall, its light competing with that of the moon and stars. The back wall that ran
between the bar and the cemetery was no different than the white cloth that a traveling
Mau Lam musical performer would use for the backdrop to his stage, so that people driving
by could see the performers only from the front side.

The back of this particular stage was filled with graves and crosses, cold and quiet. The
pale yellow light cast a wide enough circle of radiance to allow the drunks, who sat around
both of the tables, to see the plates of food that were eaten with the whiskey. I sat on a
bench at the table that was used for selling merchandise. I was not obliged, therefore, to

43

get involved with anyone else and could simply play the role of an observer. A middle-aged
woman, older than myself, walked back and forth between the table reserved for the store’s
merchandise and a stove used to grill cattle tendons and innards. They were sold for fifty
kip per skewer. The teenage daughter of the middle-aged woman had powdered her face
so that it appeared white and soft. Observing only her face, it would be impossible to tell
that her skin was coarse and as dark as a cup of coffee with cream.

The young woman worked as a waitress. She both poured beer and drank with the
customers. When the middle-aged woman had a free moment, she came to sit down in a
chair in front of mine.

“When you’re in the neighborhood, please stop by and give us your business. Our shop
has been open for less than month, and we still don’t have many regular customers.”

“Where did you set up your store in the past?”

“Nowhere. All we did was farm. Our fields are behind this cemetery. For a long time we
did not sell whiskey or cigarettes because we thought there were plenty of shops selling
similar goods. We couldn’t compete with the others. We are poor, and my daughter is not
as pretty as the other girls are. After there was a big roundup and arrest of prostitutes last
month and most of the bars were shut down, we saw our opportunity.”

“Aren’t you afraid that the officials are going to shut down the bars again?”

“Why should I be afraid? We sell whiskey, not women.”

“I’ve heard that many of the stores that were closed did not sell women. It was only
that they refused to give free whiskey to government officials out of uniform. That in itself
can be a problem.”

“Well, if we don’t do it, we’ll starve to death. Whatever you do, you take a chance.”

Our conversation ended in silence. The only sound that remained was music from a
tape recorder with a single speaker and the continuous back and forth arguing of the
drunks.

“Would you like another beer?” the woman asked.

“Sounds like a good idea.”

The woman stood up, took out a bottle of beer that was chilled in ice in a bucket, and

44

returned to sit down as before.

“God, am I tired. There is not a day when I’m not drunk. I don’t want to drink but the
customers force me. I have to please them. I want their money.”

I poured beer into a glass and handed it to the pitiable middle-aged woman.

“Expenses are high,” she said, “wages are low. I don’t make as much as I have to pay
out. As for your younger people, you have no problems. You are government workers and
bosses. You have money left over to save.”

“Government workers,” I responded, “now they are the problem- makers. Their salary
is less than a child makes selling grilled bananas at the side of the road. Some work for
three months and still smell not a scent or cent of their salary. Their work is inefficient.
They have no respect for discipline. Orders from their bosses have no meaning to them.
Shameless corruption is rampant throughout government circles.”

“There is truth in what you say. Look at my daughter. After graduating from a teacher’s
college, she taught nursery children. After several years of work, she could not afford even
a single pretty silk dress. I couldn’t bear to watch any longer, so I had her resign to sell
whiskey.

It is better for her to do up her face than work like that when her salary couldn’t even
pay for half a sack of rice.”

“Only four or five hectares. But it’s fortunate that we can farm during the rice season
and also with the help of irrigation.”

“Is it your own private field?”

“No, it’s owned by the state. In the past, nobody was interested in the land around here
because it’s next to the cemetery. Our family was the first to move in and build a house
here. At the time, my husband had a small cart that carried merchandise in the market. As
the number of our children grew, however, such work was not enough to make ends meet.
We had to rent our house and buy our rice. My husband decided to move out here to the
outskirts of the town to make a living.”

“You must have been much better off after you moved.”

“What do you mean, better off? Government officials have come here on many

45

occasions to tell us to leave and make our living elsewhere. Where will they have us go?
The officials have said that they have plans to expand the cemetery. However, that is not
the truth. We have seen them come and stake claim to every inch of land around here
and start their own gardens and rice fields. The more difficult the times become, the more
people lack kindness and compassion. The greater a man’s power and destiny, the more
heartless he becomes to other people. I am honestly worried for the dead that sleep
peacefully in the cemetery. It won’t be long before they will have to pay rent on their plots.”

What the old woman said was, in fact, the truth. No longer was true peace and tranquility
to be found inside of the cemetery, as people have believed for ages.

I did not hurry to drink my beer. The middle-aged woman stood up, brought snacks
over to another table, and sat with the people there. The faces of the drinkers were as
slimy as the faces of grilled pigs and their eyes as blurred as pig’s eyes scalded with hot
water. What a task, to lift up such heavy tongues and carry on continuously about such
pointless topics. Most of their conversation was centered on the struggle for money, family
conflicts, and the various obstacles presented by the environment that invariably thwarted
personal happiness. The table where the young woman drank had a livelier atmosphere
with flirtation and humor concerning what goes on under the mosquito net and inside of
women’s dresses. Such humor was followed by the thunderous laughter of people who
showed not the slightest fear or deference to any ghosts. Some of the drunks stumbled
off to vomit in dark shadows before they laid themselves out on their rickshaw, their life
companion. Some people sprawled themselves out on the tables. Those who remained
functional continued in the struggle with ears that buzzed, eyes that blurred, and mouths
that no longer made human-like sounds.

“Pour another round of whiskey, young woman. My liver is dry.” A drunk with silverish
gray hair started to speak, causing an eruption of laughter among his friends.

“Old man with the head of a snake, do you still want to eat turtle eggs?” the middle-aged
woman scolded.

The commotion and laughter suddenly fell silent. The old man with sliverish gray hair
spoke up to defend himself: “Happiness ... just a little happiness ... We are all human beings.
All of us are the same. Couldn’t you share, if just a little bit? Is what I am saying not true,
young girl?”

“What are you saying? Is it just a little happiness then, to deceive a young child so that
you can deflower her?”

46

The middle-aged woman stood up and showed signs that she was taking offense at the
man’s words.

“Who said that I was deceptive? I asked her in a polite and straight- forward manner.”

“This type of merchandise is expensive. How can you ask for it free?”

Another drunk interrupted, saying: “We can’t find one to borrow. If we wish to buy one,
it’s not available. What else can we do but ask for it free?”

The man’s supporters let out a great laugh.

“Everyone keeps one at home so that they can eat it for a long time. And yet you’re still
not full.” The middle-aged woman continued, reluctant to sit down.

“The one you’re talking about is already dead. We’ve eaten it so much that we’re bored.
We want to try something new.”

The young woman showed no signs of being upset. She continued to pour their whiskey
and listen to them speak. When she had the opportunity, however, she turned in my
direction.

“What? Is he your husband?”

“No. I have only come here to sit and drink beer,” I excused myself.

“Really? Is that the case?” The man with the lao flower in his hair was suspicious.

“Don’t take offense at words spoken by people who drink whiskey. They are said in jest.
Sometimes they are a little bit filthy.” The drunk who was less drunk than all of the other
drunks attempted to speak with formality and politeness.

“Relax,” I said with sincerity in my voice. “Don’t feel uncomfortable.”

From that moment onwards, I could feel that the surroundings had suddenly become
silent. Some of the drunks invited their friends to leave. I felt uncomfortable that I had
brought about this change in atmosphere, and had ruined the slight happiness of others.
I especially felt badly because I had observed from the very beginning that these three
drunks were in fact nothing more than corpses that could breathe. They were leftover bones
and fragments of skin who hadn’t the slightest interest or concern about the problems that

47

encompassed their lives, but whose only agitation lay in whether or not the whiskey had
evaporated from their glasses.

Or could it be said that true tranquility was contained in each bottle of whiskey?

I lifted my glass and drank the beer slowly.

The full moon spread its soft white light, bathing the tops of the pine trees and the
cheeks of the young woman who sat in front of me. The woman’s hazy black hair was tied
in a rose-colored bow shaped like rabbit’s ears; her bushy eyebrows, her face, and deep
dark eyes spoke of her innocence. There was so much she still had to learn from life, which
is as confusing and convoluted as a tornado.

“Did your wife run away with her lover? Is that why you’re sitting sad and lonely, putting
on such a long face?”

“No,” I replied. “It’s the young woman who sells whiskey that runs away.”

“But I am still here.”

“I’m afraid that you will also leave.”

As the young woman poured beer into my glass, I noticed a suggestive glance from her
that was aimed in my direction.

I allowed the country music from the tape recorder to interrupt our conversation for a
moment, then spoke to her directly: “Do you realize that you have made the other people
afraid of me?”

“Well then, that’s good. It’ll make them hurry home to their wives and kids.”

“But I have no wish for people to misunderstand me. I am not a fly that travels around
collecting news of other people, reporting to the powerful in the hope of collecting a
reward. And what is truly important, I have no wish for this land to have any more cowards
than it already has.”

The young woman sat quietly and listened to all that I said. I did not know how much
she actually understood. It is a pity that I could not explain any more than I already had.
She may even think that I myself am just another coward.

“Let’s talk about other things,” I changed the topic.

48

“Will you have another beer?”

She stood up and left the table. I glanced at her well-rounded hips, which she moved
gracefully as she walked, creating in me a feeling of desire. Her skin, however, was coarse
and black, and her body rather stout and muscular. She was not well proportioned.

“Mother, the beer is all finished. I’ll have this man take me home to get some more.”

Before the middle-aged woman gave a response, the young woman nodded her head as
a sign that I should follow her out of the bar.

At the edge of the northern wall there was a gravel path that traveled deep inside the
village. Along the way, at regular intervals, pine trees threw shadows on the ground. It was
the night of a full moon and an orchestra of crickets resounded throughout the forest.

“Are you afraid of ghosts?” she whispered.

“There is plenty more to fear than ghosts,” I replied.

There were many places behind the cemetery where the wall was dilapidated and fallen
down. We could see white gravestones spread thickly throughout the cemetery. Crosses
were scattered helter-skelter, giving the graveyard the appearance of a rice field that had
only recently been pummeled and pounded by the fury of a storm.

The atmosphere inside of the cemetery was colder than that of the surrounding area. I
never would have imagined that this young woman would have invited me here to sit and
watch the full moon. The graveyard was spotlessly clean as if it were swept several times
each day.

“What do you think is more frightening than the ghosts that sleep in this cemetery?”
the young woman asked.

I sincerely did not wish to answer this kind of question.

“Dead people that breathe are more frightening than ghosts.”

She turned her head and stared at me. The same suggestive hint shone from her deep
black eyes with their thick eyebrows.

I answered her question: “The type of person who remains indifferent and merely
lives his life day to day, lacking in commitment and concern. In all that he does, his sole

49

motivation is survival. Never will this type of person make a choice between good or bad,
right or wrong. He merely clings to rank, status, and power, bags of money, and the handle
of a gun. He is no different than a parasite, living off rotten decomposing matter, and
destroying all that is decent in the human body.”

I turned to look at the young woman. I wanted to know if she was interested in what I
had to say. She was lying down happily, watching the light of the full moon. One might say
that she was giving up her body to be caressed by the light of the moon.

“Have I spoken too much?”

“We don’t have much time,” she whispered.

“Get up. I don’t have any money to give you.”

“What do you mean? I’ll have you know that I am not a girl who sells herself.”

“Let’s go then. I’m so drunk that I can’t lift up my own head.”

We returned to the bar with four bottles of beer.

The young woman did not come near my table again. I poured my own beer, filling my
glass with most of the bottle. I lifted it and drank slowly, gazing out at the crosses in the
cemetery that was spread out before me. I drank from my beer, feeling nothing at all.