I-was-born-to-be-yours-Blue-Digital

“...สวสั ดคี ะ่ คณุ คร.ู ..! หนเู สยี ดายมากทไ่ี มส่ ามารถศกึ ษาตอ่ ตามการแนะนำ� ของคณุ ครู ใหอ้ ภยั รานี
ด้วยคะ่ หนอู อกจากบา้ นเกดิ ตามพ่อไปประเทศไทย คุณครเู ปน็ บุคคลตน้ แบบของหนู จนคิดว่าคณุ ครู
เปน็ สว่ นหนง่ึ ในชวี ติ ของหนู คณุ ธรรมและความเปน็ ผรู้ วู้ ชิ าของครยู ง่ิ ใหญม่ ากคะ่ แมว้ า่ ความฝนั การ
เรียนจบของหนูจะไม่สามารถเป็นจริงไดก้ ต็ าม ความรู้ของหนูก็สามารถช่วยตวั เองได้ รู้จกั ดีไม่ดแี ล้ว
ไหน ๆ...ครเู อย...ทกุ อย่างเปน็ แค่เงาแห่งความฝัน ! ธรรมชาตขิ องผหู้ ญิงเขมรมีแคน่ ้ี ไม่มคี วามเข้ม
แข็งพอจะตัดสินใจอะไรหรอก ถ้าหนูมีชวี ติ กลบั ประเทศ หนหู วงั วา่ จะพบครูอีก

ขอบวงสรวงเทวดาชว่ ยรกั ษาครูของรานพี บแต่ความสุข สุขภาพแขง็ แรง ประสบความส�ำเรจ็ ใน
การศึกษา

จากลูกศิษย์ของครู

อ่านจดหมายของเขาจบ ผมซึ้งในน้�ำใจของเธอมาก แม้ว่ารานีมีความเป็นอยู่ขาด ๆ เกิน ๆ
แตน่ ำ้� ใจเธอไมข่ าด นำ�้ ใจเธอไมต่ า่ งจากนำ�้ ใจของผมทเี่ คยมใี หเ้ ธอวนั เขา้ เรยี นวนั แรกหรอก ผมคดิ เหมอื น
กำ� ลงั ยอ้ นไปในอดีตวนั ท่เี ป็นศษิ ย์กบั ครู รอยยม้ิ ของเธอเหมอื นยงั กระจ่างในใจผม ถา้ ผมสามารถยอ้ น
เวลาไปไดผ้ มจะไมใ่ หเ้ ธอออกไปทำ� งานขา้ งนอก ตอนนไี้ มร่ วู้ า่ เธอมคี รอบครวั หรืออยา่ งไร...

“ครบั ๆ ถงึ เวยี งจนั ทนแ์ ลว้ ใชม่ ย้ั พ.่ี ..” ผมตน่ื ตระหนก ตอนทเี่ ครอ่ื งบนิ วางลอ้ บนรนั เวยท์ ส่ี นามบนิ
วดั ไตเวยี งจนั ทน์ประเทศลาว

“คุณครู...นีค่ อื หอ้ งรบั แขกของหน”ู ผมสน่ั จบั อะไรไม่ถูกคดิ วา่ ตวั เองก�ำลังอยู่บนเครื่องบินเสียอีก
ผมกลอกตามองหนา้ เธอ

ความคดิ ผมหยุดลง
“วันเวลาผ่านไปเกือบยี่สิบปี ผมไม่ได้รับข่าวจากรานี...โลกนี้ช่างกลมจริง ๆ อยู่ดี ๆ ผมท�ำ
หนงั สือเดนิ ทางหาย...ท�ำใหผ้ มเจอศิษยเ์ กา่ ” ผมพดู เบา ๆ เธอถามผมตอ่
“คณุ ครมู าทน่ี ท่ี ำ� อะไร...หรือตกงานลอยเรอื มารบั จา้ งทน่ี ”่ี
“ผมมาสมั มนานกั เขียนอาเซยี น วันปดิ งานเขาพามาเทย่ี วหาดทรายน้ีแหละ”
“นีห่ นังสอื เดินทางของคณุ ครู...” เธอคนื หนังสอื เดนิ ทางใหผ้ ม ผมรบั แล้วเปดิ ดทู ุกหนา้
“ขอบคุณรานี ที่รกั ษามันให”้
“ไมต่ อ้ งขอบคณุ อะไรหรอกครู คณุ ครูต้องขอบคณุ คนทใ่ี หร้ ม่ เชา่ คะ่ เขาเกบ็ ไดเ้ อามาฝากกับหนู
เพราะเขาเหน็ ว่าเป็นของเขมร” ผมลงั เลใจเวลาไดย้ นิ ค�ำพูดของเธอ

151

“เหน็ ชื่อขัน ประกอบ หนูเริม่ สงสยั หน้าตาของคณุ ครูยงั หลอ่ เหมือนเดมิ ไมเ่ ปล่ยี น ที่อยกู่ ็ยงั อยู่
สวายเรียงทำ� ใหห้ นูไม่ลงั เลใจ ตอ้ งรกั ษาไว้หาเจา้ ของ”

“รานจี �ำครูไดด้ ี แต่ครไู มจ่ ำ� หนา้ ศิษย์เสยี ที...ถ้าเธอไมบ่ อกก็ไม่รจู้ กั กนั หรอก”
“คณุ ครนู า่ จะไมจ่ ำ� หนา้ ลกู ศษิ ยไ์ ดท้ กุ คนหรอกคะ่ ไมต่ า่ งจากจนั ทราไมจ่ ำ� ดาราพนั ลา้ นอยอู่ อ้ มขา้ งก็
เชน่ กัน” เธอโยนถอ้ ยค�ำใสผ่ มอย่างหนกั
“ตอนน้ีรานีท�ำอะไร พ่อแม่อยู่ด้วยมั้ย” ค�ำถามของผมท�ำให้สาวหญิงหน้าข้ึนเลือดก้มหน้าลง
รอยยิ้มท่มี บี นใบหนา้ ของสาวเขมรพลดั ถ่นิ วิ่งหายไปแวบ ผมยกมือหา้ มไมใ่ ห้เขาตอบค�ำถามผม
“ให้อภยั ครดู ้วยนะ รานไี มต่ อ้ งตอบกไ็ ดถ้ า้ คำ� ถามนีท้ �ำให้เธอไมส่ บายใจ” เธอกดั ฟัน น�ำ้ ตาใส ๆ
ไหลออกมา ผมเกอื บท�ำใจไมไ่ หว สถานทีก่ เ็ งยี บสงบลงไปเรือ่ ย ๆ เธอเอ่ยปากเชิญผมออกไปขา้ งนอก
“ถา้ ไมเ่ ปน็ การรบกวน หนอู ยากเชญิ คณุ ครูขึ้นไปดวู วิ ทะเลบนแหลมพรหมเทพได้มย้ั อยไู่ มไ่ กล
จากน้ปี ระมาณสองกิโลเมตรค่ะ” ผมพยกั หน้าตกลง
“ไปไหนก็ไป ถ้าคนเมอื งเขาชวน”
“รถยนต์หรูคนั นอ้ ยของรานพี ารา่ งกายของผมไปท่ีเนนิ แหลมสงู ท่ีมีแต่นกั ทอ่ งเที่ยวดูวิว น้�ำทะเล
กว้างสุดสายตาสีมรกต ลมพัดแรง ๆ สุดของแหลมหินมีต้นตาลขึ้นทีละสองสามต้นท่ัวทั้งแหลม
เรามองเหน็ เกาะแกว้ และพน้ื ปดู ้วยหาดทรายสีเงนิ สวยงาม วนั น้ีพระอาทติ ยอ์ อ่ นแสงลงแต่เชา้ รานี
กับผมยงั นง่ั ไมน่ านเทา่ ไร กลุ่มนักท่องเท่ียวชาวเกาหลแี ห่กนั มาสง่ เสยี งดังสนั่น เราท้ังสองเดินลง
จากแหลม รานที ำ� หนา้ เหยี่ วเหมอื นกำ� ลงั คดิ อะไรออกมา เธอยนื หนั หนา้ ไปหาทศิ ลมแรง ผมดำ� สนทิ
โปรยปรายไปกับแรงของลม ผมยนื ขา้ งหลังรานี กลิ่นหอมแบบธรรมชาตขิ องหญิงสาวปลวิ มาคดั จมกู
ครูของเขาไม่หยดุ ผมก�ำลงั จะพดู อะไรออกมา แต่เขาพูดออกมาก่อน
“พอ่ ของหนูพาแม่และนอ้ งชาย และหนมู าขายของทห่ี าดทราย ปาตายา แตค่ รอบครัวของเราอยู่
ไม่นานเพราะทางเจา้ หน้าทเ่ี อาคา่ พกั ในประเทศแพงเรากต็ ดั สินใจมาอยทู่ ี่ภูเก็ตน”้ี
เธอพูดมากับสายตามองไกลสู่ทะเลท่ีก�ำลังรับคล่ืนแรงลม “ตอนนั้นพ่อติดผู้หญิงคนหนึ่งแล้วลง
เรือประมงไปเลย พวกเราอยู่ร่วมกันแออัดมีหญิงชายเด็กน้อยในห้องเช่าแห่งหนึ่งในเขตไม่ไกลท่ีน่ี
บางครอบครัวหาเงินไดด้ ีกม็ ีโอกาสให้ลูก ๆ ไดเ้ รยี น สว่ นมากพวกเขาไมไ่ ดเ้ ข้าเรยี นอะไรหรอก ตืน่ มา
ร้อู ยา่ งเดียวทำ� งานหาเงินเลย้ี งชีวิตเปน็ วัน ๆ ไป”
ชว่ งนน้ั แรงงานกมั พชู าทม่ี าทำ� งานทไี่ ทยกวา่ ครงึ่ ผดิ กฎหมาย การเขา้ มาทำ� งานผดิ กฎหมายบา้ นเมอื ง
ท�ำให้เธอมีความเส่ียงสูงต่อการโดนล่วงละเมิดทางเพศและตกเป็นเหยื่อค้าขายมนุษย์ โดยเฉพาะ
สตรแี ละเด็ก
“บ้านเรือนของรานที ี่กัมพชู าตอนนี้ใครอยูด่ ูแล” รานีหนั มาหาผมตอบค�ำถาม

152

“คณุ ครูอยูก่ มั พชู านานนา่ จะทราบบ้างแล้วละ่ ช่วงน้นั ระบบเศรษฐกจิ ของประเทศหยุดน่ิง แม้ว่ามี
ภาคสว่ นของเอกชนมาเขา้ รว่ มกย็ งั ไมข่ ยบั การไมไ่ ดร้ บั การศกึ ษาเปน็ เงาอนั ตรายทก่ี ำ� ลงั มาหลอกหลอน
ความเจรญิ กา้ วหน้าเสมอ”

เธอเลา่ เร่ืองราวให้ผมฟงั ผมไดแ้ ตน่ ั่งมองหนา้ เธอดว้ ยความสงสาร
“ตอนน้นั พ่อกลบั บ้านเอาโฉนดท่ีดนิ ไปจำ� น�ำยมื เงินธนาคารเปน็ จ�ำนวนมาก หลงั จากยมื มาแลว้
ครอบครัวไม่มีเงนิ จ่ายดอกเบยี้ ใหธ้ นาคาร มาถงึ ตอนนีไ้ ม่ใช่ครอบครัวของหนหู รอกท่มี ปี ญั หาแบบน้ี
มีครอบครัวเขมรทุกข์จนจ�ำนวนมากที่มีปัญหาและไม่เข้าใจระบบกู้ยืมของธนาคารจนตัดสินใจออก
จากบ้าน...สมยั น้คี นรวยก็รวยไปเรอื่ ย ๆ คนจนก็จนลงไปเรอ่ื ย ๆ คนรวยเอาเปรียบคนจน นี่เปน็ บริบท
สงั คมของเรา”
สถานการณจ์ รงิ ในปจั จบุ ันหน้ีธนาคารไมส่ ามารถชว่ ยยกระดบั ความเปน็ อย่ทู ีด่ ขี ึ้นเลย ผมยอมรบั
ความเปน็ จรงิ แลว้ การทพ่ี น่ี อ้ งคนกมั พชู ามาทำ� งานนนั้ เขามเี งนิ เกบ็ เปลยี่ นความเปน็ อยดู่ ขี นึ้ สรา้ งบา้ น
สวย ๆ
“ทีแรกพ่อกับแม่ต้ังใจหาเงินคืนธนาคารแต่ทุกอย่างมันล่มสลายไปหมด พ่อออกจากครอบครัว
ไมม่ ขี า่ วและโชครา้ ยวนั ท่ี 26 ธนั วาคม ปีพ.ศ.2547 คล่ืนยกั ษ์สนึ ามิพรากชีวติ ครอบครัวของเรา
ไปท้งั หมด หนหู าศพแม่และนอ้ งไมเ่ จอ พอ่ ลงเรอื ไปกลางทะเลไมห่ วงั ว่าจะรอด” มาถึงตรงน้ีเธอเข่า
อ่อนลงปลอ่ ยตัวน่ังบนเก้าอี้หิน ผมเอามอื ไปประคองใหน้ งั่ ดไู ปเราสนิทกันมาก
“ทำ� ใจได้แลว้ รานี โศกนาฏกรรมน้ีทำ� ใหโ้ ลกแตกตื่นเปน็ อย่างมาก ไมว่ ่าครอบครวั ใครหรือชนชาติ
อะไรท่ีก�ำลังอยู่ในจุดนั้นไม่พ้นสักคน...” ถ้าพ่อแม่ตายไปแล้วท�ำไมรานีอยู่ดีมีร้านอาหารใหญ่โต
แบบน้ีล่ะ เธอไม่อดอยากอีกแล้วตอนนี้ ดูหน้าก็รู้ผู้หญิงสาวไทยสู้ไม่ได้
“ตอนนีร้ านีมคี รอบครวั แล้ว มีความเป็นอย่ดู ีข้นึ แล้วครูขอแสดงความชมเชย พอ่ แมน่ ้องตอนน้ีน่า
จะถงึ สวรรค์แล้วนะ” พูดยงั ไม่จบเธอหันหนา้ ใสผ่ มทันที
“ใครมีครอบครัว...คุณครู หนไู ม่สามารถมีครอบครวั ได้ หนูมผี ู้บา่ วเขมรอยใู่ นหัวใจตง้ั แต่สมัยเรยี น
คุณครอู ยา่ คดิ อะไรมากกวา่ น้ีค่ะ...”
“ขอโทษครบั ...ถา้ รานไี มม่ ีครอบครวั รานอี ยกู่ ับใครครับ...”
“หลงั ภัยพบิ ัติอนั รุนแรงนัน้ หนูไมม่ ที ี่พ่งึ อีกแลว้ แตล่ ะวันเดินหางานท�ำไปทว่ั หาดทรายนี้ สดุ ท้าย
ไดเ้ ปน็ คนเสริ ฟ์ ทรี่ า้ นอาหารใบตาล แตเ่ จา้ ของรา้ นไมม่ ลี กู หลานเมตตาหนู รบั หนเู ปน็ ลกู บญุ ธรรมดแู ล
รา้ นตอ่ ไป ตอนนห้ี นรู บั ผดิ ชอบทกุ อยา่ งเปน็ เจา้ ของรา้ นไปแลว้ คะ่ พอ่ แมย่ า้ ยไปอยทู่ ก่ี รงุ เทพแลว้ คะ่ ”
ผมน่งั ฟงั เขาเล่าเรอื่ งราวการตอ่ สูเ้ พื่อชีวิตต่างถนิ่ จนพระสุริยนั อ�ำลาแผ่นดนิ จมลงในมหาสมทุ ร
“อมื ...ตอนนร้ี านเี ป็นเถ้าแกส่ าวแล้วใช่มยั้ ” เธอยม้ิ ด้วยอาการอายและลุกยืนขึน้ เราทัง้ สองยืน

153

เคียงกนั มองเรอื ประมงล�ำเลก็ ๆ ท่ีกำ� ลังเคล่อื นไปตามแรงคลนื่ ทะเล
“ค่ะ เรียกอยา่ งน้นั ไดช้ ัว่ คราว หนกู ำ� ลงั หาผ้จู ดั การรา้ นผูช้ ายมาชว่ ย เพราะตัง้ แตข่ ยายกิจการมา

งานเยอะทำ� ไมไ่ หว” เธอปิดประโยคแล้วส่งสายตาใหผ้ ม
“อยา่ งนน้ั ครสู มคั รงานไดม้ ยั้ นกั เรยี น” คำ� ถามของผมทำ� ใหเ้ ธอยม้ิ อกี ครง้ั เหน็ ฟนั สดี อกมะลิ รอยย้ิมนี้

ผมเคยสัมผสั ตัง้ แต่ 15 ปีท่แี ล้ว
“ค่ะครู ได้ แต่ต้องมเี งอื่ นไข คือต้องมาท�ำงานตรงเวลา” ผมกา้ วไปยืนต่อหนา้ เธอยกมอื สะบัด

ทำ� ความเคารพเจา้ นายหญิง “ครบั ผม...รับบญั ชาครับ...”
แสงสดุ ทา้ ยของดวงพระสรุ ยิ นั โปรยกระจายบนนา่ นนำ้� ทะเล คลน่ื เลก็ ๆ ขยบั ตวั สมั ผสั กบั แสงอาทติ ย์

ท�ำให้สาครอันกว้างใหญ่สุดสายตาเหมือนท้องทะเลหว่านด้วยทอง ไข่มุกเม็ดน้ีเจียระไนกระจ่างใส
ลอยบนแดนดินหัวใจของทะเลอันดามัน รัศมีสีมรกตสดใสของทิวากรเปล่ียนสีเป็นแจ้งสว่างเปรยี บ
เสมอื นสาครโอบกอดโดยแผน่ ทอง ววิ ทวิ ทศั นอ์ นั สวยงามอำ� ลานกั ทอ่ งเทยี่ วลบั ไลล่ งไปตามภพแผน่ ดนิ
อนธการราตรีค่อย ๆ ปรับตัวเป็นผ้าห่มแสนอ่อนละมุนละไมปกคลุมแผ่นพสุธา เราทั้งสองจับมือ
ประคองกันลงจากแหลมพรหมเทพด้วยความร่มรื่นชนื่ ใจ

ศรีสะเกษ วนั ท่ี 20 ก.ค. 2558

*** เนื้อหาของเร่ืองส้นั น้เี ป็นการเขยี นข้นึ จากเหตุการณ์ที่นักเขยี นได้พบเดก็ กมั พูชาผหู้ นง่ึ ขายแวน่ ตาทห่ี าดทราย
เกาะภเู กต็ ขณะทผี่ ู้เขยี นไปเขา้ ร่วมการประชุม ASEAN & Asian Conference on Literature & Culture (AACLC)
21-26 เมษายน 2558 ทภี่ ูเกต็ ประเทศไทย นักเขยี นไดเ้ ช่ือมโยงความจริงของเดก็ กมั พูชาลักลอบไปท�ำงานท่ีประเทศ
เพ่อื นบ้านและการติดหน้ธี นาคารของประชาชนจนถกู ยึดที่ดิน เปน็ ตน้ ชอื่ ตัวละครและสถานทต่ี า่ ง ๆ เปน็ การคดิ เขยี น
ของนกั เขยี นจะไมม่ ผี ลกระทบตอ่ เกยี รตยิ ศของบคุ คลใด ๆ ทง้ั สน้ิ นกั เขยี นเสนอใหผ้ อู้ า่ นคดิ ในงานวรรณกรรม ขอขอบคณุ !

155

Door

by Isa Kamari

The rooster crows, but not from the chicken coop. The shrieking is from the desk clock
by the bed. Aaaah! It is morning. My body is awake but not my soul. Another day to go
through.

As usual, after a bath I perform my prayers, put on office attire and descend to the
lower floor of the duplex apartment to have breakfast. My wife has prepared a cheese
sandwich and coffee. I eat and drink without any fuss because I have expected it. But I am
not complaining as long as my stomach is not empty.

I walk to my children’s room, kiss their foreheads and cheeks. They wriggle a little, their
slumber is disturbed, but not enough to awaken them. I smile. The usual smile.

I walk to the door. I kiss my wife’s forehead and lips. She hugs me. As usual I return the
hug. She grabs and turns the door knob.

The door opens.
I walk out. I descend the stairs without looking at the steps. As usual. At the ground

156

floor, I approach the gate. I take out the automatic key from my pocket and press the
button.

The gate opens.

I walk out from the courtyard. As usual I look up. My wife waves at me. The usual wave.

I rush to the bus stop. I take out the farecard from my wallet and stand by the edge of
Telok Kurau Road. I look at my watch. As usual, at exactly 7.30am bus number 15 arrives. I
wave at the driver. He returns the wave and presses the switch.

The door opens.

I sit at my usual seat. It is strange, but nobody else would occupy the seat. The bus
travels the usual route, passes the usual houses, turns around the usual junction and
arrives at the usual bus stop at Eunos, near the MRT station. As usual I press the bell and
wave at the bus driver. He returns the wave again and presses the switch.

The door opens.

I alight the bus. As usual I rush to the MRT station entrance. I take out the farecard and
tap at the machine.

The faregate opens.

Eunos is an elevated station. I ride the escalator. I hear the screeching of the steel
wheels of the approaching MRT train. I rush to the platform and stand at the usual spot
and watch as the train slowly stops. I look at the clock that is hanging from the ceiling.
As usual, exactly 7.45am. I count one, two, three.

The door opens.

I step into the train cabin that is packed like sardines. I look around, looking for familiar
faces. I spot many. There are new ones, but although unfamiliar, their faces look typical.

The train glides along the viaduct. It arrives at Paya Lebar. The doors open. It arrives
at Aljunied. The doors open. It arrives at Kallang. The doors open. The train dives into the
dark tunnel. It rumbles inside my bleak heart. Commuters look at each other. Their faces
fade in the cabin light. The train arrives at Lavender. The doors open. But it is not time for
me to alight yet.

157

The train speeds up. What is it chasing exactly? At last it arrives at Bugis. That is my
stop. Maybe. I do not have the time to ponder. I have to step out quickly, if not I will miss
my destination. I weave myself through the crowd to get close to the door. Excuse me!

The door opens.

Bugis is an underground station. I ride the escalator and arrive at the concourse. I have
just emerged from the bowels of the earth but my soul feels buried. I tap the farecard at
the machine once again.

The faregate opens.

I rush to the company bus. Its usual wait makes me feel rushed. I let myself be
swallowed by it. As usual it starts to move at 8.15am.

The bus heads towards Middle Road, turns to Selegie, enters Bukit Timah Road and
travels along Kampung Java Road. Although its route is meandering the destination is the
usual Land Transport Authority. It arrives at exactly 8.30am.

The door opens.

I alight the bus. I intend to go to my office as usual. But suddenly my stomach hurts. I
remember I had hot and spicy Tomyam soup last night. A treat from a friend. Not the usual,
and my stomach is suffering from it now. Aaaah! What inconvenience!

I rush to the toilet. I cannot bear it anymore. My stomach muscles are wrenching
tightly. My rooster is crowing loudly. I remember the shrieking of the desk clock. My anus
is screaming because it cannot control the inevitable. Sweat is dripping from my eyebrows.
I am palpitating. Arriving at the toilet, I rush to the cubicle. I kick the door open. While
crouching I undo my pants hurriedly.

Aaaah, what a relief. I realise that I am able to ponder. For quite long actually. The usual
schedule is dumped into the toilet bowl.

I am sorry.

This time, I have to close the door.

ประตู

เรือ่ งโดย อซี า กามารี | ราซัค แปล

ไก่ขนั แต่ไม่ใช่เสียงขันจากเลา้ ไก่ ทวา่ เสยี งขนั นัน้ ดงั ร้องจากนาฬกิ าปลุกบนโต๊ะข้างเตยี งนอน
ปดั โธ!่ เช้าอกี แลว้ หรอื เนย่ี รา่ งฉนั ตื่นแล้วแต่วิญญาณของฉนั ยังคงหลบั อยู่ นีเ่ ป็นอกี หนง่ึ วนั ท่ฉี ันต้อง
เผชญิ เหมือนเคย

หลงั อาบนำ้� ฉนั ละหมาด แตง่ ตวั และเดนิ ลงไปยงั ชนั้ ลา่ งเพอ่ื รบั ประทานอาหารเชา้ ภรรยาไดเ้ ตรยี ม
ขนมปงั ทาเนยพร้อมกาแฟ ฉนั กลืน กนิ และด่ืม มนั ชา่ งมรี สชาติจดื ชืดเต็มประดา ฉนั คาดการณ์
ล่วงหนา้ แลว้ วา่ ต้องเป็นเมนแู บบน้ี แตก่ ไ็ มไ่ ด้บน่ อะไร ขอให้ทอ้ งไม่ว่างก็พอแล้ว

ฉันแวะไปยงั ห้องนอนลกู พวกเขาก�ำลังหลบั ปยุ๋ ฉนั จูบหน้าผาก และหอมแก้มพวกเขา พวกเขา
บดิ ตวั เล็กนอ้ ยเมื่อถกู รบกวน แต่ไมถ่ งึ ขนาดตน่ื ขน้ึ มา ฉนั ยิม้ ก็เป็นรอยยม้ิ ปกติ

ฉนั กา้ วไปทป่ี ระตู จบู หนา้ ผากและปากภรรยา เธอกอดฉนั และฉนั กก็ อดเธอเหมอื นเชน่ เคย เธอจบั
ลูกบิดประตูและหมุน

ประตเู ปิด
ฉันกา้ วออก เดนิ ลงตามบันไดโดยไม่ได้มองไปยงั ชน้ั ล่างแม้แต่นดิ อาศัยความเคยชิน ถึงชน้ั ล่าง
ฉนั รบี ไปทป่ี ระตรู วั้ สอดมอื เขา้ ไปในกระเปา๋ ลว้ งเอากุญแจอัตโนมัติและกดปุ่มของมนั
ประตเู ปดิ

159

ฉันออกจากเขตร้ัวบ้าน เหมือนเช่นเคย ฉันเงยหน้ามองไปข้างบน ภรรยาฉันโบกไม้โบกมือ
เหมอื นเคย

ฉันกุลีกุจอเดินไปยังสถานีรถขนส่ง หยิบบัตรค่าโดยสารรถเมล์จากกระเป๋าเงินและยืนรอริมถนน
ตือโละ๊ กูราว กม้ มองเวลาที่นาฬกิ าขอ้ มอื เหมอื นเช่นเคย เวลา 7.30 น. รถเมล์หมายเลข 15 กม็ าถงึ
ฉันยกมือโบกใหค้ นขับเหน็ เหมือนเช่นเคย เขายกมอื โบกรับและกดปุม่ สวติ ช์ประตู

ประตูเปดิ
ฉันน่ังลงที่เก้าอ้ีตัวเดิม ไม่รู้ท�ำไมไม่มีผู้โดยสารอื่นนั่งเก้าอี้ตัวน้ัน รถเมล์ว่ิงตามเส้นทางเดิม
ผ่านทาวน์เฮ้าส์เดิม เล้ียวที่หัวโค้งเดิม จนกระทั่งถึงสถานีรถขนส่งยูนอสใกล้สถานีรถไฟฟ้า MRT
เหมอื นดงั เคย ฉันกดกร่ิง และกวักมอื ไปยังคนขบั เขายกมือรบั รู้ และกดปุ่มสวิตช์
ประตเู ปดิ
ฉนั กา้ วลงจากรถเมล์ เหมอื นเชน่ เคย ฉนั เดนิ รบี เรง่ ไปยงั ประตเู ขา้ รถไฟฟา้ MRT หยบิ บตั รคา่ โดยสาร
จากกระเป๋าเงินและเสยี บเข้าไปตรงชอ่ งของเครอ่ื งอ่านค่าโดยสาร
ประตูเปดิ
ยูนอสเป็นสถานีที่มีหลายชั้น ฉันอาศัยลิฟท์ขึ้นไป ได้ยินเสียงรถไฟฟ้า MRT ที่ก�ำลังจะมาถึง
ฉันเดินก่ึงว่ิง เม่ือไปถึงที่ชานชาลาฉันยืนตรงบริเวณเดิมพร้อมกับมองไปยังรถไฟฟ้าที่ก�ำลังชะลอ
ความเร็วเพ่ือหยุดรับผู้โดยสารครู่หน่ึง ฉันเงยหน้ามองนาฬิกาที่แขวนอยู่ตรงเพดาน เหมือนเช่นเคย
มันบอกเวลา 7.45 น. เปะ๊ ฉันนบั หนง่ึ สอง สาม
ประตเู ปิด
ฉันกา้ วเท้าเข้าไปบนรถไฟ แนน่ เหมือนปลากระป๋องไมม่ ผี ดิ มองรอบ ๆ ก็มแี ตห่ นา้ ตาเดิม ๆ ท่ีพบ
ทุกวีท่ กุ วนั อาจมีหน้าตาใหม่ ๆ บา้ ง แตก่ ไ็ ม่เชิงใหมห่ รอก เพราะดเู หมือนเคยเจอกันมาบ้างแล้ว
รถไฟฟ้าว่ิงไปตามสะพาน ถึงปายาเลบาร์ ประตูเปิด ถึงอลั ญนู ดี ประตเู ปิด ถงึ กลั ลัง ประตเู ปดิ
รถไฟมดุ เข้าไปในท้องอโุ มงคอ์ ันมดื มดิ เสยี งมนั กระแทกกระทั้นหัวใจฉันที่มืดมน มนุษยต์ า่ งมองหนา้
กนั และกนั ไมม่ โี ฉมหนา้ ใหเ้ ห็น ถงึ แม้ในรถจะสว่างเจดิ จา้ ถงึ ลาเวนเดอร์ ประตเู ปดิ ฉันยังไมอ่ ยากลง
อีกเหมือนเคย
รถไฟวง่ิ ตอ่ ไป ไมร่ วู้ า่ มนั ไลล่ า่ สง่ิ ใด สดุ ทา้ ยไปถงึ ทบี่ กู สี นน่ั แหละเปน็ จดุ หมายปลายทางของฉนั มงั้
ฉนั ไมม่ เี วลาแม้แตจ่ ะคิดสักครหู่ นง่ึ ฉันตอ้ งรบี ออกไป หากไมเ่ ชน่ นั้นแลว้ จะตามคนอืน่ ไม่ทัน ฉนั เดนิ
เบียดเสยี ดทา่ มกลางฝูงคนมุ่งเข้าใกล้ประตู ขอโทษครบั !
ประตเู ปดิ

160

สถานีขนสง่ บกู สี เปน็ สถานีใต้ดนิ ต้องกลุ กี ุจอเดินขนึ้ ลฟิ ท์อีก เม่ือถึงทหี่ วั บนั ไดลิฟท์ แม้เพิง่ จะโผล่
หน้าจากใต้ท้องดินแต่ว่าจิตใจฉันเหมือนยังถูกกลบอยู่ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าหาบัตรค่าโดยสาร
สอดเขา้ ทีเ่ คร่อื งอา่ นค่าโดยสารอีกครงั้

ประตูเปดิ
ฉนั รบี เร่งว่งิ กรไู ปยังรถเมลท์ ี่รอรบั พนักงานของบริษัท การรอคอยของมันเหมอื นเช่นเคย ราวกบั ว่า
ตัวฉนั ถูกบงั คบั ฉนั ปล่อยใหม้ ันกลืนกินจติ ใจ ความรสู้ กึ กเ็ หมือนเช่นเคย รถเมลค์ นั นนั้ จะออกเดินทาง
ตรงเวลา 8.15 น. เป๊ะ
รถเมล์มุ่งหน้าไปยังมิดเดิลโรด เล้ียวไปยังเซลีฆีย์ เข้าไปยังบูกิตดีมะห์โรด และเลี้ยวไปยัง
กัมปงญาวาโรด แม้ว่าเส้นทางจะคดเค้ียวยังไงก็ตาม แต่เป้าหมายของมันไม่เคยเปลี่ยน ก็เหมือน
ดังเชน่ เคยอีกน่นั แหละ รถเมลไ์ ปถึงท่ศี ูนยก์ ารขนสง่ ทางบกตรงเวลา 8.30 น. เปะ๊
ประตเู ปดิ
ฉนั กา้ วลงจากรถเมล์ ตงั้ ใจมงุ่ หนา้ ไปยงั ทท่ี ำ� งานเหมอื นเคย แตว่ า่ ปวดทอ้ งกะทนั หนั นกึ ขนึ้ มาไดว้ ่า
เมอื่ คนื ไดซ้ ดซปุ ตม้ ยำ� เผด็ เยอะไปหนอ่ ย เพอ่ื นเลยี้ งนาน ๆ ครงั้ หรอก สดุ ทา้ ยแลว้ เชา้ นท้ี อ้ งฉนั ตอ้ งปวด
โอย้ ! ว่นุ ไปหมดเลย
ฉันว่ิงไปยงั ห้องส้วมอยา่ งสุดชวี ติ อนั้ ไม่อยูแ่ ล้ว ทอ้ งไสเ้ ร่มิ รสู้ ึกหมุนไปหมนุ มา นึกถึงเสียงไกข่ ัน
นาฬิกาปลุกบนโต๊ะ ฉันกรีดร้องออกมาเพราะไม่สามารถรอเวลาได้ ที่ค้ิวมีหยาดเหงื่อออกให้เห็น
หายใจไมส่ ะดวก แน่นหน้าอก ทันทที ถ่ี ึงส้วม ฉนั รบี ไปยังหอ้ งเล็ก ๆ ทม่ี ผี นงั กน้ั ไว้ ฉันถบี ประตแู ละ
น่งั ลงพรอ้ ม ๆ กบั ถอดกางเกงในออกอยา่ งเร่งรีบ
รู้สึกโล่งอก ! เพิ่งมารู้ว่าคราวนี้แหละว่าจริงแล้วนี่คือสถานที่ที่ฉันมีเวลานั่งคิดที่ค่อนข้างนาน
สักหนอ่ ยหนึ่ง การเขา้ สว้ มถอื เป็นกจิ วัตรปกตนิ ะครับ
แต่ประทานโทษนะครับ คราวน้ี
ส�ำหรบั ประตู...จำ� เป็นตอ้ งปิด !



The Old Man, The Two Refugees
and A Winter Night

by Lamp-Lady Dr.Nightingale

“Aba1 Hmone! Aba Hmone!”

Someone was calling his name. The voice seemed familiar to him. Who was it? The
figure became distinct in his vision; it was a young man in the faded blue jean with a
bag slung over his shoulder; he was carrying two heavy-looking sacks — one on the other
shoulder and one in his hand. It was him... him...

“Oh dear! Maung Myat Min!”

“Oh my god! You still remember me. Aba, are you feeling well? I’m so glad to see you again.”

Aba Hmone was gazing at him in disbelief with mouth agape for a while and then the
tears started rolling down the old man’s gloomy eyes. Unconsciously, Aba Hmone fingered
the locket cord around his neck.

One year ago, he... they... just both of them...

The hazy night was falling asleep under the dim moonlight. The biting north wind
accompanied by the freezing December was bothering Aba Hmone. Fortunately, his tiny

1 An address used for the old man

163

hut along the shore was located next to a towering cliff. Otherwise, the log fire could not
keep him warm for that long by the chilly Chindwin River.

Hmm... what’s that noise?

“Oh my god, help me!”

“Oh mommy, please help me!”

“Somebody help me!”

The shrieks and tumult pierced the splashing and gurgle of the whirlpool. Something’s
happening! All of a sudden, he stood up in front of the fire and rushed to the shore.
The Moneywa-Kalaywa ferry-boat, of which a chug he had heard some minutes ago, had
overturned, most likely.

There was a big depression near the bend over there. Only if the steersman could
handle the rudder very well in passing it through, the boat would be safe. Otherwise, the
boat would be slewed round from side to side.

He carefully climbed the edge of the cliff to see the scene. Oh no, the boat upstream
from him was upside down and drifting down the river. He could also see many dark
figures flapping in the water. People and light objects kept sinking and floating. The scene
was only one shout away from him and it would take about five minutes to get there from
downstream. Goodness, could they hold on? How long could they bear the freezing water
even if they could swim very well?

Even if he paddled out to save them now, would he catch up the swimmers in the
whirlpool. Sure? Hmm... he didn’t know. Nothing is more diffcult than to become a human in
the world. So rescuing someone’s life from death is noble work. Well, no fisherman could
probably be drowned!

He ran down to the water’s edge and cast off the boat mooring rope. Then he went to
paddling quickly, taking the safest route. The nearer he became to the swimmers and their
baggage, the shriller the cry and splashing was more like the moan of a monster.

Hang on! The two men over there were Kyaw Gyi and Kyaw Lay, the two brothers. The
Fishermen!

Aba Hmone was delighted; the two drunkard brothers were the notorious trouble-

164

makers in the village who were known for gambling and being hotheaded. Being expelled
from the village, they had to dwell in a shack on the shore. But now, they did not stand
aside in this occasion. Well, they seemed to have good faith and it was a very delightful
moment he had.

However

Kyaw Gyi seized the two bags of a swimmer who came close to their boat. And Kyaw
Lay... he . . . he...

Oh no! The filthy animals!

Kyaw Lay swiped at the swimmer and then headed the boat to the shore.

“Shucks!”

Aba Hmone strained at the paddles at once. His blood began to bubble as he started
passing thorough the whirlpool.

He could see the two swimmers; a girl with loose hair who was almost drowned and
a man who was trying to grasp her. Aba Hmone doubled his effort to get there, but the
current disturbed the boat.

“Hold on! I’ll get you.”

“Please, sir, help me! I won’t forget your gratitude,” yelled one nearest swimmer. He was
grasping a huge bag, draping one of his hands over the side of the boat. Well, I could give
him a space. Let’s save the nearest one.

“Come on! Get on!”

He was given my hand.

“Please get this bag first,” said he.

“Alright, alright! You then get on. Quickly!”

Once the swimmer and his bag got on board, the boat went spinning. Oh no! There was
a rock over there. Aba Hmone paddled hard to keep away from the rock. Thank goodness!

As soon as he could handle the boat well enough, he searched for the two swimmers

165

he had seen some minutes ago. They were gone. There was no hope and it caused him
much pain.

“Forgive me, children,” he whispered.

He did not want to go back, with little expectation of the possible swimmers he would
save. He paddled very slowly and kept hunting for any survivors along the river.

Just debris, slippers, baskets, plastic bags, and other chunks of debris.

He looked vacantly at the overturned boat until it was swept away by the current.

“Hello, sir! I’m freezing,” said the survivor in the boat. Oh right! He was drenched.

“Wait a minute, it won’t be long. You’ll get to my home soon, and then you warm yourself
at a fire. I also have two blankets. Look! What’s that thing on the shore?”

They found a young man lying face down on the shore. Already dead?

“Okay. Can you see the hut over there? Go ahead and you can get a fire and a blanket
there,” said Aba Hmone.

“Thank God! He’s still alive, but he’ll die soon if he’s left in the open air. Poor silly man,
you shouldn’t have done like this. The Chindwin River is very rough, like hell, and you must
have known and been aware of it. Lots of whirlpools like Pae, Shwe Sayay and Watthite are
the devils of the river. Did you really think you could pass through them safely? You’re so
lucky that I’ve found you. You shouldn’t unwisely have fallen over the icy sand after having
struggled out of the water. You could have died in the cold. Why didn’t you try to get to a
shelter?” murmured the old man.

He carried the young man on his shoulder. The first survivor had already got in his hut
and changed his clothes with the dry one which had been hung from the rail. What about
the late comer? He needed dry clothes, too. But he had no spare clothes.

“Well, it’s better to take off mine.”

A Imone took off his clothes at once. Then everything went well; the two survivors, the
two blankets and a roaring fire.

Oh no! He was a bit short of rice. So he decided to make gruel to let them feel warmer.

166

Then he grilled some home-made smoked fish to serve them with a pot of green tea. Enjoy
your warm meal!

Ah... he was awake! He was the one who Aba Hmone had saved until he lost the two
other swimmers’ life. His name was Khin Maung Tin, from Mone Kwar town. He was going
home now by a ferry boat.

“Aba, I want to pay respect to you. You saved my life and I owe you. Please take this
money, as much as you want. I got this money at risk to my own life,” he said.

“No, my boy. I don’t need money. A fisherman’s life is perfect with a place to sleep and
food to eat. Money isn’t the reason that I saved you.”

“But I’ll come back to you with blankets, a mosquito-net, imported branded clothes,
foreign-made snack boxes, bottles of soft drinks and tinned food next month. I’ll buy you
an armful of gifts.”

“Thank you, my boy. But don’t bother yourself about me. I’ve never eaten them before
and I could not.”

“Whatever, I must give them to you. Now, good bye, Aba!”

“Alright, my boy. May you be long-lived and powerful! May you be free from any harm!
Goodbye, Khin Maung Tin.”

The next one I saved was Maung Myat Min. He came from the delta region.

“My dear boy, what are you staring at? It’s time to go. The boat is waiting for you.”

“Aba, what shall I say? Your gratitude... it’s... I I

“Oh, why are you crying, my dear?”

“My life is so hard, Aba. All the money I get is for the cost of my mother’s medical fees.
She’s chronically ill. So without any spare money, my life is materially deprived. This locket
is the only inheritance Mom gave to me. A philosophers’ stone that our relative monk
awarded us is put in the locket. I’ve worn it since my childhood and it’s what I value most.
So I want to give it to you to show my appreciation for you. Please take it, Aba.”

167

The young man let Aba’s hand spread out and put the locket, which he took off from his
neck, in his hand. Then he looked up at him and went straight down to the shore.

“Hey, hey, my boy! Maung Myat Min!”
He could not hear. He would not.
“Aba! Aba! What are you thinking? I miss you so much and I always wanted to come
back to you. Mom’s dead and I was busy with the funeral. Even after the funeral, I was
working on my recovery in business. After all, I’m able to reach you.”
He held and gently shook the flabby arm of Aba Hmone. Every kind of pleasure was
sinking into his heart. Aba Hmone was shivering in contentment.
“Aba, I have many gifts for you. This rice is our regional product. Here are a blanket, a
pasoe2 and a tite-pone3 which is made by my aunt. This quilt and a fishing-net are bought
by my own money.. .ah.. and a woolen hat. Let me pay obeisance to you.”
“Oh, my dear! Why are you bringing so many gifts? I really don’t need them. My life is
perfect with this hut and the fishing net.”
“Ah.. .by the way, I think Khin Maung Tin has already visited you. He lives not far from
you and he is such an affluent businessman. He might pay a visit to you very often. Did he
also remember me?
“Hmm... Khin Maung Tin? I don’t know whether he’s feeling well, my dear.”

2 Garment of Myanmar males
3 Jacket worn by Myanmar

พอ่ เฒา่ กบั สองผลู้ ภ้ี ยั กลางคนื ฤดหู นาว

เรือ่ งโดย แลมป์ เลดี้ ดร.ไนตงิ เกล | Bamee แปล

“อะบา1 มอน ! อะบา มอน !”
ใครบางคนร้องเรียกช่ือเขา เสียงฟังดูคุ้นหู ใครกันนะ สายตาเพ่งเห็นร่างน้ันชัดข้ึน ชายหนุ่ม
ใส่กางเกงยนี ส์สนี ำ้� เงินซดี สะพายกระเปา๋ พาดบ่า ถอื กระสอบใหญท่ า่ ทางดหู นกั มาด้วยสองกระสอบ
กระสอบหนงึ่ พาดบ่า มอื หน่ึงหิว้ อีกกระสอบเขาน่นั เอง...เขาคนนน้ั
“โอ้โฮ ! หม่อง เมยี ต มนิ นเ่ี อง !”
“ให้ตาย อะบายังจ�ำผมได้ด้วย อะบาสบายดไี หมครับ ดจี ังทีไ่ ด้เจออะบาอีก”
อะบา มอน อา้ ปากค้าง มองชายหนมุ่ อยา่ งไม่เชื่อสายตาตัวเอง แลว้ นำ้� ตาก็พลันไหลพรากจาก
ดวงตาฝ้าฟางของชายชรา อะบา มอนเผลอเอ้อื มมอื จบั ตลบั ท่ีหอ้ ยอยูท่ ่คี อตนโดยไมร่ ตู้ วั
เมื่อหนง่ึ ปกี อ่ น เขา...พวกน้ัน...ทง้ั สองคนนนั้ ....
คำ่� คนื หมอกมวั สะลมึ สะลอื กลางแสงจนั ทรจ์ าง ลมเหนอื เดอื นธนั วาคมอนั หนาวเหนบ็ พดั บาดผวิ
โชคยงั ดที ก่ี ระทอ่ มนอ้ ยของอะบา มอนตง้ั อยตู่ ดิ แถบผาสงู ตระหงา่ น มเิ ชน่ นนั้ ไฟฟนื ของเขาคงสลู้ มหนาว
ริมแมน่ �ำ้ ชว่ีดวน่ี ไม่ไหวเป็นแน่
เอ... นนั่ เสยี งอะไรนะ
“คุณพระ ! ช่วยดว้ ย !”

ๅ คำ�เรยี กชายสูงวัย

169

“แมข่ า ! ชว่ ยหนูด้วย !”
“ใครก็ไดช้ ว่ ยที !”
เสียงกรีดร้องเอะอะดังแทรกกลบเสียงสาดกระเซ็นโครกครากของน้�ำวน มีอะไรผิดปกติแน่
เขาลุกยืนพรวดหน้ากองไฟแล้วรุดไปยังริมฝั่ง เรือข้ามฝากโมนยวา-กะเล่วะที่เขาเพิ่งได้ยินเสียง
ไม่ก่ีนาทีกอ่ นคงพลกิ ควำ�่
คุ้งน�้ำข้างหน้ามีแอ่งใหญ่อยู่ ถ้านายท้ายคุมหางเสือเก่งก็ยังจะพอผ่านไปได้อย่างปลอดภัย
ไม่อยา่ งนน้ั เรือจะถกู เหวี่ยงโคลงไปมา
เขาไต่ไปยังรมิ ผาอย่างระมัดระวงั เพื่อส่องดเู หตุการณ์ แย่ละ เรอื คว�่ำอย่ทู างตน้ นำ้� เหนอื จากทท่ี ่ี
เขาอย่แู ล้วก�ำลงั ล่องลงมาตามนำ้� เขาพอมองเหน็ ร่างด�ำ ๆ ตะเกยี กตะกายอยูใ่ นน้�ำ ผคู้ นและสง่ิ ของ
ชนิ้ เล็กชนิ้ นอ้ ยลอยผลุบลอยโผล่ ทีเ่ กดิ เหตุไมไ่ กลจากทเี่ ขาอย่มู ากนกั อีกประมาณหา้ นาทีก็คงลอย
ตามนำ้� มาถงึ เขา ตายละ พวกนั้นจะทนไหวไหมนะ ถึงจะว่ายน�ำ้ เกง่ กไ็ ม่รู้จะทนอยู่ในน�ำ้ เยน็ เฉยี บนี่ได้
อกี นานแคไ่ หน
ถา้ เขาพายเรอื ออกไปตอนนจี้ ะทนั ชว่ ยพวกนน้ั ตรงนำ้� วนไหมนะ อมื ไมแ่ นใ่ จเหมอื นกนั ไมม่ อี ะไร
ยากเยน็ แสนเขญ็ กวา่ การเกดิ เปน็ คนแลว้ การชว่ ยชวี ติ คนถอื เปน็ บญุ มหาศาล เอาวะ ชาวประมงทไี่ หน
จะจมน�ำ้ ตาย
เขาวงิ่ ไปทร่ี มิ นำ�้ ปลดเชอื กเรอื แลว้ พายเรอื ออกไปอยา่ งรวดเรว็ โดยเลอื กเสน้ ทางทปี่ ลอดภยั ทสี่ ดุ
ย่ิงเข้าใกล้ผู้คนกับสัมภาระมากเท่าไร เสียงกรีดร้องกับเสียงตีน�้ำก็ย่ิงดังโหยหวนเหมือนเสียงโหยไห้
ของปีศาจ
เอะ๊ เดย๋ี ว ! ชายสองคนนัน่ มันกะยอ จี กบั กะยอ เล สองพน่ี อ้ งชาวประมงน่ีนา
อะบา มอนดใี จ สองพนี่ อ้ งขเ้ี มาขน้ึ ชอ่ื เรอ่ื งเปน็ ตวั ปญั หาของหมบู่ า้ น ตดิ การพนนั แลว้ กอ็ ารมณร์ อ้ น
ทง้ั สองถกู ขบั ออกจากหมบู่ า้ น ตอ้ งมาปลกู กระตอ๊ บอยรู่ มิ ฝง่ั แตอ่ ยา่ งนอ้ ยตอนนส้ี องคนนนั่ กไ็ มน่ งิ่ เฉย
ดูยงั พอมีคุณธรรมเหลืออยู่บ้าง เขาดีใจเสยี จริง
แต่ทว่า...
กะยอ จคี วา้ กระเปา๋ สองใบมาจากคนทีว่ ่ายมาใกล้เรอื ของพวกเขา สว่ นกะยอ เลมัน...มัน...
ไม่นะ ! ไอพ้ วกระยำ�
กะยอ เลฟาดคนในน�ำ้ แล้วหนั เรือกลบั เข้าฝ่งั
“บ้าเอย๊ !”

170

อะบา มอนเร่งฝพี ายเร็วข้ึน เลอื ดเดอื ดพลา่ นเมอ่ื พายมาถึงชว่ งทางนำ้� วน
เขาเหน็ คนสองคนวา่ ยอยใู่ นนำ้� เดก็ สาวผมยาวสยายคนหนงึ่ ทใี่ กลจ้ มนำ้� เตม็ ที่ กบั ผชู้ ายทพ่ี ยายาม
ควา้ ตวั เธอไว้ อะบา มอนเรง่ ฝพี ายเรว็ ขึ้น แต่กระแสน้ำ� เชย่ี วขวางเรอื ไว้
“อดทนไวก้ อ่ น มาช่วยแลว้ ”
“ขอร้องละ ชว่ ยผมด้วย ผมจะไม่ลืมบญุ คณุ เลย” คนที่ใกล้เขาที่สุดตะโกนขึ้นมา ผูช้ ายคนนน้ั
กอดกระเปา๋ ใบมหึมาไว้ อกี มือเกาะกราบเรอื เอาวะ ยงั พอมที นี่ ะ ชว่ ยคนใกล้สดุ ไวก้ ่อน
“เอ้า ขนึ้ มาเลย”
อะบายืน่ มือช่วย
“เอากระเป๋าผมไปก่อน” ผชู้ ายคนนั้นบอก
“เออ ก็ได้ แล้วกข็ ้นึ มาได้แล้ว เรว็ เขา้ ”
พอชายคนนัน้ ขึน้ เรอื มาพรอ้ มกระเป๋าของเขา เรอื ก็หมนุ ควา้ ง แยล่ ะ ตรงนน้ั มหี นิ อยู่ อะบา มอน
เร่งพายสดุ ฝมี ือให้ห่างจากหนิ รอดแลว้ !
พอกลบั มาคมุ เรอื ได้ เขากม็ องหาผชู้ ายกบั เดก็ ทมี่ องเหน็ อยเู่ มอื่ ก้ี แตไ่ มท่ นั เสยี แลว้ ทำ� เขาปวดใจ
“อโหสิให้ข้าเถอะนะ ลกู เอย๊ ” เขากระซบิ แผ่ว
เขาไมอ่ ยากยอ้ นเรือกลบั ไป ด้วยเหลือความหวังเพยี งรบิ หรี่ว่าจะชว่ ยใครไดท้ ัน เขาพายเรอื ชา้ ๆ
มองหาผ้รู อดชีวติ คนอ่ืน ๆ ในแมน่ ้ำ�
มีแต่เศษซาก รองเทา้ แตะ ตะกรา้ ถงุ พลาสติก แล้วกซ็ ากเศษอกี ...
เขาเหม่อมองเรือท่ลี ม่ จนกระทงั่ สายน้�ำพดั พามนั หายไป
“เอ่อ คณุ ครับ ผมหนาวจะตายแลว้ ” ผู้รอดชีวติ บนเรอื เขาพูดขึ้นมา
เออ้ จริงด้วย เขาตัวเปยี กโชกเลยนี่
“แป๊บนะ อีกอึดใจเดียว เดี๋ยวก็ถึงบ้านข้าแล้ว แล้วจะได้ไปผิงไฟอุ่น ๆ ข้ามีผ้าห่มอยู่สองผืน
เฮ้ย ดซู ิ อะไรอย่บู นฝ่งั นัน่ น่ะ”
พวกเขาเจอชายหนมุ่ คนหนง่ึ นอนแผ่หราอยบู่ นฝ่ัง ตายเสียแลว้ หรือ
“เอา้ น่ี เอง็ เห็นกระท่อมตรงนน้ั ไหม เดนิ ไปก่อนเลย ไปผงิ ไฟห่มผา้ ไวซ้ ะ” อะบา มอนกลา่ ว
“สวรรคท์ รงโปรด เขายังไมต่ าย แตเ่ ดีย๋ วตายแนถ่ ้านอนตากลมอยู่อยา่ งน้ี ไอบ้ ้อื เอย้ ไม่น่าเลย

171

แมน่ �้ำชวด่ี ว่นี เชยี่ วจะตาย ก็น่าจะรนู้ ่าจะระวังกันไว้อยู่ มีน�ำ้ วนต้งั เยอะแยะ ไหนจะเป จะเฉว่สะเย
ไหนจะวัทไท ร้าย ๆ ท้ังน้ัน คิดเรอะว่าจะผ่านไปได้ง่าย ๆ ปลอดภัยน่ะ โชคยังดีท่ีข้ามาเจอเอ็ง
ใครเขาขนึ้ จากน้ำ� แล้วไปนอนบนทรายเย็น ๆ กนั หนาวตายไดเ้ ลยนะ ท�ำไมไม่แขง็ ใจไปหาทห่ี ลบพกั ”
ชายชราบน่ งมึ ง�ำ
เขาแบกชายหนุ่มพาดบ่า ชายคนแรกถึงกระท่อมแล้วเปล่ียนใส่ชุดแห้งท่ีแขวนไว้ตรงราว
เรียบรอ้ ยแล้ว แลว้ คนใหมน่ ีล่ ะ่ ต้องเปล่ียนใสเ่ สอื้ แหง้ ๆ เหมือนกัน แต่เขาไมเ่ หลอื เส้อื ผา้ ส�ำรองแล้ว
“เอาวะ ถอดของขา้ ให้ใส่ก็ได้”
อะบา มอนถอดเสื้อตวั เองออกทนั ที หลังจากนน้ั ทกุ อย่างกเ็ รยี บรอ้ ยดี ผ้รู อดชีวติ สองคน ผ้าห่ม
สองผนื กองไฟลุกโหม
ตายละ ขา้ วจะหมดแลว้ ดว้ ย เขาเลยตดั สนิ ใจทำ� ขา้ วตม้ ใหก้ นิ กนั จะไดอ้ นุ่ ๆ แลว้ ยา่ งปลารมควนั
ทีเ่ ขาท�ำเอง เสริ ์ฟพรอ้ มชาเขียวหนึ่งกา กนิ ให้อรอ่ ยนะ
อ้าว...ต่นื ละ คนนคี้ ือคนที่อะบา มอนชว่ ยไว้กอ่ นจะคลาดกบั สองคนในน�้ำน่นั ไป เขาชอื่ คนิ
หม่อง ทนิ จากเมืองโมนควา เขาก�ำลังข้ึนเรอื ขา้ มฟากกลับบา้ น
“อะบา ผมอยากขอบพระคณุ อะบา อะบาชว่ ยชวี ติ ผมไว้ ผมเปน็ หนช้ี วี ติ อะบา โปรดเอาเงนิ นไี่ ป
เทา่ ไหรก่ ไ็ ดเ้ ทา่ ทอ่ี ะบาอยากไดเ้ ลย ผมเส่ยี งชีวติ เพือ่ ไอ้เงนิ นีแ่ หละ” เขาบอก
“ไม่เอาหนุ่ม ข้าจะเอาเงินไปท�ำอะไร ชาวประมงน่ะมีแค่ท่ีซุกหัวนอนกับอาหารให้กินทุกม้ือ
ก็พอแล้ว ข้าไม่ไดช้ ว่ ยเอง็ เพราะหวังเงนิ หรอกนะ”
“งัน้ เดย๋ี วเดือนหน้าผมจะกลบั มาหาอะบาพร้อมผา้ หม่ มุง้ เสอื้ ผ้าจากเมืองนอก ขนมกลอ่ งจาก
ต่างประเทศ ขวดน้�ำอดั ลมแล้วก็อาหารกระป๋อง ผมจะซอื้ ของขวญั มาใหอ้ ะบาเตม็ หอบเลย”
“ขอบใจมากหนมุ่ แต่เอ็งไมต่ อ้ งลำ� บากหรอก ของพวกน้ันข้าไมเ่ คยกิน กินเป็นซะท่ไี หน”
“ถึงไง ผมกจ็ ะเอามาให้อะบาแหละ แตต่ อนนี้ผมไปก่อนนะ อะบา”
“เออหนมุ่ มชี วี ิตยนื ยาวแข็งแรงนะ ใหแ้ คล้วคลาดปลอดภยั ไปดีมาดลี ่ะ คิน หม่อง ทิน”
คนถัดไปทข่ี ้าชว่ ยไวค้ ือ หมอ่ ง เมียต มิน มาจากแถบปากแม่น้ำ�
“เอ้า หนมุ่ เอย้ จอ้ งอะไรอยนู่ ่ันล่ะ ไปได้แล้ว เรือรออยูโ่ นน่ ”
“อะบา ผมจะขอบคณุ ยงั ไงดี พระคุณของอะบา...มนั ...ผม...ผม...”
“เอา้ ร้องไหท้ �ำไมล่ะ ลูกเอย๊ ”

172

“ชีวิตผมล�ำบากมากเลย เงินท้ังหมดท่ีมีก็เอาไปรักษาแม่ แม่ป่วยเรื้อรัง พอไม่เหลือเงินเก็บ
ขา้ วของอะไรผมกไ็ มม่ ีเลย แต่...ล็อกเก็ตนเี้ ปน็ มรดกเดียวทแี่ มใ่ ห้ผมมา ล็อกเกต็ ท่ขี า้ งในมขี องขลงั
ที่ญาติผมทเ่ี ปน็ พระให้ไว้ ผมใสม่ าตลอดตง้ั แตย่ งั เลก็ เป็นของมคี ่าท่สี ดุ ในชวี ติ ผมเลย ผมอยากให้
อะบาไว้เปน็ สนิ น้ำ� ใจแสดงความขอบคุณของผม รบั ไวเ้ ถอะนะ อะบา”
ชายหนมุ่ แงะมอื อะบาออกแลว้ ยดั ตลบั ท่ีถอดจากคอใส่มอื ไว้ เขามองหนา้ อะบาแลว้ เดินตรงไป
ยังชายฝ่ัง
“เฮย้ เฮ้ย หนมุ่ ! หมอ่ ง เมยี ต มิน !”
แตเ่ ขาไมไ่ ด้ยนิ ไมย่ อมหยุดฟังเสียดว้ ยซ�ำ้
“อะบา อะบา เหมอ่ อะไรอยนู่ ่ะ ผมคดิ ถงึ อะบามากเลย อยากกลับมาหาอะบาตลอด แม่ผมเสยี
ผมก็ยุ่งกบั งานศพ พอจบงานศพผมกท็ ำ� งานงก ๆ ประคองกิจการใหร้ อด เรยี บรอ้ ยแล้วถึงมาหาอะบา
ไดน้ ่แี หละ”
เขาจับแขนป้อแป้ของอะบา มอน แล้วเขย่าเบา ๆ ปีติปร่ิมใจ อะบา มอนตัวสั่นเทาด้วย
ความปลม้ื ปีติ
“อะบาผมมีของขวัญมาให้เต็มเลย ข้าวน่ีเป็นผลิตภัณฑ์ของแถบนี้เลยนะ นี่มีผ้าห่วงปาโซ2
แล้วก็ไทโพน3 ท่ีป้าผมเย็บเอง ผ้านวมกับอวนนี่ผมก็ซื้อด้วยเงินผม...อ้า...แล้วก็หมวกผ้าขนสัตว์
ใหผ้ มตอบแทนคณุ อะบานะ”
“โอย ลกู เอย๊ เอาของมาให้ทำ� ไมตัง้ เยอะตั้งแยะ ขา้ ไม่จำ� เปน็ ตอ้ งใช้หรอก มแี คก่ ระท่อมนี้กับอวน
กม็ ีความสขุ แล้ว”
“อ้อ อกี อยา่ ง ผมว่าคิน หม่อง ทนิ คงมาเย่ียมอะบาแล้วละ่ สิ บ้านเขาอย่ไู ม่ไกลจากน่ี แลว้ เห็น
ตอนนีก้ เ็ ป็นนกั ธุรกจิ รำ่� รวยดว้ ย คงมาเย่ยี มอะบาบ่อยเลย เขาจ�ำผมไดไ้ หม อะบา”
“หือ...คนิ หม่อง ทนิ เรอะ เปน็ ตายร้ายดยี ังไงมัง่ กไ็ มร่ ู้ ลูกเอ๊ย”

2 เคร่อื งแต่งกายชายพมา่
3 เสือ้ คลุมชาวพม่า



Water in the Bottle

Originally written in English
by Zefri Ariff

He looked away at the electronic board featuring the slide of the lecture. His view
seemed to be uncertain whether his attention was directly to the slides or getting through
behind the wall. The lecture hall was dominated by Dr. Masaru Emoto’s voice. He presented
the findings through his book The Hidden Message in Water. He also did not blink in seeing
the photos of crystal water captured by a high speed camera at water level freezing below
the 25 degrees Celsius level. Dr. Masaru, assisted by Kazuya Ishabasi, a microscope expert,
said the water particles responded to the words spoken to them.

HADO, the effect of energy waves, is prescribed by Dr. Masaru as an alternative medical
method that can cure various diseases.

“Even at high levels of confidence, the effect of Placebo, is very successful in changing
the abnormal wave of patients by using positive words in the form of prayer or motivation
loaded with spiritual value,” said Dr. Masaru quite slowly but deliberately.

He seemed to remember something with his forehead wrinkled as his right finger
pointing down his right earlobe.

Dr. Masaru looked right into his face. He’s awake.

“What do you want to ask?”

175

The lecture hall is silent.

The attendees who filled the main conference hall were silent.

“Water spells can calm someone’s trauma?”

“What do you mean by water spell?”

“Water that spells by certain readings.”

“Negative or positive?”

“Both.”

“No.”

“Why?”

“Depending on the intention of the words being called on the water particles.”

He looked at the water bottle placed on the podium where he spoke during the
introductory of his research.

The water in the bottle is calm. A group of water particles, H2O, are eager to get out.
Bottle lid is still closed. Outside of clear bottle coating, Dr. Masaru explains something to
the audience. He could not hear the details of their conversation. But through Dr. Masaru’s
hand movements and forehead wrinkles it is quite clear that what is being said is somewhat
serious. This is not the first time she faced such a situation. Especially those who have a
wrinkled forehead.

Before being brought into the hall, she was in the glass box. The atmosphere is very
cold. On the surface of the glass there is a hot steam that reaches the wall and turns into
a drop of water. She and her group of friends had been put there this morning. One by
one her friends were removed from there. Each time the sound of a coin falls it will echo a
heavy fall. The human face in front of the glass coil that initially wrinkled on the forehead
seemed happy.

Throughout this morning she never saw the joy of the people who greeted them.

“Wow, it’s very hot outside. Raining occasionally.”

176

“You’re still complaining. Blaming the rain. Blaming the heat. Well, I’m buying you a
drink.”

The friend next to her looks down. She was surprised. Hasn’t got time to say something.
No congratulations or goodbye. The important thing is to be prepared every time the coins
are inserted.

That morning she saw the light after a long time being sealed in the box. She is
uncertain how long she was stuck in the dark. Once in a while she heard the sound of the
items being unloaded.

Several parties of water particles, H2O, many times ask themselves about their origins.
I’ve been living very long. I have seen many civilizations. I’ve been through many lives. Only
this time I felt myself clean and glorified. Not many personnel were asking how sad I was
falling from the sky. Disappointed forest leaves enter the river. My fate is good. My friends
who have fallen from the cloud do not have their circumstances.

I had a chance to get through the rapids. Cruise a river. See the village. See people. See
animals. See the fish. See rain. And I met many acquaintances. Some say they have gone
down to earth many times. They enjoyed telling stories about the earth and sky.

In the glass case I was clearly looking at the friends who looked healthy and very
healthy. Me? I have gone through some process before getting here. I went out many times
into a channel that I did not know where it came from and where it ended. Instantly I felt
cold. I instantly felt hot. Instantly I’m in a fast pace. Instant in slow flow. I see many new
faces. I just remembered a dark night we fell into the deep tunnel. And suddenly we moved
fast, as if inhaled. And we arose in one large reservoir. That’s the first time I’ve looked
around the human face closely.

Perhaps I was the longest stuck in the reservoir. Every time I hear a tap open, I swim
away from the suction hole. I heard a scream. Something fun. Some are scared. My friend
once said: “We live for another life.”

I do not understand. Suddenly I fell.

“Dr. Masaru, your lecture is at the main conference hall.”

In a state of shaking I tried to neutralize the situation.

“Welcome to our university, Dr. Masaru. We are very impressed with your studies.”

177

Dr. Masaru looked at the water bottle on the podium. He approached the podium and
held the bottle.

“Philosophy of life is very easy to appreciate. What’s around us all, has certain functions
in our lives. It all starts with intentions. Are you not aware that we live for another life?”

She snapped up at Dr. Masaru’s words.

Suddenly the lid of the bottle is opened. She did not have time to remember what
happened.

Masaru stopped talking. He enjoyed the water in the bottle. Finished. Nothing left. The
bottle is empty.

“Well, let’s see. The water in the bottle is gone. Where’s the water in the bottle?”

น�ำ้ ในขวด

เรือ่ งโดย เซฟรี อารฟี | เกศณี แปล

เขามองออกไปทบ่ี อร์ดอเิ ลก็ ทรอนกิ ส์ ซึง่ ก�ำลังฉายสไลด์บรรยายอยู่ การมองของเขาดเู หมือน
จะไม่แน่ว่า เขาก�ำลังสนใจที่แผ่นสไลด์หรือก�ำลังมองผ่านไปยังผนังด้านหลังกันแน่ เสียงของ
ดร.มาซารุ อโิ มโตะ โดดดังไปทัว่ หอ้ งบรรยาย เขากำ� ลังแสดงถงึ การค้นพบท่เี ขาเขียนลงหนังสือทชี่ อื่ วา่
“สาสน์ ที่ซ่อนอยใู่ นน้�ำ” เขาไม่กะพรบิ ตาเลยดว้ ยซำ้� ตอนทีม่ องเห็นภาพถ่ายของผลึกน้�ำท่ถี กู แช่แขง็
ในอุณหภมู ิทต่ี �ำ่ กว่า 25 องศาเซลเซียสซึ่งภาพนน้ั ถา่ ยไวด้ ้วยกลอ้ งความเร็วสูง ดร.มาซารุมผี ชู้ ่วยช่ือ
โคซายุ อบิ ายาชิ ซง่ึ เปน็ ผชู้ ำ� นาญการเรอ่ื งกลอ้ งจลุ ทรรศนไ์ ดก้ ลา่ ววา่ อนภุ าคของนำ�้ ลว้ นตอบสนอง
ต่อคำ� พูดทเ่ี ราพดู กับพวกเขา

ฮาโดะ ซ่ึงเปน็ ชื่อเรียกผลกระทบทเี่ กดิ จากคลื่นพลงั งาน ดร.มาซารุบรรยายไวว้ า่ เป็นวิธีการแพทย์
ทางเลอื กอกี ทางหนึ่งท่สี ามารถรกั ษาโรคไดม้ ากมาย

“แมแ้ ตเ่ วลาทเ่ี รามน่ั ใจในระดบั ทส่ี งู มาก ๆ ผลของกระบวนการของยาหลอก กย็ งั ประสบความสำ� เรจ็
อย่างมากในการเปล่ียนคลื่นพลังที่ผิดปกติของคนไข้ โดยการใช้ค�ำพูดเชิงบวกทั้งท่ีอยู่ในรูปของ
การสวดภาวนาหรือคำ� พูดกระตนุ้ จิตใจอนั เตม็ ไปด้วยคณุ คา่ ทางจิตวญิ ญาณ” ดร.มาซารุกลา่ วอยา่ ง
ค่อนขา้ งชา้ แต่ต้ังอกตั้งใจ

ผู้ฟงั คนหนึ่งย่นหน้าผากและใชน้ วิ้ มอื ขวาของเขาช้ีไปทตี่ ่ิงหขู วา ดูเหมอื นวา่ เขาก�ำลังจะจำ� บางสิง่
บางอย่างได้ ดร.มาซารุจ้องตรงไปทีใ่ บหนา้ ของเขา เขาก�ำลังตืน่ ตัวอยู่

“เธออยากจะถามเรอื่ งอะไรเหรอ”
ห้องบรรยายเต็มไปด้วยความเงยี บ
ผ้เู ขา้ ร่วมฟังการบรรยายทอ่ี ยใู่ นหอ้ งสัมมนาตา่ งกเ็ งียบกริบ
“น�ำ้ เสก จะช่วยรักษาอาการเจบ็ ป่วยไดจ้ รงิ หรือครบั ”
“เธอหมายความวา่ อะไรละ่ น้�ำเสกเนี่ย”

179

“นำ้� ท่ถี ูกร่ายมนตร์โดยการสวดบทสวดบางบท”
“ในทางบวกหรอื ในทางลบล่ะ”
“ทั้งสองแบบเลย”
“ไมไ่ ด้หรอก”
“ท�ำไมครับ”
“มันขึ้นอยู่กับความตงั้ ใจของค�ำต่าง ๆ ที่ใชเ้ รยี กอนภุ าคของน�้ำ”
เขามองไปทข่ี วดนำ้� ทว่ี างอยบู่ นโตะ๊ โพเดยี มทเ่ี ขาใชย้ นื บรรยายแนะนำ� การวจิ ยั ของเขา นำ้� ในขวดนนั้
ดราา้ บนเนรอียกบขไอมง่กขรวะดเพใสื่อยมังถกกู ลหุ่มอ่ หอ้มุานอุภยู่าดครข.มอางซนา้�ำร ุอHธิบ2Oายบตา่างงอตย้อ่างงกใหารก้ จับะผอเู้ อข้ากรม่วามกฝาราบขรวรดยยาังยปฟิดงั สนิทอยู่
น�้ำไม่ได้ยินรายละเอียดของบทสนทนาท่ีเกิดขึ้น แต่จากที่เธอสังเกตการเคล่ือนไหวของมือของ
ดร.มาซารุ และดจู ากรอยยน่ ทห่ี นา้ ผากของเขา กค็ อ่ นขา้ งชดั เจนวา่ ดร.มาซารกุ ำ� ลงั พดู ถงึ เรอ่ื งซเี รยี สอยู่
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้พบกับสถานการณ์เช่นนี้ โดยเฉพาะการท่ีเธอได้เห็นรอยย่นท่ีปรากฏอยู่บน
หนา้ ผากของพวกเขา ก่อนทเี่ ธอจะเข้ามาอยู่ในห้องบรรยาย เธออยใู่ นตูแ้ ช่มาก่อน บรรยากาศรอบ ๆ
ตัวของเธอนั้นเยน็ มาก บนผวิ ของตู้แชม่ ไี อน�้ำทเี่ กิดจากความร้อนทีผ่ ่านเขา้ มาทฝ่ี าตู้กระจกและกลน่ั
ตัวเองจนกลายเป็นหยดน้�ำ เธอและผองเพอ่ื นได้ถูกพามาอยทู่ น่ี ่ตี อนเชา้ ของวันนี้ เพ่ือน ๆ ของเธอ
ถูกย้ายออกจากตู้ไปทีละขวด แต่ละคร้ังที่มีเสียงของเหรียญท่ีถูกหยอดเข้ามา มันจะมีเสียงเหมือน
ของตกทดี่ งั มาก ใบหนา้ ของมนษุ ยท์ ปี่ รากฏอยหู่ นา้ ตใู้ นตอนแรกมรี อยยน่ อยทู่ หี่ นา้ ผากนน้ั ดมู คี วามสขุ
แตต่ ลอดเชา้ นเี้ ธอยงั ไมเ่ หน็ รอ่ งรอยของความสขุ ปรากฏอยู่บนใบหน้าของผู้คนทเี่ ธอไดท้ ักทาย
“โอ้โห ข้างนอกมันรอ้ นมากเลยนะน่ี ฝนก็ตกบ้างไม่ตกบ้าง”
“คณุ ยังบน่ อยูอ่ ีกเหรอ โทษแต่ฟา้ แตฝ่ น โทษความร้อนบ้างละ เอางี้ เด๋ียวผมจะซื้อนำ้� ให้คุณดืม่ ก็
แลว้ กนั ”
เพอื่ นทอี่ ยถู่ ดั จากเธอมองลงไปดา้ นลา่ ง เธอรสู้ กึ แปลกใจมาก และไมม่ เี วลาทจ่ี ะพดู อะไรออกไปเลย
ไม่มีแม้แต่ค�ำแสดงความยินดีหรือค�ำพูดกล่าวลา ส่ิงท่ีส�ำคัญก็คือจะต้องเตรียมตัวตลอดเวลาเม่ือ
ไดย้ ินเสยี งหยอดเหรียญ
เช้าวันนั้นเธอได้มองเห็นแสงสว่างหลังจากที่ถูกห่ออยู่ในกล่องมาเป็นเวลานาน เธอไม่แน่ใจว่า
เธอตดิ อยใู่ นความมดื มาเปน็ เวลานานเทา่ ไหรแ่ ลว้ เมอื่ ไมน่ านมานเ้ี ธอไดย้ นิ เสยี งของถกู ปลอ่ ยลงจากตู้
หลายคร้งั ที่กลุม่ ของอนภุ าคน�ำ้ ไดถ้ ามตัวเอง เก่ยี วกบั ตน้ ก�ำเนิดของตน ฉันมชี วี ติ อยู่มานานแลว้
ฉนั ได้เหน็ อารยธรรมมากมาย ฉนั ไดผ้ า่ นสิง่ มชี ีวติ มากมาย มเี พยี งคร้ังนีท้ ่ีฉนั รู้สกึ วา่ ตวั เองสะอาดและ

180

บริสุทธ์ิ มีเพียงไม่กี่คนหรอกที่จะถามว่าฉันเศร้าแค่ไหนตอนที่ตกลงมาจากท้องฟ้า ผิดหวังแค่ไหน
เวลาใบไมป้ า่ ตกลงสแู่ ม่น้ำ� แตก่ ็นับว่าฉันมชี ะตาชวี ิตท่ดี ี เพอื่ นของฉนั ทต่ี กลงมาจากกอ้ นเมฆ ไม่มี
สถานการณ์แบบนห้ี รอก

ฉนั มโี อกาสได้ไหลไปกับสายน้�ำเชีย่ ว ล่องไปกบั แมน่ �้ำ ไดพ้ บเห็นหม่บู ้าน พบเหน็ ผู้คน เห็นสตั ว์
ตา่ ง ๆ เหน็ ฝูงปลา เห็นสายฝน และฉันได้พบกับสง่ิ คนุ้ เคยอีกหลายอยา่ ง บางคนบอกกบั ฉนั วา่ เขา
ตกลงมาจากฟากฟ้าหลายครงั้ แล้ว พวกเขาสนกุ ต่อการเล่าเรือ่ งเกีย่ วกับฟากฟา้ และผนื ดนิ

ตอนทอี่ ยู่ในตู้แช่ ฉันมองเหน็ เพ่อื น ๆ ชัดมาก เขาดูสะอาดบรสิ ุทธิแ์ ละมีสขุ ภาพดีมาก ๆ ส่วน
ตวั ฉนั นะ่ เหรอ ฉนั ไดผ้ า่ นกระบวนการหลายขนั้ ตอนกอ่ นทจ่ี ะมาอยทู่ น่ี ่ี ฉนั ไดไ้ หลผา่ นทอ่ หลาย ๆ ทอ่
ที่ฉนั ไมร่ ู้วา่ มนั มจี ดุ เรม่ิ ต้นทต่ี รงไหน และจะไปสนิ้ สดุ ทต่ี รงไหน ทนั ใดนัน้ ฉันกร็ สู้ ึกหนาว อกี ครูห่ น่ึง
ฉันก็รสู้ ึกร้อน อกี ครู่หน่ึงฉนั กร็ ู้สกึ ว่าฉันไหลเรว็ มาก อกี ครู่หนงึ่ ฉันกร็ สู้ กึ ไหลลงอยา่ งช้า ๆ ฉนั พบเห็น
คนหน้าใหม่ ๆ มากมาย แลว้ ฉันกจ็ �ำได้ถึงคนื เดอื นมดื ทฉ่ี ันได้ตกลงมาสูท่ ่อทล่ี กึ มาก ทันใดนัน้ เราก็
ถกู ผลกั ใหเ้ คลอ่ื นทอี่ ยา่ งรวดเรว็ ประหนงึ่ ถกู สบู แลว้ เรากต็ นื่ ขน้ึ มาพบวา่ เราอยใู่ นทกี่ กั เกบ็ อนั กวา้ งใหญ่
น้นั เป็นครั้งแรกท่ีฉนั ไดม้ องเหน็ ใบหนา้ ของมนษุ ย์ทอี่ ย่รู อบ ๆ อย่างใกล้ชิด

บางทีฉันอยากจะติดอยู่ในท่ีกักเก็บอันใหญ่โตเป็นเวลานาน ทุกครั้งท่ีฉันได้ยินเสียงเปิดก๊อกน้�ำ
ฉนั จะวา่ ยนำ้� หนใี หไ้ กลจากหลมุ ทจ่ี ะดดู เราออกไป ฉนั ไดย้ นิ เสยี งกรดี รอ้ ง เหมอื นมอี ะไรสนกุ ๆ เกดิ ขนึ้
บางคนก็ต่ืนกลวั เพือ่ นของฉันคนหน่งึ กลา่ ววา่ “เรามชี วี ิตอยู่เพื่อชวี ติ อน่ื ”

ฉนั ยงั ไม่ทันจะเขา้ ใจ ทันใดนั้นเอง ฉนั ก็ตกลงมา
“ดร.มาซารุ การบรรยายของคุณอยทู่ ี่ห้องประชมุ ใหญ่นะครับ”
ตอนทีฉ่ ันก�ำลงั สนั่ อยู่ ฉันพยายามทจ่ี ะปรับตวั ให้รู้สึกปกตแิ ละท�ำให้ตัวฉันหยดุ สั่นโดยเร็ว
“ยินดีต้อนรับสู่มหาวิทยาลยั ของเราครบั ดร.มาซารุ เราชนื่ ชมงานวิจัยของดร.มากครบั ”
ดร.มาซารมุ องไปท่ีขวดน�ำ้ ท่อี ย่บู นโต๊ะโพเดียม เขาเดินมาที่โต๊ะโพเดียมและจบั ขวดน�ำ้ ไว้
“ปรชั ญาชวี ติ นน้ั งา่ ยทจ่ี ะชน่ื ชมนะครบั ทกุ สง่ิ ทกุ อยา่ งทอี่ ยรู่ อบตวั เราตา่ งมหี นา้ ทบ่ี างอยา่ ง ทกุ อยา่ ง
เรม่ิ ต้นจากความตัง้ ใจ คุณไม่ไดต้ ระหนกั เลยเหรอวา่ เรามชี ีวติ อยเู่ พือ่ อีกชวี ิตหนงึ่ ”
คำ� พดู ของดร.มาซารุ ตะครุบเธอไวช้ ว่ั ขณะหนึง่
ทนั ใดน้ันฝาขวดน้ำ� กถ็ ูกเปดิ ออก เธอไม่มเี วลาแม้จะจำ� ได้ว่าเกดิ อะไรขึ้น
ดร.มาซารหุ ยุดพดู เขาดื่มน�้ำในขวดอย่างสุขใจ หมดแลว้ ไม่มีน�ำ้ เหลืออย่ใู นขวดแลว้
“เอาละ่ มาดูกนั ตอนนน้ี ้�ำในขวดหมดแลว้ แล้วน้ำ� ในขวดไปอย่ทู ไ่ี หน”



Paitoon Thanya
ไพฑรู ย์ ธญั ญา

Paitoon Thanya is the penname of Assoc. Scarecrow. He wrote two novels, which are
Prof. Dr. Thanya Sangkapanthanon. Born on The Withered Ghost and Decayed Coffin,
May 26th, 1956 in Tha Maduea subdistrict, and Night of Fire Rain; and a poetry collection
Khao Chaison district (presently separated titled, Our Community Whose Community.
to Bangkaew district), Phatthalung Province.
Highest graduate degree was a Doctoral in In addition to the SEA Write Award, he
Thai Language from Naresuan University. received countless prestigious literary awards,
Used to work in the government sector including Mekong Award in 2016, and
as a teaching professor at the Faculty was honoured as a National Artist in the
of Humanities and Social Sciences, Literature category in 2016. Most recently,
Mahasarakham University. Currently held the he was appointed the Dean of the faculty of
position of Dean of the Faculty of Humanities Humanities department, Nareasuan University
at Naresuan University, Phitsanulok Province. of Thailand (2019).

Paitoon Thanya started writing since
1981, together with his fellow southern
writers of the Nakorn Group. His works
include short stories, poetries, fictions, non-
fictions, articles, and academic writings in
literary theory and criticism. His first short
stories collection was ‘Ko Kong Sai’ in 1985.
Later, in 1987, the aforementioned short
stories collection was awarded the ASEAN
Outstanding Creative Literature Award
(SEA Write). From then, he had published
numerous collections of his work, such
as This Road Leads to Home, Flying Away
from Youth, October, By Our Own Way, The

183

ไพฑรู ย์ ธญั ญา เปน็ นามปากกาของ รศ.ดร.ธญั ญา ได้รับรางวัลวรรณกรรมส�ำคัญหลายรางวัล
สังขพันธานนท์ เกิดเมื่อวันท่ี 26 พฤษภาคม นอกเหนือจากรางวัลซีไรต์ คือ รางวัลแม่น้�ำโขง
พ.ศ.2499 ต.ท่ามะเด่ือ อ.เขาชัยสน (ปัจจุบัน อวอรด์ ในปี พ.ศ.2559 และไดร้ บั ยกย่องให้เปน็
แยกเป็น อ.บางแก้ว) จ.พัทลุง จบการศึกษา ศิลปินแหง่ ชาติ สาขาวรรณศลิ ป์ ในปี พ.ศ.2559
สูงสุดระดับปริญญาเอก สาขาภาษาไทย จาก ปจั จบุ นั (พ.ศ.2562) ได้แต่งต้ังเป็นคณบดีคณะ
มหาวทิ ยาลยั นเรศวร เคยรบั ราชการเป็นอาจารย์ มนษุ ยศาสตร์ มหาวิทยาลยั นเรศวร
สอนที่คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
มหาวิทยาลยั มหาสารคาม ปัจจุบนั ด�ำรงต�ำแหนง่
คณบดีคณะมนุษยศาสตร์ มหาวทิ ยาลัยนเรศวร
จ.พษิ ณโุ ลก

ไพฑูรย์ ธัญญา เร่ิมเขียนหนังสือตั้งแต่ปี
พ.ศ.2524 รว่ มกบั เพอื่ นนกั เขยี นภาคใต้ กลมุ่ นาคร
มีผลงานการเขียนท้ังเรื่องส้ัน บทกวี นวนิยาย
สารคดี บทความ และงานเขียนทางวชิ าการดา้ น
ทฤษฎวี รรณคดแี ละวรรณคดวี ิจารณ์ ผลงานรวม
เล่มครั้งแรกคือเรื่องส้ันชุด ก่อกองทราย เมื่อปี
พ.ศ.2528 ตอ่ มาในปี พ.ศ.2530 เรือ่ งส้นั ดงั กลา่ ว
ได้รับรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์ยอดเยี่ยมแห่ง
อาเซยี น (ซไี รต)์ จากนัน้ จงึ มผี ลงานรวมเร่ืองสัน้
อกี หลายเล่ม เชน่ รวมเรอื่ งสั้น ถนนนี้กลับบา้ น
โดยบนิ ไปจากวยั เยาว ์ ตลุ าคม โดยวธิ ีของเราเอง
หุ่นไลก่ า มนี วนยิ ายสองเร่ืองคือ ผีแหง้ กับโลงผุ
คืนฝนไฟ รวมบทกวชี ุด บางเรา บางใคร

184

Dee Lestari
ดี เลสทารี

Dee Lestari is a bestselling and critically เธอเป็นนักเขียนเบสต์เซลเลอร์ที่ได้รับรางวัล
acclaimed writer in Indonesia. Dee is a สำ� คัญ ๆ ของประเทศอนิ โดนเี ซยี มากมาย หนงั สือ
two-time recipient of Indonesia’s Book of ของเธอเคยได้รับรางวัลหนังสือดีเด่นแห่งปีของ
The Year Award, and a two-time recipient ประเทศอินโดนเี ซยี (Indonesia’s book of the
of Indonesia Reader’s Choice Award for year) ถงึ สองครั้ง และยงั ได้รับรางวลั Indonesia
The Most Favorite Author and The Most Reader’s choice เปน็ รางวลั นักเขียนทีน่ กั อ่าน
Favourite Book. Dee is also known as an อนิ โดนีเซียชน่ื ชอบ (The Most favourite Author)
acccomplished singer and song-writer. และรางวัลหนังสือท่ีนักอ่านเลือกเป็นหนังสือใน

Her latest novel in 2018, Aroma Karsa ดวงใจมากทส่ี ดุ (The Most favourite book) ถงึ
(Scent of Intent), broke the pre-order sales สองคร้ังเช่นกัน นอกจากน้ีเธอยังเป็นท่ีรู้จักใน
record in Indonesia. Dee has written a young ฐานะนกั แตง่ เพลงและนกั รอ้ งทป่ี ระสบความสำ� เรจ็
adult novel Perahu Kertas (Paper Boats) and อีกดว้ ย

three short story anthologies: Filosofi Kopi ในปี พ.ศ.2561 Aroma Karsa (กลนิ่ แหง่
(The Philosophy of Coffee), Madre, and เจตนา) นวนิยายเล่มล่าสุดของเธอในปีนั้นเป็น
Rectoverso. Dee is included in Richopia’s list หนังสือท่ีท�ำลายสถิติยอดการสั่งซื้อล่วงหน้ามาก
of 250 World’s Most Influential Women and ทีส่ ดุ ของประเทศอินโดนเี ซยี ดี เลสทารี ยังเขยี น
was listed by Globe Asia magazine as one
of the 100 Most Influential Women in Asia. นยิ ายสำ� หรับเยาวชน Perahu Kertas (เรอื
กระดาษ) และมผี ลงานในหนงั สอื รวมเรอ่ื งสน้ั 3
เล่ม: Filosofi Kopi, Madre, Rectoverso
นอกจากนี้ เธอยังเป็น 1 ใน 250 ผู้หญิงที่
ทรงอิทธิพลจากการจัดอนั ดับของ Richopia และ
ตดิ 1 ใน 100 ผู้หญิงท่ที รงอทิ ธิพลมากทีส่ ดุ ใน
เอเชียจากการจดั อันดบั ของนติ ยสาร Globe Asia

185

Lady-Lamp Dr.Nightingale
แลมป์ เลด้ี ดร.ไนตงิ เกล

Lamp-Lady The author’s name is Contest as a middle school student and
Dr. Khin Yu Swe and her pen names are won the prize.
Dr. Nightingale, Yin Min Oo (Institute of
Medicine) and Saw Nan Nwe. She is the Since she was at the age of 13, her
first daughter of U Nyunt Swe and Daw Khin poems and stories had been published in
Khin, whose native city is Bago. educational journals and magazines.

She went to the National High School Literal genres such as magazine poems,
(B.E.H.S 3) since her childhood. She won modern poems, short stories, novels, essays,
the Lu Yay Chun Award (awarded by the fictions and medical articles are her favourite
government to the outstanding students who works. She founded Lamp-lady Publishing
are competent at school lessons, general House in 1999 and distributed different
knowledge and sports) for three consecutive kinds of books. ‘Until the sea runs dry and
years. In addition, she won the government other short stories’, ‘Ectopic Virgin (Artificial
scholarship to attend Institute of Medicine Virgin)’, ‘Paramathta Alinka’ and ‘Birth Control
for all academic years after passing the Methods’ have been republished many times
matriculation examination with a record and become her masterpieces.
score in Myanmar subject.
She wrote a few stories and scripts
She graduated with an M.B.B.S from for MRTV-4 and Myawaddy TV channels.
Mandalay Institute of Medicine and got Since 1999, she has been invited for many
a master degree in medical science from public talks around the country to share
Yangon Institute of Medicine (1). Since her medical knowledge, life experiences,
1992, she served as a medical staffin political views and Buddhism.
Mandalay General Hospital, in University of
Community Health in Magway, and as an She wrote, directed and produced the
assistant lecturer in the Medical Education TV series named ‘The diary ofLamp-lady’
Department. After 11 years of service, she which is the pioneer program in the country
retired from the civil service to lead a life that reflects the patients with leprosy. She
of literature. innovated and presented the Q & A TV
program about healthcare knowledge on
Her very first step to literature began MRTV in 2005. The program was a remarkable
when she competed in a Literati Day Story success and since then, has been known as

186

Lamp-Lady Doctor. Occasionally, her admirers ผูเ้ ขยี นช่ือ ดร.คนิ ยู เซว่ (Dr. Khin Yu Swe) ใช้
around the country ask for her advice through นามปากกาวา่ แลมป์ เลดี้ ดร.ไนติงเกล (Lamp-
mails and in person. Lady Dr.Nightingale), ยนิ มิน อู่ (Yin Min Oo)

Throughout the country, especially in (สถาบันการแพทย)์ และ ซอว์ นาน เนว่ (Saw
Bago Region, she donated Buddhist temples, Nan New) เปน็ ธดิ าคนโตของ ยู นยนุ เซว่ (U
monasteries and water-closets, giving away Nyunt Swe) และ ดอว์ คนิ คนิ (Daw Khin Khin)
her own jewelries. Since her childhood, she จากเมืองพะโค

sponsored many monk ordination ceremonies เธอศกึ ษาท่ี National High School (B.E.H.S 3)
with the money she was awarded. She เธอชนะรางวลั Lu Yay Chun Award (รางวลั ท่ี
donated her books to the regional libraries, รฐั บาลมอบแกน่ กั เรยี นผมู้ ผี ลงานโดดเดน่ ด้านการ
and contributed aid to the rural society. ศกึ ษา ความรทู้ วั่ ไป และการกีฬา) เป็นระยะเวลา

She runs the Lamp-Lady Clinic near her สามปตี ิดตอ่ กัน นอกเหนือจากน้ียังได้รบั ทุนการ
home and provides free medical services ศึกษาจ�ำนวนเต็มจากรัฐบาลเพื่อศึกษาท่ีสถาบัน
for monks, nuns, the old and the poor. She การแพทย์ (Institute of Medicine) เมอ่ื ผา่ นการ
attended International Buddhist Conference สอบเขา้ ดว้ ยคะแนนสงู สดุ ในวชิ าเมยี นมาร์

held at UNDP in Bangkok on the invitation เธอจบการศึกษาหลักสูตรแพทย์อินเตอร์จีน
of Youth Monks Association. She served ( M.B.B.S) ท่ีสถาบันการแพทย์มัณฑะเลย์
as Chief Liaison officer in building and (Mandalay Institute of Medicine (1) ในปี
donating monasteries in Gaya. She has
been ordinated as a nun for fourteen times. พ.ศ.2535 เธอทำ� งานเปน็ เจา้ หนา้ ท่ที างการแพทย์
She is very keen on doing charity and make ท่โี รงพยาบาลมณั ฑะเลย์ (Mandalay General
a determined effort to see the Theravada Hospital) ในมหาวทิ ยาลยั อนามยั ชมุ ชน (University
of Community Health) และเป็นผ้ชู ว่ ยอาจารย์
Buddhism Missionary works, grow.

ในภาควชิ าแพทยศาสตรศ์ กึ ษา ภายหลงั ประกอบ
อาชพี ขา้ ราชการพลเรือนได้ 11 ปี เธอจึงเกษียณ
ตัวมาทำ� งานดา้ นวรรณกรรม

เธอกา้ วเขา้ สวู่ งการวรรณกรรมเปน็ ครง้ั แรกดว้ ย
การรว่ มแขง่ ขนั ใน Literacy Day Story Contest
ในฐานะนักเรียนชั้นประถมศึกษาและชนะรางวัล

187

ตั้งแต่อายุเพียงสิบสามปี บทกลอนและเร่ืองส้ัน (Lamp Lady Doctor) บางครัง้ แฟน ๆ ของเธอ
ของเธอกไ็ ดร้ บั การตพี มิ พใ์ นวารสารทางการศกึ ษา จากท่ัวประเทศจะขอค�ำแนะน�ำผ่านการเขียน
และนติ ยสารมากมาย จดหมายหรือการพบปะส่วนตัว

ประเภทวรรณกรรมอย่าง บทกลอนนิตยสาร เธอมักบริจาคใหว้ ัดพทุ ธ อาราม และห้องนำ้�
บทกลอนสมยั ใหม่ เร่อื งส้นั นวนยิ าย ความเรยี ง ทว่ั ประเทศ โดยเฉพาะอยา่ งยงิ่ ในเขตพะโค สละ
บันเทิงคดี และบทความทางการแพทย์ล้วนเป็น เครอื่ งประดบั สว่ นตวั นบั ตง้ั แตค่ รงั้ ยงั เดก็ เธอบรจิ าค
ผลงานโปรดของเธอ เธอก่อตัง้ สำ� นักพิมพ์ Lamp- เงนิ รางวลั ทเ่ี ธอไดแ้ กพ่ ธิ บี วชนาคหลายตอ่ หลายพธิ ี
Lady Publishing House ในปี พ.ศ.2542 ตีพิมพ์ เธอบรจิ าคหนงั สอื แกห่ อ้ งสมดุ ทอ้ งถนิ่ และชว่ ยเหลอื
หนงั สอื หลากหลายประเภท ‘ตราบทะเลเหอื ดแหง้ สังคมชนบท
และเรื่องสน้ั อน่ื ๆ (Until the sea runs dry and
other short stories)’ ‘พรหมจารียน์ อกมดลกู หรอื เธอเปดิ คลนิ กิ นางประทปี (Lamp-Lady Clinic)
พรหมจารีย์เทยี ม (Ectopic Virgin หรือ Artificial ใกลบ้ า้ นและใหบ้ รกิ ารทางการแพทยแ์ กพ่ ระ แมช่ ี
Virgin)’ ‘ปรมถั ฐา อลินกะ (Paramathta Alinka)’ ผู้สงู อายุ และคนยากจนโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย เธอ
และ ‘วิธีการคมุ กำ� เนดิ (Birth Control Methods)’ ตอบรบั คำ� เชญิ จาก Youth Monk Association
ได้รับการตีพิมพ์หลายคร้ัง และถือเป็นผลงาน เขา้ ร่วม International Buddhist Conference ท่ี
ชิ้นเอกของเธอ โครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติในกรุงเทพฯ
เธอท�ำงานในฐานะหัวหน้าหน่วยประสานงานใน
เธอเขียนเรื่องสั้นและบทโทรทัศน์ส�ำหรับ การก่อสร้างและบริจาคแก่อารามในเมืองคยา
MRTV-4 และช่องโทรทัศน์ของเมยี วดี นับตงั้ แต่ปี เธอบวชเปน็ แมช่ ที งั้ หมดสบิ สค่ี รง้ั เธอกระตอื รอื รน้
พ.ศ.2542 เธอไดร้ บั เชญิ ไปพดู ปาฐกถาทว่ั ประเทศ ในด้านงานกุศลและมุ่งมั่นในการสนับสนุนให้
เพอ่ื แบง่ ปนั ความรทู้ างการแพทย์ ประสบการณช์ วี ติ คณะพระธรรมทตู นิกายเถรวาทเตบิ ใหญ่
มุมมองทางการเมอื งและพทุ ธศาสนาของเธอ

เธอเขยี น ก�ำกับ และอำ� นวยการผลิตละคร
โทรทศั นเ์ รื่อง ‘บันทกึ ของนางประทปี (The Diary
of Lamp-lady)’ นับเป็นรายการน�ำรอ่ งเร่อื งแรก
ข อ ง ป ร ะ เ ท ศ ที่ น� ำ เ ส น อ เ รื่ อ ง ร า ว ข อ ง ผู ้ ป ่ ว ย
โรคเรอื้ น เธอคดิ คน้ และทำ� รายการถามมาตอบไป
(Q&A TV program) ด้านความรทู้ างการแพทย์
ให้ MRTV ในปี 2005 ประสบความสำ� เรจ็ อยา่ งมาก
นับแต่นั้นเธอเป็นที่รู้จักในนามหมอนางประทีป

188

Bounthanong Xomxayphol
บนุ ทะนอง ชมไชผน

Born on August 6,1953. Began writing In addition to his many exceptional and
essays, poems and short stories for various popular literary works, such as American
journals since his youth. He received a Bones, Guns and Flowers, Heart Flowing on
scholarship to further his studies at the Legal Mekhong, Humans May I Breathe with You,
and Administrative Institute, and travelled to etc, he also received the ‘Distinguished
study Marxism philosophy in Berlin, Germany. Achievement in Writing Award’ from the
University of Iowa in 2002, and the Chor
His first collection of essays and short Karaked Honor Award in 2008 from the
stories was titled, ‘The Bright Side of Office of Literature in Thailand.
Darkness’ under the penname, ‘Bayinnaung’.
When the country changed its administration
to the ‘Lao People’s Democratic Republic’
towards the end of 1975, he decided to pick
up a pen instead of becoming a lawyer, and
focused on writing poetries, articles, short
stories and novels.

Furthermore, he also translated the
Russian literature, ‘How the Steel Was
Tempered’ by Nikolai Ostrovsky. At the
beginning of 2011, the Laotian government
awarded him with the honour of ‘Outstanding
National Artist’ and submitted his self-
published collection of short stories entitled
‘Released the Bird’ to compete in the SEA
Write Award, in which he was selected to
receive the SEA Write Award of 2011.

189

เกดิ วนั ที่ 6 สงิ หาคม พ.ศ.2496 เรมิ่ เขยี นบทความ นอกจากผลงานด้านวรรณกรรมท่ีโดดเด่น
บทกวี และเรอ่ื งสน้ั ลงในวารสารตา่ ง ๆ ตงั้ แตว่ ยั หนมุ่ และเป็นที่นิยมมากมาย อาทิ กระดูกอเมริกัน,
เขาได้รับทุนศึกษาต่อที่สถาบันกฎหมายและ ปนื และดอกไม,้ หวั ใจไหลโขง, มนษุ ยเ์ อย๋ ขา้ ผนู้ อ้ ย
ปกครอง และไดเ้ ดนิ ทางไปศกึ ษาปรชั ญา Marxism ขอหายใจด้วยนะ ฯลฯ เขายังได้เคยได้รับรางวลั
ที่กรงุ เบอร์ลนิ ประเทศเยอรมนี “บคุ คลผทู้ รงเกยี รตดิ า้ นการเขยี น” จากมหาวทิ ยาลยั
ไอโอวา สหรัฐอเมริกา ปี พ.ศ.2545, รางวัล
ผลงานรวมบทความและเร่ืองส้ันเลม่ แรกคอื ชอ่ การะเกดเกียรติยศ จากส�ำนักชา่ งวรรณกรรมปี
“ด้านสวา่ งของความมดื ” ในนามปากกาบเุ รงนอง พ.ศ.2551 จากประเทศไทยอีกด้วย
เม่ือประเทศเปลีย่ นการปกครองเปน็ “สาธารณรฐั
ประชาธิปไตยประชาชนลาว” ปลายปี พ.ศ.2518
เขาตัดสินใจจับปากกาแทนการเป็นนักกฏหมาย
มุง่ มั่นเขยี นบทกวี บทความ เร่อื งส้นั และนวนยิ าย
อย่างจรงิ จัง

น อ ก จ า ก นี้ เ ข า ยั ง แ ป ล ว ร ร ณ ก ร ร ม รั ส เ ซี ย
เรอื่ ง “เหลก็ ทชี่ ุบแลว้ คืออย่างน้ีแหละ” ของนโิ คไล
อาสตรอฟสกี ต้นปี พ.ศ.2554 รฐั บาลสปป.ลาว
ประกาศเกยี รติคุณใหเ้ ปน็ “ศิลปินดีเดน่ แห่งชาติ”
และรวมเร่อื งสนั้ ชดุ “ปลอ่ ยนก” ท่เี ขาพิมพ์เองสง่
เข้าประกวดรางวัลซีไรต์ และได้รับการคัดเลือก
ใหไ้ ด้รับรางวลั ซีไรต์ประจำ� ปี พ.ศ.2554

190

Zefri Ariff
เซฟรี อารฟี

Zefri is actively involved in arts, culture, theatre performances around the ASIAN
language, literature, theatre, media, film and countries in many occasions.
youth movement of Brunei Darussalam.
He has been presented papers / talks and His Drama book entitled Rapat was
participated in many forums, conferences, honoured as MASTERA Book Prize in 2003.
dialogues and workshops around the He writes two books on Brunei Culture
world. Zefri has an array of portfolios in namely Bingkai Seni Budaya Brunei (2007)
the community services and NGO’s. Before and Bicara Sastera dan Budaya Brunei
joining Universiti Brunei Darussalam as (2011) and has published good collection on
an academician in 1996, Zefri has been creative writing books for local and abroad.
working with Radio Television Brunei for He was the receipient of SEA Write Award
six years. For many years until now, he has 2011. He also received Youth Leader Award
been collaborated with several community for Distinguished Service 2014 and Youth
flagship projects within ASEAN i.e. ASEAN- Association Award 2014 (Kumpulan PUTRA
COCI, SEAMEO-SPAFA, MASTERA, GAPENA, Seni) at Brunei Youth Day 2014 and TAYO
ASEAN University Network (AUN), Asian ASEAN Award 2014 (Kumpulan PUTRA Seni).
Youth Council (AYC), Committee for ASEAN
Youth Cooperation (CAYC) dan International
Youth Centre (IYC) Kuala Lumpur.

His talent varies from creative writings
to photography, videography, journalism,
creative artist, editor, oratory, acting and
writer-director for short film, tv, radio and
stage drama. In the field of broadcasting
and film, he is a regular principal jury for
Radio Television Brunei Award and been
appointed as head jury for ASEAN Youth
Short Film for children rights. He has also
been invited to recite poems and staged

191

He is also recognised by Ministry of Culture, องคก์ รพฒั นาเอกชนทไี่ มแ่ สวงหาผลกำ� ไร กอ่ นทเ่ี ขา
Youth and Sport as Duta Bahasa (Language จะได้ร่วมงานกับมหาวิทยาลัยบรูไนดารุสซาลาม
Ambassador) in 2015. ในฐานะนักวชิ าการในปี พ.ศ.2539 นน้ั เขาได้

เปน็ นกั เขยี นชาวบรไู นดารสุ ซาลาม หนงั สอื ของ ทำ� งานกบั สถานวี ทิ ยโุ ทรทศั นบ์ รไู นเปน็ เวลาถงึ หกปี
เขาทช่ี ่ือวา่ Rapat ได้รบั รางวัลและยกยอ่ งให้เป็น นับเป็นเวลาหลายปีจวบจนถึงปัจจุบันท่ีเขาได้
MASTERA Book Prize ในปี พ.ศ.2546 เขา ร่วมมือกับโครงการที่โดดเด่นเพื่อชุมชนภายใน
ยังได้เขียนหนังสือท่ีเกี่ยวกับวัฒนธรรมบรูไนถึง อาเซยี นมากมาย เชน่ ASEAN-COCI, SEAMEO-
สองเลม่ ชอื่ เรอื่ งวา่ Bingkai Seni Budaya Brunei SPAFA, MASTERA, GAPENA, เครือข่าย
(พ.ศ.2550) และ Bicara Sastera dan Budaya มหาวทิ ยาลยั อาเซยี น (AUN), สภาเยาวชนอาเซยี น
Brunei (พ.ศ.2554) หนังสอื สองเล่มน้ีไดถ้ กู ตพี ิมพ์ (AYC), คณะกรรมการเพ่ือความร่วมมืออาเซียน
และยกย่องให้เป็นหนังสือเชิงสร้างสรรค์ที่ดีทั้ง (CAYC) และศูนย์เยาวชนนานาชาติ (IYC) ใน
ระดบั ทอ้ งถิ่นและในตา่ งประเทศ เขาไดร้ ับรางวลั กวั ลาลัมเปอร์

SEA Write Award ประจำ� ปี พ.ศ.2554 นอกจาก ความสามารถพเิ ศษของเขามคี วามหลากหลาย
นี้ยังได้รับรางวัลผู้น�ำเยาวชนด้านการบริการยอด ตงั้ แตง่ านเขยี นเชงิ สรา้ งสรรคไ์ ปจนถงึ การถา่ ยภาพ
เย่ียมประจ�ำปี พ.ศ.2557 และรางวัล Youth บนั ทกึ ภาพ นกั ขา่ ว ศลิ ปนิ ผสู้ รา้ งสรรค์ บรรณาธกิ าร
association award ประจ�ำปี พ.ศ.2557 วาทศาสตร์ การแสดง คนเขียนบทและผกู้ �ำกบั
(Kumpulan PUTRA Seni) ในวันเยาวชนบรไู น ภาพยนตรข์ นาดสัน้ โทรทศั น์ วิทยแุ ละละครเวที
พ.ศ.2557 และ รางวัล TAYO ASEAN Award เขาด�ำรงต�ำแหน่งคณะกรรมการประจ�ำในสาขา
พ.ศ.2557 (Kumpulan PUTRA Seni) ในปี พ.ศ. ภาพยนตรแ์ ละการแพรภ่ าพออกอากาศ ทงั้ ยงั ไดร้ บั
2558 ได้รับการยอมรับในฐานะทตู ทางด้านภาษา การแตง่ ตง้ั ใหเ้ ปน็ คณะกรรมการตดั สนิ ภาพยนตรส์ น้ั
(Duta Bahasa) จากกระทรวงวฒั นธรรมเยาวชน เยาวชนอาเซยี นเพือ่ สิทธเิ ด็ก ในสาขารางวัลวิทยุ
และการกีฬา และโทรทศั นแ์ หง่ บรไู น นอกจากนเ้ี ขายงั ไดร้ บั เชญิ

เซฟรี อารฟี เปน็ ผมู้ สี ว่ นรว่ มทำ� งานอยา่ งจรงิ จงั ให้อ่านบทกวีและแสดงละครในอาเซียนโอกาส
ในภาคสว่ นของศลิ ปะ วฒั นธรรม ภาษา วรรณกรรม ต่าง ๆ อกี ด้วย

โรงละคร สอ่ื ภาพยนตรแ์ ละกลุ่มเคลือ่ นไหวคณะ
เยาวชนแหง่ ประเทศบรไู นดารสุ ซาลาม ไดเ้ ปน็ ผนู้ ำ�
เสนอผลงาน พบปะพูดคยุ และมีสว่ นรว่ มบนเวที
ประชุม เสวนา และการฝึกอบรมทว่ั โลก

เขามผี ลงานดา้ นการทำ� งานชว่ ยเหลอื ชมุ ชนและ

192

Karlo Antonio Galay David
คารโ์ ล อนั โตนโิ อ กาเลย์ เดวดิ

Karlo Antonio Galay David’s literary เปน็ นกั เขยี นเชอ้ื สายชาวเมอื งคดี าปาวนั ดง้ั เดมิ
and critical works have appeared in Hong รนุ่ ท่ี 4 ในโคทาบาโท ตอนเหนอื ของมินดาเนา
Kong-based literary journal Asian Cha, ประเทศฟิลิปปินส์ เขยี นนิยาย เรือ่ งส้นั บทละคร
Manila Bulletin. Esquire Philippines, Kritika บทวจิ ารณ์ งานเขยี นและงานวจิ ารณข์ องเขาปรากฏ
Kultura, Philippines Graphic, The Silliman ในวารสารมากมาย อาทเิ ชน่ Asian Cha, Manila
Journal, Tambara, Dagmay, and Banaag Diwa Bulletin, Esquire Philippines, Kritika Kultura,
among other venues. He has a Don Carlos Philipines Graphic, The Silliman Journal,
Palanca Memorial Award for drama and Tambara, Dagmay และ Banaag Diwa.
a Nick Joaquin Literary Award for fiction.

A product of Ateneo de Davao University’s นอกจากน้ีงานเขียนของเขายังได้รับรางวัล
AB English program, he also has a Masters Joaquin Literary Award และ Don Carlos
in Creative Writing from Silliman University Palanca Memorial Award แมเ้ ขาจะเรยี กตวั เองวา่
in Dumaguete. He writes fiction, drama, and เปน็ A product of Ateneo de Davao University
critical essays on local history, Mindanao หรอื ผลผลติ จากมหาวทิ ยาลยั Ateneo de Davao
settler identity, and linguistic hybridity แตเ่ ขากจ็ บปรญิ ญาโทในภาควชิ า Creative Writing
in the Southern Philippines among other จากมหาวทิ ยาลยั Silliman University ดว้ ยเชน่ กนั
topics, in both English and Davao Tagalog. งานเขียนมีความโดดเด่นเป็นพิเศษท่ีเกี่ยวกับ
A fourth generation resident of the city of ประวัติศาสตร์และชาติพันธุ์ โดยเฉพาะอย่างย่ิง
Kidapawan in North Cotabato, Philippines, ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นที่เก่ียวกับชาว Setter ใน
he is currently writing a comprehensive
history of Kidapawan under the auspices of มินดาเนา เขาเชี่ยวชาญภาษาศาสตร์เชิงผสม
ในฟลิ ิปปนิ สต์ อนใต้ ท้งั ภาษาองั กฤษและภาษา
the city’s local government. ดาเวาตากาลอ็ ก

ปัจจุบันยังคงเขียนเรื่องราวของประวัติศาสตร์
ของคดี าปาวนั ภายใตก้ ารอปุ ถมั ภข์ องรฐั บาลทอ้ งถนิ่
แห่งเมอื งคีดาปาวัน ประเทศฟลิ ปิ ปนิ ส์

193

Nguyên Thiên Ngân
เหวยี น เทยี น งนั

Ngân is a fiction writer based in PUBLICATIONS
Ho Chi Minh city, Vietnam. She has 10
books published in various genres: poetry Novels:
collections, short stories collections and • The Transition (Award-winning book)
novels. Starting writing at the age of 16, • The Road Is Long Long Away.
she got a few national awards for her works
since then. Especially, with the novel named Short Stories Collections:
“The Transitions” (2010), she became the • Those Streets In The Rain.
youngest one ever that won prize in Van • The Day Of Sunflowers.
Hoc Tuoi 20, a national writing contest for • The Bicycles That Locked Together.
both professional and amateur Vietnamese • Holiday Of Each.
writers. • The Pair of Rattan Bracelets.

In 2015 she was nominee of 5 Most Poetry Collections:
Influential Artists Of The Year - WECHOICE • We Should Live Like We Lived That
Award 2015. Summer.
• Holding The Anchor, Dreaming Of Faraway
In 2019 she was featured on ELLE Horizons.
Vietnam as one of Women Who Change The • How Strange This Pain Is!
Game (Literature Category). • One Who Suddenly Wakes Up From
Dreams.

She is also the most quoted poet among
Vietnamese youngsters on social media
(Instagram, Facebook) in the recent years,
according to results from different Market
Research Agencies.

Currently she’s working as a freelance
advertising Creative Director / Copywriter.

194

เหวียน เทยี น งนั เปน็ นักเขียน ที่พำ� นักอยู่ท่ี ผลงานตพี ิมพ์
เมอื งโฮจิมนิ ห์ ประเทศเวยี ดนาม เธอมีผลงานท่ี
ไดร้ บั การตพี มิ พม์ าแลว้ 10 เลม่ ในแนวทหี่ ลากหลาย นวนิยาย:
เช่น รวมบทกวี ชุดเรือ่ งส้ัน และนวนิยาย เธอเริม่ • The Transition (ได้รับรางวลั )
งานเขยี นเมือ่ อายุ 16 ปี และเคยไดร้ บั รางวัล • The Road is Long Long Away
ระดับชาตนิ บั จากนน้ั โดยเฉพาะนยิ ายทช่ี อ่ื วา่ “The ชุดเร่อื งส้ัน
Transition (หวั เลยี้ วหวั ตอ่ )” (พ.ศ.2553) เธอกลาย • Those streets in the rain
เปน็ นกั เขยี นทอ่ี ายนุ อ้ ยทส่ี ดุ ทไี่ ดร้ างวลั VanHocTuoi • The Day of Sunflower
20 ในการประกวดนยิ ายระดบั ชาตสิ ำ� หรบั มอื อาชพี • The Bicycles That’s Locked Together
และสมัครเล่นของนกั เขยี นเวียดนาม • Holiday of Each
• The Pair of Rattan Bracelets
• พ.ศ.2558 เธอเป็นหน่ึงในห้านักเขียนท่ีได้ ชุดบทกวี
รบั การเสนอชอ่ื เปน็ ศลิ ปนิ ผมู้ อี ทิ ธพิ ลมากทสี่ ดุ แหง่ • We Should Live Like We Lived that Summer
ปี – WECHOICE Award 2015 • Holding the Anchor, dreaming of faraway

• พ.ศ.2562 เธอไดร้ บั เลอื กจากหนงั สอื ELLE horizons
Vietnam ให้เป็นหนึง่ ใน Woman who change • How strange this pain is
the game (ในสาขาวรรณกรรม) • One Who Suddenly Wakes Up From
เธอยังได้รับการกล่าวถึงมากที่สุดในฐานะกวี Dreams
ที่คนหนุ่มสาวในเวียดนามอ้างถึงบ่อยที่สุดในสอ่ื
สงั คมโซเชยี ลมเี ดยี (อนิ สตาแกรม และเฟซบกุ๊ ) ใน
ช่วงหลายปีที่ผ่านมา จากผลการท�ำการวิจัยของ
หลายเอเจนซที่ ท่ี ำ� วจิ ยั การตลาด

ปัจจุบันเธอท�ำงานเป็นผู้ก�ำกับโฆษณา/
copywriter ฟรีแลนซ์

195

Chumnor​ Lek
จม่ โน ฬกึ

LEK Chumnor was born on the 28th of of the Aoral Silk Community in Cambodia.
July 1979, in Kor Village, Chantrey Commune, Currently, he is Vice-President of Khmer
Romeashek District, Svay Rieng Province, Writers’ Association. With regards to his
Kingdom of Cambodia. He currently resides writing career, he had participated in various
in the center of the capital city, Phnom Penh. workshops on creative writing conducted
by acclaimed international authors, which
After finishing high school in 1998, he were organized by associations and NGOs
completed a pedagogy degree and went such as Nou Hach. He also attended the
on to teach Khmer language at Romeashek international writers’ conferences and
High School for 3 years. He then received workshops in Thailand, Laos and China. He
a scholarship from the Laos government to received numerous recognitions and awards
study Lao language and literary for 6 years, for his writings, including the Nou Hach
before graduating with a Bachelor degree Literature Prize (2011) for his short stories
from the National University of Laos (Dong ‘Bike Repair Man’ and the Mekong Literature
Dok, Vientiane, 2009). He was the first Award (China, 2016) for ‘River of Love’. His
Cambodian student to pass the specialized other notable short stories include ‘A Night
course in short stories and script writing at in Vientiane’, published in 2011 as part of
the NUOL. In 2010, after working as a Laos the short stories collection titled ‘Writer’s
translator for the Royal Government, he was Pen’, and ‘Prosperous City’, published in
granted the Thai Princess’ Master and PhD 2018 in the short stories collection ‘Heart
Scholarship, in which he proceeded to study in a Box’.
Education Administration at Sisaket Rajabhat
University and graduated in 2019. During He is a prominent young writer, known
his studies in Thailand, he also worked as by his penname ‘Pakka Khmer’ (Khmer Pen).
a Khmer Language teacher and lecturer in
schools within the Sisaket province and
interned at the graduate school of SSKRU.

After returning to his homeland, he
worked for an agriculture organization
(PADEE) and became the Community Director

196

197

Isa Kamari
อซี า กามารี

198

Azman Hussin
อซั มาน ฮสุ เซน

Asman Hussein, an young eager Malaysian อัซมาน ฮุสเซน เป็นชาวมาเลเซียโดยก�ำเนิด
man, was born in 1975 at Kelantan, Malaysia. เกิดเม่ือปี พ.ศ.2518 ที่รัฐกลันตัน เขาเลื่อมใสใน
His faith lies in the letters. He loves to read ตัวหนังสือเป็นอย่างมาก ชอบอา่ นและเขยี นเปน็
and write. ชีวติ จติ ใจ

After finishing high school, he did not หลงั เรยี นจบมธั ยมปลาย เขาไมไ่ ดศ้ กึ ษาตอ่ ใน
go to university despite his remarkable ระดับมหาวิทยาลยั ท้ัง ๆ ทมี่ ีผลคะแนนทีด่ ีเย่ียม
grades due to family’s financial problems. เพราะฐาน ะทางครอบครัวยากจน แต่เพราะเขา
But he was diligent and smart, thus, he เป็นเด็ก ขยันและฉลาด จึงมุ่งม่ันหาหนังสืออ่าน
read many books with which he self-taught ศึกษาด้วยตนเองจนแตกฉาน

himself.
เขาจดั พิ มพห์ นงั สอื รวมเรอื่ งสน้ั เลม่ แรกของเขา
He published his very first collection of Cerpen Cerpen Underground (เรื่องสนั้ ใตด้ นิ )
short stories, Cerpen Cerpen Underground ดว้ ยทนุ จำ� กดั ของเขาเอง หลงั จากทถ่ี กู ปฏเิ สธจาก
(Underground Short Stories) with his own สำ� นกั พมิ พห์ ลายแหง่
limited funds after having been rejected by

many publishers. ในปี พ.ศ.2543 หนงั สือรวมเรือ่ งสั้นเลม่ แรก

In 2000, his first collection of short ของเขาไดร้ ับคดั เลือกใหเ้ ป็นหนงั สอื ดเี ด่น ได้รบั
stories won an outstanding award (short เงนิ รางวลั หนงึ่ หมน่ื เหรยี ญมาเลเซยี (ประมาณแสน
story category) with 10,000 Malaysian ringgit กว่าบาท) บัดนี้เขาได้ก่อต้ังส�ำนักพิมพ์เป็นของ
reward money (over 100,000 baht). Now, he ตนเอง เพ่อื จดั พมิ พผ์ ลงานของตนเองโดยเฉพาะ

has founded his own publishing to publish เรอ่ื งสนั้ เรอื่ งนเี้ ปน็ อกี เรอื่ งหนง่ึ ทไ่ี ดร้ บั การยกยอ่ ง
his work especially. ในแวดวงวรรณกรรมมาเลเซียว่าเป็นเรื่องส้ันที่ดี

This short story is praised amongst เยยี่ ม ตพี มิ พเ์ ปน็ ครง้ั แรกในหนงั สอื พมิ พย์ กั ษใ์ หญ่
Malaysian Literature to be an outstanding BERITA MINGGU ฉบับวนั ท่ี 17 กันยายน 2543

short story. It was first published in BERITA

MINGGU, a Malaysian newspaper, on 17th of

September 2000.

199

I WAS BORN TO BE YOURS:
The 2019 Anthology of ASEAN Short Stories
This Anthology is a part of ASEAN Literary bonds Project and Sponsored by
The Office of Contemporary Art and Culture (OCAC), Ministry of Culture

ISBN 978-616-92922-2-7

Honorary Advisory board

The Office of Contemporary Art and Culture (OCAC), Ministry of Culture

Kanokwalee Pojanapakorn Kanthairaj President of The Writers’ Association of Thailand
Thada Kerdmongkol Vice President of The Writers’ Association of Thailand
Adisorn Paiwattananupan Vice President of The Writers’ Association of Thailand
Sakul Boonyatud Secretary – General of The Writers’ Association of Thailand

Translator credits Cholathep Na Bangchang, Bamee
Gassanee, Bamee
Thai – English Razak
English – Thai Tiffany Tsao
Melayu – Thai Jintrai
Bahasa Indonesia – English Peter Koret
Lao – Thai Sakul Boonyatud
Lao – English Kanokwalee Pojanapakorn Kanthairaj
Gassanee Thaisonthi
Chairman of Selection committee Adisorn Paiwattananupan
Editorial Director Chaiyachak Thawayutthanon, Dhadhchai Dhanyaawalaya,
Editor in Chief (English) Chatchai Koomanuwong, Panlop Samsi, Supan Rakchuea
Editor in Chief (Thai) Dhirawan Chuarayaprathip
Editorial team Charathee Muangyoo
Ryan Cory Deitsch
Cover & Artwork Design The Writers’ Association of Thailand
Proofreader (Thai) 31 Krungthep-Nonthaburi 33 Road, Wong Sawang,
Proofreader (English) Khet Bang Sue, Bangkok, 10800
Published by Tel. 02-9109565
1,000 Unit
Parbpim Co., Ltd.
45/12-14, 33 Moo 4, Bangkanoon, Bangkruay,
Limited Edition Prints Nonthaburi 11130
Printed and bound by