I-was-born-to-be-yours-Blue-Digital

รา้ นเหลา้ ขา้ งปา่ ชา้

เรือ่ งโดย บนุ ทะนอง ชมไชผน | จนิ ตรัย แปล

ผมรนิ เบยี รค์ อ่ นขวดลงแกว้ ยกขน้ึ ดม่ื ชา้ ๆ สายตาจบั จอ้ งทไ่ี มก้ างเขน และสสุ านซง่ึ เรยี งรายกนั อยู่
เบอ้ื งหน้า
ภายใตแ้ สงเดือนคืนเพญ็ ต้นสนชราทีย่ นื ตรงเปน็ ทิวแถวเลียบกำ� แพงท้ังส่ีด้าน กท็ งิ้ เงาสดี ำ� สนิท
ตัดกับสขี าวของก�ำแพงคอนกรตี และสสุ านอยา่ งเดน่ ชัด
ฤดแู ลง้ ยา่ งเทา้ กา้ วผา่ นกาลเวลามาถงึ ไดห้ ลายวนั แลว้ แตบ่ รเิ วณปา่ ชา้ ยงั เยอื กเยน็ ไปดว้ ยอากาศ
จากท้องท่งุ และกระแสลมจากปา่ ดงพงไพร
ไมใ่ ชค่ ร้งั แรกทีผ่ มแวะด่ืมเบียรท์ ่นี ่ี
มันเปน็ รา้ นเหลา้ กลางแจ้ง ซง่ึ มโี ตะ๊ ส�ำหรับลกู คา้ เพยี ง 2 ตวั ส่วนโต๊ะตัวที่ 3 ใช้เปน็ ทวี่ างขวด
เบยี รก์ บั ตกู้ ระจกโชวซ์ องบหุ ร่ี สงิ่ ทใ่ี หแ้ สงสวา่ งแขง่ กบั ดวงเดอื นและหมดู่ วงดาวนน้ั กค็ อื ตะเกยี งเจา้ พายุ
ตงั้ ไวบ้ นกำ� แพงอันใชเ้ ป็นผนังกนั้ หลงั ร้านระหว่างร้านเหลา้ กบั ป่าชา้ ดู ๆ แล้วก็ไมต่ ่างอะไรกับผ้าฉาก
สีขาวของคณะหมอล�ำเคลอ่ื นที่ อนั มเี จตจำ� นงให้ผู้โดยสารที่ผา่ นไปมา มองเห็นแต่นักแสดงใบหนา้
เมอื กมนั บนเวที สว่ นหลงั เวทนี ้นั แออดั ไปด้วยสุสาน และไมก้ างเขนซึ่งซกุ ซอ่ นอยู่ในความเยอื กเย็น
และเงยี บสงบ
แสงสเี หลอื งซดี จากตะเกยี งเจา้ พายแุ ผก่ ระจายเปน็ วงรศั มกี วา้ งขวางพอสมควร อยา่ งนอ้ ยกเ็ พยี ง
พอที่จะให้นกั ดมื่ คอทองแดงซงึ่ นงั่ ลอ้ มวงทงั้ สองโตะ๊ มองเหน็ กบั แกลม้ ในจานอยา่ งถนดั ถนใ่ี นดวงตาที่
เหลอื บเหลข่ องพวกเขา

51

ผมได้ที่นั่งบนม้าน่ังตรงกับหน้าโต๊ะวางสินค้าส�ำหรับจ�ำหน่ายนั้น จึงไม่ท�ำให้ใครต้องล�ำบาก
นอกจากเป็นฝา่ ยเฝ้าสงั เกตการณม์ ากกว่าท่จี ะเป็นผู้แสดง
หญิงวัยกลางคน ดแู ล้วนางแก่เกินวยั มกั มาวนเวียนอยู่แถว ๆ โต๊ะวางสนิ ค้ากับเตาไฟท่ีใชย้ า่ ง
เน้ือเอ็น และเครื่องในไก่ไม้ละ 50 กีบ ลูกสาวของนางตัวต�่ำเต้ีย ทาแป้งจนหน้าขาวนวลวอก
ปานนางเอกหมอล�ำ ถ้าดูแต่ใบหน้าคงไม่มีใครรู้หรอกว่า ผิวพรรณของเธอนั้นด�ำคล้�ำไม่แพ้กาแฟ
เติมนมหนอ่ ย ๆ สาวน้อยเปน็ คนคอยบรกิ ารรินเหลา้ และนงั่ ดืม่ ร่วมวงกบั ลูกคา้
พอวางมือได้ หญงิ วัยกลางคนมักจะมานง่ั หลังโต๊ะวางสินคา้ ซ่งึ ตรงหนา้ ผมพอดี
“ผ่านไปผ่านมาก็แวะมาอุดหนนุ ปา้ บา้ งสิ ร้านของเราเปดิ ขายยังไม่ถึงเดือนเลย แขกขาประจ�ำก็
ยังไม่เยอะ...” นางเอ่ยขนึ้
“กอ่ นหน้าน้ี ปา้ ทำ� อะไรท่ไี หน”
“ไมไ่ ดข้ ายทีไ่ หนดอก ท�ำนาอย่างเดยี ว นาของพวกเราอยฟู่ ากปา่ ช้าถัดไปนแี่ หละ แตไ่ หนแตไ่ ร
มากไ็ มค่ ิดจะมานั่งขายเหลา้ ขายยาดอก เพราะเห็นวา่ ร้านยงั ง้มี เี ต็มบ้านเตม็ เมือง คงแขง่ กบั เขาไมไ่ ด้
ดอก เรามนั คนจน ลูกสาวก็ไมส่ วยอย่างคนอน่ื เขา ก่อนหน้าวันชาตมิ กี ารกวาดล้างโสเภณตี ามรา้ นกิน
ด่ืมนอ้ ยใหญ่ รา้ นเหล้ามากมายถกู ส่งั ปิด...นบั ตง้ั แต่น้นั มา ปา้ จึงเกดิ ความคดิ อยากทำ� ร้านขายเหล้า
พอใหม้ รี ายไดเ้ ล็ก ๆ นอ้ ย ๆ เอาไวซ้ ือ้ ปุ๋ยใส่นา ซอ้ื หยูกยายามเจ็บไข้ไดป้ ว่ ย...”
“ป้าไมก่ ลวั เจา้ หน้าท่สี งั่ ปดิ ร”ึ
“กลวั ทำ� ไม เราขายเหลา้ ไม่ไดข้ ายผู้หญิง !”
“ผมไดย้ ินมาว่า หลายร้านท่ีถกู สั่งปดิ กไ็ มไ่ ดข้ ายผู้หญงิ เพียงแต่ว่าไมเ่ ลยี้ งเหล้าเจ้าหนา้ ท่ีทีล่ ง
กวาดลา้ งในแตล่ ะคนื นนั้ ...”
“โธ่ ไม่ค้าเลก็ คา้ นอ้ ยยังง้ี เรากอ็ ดตาย ทำ� อะไร ๆ กเ็ สย่ี งทงั้ นนั้ แหละ”
เงียบเสียงสนทนาของพวกเรา แล้วก็ยังเหลือเสียงเพลงจากเทปล�ำโพงเดียว และการถกเถียง
ของพวกขีเ้ มาก็ไม่ยอมขาดหาย
“เอาเบยี ร์อกี ไหม” คนขายถาม
“กด็ เี หมอื นกนั ”
คนขายลกุ ไปเอาเบยี ร์ทีแ่ ช่เยน็ ในถังน้�ำแขง็ แลว้ กลับมานัง่ ลงที่เดมิ พรอ้ มกบั พูดข้นึ วา่
“เพลียมาก ! ไม่มวี ันใดไมเ่ มา ไม่อยากด่ืมแขกก็บังคับ ไมต่ ามใจก็ไม่ได้ อยากได้เงินเขาน.ี่ ..”
ผมรินเบียร์ลงแก้วใหห้ ญิงวัยกลางคนผู้เป็นเจา้ ของร้านที่นา่ สงสาร

52

“คา่ ครองชีพสงู ค่าแรงกลับต�ำ่ หามาไดก้ ไ็ ม่พอใชจ้ ่าย ! เหมือนคณุ ลูกคณุ หลานก็คงไมม่ ปี ัญหา
เปน็ พนกั งาน เปน็ เจ้าคนนายคน คงมเี หลือกินเหลอื ใช้” เจ้าของร้านสง่ ทอดการสนทนามายังผม
“พนักงานนั่นแหละเจ้าปัญหา เงินเดือนไม่เท่ารายได้ของเด็กขายกล้วยปิ้งริมทาง บางแผนก
สามเดอื นแล้วยังไมไ่ ดก้ ลิน่ เงินเดอื นเลย การงานกท็ �ำพอใหเ้ สร็จ ๆ ไป ทำ� ตามทีบ่ อก-กนิ ตามทีเ่ บิก
ระเบยี บวนิ ยั ในการทำ� งานกไ็ มม่ ี คำ� สง่ั ของนายกไ็ มศ่ กั ดส์ิ ทิ ธ์ิ เพราะเมอื่ มเี งนิ ไดเ้ งนิ ดเี ขา้ มาเจา้ นายก็
งาบมบุ ๆ คนเดยี ว แบบไหใหญเ่ ตม็ ไหกลางล้น ไหนอ้ ยไมเ่ ต็ม”
“จรงิ ๆ นั่นแหละ เหมือนลูกสาวของป้านีน่ ่ะซิ ไมใ่ ชท่ ่ีไหนอน่ื ไกล...เรยี นจบวทิ ยาลัยครูออกมา
สอนเด็กอนบุ าลเปน็ ปี ๆ ยงั ไม่มปี ญั ญาซอ้ื ซิน่ ไหมผืนงาม ๆ มาใสเ่ ลย ทนดไู มไ่ ด้ ป้ากเ็ ลยให้ออก
จากงานมานง่ั ขายเหล้า ออกมาทำ� มาหากนิ ยังดกี วา่ จะทำ� งานกนิ เงินเดือนซึง่ ซือ้ ข้าวสารครงึ่ กระสอบ
ก็ไม่ได”้
“ป้ามีนามากไหม”
“นาเพียงสีห่ ้าไร่ ยงั ดีทที่ ำ� ได้ท้ังนาปีนาปรงั ”
“เปน็ นาสว่ นตัวเหรอ”
“เปน็ ดนิ หลวง แตก่ แ้ี ตก่ อ่ นกไ็ มม่ ใี ครสนใจดอก เพราะมนั ตดิ กบั ปา่ ชา้ ครอบครวั เราเปน็ ครอบครวั
แรกที่โยกย้ายมาต้ังบ้านอยู่ที่นี่ ก่อนหน้าน้ัน คุณลุงเป็นกรรมกรล้อเข็นตามตลาด พอมีลูกมีเต้า
หลายคนมนั ไม่พอเล้ยี งปากเล้ยี งท้อง เพราะบ้านก็ตอ้ งเช่าขา้ วกต็ ้องซื้อ จงึ ตดั สนิ ใจพากันออกมาอยู่
นอกเมอื งตรงน้ี...”
“เดี๋ยวนี้ คงดขี ึน้ หลายเท่าแลว้ เนอะ”
“ก็ค่อยยังชัว่ ทางการทวงใหโ้ ยกยา้ ยออกจากท่ีดนิ รัฐดินหลวงหลายคร้งั หลายหนแล้ว เราเอง
ก็ไม่รู้ว่าจะโยกย้ายไปอยู่ท่ีไหน เขาบอกว่าจะขยับขยายป่าช้าออกไปอีก เพราะผีก็ไม่มีที่อยู่แล้ว
ความจริงแล้วก็เหน็ เจา้ นายหลายคนทำ� หนา้ นิ่วคว้ิ ขมวด มาวนเวียนจบั จอ้ งท่ีดินอยู่แถว ๆ น้ี แล้วก็
จา้ งคนท�ำนา ทำ� สวน ท�ำบ่อปลาเต็มไปหมด อะฮ่า...ยิ่งข้าวยากหมากแพง คนก็ย่ิงไร้น�ำ้ ใจ ยงิ่ ถา้ เปน็
เจา้ อำ� นาจวาสนากย็ งิ่ ไรค้ วามเมตตาปรานี ทำ� ยงั ไงมนั ถงึ จะเปน็ บา้ นเปน็ เมอื ง พดู จรงิ ๆ เหอะกน็ า่ สงสาร
พวกผี ๆ ทนี่ อนสงบนิง่ อยู่ในหลุมฝงั ศพเสยี จรงิ ๆ อีกไม่นานคงได้เสยี เงนิ ค่าเช่าหลุมฝังศพ”
คงจะจรงิ อยา่ งคุณป้าว่า ความสงบสขุ ท่แี ทจ้ ริงน้ัน ไม่ได้อยู่ในป่าชา้ ตามท่คี นเคยเชอ่ื ถือกนั มา
แตด่ กึ ด�ำบรรพอ์ ีกต่อไปแล้ว
ผมยงั ดื่มเบยี รต์ อ่ ไปอยา่ งไม่รีบรอ้ น
เจ้าของรา้ นถูกเรยี กไปน่ังรว่ มวงกบั พวกขีเ้ หลา้ ทโี่ ตะ๊ ท้ายสดุ โน้น
นกั ดม่ื ทกุ คน ใบหนา้ เมอื กมนั เหมอื นหมหู นั ดวงตาทกุ คฝู่ า้ ฟางไมต่ า่ งจากตาหมทู โี่ ดนนำ้� รอ้ นลวก

53

โคนลิน้ แข็ง ๆ มันช่างล�ำบากยากเข็ญทีจ่ ะเอ่ยคำ� พดู แต่ละคำ� อันไรส้ าระออกมา การสนทนาสว่ นใหญ่
วนเวียนอยกู่ บั การหาเงินเลย้ี งชพี ซอ้ื หวยแทงเบอร์ ดนิ ฟา้ อากาศทไี่ มอ่ �ำนวย ครอบครัวท่ผี ิดขอ้ ง
หมองใจกนั ...สว่ นวงทมี่ หี ญงิ สาวนงั่ ดว้ ย การสนทนากจ็ ะมรี สชาติ มสี สี นั ดว้ ยการหยอกลอ้ เกยี้ วพาราสี
ด้วยการชวนข�ำในเรื่องสัปดน เรื่องในมุ้งในผ้าถุง แล้วก็ตามมาด้วยเสียงเฮฮาดังสน่ันอย่างไม่
เกรงอกเกรงใจผีตนใดเลย ! นักด่ืมคอทองแดงบางรายเดินโซซัดโซเซออกไปส�ำรอกของเก่าในเงามืด
กอ่ นที่จะหลบไปซบบนสามล้อเครอื่ งค่ชู ีพ มบี างคนก็ฟุบหนา้ คาโตะ๊ คนที่ยงั พอสู้ไหวก็สู้ตอ่ ไปทงั้ ๆ ที่
หูก็ออ้ื อึง ตากฝ็ ้าฟาง เสยี งพูดก็ไมเ่ ปน็ เสยี งคนปกตแิ ล้ว กลบั บ้านเมียคงจำ� หนา้ เขาไม่ไดแ้ ล้ว
“ริ น เ ห ล้ า อี ก. . .ซกั รอบหน่อย...น้องรัก ตับของพมี่ นั แหง้ แล้ว...”
ขเ้ี มาคนหน่ึง ผมแซมดอกเลาแล้วนัน้ เอือ้ นเอ่ยขึ้น ทำ� ใหเ้ พื่อนร่วมโต๊ะปล่อยเสยี งหัวเราะก๊าก ๆ
ออกมา
“เฒา่ หัวงู ! ยังหวังกินไขเ่ ต่าอยู่ไมเ่ ลิกรา”
เจ้าของรา้ นตอบแทนลกู สาวผู้ไดแ้ ต่อมยิ้มเอียงอาย
“ใครวา่ กูหัวงู กูมัน...หวั หัวพญานาค...โน่นแหละวะ ฮา่ ๆ ๆ อยา่ พูดไปพดู มานะ...เรอ่ื งเฒา่ หวั งู
เนีย่ ...ซักหน่อย...จะเปน็ บาป เหน็ มั้ยพระ – พทุ – ธ – รปู ท่ีใตร้ ่มโพธิโ์ นน้ ...ที่มนี าคตงั้ เจ็ดตวั ปรกอยู่
นัน่ ...ฮ่า ๆ ๆ ...พดู ไปพดู มา...ความสขุ เล็ก ๆ นอ้ ย ๆ...หมานษุ ยต์ าด�ำ ๆ...นา่ จะเผือ่ แผ่กนั มงั่ ...เนาะ
นอ้ งทร่ี ักเนาะ”
“วา่ ยังไงนะ เฒา่ อัปรีย์ ! หลอกกินไขแ่ ดงสาวน้อยน่นั เรอะทีถ่ ือว่าเปน็ ความสุขเลก็ ๆ นอ้ ย ๆ
พูดใหมอ่ กี ทซี ิ”
หญงิ วยั กลางคนลุกข้นึ พรอ้ มกับร้อื ผ้าถุงขนึ้ อย่างเอาจรงิ เอาจัง
“ใครวา่ ...ผมหลอกสาวน้อย ผม...ต้งั ใจขอเธอดี ๆ นีแ่ หละ...ฮา่ ๆ ๆ” ข้เี มาอ้อแอ้
“ของมันแพง จะขอเปล่า ๆ ไดไ้ งกนั ”
เจา้ ของรา้ นยังไมย่ อมน่งั
“ขอซ้ือไม่ขาย ขอดายไมใ่ ห.้ ..ก็มแี ต่จะลักเอาเท่าน้นั แหละ...ฮา่ ๆ ๆ”
“ใครต่างก็มี หมกปลารา้ ใครหมกปลาร้ามัน นอนวนั ชันเขา่ อย่บู ้านโนน้ ยงั ไม่รจู้ ักอม่ิ อกี ”
เจ้าของร้านนัง่ ลงแลว้ อารมณ์กอ็ ่อนลงไปพรอ้ ม ๆ กัน
“อันนน้ั เปน็ ของตาย จม้ิ ปลาร้ากนั จนหมดจนเกลย้ี งแล้ว...อยากจมิ้ ปลาร้าหมกใหม่...ซกั หน่อย
ยังงน้ั ดอกนา่ ฮ่า ๆ ๆ ๆ กล็ งุ ...แค่พดู เล่น ๆ เนน้ จริงจังเฉย ๆ ดอก...อนี างทรี่ กั ..อยา่ ถอื สาเลย”

54

หญงิ สาวรนิ เหลา้ ไป ฟงั ไป ยมิ้ ไปแบบไมข่ นุ่ เคอื งอะไร พอไดโ้ อกาส เธอกพ็ ดู ขนึ้ แบบไมม่ ปี ม่ี ขี ลยุ่
พร้อมกับชนี้ ว้ิ มาทางผมวา่
“หากอยากไดฉ้ ันจริง ๆ กข็ ออนุญาตพคี่ นน้ันสิ !”
ทกุ คนหันหนา้ มาท่ผี ม ท�ำใหผ้ มออกอาการรอ้ นกกหใู นทนั ทที ันใด
“อะไรกนั เขาเปน็ ผวั มึงง้ันเรอะ” มีเสียงหนง่ึ สอดขนึ้
“กถ็ ามพ่เี ขาดูส”ิ หญงิ สาวตอบ
“ไม่หรอก...ผมกเ็ ปน็ ลกู ค้าเหมือน ๆ กนั แหละ” ผมแกต้ ัว
“อยา่ ถอื สาหาความกนั นะ...คนเมากพ็ ดู กนั สนกุ พอหอมปากหอมคอ บางทมี นั กอ็ าจเลยเถดิ ไปมงั่ ”
คนทเี่ มานอ้ ยกว่าเพื่อนเอย่ ข้นึ แก้ตวั ใหก้ บั หมคู่ ณะ
“ตามสบายเลย” ผมบอกไปดว้ ยความจรงิ ใจ
หลงั จากนน้ั ผมรสู้ กึ วา่ บรรยากาศเงยี บเหงาลง คนเมาบางคนถงึ กบั ชวนเพอ่ื นกลบั ผมไมส่ บายใจ
เลยท่ีกลายเป็นคนมาเปล่ียนบรรยากาศท�ำลายความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ของคนอื่น โดยเฉพาะ
คนขเ้ี หลา้ กลมุ่ นี้ ซงึ่ ผมไดส้ งั เกตแตต่ น้ วา่ เปน็ ศพทย่ี งั หายใจ เปน็ เศษกระดกู เนอื้ หนงั ทไ่ี มอ่ าทรขนุ่ เคอื ง
อะไรกับปัญหารอบตัว นอกจากกลวั วา่ สุราจะเหือดขวดไปเทา่ นัน้ เอง หรือวา่ สนั ตสิ ขุ ทีแ่ ท้จรงิ บรรจไุ ว้
ในขวดเหลา้ แต่ละขวดนั้นแล้ว
ผมยกเบยี รข์ ้ึนจบิ เนิบ ๆ
ณ เวลานี้ พระจนั ทรเ์ ตม็ ดวงสาดแสงสีขาวนวลอาบทาไปทัว่ ยอดสน และพวงแก้มหญิงสาวผทู้ ่ี
ยา้ ยมานงั่ ตรงหน้าผม เรือนผมด�ำสลวั ผูกไวด้ ว้ ยโบวร์ ปู กระตา่ ยสกี ุหลาบ คิว้ ดกหนา และดวงตาดำ�
ล�้ำลึกซึ่งส่อให้เห็นความไร้เดียงสาต่อชีวิตและสังคม ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่เธอจะต้องเรียนรู้
จากชวี ิตอันแสนสบั สนวกวนดงั ลมบ้าหมูนี้ หรอื บางทีผมอาจมองโลกด้วยสายตาเศรา้ เกินไปก็เปน็ ได้
“เมียหนตี ามชายชูเ้ หรอ ทำ� ไมนั่งซึมเศร้าเหงาหงอย ใบหนา้ บอกบุญไม่รับแบบนี”้
ผทู้ เ่ี งยี บขรมึ แต่หัวค�ำ่ เรม่ิ แผลงฤทธ์ิ
“สาวขายเหลา้ ต่างหากท่ที ้งิ ไป”
“น้องยังอยทู่ งั้ คนน่ีไง”
“กลัวนอ้ งจะหนไี ปอกี คนน่ะสิ”
หางตาท่ที ้งิ มาทผี่ ม ขณะที่เธอรนิ เบยี ร์ลงแกว้ อย่างมเี ลศนัย

55

ปลอ่ ยให้เสียงเพลงบา้ นนาดังจากเทปผ่านไปช่วงระยะหนึ่ง ผมจึงบอกเธอตรง ๆ ว่า
“รู้ไหมว่า นอ้ งทำ� ให้คนอน่ื กลัวพี่ไปซะแลว้ ”
“ก็ดแี ลว้ ละ่ พวกเขาจะได้รบี กลบั บ้านหาลกู หาเมีย”
“ผมไม่อยากใหพ้ วกเขาเข้าใจผมผิด ผมไมใ่ ช่แมลงวนั หัวเขียวท่จี ะเทีย่ วเก็บขา่ ว เกบ็ เร่ืองราว
ของคนอนื่ ไปรายงานเจา้ อำ� นาจวาสนา เพอ่ื หวงั เหรยี ญชยั ใบเกยี รตคิ ณุ และสงิ่ สำ� คญั ผมกไ็ มต่ อ้ งการ
ให้ผืนแผ่นดนิ มีคนข้กี ลวั ไปมากกวา่ น้”ี
หญงิ สาวนัง่ เงียบฟงั ผมพูดทุกถ้อยค�ำ แต่ไมร่ ู้หรอกว่า เธอจะเข้าใจผมไดส้ กั เทา่ ไร น่าเสียดายท่ี
ผมอธิบายมากไปกวา่ น้นั ไมไ่ ด้เหมอื นกัน เธออาจเห็นวา่ ผมเป็นคนขีก้ ลัวอกี คนหนง่ึ ก็เป็นได้
“พดู เร่ืองอ่นื ดีกว่า” ผมเปลย่ี นเรือ่ งสนทนา
“พ่เี อาเบียรอ์ ีกมย้ั ”
เธอลุกจากเก้าอี้ ผมเหลือบสายตาไปตามสะโพกกลมกลึงท่ีโยกย้ายนวยนาด เกิดความรู้สึก
ซ่านเสียวในอารมณ์...หากผิวพรรณน้ันขาวผ่องขึ้นอีก สัดส่วนสูงข้ึนอีกสักหน่อยก็อาจจัดเข้าไปใน
ประเภทนา่ ดู พอเขา้ วัดเข้าวาได้
“แม่ เบียรห์ มดแล้ว ลกู จะให้พเ่ี ขานพี้ ากลับบา้ นไปเอาเบียร์ออกมาอีกนะ...”
ยงั ไมม่ คี ำ� ตอบจากแม่ เม่อื หญงิ สาวผงกหวั ให้ผมติดตามเธอไป
ขา้ งกำ� แพงดา้ นทศิ เหนือ มที างดนิ แดงเป็นซอยตัดลึกเข้าไปหาบ้านเรอื นผคู้ นทต่ี ัง้ เรยี งรายอยู่
หลังป่าช้า ต้นสนทอดเงาสีด�ำเป็นระยะ ๆ ตลอดเส้นทาง วงมโหรีหมู่แมลงจ�ำพวกจ้ิงหรีดบรรเลง
ดนตรกี ลอ่ มราตรกี าลอนั มเี ดอื นเพญ็ ฉายดงั สนน่ั หวนั่ ไหวเรอ่ื ยไปตามสวนผลไมท้ อี่ อกหมากผล ซงึ่ อยู่
อีกฟากหนึ่งของเสน้ ทาง
“พีก่ ลัวผมี ัย้ ” หญงิ สาวกระซบิ
“สง่ิ ท่ีน่ากลัวกวา่ ผียังมอี กี มากมาย...”
ตรงดา้ นหลังของป่าชา้ กำ� แพงหลายช่วงพังทลาย มองเขา้ ไปข้างใน เราเหน็ สุสานสขี าวเรียงราย
เปน็ ทิวแถวหนาแน่น ไมก้ างเขนกด็ ลู ม้ ระเกะระกะปานถกู ลมพายุพัดผ่านไปหมาด ๆ
สสุ านชา่ งเย็นเยอื กกว่าบรรยากาศใด ๆ ในชว่ งทเ่ี ราสัมผัส
คดิ ไมถ่ งึ เลยวา่ หญงิ สาวจะชวนผมมานงั่ ชมเดอื นเพญ็ ในสสุ านทสี่ ะอาดเกลยี้ งเกลาเหมอื นกบั วา่
มคี นมาปัดกวาดวนั ละไม่นอ้ ยกว่าสามเท่ยี ว
“พว่ี า่ มอี ะไรน่ากลวั กวา่ ผีทีน่ อนในหลมุ ศพนนี้ ่ะ”

56

ผมไมอ่ ยากตอบคำ� ถามน้เี สยี จรงิ ๆ...รู้สึกว่า ขากรรไกรตนเองแข็งกระดา้ งขนึ้ มา
“คนตายทย่ี ังหายใจน่ันแหละ ทนี่ ่ากลวั กว่าผี !” ผมตอบ
เธอหนั หน้ามาจอ้ งตาผม ควิ้ ดกหนา และนัยน์ตาดำ� ขลบั ลำ้� ลึกนน้ั ยังคงสอ่ ประกายแหง่ เลศนัย
เหมือนเดมิ
“คนพวกนี้มชี ีวิตเพียงอย่รู อดไปแต่ละวนั ไมท่ กุ ข์รอ้ นขุ่นเคอื งอะไร หมดอาลัยตายอยากกบั ชีวิต
เขาจะทำ� ทุกอยา่ งโดยไมเ่ ลอื กวา่ จะดหี รือชัว่ จะถูกหรอื ผิด เพื่อความอย่รู อดของตนเอง คนพวกนชี้ อบ
เกาะแน่นกับอ�ำนาจ กระเป๋าเงนิ ด้ามปืน และยศถาบรรดาศกั ดิ.์ ..ไมต่ ่างอะไรกับพยาธซิ ง่ึ เล้ียงชีพ
ดว้ ยปฏกิ ลู สงิ่ บดู เน่า แล้วไปท�ำลายสิ่งดีงามในร่างกายของมนษุ ย์ !”
ผมหนั ไปมองหน้าหญงิ สาว อยากร้วู า่ เธอสนใจฟังผมอยหู่ รือเปลา่ เธอนอนหงายเหยียดตวั ไป
ตามความยาวของสุสาน เอาหัวมาหนนุ ที่มือทงั้ สองข้าง ชมแสงเดือนอยา่ งมคี วามสขุ หรือจะบอกวา่
เธอกำ� ลงั ปลอ่ ยตวั ปลอ่ ยใจใหแ้ สงเดอื นลบู ไลก้ ค็ งไมผ่ ดิ ผมรสู้ กึ วา่ เธอจะคนุ้ เคยกบั การนอนเหยยี ดยาว
บนสสุ านนี้เป็นทส่ี ุด ในขณะทีผ่ มรสู้ กึ ขนลุกขนชันแตกซ่านเป็นระยะ ๆ ไปทั่วสรรพางคก์ าย
“เรามีเวลาไม่มากนะพี่...”
เธอกระซบิ กระซาบแผ่วเบา
ผมคน้ คิดหาความหมายท่ีแทจ้ รงิ จากค�ำพูดน้ันอยู่ชัว่ ระยะหนงึ่ จึงเอย่ ตอบไปว่า
“รบี ลุกเหอะ พ่ีไม่มเี งินจา่ ยคา่ ตัวน้องดอก”
“ใครวา่ นอ้ งเป็นหญงิ ขายตัว”
“ไปเหอะ พี่เมาจนคอพบั อยู่แลว้ ”
แล้วเราท้ังสองก็กลับออกมาท่ีร้านเหล้าพร้อมกับเบียร์ส่ีขวด หญิงสาวไม่มาน่ังร่วมโต๊ะกับผม
อกี เลย ผมทนน่งั รินเบียรค์ ่อนขวดลงแก้ว ยกขนึ้ ด่ืมชา้ ๆ สายตาจบั จอ้ งทไี่ มก้ างเขน และสุสานทเ่ี รียง
รายอยู่ตรงหนา้ โดยไร้ความรูส้ ึกใด ๆ ทั้งสิ้น



Love

by Azman Hussin | Translated by Bamee

“And do not approach unlawful sexual intercourse. Indeed, it is ever an immorality and
is evil as a way.” (Al-Qur’an Surah Al-Isra ayat 32)

Through the eyes deep down into the soul… then falling into the dark abyss.
This is another chapter of sweet love story that has always happened amongst foolish
humans ever since the beginning of time. The story about to be told was written based on
philosophy and psychology. Thus, this author implores those involved to pass on the story
that falling in love is an unethical act that we need to be mindful of. It would not be worn
to say lovers are a kind of addicts. If it is not too much to ask, please let it be known that
love is an addiction more dangerous than any kind of drugs.
And so the story goes… There once was a man and a woman who crossed paths on a
pavement in front of a grocery shop in a market.
They passed each other, then stopped and glanced back. Spark! One second became
two, then ten. With dreamy eyes, the lover man declared his feelings for the woman. What
a tantalizing moment!

59

“Such things lay hidden beneath those eyes.” The lovely woman replied with a gentle
smile. Her face and lips were painted with indescribable sweetness.

And then they got to know one another. Phone numbers were exchanged in the hope
that this first meeting would not be the last.

“We sure will meet again, my beauty.”

“Yes.”

That night the woman could not bring herself to sleep as usual. Love has crept into her
thoughts.

They met again the next day, holding hands and snuggling each other this time. Romance
filled the air. A certain mad poet might have compared them to a pair of rabbits by the
pond. However, things were not as easy as they seemed. At first, the man’s hands were
shaking when he touched her soft hand. The woman pushed his hand away as though she
was a proper lady, or perhaps in fear of appearing like a faithless woman who allowed her
hands to be touched so easily, though her heart yearned for it.

Eventually, he managed to capture her soft hand and brushed his lips softly against it.
It happened in a blink of an eye, but an act the man was always mindful of.

Every day, the young man would speak of love, his words sweeter than honey. Perhaps
her heart was lonely. Perhaps, as a young woman, she dreamed of love with the opposite
sex. She fell for his every word. He praised her daily. Unbeknownst to her, wiles and
exaggerations were hidden beneath his sweet words.

No wonder many have said women are like cats, yearning for touch and comfort.

The man said “Your cheeks are as beautiful as scarlet gourds. Your eyes sparkle like
stars in the sky. Your nose is like…. Your eyebrows are like bows. Your lips are as red as
water chestnuts and your neck is as slim as a swan’s neck…”

Who knows from which dictionary the man copied these sweet words from but they
had captured the woman’s heart. She was hit by wave after wave of love.

What was happening to her?

Oh, now she held on to him into another world of dreams (Note: this world is only

60

accessible especially to humans who are in love, and those who are intoxicated, or a
species who are mentally impaired). Her heart was no longer with her, like certain artists
who traverse the skies. She had become a master lover. Her thoughts are only of him. Her
behavior had changed completely.

Actually, the man was not a great beau, however, “To hell with handsomeness!” said
the man. How many women marry a man for his look? He believed. That had long been
the roots of his inspiration. “There’s no need for magic,” he insisted. One of his special
characteristics was his silver tongue. Plus, he knew of Sigmund Freud and copied his
teachings. It was believed that the man was a great rhetorician who never spoke more than
what was needed. He trained himself to be a great listener, tolerating and paying attention
to whatever the woman may vent to him.

The woman was the complete opposite. She was a great beauty, with a lithe body, fair
skin, a soft voice, and beautiful eyes beyond compare. To say their sparkles rival the stars
in the night skies would not be too far from truth. Her beauty was like that of a fairy tale’s
princess. Men were drawn to her wondrous allure.

Perhaps that was also why she was often teased by her male school friends on a daily
basis. It was not as if she did not like the handsome and popular boy who wooed her every
other day in school. She wasn’t sure of his love. She thought he was not mature enough,
still inexperienced in love. He didn’t seem sincere in claiming her either. After all, love is a
vital matter to women. Her kind relies on sincerity, otherwise those men are hopeless to
win her love.

Once their eyes met, they no longer wanted to talk of anything but love, fondness and
care, as if these were the only things existed in this huge world.

Every night her heart flutters, not knowing what illness had befallen her. Sometimes
she was consumed by unfounded fear and jealousy. Sometimes she missed him… Oh what
could he be doing now? Her thoughts were only of him. If she looked at something, for
example, the color blue, it reminded her of him because it was the color of his shirt. How
sentimental she had become. She would sigh if anything dared to disturb her when she
was in such a state.

Moreover, she was easily offended, thus in need of constant consolation, especially
in trivial issues, like that time the man was late to their date. In truth, she only wanted to
test if he loved her as much as he had said, and to appease herself. Everything derived
from the desire to attract and from love, which was said to be vanishing from this barren

61

and cruel world. The man was well-versed in women’s sweet and gentle manners. Thus, he
always avoided truthful words. Women were very sensitive creatures should they find out
they had been deceived.

It must have been strange for the adults to learn that the women had high expectations
for the man. She hoped to have him as her husband in the near future. If possible, she
would like to marry him right away. As for their marriage life, who would want to think of
such petty matters? What will be, will be. Everything seemed to make sense. You must not
forget that this was the woman’s first time.

Those who fall in love for the first time in their life, fall for all of their boyfriend’s words,
do they not?

Have you forgotten? Weren’t you also like that before?

The man talked to the woman every day. His words were soft and sweet. This did not
mean that there wasn’t any truth in his words when he complimented her. It was true
that she was a beauty in his eyes. The image of her body flashing across his mind would
always make him swallow hard. Only his words were exaggerated, but such is the secret to
compliments. We are all aware that compliments are false. Still, we gladly believe. Such is
the power of compliments.

When they met, they would spend time doing the same things. Every time they went
out together, the woman would always pay for everything, the food, the drinks, the movie
tickets, and even the man’s cigarettes. Before, she was frugal, careful with every baht spent.
Once, her sister had asked for money to buy some candy, she had refused. And when her
friend had borrowed one baht from her, she had asked to have it back.

Of course, the females have always been parsimonious, have they not? But in the name
of men and of love, money ceased to matter. All she cared about was to please her man.
She was willing to sacrifice by understanding his unemployment when the country was
facing economic crisis. She herself was from a well-to-do family. She was proud to take
care of him.

Certainly, on every date anything unexpected could happen.

Have they ever met their parents by chance?

No!

62

That was something beyond others.

In truth, they agreed to become one in every way because they had come to an
understanding that their love would not be true had it not been proven with physical
relationship. Such is the devil’s love.

The mind is not complete without the body. Naturally, the lonely minds undeniably fly
to the bodies.

It started with the women’s hands, then her hair, then her cheeks, then her neck, then
her lips, then her breasts, and finally… (censored)

The woman felt as if she was taken to another world, a world of love. Behold! She was
floating amongst the clouds in the indigo sky. She was in a world of dreams, an ephemeral
world. Her eyes were closed.

Eventually, she returned to earth. She opened her eyes.

“My darling, where are we now?”

The woman sobbed when she realized she had just lost the virginity she had long
cherished to the man. She was no longer a virgin. He was still a man.

Isn’t that a strange thing. (perhaps that’s why those feminist women fight so fiercely on
such matters.)

Her sobs went on for a long time. She was devastated. She hit his chest a few times, the
image of her mother’s and her family member’s faces appeared in her mind. I supposed,
the woman thought, there was truth in her teacher’s teaching “Steer away from love, for it’s
like fire consuming every corner of your heart.”

Yet, that thought stayed only for a moment. Once he consoled her not to fret or to
panic, for he would take full responsibility.

“We will marry, my love.”

“When?”

“After a while. We must wait for the economy to recover. Trust me!”

(How boring. Why must you use the economy as an excuse?)

63

The man held her tightly. This was their first life experience. Their first night as husband
and wife in practice. The scene repeated itself again and again that night. The woman
began to understand that this was what they called true love. This was the taste of life, as
sweet as honey, more than words could say.

Many days later, they met again. Their wild act was repeated again. The woman was
intoxicated by what the man had to offer.

This happened again and again the next days. The woman grew accustomed to such
rousing acts. She became more skilled though deep down she still knew this was wrong.
Oh well, without shame, what are we but demons? Now it was her who teased him. She
understood right away when he told her to meet him at their old spot, same time.

What else could it be about if not their usual relation?

If they had been apart for a while, the woman would be restless all through the night
or she would be lost in her thoughts till the sun came up. She was like an addict. And
every kind of addiction was destructive, Karl Jung once said, there was no exception. She
became irascible and ill-tempered.

One day she went to the market with her mother. Pardon me. Don’t laugh at me yet
for what I’m about to tell. It was like a cliché scene, seen many times in old movies. She
glanced around before something caught her eyes. She saw that her boyfriend was holding
hands with another woman.

Is this true? She could not believe her eyes!

No! No! She whined inside.

She became pale as if she encountered nightmares or something unbelievable. She
went home and cried all night. She cried alone in the solitude of her room with no one to
care for her. She thought this was all a dream. Yet, she had lost something invaluable. This
time she took anger out on him.

“You lying cheat! Asshole!”

As for the man, he never had any bad intentions towards her. His love for her had been
pure. Alas, his thought changed when he reached his climax back then. He wondered how
this worthless woman could be suitable as his wife.

64

Since that day, he no longer held her in high regards. There were no more secrets.
Something only has its value when it was a virgin. Solid gold, for example, is invaluable. But
a fool’s gold is no more than a piece of rock.

Isn’t that normal? Aren’t most people like that?

If truth be told, every man dreams of a woman who retains her honor and dignity
though they covertly seek to destroy them. Love is actually only a game. We yearn for it,
willing to risk everything for it, even our lives. But once we have obtained it, it suddenly
loses its worth.

Isn’t love strange? Isn’t love mad?

Think about it. If the woman had not let those horrible things happened, what would
have happened? Would their love have endured through eternity?

Damn that worthless man. Let him struggle in search for his kind of happiness. Let him
be stuck in his own dream, lost in the forest of love. Let him be mad. We need not care.

Turn your thoughts to that woman. At this point, I, as the keeper of this tale, would like
to ask you, the reader…

“What would you feel, if you were this unfortunate woman?”

Your opinions do not matter! Everything in her life has been destroyed. Her cries were
useless. She might fill the sea with her tears, still, it would be no use.

After that day, our beauty felt something wrong with her body. She started to feel
light-headed, faint, before throwing up. Her mother looked at her with curious eyes… “What
happened, darling?” or had she been poisoned?

Immediately after the doctor had told her that she was three months pregnant, her
heart raced, her worries grew. Everything seemed like a storm hitting her to the ground.
She was dragged to the other world, not knowing exactly where. She briefly passed out.

She was in distress, not knowing how to hide her belly that continued to grow every day.
Ever since that day, she mysteriously disappeared. I must stop her story here.

Six months later… the same old scene you often see in a television that you have grown
used to it is about to be rerun. The body of a newborn was found near a dumpster, covered
with flies.

65

Can you guess who this baby’s parents were, and what their roles in this story were?

Oh, what happened was so easy, and so strange, and so cruel for irresponsible lovers.

I must apologize. This is purely my imagination. However, it was not based purely on
fantasy. Love is a natural phenomenon for humans. It turns into emptiness once we reach
its climax. Yes! Once we reach the top, there’s no more longing. That is where it ends.

Jump in to that abyss!

Or are you in love right now?

ความรกั

เรือ่ งโดย อัซมาน ฮุสเซน | ราซัค แปล

“และพวกเจา้ จงอยา่ เขา้ ใกลก้ ารผดิ ประเวณี แทจ้ รงิ มนั เปน็ การลามกและทางอนั ชว่ั ชา้ ” (อลั กรุ อา่ น
บท อลั -อสิ เราะ โองการที่ 32)

จากนัยนต์ าลงไปสกู่ น้ บงึ้ แห่งหวั ใจ...จากนั้นตกลงไปในเหวอนั มืดมิด
น่ีคืออีกบทหนึ่งของเร่ืองราวแห่งความรักอันหวานช่ืนท่ีเกิดข้ึนในหมู่มวลมนุษย์ที่โง่งมงายต้ังแต่
อดีตจวบจนกระท่งั ปัจจบุ ัน เร่อื งทจี่ ะเล่าตอ่ ไปนเ้ี ป็นเรอ่ื งที่เขียนขึน้ โดยอาศยั มุมมองทางดา้ นปรัชญา
และจิตวิทยาเป็นพ้ืนฐาน ในการนี้ผู้เขียนจึงใคร่วิงวอนขอให้ผู้ท่ีเกี่ยวข้องทุกผู้ทุกนาม ได้โปรดเล่า
สบื ต่อ ๆ กันไปวา่ การมคี วามรักนนั้ เปน็ ความผดิ ทางจรยิ ธรรมอย่างหน่งึ ทเี่ ราทกุ คนควรเอาใจใส่ยิ่ง
คงไมเ่ กนิ ไปหากจะกล่าวว่านักรักทง้ั หลายนน้ั เปรยี บเสมอื นผู้เสพสิง่ เสพตดิ ชนดิ หนง่ึ หรือหากไม่เปน็
การรบกวน กรุณาปา่ วประกาศให้ประชาชนทกุ หมูเ่ หลา่ ทราบกนั ท่วั วา่ ความรักนน้ั เป็นส่ิงเสพติดท่ี
อันตรายรา้ ยแรงยิง่ กวา่ ยาบา้ ดว้ ยซำ�้ ไป
เร่ืองมอี ยวู่ ่า ชายหญงิ คหู่ นึง่ เผอิญพบกนั ท่รี มิ ทางเทา้ ร้านขายของชำ� แหง่ หนง่ึ ในตลาดนัด
เขาทง้ั สองเดนิ สวนทางกัน จากนน้ั หนั หลงั มองหนา้ กนั และกัน ปิ๊ง! หนึ่งวินาที สองวินาที จนถงึ สิบ
วนิ าที ต่อจากน้นั ชายหนุม่ นกั รกั คนนั้นเปิดเผยถึงความในใจของเขาท่ีมตี ่อหญงิ สาวด้วยสายตาหวาน
ซึง้ มนั เปน็ ชว่ งบรรยากาศทเ่ี รา้ ใจอยไู่ มน่ ้อย
ในประกายตามันมีพลังท่ีแอบซ่อนอยู่ไม่ใช่ฤๅ หญิงสาวหน้าหวานคนนั้นตอบรับด้วยย้ิมละไม
ความหวานทป่ี รากฏบนใบหนา้ และรมิ ฝีปากนั้นมันยากเกินที่จะอธบิ ายได้

67

และแล้วพวกเขาทั้งสองก็รู้จักกัน...แลกเปลี่ยนหมายเลขโทรศัพท์ ด้วยหวังว่าการพบเจอคร้ังนี้
มันมิใช่คร้ังสุดทา้ ย

“เราต้องไดพ้ บกนั อกี แน่นอนนะจะ๊ แม่คนสวย”
“ค่ะ”
ตลอดคืนนั้นหญิงสาวพยายามข่มตาหลับแต่อย่างไรก็นอนหลับไม่สนิทเหมือนทุกคืนท่ีผ่าน
มารรกั ตัวหน่ึงกำ� ลังคอ่ ย ๆ คบื คลานเข้าไปในความคิดคำ� นงึ ของเธอเสียแล้ว
เขาท้งั สองพบกนั อกี ครัง้ หนึ่งในวนั ถดั มา ครง้ั นี้ทั้งคู่จูงมอื ถอื แขนเดนิ คลอเคลยี กนั ช่างดูสุดแสน
โรแมนติกเสียเหลือเกิน หรือถ้าตามค�ำบรรยายของกวีผู้ไม่สมประกอบท่านหนึ่งเขาเปรียบว่าเสมือน
กระต่ายคู่หนึ่งอยู่รมิ สระน�ำ้ หากแตม่ ันไม่งา่ ยอย่างทคี่ ิดไว้ แรก ๆ นน้ั ชายหน่มุ เคอะเขนิ มือไม้สนั่ ระรกิ
ยามท่ีสัมผัสมือนุ่มสวยของหญิงสาว ขณะเดียวกันหญิงสาวก็เอามือปัดป้องราวกับว่าเธอยังคงเป็น
กลุ สตรขี นานแทย้ งั ไงยงั งน้ั อาจเปน็ เพราะเธอรสู้ กึ อายทจ่ี ะใหม้ อื ของเธอถกู สมั ผสั ไดง้ า่ ยดายเพราะนนั่
เสมอื นบง่ ชใี้ หเ้ หน็ วา่ เธอเปน็ ผหู้ ญงิ ตำ�่ ตอ้ ยไรศ้ กั ดศ์ิ รี ถงึ แมใ้ จจรงิ เธอหมายมน่ั อยากใหถ้ กู กระทำ� เชน่ นนั้
สุดท้ายเขาจับมือนุ่มสวยของหญิงสาวและบรรจงจุมพิตอย่างแผ่วเบา เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดข้ึน
ในชว่ั พริบตา เปน็ การกระทำ� ที่ชายหนุม่ ส�ำนึกและรู้สึกตลอดเวลา
ชายหนมุ่ เอย่ ปากรำ� พงึ รำ� พนั ถงึ ความรกั แทบทกุ วนั เปน็ คำ� พดู ทหี่ วานฉำ่� ประดจุ ดงั นำ้� ผง้ึ ดว้ ยเพราะ
จติ ใจของหญงิ สาววา้ เหวห่ รือเปล่าเปล่ยี วและหงอยเหงา ในฐานะเปน็ หญงิ สาวคนหน่งึ เธอยอ่ มหลีก
ไม่พ้นท่ีรจิ ะมคี วามรักกบั คนตา่ งเพศดว้ ย เธอจึงหลงเช่อื ค�ำพูดทกุ ถ้อยค�ำของชายหนุม่ หญงิ สาวได้
รับค�ำช่ืนชมเยินยอจากชายหนุ่มไม่เว้นแต่ละวัน โดยเธอหารู้ไม่ว่าถ้อยค�ำเหล่าน้ันมันซุกซ่อนไปด้วย
อุบายเล่ห์กลและเกินความจริงทุกประการ
มนิ ่าล่ะ หลายคนจึงกลา่ วว่า ผหู้ ญิงนน้ั ไมต่ า่ งอะไรกบั แมวท่ชี อบลูบคลำ� และปลอบโยน
ชายหนุม่ เอย่ วาจา “แกม้ เธอนุม่ สวยคล้ายกับลูกต�ำลึง ดวงตาเธอส่องประกายระยบิ ระยับเสมอื น
ดวงดาวบนทอ้ งฟ้า จมกู เธอโดง่ ดจุ ...ควิ้ เธอสวยประหน่ึงเป็นคันศร รมิ ฝปี ากเธอแดงระเรือ่ เหมือนกบั
ลูกกระจับ และคอเธอสวยดงั่ คอหงส์...”
ไมร่ วู้ า่ ชายหนมุ่ นกั รกั คนนน้ั คดั ลอกมาจากพจนานกุ รมฉบบั ไหนถงึ ไดเ้ รยี งรอ้ ยคำ� หวานถงึ เพยี งนน้ั
และบัดน้ีสาวน้อยเพ้อฝันคล้อยตามไปด้วย เธอก�ำลังถูกคลื่นแห่งความรักระลอกแล้วระลอกเล่า
โหมกระหนำ�่ อยา่ งหนกั หน่วง
ก�ำลงั เกดิ อะไรข้นึ กับตัวเธอละ่
โอ้ บัดน้ีเธอได้คลอเคลียเก่ียวก้อยกับชายหนุ่มไปสู่อีกซีกหน่ึงของโลกซึ่งเป็นโลกแห่งความฝัน
(หมายเหตุ : โลกใบน้ีมนั สามารถมัดตวั ทะลุเข้าในมวลมนุษย์ท่กี �ำลังตกหลมุ รกั โดยเฉพาะ และกล่มุ

68

มนุษยชาติทถี่ ูกมอมเมาดว้ ยสง่ิ เสพตดิ หรือสปีชสี ท์ ่ีมคี วามไมป่ กติทางสมองเทา่ นั้น) ใจของเธอหาได้
อยูท่ นี่ ่ีไม่ มนั คล้ายคลงึ กบั ศลิ ปินบางคนท่ีมักชอบวกไปวนมาแถว ๆ ฟากฟา้ เด๋ยี วนีเ้ ธอกลายเปน็
นกั รกั ตัวฉกาจ ทกุ เสีย้ ววนิ าทีเธอไดแ้ ตเ่ ฝ้าคิดถงึ ชายหน่มุ เพียงผูเ้ ดยี ว พฤตกิ รรมของเธอทกุ ฝกี ้าวจึงดู
ผดิ ไปจากเดมิ เปน็ อย่างมาก

อนั ทจี่ รงิ ชายหนมุ่ คนนน้ั ไมไ่ ดม้ รี ปู รา่ งหนา้ ตาหลอ่ อะไรมากมาย หากวา่ “ใหต้ ายเถดิ ไอค้ วามหลอ่ ”
ชายหนมุ่ ปรปิ ากพดู มผี หู้ ญงิ สกั กคี่ นเลา่ ทแี่ ตง่ งานดว้ ยเพราะหลงรปู พรรณสณั ฐานของผชู้ าย เขามนั่ ใจ
อย่างนั้น และนน่ั แหละเปน็ แรงบันดาลใจทีส่ ิงสถติ อยู่กับตวั เขามาเปน็ ระยะเวลาอันยาวนาน “มันไม่
จ�ำเป็นตอ้ งใช้เวทมนตรค์ าถาใด ๆ” เขาย�้ำ แถมเขามีลกั ษณะพิเศษอยูอ่ ย่างหนึง่ นน่ั คอื เขาใชว้ าจาได้
เก่งกาจเยี่ยงศิลปินไม่มีผิด ท่ียิ่งกว่านั้นเขารู้จักกับซิกมันด์ ฟรอยด์เสียด้วย เขาจึงลอกเลียนแบบ
ฟรอยด์ทุกอยา่ ง กล่าวกนั วา่ ชายหนมุ่ เปน็ นกั วาทศลิ ปเ์ กง่ กาจคนหน่งึ เขาจะไม่พูดในสิ่งท่ไี ม่จำ� เป็น
ฝึกใหต้ นเองเปน็ นักฟงั ทนฟงั และให้ความสำ� คัญกบั สิง่ ทหี่ ญงิ สาวก�ำลงั พูดระบายออกมา

ตรงกันข้ามกบั หญิงสาวคนน้ันราวฟา้ กับดิน เธอเป็นสาวสวยงดงามน่าพิสมัย รปู รา่ งสูงได้สดั สว่ น
ผิวขาวเนียน มีเสียงอ่อนหวานไพเราะและมีนัยน์ตาที่ช่างสวยยิ่งจนหาสิ่งใดส่ิงหนึ่งมาเทียบยาก
หรือคงไม่เกินความจริงกระมังถ้าจะเทียบนัยน์ตาของเธอเป็นด่ังดวงดาวระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้า
ยามราตรี อาจกล่าวได้ว่า ความงามวิไลของเธอเทียบเท่ากับเจ้าหญิงในเทพนิยายประมาณนั้น
บรรดาชายอกสามศอกตา่ งกย็ อมรับว่าเธอมีแรงดงึ ดูดทว่ี เิ ศษเหลือคณา

ด้วยเหตุกระนั้นกระมังเธอจึงมักถูกเพ่ือนนักเรียนชายมาก่อกวนรังแกไม่เว้นแต่ละวัน เธอใช่ว่า
ไมช่ อบในตัวเพื่อนชายคนหนึง่ ทมี่ รี ปู หล่อและโด่งดงั ในหมนู่ กั เรียนดว้ ยกันทีม่ าจบี เธอวนั เวน้ วนั แตว่ า่
เธอไมม่ ัน่ ใจกบั ความรักของนักเรยี นชายคนนัน้ ท่ีเธอคดิ ว่า เขายงั ไมโ่ ตพอ ประสบการณท์ างความรัก
ของเขายงั นอ้ ยและดเู หมอื นวา่ เขาไมค่ อ่ ยจะจรงิ ใจทจ่ี ะครอบครองตวั เธอสกั เทา่ ไหร่ เพราะเรอ่ื งความรกั
ท่ีมีความส�ำคัญมากต่อเพศหญิง มนุษย์จ�ำพวกเธอต้องได้รับน�้ำใสใจจริง มิเช่นน้ันเหล่าชายชาตรีก็
มคิ วรไปหวงั กบั ความรกั ในตัวเธอหรอก

ครน้ั เมอื่ ชายหนมุ่ และหญงิ สาวไดม้ าสบตากนั พวกเขาไมอ่ ยากจะพดู คยุ ในเรอื่ งอน่ื นอกเหนอื ไปจาก
เรือ่ งเดิม ๆ เชน่ รัก คิดถึง และหว่ งใย ประหนง่ึ วา่ มแี ต่สิ่งเหล่าน้นั เทา่ นัน้ ที่มอี ยู่บนโลกอนั กวา้ งใหญ่
ไพศาลน้ี

ทกุ คำ่� คนื เธอกระสบั กระสา่ ยกระวนกระวายใจ จนหาสาเหตตุ น้ ตอ่ ไมไ่ ดว้ า่ เธอกำ� ลงั ถกู โรคชนดิ ใด
รมุ เรา้ บางครัง้ บางคราวเธอหวาดกลัวและหงึ หวงไม่เข้าเรื่อง บางครงั้ เธอคดิ ถงึ ชายหนมุ่ ...โอ้เดีย๋ วน้ี
เขากำ� ลังทำ� อะไรอยูห่ นอ จดุ หมายปลายทางความคดิ มงุ่ ไปท่พี อ่ หนุ่มคนน้ันแต่เพยี งผู้เดียว หากเธอ
แวบไปมองสงิ่ ใดสง่ิ หนง่ึ เชน่ สีฟา้ เธอจะนกึ ถึงชายหน่มุ คนน้ันทันทเี พราะเขาเคยใสเ่ สื้อสีอยา่ งนนั้
เธอกลายเปน็ คนทช่ี า่ งมอี ารมณล์ มุ่ ลกึ เสยี เหลอื เกนิ เธอจะถอนใจเฮอื กหากมบี างสง่ิ บางอยา่ งมารบกวน
เธอในยามที่เธอกำ� ลงั อย่ใู นหว้ งอารมณ์และสภาพเช่นน้นั

อีกอย่างเธอเป็นคนขี้งอนจึงอยากมีคนมาปลอบใจอยู่เป็นเนืองนิตย์ โดยเฉพาะอย่างย่ิงในเร่ือง

69

ไมเ่ ปน็ เรอื่ ง ยกตวั อยา่ งเชน่ ครง้ั ทช่ี ายหนมุ่ มาไมต่ รงเวลาตามทน่ี ดั หมายไว้ อนั ทจี่ รงิ เธอเพยี งอยากจะ
ทดสอบว่า ชายหน่มุ คนน้ันรกั เธอจรงิ ดังทพี่ ดู ไหม และเพยี งต้องการสนองความพอใจของตนเองดว้ ย
ทุกอย่างล้วนแล้วแต่เป็นเพราะต้องการดึงดูดใจและความรักท่ีกล่าวกันว่าก�ำลังจะมลายหายไปจาก
โลกอันแหง้ แลง้ และโหดร้ายใบนี้ ชายหนมุ่ ผู้ซงึ่ เจนจัดช�่ำชองกบั อริ ยิ าบถของผูห้ ญงิ ท่อี อ่ นหวานและ
ออ่ นโยนนั้น เขาจงึ มักจะเลย่ี งพูดในสิง่ ทเ่ี ป็นจริงเสมอ เพราะเขายอ่ มรแู้ กใ่ จวา่ ผู้หญงิ คนนั้นเปน็ คนที่
ออ่ นไหวต่อความรูส้ ึกเอามาก ๆ หากเธอร้วู า่ เธอโดนหลอกลวง

คงเป็นเรื่องแปลกส�ำหรับผู้ใหญ่สักหน่อยหากจะพูดว่าหญิงสาวคนนั้นหวังกับตัวชายหนุ่มมาก
ถึงข้ันหวังให้เป็นสามีของเธอในอนาคตอันใกล้ ถ้าเป็นไปได้ เธออยากแต่งงานโดยทันที ส่วนเรื่อง
ชีวิตภายหลังสมรสนั้นแลว้ ไม่อยากเอาไปคิดใหป้ วดหัว ปลอ่ ยใหเ้ ปน็ ไปตามยถากรรมเสยี ดกี วา่ อะไร
จะเกิดมันก็ต้องเกิด ดูเหมือนทุกอย่างยังคงมีเหตุมีผลพอรับได้ คุณต้องไม่ลืมว่านี่เป็นคร้ังแรกของ
หญิงสาวคนนน้ั

คนทตี่ กหลมุ รกั เปน็ ครงั้ แรกในชวี ติ มกั จะยอมเชอื่ คลอ้ ยตามในสง่ิ ทแ่ี ฟนหนมุ่ พดู ทกุ อยา่ งมใิ ชห่ รอื
คุณลืมไปแลว้ หรือ คณุ ก็เคยเปน็ อยา่ งน้นั มากอ่ นไมใ่ ช่หรอื ครับ
ฝา่ ยชายหนมุ่ จะตดิ ตอ่ พดู คยุ กบั หญงิ สาวทกุ วนั เขาจะเปลง่ ปากพดู อยา่ งออ่ นหวานนมุ่ นวล แตม่ ไิ ด้
หมายความวา่ เขาไมม่ คี วามจริงใจ ยามทีเ่ ขาพูดชน่ื ชมหญงิ สาว นเ่ี ป็นความจริง หญงิ สาวเป็นคนที่
สวยจรงิ ในสายตาเขา เม่อื นกึ ถึงรา่ งหญิงสาวคราใดก็ท�ำให้เขาตอ้ งกลนื นำ�้ ลายทนทกุ ขท์ รมานทุกคร้ัง
มีเพียงถ้อยค�ำวาจาเท่าน้ันท่ีดูออกจะเกินไปสักนิด ก็มันเป็นค�ำชื่นชมท่ีย่อมมีสูตรเฉพาะของมันเอง
เราทุกคนยอ่ มรู้ดีวา่ คำ� ชืน่ ชมนนั้ เป็นเท็จ แต่เราทกุ คนยอ่ มท่จี ะหลงเช่ือมนั เพราะค�ำชืน่ ชมเยินยอนัน้
มพี ลงั ในตวั ของมันเอง
ครั้นเม่ือพวกเขาท้ังสองนัดหมายกัน พวกเขามักจะใชเ้ วลาหมดไปกบั เรือ่ งเดมิ ๆ อนึ่ง ทกุ คร้ังที่
พวกเขาออกมาพบกนั ตามทีไ่ ด้นัดหมายไว้ ฝา่ ยหญงิ สาวมักจะเปน็ ฝา่ ยรบั ผิดชอบคา่ ใชจ้ ่ายทกุ อยา่ ง
ไมว่ า่ จะเปน็ อาหารเครอ่ื งดมื่ ต๋วั ดูหนัง แม้กระท่งั บุหรี่ของชายหนมุ่ ถงึ แมว้ ่ากอ่ นหน้าน้เี ธอจะเป็นคน
มัธยัสถแ์ ละละเอยี ดในเรือ่ งเงนิ ๆ ทอง ๆ มอี ยู่ครั้งหน่งึ เมอ่ื น้องสาวของเธอขอเงนิ เพื่อที่จะซื้อลูกอม
เธอกลับไม่ให้ และเพอ่ื นเธอยืมเงนิ ใช้เพียงบาทเดยี ว เธอกม็ าทวงคนื อยา่ งหนา้ ตาเฉย
ใชแ่ ลว้ ! สปชี ีสเ์ พศเมยี นน้ั เปน็ เพศทคี่ ่อนขา้ งจะตระหน่ถี ่เี หนียวไม่ใช่ฤๅครับ หากวา่ เพอื่ ผู้ชาย
และความรกั เธอจะไม่สนใจเรอ่ื งเหล่านน้ั อีกตอ่ ไป ที่สำ� คัญขอให้เธอสามารถปรนนบิ ัติใหค้ วามสุข
ส�ำราญแกช่ ายหนมุ่ เธอพรอ้ มจะเสยี สละดว้ ยการเขา้ ใจถงึ สภาพชายหนมุ่ ทต่ี กงานในยามทป่ี ระเทศ
ชาตกิ ำ� ลงั เผชญิ หนา้ อยกู่ บั ภาวะวกิ ฤตทางเศรษฐกจิ อยา่ งหนกั หนว่ งเยยี่ งนแี้ ละเธอเองกเ็ ปน็ ลกู สาวของ
คนมฐี านะคนหนง่ึ เธอจงึ รสู้ ึกภูมิใจเมื่อไดก้ ระท�ำอย่างน้นั
ก็แน่ละ ทุกครั้งทมี่ ีการออกนดั หมายกนั เร่อื งท่ีไมค่ าดฝันย่อมเกิดข้ึนไดเ้ สมอ
พวกเขาท้ังสองเคยเผชิญหน้ากบั พอ่ แมข่ องตนเองโดยบังเอญิ ไหม

70

เปลา่ !
มนั เป็นสิ่งหน่ึงทอี่ ยนู่ อกเหนอื จากสง่ิ อน่ื ๆ ทง้ั หลาย
แทจ้ รงิ พวกเขาท้งั สองได้ตกลงกันแล้วว่า พวกเขาเปน็ หนึ่งเดยี วในทุกสถานภาพเพราะพวกเขา
ต่างเข้าใจแล้วว่า ความรักของพวกเขานั้นจะไม่เป็นความรักท่ีแท้จริง หากไม่ได้พิสูจน์ด้วยการมี
ความสมั พนั ธ์ทางกายภาพ น่ันคือ ความรกั ตามแบบฉบบั ของปศี าจร้าย
จิตนั้นจะไม่สมบูรณห์ ากปราศจากกาย และจติ ใจอันวา้ เหวก่ ย็ ่อมทจ่ี ะโบยบินไปหาร่างกายอยา่ ง
ปฏเิ สธไม่ได้
เริ่มดว้ ยทม่ี อื ของหญงิ สาว จากนน้ั เสน้ ผม จากนนั้ แกม้ จากน้นั ต้นคอ จากน้นั รมิ ฝปี าก จากนั้น
หนา้ อก และสดุ ทา้ ย... (ขอเซ็นเซอร์นะครบั )
หญงิ สาวรสู้ กึ เหมอื นถกู นำ� พาไปยงั โลกอกี โลกหนง่ึ โลกทเ่ี ตม็ ไปดว้ ยความฝนั จงดเู สยี เถดิ บดั นเ้ี ธอ
ก�ำลังละลวิ่ อย่บู นก้อนเมฆในทอ้ งฟ้าสคี ราม เธอกำ� ลงั อยู่ในโลกแห่งความฝัน โลกท่ีมีแตค่ วามไมจ่ ีรงั
ดวงตาเธอปิดสนิท
แต่สุดทา้ ยเธอกลบั เหมอื นตกลงมายังพน้ื โลก เธอลืมตาขึน้
“ทรี่ ักคะ ขณะนีเ้ รากำ� ลังอย่ทู ่ไี หนคะ”
หญงิ สาวรอ้ งไหส้ ะอกึ สะอน้ื เมอ่ื เพงิ่ สำ� นกึ วา่ เธอไดส้ ญู เสยี พรหมจรรยท์ หี่ วงแหนปกปอ้ งมานานให้
แกช่ ายหนมุ่ คนน้ี นบั แตน่ ไี้ ปเธอไมใ่ ชห่ ญงิ สาวบรสิ ทุ ธอ์ิ กี ตอ่ ไปแลว้ สว่ นชายหนมุ่ ยงั คงเปน็ ชายหนมุ่ วนั
ยังค่�ำ
มนั เปน็ เรอื่ งแปลกมใิ ชห่ รอื ครบั (ดว้ ยเหตนุ ก้ี ระมงั ทผ่ี หู้ ญงิ ทเี่ ปน็ เฟมนิ สิ ตจ์ งึ ตอ่ สเู้ รยี กรอ้ งกนั นกั กนั หนา)
เธอยงั คงนง่ั รำ่� ไหส้ ะอกึ สะอน้ื เปน็ เวลานาน เธอเสยี ใจมาก มอื ไมข้ องเธอทบุ ตหี นา้ อกของชายหนมุ่
อยู่สองสามคร้ัง พลันนึกถึงใบหน้าของแม่และคนในครอบครัวของเธอ นี่กระมัง เธอฉุกคิด
ความสัตย์จริงในคำ� สอนของอาจารยข์ องเธอทีเ่ คยปรารภวา่ “จงอยา่ ได้เขา้ ใกล้ชิดความรกั เพราะมนั
เปรียบเสมือนไฟทสี่ ามารถลามทัว่ ทกุ ซอกทุกมุมของหวั ใจ”
แตก่ ระนั้น ความร้สู ึกสำ� นึกตวั มเี พยี งชว่ั คร่ชู ว่ั ยามเท่านนั้ ครนั้ เมื่อชายหนมุ่ ไดป้ ลอบประโลมว่า
อยา่ เพง่ิ เดอื ดเน้อื ร้อนใจ อยา่ เพ่งิ ตกใจ เพราะทุกอยา่ งทีเ่ กดิ ขน้ึ เขาจะรบั ผิดชอบท้ังหมด
“เราจะแต่งงานนะจ๊ะทร่ี ัก”
“เมอ่ื ไหรล่ ่ะคะ”
“ตอ้ งรออีกสกั ระยะหนึง่ รอใหภ้ าวะวิกฤตทางเศรษฐกิจกลบั ฟนื้ คนื สักหน่อยหนงึ่ ...เชือ่ ฉันสิ !”

71

(โธ่เอย๊ ! นา่ เบอ่ื ชะมดั ท�ำไมตอ้ งเอาเรอ่ื งภาวะเศรษฐกิจมาเป็นข้ออ้างด้วยวะ)
ชายหนมุ่ โอบกอดเธอแนน่ น่คี ือประสบการณ์ชวี ติ คร้ังแรกของพวกเขาทั้งสอง คืนแรกของสามี
ภรรยาทไ่ี มถ่ กู ตอ้ งตามกฎหมาย ฉากนนั้ เกดิ ซำ�้ อกี ครง้ั ในคนื เดยี วกนั และหญงิ สาวเรม่ิ เขา้ ใจวา่ นแี่ หละ
ท่ีเขาเรียกว่า ความรักที่แท้จริง นี่แหละรสชาติของชีวิตที่หวานปานน้�ำผ้ึงจนมิอาจจะพรรณนาเป็น
ค�ำพดู ได้
หลายวันต่อมา พวกเขาพบกนั อีกและฉากเถอ่ื นนนั้ กเ็ กดิ ขนึ้ ซ�้ำอกี หญิงสาวเคลบิ เคล้มิ คล้อยตาม
ในห้วงอารมณ์ท่ชี ายหนุ่มหยิบย่ืนมาให้
เหตุการณ์เหล่านเี้ กิดขึน้ อกี ซำ�้ แล้วซ�้ำเลา่ ในวนั ตอ่ ๆ มา หญิงสาวเรมิ่ เคยชินกับฉากเคลบิ เคลิ้ม
อย่างนั้น เธอจึงดูคล่องแคล่วไม่เหมือนกับคร้ังอดีตท่ีผ่านมา ถึงแม้ลึก ๆ เธอยังส�ำนึกผิดอยู่แก่ใจ
แต่ก็อย่างวา่ คนเราเม่อื ไมม่ ีความอบั อายขวยเขินอยใู่ นใจ มันก็ไมต่ า่ งอะไรไปจากภตู ผีปศี าจ บดั น้ี
ตวั เธอเองต่างหากท่กี ลับเปน็ ฝ่ายกระแนะกระแหนเสยี ดว้ ยซำ้� เธอจะเข้าใจทันที เม่ือชายหนุ่มชกั ชวน
ให้ไปพบทีเ่ กา่ เวลาเดิม
มันมใิ ช่เรอ่ื งอนื่ ใด ถ้าหากไมใ่ ช่เรื่องความสมั พนั ธอ์ ย่างที่แล้ว ๆ มา
หากพวกเขามไิ ดพ้ บเจอกนั เลยสกั ชว่ งหนงึ่ หญงิ สาวจะนงั่ กระวนกระวายใจตลอดทง้ั คนื หรอื อาจจะ
นัง่ เพ้อยาวไปจนถงึ เชา้ วันรุ่งขึ้น อาการของเธอเหมอื นผตู้ ิดส่ิงเสพติดขนาดหนกั และทกุ ๆ ส่ิงเสพติด
มนั สามารถท�ำลายผู้เสพได้ คารล์ จงุ พดู ไมม่ ขี อ้ ยกเวน้ บดั น้เี ธอกลายเปน็ คนขี้โมโหและคอ่ นข้าง
ใจร้อนเสยี แลว้
อย่มู าวันหน่ึง หญงิ สาวไปตลาดพร้อมกบั แม่ ขอประทานโทษ อยา่ เพง่ิ หัวเราะเยาะใส่ตัวผมสิครบั
สิ่งทีผ่ มก�ำลงั จะเล่าตอ่ ไปน้ี มันเสมือนเป็นฉากเดิม ๆ ท่ีเราเคยดใู นหนังเกา่ ๆ หญงิ สาวชำ� เลอื งมอง
เห็นภาพอันสะดดุ ตา...เธอแลเหน็ แฟนหนมุ่ ก�ำลงั เดนิ เกยี่ วกอ้ ยกบั หญงิ อื่น
จรงิ หรอื ? เธอไม่อยากเชอ่ื สายตา !
ไม่ ! ไม่ ! เธอรำ� พนั อย่ใู นใจ
สีหน้าเธอซีดเซียว ทุกส่ิงประดุจดังฝันร้ายและเหลือเชื่อ เธอกลับบ้านและร�่ำไห้ตลอดคืน เธอนั่ง
ร้องไห้สะอึกสะอื้นตามล�ำพังอยู่ในห้องของเธอโดยไม่มีใครสนใจไยดี เธอจึงคิดว่าท้ังหมดมันเป็น
ความฝนั กระนั้นหรอื เธอได้สญู เสยี บางอยา่ งทีม่ คี ่ามหาศาลในความฝันของเธอ และคร้งั น้เี ธอตดั พอ้
ต่อว่าชายหนมุ่ ...
“ผชู้ ายขีโ้ กง ไอบ้ ัดซบ”
ส�ำหรับชายหนุ่มน้ัน อันท่ีจริงเขาไม่เคยคิดท่ีจะมีเจตนาไม่ดีต่อเธอหรอก ความรักของเขาท่ีมีต่อ
ตวั เธอผอ่ งใสสะอาด ทวา่ เขาเรม่ิ เปลยี่ นความคดิ ขน้ึ มาครนั้ ทเี่ ขาไดถ้ งึ จดุ สดุ ยอดแหง่ อารมณใ์ นคราวนนั้

72

เขาคิดมาไดว้ ่า ผู้หญงิ ท่ีไร้คา่ เย่ียงนเ้ี หมาะสมแล้วหรอื ทจ่ี ะมาเป็นเมียเขา
เปน็ อันว่าต้งั แต่วันนัน้ เขาไม่ได้มองหญิงสาววิเศษวิโสอะไรอีกต่อไปแล้ว ไมม่ ีความลับอกี แลว้

บางอยา่ งนัน้ มนั จะมคี า่ กต็ ่อเมอื่ มนั ยังคงมีพรหมจรรย์อยู่ คุณลองสงั เกตดูทองแทเ้ ปน็ ตัวอยา่ งสิครับ
มนั เปน็ สง่ิ ทมี่ คี า่ มหาศาล แตห่ ากมนั เปน็ ทองชบุ มนั กไ็ มไ่ ดแ้ ตกตา่ งไปจากกอ้ นหนิ ธรรมดา ๆ กอ้ นหนง่ึ

นับเป็นเรอื่ งปกตธิ รรมดา คนส่วนใหญ่เป็นอย่างน้นั มิใชห่ รอื ครบั
แท้จรงิ ความใฝฝ่ นั ของผชู้ ายทกุ คนคอื ผู้หญงิ ท่สี ามารถสงวนรักษาเกยี รติและศกั ดิศ์ รขี องตนเอง
ไวไ้ ด้ แมว้ า่ พวกเขาเองด้ินรนขวนขวายท่จี ะทำ� ลายมัน ความรัก...ที่แท้กค็ อื เกมชนดิ หนงึ่ ...เราใฝห่ า
อยากไดม้ นั และพร้อมท่จี ะเอาทุกสงิ่ ทกุ อย่างแลกเปน็ เดมิ พนั แม้กระทง่ั ชวี ิตของตนเอง ทวา่ เมือ่ เราได้
ครอบครอง มนั กไ็ มไ่ ดว้ เิ ศษเลิศเลออะไรอีกต่อไปแล้ว
ความรักมันแปลกไมใ่ ช่ฤๅครับ ความรักมนั บ้าใชม่ ยั้ ครบั
คณุ ลองคิดดูสิ ถา้ หากฝา่ ยหญงิ สาวไม่ยนิ ยอมให้เรื่องร้าย ๆ เหล่านน้ั เกิดขน้ึ ...มันจะเกิดอะไรขึ้น
ความรกั ของเขาทัง้ สองจะมั่นคงถาวรชัว่ นจิ นิรันดรก์ ระนัน้ หรอื ครับ
เอาไปลงนรกเสียเถอะไอ้ผู้ชายบัดซบคนนั้น ปล่อยให้เขาทุรนทุรายดิ้นรนสรรหาความสุขตาม
แบบฉบับของเขาเถอะ ปลอ่ ยใหเ้ ขาจมปลกั กับความฝนั ของเขา ปลอ่ ยใหเ้ ขาหลงอย่ทู า่ มกลางปา่ ดง
แหง่ ความรักนนั้ และปล่อยให้เขาบ้าอยู่คนเดยี ว เราทกุ คนมิต้องไปใสใ่ จกับมนั
หันมาดูผหู้ ญิงคนน้นั ณ ตรงน้ี ผมในฐานะผูบ้ นั ทึกเร่ืองน้ี ใครอ่ ยากถามผอู้ ่านว่า
“คุณจะรู้สกึ อยา่ งไร ถ้าหากคณุ เปน็ ผหู้ ญิงผเู้ คราะหร์ า้ ยคนนั้น”
อย่าได้ไปสนใจกับความคิดเห็นของคุณเลย ! ท่ีแน่ ๆ ทุกอย่างในชีวิตของเธอได้พังทลายลงไป
หมดแลว้ เสยี งรอ้ งไหจ้ ะไมม่ ปี ระโยชนอ์ กี ตอ่ ไป ถงึ แมม้ นั มคี า่ มากเทา่ กบั นำ้� ทะเลในมหาสมทุ ร ทกุ อยา่ ง
มนั ไมม่ คี วามหมายอะไรอกี แลว้
หลงั จากวนั นนั้ หญงิ สาวคนสวยร้สู กึ ผิดปกติในตวั เธอ เธอเริ่มรูส้ ึกเวยี นหวั หน้ามดื จากนน้ั ก็
อาเจยี น แม่ของเธอมองเธอดว้ ยความสงสยั ... “เกดิ อะไรขน้ึ กับลกู ” หรือว่าเธอโดนวางยาพิษ
ทนั ทีทค่ี ุณหมอไดบ้ อกถึงอาการของหญิงสาว “เธอทอ้ งไดส้ ามเดอื นแลว้ ” ทันใดนน้ั เธอรสู้ กึ ใจเต้น
แรงผิดปกติและวิตกกังวลอย่างมาก ทุกอย่างดูเหมือนโดนพายุกระหน�่ำ เธอรู้สึกเหมือนร่วงหล่น
กระแทกพืน้ ดนิ และถูกลากตัวไปยังโลกอ่ืนซง่ึ ไมร่ ู้ว่าที่ไหน เธอหมดสตลิ งไปชวั่ ครู่
เธอรสู้ กึ ชอกชำ้� ระกำ� ใจมากเพราะไมร่ จู้ ะไปซกุ ซอ่ นทอ้ งทนี่ บั วนั ยงิ่ พองโตขนึ้ ๆ เอาไวท้ ใี่ ด และนบั ตง้ั แต่
วันนัน้ เป็นต้นมา เธอไดห้ ายตวั ไปอย่างลกึ ลับ ผมจ�ำเป็นต้องยตุ ิเรือ่ งของเธอไว้ ณ ตรงนกี้ อ่ นนะครบั
หกเดอื นทผ่ี า่ นไป...เหตกุ ารณเ์ ดมิ ๆ ทเี่ คยเหน็ ทางโทรทศั นจ์ นกำ� ลงั จะกลายเปน็ เรอ่ื งชนิ ชา ตอนน้ี

73

กลับมาฉายใหม่ ศพทารกแรกเกดิ ถกู พบใกล้กับถังขยะ มแี มลงวนั ตอมท่วั รา่ ง...
คุณคงพอที่จะเดาได้แล้วนะครับว่าพ่อแม่ของเด็กทารกคนน้ีเป็นใครและมีส่วนเก่ียวข้องกับเรื่อง

ทผี่ มเล่าอย่างไร
โอ้ เรอ่ื งทเี่ กิดขึน้ มนั ชา่ งง่ายแสนง่ายเหลอื เกิน และมันชา่ งแปลกประหลาดและช่างแสนอำ� มหิต

เสยี จริงหนอสำ� หรบั คู่รักทีไ่ รค้ วามรับผิดชอบ
ผมขอประทานโทษ นีเ่ ป็นจินตนาการอสิ ระของผมเอง แต่วา่ ผมไมไ่ ดข้ ีดเขยี นโดยอาศยั พน้ื ฐาน

แห่งความว่างเปล่า ความรักนั้นมันเป็นปรากฏการณ์ทางธรรมชาติของมนุษย์ มันจะกลายเป็น
ความวา่ งเปล่าเมอื่ เราเดนิ ทางไปถงึ จุดสุดยอดของมัน ใชแ่ ล้ว ! หากเดินทางถงึ บนยอดแลว้ มนั กไ็ ม่
จำ� เปน็ ทเี่ ราจะเดนิ โหยหาอีกตอ่ ไป มันกจ็ ะจบลงเพยี งเท่านัน้ !

คณุ จงกระโดดลงไปในเหวสิ !
และจริงหรอื ที่บดั นคี้ ุณกำ� ลงั หลงระเริงกับความรัก



The Day of Sunflowers

By Nguyễn Thiên Ngân

When An entered the bakery of that mountain town, his eyes were drawn into a pot
of sunflowers. There were five flowers in bloom; they were as small as a human palm with
dark red discs and bright yellow petals. The stems were small, long and straight, bare with
no leaves whatsoever. They were put in a light blue, white-contour pottery pot, which was
placed on a shiny pitch dark wooden table. The color combination created such a harmony;
such detail brightened up the visitor as well as giving him some tranquil feeling.
The waitress in a red apron caught his amazement and responded to him with a smile,
“The flowers are from our own garden”. He smiled and asked “You have a garden in the
backyard?”, “No sir, it’s from the garden of the shop owner over the mountain pass”, “Could
I find some at the marketplace?”, “Sure, yes. Would you want to buy them as gifts?” she
replied. His question gave him away as a tourist of this town.
He bought some cookies for their trekking trip to the suburb. Before leaving the shop,
An turned back to look at the flower pot again. There was something enchanting about
those five gorgeous sunflowers.
Quynh, his wife, was sitting neatly on the front seat. She looked sporty today in her
blue-gray activewear outfit and a neat pair of ankle boots. Usually, she was seen in dresses.
Her pale complexion made her look fragile as though she were always ready to break down.
He remembered the day he introduced her to his mom, who kept asking “Is she alright, she
seems to be ill?”

76

In fact, Quynh was not ill at all. “Don’t let my look fool you” she explained. She played
sport, went swimming and played tennis frequently. It was actually he who was prone to
illness despite his tall and firm figure. He was like a weather forecast with his over-sensitive
nose, while she rarely caught flu. Unconsciously people talked to her in a tender and
cautious way as if she were a weak candle flame and just a soft blow could put her out.
They sometimes joked that God gave them the look just to deceive each other.

He put the cookie bag by the water bottles, reached for the hat on the backseat and
put it on her head. She looked at him with her round eyes “but I want to get some tan!” He
grinned, started the car engine, “I have a feeling the sun can just pierce right through you”.
She leaned toward and kissed him on the cheek. They drove off toward the suburb.

One side of the road was a lake, on the other was the pine woods standing silently
on the first days of fall. She took her sunglasses off and squinted. She wanted to see the
true colors of the surroundings. Wearing sunglasses, she said, made her feel like looking
at edited photos. “Babe, why don’t we see wild sunflowers1?” she looked around and asked.
“It’s just the beginning of fall. You won’t see them until winter. People call them the winter
indicator flowers”, “really, I always thought they bloom year round”. Quynh could surprise
others that way. She was capable of reciting 20 digits of Pi, but she couldn’t tell the
difference among trees, sort of. Or, if someone started counting the stars with the speed of
one per minute, Quynh knew how long it took them to finish. But she actually didn’t know
why people painted the tree roots extremely white. (To prevent pests, in case you don’t
know it either). Certainly, she didn’t know that in the central regions, whether a woman
was a younger or elder sister of a mother, she was called just ‘co’2. Such common details
became new and strange to Quynh; and she always noticed them with interest.

An was predestined to be her husband to explain those things to her. Their knowledge
didn’t seem to have anything in common. They never stopped being surprised by one
another.

“Guess what, I saw five sunflowers in a blue-pottery pot this morning”, he told her. “Uh
huh”, she murmured. He tried to cling to the story, “They looked really pretty and bright!”,
“yah” she repeated with the same rhythm. “Are you not interested in sunflowers?” An
turned to his wife with surprise. He thought as she was always attracted to wild sunflowers,
so would sunflowers. She turned to him with the same surprise “Are you into sunflowers?”,

1 Wild sunflower has other names like Mexican Tournesol, tree marigold. Latin name is Tithonia diversifolia.
2 In most places of Vietnam, the woman who is a younger sister of mother is called ‘co’, and elder is called ‘bac’. However,
in the central regions, they call them in general as ‘co’. In English, ‘co’ or ‘bac’ both means ‘aunt’.

77

which made him stunted. Was he really into sunflowers? Up to then, he hadn’t cared much
about flowers. Why has the flower pot suddenly obsessed him today since? “No, I am not”
He shook his head, not knowing what he was thinking. She looked at him with a question
mark, and then she turned away to the road ahead.

Inexplicably, during the picnic, the couple remained with extremely uncomfortable
silence. They only said essential words. She peeled apples in silence while he put orange
jam and butter on sandwiches. It was not until she turned on the music with the small
portable speaker they brought, they seemed not to say any word to each other. He looked
downwards at the lush-green pine hill and the sun-sparkling lake, trying to figure out what
he was thinking but failed. The thoughts were out of his control like a slippery eel. He
then focused on listening to the Beatles. The songs were about a strawberry field, a yellow
submarine, a black bird, a Norwegian wooden house and so forth. The man in the Norwegian
wood burnt his house because when he woke up, his lover was nowhere to be found. What
a frightening guy! He wondered if that guy was inside his house or not when setting it on
fire. He was about to tell her about that, but when turning to her, her face covered by the
hat. She seemed to be sleeping. He admired her, the woman of whom until now he was still
surprised that she had been his wife for a long while. Then, he lifted her hand, pressed his
lips to it gently. She was still lying, breathing normally. All of a sudden, he felt how strange
they are to each other. Never had it been that strange.

He recalled his first girlfriend he had after college. She was not a pretty type, but had
the ability to make others feel fresh and joyful. They had been seeing each other for more
or less than a year, until she said goodbye to go to Japan for her master’s degree. Like
practical adults, they both understood it was the end. But he wasn’t sad, and both didn’t say
much about that. He took her to the airport, they hugged gently, and she left. At that time,
he vaguely realized that he was not so bonded to that girl as he once thought. He saw her
stepping out of his life easily as if watching the rain or a broken glass. They made him a bit
moved, but that was it. Then, he had to move on, regardless of rainy days or broken glasses.

He drank some water, stood up to take the mobile phone being charged in the car.
The screen displayed a new email notice. It was from her – his ex-girlfriend who was living
in Japan. Sometimes she emailed to ask about him and tell some of her stories. She had
been working on her Ph.D, something about an ancient novel in Japanese literature. He didn’t
understand much about the terminologies she mentioned in the email, but overall, he knew
that she was very happy with what she was doing. And that was good enough. To him, she
was sort of gentle and trustworthy, always. And knowing that she was fine relieved him.

“When reading your email informing me of your wedding, I really wanted to ring you.

78

I wanted to know what kind of person your wife is, what her job is, if she is beautiful,
something like that. Then I realized how awkward it could be, so I had tried not to
communicate with you ever since. Now I think I can control my curiosity.

So, you are married. I try to imagine you as a husband. I wonder if you help your wife
wash the dishes and if you do the shopping with her. Those images of you are too strange
to me. I still remember you as one single man, who when returning home from work would
have his head buried in a book or the computer screen. The fact that you suddenly commit
yourself to someone else’s life, indeed, still amazes me.

I and other students in my university have been working as volunteers in Fukushima
recently. Guess what we do? Planting sunflowers. Every day, everyone is given a bag of
sunflower seeds. The locals plant them in their garden and in their pots, we volunteers
plant them in the state lands. They say that sunflowers can neutralize radioactive soil.

Fukushima is still full of ruin marks. But I keep imagining the scene when thousands
of sunflowers grow up and bloom…”

An was numb reading the lines about sunflowers. Whether there was still a mysterious
connection between them or only a coincidence didn’t matter much to him. He was only
trying to understand why on the same day too many sunflowers like thousands of the
bright suns tumbled upon him. He saw himself burning. He saw his own ash. He saw the
life flowing in front of his eyes swept him away. Something vital inside him seemed to be
drained out… he felt absurdly terrified.

He grasped her skinny and pale arm firmly. ‘That hurts!’, she cried out loud, while her
face hidden under the hat. She had been awaked, or she had never slept. He laid next to
his wife and held her tight. As if she was the only connection he had to this life, he thought.
Even though, she wasn’t interested in sunflowers.

“Guess what babe, in Japan they are planting sunflowers to neutralize radioactive soil
in nuclear-leaking areas” He heard himself whispering.

“Radioactive cesium is similar to kalium, a common type of fertilizer. I guess sunflowers
will absorb the cesium from the soil for growth.” What she said resonated in his chest – that
was another strange thing she knew.

“What a day! Everything seems to be related to sunflowers. I almost got obsessed
about it. Weird, isn’t it.” he asked his wife.

79

“No, that’s alright. I got something similar. Back in college, as I was sitting in my
philosophy class, all of a sudden, I had a strong urge to see the color of the stone benches
in the hallway. I couldn’t understand why. I just wanted to see them terribly. I thought
that if the phil professor didn’t let me to go out, I could have died out of desperation. At
that moment, the colors of the stone benches were of great importance to me. I bent
down, sneaking out of the room through the back door. There they were: some were blue,
some were red, and others were yellow. I told myself, oh, they turned out not to have the
same color. Then I came back to class.” She paused for a while, and then asked, “Do you
understand what I am talking about?”

“I think I do”.

It was just like that. One, on any random day, unexpectedly paid all attention to some
detail appearing in one’s life, and found it strange. One then tried to find some sympathy
from those around about that. Unfortunately, it was beyond their concern. One felt terribly
lonely. He thought.

“So, what do you think about sunflowers? Tell me!” Quynh pushed him away and
looked him in the eye.

“I have lots of thoughts, but nothing is clear. I see that we are both like strangers. You
are not interested in sunflowers whereas my mind is spinning crazily about them. But when
you tell me about stone benches, I know that if it weren’t you, I would not know whom to
share with about the sunflowers. To be honest, I am not at all interested in the colors of the
stone benches. But, I love you.” He smiled, looking deeply into his wife’s eyes. A thought
emerged in his mind vigorously that this is the woman who would share this life with him,
although she was not interested in either sunflowers or any other things that may appear
in his life like today, sunflowers.

วนั แหง่ ดอกทานตะวนั

เรือ่ งโดย เหวียน เทยี น งนั | เกศณี แปล

ตอนทอ่ี นั เดนิ เขา้ รา้ นเบเกอรท่ี เี่ มอื งแหง่ ภเู ขานน้ั สายตาของเขากม็ องไปทกี่ ระถางดอกทานตะวนั
กระถางหนึ่ง ซ่งึ มดี อกทานตะวนั ก�ำลังเบง่ บานอยหู่ ้าดอก ดอกทานตะวันเหล่านนั้ มขี นาดประมาณ
ฝา่ มือคน โดยใจกลางดอกมีลักษณะแบนเหมอื นจานกลมเลก็ ๆ สแี ดงเขม้ และมีกลีบดอกสเี หลอื ง
สดใส กา้ นของดอกเล็ก เรยี ว ยาว และไมม่ ใี บติดอยูเ่ ลย ทานตะวนั เหลา่ นนั้ ปลกู อยใู่ นกระถางสฟี า้
ออ่ นแกมขาว วางไวบ้ นโตะ๊ ไมส้ เี ขม้ จนขน้ึ เงามนั วบั การรวมกนั ของสเี หลา่ นนั้ ชา่ งทำ� ใหเ้ กดิ ความกลม
เกลยี วอยา่ งสมดุล รายละเอยี ดเลก็ ๆ พวกนที้ ำ� ให้แขกผู้มาเยือนสดชื่นและร้สู กึ สงบในเวลาเดียวกนั
สาวเสิร์ฟในชดุ ผ้ากนั เป้ือนสีแดงทำ� ให้เขามองทกั อย่างสนเทห่ ์ เธอทักตอบเขาพรอ้ มกับรอยย้ิม
“ดอกไม้พวกนมี้ าจากสวนของเราเองคะ่ ” เขายม้ิ ตอบแลว้ ถามตอ่ “คณุ มสี วนอยดู่ า้ นหลงั รา้ นเหรอครบั ”
“ไมใ่ ชห่ รอกคะ่ ดอกไมเ้ หลา่ นมี้ าจากสวนของเจา้ ของรา้ นทป่ี ลกู อยบู่ นภเู ขาทค่ี ณุ เพง่ิ ผา่ นมานน่ั แหละคะ่ ”
“ผมสามารถหาซอื้ ทานตะวนั แบบนที้ ต่ี ลาดไดไ้ หมครบั ” “ไดค้ ะ่ คณุ อยากซอื้ เพอ่ื เปน็ ของขวญั เหรอคะ”
เธอตอบ ค�ำถามของเขาท�ำใหถ้ กู จดั ว่า เขาคือพวกนักท่องเทย่ี วของเมืองนี้น่ันเอง
เขาซื้อคุกก้ีมานิดหน่อย ส�ำหรับทริปการขับรถเที่ยวชมแถบชานเมืองในคร้ังน้ี ก่อนท่ีจะออก
จากร้าน อันได้หันกลับไปมองกระถางต้นดอกทานตะวันนั้นอีกครั้ง มันมีเสน่ห์อะไรบางอย่างใน
ดอกทานตะวันที่งดงามห้าดอกน้นั
ควนี ภรรยาของเขากำ� ลงั นงั่ อยา่ งเรยี บรอ้ ยอยบู่ นเบาะหนา้ ดา้ นขา้ งคนขบั วนั นเี้ ธอดเู หมอื นนกั กฬี า
ในชุดแนวทะมดั ทะแมงสฟี า้ อมเทา และรองเทา้ บูทสงู ประมาณข้อเทา้ โดยปกติแล้วเธอมกั จะใสช่ ุด
กระโปรงติดกนั ผวิ ขาวซดี ทำ� ใหเ้ ธอดูบอบบางราวกบั วา่ เธอพรอ้ มที่จะแตกร้าวได้ตลอดเวลา เขาจำ�
วันที่พาเธอไปรจู้ กั กับแมข่ องเขาไดด้ ี วันน้ันแมเ่ ฝ้าแต่ถามเขาว่า “เธอสบายดหี รอื เปลา่ จ๊ะลกู เธอดู
เหมือนวา่ จะปว่ ยเลยนะ”

81

ในความเป็นจรงิ แล้ว ควีนไม่ไดป้ ่วยเลยสักนดิ “อย่าใหล้ กั ษณะภายนอกของฉนั หลอกคุณสิคะ”
เธออธิบาย เธอเป็นคนเล่นกีฬา เธอชอบไปว่ายน�้ำ และเล่นเทนนิสบ่อย ๆ ความจริงแล้วคนที่
พร้อมจะป่วยตลอดเวลาคืออันต่างหาก แม้ว่าเขาจะสูงและดูมีหุ่นเหมือนคนที่ชอบออกก�ำลังกาย
เขาเปน็ เหมอื นกบั นกั พยากรณอ์ ากาศเนอื่ งจากจมกู ทไ่ี วตอ่ การเปลยี่ นแปลงของอากาศ ในขณะทค่ี วนี
แทบจะไมป่ ว่ ยเลย คนทวั่ ไปไมร่ ตู้ วั สกั นดิ เลยวา่ พวกเขามกั จะพดู คยุ กบั เธออยา่ งนมุ่ นวลและระมดั ระวงั
ประหนึ่งเธอเป็นเปลวเทียนทีพ่ รอ้ มจะดับ เพยี งแคล่ มเปา่ เบา ๆ ก็จะท�ำให้เทยี นน้ันดบั ลงได้อย่าง
ง่ายดาย บางคร้ังพวกเขาก็ล้อเลียนท�ำเป็นเรื่องตลกที่ว่า พระเจ้าช่างประทานลักษณะภายนอกให้
คนคูน่ ้มี าหลอกกันเอง
เขาวางถงุ คกุ้ กล้ี งขา้ ง ๆ ขวดนำ�้ แลว้ เออื้ มมอื ไปทนี่ ง่ั ดา้ นหลงั หยบิ หมวกมาแลว้ ใสใ่ หเ้ ธอ เธอมองดู
เขาด้วยนยั น์ตากลมโต “แต่ฉันอยากผิวสแี ทนนะ” เขาย้มิ กว้าง แลว้ เรม่ิ สตารท์ รถ “ฉันมีความรู้สกึ ว่า
แสงอาทิตย์มนั จะส่องแบบเจาะผ่านเธอไปเลย” เธอเอนตัวไปดา้ นหน้าพรอ้ มกับจมุ พติ เขาท่พี วงแกม้
แล้วพวกเขากข็ ับรถมงุ่ ไปทางนอกเมือง
ด้านหน่ึงของถนนเป็นทะเลสาบ และอีกด้านหนึ่งเป็นป่าสนท่ียืนต้นตระหง่านอย่างเงียบ ๆ
ในวันแรกของฤดใู บไม้ร่วง เธอถอดแว่นตากันแดดออกแล้วหร่ีตามอง เธอตอ้ งการเหน็ สสี นั ทแ่ี ท้จรงิ
ของทวิ ทัศนร์ อบ ๆ ตัว เธอบอกวา่ เวลาใส่แวน่ กนั แดดมอง มนั ทำ� ให้เธอรู้สกึ เหมอื นมองภาพถา่ ยท่ี
ถกู ปรับแกไ้ ปแล้ว “ทร่ี กั ท�ำไมเราไมเ่ ห็นดอกทานตะวนั ป่ากันเลยละ่ 1 ” เธอมองไปรอบ ๆ พรอ้ มกบั ต้งั
ค�ำถาม “ตอนน้ีเป็นช่วงตน้ ๆ ของฤดใู บไม้ร่วง คุณจะไม่ไดเ้ หน็ มนั จนกวา่ จะเป็นฤดหู นาว ผคู้ นเรียก
ดอกทานตะวันปา่ เหลา่ น้นั วา่ เปน็ ดอกไม้ท่ีบ่งบอกวา่ ฤดหู นาวมาถึงแลว้ ” “เหรอคะ ฉนั มกั จะคิดว่า
ดอกทานตะวนั ปา่ ออกดอกทงั้ ปเี สียอกี ” ควนี สามารถทำ� ใหค้ นท้งั หลายแปลกใจในเร่อื งประมาณนีไ้ ด้
ตลอด เธอสามารถทีจ่ ะจดจ�ำทศนยิ ม 20 ตำ� แหนง่ ของคา่ พาย (pi) ได้ แตเ่ ธอจะไมส่ ามารถแยกแยะ
ตน้ ไมช้ นดิ หนงึ่ ออกจากอกี ชนิดได้ หรือถา้ บางคนเรม่ิ นับดวงดาวท่ีมบี นฟา้ ดว้ ยความเรว็ หนงึ่ ดวงตอ่
หนง่ึ นาที เธอกจ็ ะสามารถคำ� นวณไดว้ า่ เขาจะนบั ดาวทง้ั หมดจนเสรจ็ ในเวลาเทา่ ไหร่ แตเ่ ธอจะไมร่ เู้ ลย
ว่าท�ำไมคนเขาตอ้ งทาสีรากตน้ ไม้ให้เป็นสขี าว (พวกเขาทำ� เพอ่ื ป้องกันศตั รพู ชื ถา้ เผอื่ คุณไม่รูเ้ รือ่ งน้ี
เหมอื นกนั ) และแนน่ อนวา่ เธอจะไมร่ เู้ ลยวา่ คนภาคกลางจะเรยี กพส่ี าวหรอื นอ้ งสาวของแมว่ า่ “โค2 ”
รายละเอยี ดทัว่ ๆ ไปเหล่าน้จี ะกลายเป็นส่งิ แปลกใหมส่ ำ� หรับควนี และเม่อื เธอรเู้ รอื่ งเหลา่ นี้เธอกจ็ ะ
สนอกสนใจมนั เป็นอยา่ งมาก
ส�ำหรบั อนั เขาเหมือนถกู ลิขิตใหม้ าเป็นสามขี องเธอ และมาช่วยอธิบายส่ิงเหล่าน้ใี หเ้ ธอรู้ ความรู้
ของพวกเขาดูชา่ งแตกต่างกนั เหลือเกนิ แต่พวกเขาไมเ่ คยหยุดเซอรไ์ พรสใ์ นกันและกันเลย
“รไู้ หมผมเหน็ ดอกทานตะวันหา้ ดอกจดั อยู่ในแจกนั สีฟ้าเมอื่ เช้านแ้ี หละ” เขาเล่าเรือ่ งนใ้ี หเ้ ธอฟงั
“อือฮ”ึ เธอพมึ พ�ำ เขาพยายามท่ีจะเล่าเรอ่ื งน้ีต่อ “ดอกไมเ้ หล่าน้นั ดสู วยและสดใสมากเลยนะ” “คะ่ ”

1 ทานตะวันป่ามีอกี ชอื่ หนึ่งวา่ Maxican Tournesol, tree marigold ชอื่ ภาษาละตนิ ของทานตะวันคอื Tithonia diversifolia
2 ส่วนใหญใ่ นเวยี ดนาม นอ้ งสาวของแม่จะเรยี กว่า “โค” และพี่สาวของแมจ่ ะเรียกวา่ “แบค” แตใ่ นเวียดนามภาคกลาง พวกเขาจะ
เรียกพ่ีสาวและนอ้ งสาวของแม่วา่ “โค” ในภาษาองั กฤษ ท้งั “โค” และ “แบค” หมายถึง “ป้า”

82

เธอตอบเขากลบั มาดว้ ยนำ�้ เสยี งเหมอื นเดมิ “อา้ ว คณุ ไมส่ นใจดอกทานตะวนั แลว้ เหรอ” อนั หนั กลบั มา
ถามภรรยาของเขาด้วยความแปลกใจ เขาคิดว่าเธอมักจะชอบและตื่นเต้นไปกับดอกทานตะวันป่า
และเธอก็น่าจะชอบดอกทานตะวันธรรมดาด้วยเช่นกัน เธอหันกลับมามองเขาด้วยความแปลกใจ
“แล้วคุณกำ� ลงั ชอบดอกทานตะวนั เหรอ” คำ� ถามน้ที �ำใหเ้ ขาอึ้งไปเลย เขาก�ำลงั ชอบดอกทานตะวนั
จริง ๆ เหรอ จนกระทั่งตอนน้ีเขาก็ไม่ได้สนใจดอกไม้ชนิดไหนเลย แต่ท�ำไมดอกไม้ในแจกันนั้น
ถงึ ยงั อยใู่ นใจของเขาไดจ้ นถงึ ตอนนี้ “ไมน่ ะ” เขาสา่ ยหวั โดยทไ่ี มร่ วู้ า่ ในหวั ของเขาคดิ อะไรอยู่ เธอมอง
เขาอย่างตัง้ ค�ำถาม แลว้ เธอก็หนั กลับไปมองถนนขา้ งหนา้
ในขณะที่พวกเขาน่ังปิกนิกกันก็เกิดความเงียบที่ท�ำให้รู้สึกกระอักกระอ่วนระหว่างพวกเขา
โดยไมท่ ราบสาเหตุ พวกเขาพูดคุยกนั เท่าทจี่ �ำเปน็ เทา่ นนั้ เธอน่ังปอกแอปเปิลอย่างเงยี บ ๆ ในขณะที่
เขาน่ังทาแยมส้มและเนยเพ่ือท�ำแซนด์วิช จนกระทั่งควีนเปิดเพลงจากล�ำโพงขนาดพกพาท่ีเธอ
น�ำติดมาด้วย พวกเขาก็ดูเหมอื นว่าจะไมไ่ ด้พูดอะไรต่อกนั เลย เขามองลงไปยังเนนิ สีเขยี วเตย้ี ๆ ของ
ตน้ สนและทะเลสาบทสี่ ะท้อนแสงของดวงอาทิตย์ พรอ้ มกบั พยายามคดิ ว่าตอนนี้เขาก�ำลงั คดิ ถงึ อะไร
อยู่ แตก่ ค็ ดิ ไม่ออกสกั ที เขาไม่สามารถควบคมุ ความคดิ ของเขาได้ มนั เหมอื นปลาไหลล่ืน ๆ เขาเลย
เปลีย่ นไปสนใจบทเพลงของ The Beatles แทน เพลงเหล่านนั้ ท่ีเปน็ พวกเพลง Strawberry Field
Forever, Yellow Submarine, Blackbird, Norwegian Wood อะไรพวกน้นั ผู้ชายใน Norwegian
Wood น่ีเผาบ้านของเขาเพราะเม่อื เขาต่นื นอนขน้ึ มา คนรักของเขาหายไป หาไม่เจอ ช่างเปน็ ชายที่น่า
กลัวอะไรอย่างนี้ อันสงสัยว่าตอนที่ชายคนนั้นจุดไฟเผาบ้าน ตัวคนเผาอยู่ในตัวบ้านหรือว่า
อยู่นอกตัวบ้าน อันก�ำลงั จะบอกเรื่องนีก้ ับควีน แต่ตอนท่ีหนั หนา้ ไปหาเธอ เธอเอาหมวกปดิ หนา้ ไว้
ดเู หมอื นวา่ เธอกำ� ลงั นอนหลับ เขาชื่นชมเธอ ผู้หญงิ ท่ีจนถงึ ตอนนี้เขากย็ ังรู้สึกประหลาดใจและอ่ิมใจ
ว่าเธอเป็นภรรยาของเขามาระยะหนงึ่ แลว้ อนั ยกมือของเธอขึ้นมา พรอ้ มกับประทบั จบู ลงบนมอื ของ
เธอเบา ๆ เธอยงั คงหลบั อยแู่ ละหายใจปกตอิ ยา่ งเปน็ จงั หวะ แตท่ นั ใดนนั้ เอง เขากร็ สู้ กึ วา่ มคี วามรสู้ กึ
แปลก ๆ เกดิ ขึน้ ระหวา่ งพวกเขา เขาไม่เคยรสู้ กึ แปลกแบบนีม้ ากอ่ น
เขายังจ�ำแฟนคนแรกทเ่ี ขามีหลงั เรยี นจบมหาวิทยาลยั ได้ เธอไม่ใช่คนสวย แตเ่ ปน็ คนทส่ี ามารถ
ทำ� ใหค้ นท่อี ยใู่ กล้ ๆ รู้สึกสดชืน่ และมีความสุข เขาคบกบั เธอมาไดป้ ระมาณปีกวา่ ๆ หรือไม่กน็ ้อยกว่า
น้นั นดิ หน่อย ก่อนทเ่ี ธอจะไปเรยี นตอ่ ปรญิ ญาโททปี่ ระเทศญปี่ ุน่ กเ็ หมอื นกับผใู้ หญ่ทั่ว ๆ ไป เธอและ
เขาท้งั คู่ตา่ งก็เขา้ ใจว่าน่นั เปน็ จุดจบของความสัมพนั ธ์ แตเ่ ขากไ็ มไ่ ด้เศรา้ เสียใจ ท้งั เธอและเขาก็ไม่ได้
พดู ถงึ เรือ่ งน้มี ากนัก เขาขบั รถพาเธอไปส่งที่สนามบนิ เขาและเธอสวมกอดกนั เบา ๆ แลว้ เธอก็จากไป
ในเวลานน้ั เขาจำ� ความรสู้ กึ ไดอ้ ยา่ งคลมุ เครอื วา่ เขาไมไ่ ดผ้ กู พนั กบั ผหู้ ญงิ คนนนั้ มากเหมอื นกบั ทค่ี ดิ ไว้
เขาสามารถมองเธอเดนิ ออกไปจากชวี ิตของเขาอยา่ งงา่ ย ๆ เหมือนกับเวลามองฝนตก หรือแก้วแตก
เหตกุ ารณน์ ี้ทำ� ใหเ้ ขาเสยี จงั หวะไปนดิ หนอ่ ย แต่กแ็ คน่ ัน้ แลว้ เขากก็ ้าวต่อไปโดยไมส่ นใจเรือ่ งฝนตก
หรือแก้วแตกอกี เลย
เขาด่มื น้�ำนดิ หน่อย ลกุ ขนึ้ ยืนแลว้ หยิบโทรศัพท์มือถือที่ชาร์จไว้ในรถออกมาก ที่หน้าจอแสดงว่า
มีการเตือนว่ามีอีเมลใหม่เข้ามา อีเมลฉบับนั้นเป็นอีเมลของเธอ แฟนเก่าของเขาที่ตอนน้ีอยู่ญ่ีปุ่น

83

น่ันเอง บางครั้งเธอก็จะเขียนอีเมลมาถามสารทุกข์สุกดิบเขาและเล่าเร่ืองของเธอให้ฟัง ตอนน้ีเธอ
กำ� ลงั เรยี นปรญิ ญาเอกเกย่ี วกบั นยิ ายโบราณของวรรณกรรมญปี่ นุ่ อยู่ เขาไมค่ อ่ ยเขา้ ใจเทา่ ไหรเ่ กยี่ วกบั
ศพั ทแ์ สงตา่ ง ๆ ทเ่ี ธอเขยี นเลา่ มาในอเี มล แตโ่ ดยรวมแลว้ เขารวู้ า่ เธอมคี วามสขุ กบั สง่ิ ทเี่ ธอกำ� ลงั ทำ� อยู่
อย่างมาก และนั่นก็เพียงพอแล้ว ส�ำหรับเขาเธอเป็นเหมือนกับความนุ่มนวลและความน่าเชื่อถือ
อย่างไรกอ็ ยา่ งน้นั เสมอมา และเม่ือรู้ว่าเธอนั้นสบายดีกท็ ำ� ให้เขาสบายใจ
“ตอนอา่ นอเี มลทคี่ ณุ เขยี นมาบอกเรอ่ื งการแตง่ งานของคณุ ฉนั อยากจะโทรกลบั ไปหาคณุ จรงิ ๆ
ฉนั อยากรวู้ า่ ภรรยาของคณุ เป็นคนยงั ไง เธอทำ� งานอะไร เธอสวยหรือเปล่า อะไรท�ำนองนนั้ แต่ฉนั ก็รู้
วา่ ถา้ ฉนั ทำ� อยา่ งนน้ั จรงิ มนั กจ็ ะประหลาดมาก ฉนั เลยพยายามทจี่ ะไมต่ ดิ ตอ่ กบั คณุ อกี หลงั จากนน้ั แต่
ตอนนี้ฉนั คดิ วา่ ฉนั สามารถควบคมุ ความอยากรอู้ ยากเหน็ ของฉนั ได้แล้วในตอนน้ี
ตอนน้คี ณุ ก็แต่งงานแล้ว ฉนั พยายามจนิ ตนาการถงึ คุณในแง่ของการเปน็ สามี ฉันสงสัยวา่ คณุ
จะชว่ ยภรรยาของคณุ ลา้ งจานบ้างหรือเปล่า หรือคณุ ไปซอื้ ของกับเธอบ้างไหม ภาพเหล่านนั้ ของคุณ
ทำ� ใหฉ้ นั รูส้ ึกแปลก ๆ ฉันยังจำ� ภาพของคณุ ที่เป็นเพียงชายโสด ผู้ซงึ่ หลังเลิกงานก็จะกลบั ไปบา้ น
พรอ้ มกบั ฝงั หัวไวก้ ับหนงั สือหรอื ไมก่ จ็ มอยกู่ ับจอคอมพวิ เตอร์ แต่ในความเป็นจรงิ แล้วคณุ ได้ผูกพัน
ตนเองไว้กับชีวิตคนอนื่ แลว้ ซึ่งมนั ท�ำใหฉ้ นั กร็ ู้สกึ แปลกใจ
เมอื่ เร็ว ๆ นี้ ฉนั และนกั เรียนคนอื่น ๆ ในมหาวทิ ยาลัยของฉนั ทท่ี ำ� งานเป็นอาสาสมัครทจ่ี ังหวัด
ฟกู ุชมิ า ทายซิว่าพวกเราทำ� อะไร พวกเราไดช้ ่วยกันปลกู ตน้ ทานตะวัน ทุก ๆ วนั เราจะได้รับเมลด็
ของต้นทานตะวันคนละถุง ชาวบ้านจะปลูกต้นทานตะวันลงในสวนของพวกเขา รวมท้ังปลูกลง
กระถางด้วย เหล่าอาสาสมัครอยา่ งพวกเรากป็ ลกู พวกมนั ลงบนทดี่ นิ ของรฐั เขาบอกวา่ ตน้ ทานตะวนั
ชว่ ยท�ำให้ดินท่ีได้รับกมั มนั ตภาพรงั สกี ลบั มาเป็นดนิ ธรรมดา
ฟกู ุชิมายังเต็มไปด้วยรอ่ งรอยของการทำ� ลายล้าง แต่ฉนั ยังคงจินตนาการถงึ ภาพต้นทานตะวัน
หลายแสนต้นท่จี ะเตบิ โตขน้ึ และเบ่งบาน....”
อันรู้สึกตัวชาในขณะที่อ่านมาถึงบรรทัดท่ีพูดเกี่ยวกับเรื่องทานตะวัน ไม่ว่าจะมีการเชื่อมโยงที่
ลกึ ลบั ทย่ี งั เชือ่ มพวกเขาเขา้ ด้วยกัน หรอื เป็นเพยี งเหตุบังเอิญก็ไมไ่ ดม้ ีความหมายอะไรต่อตวั เขามาก
นัก เขาแค่พยายามท่จี ะเข้าใจวา่ ทำ� ไมในวันเดียวกัน มนั ดูเหมือนวา่ มีตน้ ทานตะวนั จ�ำนวนมากหนั มา
ทางเขาราวกบั มดี วงอาทติ ยน์ บั พนั ดวงสอ่ งมาหาเขาเชน่ นี้ เขามองเหน็ ตวั เองกำ� ลงั ถกู เผาไหม้ เขามอง
เห็นเถ้าถ่านของตัวเอง เขามองเห็นชีวิตท่ีผ่านไปเกิดขึ้นต่อตาของเขาแล้วก็พัดเขาหายไป บางสิง่ ที่
ส�ำคัญในตัวเขาดเู หมือนวา่ กำ� ลงั จะหายไป เขารสู้ ึกหวาดกลวั อยา่ งน่าขัน
เขาคว้าแขนบอบบางและขาวซดี ของเธอขึน้ มากำ� จนแน่น “เจ็บนะ” เธอรอ้ งเสยี งดัง ในขณะท่ี
ดวงหน้าของเธอยงั ซอ่ นอย่ใู ต้หมวก เธอต่นื แลว้ หรอื เธอไมไ่ ด้หลบั อยกู่ ันแน่ เขานอนลงขา้ งภรรยา
ของเขาและกอดเธอแน่น ราวกับวา่ เธอเป็นสายใยเพยี งหน่งึ เดยี วทเี่ ขามีในชีวิตนี้ เขาคิด แม้วา่ เธอ
จะไมไ่ ด้สนใจดอกทานตะวันกต็ ามเถอะ

84

“รไู้ หมทร่ี กั ทญ่ี ป่ี นุ่ ในพนื้ ทท่ี มี่ กี ารรว่ั ไหลของกมั มนั ตภาพรงั สี พวกเขาปลกู ทานตะวนั เพอ่ื ชว่ ยทำ� ให้
ดินท่ีปนเปอื้ นกมั มันตภาพรงั สเี หล่านน้ั กลายเป็นดนิ ธรรมดา” เขาได้ยนิ เสียงตวั เองทีก่ ระซบิ บอกเธอ
“กมั มนั ตภาพรงั สี Cesium คลา้ ยกบั Kalium มนั เปน็ ปยุ๋ แบบทพี่ บไดท้ วั่ ไป ฉนั เดาวา่ ตน้ ทานตะวนั
จะดูดซึมเอา Cesium จากดินเพ่ือใช้ในการเตบิ โต” เธอพดู ชิดกับอกของเขา นี่เป็นอกี ความรแู้ ปลก ๆ
อีกเรอื่ งหนง่ึ ท่เี ธอมี
“วนั นเี้ ป็นวนั อะไรนะ ทำ� ไมอะไร ๆ ถึงไดเ้ ก่ยี วแตเ่ รอื่ งของดอกทานตะวัน ผมแทบจะหมกมนุ่
คร่นุ คิดอยู่แตก่ ับมนั ประหลาดจริงเนอะ ” เขาถามภรรยา
“ไม่หรอก ฉันก็เคยเป็นแบบน้ี ตอนทเ่ี รยี นอยูท่ ่มี หาวิทยาลัย ตอนที่นั่งเรยี นวิชาปรัชญาอยดู่ ี ๆ
จู่ ๆ ฉนั กเ็ กดิ อยากไปดสู ีของม้าหนิ ที่ตง้ั อยู่ตรงทางเดินมาก ๆ ฉนั ก็ไมเ่ ขา้ ใจวา่ ทำ� ไมถึงไดอ้ ยากไปเห็น
ขนาดนน้ั ฉนั แคร่ สู้ กึ วา่ อยากจะไปดมู นั จะแยอ่ ยแู่ ลว้ ฉนั คดิ วา่ ถา้ อาจารยท์ สี่ อนวชิ าปรชั ญาไมอ่ นญุ าต
ใหฉ้ ันออกไปดู ฉนั คงจะตายอยตู่ รงนั้นด้วยความสนิ้ หวงั ในตอนนั้นสขี องม้านั่งหนิ นัน้ เปน็ เรอื่ งท่ี
สำ� คญั มากสำ� หรบั ฉนั ฉนั กเ็ ลยกม้ ตวั ลงแลว้ หลบออกจากหอ้ งโดยออกไปทางประตหู ลงั แลว้ กอ็ อกไปดู
ม้านงั่ พวกนนั้ มีสฟี า้ บางตัวก็เปน็ สแี ดง บางตัวกเ็ ปน็ สเี หลอื ง ฉันบอกกับตัวเองวา่ โอว้ พวกมนั มีสี
ไมเ่ หมอื นกนั นนี่ า แลว้ ฉนั กก็ ลบั เขา้ ไปในชน้ั เรยี น” เธอหยดุ พดู สกั พกั แลว้ กถ็ ามวา่ “คณุ เขา้ ใจสงิ่ ท่ีฉัน
พูดถึงไหม”
“ผมคดิ วา่ ผมเขา้ ใจนะ”
มนั ก็เปน็ อยา่ งนั้นแหละ ในวันหนึง่ วันไหนสักวันก็แล้วแต่ เราจะเกดิ ความสนใจรายละเอยี ด
ทเ่ี กดิ ขนึ้ ในชวี ติ ของเราอยา่ งทมุ่ เทมาก และเรากพ็ บวา่ มนั แปลกดี จากนนั้ เรากจ็ ะหาความเหน็ อกเหน็ ใจ
จากผคู้ นรอบ ๆ ตวั เกยี่ วกบั เรอ่ื งนน้ั ๆ แตโ่ ชคไมด่ ี มนั เปน็ เรอ่ื งทนี่ อกเหนอื ไปจากความกงั วล แตบ่ างคน
ก็จะร้สู กึ เหงาอยา่ งมาก เขาคิด
“แลว้ คุณคดิ ยงั ไงเกยี่ วกับดอกทานตะวันเหรอ บอกฉันหน่อย” ควนี ดนั ตัวเขาออกแล้วมองเข้าไป
ในตาของเขา
“ผมก็มีความคดิ มากมายเลยนะ แต่กไ็ ม่มีอะไรชดั เจน ผมเหน็ ว่าเราทงั้ คู่ต่างท�ำตัวเหมือนเปน็
คนแปลกหน้า คุณไมไ่ ดส้ นใจดอกทานตะวนั ขณะที่ในหวั ของผมก็บ้าคดิ ถงึ มัน แตเ่ มอ่ื คุณบอกผม
เกี่ยวกับเรื่องม้านั่งหิน ผมก็รู้ว่า ถ้าไม่ใช่คุณ ผมก็ไม่รู้จะไปแบ่งปันเร่ืองราวดอกทานตะวันของผม
กบั ใคร พดู ตรง ๆ นะ ผมไมไ่ ดส้ นใจสขี องมา้ นงั่ อะไรของคณุ นน่ั เลยสกั นดิ แตผ่ มรกั คณุ ” เขายมิ้ พลาง
มองลึกเขา้ ไปในดวงตาของภรรยา ความคิดหน่ึงผดุ ข้ึนในใจของเขาอย่างชดั เจนวา่ นี่คือผหู้ ญงิ ท่ีจะ
แบง่ ปนั ชีวติ กบั เขา แม้ว่าเธอจะไม่สนใจดอกทานตะวัน หรอื ส่งิ อน่ื ๆ ท่อี าจปรากฏขน้ึ ในชีวติ ของเขา
เหมือนดอกทานตะวันของวันนกี้ ต็ าม



Lahadda

Originally written in English
by Karlo Antonio Galay David

I
“Subhanallah, we have suffered, and we have suffered in silence! Ay how little you all
know, ‘dong, how we have suffered for decades in silence.”
“In the days of the Americans, a zealot named Datu Ambang came to us and, in the
name of Allah, called on the people of the faith to jihad, to repel the white invaders. My
grandfather was a young man in Malasila, and he was among the hundred or so men who
heeded the call of Datu Ambang. But on the appointed day of their attack on the American
constabulary, the white invaders shot my grandfather in the leg, and Ambang and many
other men fled, never to be found. My grandfather was interrogated, beheaded, and buried
with the carcass of pigs in an unmarked grave. They did not even report this to their
officers, and they told my grandmother, who had become a young widow with two children,
to pretend he never existed.
“Ay ‘dong, they spilled my grandfather’s blood on this land, and much more blood has
been spilled since. Ay Kidapawan is soaked in our blood. We have suffered, Subhanallah,
how we have suffered in silence!”
Kurt had struck up a conversation with the old man Hamza, who was among the many
people in the Kanduli – the Maguindanaon banquet – that the mayor of Kidapawan had
thrown as a sign of appreciation for the town’s Muslim community. An employee of the
Tourism Office, Joseph, had joined in to eavesdrop.

87

Small talk of culture and food (and culinary information Kurt devoured as the old man
gave it away with a surprised eagerness) had led Kurt to saying it was time for Kidapawan to
finally hear from its Moros. The old man could not help it, and he had found himself starting
the Tarsila of his people.

The convention hall, a rather large, air-conditioned room near the Kidapawan Pilot
Elementary School, was bustling with people young and old, many in traditional attire.
Most of them were seated on the floor, which was covered with many pieces of banig. The
seated crowd formed orderly but lively rows, with one row up near the front of the room
where the mayor and officials from the Office of Muslim Affairs and the Tourism Office
were seated. Almost everyone was eating from plates, which they either held or placed on
the floor.

The rows of seated people were centered around rows of Talam, brass food trays
bedecked with a colourful assortment of food. Because there were many Moro tribes in the
town, the resulting banquet, which was not catered but cooked by several Muslim families
in Kidapawan, was mouth-wateringly eclectic. Amidst mounds of plain white and yellow
Kiyuning rice were bundles of Pastil, beef and chicken and tuna alike, piled in a picturesque
tower, and beef and chicken cooked the Maguindanaon way, either stewed as Sinina with
spices in coconut milk and soy sauce, or as Linigil in a creamy curry of chillies, turmeric,
galangal, lemongrass, and coconut milk (dishes usually part of the Kanduli). But there were
also Tausug dishes like Piassak (the soft beef liver crumbled in the creamy black curry of
burnt coconut meat, spices, and coconut milk) and Kulma (they had made the beef very
tender, it was gorgeous with the smooth curry sauce of peanut butter and spices).

Some Talams were dedicated to sweets, bundles of fragrant Tapay fermented rice
wrapped in Alum leaf, stacked like the Pastil towered over heaps of the Panganan (whose
deep fried roasted corn dough bordered between chewy and gooey), oily Panyalam
pancakes made of rice flour and coconut milk and flavoured with mango or langka pulp,
slices of Kurt’s caked Dodol, and many other sweets that some were already beginning to
nibble on with cups of black coffee the Tourism Office staff were serving.

The food was of course why Kurt, a chef, was here. Although half Ilonggo and half
Tagalog, he was fascinated by the cuisines of Mindanao’s cultures, and he ran a restaurant
in Davao (where he was now based) that served the cuisines of Davao’s tribes. Although
his family had been in Kidapawan for almost a hundred years (their ancestral house was
still standing in Saniel Cruz Subdivision), he knew almost nothing about his hometown’s
cuisine.

88

When the mayor, a family friend, invited him to the Kanduli, he took the opportunity
and even offered to prepare Dodol and wet Palapa (that famous spicy Meranaw condiment)
for free.

To his excitement, he saw that the town’s small migrant Meranaw population also shared
their food, with several Talams containing Chicken Piaparan (the coconut shavings yellow
with turmeric looked like gold heaped on the chicken) and the Meranaw Randang, cooked
with Sakurab and coconut milk until the beef was soft enough to fall apart with a fork.
There were also Talams dedicated to condiments, and beside the shredded Maguindanaon
Tinapayan (the aroma of fermented mudfish roasted in oil alone was enough to eat with
rice) and their dry Palapa of toasted coconut shavings pounded with bulad, there was a lot
of the Meranaw’s wet Palapa too. But there was never enough of anything (the Kanduli was
open to the public for free), and Kurt’s addition was more than welcome.

The sight of the wet Palapa excited him – in the long forgotten recesses of his childhood,
he had his first taste of it and of indigenous Mindanao food here in Kidapawan. When he
was a child (barely six or seven), he could remember eating at the house of Auntie Ridang,
whose family of three had lived near their farm in the upland baranggay of Perez. After
playing in the woods of Perez with auntie Ridang’s son Salic during occasional visits to the
farm, Kurt would often have lunch of what he later learned was Meranaw food.

It was a mystery how he got to taste Meranaw food in Perez, when the area was part
of the territory of the Obo Monuvu and had a largely Settler population. He could hardly
even remember why his parents (now deceased) stopped bringing him to the farm, which
they had since sold.

As the old man Hamza entertained questions from the crowd that had now gathered
around him (It was evident the older Muslims never spoke of these things, and the younger
ones were eager to know), Kurt reached out to the Talam to taste the Palapa.

Spicy with the chillies and the ginger, the rich oniony taste of the Sakurab – Meranaw
scallions – was delicious. The Sakurab was from Marawi, the mother who prepared it said,
she did not know if Sakurab was grown anywhere nearer (where auntie Ridang got her
supply was another mystery now!)

But this was not how Auntie Ridang made her Palapa. It had a different, slightly camphory
flavour. He suspected she did something to tweak it, but no matter how many times he
experimented in the restaurant (he tried cloves and mint), he could not get it.

89

Auntie Ridang, on top of being a great cook like that, had also been very nice and
motherly to him, his memories of Salic were limited but he remembered him to have been
a fun companion, and Salic’s father Angkol Tulong frequently joked with his richly accented
Tagalog. He thus came today also hoping to find out how they had been.

But for now, he must listen.

“Ay ‘dong,” continued Hamza, addressing Kurt again, “what happened to my grandfather
was the rule and not the exception – in the book of this town, of this land, of this country,
we whom you Settlers call Muklo have been reduced to a footnote, even glossed over, if
not to a bloody blot you choose to ignore. But so much of our suffering is waiting to be
told, Subhanallah, if only you are willing to listen. See! Ay, see even this food of ours is
flavoured with the tarsila of our suffering! Oy, Abdul son of Abubakar Guiama, come here
and tell us the suffering of your family.”

The people around giggled at the old man’s florid language, and this served to only
invite more people to abandon their conversations and eavesdrop.

An elderly man who was younger than Hamza stood from his place and sat beside the
old man.

“What is it, bapa?” asked Abdul

“Your wife made this dry Palapa?” The old man reached out to the Talam of condiments
and tasted a bit of it.

“Yes bapa, she did.”

“This is not the Palapa of Pagalungan, ‘dong,” Hamza told Kurt, “but what the Kalagan in
Sirawan call Tinu. I know because it has mint, and I know that this is your mother’s recipe,
Abdul, because she often gave me some when she was alive, and she brought it with her
when your family crossed the mountain during the War.”

“You crossed the mountain, Angkol Abdul?” asked Joseph, beside whom Abdul had sat.

“I was still very little then, ‘seph” answered Abdul, “but oh, I remember how difficult it
was! Though my father was from Pagalungan, we had been living with my mother’s family
in Davao when the War came. To flee the Japanese, we had to walk to cross Mount Apo. I
remember how we had to drag the large water jar with us, it took us over a week. The jar
is still there at our house in Lapu Lapu street, how heavy it was when we carried it full of

90

water, now we have faucets in the house.”

The crowd murmured excitedly at this trivia.

“Many of us whom you Settlers call Muklo are used to being driven away from our homes
like that, ‘dong,” said Hamza to Kurt, “Ay, how our people have suffered. But Mashallah this
is Tinapayan, is it not?” He had noticed what was beside the Tinu. “It is good Tinapayan!
Who made it?”

“I brought it from Kabacan, old man,” replied a lady with a rather regal bearing, who
stood up from her place and came nearer to sit beside Abdul, who greeted her warmly.
Joseph assisted her as she sat down.

“And don’t pretend diha that you did not notice me and thought of bringing me into
your tarsila, I know you already.” she said jokingly.

“Tarhatah! Ay Hadja Tarhatah you are so grown now! I have not seen you for so long,
almost a week!” and the people around giggled. He could hear the younger Muslims behind
him mutter she was the baranggay captain of Patadon.

“We saw each other this morning, he lives next door to us,” said the woman to Kurt with
her own giggle. Kurt marvelled at how strong this community was – to be able to laugh like
this while telling their Tarsila of suffering.

“Ay, your grandfather Datu Patadon loved Tinapayan when he was still alive, did he
not Tarhatah?” continued Hamza, “He would always share some when he came back from
Dulawan.”

“Hala, Patadon is a person!?” Kurt asked in surprise. He only knew it was the name of
Kidapawan’s westernmost baranggay.

“Yes and ay, ‘dong, was he a great person,” said Hamza. “Helped so many of us poor
Muslims, he even paid to send me to Central Mindanao Colleges, may Allah bless his
soul. Inshallah and with his help I was able to save enough and send my sons to study in
Malaysia. But oh, Abdul son of Abubakar Guiama, if your grandfather Hadji Ali Bagundang
suffered crossing the mountain with his weak knees, Mashallah he was lucky. Datu Patadon
Tungao suffered more, much more. Speak, Tarhatah, tell your grandfather’s suffering!”

“It is too graphic, bapa, uy! I cannot bear to!”

91

“Then Bismillah I will say it, but first tell the young ones about him first.”

“Ay hala sige.” She said after Hamza gave her a look of encouragement.

“My grandfather,” she began, addressing what was now a small crowd, ‘datu Patadon
Tungao, fought the Japanese as part of Salipada Pendatun’s Bolo Batallion. Together with
Kaka Abdul’s father Bapa Abubakar, he fought under his in-law, Gumbay Piang. But the Japs
caught him in Dulawan, and to learn what the resistance was planning they tortured him.
Oh how I used to cry whenever he told me all the details of it, you tell it Bapa Hamza, it
is too difficult.”

“He had told me about it too, Subhanallah,” continued the old man as Tarahatah wiped
tears from her eyes from the handkerchief Joseph lent her. “They beat him up while he was
hanged by his hands, demanding that he admit to writing a letter they had intercepted from
him. He refused to admit it even though he did write it. They allowed him to hang like that
for hours with a steel ballot box with an iron ball inside slung on his neck. Then they set fire
to his beard, Subhanallah, and he had to put out the fire with his tongue because his hands
were tied up. They burnt holes into his feet with lighted cigarettes. Then, Audhibillah, they
pumped dirty water into his mouth, then kicked his bloated stomach with spiked shoes,
making him puke out blood with the dirty water. Ay, Subhanallah, they then drove a bit of
walis tingting stick into his penis.”

There was a collective cringe among the crowd as the old man gave a mournful sigh.

“Subhanallah, he had suffered thus in silence, as we all have. But he survived, the
Americans liberated Manila when the Japs brought him there, and he made his way back
to Mindanao, where he founded the baranggay named after him. Now you and Kidapawan,
‘dong, only know his name.”

Kurt was speechless as he listened (and by now even employees of other government
offices and some local journalists were listening in). But before he could even process it,
Hamza spoke again, as if the old man had not just recounted a particularly harrowing story.

“Ay Mashallah, Pastil! Dodong Jerick son of Buboy Paigalan, please give me some of that
Pastil!” he asked a young man seated near a Talam with Pastil. The crowd giggled as the boy,
smiling, handed the old man a Pastil.

“Ay, this is delicious with Tinapayan. But Alhamdullilah for Pastil, this has saved so many
of our lives. Did you bring some, too, Abdul, when the Ilaga came and drove you out of your
home when Marcos declared Martial Law?”

92

By now the crowd had gotten used to the florid way the old man spoke, and Abdul too
understood it was his prompt to tell this story.

“Yes bapa,” he answered. “Fortunately Ina thought of making some that morning. When
news reached us by afternoon, she rushed us to gather our things and to prepare to leave
immediately. We ate the Pastil as dinner on the truck we hitched on going to Davao that
night. Many more Muslims in Kidapawan fled, either to Davao or to Cotabato, over night.
We hid in Davao among relatives in Sirawan for almost a year.”

“And their house was burned!” Said Hamza.

“It was such a beautiful house, sir Kurt!” said Tarhatah to Kurt, apparently hearing who
he was from some Tourism Office staff. “What a waste lagi! Mercury Drug at the corner of
Lapu Lapu now stands on where it used to be. I used to go there when Babo Halima was
still alive.”

“We were able to save some of the hardwood, it’s part of our house now.” Said Abdul.

“Ay Allah has pitied you, the PC burned our hut down when we fled!” said Hamza. “Boy
Naviamos, a Christian and may Allah bless him, had told us Martial Law had been declared,
and he told us to hide deep into the woods. If he had not, the PC would have used my
children as target practice, ay the kindness of our Settler neighbours and my wife’s Pastil
kept us alive for days.”

“But Allah still pitied you, Bapa Hamza.”

“Ay Subhanallah yes, we were lucky!” And the old man began weeping. There was a
murmur of curiosity as he dried his tears.

“The Kamads and the Kadils, those poor relatives of Agao from Pagalungan! A dozen of
them, gunned down in Sitio Pagagao by PC and Ilaga alike just because they were Muslim.
That poor twelve year old boy Ramon! That poor old woman! And that was not the only
case!”

The turn of the conversation had made the crowd feel slightly uneasy, but Kurt wanted
to hear more – he knew he had to hear more, and more had to be said.

“What-what else happened, tay?” He detected a hint of weeping in his own voice.

The old man looked at him, and it was as if the question urged him to go on and
continue. No, his people was no longer just a footnote.

93

“Ay there were many more ‘dong, many more had been killed, all simply for being
Muslim. Speak, you!” He said to the crowd, “Those who have something to say, it is time
to speak! The silence must end, it is time for the tarsila to be passed on, speak! Who else
here knows of the Muslim dead under Marcos!”

“Those women in Ciento Dos in Matalam, bapa.” Said a woman around Kurt’s age. Joseph
made way for her to sit closer.

“Ay, Inday Jazmin Labog, yes you would know, your grandfather buried them. Do you
have the courage to tell us what you know happened?”

“Yes bapa, they were members of the Bulodan family, teenagers passing by the
Takulin river in baranggay Manobuan. They were on their way home when a group of
Ilaga men encountered them. Ama said they were shot at sight, and the Ilaga sliced off
the girls” breasts. I…” the woman hesitated, and started breaking into tears, “I remember
my grandfather crying in his room that night, my father explained to me why.” The people
around her, Muslim and non-Muslim alike, consoled her as she wept. Joseph gave her a
glass of water.

Kurt was horrified. This all happened around the time Auntie Ridang had been so kind
enough to feed her in her own house, all while her own people were being slaughtered like
this. And while his parents never told him anything, a girl as young as he was at the time
was being told that women’s breasts were being sliced off.

But before he could continue to take it in, Tarhatah spoke.

“There were many others, right bapa? The Mundas family in Amas whose son was
trapped inside their house while the PC burned it. The Kulanguan family gunned down in
the Lanzones Reservation, the bloodbath in Perez, where is Rawiyah Paidu to tell that story.”

“And poor Daniel Dalala!” the old man suddenly said with a loud voice, “Ay the poor
man, forced to see his infant child burned in front of him before he was gunned down in
the Mateo river. Ay, Subhanallah we have suffered! Ay, we must no longer suffer in silence!”

Hamza agitated himself too much. Two of his grandsons came near him to calm him
down.

Kurt turned to Joseph to ask him to get water for the old man, but he noticed that
Joseph looked visibly pale. His asking took Joseph out of his distraction, and he stood up
and got a glass of water.

94

As the relatives bid Hamza to calm down, Kurt saw that the crowd was abuzz: smaller
conversations had formed, most centered around elderly people, all looking very sombre
as they spoke animatedly. He could hear snippets of the talk in what sounded like a
combination of Tagalog, of Cebuano, and of languages he speculated were Maguindanaon
or Meranaw. From the little he understood he could gather that the elders were telling
those gathered, mostly younger people (Muslims and Settlers like), what they went through
during the War or during the troubles of the Christian-Moro conflict. He saw that among
the young Muslims, local government employees, and journalists, there were also the
town’s many local artists – the young taking ownership of their heritage by learning it, the
authorities noting where to improve policy, the media to make sure this was all widely
known, and the local creatives who just discovered powerful human insight to work into
their art.

The Moros were finally talking, and Kidapawan was starting to listen.

Kurt was overwhelmed. There was so much he did not know, so much he and everyone
should have known. These people, so friendly and amicable, many of them dressed in such
beautiful attire, have suffered so much and the rest of the town had no idea.

But that bloodbath in Perez! What did Hadja Tarhatah mean by that! The family that was
so kind to him could have suffered this horrible atrocities, and here he was just thinking of
getting a Palapa recipe!

Gingerly, he approached Hadja Tarhatah, who was eating his Dodol.

“Your Dodol is very delicious sir Kurt!” She was eating it with some Maja Blanca the
Burgos family donated.

“Ay hala thank you ma’am.” He replied humbly. ‘diay ma’am, I was wondering what you
meant when you mentioned that bloodbath in Perez?”

And on hearing his question, some people began eavesdropping too. Among them, Kurt
noticed, was Joseph.

“I don’t know much about it baya,” said Tarhatah. “I think there were several incidents,
but I remember only one.

“What I heard was that a Muslim girl was riding a jeep to downtown, when a Settler man
sat beside her. The Muslim girl’s father found out and was furious, saying it was an insult to
his daughter’s maratabat. But when he confronted the Settler man, he refused to apologize.

95

The Settler man left, he went and gathered the other Settler men of the neighbourhood,
and he told them they must kill the Muslims that night because if they didn’t, the Muslims
would kill them first.”

“Ay babo that is true!” Said one woman who was eavesdropping. “Ama was there! The
girl’s father – I just remember his name was Akhbar – also gathered the Muslim men in
Perez. Akhbar said the exact same thing, that if they do not kill the Settler men, the Settler
men would kill them first. Ama did not join the fighting, he just took us away to downtown.”

“Where there any women or children killed!?” Asked Kurt.

“Oh I heard only men died, but there were over a hundred, nobody knows how many,
hacked to death – the Settlers struck first. The men seemed to have sent their families
away ahead.” said the woman.

“There was another incident there,” suddenly joined in old man Hamza, looking much
calmer now. “The one in Sitio Palera.”

“Ay yes bapa, I think I heard about that,” said Tarhatah, offering Hamza some Panganan
as he sat beside her. “What happened again?”

“Rawiyah Paidu Hashim’s relatives,” answered Hamza.

“Ay yes, right! It was a family, they lived near the farm of the Guinoos, or was it of
the Pantorillas? Basta there in Palera, the Ilaga came in the night and massacred them. I
remember Rawiyah actually took that to court, but nothing happened.”

Kurt gave a gasp of horror.

“Tay, ma’am, do you know where I can find Rawiyah Hashim!?”

The old man and Tarhatah looked at one another in surprise, but when they saw the
expression in Kurt’s face, they understood.

“Her family lives in Alim Street,” answered Tarhatah, a motherly tone in her voice. “Just
ask any store or carinderia there where she lives, anybody will be able to point it.”

Kurt stood up, “thank you po.”

“Rahimakallah, ‘dong,” said Hamza in blessing, and Kurt nodded in gratitude.

96

Before he could walk out of the hall to head to his car, Joseph suddenly approached him.

“Sir, I know where Rawiyah Hashim lives. Let me take you there.”

Kurt was taken aback, but he gave his hand and introduced himself.

“I’m Kurt, sir,” he said, realizing he had not introduced himself to Joseph yet, “Kurt
Guinoo. Let’s go.”

II

The old woman Iyang nibbled on the barbecued pan de leche absentmindedly as she
watched the noon time television show in her sala.

The house was empty, as her family (her niece Ishraidah’s family, for her children where
both in Manila) had all joined that event the Municipio had organized for Kidapawan’s
Muslims.

Of course she refused to go. She had no businesses taking part in some merriment
like that.

By now, it had become habit, this frugality, this austerity, this isolation she had imposed
on herself. But all those years ago it started out as Tawba, as atonement for what had
happened to the Galaws.

It was also an early noon like this, in 1971, when she was told what had happened to her
sister’s family in the farm. Iyang, with the help of her husband, filed a case against several
men, but the case simply dragged on, well after her husband died, before eventually being
dismissed. In the end nobody was convicted, even she now doubts if the men she had
sued were behind it.

It was Tawba, both for causing it in the first place (she had asked her sister to move
to Kidapawan from Marawi with her family to occupy Iyang’s farm lot), and for not being
able to bring them justice – punishment for herself, to shun all luxury that she denied the
Galaws.

But later it just continued as a matter of survival – she was widowed after her husband’s
long and expensive battle with cancer, and she had to send her children to school alone
while spending for the costly case of the Galaws, and when that ended in nothing, she

97

discovered that while the case was pending, Atty Garaya, some unscrupulous lawyer who
had connections in the Bureau of Lands, had the farm lot the Galaws left vacant titled in
his name. That also took years and thousands in court, but at least she won that case and
got back her land. Throughout those years of hardship she needed to shun indulgence to
survive.

Yes, even guilt, for guilt was an indulgence. She realized that the other day when Ishraidah
was looking for a mortar and pestle to use to cook Linigil for the Kanduli. Ishraidah had
found the large, stone mortar of the Galaws in a cupboard, but she could not find a pestle
to use it with, so she ended up buying a new set.

The old stone mortar was one of the few things that survived from the fire when they
burned the hut, the only thing Iyang could save from the ashes when she arrived in the
scene. Over the decades she had forgotten that she had kept it in this old house, but the
sight of it made her think in her idleness of the Galaws.

Yes, she renounced even the indulgence of guilt, all to survive and live the life of work
that this Settler town demanded. But Subhanallah, was that really Tawba? She had not
done enough to atone for what had happened.

But what more could she do than just punishing herself like this?

“Ayo..!”

Iyang was pulled out of her reverie when someone knocked on the front door. The
young helper, Didit, went to see who it was.

“Babo, someone named Kurt Guinoo daw,” said Didit as she returned to the sala, “looking
for Rawiyah Hashim daw, said he wanted to find “auntie Ridang”.”

Iyang dropped her empty barbecue stick in shock. Ay what is Allah planning! She
hurried the maid to let the visitors into the sala.

A few minutes later, Iyang returned to the sala with three cups of native coffee on a
tray (the guests were kind enough to bring some Panganan, Dodol, and Tapay). As she set
the cups on the table, she regarded them.

The man named Kurt Guinoo, who was handsome and rather well dressed, looked
somewhere in his early thirties (but had to be near forty if he knew Ridang). He had a faint
stubble and had a small, cross pendant dangling from his choker.

98

The other guest, who introduced himself as Joseph Adang, looked slightly older and
more sun-kissed, though he had a much more pronounced nose, higher cheekbones, and
beautiful brown eyes. He was wearing a Tourism Office shirt, so she assumed he was an
employee of the Municipio.

“How do you know Ridang?” The old woman asked as she sat down. They had not
spoken since the visitors entered the sala.

“I was a little boy when I met her family, po,” started Kurt politely. “We had a farm beside
their house.”

“Ay you are Engineer Guinoo’s son!” said the old woman. “Call me auntie Iyang na lang,
dong, I knew your father, he was very nice, very friendly and helpful. He gave money to my
father when my father ran for Kapitan of Poblacion.” Knowing this man was a relative of a
family friend put the old woman at ease, and she was able to ask with more warmth. “What
would you like to learn about the Galaws?”

“Their family name was Galaw po pala?”

“Yes, my sister Ridang, full name Faridah Peidu Galaw, her husband Tumutulong Galaw,
a Meranaw from Marawi, and their son Salic.”

Kurt felt a bizarre cocktail of relief and dread when he heard this: relief that here, finally,
was a lead about auntie Ridang’s family, but dread knowing that what Bapa Hamza said was
closer to the truth now. He fought the dread and asked away hoping, as if one could simply
hope the truth away.

“I was just hoping to know how they are, po? They were so kind to me when I was
young.”

Iyang looked at him in bewilderment, then she looked at Joseph as if to confirm if this
was not a joke (the man’s sombre look told her it wasn’t).

“Subhanallah, you did not know!?”

It was too much! This young Settler, remembering Moro kindness from so long ago,
was about to have his heart broken by the truth. It was all too much, and the old woman
broke down.

“What... what happened to them po?”

99

Ah that trembling voice, alert but so helpless, ay he had an inkling. Ay the poor young
man, thought Iyang, the poor, poor young man! She took a deep breath and, Bismillah,
gathered the strength to perform the terrible duty Allah had appointed for her

III

“Imbibe the past, Oto, as I give it to you, as I myself imbibed it from the cup of our
ancestors” wisdom. May the spirits not curse me if I err in the manner I give it to you. Take
the past with you Oto, yes because what has happened shaped what is and it will shape
what will be. And one day offer, too, the cup of our people’s wisdom to your descendants,
yes because the past holds lessons only those who will come after us will be able to
understand. Listen, therefore, Oto, and imbibe the past as I give it to you.”

The voice of his elderly father Salomay Adang still echoed in his ears, many decades
later, when the old man told him this Itulan – this account of history – as they fled Perez to
Balabag that fateful midnight.

“Oto, we the Monuvu have been witness for hundreds of harvests to the blood that
drenches the past of the Allah worshippers. In ancient times we have spilled their blood
ourselves. When the great Guavung – the great drought – pushed them to take our children
to sell as slaves, we waged a pangayaw on them, and we killed many of them as they killed
many of us. We fought in Manobuan, as we fought in Gubatan. But the elders mediated, we
gave them Pikit and they gave us hundreds of horses and gongs, and we have since cut our
enmities, yes because our sins had been severed with restitution. Since then our peoples
have been friends, at times even relatives as we marry one another’s women. There, of
course, was Tambunawan and Mamalo, the brothers who are our shared ancestors with
them. We join the Allah worshippers in their triumphs and sufferings, yes because their
blood flows in us as ours flows in theirs, it has also been our blood which has been spilled.

“And we join them tonight in their suffering, Oto, as we have since the days of our
ancestors.”

Then his father explained to him what he, Joseph, had just done. He was just seven.

“We turn left here sir,” he said to Kurt beside him on the car, his voice still choked from
the crying. And as he did, Kurt turned left, going further up a sloping road.

“Decades ago ma’am,” Joseph blurted out, half weeping, to Auntie Iyang, who was

100