เพชรพระอุมา เล่ม6 ดงมรณะ

1119

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1120

44

ท้งั หมดเดนิ เขา ขบวนในลกั ษณะเรยี งเด่ยี วอกี ครัง้ สืบเทาซาํ้ รอยกันไปอยา งระมดั ระวัง
โดยทิ้งระยะเทา กบั ความหางของเชือกท่ีผกู มัดเอาไว แงซายสอ งทางไปเฉพาะรองเดนิ ขางหนา แต
รพินทรและไชยยันตกวาดลําไฟฉายสองสํารวจไปตามผนงั ท้ังสองดา น ตลอดจนบริเวณแววลอมท่ี
กา วผา นไป

คร้ันแลว ไมก อ่ี ดึ ใจตอ จากน้นั เอง หลงั พนจากทางเดนิ อนั ขรขุ ระและแสนลืน่ ทุกคนก็
เรม่ิ สําเหนยี กชดั วา กําลงั เดนิ ไตช ดิ ผนงั ดา นซาย ซ่ึงมชี อ งทางสําหรับเดนิ กวางเพยี งเมตรเดียว ซึง่ มี
ลกั ษณะเปนขอบเหวนี้ คอื อากาศอนั วา งเปลา มดื มดิ

แสงไฟฉายทีร่ พนิ ทรกับไชยยันตสองกราดลงไป ไมสามารถจะสง ลงไปถึงกันอนั สุด
หยงั่ นนั้ ได นอกจากเหล่ยี มและแงข องหินผาท่ีผุดอยรู ะเกะระกะลดหลน่ั กันลบิ ล่ิวลงไป

การเดนิ เรมิ่ ชา ลง จนกลายเปน คอยๆ ไตไ ป เสยี งรพินทรเ ตอื นนายจา งเขามาเบาๆ กาํ ชับ
ใหคอยกาวและหาหลกั ทยี่ ดึ ตามทเ่ี ขาไดทาํ ตวั อยา งไวก อ นแลว แมอากาศภายในจะเย็นเยือกสกั
เพยี งใดก็ตาม แตบ ดั น้ี ทกุ คนเหงือ่ ผุดเตม็ ใบหนา จังหวะเดยี วเทา นน้ั ...ทีพ่ ลาด มนั หมายถึงการไถล
ล่ืนหลุดลงไปจากทางเดนิ มหาวบิ ากนน้ั ซงึ่ ทํานายไมไ ดว า อนาคตอยทู ่ไี หน

“รพินทร คณุ แนใจหรอื วา ชา งมันจะผานทางแบบนีไ้ ปได”
เสียงไชยยนั ตร องถามเบาๆ ขณะท่ีใชเ ทาหย่งั ทางอันเทลาดเปน ลอนสงู ต่ําเพอ่ื หาความ
ม่ันใจ กอ นจะกาวเหยยี บลงไปอยางระมดั ระวัง มือกเ็ กาะยึดหนิ งอกรมิ ผนังไวแ นน
“เชอ่ื เถอะครับ วา มนั ไปได”
เปน คําตอบสั้นๆ ของจอมพราน แลวจากนั้น ความเงยี บกป็ กคลุมเหมือนเดิม นอกจาก
เสียงหายใจหอบๆ และเสียงอทุ านพึมพําอยูในลําคอของใครบางคนในบางเวลา

ดารนิ เหยียบกอ นหินไถลล่ืนคร้ังหน่งึ แตค ะมําไปเกาะยึดแงริมผนงั ไวได กอนหินที่
หลอ นเหยยี บ พลดั จากขอบเหวหลุดรวงลงไป เสยี งมันกระทบกับแงท ่โี ผลยน่ื ออกมาจากริมขอบ
แลว กระดอนตา่ํ ลงไปสูเบอื้ งลา ง ดงั สะทอ นกองลงไปเปน ลําดับ ฟง แสยงวบู ไปถงึ ขว้ั หวั ใจ ทกุ คน
หยดุ ชะงักการเคลอื่ นไหว นง่ิ อยูกับทไ่ี ปในบัดนนั้

“นอย เปน ยังไงบา ง?”
ไชยยนั ตรอ งล่ันขึน้ อยา งใจหาย พรอมกับฉายไฟไปทเ่ี พือ่ นสาวผูอ ยเู บ้ืองหนา
ทุกคนเหน็ นกั มานษุ ยวิทยาคนสวย นอนพงั พาบเกาะแงห ินน่งิ อยเู ชนน้นั อดึ ใจหน่งึ ก็
คอยๆ เหนย่ี วกายทรงตวั ขน้ึ สว นเทาขา งหนึง่ ของหลอ นพนขอบเหวออกไปลอยอยู ไมสามารถจะ
ใชย ันกบั อะไรได

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1121

“ระวงั ! อยาเพง่ิ พรวดพราดเขามาท่ฉี ัน ตรงนลี้ ่นื ทางเทลาดมาก!”
หลอนกลับเปน ฝายเตอื นเขามาเบาๆ ดวยเสยี งเปน ปกติ เมอื่ เห็นไชยยนั ตขยับตวั จะ
ผลีผลามตามเขา มาชวยพยงุ ตรงตาํ แหนง นนั้
พรานใหญซง่ึ เปนคนถัดไปจากหลอนทางเบอ้ื งหนา และบัดนอ้ี ยใู นระหวางซอกหนิ ทมี่ ี
ความมน่ั คงกวา ตวดั สายเชอื กสว นท่ที งิ้ ระยะในระหวา งเขากับหลอ น คลองพนั ติดกบั แงต อนหนง่ึ
อยา งมั่นคง ตนเองยึดปลายไวอ กี ขาง แลว รองบอกมาวา
“เอาละครบั คณุ หญิงจบั สายเชอื กไว เหนย่ี วตัวขนึ้ มา”
ไชยยนั ตผ เู ปน สายโซอีกดานหน่ึงของดารนิ กจ็ ดั การพันเชือกเขากับหนิ งอกอกี กอ นหนึง่
เปน การชวยยดึ ตรึงอีกแรง พอพรานใหญร องเตอื นมาอีกครั้ง หญงิ สาวก็ปลอยมอื จากแงหนิ ท่ีจบั ไว
ควาสายเชือกท่มี ดั ติดเอว ทันทีที่มอื หลดุ ออกจากหลกั ยึด รา งของหลอ นกไ็ ถลล่ืนไปตามทางอนั เท
ลาดน้นั หลดุ พนขอบเหวลงไปในพริบตา แตก ็ติดคา งอยตู รงบริเวณปากขอบนน่ั เอง เพราะสาย
เชือกยึดไว หญิงสาวจับสายเชือกเหนย่ี วตวั ขึน้ มาอยางยากเยน็ ในขณะท่ีรพนิ ทรและไชยยันตอ อก
แรงยึดไวอยา งเตม็ ที่ อึดใจตอ มากพ็ นขอบขน้ึ มาได และไตเ ขา ไปยนื หาหลกั มนั่ คงไดใ กลๆ กบั
รพนิ ทร ทกุ คนผอนลมหายใจที่สะกดกลนั้ ไวออกมาอยา งโลงอก
ตําแหนง อนั เกอื บจะเกดิ อุบตั เิ หตุนั้น ทาํ ใหค ณะท้งั หมดตอ งหยดุ รอชว ยเหลอื กนั อยตู รง
น้ันอีกครใู หญ การเสยี หลักของดารนิ เปน ตัวอยา งเตือนใหเห็นอยแู ลว ดังนน้ั ไชยยนั ต เสย เกดิ และ
จนั อกี สีค่ นทจ่ี ะผานไปตามลําดับ จึงตอ งใชความระมดั ระวงั เปน พเิ ศษ โดยมีพวกทีผ่ า นไปไดก อ น
แลว คอยเตรยี มปอ งกันชว ยเหลือในวธิ ีเดยี วกันกบั ทไ่ี ดช ว ยดารนิ มาแลว
เกอื บครึง่ ชั่วโมง ทีค่ ณะทงั้ หมดไตป ากขอบเหวที่เรยี บชดิ ติดผนงั อุโมงคดา นซา ยไป
ตอมากพ็ บหนทางมหานรกในลักษณะเดียวกันเขา อีก แตคราวน้ี...เหวยายไปอยทู างดา นขวาบา ง
การคืบหนาเตม็ ไปดว ยความลาชา เสยี เวลาอยา งย่ิง เพราะกวาจะกาวไปไดแตล ะกาว ตองหยั่งแลว
หยงั่ อีก เพือ่ ใหแ นใ จวา เทา ที่เหยยี บลงไปจะเหนียวแนน มัน่ คงอยกู ับพนื้ โดยไมเ สียหลกั แมจ ะเตม็
ไปดว ยความระมัดระวงั กนั เชนไรกต็ าม เสยกพ็ ลาดหลดุ ลอยลงไปแขวนตอ งแตงอยกู ลางอากาศอีก
คนหน่งึ ทาํ เอาไชยยนั ตผูเดนิ เผลอตัวอยเู บ้อื งหนา ถูกแรงถว งกระชากใหล มลง และไถลลนื่ จะหลดุ
ตามลงไปดวยอีกคน หากแตอดตี นายทหารปน ใหญ ไหลลงไปตดิ แงหินตอนหนึ่งไวเสียกอน สาย
เชอื กจงึ ยดึ ร้ังรางของเสยใหแ ขวนอยเู พียงแคนั้น และเกดิ ซึ่งเปน คนถดั จากเสยไปทางดา นหลัง ก็
สาวหวิ้ เพอ่ื นขน้ึ มา
“เสยี ดายจรงิ หวั หนา คณะของเราไมไ ดเลนกายกรรมบนปากเหวใตบาดาลกบั เราดวย
ปานนน้ี อนสบายใจเฉบิ อยูใ นแคมป”
ไชยยนั ตเ ปรยออกมาทามกลางความตึงเครยี ดของนาทวี ิกฤติ นายพันตรีหนุมนอก
ราชการ มักจะเหน็ อะไรในแงค รึกคร้นื ขบขันอยูเสมอ ซึ่งชว ยใหบรรยากาศดีขน้ึ คาํ พูดของเขา ทาํ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1122

ใหร พนิ ทรย ิ้มอยูในเงามดื นกึ อยูในใจวา บุรษุ ผูนี้เปน มติ รทดี่ สี าํ หรบั คนทุกคน นับเปน โชคอยางย่ิง
ท่กี ารเดนิ ทางครั้งนี้ มีบคุ คลอยางไชยยนั ตร วมมาดวย ยง่ิ เหน็ กนั ไปนานก็ยิง่ รกั ใครในอธั ยาศัยใจคอ

“เราจะเดนิ ไตป ากเหวอยางนี้ไปนานสกั เทาไหร?”
รพินทรรอ งถามไปทางแงซาย กเ็ ห็นใบหนา มดื แตด วงตาสวา งแจมใสนนั้ หนั มาพรอม
กบั ฟน ขาวตามเคย
“ขา งหนามีเหวอยูอกี ตอนเดยี วเทานั้นครบั ผกู อง”
เสียงหาว แตแ ผว เบาตอบมา
“ทางเดนิ จะกวา งกวานเ้ี ล็กนอ ย แตเหวอยทู ั้งสองดา น เราเดินไปบนสนั ท่ีเหมือนสะพาน
ทอดขาม”
พรานใหญห วั เราะออกมานดิ หนึง่
“ดูแกคลอ งหนทางในถํา้ น่เี หลือเกินนะ”
ไมมีคาํ ตอบใดๆ จากแงซาย
หนทางเปน ไปอยางทแี่ งซายไดบอกไว พอพนจากทางเดินเลียบเหวดา นขวา ก็ผา นทร่ี าบ
กวา งเดินสะดวกขน้ึ ตอนหนงึ่ ระยะสน้ั ๆ แลวตอจากนนั้ ทุกคนกต็ องคบื ไตก ันไปอยา งหายใจไมทว่ั
ทอ งอีกคร้งั หนทางเหมอื นสะพานหนิ กวา งประมาณ 3 เมตร ทอดคดเค้ียวไปในระหวางปากเหวทง้ั
สองดาน บนเพดานเตม็ ไปดว ยหนิ ยอ ยทยี่ น่ื ลงมาแลพราวตาไปหมด เมือ่ แสงไฟสองไปกระทบ จาก
ความปลอดเปลีย่ วสงบเงียบ ไมมีวี่แววของสัตวมีชวี ติ ใดๆ ใหพ บเหน็ เลยตลอดระยะทางที่ผานมา
นัน้ บดั น้ีทกุ คนเริ่มสัมผสั กบั เสยี งบินพบึ พบ่ั ของคางคาวและลมปก ตลอดจนกลน่ิ สาบสางของมนั
ท่ถี ลาโฉบเฉี่ยวเขามาใกล พรอมกบั สงเสยี งรองแซด

อกี ชั่วโมงเต็มๆ ทง่ี มกันไปชนิดระวังตวั แจ ครน้ั แลวก็ผา นพนหนทางอนั เตม็ ไปดว ย
อันตรายหมน่ิ เหมน น้ั เขาสูพนื้ ทอ่ี นั ขรุขระธรรมดา อนั พอแกก ารทจ่ี ะเคล่ือนไปดว ยความสะดวกใจ
ขึน้

ณ ทน่ี ั้น ตางเรมิ่ สัมผสั กับอากาศท่พี ัดโชยสวนเขา มาปะทะอยา งเบาบาง เปน กล่นิ ไอของ
อากาศบริสทุ ธิ์ ไมอ บั ทบึ ขนหนกั เหมือนทผี่ า นมาแลว หนทางเร่มิ กวา งขวาง และแยกแยะออกไป
เปนหลบื คหู าคลายเขาวงกตอีก ไมนานนกั ก็มองเหน็ แสงสวางรางๆ ปรากฏอยทู ช่ี อ งทางขางหนา
ย่งิ ใกลเ ขา มาแสงสวางนัน้ กป็ รากฏชดั ขน้ึ ทุกขณะ มนั ตรงตามทร่ี พนิ ทรคาดคะเนไวไ มมีผิด นนั่ ก็
คือ หนทางเดนิ ในอุโมงคใ ตภ เู ขา ไมไ ดม ดุ ไปใตภ เู ขาตลอด หากแตท ะลบุ รรจบกบั กนเหวบางตอน
ทม่ี ปี ากอยูบนสว นใดสว นหนึง่ ของขุนเขาใหญเบอ้ื งบน พอทแี่ สงสวา งในเวลากลางวนั สอ งลอดมา
ได และนนั่ คอื ชอ งทางระบายของอากาศไปในตัว

ทกุ คนโผลออกมาพบกับแสงสวางอีกครั้ง พรอมกบั สูดลมหายใจเอาอากาศบรสิ ุทธ์ิเขา ไว
เต็มปอด ตําแหนง ทีโ่ ผลออกมาน้นั ...เปน บริเวณหน่งึ ของกน เหว อันไมสจู ะกวางใหญน ัก มองเห็น

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1123

สงู ชนั คอตั้งบา ขน้ึ ไปเบอ้ื งบนซ่ึงเขียวคร้ึมไปดว ยพุมไมและเถาวัลย ซง่ึ ขึน้ ปกคลมุ อยูต ามผนงั
บางสว น

“ไอท่ีเรายืนกนั อยูน่ี มนั ก็กน เหวแลว ”
ไชยยนั ตว า แหงนมองข้ึนไปเบอ้ื งบน
“แตในกน เหว กย็ งั อุตสา หม เี หวซอนลกึ ลงไปอีกช้ันหนงึ่ อยา งที่เราผา นกนั มาแลว อยากรู
เหลอื เกนิ วา นถี่ า เราสามารถไตเ หวขึ้นไปขา งบนได มันจะเปน สวนไหนของเขานาง”
“ผมก็งงอยูเหมือนกนั ครบั ”
พรานใหญต อบเบาๆ แหงนมองตาม หร่ีตาคิด
“แตยากจะเดาวามันควรจะเปนสันเขาตอนใดตอนหนึง่ ทางตะวนั ตกเฉยี งใตของเทอื กเขา
นาง มันเปน ปลองเหวทล่ี ึกแลว ก็ชันเหลือเกนิ นอกจากสตั วมปี ก แลว เห็นจะไมม สี ตั วชนิดใดข้นึ ลง
ไดเปน อันขาด เราเองก็ไมม ที างปน เสน ทางทเ่ี ดนิ กนั ได มันเปน ถ้ําใตภ ูเขาแทๆ ถึงไดมีกนเหวบน
ยอดเขาลกึ ลงมาชนบรรจบเชน น้ี ผมสงสัยแตแ รกแลว ถา ไอแหวงใชถ าํ้ น้เี ปนทางเดนิ มันกต็ องมี
อากาศพอทจี่ ะหายใจได ถาไมมปี ลองถายเทอากาศเสยี เลยทเี ดียว สตั วม นั ก็อาศยั เปนทางเดนิ เขา
ออกไมได เพราะไมใชระยะทางสั้นๆ”
“ถางนั้ หนทางเดนิ ในถ้ํานี่กต็ อ งบรรจบกบั กน เหวอกี หลายแหงทเี ดยี ว คงไมใชท ่ีน่ีแหง
เดียวหรอก”
ดารนิ เอย มาบาง
“ควรจะตองเปน เชนนน้ั แหละครบั ”
แลว เขากห็ นั ไปทางแงซาย มองจอ งดว ยตาคมกรบิ ทวา หนุมชาวดงผลู ึกลับไมยอมมอง
สบตาดวย แตเ ขาก็ไมเ อยถามคําใดท้งั ส้ิน
มนั จรงิ ดังวา ทกุ อยาง ทะลุเขาไปในโพรงถ้าํ ใตกนเหว ซงึ่ กเ็ ปน หนทางในระดบั เดยี วกนั
กบั ทีพ่ บอกี สองสามแหง และบางแหง กวา งแตลึกชนั แลสูงลวิ่ ข้นึ ไปชนิดทีห่ มดหนทางทจ่ี ะใช
ความพยายามไตขนึ้ ไปใหถ ึงปากเหวบนยอดเขาได หากวามีความจําเปน ข้ึนมา ทกุ ครงั้ ท่ีโผลออกมา
บรรจบกับกนเหวกพ็ บกับพมุ ไม พงเถาวลั ยแ ละใบไมแหง ท่หี ลนลงมาทบั ถม ลักษณะเหมอื นบน
พื้นดินตามปา นอกสักครัง้ พอบกุ เขา ซอกถ้ําตอ ไป ก็พบกับหนิ ดานอกี สลบั กนั อยเู ชน น้ัน เวนไวแ ต
วาไมช น้ื แฉะเหมอื นบรเิ วณที่ใกลปากทางน้ําตกท่ีผานเขา มาในตอนตน
รอยเทาชา ง สังเกตเห็นไดช ัดอีกครง้ั มนั ผานหนทางทีแ่ งซายนาํ ไป อยางไมมอี ะไร
จะตอ งเคลอื บแคลง นา พศิ วงอยูอ ยางเดียวเทานน้ั คือ รอยเลอื ดของไอแหวงอันตรธานหายไปอยา ง
เดด็ ขาดเสียแลว ท้งั ๆ ทไี่ มน าจะเปน ไปได

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1124

ในทสี่ ุด เปนเวลารวมสองชัว่ โมงเตม็ ๆ ทีต่ า งงมกนั มาในอุโมงคใ ตภูเขาทัง้ ลกู แงซายก็
นําทะลุออกยังปากถา้ํ อกี ดานหนึง่ ทางฟากตรงขา มกบั ทเี่ ขา มา ไมมปี ญหา มนั คอื ปากทางท่ีทะลุ
ออกหุบหมาหอน

ตาํ แหนง ปากถา้ํ ที่โผลออกมาน้นั เปนบรเิ วณปา ทึบ ตีนเนินเขาตอนหนง่ึ สงู กวาระดบั ปา
เบอื้ งลา งประมาณ 30 เมตร มีทางดานแคบๆ ซอนเรน วกเวยี นขึ้นมาจากปา ลา ง ซึ่งถาอยเู บอ้ื งลา ง
แลว จะไมม สี ายตาใดเฉลียวคดิ ไดเ ลยวา ตาํ แหนง น้มี ปี ากถํา้ ซอนอยู เพราะหมูไมทข่ี ้ึนปด บังไว
อยางมิดชิด มนั ถกู อําพรางลึกลบั ไมผิดอะไรกับปากทางดา นตรงขา มทมี่ กี ระแสนา้ํ ตกเปนมา นบัง
อยู

ขณะนนั้ เปน เวลาเกา นาฬกิ าเศษ แดดในยามสายกําลงั สวา งใส สองผานใบไมลงมา
อากาศกําลงั อบอนุ พอพน ปากถ้าํ ออกมาได ทกุ คนกล็ งนัง่ พัก และแกะเชือกทีผ่ ูกตดิ เอวกนั ไวเ ปน
พรวนออก รพนิ ทรกวาดสายตาสาํ รวจไปรอบดานอยา งพเิ คราะหเพยี งครูเดียว เขากส็ ามารถจะบอก
ไดใ นทนั ใดวา มนั เปนบริเวณสวนใดของเขานางดา นท่ีตดิ กบั หบุ หมาหอน

“เห็นยอดเขาทางซา ยมือสงู ลบิ ที่มแี ตก อนหินเปนกาํ แพงชันโนน ไหมครับ”
เขาชใี้ หไ ชยยนั ตดู พลางพดู แผว ต่ํา อดตี นายทหารปน ใหญแ หงนมองตามแลว พยักหนา
แตยงั ไมเ ขาใจความหมาย พรานใหญห วั เราะแคนๆ ในลาํ คอ มองไปทางแงซายแลว กบ็ อกตอ มาวา
“เมื่อเราตดิ ตามขบวนเกวยี นของเรา ซง่ึ ตัง้ รออยทู ่ปี า หวาย เราไตก ันไปบนสนั เขานน่ั
แหละครบั หวังวาคุณไชยยนั ตค งจะจาํ ไดด ีวา เราตอ งเส่ยี งไตหนา ผาสูงลบิ นั้นกันไปดว ยความ
ลาํ บากยากเย็นสักขนาดไหน ไหนจะเสย่ี งตอชีวิต ไหนจะเปลืองเวลา ทง้ั ๆ ทีท่ างลัดและสะดวกกวา
มันก็อยใู ตภเู ขา อนั เปน เสนทางทเ่ี ราโผลก ันออกมาน่ีแหละ วนั นน้ั เจาแงซายกไ็ ตเ ขากับเราดว ย โดย
เยบ็ ปากของมนั เสียอยางสนทิ ไมย อมบอกวาดา นลับท่ีเชอื่ มอยูระหวางหุบหมาหอนกบั ปา นอกอยู
ตรงนี้ ถามนั บอกเสียวนั น้นั เรากอ็ าศยั เสนทางใตภเู ขานต่ี ดั ออกปานอกไดอยางสบายไปแลว
มิหนําซํา้ เรายังสามารถท่จี ะตามไอแ หวง ไดท ันการ ไมปลอ ยใหล า ชา มาจนถงึ เดยี๋ วน้ี
ไชยยนั ตห นั ไปมองทางแงซาย ผูบัดนก้ี าํ ลังกมสํารวจรอยชางหางออกไป พลางยกั ไหล
หัวเราะออกมาจดื ๆ
“จรงิ ของคณุ ไอห มอนม่ี นั มอี ะไรลกึ ลบั ยังไงพกิ ล อยาวาแตค ุณเลย ผมเองกอ็ ดฉิวมัน
ไมไดเหมือนกนั ในเร่ืองนี้ หมอเปนคําพิลกึ ๆ อยู บางทหี มออาจถอื คําสั่งปฏบิ ตั แิ บบเถรตรงกไ็ ด นน่ั
กค็ ือคณุ เปนผนู ําคณะ สว นหมอถือวาเปนเพยี งผูตาม และถือวาตนเองเปน เพยี งแคคนใช ไมตองการ
อวดฉลาดหรอื สูรเู พอื่ หักหนาคณุ ถงึ อยา งไรก็ตาม ผมอยากขอรอ งใหค ุณลมื เสยี เถอะ อยาไปคดิ
อะไรอยอู ีกเลย แมจ ะมีอะไรแปลกๆ นาโมโห หมอกพ็ สิ จู นชัดแลววาเปนประโยชนแ กค ณะของเรา
อยา งยงิ่ ลักษณะของหมอถอ มตน และกซ็ อ นคมอยางรายกาจ ซง่ึ กด็ ีกวาการคยุ โวโออวด”
“ครบั มันเปนลกั ษณะทด่ี ปี ระจําตวั ของหมอเอง แตค ณุ ไชยยันตคดิ บางไหมวา ไอค น
ลกั ษณะชนดิ นีแ้ หละ ถา มันซอ่ื สัตยก ับเราตลอดไป เรากไ็ ดคนทีม่ ีสมรรถภาพเย่ยี ม ควรแกก ารนอน

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1125

หลบั ไดท ีเดยี ว แตล งถา มันจะคิดหกั หลงั ทรยศเราขึ้นมาเมอ่ื ไหร กวา เราจะตามมนั ทนั เรากค็ งเสยี
ทา ”

ไชยยนั ตอ้งึ ไปครู ในท่ีสดุ กย็ ม้ิ ออกมากวางๆ ตบไหลพ รานใหญ
“กน็ าคิดอยางทีค่ ุณพดู เหมือนกัน แตเราหวงั ในทางดไี วก อนกแ็ ลว กนั รพินทร ผมเชื่อวา
แงซายไมมวี ันที่จะพน สายตาหรือความรอบรขู องคณุ ไปไดหรอก คณุ ตามทนั หมออยทู กุ ขณะแลว”
ดารนิ สังเกตเหน็ สองชายซบุ ซิบอะไรกันอยู ก็เดนิ ตรงเขามาดวยความสงสยั แตรพนิ ทร
กับไชยยันตเปลี่ยนเรอื่ งพดู กลบเกลือ่ นเสยี หลอ นจงึ ไมท ราบวาทง้ั สองพดู อะไรกัน

พกั กนั เพียงชวั่ หายใจไดค ลอ งขน้ึ พรานใหญก ็โบกมือเปน สัญญาณกบั แงซายผลู วงหนา
ไปรออยกู อนแลว ยงั ปลายหนทางทล่ี าดลงตํา่ น้ัน ใหอ อกเดนิ นาํ ตอ ตนเองสืบเทา ตามหลังไป ทงิ้
ระยะหางพอสมควร อา นรอยไปทกุ ระยะอยา งรอบคอบระมัดระวัง ไรเฟล ของทกุ คนที่สะพายอยู
กับไหลใ นขณะที่เดนิ อยูในถ้าํ บดั น้ีถกู ปลดลงมาถอื ไวใ นมือพรอม

ดารนิ เดนิ เคยี งไหลเ รียงสองคไู ปกับไชยยนั ต ทอดระยะหา งจากหลังของรพินทร
ประมาณ 7-8 กา ว ติดตามดว ยพรานพ้นื เมอื งท้ังสาม ซ่งึ กมๆ เงยๆ สาํ รวจรองรอยเหลา นนั้ มาอยา ง
สงบ โดยไมม ใี ครปรปิ ากพดู คําใด

ทตี่ นี เนิน กอนจะลงสูปาถลม อนั เปรยี บเสมอื นเชิงบนั ไดของทางดาน ท่นี ําข้ึนสูปากถ้าํ
นัน่ เอง ทกุ คนเหน็ แงซายหยดุ รีรอแหงนสํารวจไปทีซ่ มุ เถาวัลยท บึ รมิ ทางตอนหนง่ึ รพนิ ทรก ็เคลอ่ื น
กรบิ เขา ไป คนคนู ัน้ ไมไดพดู จาํ คําใดกัน นอกจากจะใชส ายตากวาดหาอยา งระแวงภยั ไปรอบๆ แลว
ก็เงยขึ้นไปจอ งยังพมุ ไมตอนนั้นอกี ไชยยันตกบั ดารินจรดฝเ ทาเขาไปถึง เปน เวลาเดียวกับทแี่ งซาย
และรพินทร พากันทรดุ ตวั ลงน่งั ยองๆ กับพนื้

ส่ิงทีน่ ายจา งทง้ั สองเหน็ โดยไมจ าํ เปนตองมกี ารซกั ถาม หรอื คาํ อธบิ ายใดๆ เลยกค็ อื เถา
เครอื ตรงพมุ ไมใหญน น้ั มรี อยหกั ทึง้ ลงมากนิ ยอดไมบ างสว นยังหลน เกลือ่ นอยกู บั พื้น เปน รอย
ใหมส ดเหลอื เกนิ สังเกตไดจ ากยาง

เพียงแคพ รานใหญย กนวิ้ ขึ้นแตะรมิ ฝป าก ทง้ั สองก็สามารถเขา ใจเหตุการณไ ดทันที อัน
เนอ่ื งมาจากความเคยชิน นักมานุษยวิทยาสาวมอื สั่นนอยๆ อีกคร้ัง นัยนต าลกุ วาว ไชยยนั ตถูมอื ทงั้
สองกบั ขากางเกงใหแหงสนทิ จากเหง่ือทีอ่ อกซึม แลว ปลดเซฟ .600 ไนโตรฯ คูมือ

ปารอบดา นเงยี บกริบ ไมไ ดย ินแมแ ตเ สยี งนกหรือจกั จนั่ สกั ตวั เดยี ว ลมยามน้ันสงบนง่ิ อยู
กับท่ี ไมอ าจสาํ รวจทิศทางไดแนน อน

แงซายยกมอื ขนึ้ ปองหู แลว ทอดกายลงพงั พาบกับพน้ื ดิน เอาหูแนบพน้ื น่ิงไปนาน
ในขณะที่รพนิ ทรคอ ยๆ กอบฝุนขา งตัวขึน้ มาโปรย เพ่อื พยายามจะหาทางลมใหได

“ไมน าเชอ่ื วา มนั จะปว นเปย นอยูแ ถวนี้ อยา งนอยมนั กล็ ว งหนาเรามากอ นตัง้ คืนหนึง่ ”
ดารนิ กระซิบกับเพ่ือนชายเบาทีส่ ุด เพราะสงสยั ในอาการของพรานใหญก ับแงซาย

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1126

“ฉนั กค็ ิดอยา งเธอ แตรอยหกั ก่งิ ไมใ หมเ หลอื เกิน สดๆ รอนๆ ทเี ดยี ว”
ไชยยนั ตก ระซิบตอบ พลางเขมน มองไปทางรพินทรแ ละคนใชช าวดง เพือ่ จะอา น
ความหมายโดยอาศยั อากปั กริ ิยาของทั้งคเู ปน เคร่อื งบอก
แงซายภายหลงั จากเอาหฟู ง กับพ้นื อยอู ดึ ใจใหญ กเ็ งยหนา ขมวดควิ้ สัน่ หนา รพนิ ทรเองก็
อยูใ นอาการลงั เลไมแนใ จในบางสิ่งบางอยาง ทันใดนน้ั ลมก็เรม่ิ พดั มาเบาๆ จากตน เนนิ ลงไปสปู า
เบ้ืองลา ง มนษุ ยเปน ฝา ยอยูเหนอื ลมสําหรับสตั วท กุ ชนดิ หากอยใู นละแวกดงทบึ นนั้
ทุกสิง่ ทุกอยางยงั คงเงียบสงัดอยเู ชน เดมิ นอกจากเสยี งใบไมไ หวกระทบกนั เบาๆ

แงซาย เกดิ จนั และเสย ผูกาํ ลังหยุดน่ิงระวังระไว สดับรหสั อยูแทบไมยอมหายใจ ตา งก็
พากันถอนใจยาวออกมา ลกุ ขนึ้ ยนื ดวยอาการเปนปกติ ขยบั จะออกเดนิ ตอ แตพรานใหญย กมือขนึ้
โบกโดยเรว็ สั่งใหท กุ คนนงิ่ อยูกับทอ่ี กี ครง้ั แววตาของเขาเครียดขรมึ เต็มไปดว ยอาการครนุ คดิ
ขนาดหนกั ทกุ คนหนั มองดเู ขาอยางสงสยั ก็เหน็ พรานใหญป าดมอื ทงั้ สองออกไป เปนสัญญาณให
พรานของเขากบั แงซาย กระจายกันออกไป แลวชี้ไปยงั ดงทึบเบ้ืองหนา

อดีตนายทหารกองโจรกะเหรย่ี ง จอ งเขาดว ยความฉงน จรดฝเ ทา เขา มาใกล
“มนั ตองไมอ ยใู กลๆ นีแ่ ลวครบั ผูก อง ลมโชยแลว เราเปนฝายเหนอื ลม ถามันอยูใกลๆ
ปานนก้ี ็ตองไดยนิ เสยี งเคล่อื นไหวของมัน”
“นา จะเปน อยา งแงซายพูด”
ดารนิ เสริมมาโดยเรว็
“ลมพัดจากดา นเราไปทางมนั ถามนั ซุมอยใู นละแวกนจี้ รงิ ก็มอี ยสู องนัยเทา นน้ั หากไม
ผละหนี ซงึ่ เราจะตอ งไดยนิ เสียงเคลอ่ื นไหว มนั ก็ปร่ดี ิ่งเขา มาแลว แตน ีไ่ มเ หน็ มีอะไรเกดิ ขึน้ มนั
ลว งหนาไปแลวละ”
เกดิ เสย และจนั กพ็ ากันมองดเู ขาอยา งประหลาดใจ รพนิ ทรยกมอื ขน้ึ ลูบปลายคาง มอง
สบตาทกุ คนทพ่ี ากนั จองมายงั เขาอยูเงยี บๆ แลว เปลยี่ นไปจบั ที่แงซาย
“แงซาย แกเปน คนมฌี านสงั หรณด เี ปน พเิ ศษ ถูกแลว ขอ วนิ ิจฉยั ของพรานท่วั ไปบอกเรา
ไดว า เวลาใดกต็ าม ที่เราอยูเ หนือลม สัตวจ ะผละหนีทันที หรอื มิฉะน้ันกพ็ ุงสวนเขาใสทันที
เหมือนกนั แตสาํ หรับกรณนี ี้ ฉนั อยากจะใหแ กใชฌานสงั หรณข องแก แลว บอกมาซวิ า มนั อยใู กล
หรือไกลเราขนาดไหน”
แงซายอ้งึ คิด แลว เปดรอยยม้ิ กวาง
“ผกู องคิดอยา งไรหรือครับ?”
“ฉนั ไมไ ดคิด แตส งั หรณเตอื นวา มนั กําลงั จองมองเราอยูใกลๆ นเ่ี อง เพยี งแตวาเรายงั ไม
เหน็ มนั เทาน้ัน”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1127

“ผมไมมีสังหรณอ ะไรในขณะน้ี และฌานสังหรณข องผมก็ไมแนน อนเสมอไปนกั รตู าม
หลักของพรานชางอยา งเดยี ววา ถา เราอยเู หนือลมมันเมอ่ื ไหร เม่ือนัน้ กต็ องตามกนั เหงอ่ื ตก เดนิ กนั
อกี หลายเหน่อื ยนกั ผมอาจผดิ ก็ได”

คนใชช าวดงบอกหา วๆ
พรานใหญแ ยกเข้ียวยิ้ม แลว พยกั หนา
“เอาละ ถา ง้ัน แกนาํ ตอ ไป”
ดารนิ หวั เราะออกมานิดหนง่ึ ตบไหลแ งซายแลววา
“ไป! เดนิ ตอ เถอะแงซาย อยา เสียเวลาอยเู ลย”
พอแงซายออกเดนิ ม.ร.ว.หญิงคนสวย กแ็ ซงหนาพรานใหญ เดินตดิ หลังคนใชชาวดงไป
แตฝา มือหนักๆ ของรพินทรต ะครบุ ไหลข องหลอ น เหนย่ี วไวพ ดู หว นๆ
“อยา ออกหนา ไปอยขู างหลงั ผมตามเดมิ ”
หลอนหันขวบั มาอยางฉนุ เฉียว
“น่ี นายพราน คณุ นะประสาทเสียไปเสยี แลว ฉันคิดวา ทางท่ดี ี คณุ นั่งสงบสติอารมณร อท่ี
ปากถ้าํ นัน่ กจ็ ะดีกวานะ แงซายจะนาํ พวกเราไปเอง”
ไมท ันจะขาดเสยี งของดารนิ ทตี่ วาดเขา ใสเ ขา ปา เบอ้ื งหนา ในระยะหา งเพียงไมก กี่ า ว ก็
แตกครืนขน้ึ อยา งจโู จมกะทันหัน พรอ มกบั เสยี งแปรน กกึ กอ ง
แงซายผลู าํ้ หนา ทุกคนออกไป เหวยี่ งไรเฟลขนึ้ บาแลว ลั่นไกเขา ใสรางมหมึ าทต่ี ะลยุ รี่เขา
มานนั้ ในระยะประจนั หนาเผาขน เสียงกระสนุ ระเบดิ สะทานดง เลอื ดในกายของทกุ คนในขณะนี้ ดู
เหมอื นจะจบั เปน กอนแขง็ ในปรากฏการณท่เี กดิ ขึน้ เฉพาะหนา
มนั สวนเขา ใสค วนั ปน อยางดุรา ยกระหายเลือด และเร็วเหมือนสายฟา !
อดีตนายทหารกองโจรกะเหร่ียงโจนหวือพน หนา ของมนั ไปเพียงองคลุ ีเดยี ว ลมกลิง้ กอด
ปนอยูที่โคกใหญร ิมทางใกลๆ
พลาดจากแงซาย ขุนเขาลกู นนั้ กต็ ะบึง แผน ดนิ สะเทือนเขา มายงั ดารินและรพนิ ทร ผูบ ดั นี้
ยังอาปากโตเถยี งกนั คา งอยู เพราะอยใู นเสน ทางทันเดยี วกัน
และในขณะนนั้ ใกลเขามาเพียงสองสามวาก็จะถงึ ตวั !
เปน คร้ังแรกในชวี ิตของจอมพราน ซงึ่ ยอมสละปน ใหหลุดจากปนไปโดยเจตนา ชีวติ ของ
นายจางสาว...สําคญั กวา อ่นื ใดท้งั ส้ิน ปลอกแขนของเขาคลองเขา ท่เี อวกว่ิ ของดาริน และกระชากสดุ
แรงเทา ที่มีอยทู ง้ั หมด พรอ มกับถีบตัวเองออกจากทม่ี ุง เขาหาโคนไมขนาดใหญท่ีลมขวางอยรู มิ ทาง
ไมหา งออกไปนัก หลอนกระเดน็ ออกไปนอ็ กพืน้ แนน ง่ิ จากกําลังเหวยี่ งสุดแรงเกดิ นน้ั รอดจากบา
ทาคชสารทต่ี ะลุยเขามาอยา งหวดุ หวดิ สว นตัวเขาเองก็กล้ิงลมคว่ําคะมาํ หงายไปสามส่ที อด แลเหน็
โลกหมุนไปหมด การเคล่อื นไหวท้งั หมดนี้ เกิดขน้ึ ภายในพรบิ ตาเทา น้ัน

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1128

ระหวา งทเี่ ขากลง้ิ หมุนไปกบั พน้ื กาํ หนดทศิ ทางไมถ กู อยนู ั้น หูทั้งสองกล็ น่ั เปรย๊ี ะ ปาน
จะดบั ไป รสู ึกแรงกดของอากาศวบู ข้ึนใกลๆ ตัว นั่นคอื เสยี งคํารนของ .600 ไนโตรฯ ไมม ีปญหา
จากมือของไชยยนั ตแน ไชยยันตผูท เ่ี ขากย็ งั กาํ หนดไมถกู วาจะเปน อยา งไรบา ง เพราะยืนอยหู า งจาก
เบือ้ งหลงั เขาออกไป 4-5 กา วเทา นนั้ เพยี งแตร ูจ ากเสยี งระเบดิ ของปน วา อยางนอ ยทส่ี ุดนกั ผจญภยั
หนมุ ชาวกรุง กม็ โี อกาสลั่นกระสุนออกไปไดนดั หน่งึ และเปนนดั ทสี่ องรองจากแงซาย ขณะทช่ี า ง
รายพุงสวนหวั แถวเขา มา

ตะกายข้ึนยนื ทนั ทีท่ตี ้งั หลกั ไดอีกครัง้ ไชยยนั ตกําลังวงิ่ กระเจดิ กระเจิง แตรา งใหญโต
มโหฬารรองโอกยาวลนั่ ปา กวดตามหลังอดีตนายทหารปน ใหญไ ปไดส องสามกา ว ก็คูเ ขาหนา ฮวบ
ลง ไชยยนั ตห นั กลบั มาอีกคร้ัง คราวนวี้ ่งิ เขา ไปใกลท างดา นซายของมนั จอปากกระบอกปนเขา ไปท่ี
ชอ งหู เสียงลนั่ ตูมขน้ึ อีกนดั คชสารรา ยลมตะแคงครนื ลงไปราวกบั ถูกมอื อนั ทรงพลังผลกั

ทางดานเกดิ เสยและจนั ซง่ึ หางออกไปทางเบ้ืองหลัง บัดนี้กก็ าํ ลงั สับสนอลหมานขดี สดุ
ทง้ั สามคนชว ยกันกระหน่าํ ไรเฟล เขา ใสอ กี ตวั หนงึ่ สนั่นหวน่ั ไหวไปหมด พรอ มทงั้ วง่ิ แตกกระจดั
กระจาย เพราะถกู กวดไลเ ขา มาอยางบาเลอื ด รพนิ ทรกระโจนเขาไปควาปนของเขาท่ตี กอยู แลว วิ่ง
ปราดออกไปสกดั หนา ในขณะทเ่ี สยตะเกยี กตะกายเขาไปตดิ อยใู นพงเถาวัลย โดยมีไอย กั ษใ หญ
แผดเสยี งรอ ง เลอื ดโทรมตัวแลนเขามาอยางกระชั้นชิด

รพินทรปลอยนัดแรกในมือออกไปในขณะทว่ี ิ่งเขา ใส โดยหนบี พานทา ยปน ไวใ นซอก
แขน กระสุนนดั น้นั แลนเขา ตดั ซอกขาหนา มันสะทา น สั่นดิกไปทงั้ ตัว สง เสยี งรอ งล่นั ปา บา ยหัว
จากการที่มงุ ขยีเ้ สย แลน ตะลยุ ตรงไปยงั ทางดา นอันนําสปู ากถ้าํ อยางปด เปโซเซ เขากวดไลห ลังไป
อกี อยางไมค ิดชวี ติ เกดิ กับจนั ซง่ึ แตกกระเจงิ เขา ไปในพงสองฟาก ก็ถลนั ออกมา แลว ระเบดิ กระสนุ
ตามหลงั ไปอกี คนละนดั

มันยกั แยย กั ยนั อยทู ีท่ างดา นอันชันนน้ั ถอยหลังลน่ื ไถลลงมาสองสามครัง้ แลว พยายาม
จะปน ขน้ึ ไปอกี จังหวะนเ้ี องจนั ผูอยูในทิศทางทีใ่ กลกวา รพินทร ก็กวดไลหลังเขามาถงึ จ้ีปาก
กระบอก .375 แม็กน่ัม หมายไปท่กี า นคออนั เปนเปา ถนดั ถน่แี ลวลั่นเปรย้ี ง

ไอย ักษกพ็ ลนั หมดฤทธิ์ หมอบคาอยปู ากทางดา นนนั่ เอง!

ทา มกลางหัวใจอันเตน ไมเปน สํ่าของทกุ คน ปาสงบเงยี บลงตามเดมิ ซากของชางสารสอง
ตัวท่กี องพะเนนิ อยู เปนสดี อขนาดใหญเ ตม็ ท่ีทง้ั คู ไมม ีเงาหรอื วีแ่ ววของไอแหวง จา โขลงของมัน
ใหค น พบ เปนเพียงสองตัวโดดๆ เทา นัน้ ทพี่ รวดพราดออกมาโจมตฝี า ยมนุษย

“นอ ยอยูไ หน?”
ไชยยนั ตร องข้นึ เปน ประโยคแรก ในทันทที ีค่ วนั ปน จางและชา งท้งั สองตวั คว่ําไปหมด
รพินทรจึงนึกขน้ึ มาได เขาเผน ตรงไปทรี่ างกันหมดสตอิ ยูใตซ ากของตน ไมข องหลอ น ทง้ั หมดกพ็ รู

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1129

ตามเขา มา ไชยยันตป ราดเขา มาประคองเพอื่ นอยางตกใจ รพินทรยนื อึง้ ทาํ อะไรไมถ กู ปลอ ยหนา ท่ี
ปฐมพยาบาลใหกับไชยยนั ต

ครูใ หญห ลงั จากนนั้ นกั มานษุ ยวิทยาสาวก็ไดส ติรูสึกตวั ข้ึนมาอีกครง้ั ดวยอาการมึนงง
หลอนสะบัดหนาอยเู ปน ครใู หญ เหมอื นจะเรยี กความทรงจํา แลวลมื ตาโพลงมองดูหนา ทกุ คนที่
แวดลอ มอยู

“นอย! เปน ยงั ไงบา ง!”
ดารินยกมอื ขน้ึ กุมตน คอ อาการยังงงๆ อยเู ชนเดิม จับตน ชนปลายไมถกู
“เกดิ อะไรขึ้นนี่ ฉนั หมดสตไิ ปแลว เหรอ แลว...”
หลอ นหันไปรอบๆ ขมวดค้ิว
“ชางละ? มนั โผลพ รวดพราดออกมาไลพ วกเราไมใชห รอื ?”
“ตายหมดเรียบรอ ยแลวท้งั สองตวั พวกเราปลอดภยั ทกุ คน เธอหมดสตไิ ป สงสยั จะนอ็ ก
พ้ืนตอนที่รพนิ ทรก ระชากหลบขณะทีม่ นั วง่ิ เขา ใส”
ไชยยนั ตบอกโดยเร็ว มองดูเพอ่ื นสาวอยา งเปน หว ง
หญงิ สาวคงนง่ั นง่ิ กุมตน คออยเู ชนนน้ั รพนิ ทรทรดุ ลงตรงหนา มองดูหลอ นอยางสงสาร
และรสู กึ เสยี ใจ พดู แผว ตํา่
“กรุณาอภยั ใหผ มเถดิ ครับ คุณหญงิ คงจะเจบ็ มาก ผมกําลงั ตกใจในตอนนนั้ เหวย่ี ง
คณุ หญงิ สุดแรงเกิดทีเดยี ว เพราะจวนตวั เหลือเกนิ ”
ดารนิ ฝนหวั เราะออกมากรอ ยๆ แตแ ววตาไมส อวา จะโกรธเคืองอะไร
“สุดแรงโมโหดวยใชไ หม ทฉ่ี นั อวดดไี มเ ชอื่ คณุ คุณคงผดิ หวงั ทฉ่ี นั ไมค อหกั ตายไปเสียรู
แลว รรู อดอตี อนท่คี ุณเหวย่ี งมาน่ันนะ อยากจะฆาฉนั ใชไ หม?”
“โธ คุณหญงิ ครบั ...”
พรานใหญรอ งออกมาเบาๆ ไชยยนั ตก ็สอดมาโดยเรว็ วา
“แลวกัน นอ ย! รพินทรช วยชีวิตเธอไวแ ทๆ กลับไปกลาวหาเขาเสยี อีก เธอน็อกพ้นื สลบ
ไปชัว่ ครู ยังดกี วาทจ่ี ะรา งกายแหลกเหลวไปดว ยบาทาชาง ถาเขาไมก ระชากเธอแรงขนาดน้ัน ก็คง
หลบมันไมทนั แน”
“เปนอนั วาฉนั ผิดอีกเชนเคย ทพี่ ยายามจะคัดงา ง ไมเ ชอ่ื ฟงคณุ และผลแหงการอวดดนี นั้
ฉนั กไ็ ดรบั โทษเจ็บตวั ไปแลว คุณคงเลกิ โกรธฉนั นะ นายพราน”
รพนิ ทรถอนใจออกมาอยางโลงอก จองสบตานายจา งหวั รัน้ ของเขานง่ิ ดารินยม้ิ ให กลา ว
ยํา้ ตอ มาเมอ่ื เหน็ เขายังเฉยอยู ครั้งนีน้ ํา้ เสียงออ นลงเจอื ไปดว ยกระแสวงิ วอน
“ยังโกรธฉันอยอู ีกหรอื ?”
พรานใหญส า ยหนา ชาๆ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1130

“หามิได ผมตะหากท่ีควรจะถามคุณหญิงเชน น้ัน ผมเสียใจเหลอื เกนิ ทที่ ําใหค ุณหญิงตอง
บาดเจบ็ โดยไมไ ดเ จตนาและดีใจท่คี ณุ หญิงไมถอื โทษ”

ดารินหวั เราะเสียงใส กระโดดลุกขึน้ ยืนอยางวอ งไว
“เสียดายเหลือเกนิ ทีฉ่ นั นอ็ กพื้นหลับไปเสยี กอ น เลยไมไ ดร วมเหตุการณต ืน่ เตน เมอ่ื ก้ีนี้
ดว ย มนั ไปยังไงมายังไง หลงั จากฉันหลบั ไปแลว ”
ไชยยนั ตเลา ใหหลอนฟงครา วๆ ถงึ นาทฉี ุกเฉินทีส่ ุดซง่ึ ทุกคนเผชิญรว มกัน
“มนั สองตัวก็จริง แตพวกเราหวดิ ตายกนั ทุกคนนน่ั แหละ ดีแลว ท่ีเธอสลบไปเสยี ได
ชวั่ ขณะ ไมไ ดอ ยูในเหตกุ ารณต อนนนั้ ”
เพอ่ื นชายบอกในตอนทา ยของการลา

จากการสาํ รวจซาก พบวากระสุนนัดแรกของแงซาย ทีย่ ิงสวนหนาออกไปทันทที ่ีมันโผล
พรวดออกมา ทะลุบริเวณสวนบนของศรี ษะอนั เปน สว นโพรงอากาศ นัน่ จึงเปน คาํ ตอบไดชดั วา
เหตใุ ดมนั จงึ ยงั สามารถว่ิงสวนเขา มาได จนเกือบถงึ ตัวรพนิ ทรและดาริน สว นลูกปน ของไชยยนั ตท ี่
ลั่นเปน นัดท่สี องตอจากแงซายนนั้ เสยทะลเุ ขาไปกวางหนาอก และนัดท่ซี าํ้ อีกครั้งหน่ึง ระเบดิ ผา น
หทู ะลขุ มองเลยออกอกี ดา นหน่ึง มนั จึงควา่ํ ลงในทันที สําหรับเจา ตวั หลังซ่งึ หมอบคาอยชู ายเนินนนั้
ถกู กระสุนของใครตอใคร ทีป่ ระดงั กระหน่าํ เขา ใสแ ทบจะปรไุ ปท้ังตวั นดั ทหี่ ยุดมันลงอยา งเฉียบ
ขาด เปนนดั สุดทา ยทจี่ นั กรอกเขา ไปยงั กระดกู คอตอ

ยกเวน จากดารนิ ผหู มดสติไปกอ นแลว อกี หกคนตกอยูใ นฐานะวิ่งกันปาแตก กอ นทีจ่ ะ
พชิ ิตมันทงั้ สองตัวลงได แตล ะคนถกู หนามและกงิ่ ไผไดแ ผลกนั ไปทงั้ นนั้

รอ งรอยของมนั ทค่ี นพบภายหลังจากนน้ั บอกไดชดั วา เจา สดี อทั้งสองตวั ซุมเงียบคอยดัก
รอฝา ยมนษุ ยอยูกอนแลว ดวยเจตนาที่จะพงุ เขา มาขยี้ และมนั จะเปน อน่ื ไปไมได นอกจากเจา ทหาร
เอกคใู จสองตวั ทช่ี ว ยกันประคบั ประคองไอแ หวงจา โขลงของมันหนมี า นบั ต้งั แตไ อแ หวง จา โขลง
ถกู ดารินยงิ เมอ่ื บายวาน

ปรศิ นาอนั ชวนมหศั จรรยใจท่ีสดุ สาํ หรบั ทุกคนก็คือ ไอแ หวง อนั ตรธานไปไหน จงึ เหลือ
แตเพยี งบริวารคูใ จของมันสองตวั ดักรอรบั หนา อยูเชนนี้

ระหวา งทพี่ รานใหญย ืนอึ้งอยนู ั้น แงซายกเ็ ดนิ คอตกเขา มาหยดุ ยนื อยตู รงหนา เขามองดู
เหมือนจะถาม คนใชชาวดงกเ็ อย ข้ึนดว ยนา้ํ เสียงกงั วานหา วหาญอนั เปน คุณลักษณะประจําวา

“ผูก องถูก แตผ มผดิ ”
จอมพรานขมวดค้วิ
“ในขอ ไหนกนั ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1131

“ผมอานวา มนั อยูใตล มเรา มนั จะตอ งผละหนไี ปไกลแลว แตผกู องอา นวามันจะตองซุม
ดักเราอยู และมันก็จรงิ อยางผูกองวา เราเกอื บตายกันทกุ คน ขณะทม่ี นั โผลออกมา ผมยงั ยิงพลาดเสยี
อีก ทําใหมนั แลนสวนเขามาได คราวนี้ผมผิดถึงสองขอ อานใจมันผดิ แลว กย็ ิงนดั แรกผิด”

พรานใหญย ้ิมกรานๆ
“ไมมใี ครถกู เสมอไปหรอก แงซาย ถงึ ฉันเองก็ผิดมาเสยี นักตอ นกั สําคัญแตเพียงวา ถา
แกผิด ฉันถูก และเมอื่ ฉนั ผดิ แกกจ็ งถูก เราอยา มาผิดในเวลาเดยี วกนั กแ็ ลว กัน ลืมมนั เสยี เถอะ มา
ชว ยกนั คดิ ดกี วาวา ไอแ หวงไปไหน”
“ตอนทมี่ ันหลบเขาปากถ้ําทางดานโนน ผมกองแนใ จหรอื ไมว า มนั พากันเขามาสามตัว
ไอแ หวง ถูกสองตวั ชวยขนาบขา งมา”
“ออ ไมม ีปญ หา รอยเลอื ดของมันก็บอกชดั ”
“แลวทปี่ ลักตะไครก ลางนา้ํ กอ นจะถงึ เหว รอยเลือดกห็ ายไปเสีย หายไปอยางคน ไมพบ
อีก แลวเรากต็ ามรอยทะลอุ อกทางปากถ้าํ ดา นนี้ พบเพยี งสองตัวดกั รอเราอยู”
แงซายเอยมาแชมชา ตาจบั มองมายังเขาน่งิ รพินทรเบกิ ตาโพลงขน้ึ ในบดั นนั้ เหมอื นจะ
เฉลยี วคิดอะไรข้ึนมาไดในคาํ พูดของแงซาย และแลวกห็ วนนกึ ไดในทันทนี น้ั เองวา ขณะท่รี อย
เลือดของไอแหวง หายไป แงซายพยายามจะวนเวยี นคน หาอยูดวยความสงสยั แตเ ขาเอง...เปนคน
ออกคําส่งั ใหเ ลิกสนใจกับเร่ืองรอยเลอื ดทสี่ ญู หายไป และบงั คบั ใหน ําออกมาจากปากถา้ํ ทางดา นหุบ
หมาหอนนีเ้ สีย เขานา จะพลาดเสยี แลว ในตอนนน้ั พลาดเพราะมองขามในเรอื่ งรอยเลอื ดทหี่ ายไป
นั่นเอง!
“แงซาย แกหมายความถงึ วา ...”
พรานใหญช ะงักคาํ พูดไวเ พยี งแคนน้ั จอ งหนาแงซายเขมง็
“มันเขาทางปากถํา้ ดา นโนน มาสามตัว แตโผลอ อกทางปากถ้ําดา นนีเ้ พยี งสองตวั อีกตัว
หน่งึ คือไอแ หวง หายไปไหน ไมม ีทางออกดา นอ่นื อีกแลว นอกจากดา นนด้ี านเดยี ว”
กะเหร่ียงรา งยกั ษพูดมาอยางเปนปรศิ นา และระหวา งทพี่ รานใหญยนื หรี่ตาคิดอยู แงซาย
ก็ช้ไี ปทางซากชางอกี ตัวหนึง่ ทีถ่ กู จนั ยิงควาํ่ คาตนี เนินอนั จะนาํ ขนึ้ ไปสูป ากถํ้า บอกตอ มาวา
“ผูกองนกึ ออกไหม ไอต วั นน้ั ถา ไมถูกยงิ ลม เสียกอ น มนั กาํ ลงั บา ยหนา ไปไหน ทําไมมัน
ไมเตลิดหนไี ปทางอนื่ ทําไมจึงพยายามจะตะเกยี กตะกายยอนกลับไปทางปากถํา้ นนั่ อีก และทาํ ไม
มนั ทั้งสองตวั ลว งหนาผานปากถํ้ามากอนเราคนื หนง่ึ จงึ ยังหากนิ ใกลเ คยี งอยกู บั บริเวณนี้ ไดก ลิน่ เรา
แลวกย็ ังไมคิดหน”ี
รพินทรไมเ อยคําใดในขณะน้ันทัง้ สน้ิ เดนิ เขา ไปพจิ ารณาดซู ากของชา งตัวที่หมอบตาย
อยูคาเนินอกี ครงั้ แลวแหงนขนึ้ มองไปยงั ปากถํ้า รมิ ฝปากของเขาเมมเปนเสนตรง ใชนว้ิ เสยปก
หมวกขนึ้

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1132

“แกกบั ฉนั เหน็ จะผดิ กันคนละคร้งั เสียแลว ฉนั ผิดกอนแก ทอ่ี า นวาไอแหวงจะตองมงุ
ออกมาทางปากถา้ํ ดานน้ี สวนแกผิดทอ่ี านวา มนั ไดก ลนิ่ เรา มันจะตอ งบายหนาหนหี า งไกลออกไป”

แลวเขาก็ถอนใจยาว โคลงศีรษะชา ๆ มองไปทางนายจา งทงั้ สอง ซึ่งยืนลอมอยูในขณะนี้
อยางไมเขาใจในความหมายวา เขากับแงซายหารืออะไรกันอยู บอกเสยี แหงวา

“ไอแหวงหลบฉาก ซมุ อยใู นถา้ํ เสียแลว ละครับ”
เสยี งไชยยันตอ ทุ านอะไรออกมาคาํ หน่ึง เบกิ ตากวาง
“คุณแนใ จหรอื ?”
“คาํ ตอบมารูเอาแนชัด อตี อนทเี่ ราเผชิญหนากับไอส องตวั นีแ่ หละครับ หลักฐาน
ส่ิงแวดลอ มพอจะทาํ ใหสนั นษิ ฐานไดอ ยา งน้”ี
แลว เขาก็อธิบายใหท งั้ สองทราบถึงขอ เหตุผลที่เขากับแงซายถกเถียงหารือกัน
“แปลวา ชางบริวารของมันสองตวั เทา นนั้ ทีอ่ อกมาทางปากถํ้าดานน้ี โดยตวั ไอแหวง เอง
ยังซมุ หลบอยใู นถ้ํา”
ไชยยนั ตร อ งถามยาํ้ อกี ครัง้
“ผมยอมรบั วา ผมตามความคดิ ของมนั ไมท ันในขณะนนั้ เพ่ิงจะมารูแนเอาเดยี๋ วนเี้ อง”
“ฉันก็สงสัยแตแรกแลว ตอนท่รี อยเลอื ดของมันขาดหายไป”
ดารนิ วา มองหนา พรานใหญก ับแงซายสลับกนั
“ตอนน้ัน ดเู หมือนแงซายกม็ ที ีทา วา อยากจะคนใหทว่ั แตคณุ เรงใหเ ขานาํ ออกมาทางปาก
ถา้ํ ดา นน”้ี
“ผมยอมรบั วา ผมพลาดในขอ น้ัน”
รพินทรสารภาพแลว สบถพึมพําสาปแชงตนเอง หยบิ ชายผา ขาวมาทเ่ี คยี นเองไวข ึ้นมาซบั
เหงอื่ ระหวา งท่ไี ชยยนั ตหนั ไปสอบถามแงซาย ดารนิ กก็ ลา วตอ มาวา
“เหน็ จะไมม ีปญ หาหรอก เราหลงกลถูกมนั หลอกเอาอีกแลว ยงิ่ คิดก็ยงิ่ มองเหน็ ชัดขน้ึ ทุก
ที หลังจากท่ีรอยเลอื ดขาดหายไป พวกเราเดินไตก นั มาตามปากขอบเหวอนั แคบจาํ กดั และทางเดินก็
ลาํ บากมาก ไอแหวงไมมที างทจ่ี ะเดินผา นไดเ ลย เพราะมนั เจบ็ มาก ถา พยายามเดนิ มากม็ ีหวงั พลดั
ตกเหวตาย เราก็สันนิษฐานวา การทไี่ อแ หวงเคลือ่ นไหวรดุ หนาไปได เพราะมชี างใหญสองตัวคอย
ขนาบแซงพยงุ ชว ย แตท างท่ีผานปากเหวนน้ั ชา งเดนิ ผานไดเพยี งตวั เดยี วเทา นน้ั มันจะชว ยประคอง
กนั ไมไดเ ดด็ ขาด นอกจากจะเดินเรียงเดี่ยวกันไป แลว ไอแ หวงจะผา นไปไดอยา งไร”
เหตผุ ลของนักมานษุ ยวทิ ยาสาวยงิ่ มนี ํา้ หนกั ชวยใหค าํ ตอบชัดเจนขนึ้
“จริงของคณุ หญิง ผมก็โง ลืมนกึ ถึงไปในขอน”ี้
“วา แตใ นอโุ มงคถ ํา้ บริเวณทก่ี อ นจะผานปากเหว ไอแ หวง จะหลบซอ นอยไู ดย งั ไง มนั มืด
และอบั ทบึ เหลือเกิน”
ไชยยนั ตสงสัย

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1133

“ถา ในเวลาปกติ ผมก็ไมค ิดเหมือนกนั วามนั จะซมุ ตวั อยใู นบริเวณนั้น แตเ รากต็ อ งไมล มื
วาไอแ หวงเจบ็ มาก มันไปดวยตัวมนั เองไมไหวแลว โดยเฉพาะอยา งย่ิงเม่อื หนทางผา นปากเหวที่
ลอแหลมเชนน้ัน และอกี อยางหนง่ึ ก็ตามทเี่ ราไดเหน็ กันแลว บรเิ วณนั้นเปน คหู าแยกแยะออกไป
มากมายกวา งขวางมาก อาจมีปลองอากาศจากกน เหวทใี่ ดสักแหงหนง่ึ ลงมาบรรจบอีกกไ็ ด เรายงั
ตรวจกนั ไมท ว่ั บริเวณนนั้ เพราะฉะนน้ั ไอแ หวงจะตองใชเปน ทซี่ มุ พักตัวไดอ ยางสะดวกทีเดยี ว
บรเิ วณนนั้ อาจเปน ท่ีพักซมุ ซอ นตัวของมันในยามฉกุ เฉิน ที่มนั เขาไปหลบอยเู ปน ประจาํ ก็ได”

พรานใหญบ อก จันก็สอดมาวา
“ไมผ ิดละครับ เจานาย ตองเปนอยางท่พี รานใหญว าแนๆ ลกู โขลงสองตวั นี่อาจออกมา
หาอาหารใหจา โขลงท่ีกาํ ลงั เจบ็ ซุม ตวั อยขู องมันกไ็ ด มนั ถงึ ไมไดผ ละหนไี ปไหนไกล ปว นเปย นอยู
ใกลปากถํ้า ตวั สุดทา ยท่คี วาํ่ อยูรมิ เนนิ น่ี ก็บอกทาใหเหน็ ชดั แลว วา มนั พยายามจะว่ิงหนยี อนกลบั
เขาไปในถ้ําอกี พญาของมันจะตองหลบอยใู นถา้ํ นน่ั เอง มา ยงั้นมนั จะพยายามยอนกลับเขา ไปอีก
ทาํ ไม”
“ถางัน้ ก็นบั วา เราโชคดมี ากทม่ี าปะทะกบั ไอสองตัวนเี่ สยี กอ น และอา นความจรงิ ไดท ัน
การ ดที ีไ่ มเ ดนิ หลบตามงมโขงไปทางอ่นื ถาพลาดหวั เลีย้ วหวั ตอ ตอนน้ีละกเ็ ยน็ ใจ งมกนั เหนอื่ ย
เปลา อกี หลายวนั ทเี ดียว ดไี มด ีไมมโี อกาสเหน็ เงาไอแ หวงอกี แลว”
อดตี นายทหารปนใหญค รางออกมา แลว หนั มาทางพรานใหญ พยกั หนา ชวน
“ไป ยอ นกลับเขา ถ้าํ เอาตัวไอผ ูรา ยสาํ คญั ใหอ ยูมือวนั นแี้ หละ”
รพินทรนิง่ อง้ึ ไปอกี ครัง้ ดว ยความคิดหนกั หนว ง เขากําลังช่งั ใจในบางสิง่ บางอยาง ดาริน
กเ็ อย มาชาๆ อยางกังวลวา
“วาแตไอแ หวง จะยงั หลบอยใู นถ้าํ นั่นอกี หรอื เปลา ก็ไมรู ระหวา งท่เี ราโผลออกมา
ทางดา นหุบหมาหอนน่ี มนั อาจยอ นทางหนกี ลับออกไปทางปากถ้าํ ดา นปา นอกแลว กไ็ ด”
ไชยยนั ตส น่ั ศรี ษะ
“ถาขอสันนษิ ฐานของเราท้งั หมดนถี้ กู ตอง ก็เช่ือไดแ นว า ไอแหวง ไมม ที างท่ีจะยอ นกลบั
ออกไปทางปากถาํ้ ดานโนน ลองคดิ ดู ถา มนั ยงั มแี รงพอทจ่ี ะยอ นกลบั ออกไปได มันกน็ าจะเดนิ ผา น
อุโมงคทะลุออกมาทางดา นน้ี พรอมกบั ลูกโขลงของมันแลว”
“นาจะเปน อยา งคณุ ไชยยันตว า ครับ”
รพินทรล งความเหน็ มาอกี คน แหงนหนาขนึ้ สํารวจอากาศ และเหลือบไปที่นาฬกิ าขอมือ
ของอดีตนายทหารปนใหญ มันยงั เหลือเวลาอกี อยา งนอ ยกไ็ มต า่ํ กวา สองช่ัวโมงกอนจะเทย่ี ง
“เปน อนั วาเราจะบุกเขาไปคน มันในถ้าํ อกี คุณไชยยนั ตก บั คุณหญงิ พรอ มไหมครบั ”
“ผมนะพรอ มเสมอ วา แตน อ ยเถอะ นอ็ กพื้นเม่อื กนี้ คี้ อ ยยงั ชวั่ ดแี ลว หรอื ยงั ถายังไงละก็
พกั อีกสกั ชวั่ โมงก็ได”
ดารนิ เอ้ียวดดั คอไปมา แลวย้ิมอยางทรหดตาเปนประกายวาว บอกมาหนักแนนวา

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1134

“ไมต อ งหวง ฉันเรียบรอ ยดแี ลวละ อยา เสียเวลาเลย”

รพนิ ทรพ ยกั หนา เปน ความหมายกบั ทุกคน แลว ออกเดนิ นําผานซากชางตัวนนั้ ไตเนนิ
กลบั ขน้ึ ไปสูปากถา้ํ ทอ่ี อกมาเม่อื สักครูน้ี ภายหลังจากสํารวจตระเตรยี มกันพรอม แงซายก็ควา เชือก
ข้นึ มาผกู เอวอกี ครง้ั แตร พินทรหร่ีตาคิด

“เราจะยอนรอยกลับเขา ไปตามเสนทางเดิม จนกระท่งั ถึงตาํ แหนง รอยเลอื ดคร้งั สดุ ทาย
ของไอแหวง ”

เขาพูดอยางใครครวญ
“นอกจากบรเิ วณเหวที่เราผานมาแลว ตอนอื่นๆ มเี หวอกี ไหม แงซาย?”
“จากปากถํ้าดา นน้ี เขาไปจนกระท่งั ถงึ บริเวณเหวที่เราผานมาเปน ทางเดนิ สะดวก แตเม่ือ
ผานเหวตอนนัน้ แลว และไปถงึ ตรงทร่ี อยเลือดครงั้ สดุ ทายของไอแหวง หากเราพยายามคน โดยเดนิ
แยกไปทางอืน่ บางแหงก็มเี หว บางแหงก็ไมมี”
“ถางั้นแกเก็บเชือกน้นั ไวกอน เราจะผกู เอวติดกันอกี ครั้งกต็ อ เมอ่ื ถงึ บรเิ วณตอนนั้น
ขณะนยี้ ังไมจ าํ เปน แกนําไปใหด กี แ็ ลว กัน”
แงซายสาวปลายเชอื กตวัดใสไ วในยามหลงั โดยมปี ลายขางหนึง่ มดั คา งตดิ กบั เอวไว
พรานใหญห นั มาทางนายจา งทั้งสองย้ิมใหค รั้งหนึ่ง พดู แผว ตํ่าวา
“หวงั วา ผมคงไมต อ งเตือนอกี แลว นะครบั การเผชญิ หนา กบั ไอแ หวง ครัง้ น้ี เปนคร้งั ท่ี
เสีย่ งอนั ตรายที่สดุ ยิง่ กวาครัง้ ใดๆ ทงั้ สน้ิ ถาเราประจันกบั มนั ในปาขา งนอก ก็ไมก ระไรนัก แตนภ่ี ูมิ
ประเทศเปน อโุ มงคถ้ําอันแคบจํากัดและมดื เราไมร ดู วยวา มนั หลบซอนบงั เงาอยูตรงไหนแน
นอกจากจะคลาํ สมุ ส่สี ุม หาเขาไป ระยะทพ่ี บ...หมายถงึ ชิดตัวกนั ทีเดยี ว และพวกเรากต็ องยอ งตาม
กนั เขา ไปเปน ขบวน โดยมเี ชอื กรอยผกู เอวไวเ สยี อกี ดว ย ทงั้ เจด็ ชวี ติ พวกเรานี่ จะกลายเปนชวี ติ
เดียวกันหมด ถาเราเปน ฝายพลาด ก็หมายความวาเราตายกนั หมดท้งั เจด็ คน”
ไชยยนั ตแยกเขย้ี วยิม้ ตบไหลพรานใหญห นกั หนวง แลว บบี แนน
“ผมกบั นอยเขา ใจดี รพินทร ถากระสุนนัดแรกที่จะระเบดิ ขน้ึ ในถ้ํานนั่ ไมส ามารถลมไอ
แหวงไดอยา งฉับพลนั พวกเราเจ็ดคนกแ็ หลกไปพรอมๆ กนั แตกไ็ มมที างเลือกอยา งอืน่ เหตกุ ารณ
มันบงั คับและทาทายเราเหลอื เกิน น่ีมนั เปนวาระสุดทา ยแลว ทจ่ี ะชข้ี าดวา ระหวางเรากับไอแหวง
ใครจะอยู ใครจะไป”
กลาวจบ นักผจญภยั หนมุ ชาวกรุงกก็ มลงมองดู .600 ไนโตรฯ ดับเบิลไรเฟลในมอื เดาะ
ขน้ึ ลงอยูสองสามครัง้ กย็ ื่นสงมาใหร พนิ ทร กลาวเสียงหนกั ๆ ตอ มาวา
“ศกึ ไอแ หวง ถา เกิดขน้ึ ในปา ขางนอก ปนทุกกระบอกลว นมโี อกาสทจี่ ะใชงานไดท ง้ั ส้ิน
แตในถาํ้ ใตภ ูเขาที่เรากาํ ลงั จะบุกเขา ไปน่ี มนั มอี ยเู พยี งกระบอกเดยี วเทา นนั้ ทจ่ี ะใชไ ดค ือ กระบอกท่ี
จะลัน่ ขน้ึ เปน นัดแรกและนดั สุดทา ย เพอ่ื ตัดสนิ ทกุ ส่งิ ทกุ อยา ง พวกเราคนอน่ื ๆ ลวนเดินตามหลงั

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1135

คณุ กับแงซายไปทง้ั นั้น เพราะฉะนนั้ คนทจ่ี ะประจนั หนา กับมันเปนคนแรก และไดโ อกาสน้ีก็คอื คุณ
หรือแงซาย กระสุนท่ีจะชโี้ ชคชะตาระหวา งฝายเรากบั มนั ควรจะเปน กระสนุ ทป่ี ระกาศติ เฉียบขาด
ท่สี ุดเทา ท่เี รามอี ยู เอา ! ผกู อง คณุ เปล่ยี น .458 กระบอกน้ันมาใหผมเสียเถอะ แลวเอาไอน่ีไปแทน
สองนดั ทอ่ี ยใู นลํากลอ งซายขวานี่ หมายถึงชวี ิตของพวกเราท้งั เจด็ คนเปนเดิมพนั ซ่งึ ฝากไวใ นมอื
ของคณุ คนเดยี ว”

จอมพรานชัง่ ใจเพียงวิบตาเดยี ว ก็รบั ไรเฟล แฝดขนาดใหญท ่ีสุดมาจากไชยยันตทนั ที
โดยเปลีย่ นของเขาไปให เขาเห็นดว ยกับเหตผุ ลขอ ตัดสนิ ใจของอดตี นายทหารปนใหญ ซง่ึ อยใู น
หลักการทีถ่ กู ตอ ง แนนอนที่สดุ ...ในภมู ปิ ระเทศและส่งิ แวดลอ มดังกลา วน้ี กระสุนนดั เดยี วเทาน้ันท่ี
จะตัดสินทกุ สิง่ ทุกอยาง ซึ่งเขากย็ ังไมแนใ จเหมือนกันวา จะมโี อกาสทนั ไดร ะเบดิ กระสนุ นัดนี้
หรอื ไม

โดยไมลืมจะหกั ลํากลองออกตรวจดูกระสนุ ที่บรรจุอยทู ้งั สองนดั เพ่ือความแนใ จอีกครั้ง
รพินทรหักลํากลองคนื เขาที่ แลวตบหลังแงซาย ออกคําสงั่ ใหเริ่มนํา

ประสาทของทุกคนบดั น้ี เขม็งเกลยี วเครยี ดหนักเสยี ย่งิ กวา เม่อื ขาท่ีเดนิ ผานออกมาเท่ยี ว
แรก ไมม ใี ครอานความรูสกึ นึกคิดของใครถกู ทา มกลางความเงยี บสงดั ท่มี แี ตเ สยี งฝเทา ที่ยองกรบิ
เขาไปในความอบั ทึบของโพรงถํ้า และเสียงลมหายใจหนักๆ ของแตละคน การเดนิ ยอนรอย อยใู น
รูปเดมิ เหมือนเมื่อขาเขามา แงซายนาํ ไปเบื้องหนา ถดั มากร็ พินทร ดาริน ไชยยนั ต และพราน
พ้นื เมอื งอกี สามคนตามลําดับ ไมม ีใครเอยคําใดออกมาอกี เลย

กอ นจะถงึ บริเวณทีเ่ ต็มไปดว ยหบุ เหว ตรงท่ผี า นกนั มาแลว แงซายเตอื นใหทกุ คนผกู เอว
ไวอกี ครั้ง พอเรยี บรอยก็เคลอื่ นหนา กนั ตอ ไปอยา งลาํ บากยากเย็น แตกย็ ังดกี วาขามา เพราะตาง
พอจะรูทิศทางอยูบา งแลว ไมมใี ครพลาดหลุดลงไปแขวนอยขู อบเหวอกี

พนจากบรเิ วณเหว กบ็ รรลุถงึ ปลักตะไครท ่เี ดมิ อันเปน ตําแหนงที่รอยเลือดของไอแหวง
ขาดหายไป พรานใหญสบื เทา เขาไปชิดแงซาย ซุบซิบหารอื กันแผว เบา พรอมกบั สองไฟสํารวจดู
บรเิ วณนน้ั อยา งถีถ่ วนชว่ั ขณะหน่งึ กะเหรยี่ งรางยกั ษกอ็ อกเดนิ นาํ แยกไปทางซอกซายมอื ดา นทีเ่ คย
พาเดนิ ไปกอ นแลว เม่ือเทย่ี วขามา ทุกคนใชไ ฟฉายสอ งกราดสํารวจไปมาอยา งระมดั ระวัง อดึ ใจ
เดียวกม็ าถงึ ตรงบริเวณทแ่ี งซายหันหลงั กลบั เมอื่ ครัง้ แรก

จากลาํ ไฟฉายท่พี วยพงุ ออกไป ทกุ คนเห็นปากทางแคบๆ ตอนหน่งึ ปรากฏอยใู น
ระหวางหลืบหนิ ริมผนงั มองผาดๆ วา มนั เปน ชองทางแคบเลก็ นดิ เดยี ว แตเ ม่ือเคล่ือนเขา มาใกล
พน หลบื หนิ ทบ่ี งั อยกู ม็ องเหน็ เปน โพรงลกึ ขนาดกวา งพอท่ีชางจะผานไปไดค รอื ๆ ตวั ดารนิ ผูต ิดอยู
เบื้องหลงั ของพรานใหญ แทบจะรอ งออกมาดวยความต่ืนเตน เม่อื มองเหน็ พน้ื บริเวณปากทางดาน
นัน้ มรี อยของตะไครน ํ้าซง่ึ ติดกบั เทา ชา งปรากฏอยู เออื้ มมอื ไปขา งหลงั กระชากแขนไชยยนั ตโ ดย
แรง นายพนั ตรนี อกราชการเบียดแทรกเขา มาแลว ยนื ขนลุกชนั

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1136

ทกุ คนหันมาจองหนา กนั ในความมืดอนั คลมุ เครือน้นั อยูอดึ ใจหน่ึง โดยไมไ ดป รปิ ากคาํ ใด
หัวใจเตน แรง

อยา งเงยี บกริบที่สดุ แงซายจรดฝเทานําหนา แถวไป รพนิ ทรสงไฟฉายในมอื ของเขาไป
ใหด ารินชว ยถืออกี กระบอกหนงึ่ สองมือกระชบั ไรเฟล พรอ ม ท้งิ ระยะหางจากแงซายออกมา
พอทีจ่ ะวาดปากกระบอกปน ไดโ ดยไมตดิ พุงสายตาตามแสงไฟฉายทอี่ ีกหลายคนชว ยกันสาดกราด
อยูไ ปมาน้นั ตาไมกะพริบ

ผานปากทางไปตามซอกคหู าแนวตรง ราวกบั มใี ครมาเจาะไวนนั้ เขาไปประมาณ 30
เมตร กท็ ะลุออกในสว นท่ีกวางขึ้นเลก็ นอย อากาศในถ้าํ ทเ่ี ยน็ เยอื กมาโดยตลอด บดั นเี้ ริ่มอบอาวขน้ึ
ไอระอชุ นดิ หน่งึ โชยวูบวาบเขา มาสัมผสั รางกายเหมอื นลมทพ่ี ัดผา นเตาเผา เหงือ่ ของทุกคนเรมิ่ ซึม
มนั รอ นอา วขน้ึ ทกุ ขณะเมือ่ รดุ หนา ผา นไป รอยตะไครอนั เปน เครื่องนําทางนนั้ ปรากฏใหเ หน็ เปน
ครง้ั คราวและเบาบางลงเปน ลําดบั ตอ มากไดย ินเสียงอะไรชนิดหน่ึงดงั ปดุ ๆ อยูเ ปน ระยะ เหมือน
วัตถเุ หลวขน ที่เดอื ดอยใู นกระทะ

จากแสงไฟทส่ี อ งออกไป มมี านควนั ขาวมัวเหมอื นหมอกลอยอยูตลบอบอวล ควัน
เหลานน้ั เร่ิมหนาแนน ขึน้ ทุกที และเสียงเดอื ดปดุ ๆ นัน้ กย็ ่ิงไดย นิ ถนดั อากาศขนหนกั

“นึกแลว ทางไปนรกสันดาปแนๆ ”
ดารินกระซบิ กับไชยยนั ตเ บาทส่ี ดุ เพื่อนชาวสาวเทา ขน้ึ มาประชดิ คอยประคองหลอ นไว
กลน่ิ ฉุนเหมอื นกาํ มะถนั ปกคลมุ ไปทวั่ จนแทบจะหายใจไมอ อก ออกซเิ จนลดนอยลงเปน ลาํ ดับ แต
แงซายยงั คงนาํ รดุ หนา ไปราวกบั หนุ ทองแดงทีป่ ราศจากชีวิตจิตใจ รพนิ ทรเ องแมจะทรหดสกั
เพียงใดกต็ าม บัดนีเ้ ขาก็อยใู นอาการกระสับกระสา ย ไมผดิ ไปกบั คนอื่นๆ โดยไมอาจคะเนไดว า
หนทางเบือ้ งหนามีอะไรรอคอยอยู เกิดกับเสย เรมิ่ สําลักเบาๆ ทกุ คนวิงเวียนและรสู ึกออนเปลี้ยหมด
แรงลง โดยเฉพาะดาริน หลอนซวนเซจะลมลงหลายคร้ัง หากแตไ ชยยนั ตควาพยุงไวไ ด
“เอ ถามนั จะไมช อบกลเสียแลว มั้ง รพินทร กระทะทองแดงคอยเราอยขู า งหนาหรอื เปลา
ก็ไมร ู”
ไชยยนั ตร อ งออกมาเบาๆ
พรานใหญเ หนยี่ วไหลแงซายไว ใชสายตาเปน คาํ ถามกเ็ ห็นนกั พเนจรชาวดง ผทู าํ หนา ที่
เปน มัคคเุ ทศกย งิ ฟนขาว
“ไอแ หวง ไปทางน้แี น ผูก อง”
“เรากาํ ลงั จะไมม อี ากาศหายใจ และไอควนั นรกนก่ี แ็ ทบจะทําใหหมดแรงอยแู ลว ขาง
หนา มอี ะไร ควันแลว กก็ ลิ่นกํามะถันเหลาน้มี าจากไหน”
“บอ โคลนเดอื ดอยหู างจากเราไปขา งหนานไ่ี มไ กลนกั ”
เปนคําตอบดว นๆ พรอมกับรอยยมิ้ เชนเดมิ
“เราจะผานกนั ไปไดหรือ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1137

“มีทางเลียบชดิ ผนังถํา้ กวางสองวาใหเดินผานไปไดท างเรียบเดนิ สบาย แตร อ นมาก
หนอย ไอแ หวง ผา นไดเราก็ผา นได”

น่ันเปนคําตอบทไ่ี มจําเปน ตอ งซกั ถามอะไรอกี แลว มนั ควรจะเปนอยางเจาหนุมแงซาย
พดู ลงถา ชางอนั เปน สตั วเ ลอื ดอุนสามารถจะเดินผา นไปได มนุษยกน็ า จะผา นไปไดเชน เดียวกนั

“คณุ ไชยยนั ตก ับคณุ หญงิ ทนไหวไหมครบั ถา ยงั ไงละกถ็ อยไปพกั รออยูทปี่ ากทางกอนก็
ได ผมจะใหเ กดิ จนั และเสยรออยูดว ย ผมกบั แงซายจะเขาไปเพียงสองคน”

เขาหนั มากระซบิ ถามหยง่ั ความเหน็
“นอยไหวไหม?”
ไชยยนั ตห นั ไปถามดารนิ ดวยความเปน หว ง ทามกลางควนั ท่ลี อยขาวมวั อยูรอบดาน
“มาดว ยกนั กต็ อ งไปดวยกนั ลงนรกขมุ ไหนกใ็ หมันรไู ป”
นัน่ เปนคาํ ตอบอยางเด็ดเดย่ี วทส่ี ดุ จากนักมานษุ ยวิทยาคนสวย
“อดทนหนอยนะครบั ผมเชื่อวา มนั คงไมถงึ กบั มอี ะไรรายแรงนกั ขา งหนา เรามีบอ โคลน
เดือด ผา นตรงนั้นไป อากาศคงดีข้นึ พยายามเดนิ ซํ้ารอยผม ทกุ กาว อยา แยกหางออกไป”

ขบวนเคลอื่ นตอ ไป อึดใจใหญห ลงั จากนน้ั ทัง้ หมดก็เดินเลยี บผนงั ถาํ้ เฉยี ดผานบริเวณ
ปลักเลน ท่ีกําลังเดือดเปนพรายพล่ักๆ อยู เสียงประหลาดท่ีไดย นิ เปน เสียงของเลนท่ปี ะทุเดือดอยู
ในปลักน่เี อง มันถูกความรอนระอุจากเบ้ืองลา งดันโปง นูนขึ้นมา แลวกแ็ ตกปะทขุ ้นึ ลกู แลวลกู เลา
เหมือนจะไมม วี นั จบสิ้น สงควันกรุนเหมอื นของเหลวเค่ียวอยใู นกระทะ กลนิ่ กํามะถันไหมร ะเหย
ออกมาพรอ มกบั หมอกควนั เหลาน้นั จนแทบสําลัก

ทกุ คนไมมเี วลาพอท่จี ะหนั ไปพิจารณามนั และไมอยากจะคิดคาํ นงึ ดว ยวาสาเหตมุ ัน
เกิดขนึ้ จากอะไร จงึ มแี หลง บอโคลนเดือดอยใู นถาํ้ ลกึ ใตภ เู ขาแหงน้ี เพยี งสายตาชว่ั เหลอื บในขณะท่ี
กราดไฟฉายผานไป กเ็ สียววบู บงั เกิดความหวาดสยองมนั เสยี ย่งิ กวาใตบ าดาลทีผ่ า นกันมาแลว เสีย
อีก

แงซายนําผา นไปอยางรวดเรว็ ดว ยฝเทา อนั หนกั แนน มนั่ คงเหมือนเดมิ ประดุจเรอื นาํ รอ ง
ครเู ดยี วก็ทิง้ ปลกั อเวจนี ้ันไวเ บื้องหลัง มานหมอกควันคอ ยบางลง อากาศหายใจสะดวกขนึ้ ในทสี่ ุด
กเ็ ห็นแสงราํ ไรอยยู ังปากหนทางเบอื้ งหนา ไมหางออกไปนกั ไมม ีปญหา น่ันคือสวนของบริเวณกน
เหวตอนใดตอนหน่งึ ทีล่ งมาบรรจบกบั อุโมงคเ บ้อื งลา ง อากาศโปรง สดข้นึ ทุกทีเมอ่ื คบื ใกลเ ขามา

ครัน้ แลว ทนั ทที มี่ งั่ เขา มาสูแสงสลัวอนั สันนิษฐานวา เปนแสงทส่ี อ งลอดลงมาจากปาก
เหวเบ้ืองบนนน้ั เอง โดยไมร ูเนือ้ รูต ัวเลย ทั้งหมดก็โผลเขา มาสูเ ว้ิงอนั กวางใหญต อนหนึ่งในเนอื้ ท่ี
ประมาณหนง่ึ ไร เพดานสูงเง้ือมในลกั ษณะกระทะครอบเตม็ ไปดว ยแกง โขดหนิ กระทบกบั แสงไฟ
ฉายเปนประกายเลื่อมพราย

ทุกคนชวยกนั เอาไฟฉายสอ งกราดสาํ รวจไปรอบดา น

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1138

ทนั ใดนั้นเอง จนั ผอู ยูท า ยขบวน ก็รองเฮว ออกมาสดุ เสยี งอยา งตกใจขดี สุด ไฟทีถ่ ือในมอื
หลุดลงกบั พน้ื ผงะหลังมาปะทะเกิดกบั เสย พากันหกลมกล้ิงลง รพินทรห นั ขวบั มา แตเขาหมนุ
มายงั ไมท ันครบรอบ ถาไมใชด าริน กค็ งเปน ไชยยนั ตถอยมาปะทะเขาเต็มแรง เสียหลกั หงายหลงั อกี
คน สายเชอื กท่ผี ูกเอวกนั ไวพ ลอยกระชากใหแ งซายคะมาํ หนา ลงดว ย

ทงั้ เจ็ดคนลม ลกุ ปะทะกันชุลมุน ไฟฉายกระเดน็ หลดุ จากมือไมรูเ หนอื รูใต ทามกลาง
เสียงรองล่ันไมเปนภาษาของพรานพืน้ เมอื งท้ังสามคน

วนิ าทขี องหวั ใจอนั แทบจะหยุดเตน นี้ รพินทร ไพรวัลย สาํ เหนียกตนเองวานอนหงายอยู
กบั พนื้ รอบดานมดื มิดไปหมด ไรเฟล ยังคงกระชบั ม่นั อยใู นมือทง้ั สองของเขา ความสวา งอนั สองจา
ออกไปกลางถํา้ นรกน้ี มาจากไฟฉายของใครคนหนง่ึ ท่ีหลน อยูก บั พน้ื และเปดคางอยู มันสองจับไป
ยังสงิ่ หนึ่งอยา งถนดั ตา สะทอนภาพเขามาในจกั ษปุ ระสาทอนั ตะลงึ ของเขา และทันทที ่ีเห็น...
ประสาททุกสวนดเู หมอื นวา กลายเปน อมั พาตไปหมด

ความขาวโพลนเปนประกายยามเมื่อกระทบลาํ ไฟ คอื แทง งาอันมหมึ างอนแหลม เจา ของ
รา งยกั ษป ก หลน่ั ราวกับสัตวยคุ ดกึ ดําบรรพน ้นั ยืนตระหงานอยใู นซอกโขดหนิ รมิ ปากทางทที่ กุ คน
โผลผ า นเขามานน่ั เอง หใู หญกางผ่งึ หัวขนาดตุม สามโคกกมตาํ่ ลงเล็กนอ ย ดูราวกบั วาเตรยี มจะพงุ
งาลงมาใส

ไอแหวง พญาคชสารรายยืนทะมนึ คํ้าอยูเ หนอื รา งของกลมุ มนษุ ย ทก่ี าํ ลังลม กล้งิ อยูใน
ขณะน้ี หา งเพยี งไมก ่วี าเทานน้ั !!

เหมอื นตกอยใู นความฝนผีอาํ รพินทรง ดั เสยปากกระบอก .600 ไนโตรฯ ขน้ึ ท้ังๆ ที่ยัง
นอนหงายอยู จังหวะท่ปี ากกระบอกยกขึน้ จองไปทางศรี ษะนนั้ เขารูสกึ เหมอื นกบั วา มนั เชื่องชาราว
กบั รอยปกไ็ มป าน และมอี ํานาจลล้ี บั อะไรชนิดหนึ่งมาตอ ตานขดั ขวางไว

นว้ิ ของเขาแตะอยูท ีไ่ ก แตค ณุ พระชว ย นว้ิ ของเขาไฉนจงึ แขง็ ไปหมด มันไมย อมกระดกิ
...

จกั รพรรดิแหงชางปา...คงยนื ชะเงื้อมชนดิ สนิทนงิ่ อยเู ชน นน้ั ฝายมนุษยท ่ลี มคว่ําคะมาํ
หงาย ก็ดเู หมอื นจะหยดุ ลมหายใจกันไปชวั่ ขณะ เบกิ ตาโพลงจองนง่ิ ไปยงั ภาพนน้ั ราวกบั ถกู สะกด

เส้ยี ววินาทตี อมา สติสมั ปชัญญะก็กลบั คนื มาสูรพินทรโดยครบถว น เขาเขมนจอ งรา งอัน
ใหญโ ตมโหฬารน้นั ตาไมกะพริบ ประทบั ปนมน่ั คอ ยๆ พยงุ ตวั ลุกขนึ้ ยนื อยา งเตรยี มพรอ ม น้วิ ชี้
แตะอยกู บั ไกปนของเขา บดั นีม้ ีความรสู กึ แลว มนั พรอ มท่จี ะกระดกิ สงกระสุนไปทศ่ี รี ษะใหญน ั้น
ไดทกุ ขณะ แตเ ขารงั้ ไวเอง เพราะความสนเทหใ จบางอยา ง

งวงของมนั หอ ยตกเปนเสน ตรงต้งั ฉากกับพน้ื ไมไ ดเ คลือ่ นไหวแมแ ตส กั นิด และใน
ขณะนั้น เขาลกุ ขน้ึ เตม็ สว นสัดของรางกายแลว พญาคชสารกย็ งั ไมต งิ กาย ดวงตาท้งั สองเบกิ โพลง
จอ งนง่ิ สวนลาํ ไฟมายงั มนษุ ยร าวกบั แกว สะทอนแสง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1139

ไชยยนั ตกระดกิ ตัวไดเปนคนตอ มา ควา ไรเฟลทีต่ กอยูข้ึนมาอยางตะลีตะลาน แตร พินทร
ตะครุบมอื ไว

“หมดความจําเปนเสยี แลว ครับ ไอแหวงของเราส้นิ แลว!”
ทามกลางความตะลึงพรงึ เพริดของทุกคน รพนิ ทรล ดปน ในมือลงอยางแชม ชา หลับตา
พรอ มกบั ถอนใจเฮือกและยนื นิ่งอยเู ชน นนั้ ตอมาทุกคนก็พรวดพราดลกุ ข้ึนมาดว ยกลนิ่ ไอของความ
งงงวยเหลอื ทจ่ี ะกลา ว
“แนใจหรอื วา มนั ตายแลว”
ไชยยนั ตร องออกมา ไมย อมลดปน รพินทรเดินเขาไปหยุดยนื อยูตรงหนาพญาคชสาร
เอื้อมมือไปแตะที่ปลายงา พลางหนั หนากลบั มายังทกุ คนผูยงั ไมสรา งจากตะลงึ งนั
“ครบั ตายแลว ยืนตายสงา อยใู นสสุ านของมนั แหงนอี้ ยางสมศักด์ศิ รคี วามเปนราชาแหง
ชา งทัง้ หลายของมนั สมมติวา ถามันยังไมตายและยนื คอยอยตู รงนี้ เรากต็ ายกันหมดแลวท้ังเจ็ดคน”
ทุกคนจองภาพน้นั เงยี บงัน ประหนึ่งถกู สาปใหเปน หนิ ไปอกี ครใู หญ
“เกนิ ความคดิ ฝน !”
ในทส่ี ดุ เสยี งดารนิ ก็หลุดออกมาส่นั เครือ
“นี่เปนสง่ิ มหศั จรรยท ีส่ ุด มนั ไปยังไงมายงั ไงกันน”่ี
จากการสาํ รวจอยา งละเอียดท่ีสดุ พบวากระสุน .300 แมก็ น่ัมนดั หนง่ึ เจาะเปน มมุ ทแยงสี่
สบิ หาองศา จากทอ งดานซา ยทะลอุ อกชายโครงขวาในตาํ แหนงรกั แรแ ดง ทางเขา ของกระสนุ เล็ก
นิดเดยี ว แทบจะมองไมเหน็ เพราะรอยยน ของหนงั ปดไว แตท างออกปากแผลขนาดลูกมะนาว มี
คราบตะไครนา้ํ ปดปากแผลเอาไวเหมอื นจะเปน การหา มเลือด แตถ ึงเชน น้ันกย็ งั มเี ลือดไหลซมึ
เกรอะกรงั เปน สีดาํ คลํ้าใตท อ ง ตาํ แหนงท่มี นั ยนื พิงขดั อยใู นระหวางซอกหนิ มีเลือดหยดอยูอกี กอง
หนึ่ง และนัน่ เปนเลอื ดจํานวนสุดทายกอนท่ชี วี ิตมันจะปลิดปลงจากราง ไอแหวง ดบั ชพี มาแลว กวา
6 ชว่ั โมง ซงึ่ คงจะเปนเวลากลางดึกของเมื่อคนื นี้เอง

รพินทรหันมามองดูหนาทกุ คนในคณะ และในท่สี ดุ กจ็ บั น่ิงอยูที่นกั มานษุ ยวิทยาคนสวย
ผกู ําลังยนื งนั อยูเหมือนจะไมเ ช่ือในสายตาจากภาพทปี่ รากฏอยูเบ้อื งหนา

“ผม และพวกเราทกุ คน ภูมิใจแทนใหแ กค ุณชายเชษฐาครับ ในขอ ทว่ี านอ งสาวของ
คุณชายไดปฏญิ าณไวว า จะแกแ คน แทนใหแ กพีช่ าย และในท่ีสดุ เธอผูน ัน้ กท็ ําไดเ หมอื นเชน ทีพ่ ดู
จริงๆ”

“หมายความวา ยงั ไงกนั ?”
ดารินรองล่ันออกมา ลืมตากวา ง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1140

“กห็ มายความวา คุณหญงิ ดบั ไอแ หวง ดว ยมือเองแทๆ โดยที่คณุ หญิงกไ็ มร ตู วั และคงไม
เชอ่ื มากอ น อยา ประหลาดใจเลยครบั กระสุนทีป่ ลิดชพี มนั เปน กระสนุ เพยี งนดั เดยี วเทานน้ั คอื .300
เวเธอรบีแมก็ นั่ม ทค่ี ณุ หญงิ หลบั ตายงิ เมือ่ บายวานน้ี ขณะท่มี นั งดั ผมลอยข้นึ ไป”

ราชสกลุ สาวกายสน่ั เทา ยกมอื ทง้ั สองขน้ึ วางไวบนอก กําแนน สั่นหนา อยไู ปมา
“โอ ไมจริง...เปน ไปไมได”
หลอนรองลน่ั ออกมาแทบไมเ ปนภาษา
ไชยยนั ตกาวเขาไปหยดุ ยนื อยูตรงหนา จบั ไหลท้ังสองของเพือ่ นสาวไว
“นอย! รพินทรไ มไ ดหลอกเธอหรอก มันเปน ความจริง ไอแหวงดับลงดว ยกระสนุ ทเ่ี ธอ
ยิงสงเดชนน้ั แหละ มันเปน กระสนุ นัดฉกรรจท ีเดยี ว หลักฐานกเ็ ห็นอยนู แี่ ลว เพียงแตวามนั ไมไ ดล ม
ทนั ทอี ยกู ับทีเ่ ทา นั้น มนั ผละหนีมาไดแลว ซอกซอนมาหลบยืนตายอยูทีน่ เี่ พราะทนพิษบาดแผลไม
ไหว บริวารของมันสองตวั ชว ยกนั ประคองมันเขา มาไวใ นน้ี ถา เราไมต ามมันมาจนกระท่ังพบตวั คา
หนงั คาเขาเชนน้ี เรากจ็ ะไมร เู ลยวามันตายเสยี แลว”
หญงิ สาวเดนิ เขา ไปพจิ ารณาซากของไอแหวงจนใกล พึมพาํ อะไรอยใู นลําคอฟง ไมไ ด
ศัพท กดั รมิ ฝปากแนน ลบู คลาํ อยูท่ปี ลายงางามน้ัน แลว หนั มาโผเขา กอดไชยยันตแ นบแนน นาํ้ ตา
ไหลซึมดวยความตื้นตนั ใจเหลอื ทจ่ี ะกลาว พูดอะไรไมอ อก
ไมเ พียงแตหลอ นเทา นั้น ทกุ คนก็มคี วามรูส กึ เชนเดยี วกนั มนั เปรยี บไมผิดอะไรกบั ยก
ภเู ขาออกจากอก
“ผมนกึ วา ตายแลว ตอนท่สี าดไฟไปพบมนั เขาจงั หนาหางแคสองวา”
จันเอย ขนึ้ ในระหวา งท่ีบรรยากาศอันตงึ เครียดคล่คี ลายลง และทุกคนนง่ั พกั สนทนากนั
อยางแชม ช่นื จนั เปน คนแรกทส่ี าดไฟไปพบ และตกใจหงายหลงั ผึง่ พลอยพาใหทุกคนในคณะ
ลมลุกคลุกคลานกนั ไปหมด

ดารนิ ใชเวลาอยนู าน กวาจะสงบสติอารมณและยอมเชอื่ ในสิ่งท่ีเกิดขน้ึ บดั นห้ี ลอ นเดิน
ไปหยดุ ยนื อยตู รงหนาจอมพราน จงู มือแงซายเขามาดว ย พดู ขนึ้ ดว ยเสยี งแผวเบาแตห นกั แนน เปย ม
ไปดวยความรสู ึก

“ฉันขอขอบใจพรานใหญ ทนี่ าํ เราตามจนไดตวั มัน ขอบใจแงซาย สาํ หรับการนําทาง
และขอบใจพวกเราทกุ คนทรี่ ว มคณะมาในคร้งั นี้ ฉนั เองเปน แตเพียงสว นประกอบอันปลกี ยอยทส่ี ดุ
และดูเหมอื นจะเปน อุปสรรคเสียดว ยซาํ้ ในการลาไอแหวง ครง้ั นี้ การพชิ ติ ไอแหวงลงไดคราวนี้ เปน
ฝม ือของพรานใหญก บั แงซายสองคนเทา นั้น และขอโทษอกี ครั้ง ถา ฉันทาํ อะไรผดิ ไปบา งใน
ระหวา งท่ีรว มคณะมาดว ย”

จอมพรานหวั เราะเบาๆ กมศรี ษะลงคํานับใหแกห ลอน ตอบเรียบๆ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1141

“ขอบคณุ ครับ ท่กี รณุ ายกยองใหเกยี รตผิ มในขอนี้ แตเ ดยี๋ วนมี้ ันกพ็ สิ จู นช ดั ออกมาแลววา
คณุ หญิงเปน ‘มอื พชิ ิต’ ที่ศักดสิ์ ิทธิย์ ่งิ ในคณะของเรา โดยทผ่ี มเองก็คาดไปไมถ ึง ใครจะนึกวา สัตว
รายอันตรายระบือช่อื กระฉอ นไปหมดอยา งไอมหิงสาตวั นน้ั และไอแ หวง ของเราตวั นี้ ผมขอนอ ม
คํานบั ใหแ กคณุ หญงิ ดว ยใจจรงิ คณุ ชายไอท ราบขา วนคี้ งจะถึงกบั ตะลึง และขาวน้กี ระจายไปถงึ
ไหน กจ็ ะตองลือกระฉอ นไปถึงนน่ั อาจเปน ขาวของโลกชนิ้ หน่งึ กไ็ ด พรานอาชพี ทั่วโลกจะพิศวง
กนั ไปหมด และยอมรบั นับถือคุณหญิง จดั ทําเนียบใหเ ขาอยูในขัน้ พรานใหญท เี ดยี ว”

“เหตกุ ารณท ี่เกดิ จากความฟลกุ มนั ไมทาํ ใหฉ ันภาคภูมิในตนเองถงึ ขนาดไหนหรอก”
ดารนิ พูดดว ยอาการสงบ ปราศจากความยินดยี นิ รา ยในคําพดู ของเขา
“ตัวฉนั เอง คณุ หรือพวกเราทุกคน ก็รดู ีอยแู ลว วามนั เปน เรื่องของความบังเอญิ เทา น้ัน
ไมใชฝ ม อื เลยสกั นดิ เพราะฉะนั้นไมจ ําเปน ทคี่ ุณหรอื ใครจะตอ งสรรเสรญิ ยกยอ งฉนั สิ่งสาํ คัญท่ีสุด
กค็ อื พวกเราท้งั หมดสามารถกําจัดไอแหวง ลงไดส ําเร็จ นีค่ อื ความปลาบปลื้มยินดี ไมเพียงแตพวก
เราเทานัน้ แตพ วกชาวปาทกุ คน ทที่ องเท่ยี วหากนิ อยใู นดงแถบนที้ ้ังหมดดวย ทจี่ ะพลอยอนโุ มทนา
สาธุ เราไดทําอยางที่ไดร บั ปากและประกาศกับพวกเขาไวแ ลวสมตามคําพดู ฉนั ดใี จทส่ี ดุ ดีใจจนไม
รูจะกลาวอยา งใดถูก ไมใ ชด ใี จในขอท่วี า ไอแหวงตายดว ยกระสุนของฉนั แตดใี จวาเรากาํ จดั มนั ได
สาํ เรจ็ แลว ภายหลงั จากติดตามมันมาดว ยความยากลําบากแทบเลือดตากระเดน็ เปนเวลานาน หมด
เปลอื งทง้ั เวลา ชวี ติ คน และสิ่งของ และแมกระท่งั หวดุ หวดิ จะเสยี ชวี ติ ของพช่ี ายฉนั เองไป เพราะ
ฤทธิเ์ ดชอภนิ หิ ารของมัน”
แลว หลอนก็เดนิ แชมชา เขา ไปทซ่ี ากอนั ยนื ตระหงานหมดลดปราณ แตย ังเปย มไปดว ย
สงา ราศีชาตคิ ชสารของไอแ หวง ย้ิมใหซากนัน้ เศรา ๆ ยกมือขึน้ ลบู แผว เบาอยูท่ปี ลายงา นาํ้ ตาคลอ
พมึ พาํ เบาๆ กบั ซากของมนั
“อโหสิ หมดส้นิ เวรกรรมตอ กนั เสียเถดิ นะพญาชางสาร ชาตกิ อนนีข้ ากบั เจา คงจะมกี รรม
ผูกพันกนั มา ชาติน้ขี อใหสนิ้ สดุ กนั เพยี งแคน ้ี ขอใหเจาไปเกิดในภูมิทด่ี กี วา นี้ กศุ ลใดๆ กต็ ามทีข่ า
เคยทาํ ไว ขอแผอทุ ิศไปใหแ กเ จา ในโลกหนา วิญญาณของเจา ณ บัดนล้ี องลอยอยูทใี่ ด จงมารับรูใ น
คําขมาและกุศลจติ ของขาดว ย”
กลาวจบราชสกุลสาวกพ็ นมมอื ขนึ้ จบไหวซ ากนน้ั
ส่ิงมหศั จรรยท่สี ดุ กพ็ ลนั ปรากฏข้ึนตอ หนา ของทกุ คนในบัดนนั้ ...
ซากของราชาแหงชา งปาผยู งิ่ ใหญ ซึง่ ยืนทะมนึ พิงผนงั ถํ้าไวดา นหนึ่ง และกลุมโขดหนิ
งอกอีกดานหนงึ่ เร่ิมเคล่อื นไหวนอยๆ แลวคอ ยๆ ทรุดลงมาหมอบฟบุ อยกู ับพ้ืนอยา งสงบราบคาบ
เปนดษุ ณตี รงหนา แทบเทา ของ ดาริน วราฤทธ์ิ
ทัง้ หมดที่นัง่ พกั กนั อยทู ะลง่ึ พรวดขน้ึ ยืน เสียงไชยยนั ตรอ งออกมาลัน่ ถาํ้ ทกุ คนขนลุกชนั
ขนึ้ ท้ังตวั ในปรากฏการณอ นั เปน ปาฏหิ ารยิ นน้ั หญิงสาวเองบัดนก้ี ย็ นื ตะลึงตวั แขง็ เย็นเฉยี บไปท้งั
ราง

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1142

หลอ นมารสู ึกตวั อกี ครัง้ เมอ่ื มอื อุนของใครคนหนง่ึ ลอยมาแตะทแ่ี ขน พอหนั กลบั มาก็
เหน็ พรานใหญยนื อยขู างๆ กาํ ลงั มองจับมาท่หี ลอ นดวยแววตาขรึม กระซิบ

“ชัยชนะเปนของคุณหญงิ โดยสมบรู ณท ่ีสุดแลวครับ ไอแ หวง ยอมรับคาํ ขมาและยอมลม
ใหแกคณุ หญิงแลว เรากลับกนั ไดแ ลว ครบั หมดงานหนกั ในเรอื่ งนี้ สบายใจกนั ไดเสยี ที”

หญิงสาวถอนใจยาวอีกคร้งั เอือ้ มมือไปลบู ไลศ รี ษะอันใหญโตมหึมานนั้ เปน ครั้งสดุ ทา ย
แลว กลบั เขามารวมกลมุ จัดเตรยี มตัวทจ่ี ะเดนิ ทางยอ นออกไปจากถํ้า

“วา แตเราจะจดั การยงั ไงกบั ซากของมนั ตอไปน”ี่
ไชยยนั ตเปรยถามข้ึน มองไปยงั ซากนัน้ ดว ยความรูส กึ อนั ไมอาจกลาวถกู
“กลบั แคม ป รายงานใหค ุณชายทราบเสียกอนเถิดครบั ถาไงแลว คอ ยสงคนใหมาเอางาที
หลงั ” พรานใหญตอบ

ทันใดนั้นแงซายก็กาวเขา มายนื อยตู รงหนา ของบุคคลท้งั สาม ในเงาสลวั ของเว้ิงถํ้าใหญ
แลเหน็ ใบหนา นัน้ เปนมนั ละเลอ่ื ม

“อนุญาตไหมครับ ผมมีสิ่งท่ีจะบอกกับผกู องและนายทั้งสองคน”
รพินทร ไชยยนั ต และดารนิ จอ งหนุมชาวดงพเนจรอยางประหลาดใจ กอ นทีพ่ รานใหญ
หรือไชยยนั ตจ ะพดู เชนไรนนั่ เอง ดารนิ กพ็ ยกั หนา ตอบมาโดยเร็ว
“อนญุ าต เธอมอี ะไรหรอื แงซาย?”
แงซายองึ้ ไปอดึ ใจ มองสบตารพนิ ทรน ิง่ ทาํ ทา เหมอื นจะลงั เลอะไรอยู จนกระท่งั เขาพยัก
หนามาอีกคน
“วาไป แงซาย ฉันและนายทง้ั สองกําลังรอฟงแกอย”ู
“ผกู องจะตอ งไมโ กรธผม”
“เอาละ ฉันรับรอง”
“ผูก องเคยโกรธผมมาแลว ในเร่อื งที่เกบ็ เร่อื งดานลบั เชอื่ มติดตอ ระหวา งปานอกกบั หบุ
หมาหอนนไ้ี ว โดยไมบ อกใหร ู”
จอมพรานยิ้มแสยะ จองแงซายเขมง็
“ฮอื ม ใช ฉนั รับวาอยากจะฆา แกเสียทเี ดียวแหละ ในเรอ่ื งน้”ี
สีหนาของแงซายเฉยเมยดลู กึ ลบั อยเู หมือนเดมิ ไมเปลย่ี นแปลง
“แลวผกู องไมค ิดจะถามผมหรอื วา เหตใุ ดผมจงึ นิง่ เฉยเสยี ไมบ อกทางดานลับน้ีให”
“มนั เปนการดสี าํ หรับแกแลว แงซาย ทฉี่ นั ไมถ ามแกในเรื่องน”้ี
รพนิ ทรพดู พรอ มกบั หัวเราะกรา วๆ ในลําคอ มองไปทางไชยยนั ตและดารนิ แลวตวัด
กลบั มาท่ีหนมุ ชาวดงพเนจรอีกคร้ัง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1143

“ถา ไมมนี ายหญิงกับนายชายสองคนมาดว ย ฉนั ก็ไมร ูเ หมือนกันวาระหวางแกกับฉนั จะ
เกิดอะไรขน้ึ สาํ หรบั เร่อื งดา นลบั ทแ่ี กปกปดไวเปน เวลานานน่ี ฉันอยากจะลมื มนั เสยี แลว นแี่ กยงั
บงั อาจมาร้อื ฟนย่ัวโทสะฉนั อีกงนั้ หรือ?”

แงซายไมสนใจคาํ พดู อยางเดอื ดดาลขุนใจของเขา
“ผูกองตองการจะถามผมไหมครบั วา มันเปน เพราะอะไร?”
“เอาละ ไหนบอกมาซิมนั เปน เพราะอะไร แกถึงเลนเหลย่ี มปด บังดา นลับที่แกรูนไ้ี ว ทง้ั ๆ
ท่ีแกกร็ วู าพวกเรากาํ ลงั คนหากันอยู และเปน ปญหาสําคญั ทีส่ ดุ ระหวา งการตดิ ตามรอยไอแหวง”
“ถา ผมบอกเสยี แตแ รก ในขณะทผ่ี มกับผูก องตามมนั มาคราวกอน”
เสียงหาวกังวานนน้ั เอย ข้นึ อยางแชมชา ชัดถอ ยชัดคาํ
“คณะของเราทัง้ 6 คนครงั้ นน้ั กจ็ ะประจันหนา กบั ไอแ หวง เราจะยงั ไมไดตวั มนั แตท ี่
แนน อนท่ีสดุ กค็ อื พวกเรา 6 คนจะตองมใี ครตายอกี อาจเปนผมเอง อาจเปนผกู อง หรือนายทหาร
ปนใหญ เสย เกิด หรือจัน หรอื มฉิ ะน้ันกท็ ง้ั หมด ขอนผ้ี มก็ไมท ราบแน แตทแ่ี นก ค็ ือพวกเราตองมี
ตายอยางหลีกเล่ียงไมได ผมรูเ ชน นผี้ มจึงไมบ อกผูก อง”
“แกรไู ดย งั ไง?”
เสยี งของเขาเกอื บเปนตวาด ดารินก็ขัดมาเยน็ ๆ วา
“อยาลมื ซิคะ รพนิ ทร คณุ สญั ญากับแงซายไวแลววา จะไมโ กรธเขา”
พรานใหญฝ นหัวเราะ พยายามบังคับเสยี งใหเปน ปกติ พยกั หนา
“เอาละ ตอบซิ แกรูเ รอื่ งน้ไี ดย ังไง วา จะตองมีพวกเราตาย ถา หากแกบอกทางดานน้ี และ
เราเผชิญหนา กับไอแหวงในคราวน้นั ฉนั ดักคอแกเสียกอนก็ได พระธุดงคใ นความฝนมาบอกแกอีก
ซ?ิ ”
ประโยคหลัง รพินทรพ ดู เยาะๆ
ทวา แงซายคงมีสีหนาตายอยเู ชนเดิม ดวงตาเทา น้ันท่ีสวางอยูในความมดื
“ครบั ผูก อง พระธดุ งคอ งคนน้ั เขา มาบอกผมในความฝน ”
“อาว! กแ็ ลว ตอนที่เรามาครงั้ หลังน่ี แกดันมาบอกกบั ฉันถงึ เรอื่ งดานลบั น่ีทําไมละ”
“มนั ถงึ เวลาทีผ่ มจะเปดเผยดา นลบั นแ้ี กผ ูกองพอดี ผมจงึ บอก”
“หมายความวา ยังไง?”
ไชยยนั ตซ กั มาแทน
“พระธุดงคทานบอกผมไวว า จะไมมีพรานคนใดเลยทจี่ ะฆาไอแ หวง ได นอกจาก...”
แงซายหนั ไปทางดารนิ กลา วตอมาวา
“ผหู ญงิ คนหน่งึ เทา นัน้ และผหู ญิงคนนน้ั กเ็ ปนคนเดยี วที่รว มอยใู นคณะเดินทางของเรา
ทงั้ หมดน่ี ชะตาของไอแหวง จะถึงการแตกดบั ไปตามวาระ ดว ยนํา้ มอื ของผหู ญิงคนนี้ อนั
เน่ืองมาจากบพุ กรรมปางกอน จะมีใครอน่ื อกี ในคณะของเราทเ่ี ปน ผหู ญิงนอกจากนายหญงิ คนเดยี ว

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1144

เทานั้น การตดิ ตามสังหารไอแหวง ถาปราศจากนายหญงิ คนเดียวแลว จะไมเกิดผลขนึ้ เลย นอกจาก
ความตายของพวกเรา คร้งั กอน นายหญิงไมไ ดไ ปดว ย อยปู างพกั เพ่ือพยาบาลนายใหญ ถาเรา
ประจันหนาไอแหวง เราตาย! แตมาครั้งนี้บงั เอญิ มีนายหญงิ มาดวย เหตุการณต รงกนั กับทพ่ี ระธุดงค
ทา นบอก และน่ีจงึ เปน เวลาที่ผมควรจะเปด เผยเร่อื งดานลับใหแ กผกู อง แลวเหตกุ ารณม นั กเ็ ปน ไป
ตามคาํ ทาํ นายของทา นทกุ อยาง ไอแ หวงตายดว ยนํ้ามือของนายหญงิ ผูกองจะเชื่อผมหรือไมก ็ตาม
แตนี่คือส่งิ ท่ีผมไดมาจากความฝน”

ท้ังสามหนั ไปดูหนา กนั งนั ไปครใู หญดว ยความรูสกึ อนั ยากทจี่ ะบอกได ในที่สุดรพนิ ทร
กแ็ คนยิม้ ออกมา

“ฮอื ม ดมู นั ชางเขาเคาดจี รงิ นะ ไอเ พื่อนยาก! แกนี่มันชา งเกง เสียจรงิ ๆ ในการสรรคส ราง
นิยายเขามาประกอบเหตกุ ารณใหเ หมาะเจาะ เอาเถอะ ถา การบอกเลา เร่ืองนี้ของแก จะเปนการกลาว
แกใ หฉนั หายของใจ หายโกรธแก ในเรอ่ื งทีแ่ กเยบ็ ปากไว แกกส็ บายใจได ความจรงิ ฉันก็ไมไดค ดิ
จะเอาเร่ืองอะไรกับแกอกี หรอก”

ครัง้ นี้ รวิ้ รอยกังวลฉายชดั ขนึ้ ในดวงตาคนู ัน้ สา ยหนาชา ๆ
“หามิได ผกู อง ผมไมไ ดนําเรอื่ งน้มี าบอก เพอ่ื กลา วแกความผิดทผี่ กู องเขา ใจ มนั มีอะไร
มากกวานน้ั โปรดฟง ผมอกี สกั นิด”
“กว็ าไปซ”ิ
“ผมพดู สง่ิ นีข้ นึ้ เพราะไดยนิ วา เราจะมาเอางาของไอแ หวงไป”
“กแ็ กคิดวา ควรจะท้ิงเสยี งนั้ รึ?”
ชาวดงผลู กึ ลับมองไปทางไชยยันตและดารินอยา งเรารอนกระวนกระวาย แลว เอยขน้ึ ดว ย
เสยี งวิงวอนวา
“ไดโ ปรดเถอะครบั โปรดเชื่อผม...อยา แตะตองกับงาของไอแหวง ปลอ ยมนั ใหน อนตาย
อยางสงบไมม อี ะไรรบกวนตรงทีท่ ีม่ ันมาตายอยู เราฆา มันไดแ ลว นั่นเปนสิ่งท่เี ราควรพอใจทสี่ ดุ ”
“มนั จะลกุ ข้ึนมาไลเหยยี บ หรอื ไลแทงเรางน้ั ร?ึ ”
“ถาเราเอางาของมันไป ความหายนะวิบตั จิ ะมาถึงพวกเราท้งั คณะ ไมเร็วก็ชา แตใน
ระหวา งการเดนิ ทางขางหนาของเราน่แี หละ ทกุ ส่งิ ท่พี ระธุดงคใ นฝน ของผมทาํ นายไวตรงกบั ความ
จริงมาหมดแลว ถงึ ผูก องหรอื เจา นายจะไมเ ช่ือ กโ็ ปรดเหน็ แกผ ม ละเวน ในสงิ่ ท่ผี มขอรองน้ีสักคร้งั
เถิด”
ทง้ั สามน่งิ อง้ึ กนั ไปอกี ครงั้ กระแสเสยี งของแงซายหนกั แนน จรงิ จัง เปย มไปดว ยความ
วิงวอนชนดิ ทไี่ มเคยปรากฏมากอน
“ทาํ ไม? พระธดุ งคข องแกบอกไวร วึ า ถาเราเอางามันไป พวกเราจะพบกบั ความวบิ ตั ”ิ
ไชยยนั ตถามมาอยา งทง่ึ ๆ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1145

“ครับเจานาย ไดโ ปรดเถอะ บอกความจริงน้ีใหแ กน ายใหญทราบดว ย และชว ยกนั ขอรอ ง
วิงวอนนายใหญไว อยาใหคดิ เอางาของไอแ หวงไปเลย ตลอดเวลามาแงซายไมเคยพูดไมเ คยขอรอ ง
อะไร นอกจากจะรับใชแ ละปฏิบตั ติ ามคาํ สงั่ ซื่อสตั ยสจุ รติ ประการเดยี ว แตในครงั้ นี้แงซายขอทว ง
สกั คร้งั ”

ไชยยนั ตหนั ไปทางพรานใหญ เอยขนึ้ ต่าํ ๆ
“นาคิดนะรพนิ ทร นาคิดมากทเี ดยี วสาํ หรับคําพดู ของแงซาย อะไรๆ เรากเ็ หน็ ชัดกับตา
ออกไปแลว ในวาระสดุ ทายจริงๆ แมจะตาย ไอแ หวง ก็ยังอตุ สาหเขา มาตายอยใู นแหลงอันมิดชดิ
ของมนั เตม็ ไปดวยสงาและศักด์ิศรี ยนื ตายผดิ ไปกวามนุษยห รอื สัตวท งั้ ปวง ตอ เมอื่ นอยขอขมาและ
อโหสติ อซากของมนั นั่นแหละ ซากของมนั จึงหมอบทรดุ ลง แมว า เราจะไมเชอ่ื ความฝนของแงซาย
เลย เรากค็ วรจะยกใหแ กส องส่งิ โดยการละเวน ที่จะเอางาของมันเสีย สองส่งิ ท่วี านี่ก็คือ การขอรอ ง
จากแงซาย ซ่งึ ไมเคยขอรองอะไรจากเราเลย นอกจากการรับใชท ่มี สี มรรถภาพเย่ยี ม สวนอีกส่ิงหนง่ึ
ก็คอื ใหเกยี รตแิ กศ ตั รผู ูย ่งิ ใหญข องเราเอง...ที่เปน สัตวเ หนอื สตั ว มันพายแพแ กเ ราก็จรงิ แตมันแพ
อยางเตม็ ไปดว ยเกียรตแิ บบนกั รบชนั้ อัศวนิ ทเี ดียว เราควรใหก ารคารวะตอ ความเปนเลือดนกั สขู อง
มนั บา งตามสมควร งาของมนั ถึงเราจะไดไ ปกไ็ มมีความหมายอะไรหรอก ปลอ ยใหม นั ตดิ คาซาก
เปนอนุสรณสมศกั ดพิ์ ญาคชสารของมนั อยูยังสุสานแหงนเ้ี ถดิ ”
ดารนิ เอ้อื มมอื มาจบั แขนรพนิ ทรไว กลาวแผวๆ มาอีกคน
“ไชยยนั ตพ ูดถูกแลว คะ รพนิ ทร ฉันเองกก็ ําลงั คิดอยา งเขาเหมอื นกนั ”
ภายหลังจากนงิ่ คิดอยเู ปนครใู หญ จอมพรานกย็ ้ิมออกมานดิ หนึ่ง มองไปยงั แงซาย ซง่ึ
บัดนค้ี งจองนง่ิ มาทีเ่ ขาอยางรุมรอน เอยขึน้ นํ้าเสยี งออนลงวา
“แงซาย แกคงจะรูดวี าฉันไมม ีอํานาจอะไรท่ีจะตัดสนิ ชขี้ าดเกีย่ วกบั ทกุ สง่ิ ทุกอยาง ใน
คณะเดนิ ทางของเรานี่ อาํ นาจน้นั อยทู ี่นายใหญ แตเ อาเถอะ เม่ือพบนายใหญ ฉันจะเลาส่งิ ทงั้ หมดท่ี
แกบอกมา รวมท้งั ทไี่ ดพบเหน็ กบั ตนเองใหทานทราบ ตอ จากน้นั ก็ปลอยใหเ ปนขอ วนิ ิจฉยั ของทา น
เองวาจะเอายงั ไง”
ดารนิ หนั มายม้ิ กับคนใชชาวดงอยา งปลอบใจ ตบไหลเ บาๆ กระซิบวา
“อยาวิตกไปเลยแงซาย ฉันรบั รองวา นายใหญจ ะตอ งทําในสิง่ ที่เธอขอรอ งน้แี นน อน
ภายหลงั จากรูเรอื่ งโดยตลอด จะไมใ หใ ครมาแตะตอ งซากของพญาชางตัวนี้ได นอกจากจะปลอยให
มนั นอนสงบอยูใ นสสุ านแหง นีต้ ราบจนชว่ั นิรนั ดร”
แงซายพึมพาํ อะไรอยใู นลําคอ ตาเปน ประกายแจมใสขึ้น กอนทีจ่ ะผละออกมาจากเวงิ้ ถา้ํ
นั้น รพนิ ทรเดนิ เขา ไปหยุดยนื น่งิ อยูทหี่ นา ซากของพญาคชสาร แลว ยกมอื ข้ึนแตะปก หมวก คารวะ
ใหแกร า งอนั ปราศจากวญิ ญาณของมัน
ทุกคนสงบนิ่งอยกู บั ที่อีกอดึ ใจใหญร าวกบั นดั ไว เหมือนจะเปน การไวอ าลัย ตอจากนัน้ ก็
พากันคลําทางยอนกลบั ออกมาท้งิ ซาก และสุนสานใตขนุ เขานนั้ ไวเ บอื้ งหลงั

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1146

บา ยโมงเศษเลก็ นอย ตา งกม็ าถึงปากทางใตมานน้ําตกทเ่ี ขา มาเม่อื เชานี้ แวว เสยี งสะเทอื น
กระหม่ึ กองคลา ยๆ ฟา รองดังเขามาอยางถนัด แสงสวางของกลางวนั ทสี่ มควรจะสอ งผานฉากน้าํ ตก
อันปด บังอยเู ขา มา กลบั มืดสลวั ลงอยา งประหลาด แทบวาจะสังเกตอะไรไมเ ห็น มืดเสียยง่ิ กวา เมอื่
ตอนเชา ตรทู ผี่ า นเขามาเสียอกี

“เอ รสู กึ วา ขา งนอกฝนจะตกนะ”
ไชยยนั ตเ อย ขนึ้ พรอมกบั ยกนาฬิกาขนึ้ สงั เกตดูเขม็ พรายนา้ํ
“คงหนักดว ย มายงนั้ คงไมม ดื ไปหมดอยางน”ี้
ดารินพมึ พํา สอ งไฟฉายกราดไปยังมา นน้าํ ตกทเี่ ปนฉากบงั อยู แตม องไมเ ห็นอะไร
นอกจากสายนาํ้ หนาทบึ ทีก่ ระโจนลงมายังแองน้าํ ขา งลางเสยี งดังอยกู กึ กอ งอ้ือองึ
รพินทรส่งั ใหเ กิดลยุ นาํ้ ฝา มานนํา้ ตกออกไปสาํ รวจดลู าดเลากอ น เกดิ วางปนและสัมภาระ
ที่ตดิ ตัวลงเดนิ ลุยนา้ํ ตวั เปลา หายออกไปอึดใจใหญก ็โผลก ลบั เขา มา รา งกายเปย กโชกหนาวสัน่ ปน
ข้ึนมายังบริเวณปากถา้ํ ทท่ี กุ คนกําลงั รออยู
“ท้ังฝน ท้ังพายุทเี ดยี วครบั มดื ไปหมดท้ังปา ”
“ฮอื ม ประหลาด! ก็เมอ่ื ตอนทเ่ี ราโผลออกไปทางดา นหบุ หมาหอน ไมเ ห็นวแี่ ววสักนิดวา
ฝนจะตก”
ไชยยนั ตบ น
“เจา ปา ไวอ าลยั ใหแ กไ อแหวง ”
พรานใหญบ อกพรอมกับหวั เราะอยา งมีอารมณขันทีเลนทีจรงิ
“ขนื โผลอ อกไปตอนนี้กต็ ากฝนกนั แย ขางนอกไมม ีทก่ี าํ บังดว ย ผมวา เราหยุดพักรอให
สายฝนหายอยใู นนสี้ ะดวกกวา”
“ถาฝนตกไปจนถงึ เยน็ มิตองตดิ กนั อยูในนอี้ กี คืนหน่งึ หรอื ?”
ดารินเปรยขึ้นอยา งกระสบั กระสา ย ใจหลอนอยากจะกลบั ไปใหถ งึ แคม ปโ ดยเรว็ ทสี่ ดุ
เพราะกะระยะทางถกู วา เดนิ อยางมากกไ็ มเ กิน 4-5 ช่ัวโมง ซ่ึงถา ไมมีการหยดุ เสยี เวลาเลย กค็ วรจะ
ถงึ แคม ปกอนคํา่ วนั น้ี
“ผมคดิ วา มันคงตกไมนานหรอกครบั รอดอู ีกสักพกั หากมนั ยงั ไมหยดุ คอ ยหารือกนั ใหม
ขืนออกไปตอนนี้ก็ตอ งเดนิ ฝาฝนมุงกลับแคมปเ ลย โดยหาทหี่ ลบทไ่ี หนไมไ ด เหน็ เกดิ บอกวา ท้งั ฝน
ท้งั พาย”ุ
“ผา นมานนํ้าตกออกไป พวกเรากต็ องเปย กกนั อยแู ลวไมใ ชหรอื ?”
หลอนแยง เบาๆ
“ครบั เราตองเปยกแน แตเ ปย กแคสายนํ้าตกกย็ งั พอผลดั เสอ้ื ผา ชดุ ใหมไ ดใ นกรณที ี่ฝนไม
ตก นีเ่ ราไมเ ปย กเพยี งแคน เ้ี ทา นัน้ จะตอ งเปยกโชกหนาวสน่ั ไปตลอดทางเพราะสายฝนจนกวาจะถึง
แคมป มนั ไมส นกุ นักหรอก ดไี มด เี ปล่ียวดาํ จบั ตาย”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1147

“เปน ยังไง ‘เปล่ยี วดํา’?”
“นิวมอเนยี ”
หลอนเงยี บไป ไชยยนั ตก ็ตดั สนิ มาวา
“พักรอฝนหยดุ กอน จะรีบรอนไปไหนกนั นะนอ ย เสรจ็ ศึกไอแหวง ก็เย็นใจไดแ ลว ไม
เห็นมีอะไรตองเรงรีบ มีท่หี ลบฝนอยางสบายๆ แลว ยงั จะออกไปใหเ ปย กอีกหรอื ”
“ตามใจ ฉันนะ ไมใ ชอะไรหรอก ใจมนั รอน อยากจะกลบั ไปใหถ งึ แคม ปเสียวนั นีเ้ ทา นนั้
กน็ ึกวา ระยะทางเดนิ เพยี ง 3-4 ช่ัวโมง เราพอจะกราํ ฝนกันไปได แตถ า ไมเห็นดว ยก็แลว ไป”

ทัง้ หมดถอยหา งจากบริเวณปากถาํ้ เขาไปเลก็ นอ ย พอใหพน จากละอองนา้ํ แลว ลงนง่ั พัก
จันเอาไตข ้นึ มาจุดสวา งโชนปกไวร ิมผนัง เสยติดเตาฟขู น้ึ ตมกาแฟ ในขณะทเ่ี กดิ กับแงซายชว ยกัน
เปดอาหารกระปอ งตามคําสงั่ ของไชยยนั ต แจกจา ยกันกนิ ประทงั ความหิว นานๆ ครง้ั จะไดยนิ เสียง
ฟาผา แวว ผา นมานนํ้าตกเขามา พายฝุ นเบ้อื งนอกคงจะรนุ แรงไมใ ชนอยทเี ดียว

“หวังวาภเู ขาทง้ั ลกู มนั คงไมถ ลมลงมาทบั เรานะ”
ไชยยนั ตเอยอยางอดสนกุ ไมไ ด ขณะที่เหลอื บขึน้ ไปมองดเู พดานถ้าํ
“ก็ไมแนน ัก อยา เหน็ เปนเรือ่ งเลน ไป”
ดารินตอบมาเบาๆ ควักบหุ รอ่ี อกมาจดุ สูบ แววตามกี ังวล
“เมื่อคราวมหงิ สาตวั นนั้ ลม จําไมไดห รอื วา ฝนตกหนกั อยางนี้ แลว คืนน้นั เราก็โดนนา้ํ ปา
เลนงานเกือบตาย มาคราวนไี้ อแ หวง ลม ฝนก็เทเปนฟา รั่วลงมาอกี มันจะเกดิ อะไรข้ึนอีกกไ็ มร ู ใจ
มันชกั ไมคอยจะดเี ลย”
“เหลวไหลนา นอย คราวนนั้ มนั เรอื่ งบงั เอญิ ตะหาก เราดนั ไปพกั นอนกันรมิ ทางนาํ้ พอดี
เสยี แรงเปน มอื พิชิตไอแ หวง ไมน า จะขวญั ออนข้ึนมาแบบนี้”
นักมานษุ ยวทิ ยาสาวถอนใจเบาๆ ใบหนาสลดลง
“ฉนั ยอมรับวา ประสาทของฉันมันไมม่ันคงอยางไรพกิ ล ตอนท่ีตามลามนั ก็เขม แข็งดีอยู
ดอก แตพ อพบซากของมนั ยืนตายอยูเชน น้ัน ใจหายยงั ไงบอกไมถ ูก รูส กึ ไมส บายใจเลย ความจรงิ
ไอแ หวง ไมนาจะมาตายดว ยมือของฉนั มนั ควรจะตายดว ยมือของคนอ่นื ซง่ึ ฉนั คงจะสบายใจกวา น้ี
มาก”
“รักจะเปน นกั ลาที่ดี ตอ งฝก ประสาทใหม น่ั คงเสมอตนเสมอปลาย”
เสยี งพรานใหญบอกมาดว ยนา้ํ เสียงปลกุ ปลอบ
“สัตวใ หญดุรา ย มีอทิ ธิพลอยใู นตวั ของมนั เองเสมอ แมว า มนั จะตายไปแลว นแ่ี ปลวา
ตบะของมันกาํ ลังจะมอี าํ นาจอยูเ หนือกาํ ลงั ใจของคณุ หญงิ พรานหนา ใหมท ใี่ จออนทกุ คน มกั จะ
เปน เชนน้ี มนั ไมมอี ะไรมากไปกวา อาการหลอนของประสาทคิดเสยี อยางเดียววา คณุ หญิง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1148

จาํ เปนตองฆา มัน แลว กอ็ ยา ไปนึกกงั วลอะไรอีก เทานน้ั คุณหญงิ ก็สบายใจได นกี่ พ็ ิสจู นอ อกไปได
ชดั แลววา ตอใหไอแ หวงเกงกาจสกั เพยี งไหน มันก็ทานลกู ปน ไปไมได”

ดารินฝนยมิ้ มองไปทางผพู ูดดว ยความรสู กึ ที่อบอุนขึน้ คดิ อยูใ นใจวา ชายผนู ีเ้ ปน ครฝู ก
เปน พี่เลยี้ ง รวมทัง้ หลักประกนั อนั มั่นคงสาํ หรบั หลอนในชวี ติ กลางปามาตลอด ยงั พิศวงอยูจ น
เดย๋ี วนีว้ า ถาปราศจากเขาผนู ้ีเสียแลว หลอนจะตกอยูในฐานะเชนไร ครัน้ แลว ชว่ั วบู หนึ่ง หลอนก็
บอกกับตนเองวา ไมม อี ะไรทหี่ ลอ นจะตองสะทกสะทา นอีกแลวในอาณาจักรพงไพร ตราบใดก็
ตามทม่ี คี นชอื่ รพินทร ไพรวลั ย ผูนอ้ี ยูเ คยี งขา ง

“จนกระท่ังเดยี๋ วนี้ ฉนั ยงั ไมอยากเชอื่ เลยวา ลกู ปน ทฉ่ี ันหลับตายงิ สง เดชดว ยความตกใจ
นัดน้ัน จะเปน นดั ทีป่ ลิดชวี ิตมันท้ังทห่ี วั กระสุนก็เลก็ นดิ เดยี ว ปาฏิหารยิ แ ทๆ ”

“ผมบอกมาหลายคร้ังแลววา ลกู ปนเลก็ ใหญไมสาํ คญั เทากับตาํ แหนง เปาหมายทก่ี ระสุน
เจาะเขาไป มีรอยแผลจากปน ขนาด .458 นดั หน่ึง ทะลตุ ะโพกดา นซายของมันแผลใหญม าก แตไ ม
ถกู กระดกู และอวัยวะภายใน ไอแหวง ไมส ะเทอื นเลย เดนิ ออกตวั ปลิว แต .300 แม็กนั่มลกู เลก็ ๆ
ของคณุ หญงิ นดั นั้น รอยพวงมัน ทําลายระบบเครอ่ื งในพินาศไป ถึงแมจะผละหนมี าไดในครง้ั แรก
มันก็มาพบกบั วาระสุดทา ยจนได อยางที่เหน็ อยแู ลว ชะตาของไอแ หวงตอ งมาดับกบั มอื ของ
คุณหญิงอาจเปน อยางแงซายวา ก็ได”

“เปน ยังไง คราวน้เี หน็ ฤทธเ์ิ จาเวเธอรบ กี ระบอกน้ีของฉนั แลวยังละ ไมอ ยากถอื บา งละ
จะฟาดกับตน ไมหักทิง้ บางละ ถาไมใช .300 แม็กนมั่ กระบอกนี้ ไอแหวง ก็ยงั ไมต าย”

เพือ่ นชายไดท วี า มา ม.ร.ว.สาวย้ิมจืดๆ ลบู คลําไรเฟลกระบอกท่ีประจํามอื อยู
“เอาละ กลบั ไปถงึ แคม ปจะตัง้ บชู าติดทองใหเลย ปน เธอกระบอกน”้ี
“เชษฐาและพวกเราทกุ คนทแ่ี คม ปคงจะดีใจมาก ถา รขู าวเขา คงไมน กึ ดวยซาํ้ วาพวกเรา
จะไดต ัวมนั รวดเรว็ ถึงอยา งน้ี ในการออกตามครัง้ สุดทาย เฮอ ! โลง อกไปที ไอแหวง ตัวเดยี วทเี่ อา
พวกเรายาํ่ แย แผนการตา งๆ คลาดเคล่อื นเสียหมด”
เกดิ ยมิ้ นอ ยย้ิมใหญ พูดมาอยา งกะลม้ิ กะเหลยี่ วา
“เจา นายอยา ลมื เลย้ี งฉลองใหมโหฬารนะครบั เวลาเรากลบั ไปถงึ แคม ป”
ไชยยนั ตหวั เราะลัน่ ตบไหลเ ดก็ หนุมพรานพน้ื เมอื งของรพินทร
“รับรองตาเกดิ พวกเราเปนไดเ มากลง้ิ กนั หมดทุกคนแหละ ฉลองกันใหส นั่นปาเลย เจา
ปา เองก็คงจะครึกครื้นไปดวย เพราะรบั บนไวเ ยอะ”
“หวงั วาไอแหวง คงไมมีนอ งชายหรอื พชี่ ายโผลขน้ึ มาทําศกึ แกแ คน กับเราอกี นะ”
ดารนิ พูดปนหวั เราะกรอยๆ ทาทางของหลอนแทนทจ่ี ะรา เริงภาคภมู ิใจในโชคชยั และ
ฝม อื ของตน ท่ีพชิ ิตไอแหวง ลงไดก ลบั เงยี บขรมึ เศรา ซมึ พรานใหญลอบสังเกตอยเู งยี บๆ เขารวู า
หลอนไมใ จแขง็ อะไรนกั ถึงอยางไร ผูหญงิ ...ก็คอื ผูหญงิ นน่ั เอง

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1149

“ขอสัมภาษณพ รานสาวผยู ่งิ ใหญหนอยเถอะ เลา ใหฟ งละเอียดหนอยซิ เธอยิงไอแ หวง ได
ยงั ไงตอนนน้ั ”

ไชยยนั ตถ ามยมิ้ ๆ ในการสนทนาฆาเวลาตอนหนึง่ ระหวา งน่งั รอฝน
“ก็อยา งที่บอกแลว”
หลอ นตอบเนอื ยๆ
“มันวิง่ ผา นหนา ฉันตรงเขา แทงพรานใหญ สขี างของมนั หา งจากฉนั เพยี งสองสามวา
เทาน้นั ฉนั หนั ปนตรงเหนยี่ วไกออกไปอยา งตะลีตะเหลือก ยงั ไมท นั ประทบั ดวยซา้ํ มันรองลน่ั แลว
ก็ว่ิงตะลยุ ไปขา งหนาอยางเรว็ ทเี ดยี ว เขาไปดกู ็เห็นเลอื ดทะลกั กองอยูเปน หยอมๆ ฉนั ว่ิงตามหลัง
มันไปสองสามกา ว จะยิงซาํ้ แตกระสุนหมดชุดพอดี กวาจะบรรจใุ หมมนั ก็หายไปแลว รวู านดั ทยี่ งิ
ไปนัน้ ถูกแน แตไมคดิ วา จะทาํ ใหม นั ถงึ ตาย อยา งดกี น็ กึ วา ทะลุผานชองทอ งไปเทานนั้ ตอนท่ีตาม
รอยเลือด แงซายเขามากระซบิ บอกฉันวา ไอแ หวงอยูแ น ฉนั ยงั ไมเ ชือ่ ”
“แปลวาฟลกุ จริงหรอื นัดนัน้ ”
“ใช ฟลุก อยางทส่ี ดุ เพราะไมไ ดเล็งเลย เหน่ยี วไกออกไปสงเดชดว ยสญั ชาตญาณเทา นั้น
แลวก็ไมคาดฝน ดวยวา มันจะไดผลถึงเพยี งนี้ ตอนน้ันเธอกย็ ังตอวา ฉันวา ถา ฉนั ยงิ ใหป ระณตี สัก
หนอย ไอแหวง กค็ วรจะกองอยกู บั ทแ่ี ลว ”
“ฮอื ม จรงิ ซินะ นี่กเ็ ปนความจริงวา เธอลมมันดว ยกระสุนนดั น้นั โดยไมร ูต ัวเลย”
“เราไมมีโอกาสจะเหน็ ตวั มนั กอ นหนา น้เี ลยครับ คณุ ไชยยนั ต”
รพินทรบอกมาอีกคนหน่งึ ดว ยเสยี งเรียบๆ อนั เปนปกตขิ องเขา
“พอเห็นมันกถ็ งึ ตัวเสียแลว จังหวะท่ีจะยิงแทบไมมีเหลอื อยเู ลย โชคดีทีส่ ดุ แลว ท่มี นั จูเ ขา
เลนงานผม เปด โอกาสใหคณุ หญิงยิงเอาได มันคงคาํ นวณแลว วา ในระหวางผมกบั คณุ หญิง มนั ควร
จะตอ งฆาผมกอ น คงคดิ ไปไมถ งึ วามนษุ ยผ หู ญิงตวั เล็กๆ ทมี่ นั มองขามไปเสยี กอ นนนั้ ที่แทค อื
มัจจุราชสําหรบั มัน”
แลว เขากห็ วั เราะออกมาเบาๆ มองไปยงั นกั มานุษยวทิ ยาสาวดวยสายตาไมวายสนเทห 
“แตผมก็สงั เกตมาหลายครัง้ แลว รสู ึกวาคณุ หญงิ จะมลี กั ษณะพเิ ศษอะไรประจาํ ตวั อยูส ัก
อยางหน่งึ โดยที่ตนเองกค็ งไมร ตู วั น่ันคอื ดวงในการทาํ บาปขน้ึ ดีเหลอื เกิน สตั วม กั จะบงั เอญิ มาเขา
ทางปน ใหเ สมอ และยงิ ออกไปแลวเปน ไดต ัวทุกที ไมว าจะตัง้ ใจหรือไมก็ตาม ดวงแบบนถ้ี าคดิ จะ
เปนพรานอาชพี กนั ละก็เปน ไดอ ยา งสบาย เทาทเ่ี ราตามสัตวร ายมาแลว ทง้ั สองชนิด ไมวา จะเปน
มหงิ สาหรอื ไอแหวง พวกเราหลายคนมนั ไมย อมเขา ทางปนของใครถนัดเลย แตกลบั ไปยอมเปน เปา
ใหคุณหญงิ เสร็จไปทัง้ สองตวั เรื่องนม้ี นั เปนเรอื่ งแปลกท่ไี มเกยี่ วกบั การยงิ ปนแมน หรอื ไมหรอก
ครบั แตเปน ลกั ษณะประจําตัวของแตบคุ คลออกไป ทีนี้เมื่อมาประกอบกับฝม ือยิงปนที่แมน ยาํ เปน
ทุนเดิมอยกู อ นแลวของคุณหญิง กย็ ิง่ ศกั ดส์ิ ิทธิ์ขนึ้ อีก”
“จริง อยา งผมง้ี สตั วมันไมค อ ยจะเขา ทางปน ใหเลย”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1150

ไชยยนั ตย อมรบั อยางเหน็ ดว ย
“เปนอันวา วันน้ีเราหลงตามกันเสยี แทบแย โดยหารูไมว า ที่แทไ อแหวงตายเสยี แลว ตง้ั แต
เมอ่ื คืนน้ี ดที ีค่ ณุ อา นเหตกุ ารณถ กู ยอ นกลบั เขา มาตามจนพบซากของมนั ถา ไมพ บละยุงทีเดียว เราก็
เขา ใจกนั อยนู เี่ องวา มันคงยงั มชี วี ติ อยู แลว กไ็ มต องคดิ ทาํ อะไรตอไปละ นอกจากคอยตามมนั เกออยู
นเี่ อง เสยี เวลาตายเลย”
“รูส ึกเปนยังไงบางครับ ตอนท่โี ผลพรวดพราดเขา ไปพบมนั ยนื ตระหงานอยรู ิมทางท่ี
พวกเราผานเขาไป”
รพนิ ทรถ ามพรอ มกบั หัวเราะ อดตี นายทหารปน ใหญก ระเดอื กน้าํ ลายลงคอ จุปากเบาๆ
โคลงศีรษะ
“เจาประคณุ เอย อยาใหบ อกเลย ผมบรรยายความรูสึกตอนนน้ั ไมถ กู หรอก กค็ ดิ อยาง
เดียววาพวกเราตองตายหมดแนแลว มนั จูโจมกะทนั หนั เหลอื เกนิ นี่ แตค ุณกใ็ จเยน็ สตดิ เี หลอื เกนิ นะ
ยังอตุ สา หพ จิ ารณาดจู นรแู นว ามนั ตายเสียแลว โดยไมจาํ เปนตอ งยงิ ใหเ ปลืองกระสนุ ”
“ไมใชใจเย็นหรอื สติดอี ะไรหรอกครบั ”
พรานใหญส ารภาพ
“ผมเองกต็ วั แขง็ ไปหมดเหมือนกัน นว้ิ กระดกิ ไกไมออก จังหวะนั้นถา ไอแ หวงยังไมต าย
และดกั คอยเราอยลู ะก็ ผมยงิ ไมทันเดด็ ขาด พอไดสติขนึ้ มาอีกครั้ง ก็พอดสี ังเกตเหน็ ไดว า มนั ตาย
เสียแลว พวกเราเองจึงเหมือนกบั ตายแลว เกดิ ใหม”
“วาแตไอพ วกลกู โขลงของมันเถอะ รูส ึกวา ยงั เหลอื อยูอ กี หลายตวั ไมใชร ึ”
“พญาของมันตายแลวแบบน้ี พวกน้ันกเ็ หน็ จะไมม ีฤทธ์ิมเี ดชอะไรหรอกครบั ความราย
กาจตางๆ ของชางโขลงนี้ มนั เกิดขนึ้ เพราะอิทธิพลของไอแ หวงตัวเดยี วเทา น้นั หมดมันเสยี บรวิ าร
มันเหลาน้ันกก็ ลายเปน ชา งปา ธรรมดาไป และจะตองเขด็ ไมก ลารงั ควานมนุษยอีกแลว ”

หนึ่งช่ัวโมงผา นไป เสียงฟา ที่คาํ รนกอ งอยตู ลอดเวลาเบอ้ื งนอกเงยี บหายสนิทไปแลว
และบรเิ วณปากทางอนั มฉี ากน้าํ ตกกน้ั อยู กพ็ อมีแดดของยามบายสองลอดเขามา เกดิ ลยุ น้ําออกไป
สาํ รวจดูลาดเลาอกี ครัง้ แลว กโ็ ผลกลบั เขา มาบอกวา ฝนเบอื้ งนอกขาดหายไปหมดแลว

รพินทรส ่งั เกบ็ ของ เตรียมตวั ออกเดนิ ทาง ตอ จากนนั้ อกี ครเู ดียว ทั้งหมดก็ลุยนา้ํ ฝา มาน
นํ้าตกออกมายงั บรเิ วณเบือ้ งนอก ซึ่งบดั นท้ี อ งฟาเรม่ิ จะโปรง ใสเหลอื แตเพยี งละอองบางๆ อยทู วั่ ไป

“เราจะถงึ แคมปประมาณ 6 โมงเยน็ น”้ี
เขาบอกกบั นายจา งท้งั สอง แลว ออกนําบา ยหนา ตดั ปาอนั กาํ ลังเปย กชมุ มงุ กลับคายพกั

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1151

45

ขบวนพชิ ิตไอแ หวง กลับคนื คา ยพกั ใหญบนยอดเนินในเวลาโพลเพลเ ขา ใตเขาไฟ พวก
ลกู หาบท่กี าํ ลงั กอไฟหุงหากนั อยเู ตม็ ไปดว ยความประหลาดใจ ทนั ทที ีไ่ ดย นิ เสยี งกสู ัญญาณเรียกให
รูเขา มาลว งหนา ปอ งกนั การเขา ใจผดิ พากันว่งิ พรูออกไปรับยงั ริมปากทางดาน และสงเสียงทักทาย
สอบถามล่ัน กอนทฝ่ี ายเพงิ่ กลับมายังไมท นั จะไตทางขึน้ มาถงึ

เชษฐากําลงั นอนสบู กลองอานหนังสอื อยใู นกระโจม ขมวดค้ิวเพราะไดย นิ เสยี งเอะอะ
เกรยี วกราวเบ้ืองนอก ผงกตวั ขนึ้ มาจากเกา อผี้ าใบ มองหนาบญุ คําผูกําลงั สูบลมตะเกียงเจา พายุอยู

“เอะ ! พวกขา งนอกต่ืนเตน อะไร?”
ยงั ไมทนั จะขาดเสียงของเขา กไ็ ดย นิ เสยี งโหรอ งแสดงความปติยนิ ดขี องพวกลูกหาบอึง
คะนงึ ไปหมด บุญคาํ เผน พรวดไปทป่ี ระตเู ตน็ ทแ ลวรอ งลนั่ ออกมา
“นายครบั ! พรานใหญก บั พวกเราทกุ คนกลับกันมาแลว คงไดตวั ไอแ หวงแน เสยี งพวก
ลูกหาบโหรอ งดีใจใหญ”
อดตี ทตู ทหารบกเช้ือพระวงศแ ทบจะลมื บาดแผลทข่ี าของเขาผุดลุกข้ึนโดยเรว็ ควาไมย ัน
เดนิ เขยกออกมา บญุ คําก็ปราดเขามาประคอง เมือ่ โผลพนประตเู ตน็ ทมองเห็นคณะลา ไอแ หวง ทั้ง
เจ็ดคนกําลังเดนิ ตรงเขา มาหอ มลอมมงุ หนา มุงหลังดว ยพวกลกู หาบ ไชยยนั ตเดนิ นาํ หนา เคยี งคมู า
กับดาริน สว นพรานใหญตามมารั้งทา ย เชษฐาตะโกนถามออกไปเตม็ เสียงดว ยความตน่ื เตน ระคน
รอ นใจ
“หมดหว งไดแ ลว เรียบรอ ยทกุ อยา ง!”
ไชยยนั ตรอ งบอกมาปนหวั เราะรา กอนทจ่ี ะถงึ ตวั
หัวหนาคณะหนา แดงเรือ่ บบี แขนบญุ คาํ แนน พมึ พาํ ออกมาดว ยเสยี งอนั ระงบั ความปติ
ไวไ มไ ด
“พรานใหญของนายไมเคยทําใหฉ ันผดิ หวังเลยสักครง้ั บุญคาํ ”
ผทู ี่เขามาถึงตวั เชษฐาคนแรก คอื นักมานษุ ยวทิ ยาผูเปน นองสาวโผเขา กอดพ่ชี ายไวแ นน
ใบหนา แชม ชน่ื สดใส กอ นอน่ื ใดทง้ั สนิ้ หลอนสาํ รวจดอู าการยืนทรงตัวของเชษฐา ซง่ึ เหน็ ไดชดั วา
บาดแผลทเุ ลาลงเปน ลาํ ดับ สุขภาพสดชนื่ แขง็ แรงขนึ้ ยงิ่ ทําใหหลอ นยินดี ไชยยนั ตเขา มาโอบกอด
เขาไวอ ีกคนหน่ึง และจะพดู เชนไรบา งเชษฐาไมไ ดย ิน เพราะมวั แตต นื่ ตะลงึ ในขา วดนี ัน้ อยู สายตา
ของเขากราดสาํ รวจไปยังทกุ คน แลว มาหยดุ นิ่งอยูท ร่ี พนิ ทรผ ูก า วเขา มาถึงคนสดุ ทา ย
“รพนิ ทร หวงั วา ผมคงไมไ ดฝนไปนะ งานลาตวั ไอแ หวง ของพวกเราสําเร็จลงแลว ใช
ไหม?”
พรานใหญย มิ้ อยา งสาํ รวมตามลกั ษณะเดิมของเขา กมศรี ษะลง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1152

“ครับคุณชาย เราลม มันไดส าํ เร็จแลว เปน ความจรงิ ”

ครึง่ ช่วั โมงหลังจากน้ัน เชษฐากไ็ ดร บั ทราบเหตุการณในระหวา งการตดิ ตามลา พญาคช
สารรา ยโดยละเอียดท่ีสดุ

เช้อื พระวงศห นุมใหญห วั หนาคณะงงงนั ไป เมอ่ื ทราบวาไอแ หวง สนิ้ ชพี ดา วด้นิ ลงดวย
นา้ํ มือของนอ งสาวเขาเอง ซง่ึ เปนส่ิงเกินความคาดฝน มากอน อยา งไรก็ตาม เขาไมแ สดงอาการ
ตื่นเตน อะไรนกั นอกจากย้ิมนอยๆ หนั ไปมองดดู ารนิ ดว ยสายตาพิศวง แลว วา

“ไอแ หวง มกี รรมกับนอ ยมากอนแนๆ ถึงไดม าเลือกตายดว ยลกู ปน ของนอ ย อยา งไรก็
ตาม พข่ี อแสดงความยนิ ดกี ับนอ ยดว ยในโชคชยั คร้งั นี้ นอยทาํ ไดส มกบั ทีต่ ั้งใจไวทกุ อยาง”

สําหรบั เร่ืองซากของไอแ หวง ท่ตี วั มันเองเลอื กเขาไปหลบตายอยใู นถา้ํ ใตภูเขา หลงั จาก
ไชยยนั ตกบั นอ งสาวชว ยกนั เลาใหฟ งวา แงซายไดพ ูดขอรองไวเ ชน ไร เชษฐากน็ งิ่ เงียบไปครูใหญ
ใครครวญอยา งลึกซงึ้ แลว พยกั หนาเรียกแงซายเขามา

“เปน ความจรงิ หรือ แงซาย?”
“จริงครบั นายใหญ แงซายไมโกหก”
กะเหรีย่ งรา งยกั ษต อบหาวๆ
ดารินชว ยพูดขอรองมาพรอมทง้ั ยกเหตุผลขน้ึ ประกอบ เพ่อื ใหพีช่ ายยอมปฏบิ ตั ติ ามคํา
ขอรอ งของคนใชชาวดง เชษฐามองไปทางไชยยนั ตเหมือนจะหยงั่ ความเห็น สหายรกั ของเขาก็บอก
มาต่ําๆ วา
“มนั นาคิดไมใ ชน อยเหมอื นกันแหละในขอ น้ี ถาจะพจิ ารณาดตู ามถอ ยคาํ ของแงซาย และ
พฤติการณทเ่ี กดิ ขนึ้ แลวท้งั หมด”
เชษฐายกมอื ขน้ึ ลบู ปลายคาง สง สายตาไปทางพรานใหญผนู งั่ สงบอยู ถามความเหน็ เปน
ครงั้ สดุ ทา ย
“คุณคดิ วายงั ไง รพินทร?”
พรานใหญย ิม้ นิดหนึ่งตอบเสียงเรียบๆ วา
“ผมไมมีความคิดอะไรทัง้ สนิ้ ในเรื่องนี้ครบั ทุกสิง่ ทุกอยา งขน้ึ อยกู ับคณุ ชายเทานนั้ ”
อดตี ทานทตู ทหารบกหนั ไปจอ งแงซายอีกครัง้ แลวยิ้มให ดวงตาอนั ชาญฉลาดรอบคอบ
ของเขาเปนประกาย
“แกเปน คนพดู นอ ย แงซาย ฉะน้นั เมอื่ แกพดู ออกมา ฉนั จึงคดิ วา เราควรรับฟงแกไวบ า ง
อีกประการหนึ่ง เทา ที่รวมทางกันมา แกก็พิสูจนใ หเหน็ แลววา แกมคี ุณคา แกคณะของเรา มคี วามดี
ไวกบั ฉนั เปนสว นตัว เอาละ! เปน อนั วา ฉันยินยอมใหเ ปนไปตามคําขอรอ งของแก เราจะไมไ ปแตะ
ตองกบั ซากของไอแ หวงอกี เลย”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1153

แสงแหง ความปติปราโมทยผานแวบไปในดวงตาใหญงามคนู นั้ เสยี งหา วกงั วานดังตอบ
มาวา

“นายใหญเปนผูท่ีควรแกก ารเคารพยิ่ง”
แลว รา งตระหงานนั้นกก็ ม ลงโคง คํานบั พลางถอยหา งออกไป
“ปญหามนั มอี ยูเพยี งอยา งเดยี วเทานัน้ ”
ไชยยนั ตเ อย ขน้ึ อยา งกงั วล
“ชาวปาในละแวกนที้ ้ังหมด กาํ ลงั รอฟงขาวการตดิ ตามลา ไอแหวง ของคณะของเราอยู
อยา งเอาใจชว ย ทุกคนตอ งการกําจดั มัน ตอ งการรูใหแ นช ัดออกไปวา มนั ตายแลว พวกเขาจะไดโลง
ใจนอนตาหลบั เดย๋ี วนเ้ี ราปราบมนั อยมู อื แลว กจ็ ริง แตจ ะเอาอะไรไปแสดงหลกั ฐานใหพ วกนัน้ เช่อื
ได อาจหาวาเราหลอกใหก ็ได”
“ขอ น้ันไมส ําคัญหรอก”
ม.ร.ว.หญงิ คนสวย รบี ขัดข้นึ โดยเรว็ มองไปทางพรานใหญ
“พวกชาวปา ทกุ คนเคารพนับถือศรัทธา และเช่อื ฟง พรานใหญอ ยแู ลว ถา เขาบอกพวกนน้ั
เพียงคําเดยี ววา ไอแ หวง ตายแลว ทาํ ไมพวกนั้นจะไมเ ชื่อ อกี อยางหน่งึ ความจริงมนั กห็ นคี วามจริง
ไปไมพน ตอ ไปน้จี ะไมม ีโขลงของไอแหวง ไปสําแดงอิทธฤิ ทธ์ริ ังแกรังควานพวกบา นปา อกี แลว
อยางน้ันใชไ หมผกู อง?”
ประโยคหลงั หลอนถามเขาพรอมกบั รอยยม้ิ
รพนิ ทรเหลอื บตาข้ึน ก็เหน็ ดวงตางามเปน ประกายพราวใสจบั มากอ นแลว เขาหัวเราะ
ต่ําๆ กม ศีรษะใหห ลอนนิดหนง่ึ
“ผมไมท ราบวา พวกบานปาเหลา น้ี จะเคารพนบั ถอื ศรทั ธา หรือวาเชอ่ื ฟงผมสักขนาด
ไหน แตเหตผุ ลอกี ขอหน่งึ ที่คณุ หญิงวา ดจู ะศกั ด์สิ ทิ ธ์ิกวา...นนั่ คอื ความจรงิ ท่ีหนีความจริงไปไม
พน ไอแ หวง มนั ตายไปจรงิ ๆ แลว มันไมไปสรางความเดอื ดรอนใหใ ครอกี นับวนั พฤติการณข อง
มนั ก็จะเงยี บหายไปเหมอื นคล่นื กระทบฝง พวกเขารกู นั เองวามนั ไดตายแลวจริงๆ”
คาํ ตอบอันถอมตน และระมัดระวงั ตวั แบบทางการเชนนัน้ ของเขา ทําใหเ ห็นคอนนดิ ๆ
มาจากตาคูนน้ั เปนคอนทท่ี ําใหค นถกู คอนสุขใจอยูเงยี บๆ

คา่ํ คืนน้นั ตลอดทั้งแคมปส วางไสวไปดว ยกองไฟและเสยี งสรวลเสเฮฮารอ งราํ ทาํ เพลง
ของพวกลูกหาบตลอดจนพรานพื้นเมือง เชษฐาส่งั ใหน าํ เหลา ออกมาเลี้ยงพวกนนั้ อยา งเต็มทเ่ี ปน
การฉลองชัย มันเปน คนื แรกท่คี กึ คักเบกิ บานทส่ี ดุ นับตง้ั แตเดนิ ทางเขา ปามา บรรยากาศเต็มไปดว ย
ความแชมช่ืนยินดี

ดารนิ วราฤทธ์ิ กลายเปน ราชินีของพวกลกู หาบและพรานพ้นื เมอื งทกุ คน ท้ังหมดพากัน
พราํ่ พูดสรรเสรญิ ถึงหลอ น เตม็ ไปดว ยความเล่ือมใสศรทั ธาและยําเกรงย่งิ ไมเ ปน ปญหา...ขาวไอ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1154

แหวงลมลงดวยฝม อื ของหลอน จะตอ งกระจายออกไปทวั่ ตลอดท้ังละแวกปา ใกลแ ละไกล ภายหลงั
จากทคี่ นเหลานีไ้ ดแ ยกยายกนั ออกไปแลว พวกเขาจะเลาลือกนั ไปอยา งไมม วี นั จบส้นิ ...นายผูหญิงผู
สวยราวกบั เทพธดิ า ดบั พญาคชสารรา ยสมญากระเด่ืองท่ีพรานทง้ั หลายติดตามลามาเปนเวลาชา
นาน ลงดว ยกระสุนประกาศติ เพยี งนดั เดียว การลมมหงิ สาของหลอ นในครงั้ แรก คนเหลา นก้ี ย็ ังไม
กระตอื รอื รน สนใจมากมายนกั ตางคดิ แตว ามันอาจเปน การบงั เอิญ แตการลมไอแหวง ซํา้ สอง มนั
ขจัดความสงสยั ทั้งมวลของพวกเขาออกไปหมดสนิ้

หลอ นคอื ‘เจา แม’ ของพวกเขาโดยแท!!

ในกระโจมพกั หลงั อาหารคา่ํ ทกุ คนตกอยใู นอารมณของความสขุ ผิดไปกวาทกุ คนื ดาริน
ผุดผาดสะคราญอยูในเสอ้ื คลมุ สีกานมะลิ ปลอ ยผมสยาย มันเปน คนื แรกทหี่ ลอนปลอ ยตวั ปลอ ยใจ
อยา งสบายเหมือนกับอยใู นคฤหาสนของตนเองนับตง้ั แตร อนแรมมา ใบหนา สกุ ปลง่ั ราวกับผิว
มะปรางกระทบแสงไฟเปนยองใบดว ยฤทธิ์บรัน่ ดี

พรานใหญผูผละออกไปรวมกลุมกับคนของเขาเมอ่ื ตอนหวั คาํ่ และถกู เชษฐาใหคนไป
เรียกเขา มาสนทนาดว ยอกี ครงั้ โผลเขามาเห็นภาพของนกั มานษุ ยวิทยาสาวดวยอาการงงงนั อดท่ีจะ
พศิ วงไมไ ดว า สตรีสาวสะคราญโฉมผนู น้ี ะหรอื ท่คี ลานลากไรเฟลเคยี งคูกับเขา บกุ ปา ฝา หนามมุง
เขา หาโขลงชา งรายเม่ือวานท่แี ลว หวนคิดถงึ ภาพตอนนัน้ แลว ทําใหแทบจะเชอ่ื เสียมไิ ด. ..ความ
งดงามอันนา ทะนถุ นอมดงั เชน ทเ่ี ห็นอยใู นขณะน้ี มนั ชางคา นเปน ตรงกันขามกับความบกึ บนึ กราว
แกรงเทียมอกสามศอก จากพฤตกิ ารณท ผ่ี า นมาราวกับจะเปน คนละคนกนั ทีเดยี ว

หลอ นคร่ึงนงั่ คร่งึ นอนอยบู นเตียงผาใบ ทอดปลนี องอันเปลา เปลอื ยผดุ ผอ งใหแ งซายผนู ั่ง
อยบู นมา เตย้ี ปลายเตียง นวดเฟนประคบนา้ํ รอนอยู พอเหน็ เขาแหวกประตกู ระโจมโผลเขา มา ก็
สะบดั ชายเสือ้ ตวั ยาวอันงามระยบั คลุมนองไว พยกั หนา กับแงซายเปน ความหมายใหหมดหนา ท่ไี ป
ได ผุดลุกข้ึนยนื คลายสายรัดเอว เลิกคิ้วนดิ หนึง่ เมื่อเห็นเขาจอ งมองมาที่หลอน

“ขออนญุ าตนอนใหส บายในชดุ อยา งนหี้ นอ ยนะ นายพราน เช่อื วาคงไมม ีเหตฉุ กุ เฉนิ
อะไรเกดิ ข้นึ อกี สาํ หรับท่นี ”่ี

รพินทรช ดิ เทา ตรงกม ศีรษะให เดินเขาไปท่ีโตะ สนาม อนั มเี ชษฐากับไชยยันตร อคอยเขา
อยูแ ลว ทั้งสองกาํ ลังศกึ ษาแผนที่โดยสงั เขปของเสนทางเดนิ จากหลม ชา ง ไปยังเทือกเขาพระศวิ ะท่ี
เขามอบไวใหก อนแลว

“เสรจ็ ศึกไอแ หวง โลง อกไปเสียที ตอไปนกี้ ม็ ุง เขาแผนการเดมิ ของเราไดแ ลว”
เชษฐาพดู ย้ิมๆ มองจบั อยูท ใ่ี บหนา พรานใหญ
“พรงุ นีเ้ ราพกั กันอยทู นี่ อี่ ีกสกั วนั พอมะรนื ก็เคล่ือนยายมงุ หลม ชางเลย”
“สุดแลวแตคณุ ชายเถิดครับ วาแตการเคล่ือนยายเดนิ ทาง จะเปน อนั ตรายอะไรกับ
บาดแผลของคณุ ชายหรือไมเ ทา นน้ั แมจ ะนงั่ ไปในเกวยี น มันก็สะเทอื นมากเหมือนกนั ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1155

“เร่ืองนี้ผมหารือนอยแลว เขาบอกวาไมเปนไร ความจริงแผลของผมกค็ อยยังชวั่ มากแลว
และดขี นึ้ ทกุ ที ผมอยากใหไ ปถงึ จุดเรม่ิ ตน ของเรา คอื ทหี่ ลม ชา งน่ีเสียกอน แลว ไปพักรออยทู ีน่ นั่
จนกวา ผมจะเรียบรอ ย เราจงึ เร่ิมเดนิ ทาง ยดึ หลม ชางเปนท่พี ักฟนไปในตัว”

“ถา ง้นั ก็ตกลงครบั ทางผมไมมอี ะไรขดั ขอ ง อันทจ่ี รงิ ถา ไมหวงเร่อื งบาดแผลจะอกั เสบ
พรุงน้ีออกเดนิ ทางเลยกย็ ังไหว”

หวั หนา คณะตบไหลเขา ย้มิ ละไม
“พกั เสียอกี วนั เถอะ เปนการพกั ใหสําหรบั คณุ และพวกเราท่ีไปสะบกั สะบอมกราํ หนัก
มาแลว เอาแรงไวสักวนั หนง่ึ เราไมม ีอะไรทจ่ี ะเรง รอ นรบี ดว นกนั เกนิ กวาเหตุ การทปี่ ราบไอแ หวง
ลงไดสําเร็จ ทาํ ใหผ มสบายใจมากท่สี ดุ หมดเร่ืองกงั วล แลว จะไดเรม่ิ งานแทจรงิ ของเราเสยี ที”
เขากม ศรี ษะลงแทนคําตอบรับ ไชยยันตกส็ อดถามมาวา
“ระยะทางจากน่ถี งึ หลม ชา งเราใชเวลากนั กว่ี ัน?”
“ประมาณ 3 วันครบั หมายถงึ ไปดว ยขบวนเกวยี นของเราท้ังหมด แตถ า เดินกันแบบตวั
เปลาตดั ทางขึ้นเขา กเ็ พยี งสองวันเทา นน้ั เราคอยๆ เดินกนั ไปตามสบายกไ็ ด”
“หมบู านหลม ชางหนาแนน มคี นอยูส ักขนาดไหน?”
“ก็ประมาณสกั สามสิบกวาหลังคาเรอื นครบั เปน หมูบานแหลง สดุ ทา ยท่ีผมเคยสาํ รวจพบ
หา งออกไปทางดานตะวันตกเฉียงเหนอื ของหนองนา้ํ แหง อันเปน จดุ เร่ิมแรกของเรา จัดวา เปน
หมบู านใหญแหงหนึ่งทเี ดยี ว พวกน้ันฝง รกรากถาวรอยกู ันที่นั่นมานาน ไมเ คยปรากฏวารา งเหมอื น
หมูบ านอน่ื ๆ ผมเชอ่ื วาเม่อื ไปถงึ ท่ีน่ัน เราอาจพบหลกั ฐานอนั เปนขา วของคุณชายอนชุ า หรอื ชด
ประชากร ทที่ ิ้งไวใ หแ กพ วกน้นั เพราะเอาติดตัวไปไมไดเหลืออยูบา ง ครง้ั สุดทา ยผมยังเหน็ เกวียน
ของคณุ ชายอนชุ าอยูทน่ี น่ั เลย”
การเอย ถึง ม.ร.ว.อนชุ า วราฤทธ์ิ หรอื นกั แสวงโชคผูใชน ามปลอมวา ชด ประชากร สรา ง
ความเงียบงนั ใหแ กบ รรยากาศภายในเตน็ ทข ึ้น คณะนายจางของเขาท้ังสามพากันนงั่ งนั กันไปครู
ใหญ สหี นา เศราหมองลงดวยความปรวิ ติ ก ดารินทอดสายตาเหมอ ลอยนงั่ หกั นว้ิ เงยี บขรึม เชษฐา
ถอนหายใจเบาๆ สว นไชยยนั ตหยิบบหุ รีข่ น้ึ มาจุดสูบ แลว กลา วขน้ึ ขรมึ ๆ
“ทหี่ มูบานหลม ชา งนี่ คณุ พอทีจ่ ะเกลยี้ กลอมใหพ วกชาวบานไปเปนลกู หาบไปกับเรา
ดวยไดไ หม ถา ไดกจ็ ะสะดวกขึน้ อกี ไมใ ชน อย ของจาํ เปน ของเรามีมาก ไดอีกสักสามส่คี นกค็ งพอ”
พรานใหญนงั่ คดิ แลวกบ็ อกวา
“คณุ ชายอนุชาไดล องพยายามดกู อ นเราแลว ครบั แตไ มสาํ เร็จ พวกน้นั ไมยอมไปดว ยเลย
แตผมจะพยายามลองพูดกบั พวกน้ันดอู กี ที เพราะถงึ อยา งไรเรากต็ องไปพกั กนั ทน่ี ัน่ นานพอสมควร
ทเี ดยี ว จนกวา ขาคณุ ชายจะหายเปนปกต”ิ
“ถึงพวกนนั้ จะไมยอมไปดว ยก็ไมเปน ไร พวกเราบกุ กันไปเกาคนตามอตั ราเดมิ นี่แหละ”
หวั หนา คณะพดู ขึ้นรวมๆ พลางหัวเราะอยใู นลําคอ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1156

“ความจรงิ ถาจะถอื ตามเคล็ด จาํ นวนคนของเราที่จะไปดวยกนั กเ็ ปน เลขมงคลอยแู ลว
ฝายรพนิ ทรหา คน พวกเราสามคน สมทบกบั แงซายอกี หนึง่ รวมเปน เกา พอดี เปน ตายรายดีอยางไร
ไปรเู อาขางหนา วาอันทจ่ี รงิ แลว ทีมเกาคนของพวกเราแขง็ เปรย๊ี ะ พอทีจ่ ะเผชญิ กบั ทุกส่ิงทุกอยางได
ท้ังนัน้ และกเ็ ปนกําลังคนทพ่ี อเหมาะพอเจาะ ไมมากไมน อย อนชุ าเสียอกี เขาบกุ แดนมรณะกับ
เพอื่ นตายอนั เปน พรานพื้นเมืองเพียงสองคนเทานัน้ ”

“แลวผลของมนั กค็ ือ อนุชากลายเปนคนสาบสญู ไปจนกระทั่งบดั น”้ี
สหายของเขาพมึ พาํ มาดว ยอาการเศรา ๆ ลกุ ข้ึนเดินไปวางมือลงบนไหลของอกี ฝายตบ
เบาๆ สว นตามองไปท่ีพรานใหญ พดู ตอ มาวา
“ของมนั แนนอนอยแู ลว วา ถา ไมไ ดคนเพมิ่ เตมิ จรงิ ๆ เรากไ็ ปกนั แคเกา คนน่ี แตถ าบงั เอิญ
มีคนอาสาสมคั ร มนั ก็ย่งิ ดีขน้ึ อีกอยา งท่บี อกแลว เกยี่ วกับสมั ภาระ ลําพังพวกเราสามคนนนั้ อยาง
เกงทีส่ ดุ กเ็ พยี งแคยา มหลังตดิ ตัวกนั คนละใบเทาน้ัน ตอ งคดิ กันใหรอบคอบทเี ดยี ว เก่ียวกบั นํ้าหนกั
สมั ภาระจําเปน ทจ่ี ะตองเอาไปดว ย เรารอนแรมมันไปอยา งไมม ีกาํ หนดแนนอน และไมร แู นว า จะ
เผชญิ กับอะไรบาง แตก พ็ อจะรวู ามันมหาวบิ ากขดี สดุ ทีเดยี ว เพราะฉะนนั้ สง่ิ ของท่ีจะนําตดิ ตวั ไปจึง
เปนเรือ่ งทตี่ อ งคํานงึ ถึงมนั มากทีส่ ุด ถามันเกิดขาดแคลนข้ึนมา การเดินทางจะพบกบั อปุ สรรค”
เชษฐาองึ้ ไปดว ยคําพดู อนั รอบคอบของไชยยันต ระหวา งท่หี ัวหนา คณะกําลงั ใชค วามคดิ
รพนิ ทรก็บอกมาวา
“ถาเราออกจากหลมชางตามทีมเดิมของเราเกา คนน่ี กแ็ ปลวา เรามีลูกหาบอยหู าคนครบั
พรานของผมส่ีคน และแงซายอีกคนหนึ่ง ท้งั หาคนนี่จะทําหนา ท่ีหาบหาม”
ดารินเคลอ่ื นชา ๆ เขามารวมกลมุ การสนทนาหารือนน้ั เมอื่ รูสึกวา ปญ หาหนกั ใจนา คดิ
กําลงั เกิดขนึ้ หลอนถามแทรกเบาๆ ขึน้ วา
“คุณคาํ นวณไวแลว หรอื ยงั พวกพรานของคณุ รวมทงั้ แงซาย อันจะทาํ หนาทเี่ ปน ลกู หาบ
นี้ คนหนงึ่ จะแบกน้ําหนกั ไดป ระมาณสกั เทาไหร ระหวา งการเดนิ ทาง?”
“เตม็ อัตราศกึ กไ็ มเกนิ คนละ 30 กโิ ลกรมั ”
เขาตอบโดยไมตอ งคดิ
ทงั้ สองมองดตู ากันเอง ไชยยันตย กมือขึ้นลูบปลายคาง
“หาคน กเ็ อาไปไดป ระมาณไมเกิน 150 กโิ ลกรมั เจอเอาขา วสารอนั เปนเสบยี งสําคัญ ก็มิ
ปาไปกวา ครง่ึ ของน้ําหนักของท้ังหมดแลว หรอื ”
เชษฐาสั่นหนา ย้มิ เกรียมๆ
“การเดนิ ทางของเราในครั้งน้ี เรื่องเสบยี งตองถือเปน เรือ่ งจําเปน นอยที่สดุ ถามวั ไปคดิ พงึ่
ขา วสารอยู กไ็ มตองไปกนั เทานนั้ ขาวสารจาํ นวนสกั เทา ไหรก ัน จึงจะพอกินในจาํ นวนของคนเกา
คนท่ีเดินไปอยางไมร กู ําหนดเวลา และถาขา วสารหมด มแิ ปลวา การเดินทางของเราชะงกั อยเู พยี งแค
นน้ั หรือ เพราะฉะนน้ั เราทกุ คนตองรับรูไวลวงหนาวา เราจะหาอาหารประทังชวี ติ ไประหวางทาง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1157

ซึ่งแนละ เน้ือสตั วยอมเปนหลัก เสบยี งของเรากเ็ อาไปบางเหมือนกนั แตพอประมาณเทานนั้ จะใชก็
ตอเมอื่ จําเปน จริงๆ โดยหาอาหารอ่นื ไมไ ด เมือ่ เราตดั ภาระเรื่องน้ําหนักของเสบยี งไปเสยี ได ใน
จาํ นวน 150 กโิ ลกรัมทีเ่ ราจะเอาตดิ ตวั ไป กไ็ มใชน าํ้ หนกั ทน่ี อ ยเกนิ ไปนัก สาํ หรับอุปกรณจําเปน
อืน่ ๆ”

“เอางั้นหรือ?”
ไชยยนั ตหนั ไปถามพรานใหญ
“คณุ ชายพดู ถกู แลวครับ เราจะมามวั คาํ นึงถงึ เสบยี งอยูไมไ ด เพราะไมช า กเ็ ร็วจะตองหมด
ลงแนสาํ หรับการเดินทางไมมกี าํ หนดของเรา เสบยี งเปนเรอื่ งที่จะหาเอาดาบหนา นาํ้ หนกั ของ
ขาวสารจึงควรเปลีย่ นมาเปน นาํ้ หนักของลูกปน และเคร่อื งเวชภณั ฑเปนอนั ดบั แรก”
“ถางน้ั กห็ ายหว ง”
อดีตนายทหารปนใหญนกั ผจญภัยวา แลว หนั มาตบแขนเพือ่ นสาว ผูเ มม รมิ ฝปากครุนคิด
อยู อดไมไดท จี่ ะมอี ารมณข นั
“เย็นใจไดแ ลว นอย ตอไปน้ีเธอเห็นจะไดลมิ้ รสก้ิงกา ตะกวดหรอื มายกง็ ูแนๆ ไปหัดกิน
เสียทหี่ ลม ชา งกอนก็ไดย ังพอมีเวลาถม”
นกั มานษุ ยวทิ ยาสาวย้ิมจืดๆ แตแววตาเดด็ เด่ยี วปราศจากแววพรนั่ พรึง
“ไมต องเปนหว งหรอก บอกแลววาเมือ่ ถงึ เวลา ฉนั ทาํ อะไรทกุ สง่ิ ทกุ อยางไดเหมอื นพวก
เราทกุ คน”
พลางหลอ นกท็ อดสายตาไปทางรพินทร พูดเนบิ ๆ วา
“คาํ พังเพยเขากลา วกนั ไวว า ‘ในนาํ้ มีปลา ในนามีขาว’ ทีน้ีในปา ละ จะมเี นอ้ื เสมอไป
ไหม?”
พรานใหญย ม้ิ กวางๆ เขาอา นขอ กงั วลใจของหลอนไดถ ูก แมว า มันจะแฝงอยูล กึ ลํ้าจน
สายตาผาดๆ คนไมพบ...ผหู ญิงยอ มหนีนสิ ัยของผูหญงิ ไปไมพ น นน่ั ก็คือมกั วติ กกริ่งเกรงอยูเสมอ
ไมว าจะกราวแกรงสกั ปานใด
“เสมอไปครับ แตม ีขอแมวา เราจะพบมนั หรอื ไม และก็บอ ยเสยี ดวยขณะทีเ่ ราตอ งการ
อาหาร ไมม สี ัตวช นดิ ทคี่ วรจะเปน อาหารไดโผลมาใหเ ห็นเลย แมว าจะเดนิ หากันเปนวันๆ อนั นเ้ี อง
ท่ฝี ก นิสยั ของนกั เดนิ ปา ใหรูจักกนิ ไมเลือก เพ่ือประทงั ชวี ติ ไวพลาง ขออยางเดยี วเทา นน้ั สิ่งท่ีกนิ ทํา
ใหอ มิ่ และไมเปน ภยั แกช วี ิต”
“ไมต องหวงหรอกนา นอ ย”
เพอ่ื นชายซอ นยิม้ สัพยอกมาอกี อยา งหนา ตาย
“รพินทรเ อย แงซายเอย ไหนจะพรานพน้ื เมอื งผูชํานาญอกี ถึงสี่คน รวมเปนมือดตี งั้ หก
คน เปนพ่เี ลยี้ งไปดว ยอยูแ ลว อยางไมไ ดอ ะไรเลยกข็ อรบั ประกันใหไดล วงหนา วา พอจะหาเขยี ด
หรือก้ิงกอื มาใหเ ธอขยอกได ไมตองกลัวอด”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1158

ทุกคนหวั เราะยกเวน นกั มานษุ ยวทิ ยาสาวคนเดียว หลอ นฟาดกาํ ปน ไปทหี่ ลงั ของเพ่อื น
ชายดงั บกึ แลว เดนิ กลับไปน่งั บนอะไรอบุ อบิ อยูที่เตยี งตามเดมิ

เชษฐาชวนพรานใหญรว มดม่ื และสนทนาสอบซกั ถึงแผนการคืบหนา พอเปน สงั เขปจน
เวลาส่ที มุ เศษ จงึ อนญุ าตใหเ ขากลับไปพกั ผอ นสวนตนเองเตรียมเขานอน

รพินทรโ ผลพน ประตูกระโจมพกั ของนายจา งออกมา ก็สวนกบั ดารนิ ตรงหนา เต็นท
หลอ นผละออกจากกระโจมพกั ไปตง้ั แตเ มอ่ื ไหรไมทราบ คงจะออกไปเดินเลน รอบบรเิ วณแคม ป
และสังสรรคกับพวกลูกหาบท่ดี ่ืมกนิ สนกุ สนานกันอยู และเพ่งิ จะกลับเขา มา

พรานใหญก า วหลบไปเสียทางหนึง่ ใหพ น ประตูกระโจมเปด ทางใหแกห ลอ น แตหญิง
สาวคงยืนนิ่งอยกู ับที่ มือท้งั สองซกุ อยูในกระเปา เสื้อกาวนต วั งาม ลมเยน็ เปา เสนผมสยายปลวิ ไสว
เอียงคอนิดๆ

“อยใู นไนทก าวนแ บบน้ี คณุ หญงิ ควรจะพักผอ นอยใู นเฉพาะกระโจมเทาน้นั ไมควร
ออกไปเดนิ ขา งนอก”

เขาเปน ฝา ยพดู ข้ึนเบาๆ
หลอ นไมสนใจกบั คาํ ตงิ นั้น กลบั บอกมาเนบิ ๆ วา
“เสร็จศึกไอแหวง กลบั มาถงึ คายพกั แลว เมื่อไหรจะถาง ‘ปา ’ ใตคางออกเสียที มนั รกลกู
ตาเหลอื เกิน”
เขาเกือบสะดงุ ยกมือขน้ึ ลูบปลายคางอนั สากคร้มึ ไปดวยหนามโดยไมต ้งั ใจ แลว หัวเราะ
หึๆ ในลําคอ
“ตอ งขออภัย ผมไมมเี วลาจะคํานึงถงึ มันอยู ถา มันทาํ ความราํ คาญให ‘นายหญงิ ’ กจ็ ะถาง
มันออกเสยี แตขอผลดั เปน พรุงน”้ี
ราชสกุลสาวเลิกคิ้ว แยม รมิ ฝป ากออกมานอ ยๆ กวาดตาดูรางขะมุกขะมอมแขง็ แกรง ท่ยี นื
ตรงหนา คลายจะสาํ รวจตรวจสอบใหตลอดทงั้ กาย ครั้นแลวก็มาสะดดุ นงิ่ อยทู ข่ี อ มอื ของเขา คว้ิ
ขมวดเล็กนอย รอยยม้ิ จางหายไปกลายเปนความเครงขรมึ
“เอะ! ผาของฉันที่พันไวให หายไปไหนแลว?”
พรานใหญก มลงที่ขอมอื ดานนัน้ ซ่ึงบัดนีม้ ีผากอซพนั อยหู นาแนน แลว เหลือบข้นึ กพ็ บ
ดวงตาสีดาํ สนทิ จอ งเปง มาโดยไมก ะพริบ
แทนคาํ ตอบ เขาบรรจงแกป มผากอซทผ่ี ูกเอาไวอ อกชาๆ คลีใ่ หพน ออกไป พอมนั หลุด
ออกมา หลอนก็เหน็ แพรพนั คอสีรุงทต่ี นเองเปน คนพันไวใหแ กเขาในคืนหน่งึ ยงั คงกระชบั ตดิ อยูที่
ขอ มืดดานนน้ั ในลกั ษณะเดนิ ไมม ีอะไรเปลี่ยนแปลง ทห่ี ลอ นไมเหน็ แตแรกกเ็ พราะผา กอซผนื นั้น
พันทบั หมุ ไวอกี ช้นั หน่งึ เทาน้นั
แววตาเครง เครียดมึนตงึ คนู นั้ ระรนื่ พราวใสขึ้นตามเดิม แตยงั คงปน หนาขรมึ
“นึกวา แกะทิ้งไปเสียแลว อกี ทาํ ไมจะตอ งเอาผา พันแผลทบั ไวอกี ชน้ั หนึง่ ดวย?”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1159

“ของมีคา กค็ วรจะตองทะนถุ นอมไมอ ยากใหเ ปรอะเปอน ขะมุกขะมอมเสีย”
“พันหุมไวตงั้ แตเ มอ่ื ไหรน ?่ี ”
“วนั รุงข้ึนของคืนทเี่ จาของผากรุณาพนั ไวใ หคืนนน้ั ความจรงิ เจา ของผานาจะสงั เกตเหน็
ต้ังนานแลว แตบางทคี งเปนเพราะ...”
“เพราะ? อะไร? ทําไมไมพูดใหจ บ”
“เพราะหลังจากพันไวใหแ ลว ก็ไมไ ดส นใจอะไรดว ยอกี ลืมไปเลย แตส าํ หรับผรู ับ แนละ
...จําตลอดไปไมมีวนั ลืม”
หลอ นน่ิง รมิ ฝปากเผยอเหมอื นจะพดู อะไรออกมา แตแ ลว กก็ ระซิบมาเพยี งส้นั ๆ วา
“ราตรีสวัสด”์ิ
แลวกห็ ันหลงั เดนิ ผละเขา ประตูกระโจมไป
มนั เปน ราตรอี นั ราบคาบสันติสขุ ภายใตแ สงเงนิ ยวงของสกาวจันทรท อี่ าบแอรมลงมาท่ัว
เหลี่ยมไศลไพรพนา ขณะทท่ี อดรางลงนอน ทอดสายตาทอดมองลอดวงลอเกวยี นขน้ึ ไปยังเดอื นที่
ลอยควางเจดิ แจม กลางเวหา โสตของเขาแวว เสียงทมุ ลกึ กงั วานแผวในทวงทาํ นองรักของลาํ นาํ เพลง
ชาวเขา ดงั ลอยมาจากทใี่ ดทหี่ นึง่ แมจะไมเ ห็นที่มาของเสยี งก็จําได. ..
แงซาย เจา หนมุ พเนจรผลู ึกลับ!

รงุ ข้ึนเปน วนั แหง การพักผอนตลอดทง้ั วัน ตามคําสั่งของหัวหนาคณะ
พอถัดมาอีกวนั แคม ปอนั ปลกู สรา งเปน ระยะเวลายาวนานกวา อาทติ ย กถ็ กู ร้ือถอน
ขบวนเกวยี นเร่มิ เคลอ่ื นยา ยจากปา หวายมงุ ตะวนั ตกเฉยี งเหนือตอไป การเดนิ ทางเปน ไปตามสบาย
ไมม อี ะไรเรง รอ น เชษฐาผตู กอยูในฐานะพกิ ารชว่ั ขณะ โดยสารไปในเกวยี นโดยมี ม.ร.ว.หญงิ ดารนิ
นง่ั เปน เพอื่ นอยดู วย สว นไชยยันตนัน้ ลงมาเดนิ อยเู คยี งคูกบั รพนิ ทรในบางครั้งบางคราว พอเม่อื ย
เขากก็ ลบั ขึ้นไปนง่ั บนเกวยี นกบั เพอ่ื นท้ังสอง สลบั กันอยเู ชนนนั้
รอนแรมผานทุงโลง ดงทึบ ขนุ เขาลาํ เนาหว ยกนั ไปเปน ระยะ ทา มกลางภมู ภิ าพอนั
สวยงามตืน่ ตาระคนกับความนา สะพรงึ กลัว ไมพบพานหมูบานหรือว่แี ววของมนษุ ยใ นระหวา งทาง
ใหเ หน็ นอกจากสัตวปา ขนาดเลก็ ซง่ึ นานๆ จะปรากฏผานหนาขบวนเกวยี นใหเหน็ สักครง้ั
บางขณะก็ตดั ไปในทามกลางละอองฝน ทีเ่ ปนมานปกคลมุ ทบึ อยทู ั่วไป และบางขณะ ก็
กรํากนั ไปกลางแดดอนั แผดเปร้ยี งอบอาว พวกพนั ธุไมแ ละสตั วประเภทนกเรม่ิ จะมลี กั ษณะแตกตาง
ออกไปจากเทา ทเ่ี คยผา นมาแลว ทวิ เขาทแ่ี วดลอมอยูรอบดาน ก็มีสณั ฐานเปน รปู ประหลาดนาพิศวง
บางลกู แหงแลง มองเหน็ โลง โลน มีแตกอ นหนิ และบางลูกกป็ กคลุมหนาทึบเขียวชอุมไปดว ยตน ไม
พอตกคาํ่ กป็ ลดเกวียนต้ังแคม ปช ั่วคราวขน้ึ พักนอนแรมคืน ครั้นรงุ ขึ้นกอ็ อกเดนิ ทางตอ
ไมม เี หตกุ ารณร ายใดๆ เกดิ ขน้ึ อีกเลย นบั ตงั้ แตไอแหวงถกู พิชติ ราบคาบลง การเดินทาง
คืบหนาเปนไปอยางสะดวกดายปลอดโปรง ยิง่ บางเวลาขณะที่ขบวนเกวยี นตัดผานทงุ โลง จะ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1160

มองเห็นฝูงววั ดาํ วิ่งขนานกับขบวนเกวยี นฝงู ใหญในระยะหางๆ อยูเปน เวลาอดึ ใจใหญ กอ นทจี่ ะ
แยกตวั หายเขาดงไป บางทลี ะมั่งและฟานอนั เปนสัตวประเภททห่ี าดไู ดย ากกระโจนตัดหนา ผา นให
เหน็

และครง้ั หน่ึงในเวลาโพลเพลก อ นท่ีจะถึงตาํ แหนง หยดุ พักวางแคมป ขบวนเกวยี น
ทง้ั หมดเดนิ สวนทางกับชา งโขลงหนึง่ ประมาณสิบกวา ตวั ระหวา งท่ีเดินลงจากเนิน ทําเอาเกดิ
ปน ปวนอลหมานไป ทุกคนเตรียมพรอมทจ่ี ะรบั มอื แตก ็เปนโชคดีสําหรับสตั วปาและมนษุ ยด ว ยกนั
ท้งั สองฝา ย เจา คชสารทน่ี ําฝงู โดยแมแ ปรกเปนฝายหลกี ทางใหแกมนษุ ย หนแี ยกหลบเขาปา ขา งทาง
ไป เชษฐาออกคาํ สัง่ หามเด็ดขาดไมใ หย งิ สตั วปา ชนิดใดท้ังส้นิ โดยไมจ าํ เปน

ภาพของชวี ติ สัตวท่ไี ดพ บเหน็ มันทอ งเทย่ี วหากนิ กนั อยูอยา งเสรตี ามธรรมชาตนิ น้ั เปน
ความตรงึ ตราประทบั ใจแกค ณะนายจา งทงั้ สามอยา งยิ่ง เดย๋ี วนไ้ี มม ใี ครคดิ ท่ีจะลา มนั อกี แลว นอก
จากพะวงถึงการเดนิ ทางอยา งเดียว

เยน็ ของวันตอมา ขณะที่ผา นทงุ แฝกสลบั ไปกับหญา คา เลาะเลยี บไปตามตีนเขาลูกหนง่ึ
คาราวานเกวียนกผ็ า นเขา ไปในไร ซากเหลอื รอ งรอยพอใหสงั เกตเหน็ ไดว า ครัง้ หนงึ่ มันเปน แหลง
เพาะปลูก แตถ กู ทอดทิ้งใหร กรางวางเปลา ขณะนน้ั ตะวนั ต่าํ ลงทกุ ขณะ แดดผตี ากผา ออ มโรยลงมา
อาบบรเิ วณไรร าง ซึง่ อยใู นระหวางปา โปรงและดงไผน น้ั แลเห็นใบไมเปนสีแสดแสบตาไปหมด
เสียงหมาปาเหา หอนเยอื กเยน็ วังเวงมาเปนระยะ

พรานใหญผเู ดนิ นาํ อยูเบ้อื งหนา หยดุ ยืนชะงกั เลก็ นอย กวาดสายตาไปรอบดานพรอมกบั
ควักบุหรีอ่ อกมาจุดสบู เขายนื รอจนกระทงั่ เกวยี นคนั ทค่ี ณะนายจา งนงั่ เคลือ่ นเขา มาถงึ

“ถงึ พเุ ตยท่ีเราจะหยดุ พกั กนั คนื นแ้ี ลวไมใ ชห รอื ?”
เชษฐาผตู ลอดเวลามีแผนทห่ี ยาบๆ ศึกษาอยใู นมอื รองถามมา
จอมพรานเสยปก หมวกทห่ี ลบหนา อยใู หข น้ึ ไปกองอยกู ลางศีรษะ ควา ชายผาเคยี นเอวขน้ึ
ซบั เหงือ่ หัวคว้ิ ขมวดอยางครุน คิดพิศวงเรน ลับ
“ครบั ทนี่ ีแ่ หละพเุ ตย”
“หนองนา้ํ อยทู างดา นโนน แลว กห็ มูบา นพวกกะเหร่ยี งละ?”
ไชยยนั ตด ึงแผนท่จี ากมือเชษฐาไปดู แลว ลกุ ขึน้ ยนื บนแอกเกวยี น พยายามกวาดสายตา
ไปรอบๆ
“หมูบ า นอยูท างดา นขวามือนน่ั ครบั ในระหวา งดงไผห างปากทางเขาทเี่ ห็นออกไป
ประมาณกโิ ล สวนหนองนํ้าอยูใ นปา แดงดา นซา ย”
“วา แตเ ราจะตง้ั แคมปค ืนนีก้ นั ทไ่ี หน ในหมบู านหรือวา ท่หี นองนํา้ ”
ไชยยนั ตเปรยถามขอความเหน็ รวมๆ เชษฐากต็ ดั สนิ มาวา
“ใกลน้าํ ไวกอ นดกี วา สะดวกดี ระยะจากหนองนํา้ กับหมูบา นไมหางกันมากนัก ต้งั แคมป
เสร็จเราคอยเขา ไปเยย่ี มพวกในหมูบาน หรือจะใหค นไปเชญิ นายบา นมาคุยกบั เราทแี่ คมปก ไ็ ด เขา

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1161

ไปตั้งแคม ปใ นหมูบ าน รบกวนพวกเขาเปลา ๆ อยา งนอ ยเขาก็ตองตอ นรับเราเอกิ เกริกยงุ ยากสาํ หรบั
เขาใชท ”ี่

รพินทรน ่ิงเหมือนจะคิดอะไรอยอู ีกอดึ ใจ กป็ องปากตะโกนบอกเกวยี นคนั หนา แลว โบก
มอื ทําสญั ญาณใหรวู าใหน าํ เกวยี นมงุ ไปทางปา แดง อนั เปน ตําแหนง ทีต่ งั้ หนองนาํ้ โดยคําสั่งของ
หวั หนา คณะ พลางตนเองก็เรง ฝเทาผละจากเกวยี นของนายจา ง ตามหลงั เกวยี นคนั หนา ไป

“สังเกตหรือเปลา ทาทีของพรานใหญมอี ะไรเปน กงั วลพกิ ล”
เชษฐาผูร อบคอบเอยข้ึนเบาๆ กบั สหายของเขา ไชยยนั ตห นา ตื่น
“ทําไมหรือ?”
“ก็บอกไมถูกเหมอื นกนั รูสกึ เพยี งแตว า รพนิ ทรกาํ ลงั คิดอะไรอยบู างอยาง ลกั ษณะของ
หมอแบบนไ้ี มอ ะไรก็อะไรสักอยา งจะตองเกดิ ขึ้นเสมอเทา ที่สังเกตมา”
“ฉนั ไมเ ขา ใจ มันจะเกดิ อะไรข้ึนทาํ นองไหน”
“ฉนั ก็ไมรเู หมอื นกัน”
“แกคดิ ไปเองมัง้ ถามีอะไรรพนิ ทรก็นาจะบอกกับเราแลว ”
ดารินนัง่ ฟงสองชายพูดอยเู งยี บๆ หวั เราะออกมาเบาๆ เอยแทรกขึน้ วา
“อยากรูไหมละ อะไรเปน ความคดิ ความอานของพรานใหญอยูในขณะนี”้
พชี่ ายและเพ่ือนหนั มามองดหู ลอ นอยางแปลกใจ
“ทําไม เธออานความคิดเขาออกงน้ั หรอื ?”
ไชยยนั ตถามโดยเรว็
“ฉันนะอานไมออกหรอก แตคนอานออกมี คนคนนจ้ี ะเปนกระจกเงาสําหรบั เราอยางดี
ทเี ดียว ท่จี ะสองสะทอ นใหเราเหน็ ความคดิ และแผนการของรพนิ ทร เพยี งแตเ ราจะใชเ ขาหรอื ไม
เทา นน้ั ”
วา แลว หลอ นกผ็ ิวปากแหลมยาว แงซายผูเ ดินสงบอยขู า งเกวยี นหนั ขวบั มา ก็เหน็ นาย
หญิงกระดกิ นวิ้ เรียก
คนใชช าวดงยม้ิ ยงิ ฟน เดินเขา มาชดิ เกวยี น
“แงซาย ทา ทางพรานใหญข องเราไมคอยสบายใจ มีอะไรหรอื ?”
กะเหรยี่ งรางยกั ษน ิ่ง กวาดตามองไปยงั ไรซ ากท่ีขบวนเกวยี นกําลงั ตดั เคล่อื นผา นไป แลว
จบั ไปยังรา งของรพินทรผ เู ดนิ ดุม อยูเ บือ้ งหนา
“ไรเหลานี้เปน ของกะเหรย่ี งพเุ ตย แตทาํ ไมมนั จงึ ถกู ปลอ ยใหรกราง แงซายกาํ ลงั คดิ อยู
เหมือนกนั ”
ท้งั สามหันมองดตู ากนั เม่ือไดยนิ คาํ พดู ลอยๆ ของแงซาย แลว จองมองไปยงั ความรกราง
รอบดา นอกี ครง้ั
“พวกนนั้ ยายถนิ่ อพยพไปเสยี แลวกระมงั ถงึ ไดปลอยไรพ วกนรี้ า งไว”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1162

เชษฐารองบอกมา ไชยยันตเ สริมมาอกี คนวา
“ก็ไมเหน็ แปลกอะไรน่ี ถงึ พวกนน้ั จะยายไปแลวกต็ าม เราไมไ ดห วงั พง่ึ พาอะไรพวกเขา
ไมม อี ะไรทีจ่ ะตองกงั วลสกั นดิ ”
“กะเหร่ียงลงแรงทําไร ปลกู บา นทอ่ี ยถู าวรข้นึ แลว จะไมอ พยพทง้ิ ถ่ินไปงา ยๆ อะไรเปน
ตนเหตใุ หพ วกนัน้ รา งไป ผกู องคงกําลังคดิ อยู เขารจู ักชอบพอกนั มากกบั ผาเอิง หวั หนา ของที่น”่ี
“ออ เทา นน้ั เองหรอกเหรอ”
ดารนิ ครางออกมาพรอมกับหัวเราะ
“ไอแ หวงของเราเสยี ละม้ังทีเ่ ปนตวั การ ใหพ วกนีย้ ายถน่ิ ไป แตก ไ็ มเหน็ มรี อ งรอยวา ชา ง
จะลงรังควานไรพวกนี้เลยน”ี่
ขณะนน้ั แสงสนธยากาลทอี่ าบอยูต ลอดแนวไร มืดสลัวมวั มนลงไปอกี อากาศเร่ิมเย็น
เยือกลงเปนลาํ ดับ เสียงหอนของหมาจง้ิ จอกดงั โหยหวนอยูไ มขาดระยะ สลับไปกับสาํ เนยี งครางตาํ่
ของนกทดึ ทอื บนยอดไมสูง พอใกลท างแยกที่จะตัดขนึ้ หมูบาน โสตประสาทของดารนิ ก็แวว เสยี ง
คลา ยๆ คนพดู กันงมึ งาํ แวว ตามลมมา ตอมากกเ็ ปน เสียงกระบอกไมไ ผแกวงกระทบกัน และเสียง
คลา ยๆ ครกตําขาวดงั อยเู ปนระยะขาดๆ หายๆ
“ไหนแงซายบอกวา พวกน้นั ยายกนั ไปแลวยังไงละ ยังอยกู นั ออกคึกคกั นั่น”
เชษฐาและไชยยนั ตพลอยหวั เราะออกมาเบาๆ
“โลง อกไปเสยี ที พรานใหญข องเราคงหายหว งแลว แตใหตายซิ! ฉันไมช อบเสยี งหอน
ของไอหมาจ้งิ จอกพวกนน้ั เลยแถวนถี้ า จะชุมมาก ฟง แลว มันเยน็ ไปหมดทุกขุมขน ยงั ไมท ันค่าํ เลย
หอนเสียแลว”
ไชยยนั ตว า
แงซายไมก ลาวคาํ ใดอกี นยั นต าเปน ประกายวาวประหลาด แหงนหนาสายจมูกรอ นไปมา
ในอากาศเหมอื นจะสาํ รวจอะไรสกั อยาง แลวเดินหา งเกวยี นของนายจางออกไป
ลมโชยออ นๆ จากดงไผม าวูบหนึ่ง กลน่ิ สางๆ ลอยผานเขา มาสมั ผัสกบั นาสกิ ประสาท
ของทกุ คนอยา งเบาบาง ช่วั อดึ ใจเดียวมนั กห็ ายไป เชษฐา ไชยยนั ต และดารนิ สมั ผัสกับกลน่ิ ชนดิ น้ี
พรอมกนั แตไ มมใี ครสนใจนกั คงน่งั สนทนากนั อยเู ปน ปกติ

พรานใหญห ยดุ ชะงักลงอีกคร้ัง บุญคาํ เดนิ ตามข้นึ มาทนั ทง้ั สองมองดหู นา กันเงยี บๆ
ขณะเดนิ เคยี งขา งกันไป

“นายไดก ลิ่นอะไรไหม?”
บุญคาํ กระซบิ
“ฮือม”
เขาครางตาํ่ ๆ ในลาํ คอ ไมไดเอยคาํ ใดอกี

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1163

“ไอพ วกพเุ ตยมันอยูก นั ยังไง เราเดนิ เกวียนผานทายบานมนั หา งแคนี้เอง ไมเ ห็นมใี คร
รตู ัวโผลห ัวออกมารบั ”

เสียงบญุ คาํ บนอุบอบิ ตอมา
อกี ครใู หญ ขบวนเกวยี นกต็ ดั แยกเขาปาแดง และไมนานนัก ในระหวางตะวนั ชงิ พลบ
น่ันเอง กถ็ งึ หนองนาํ้ กวา งประมาณรอยตารางวาในวงลอ มของปารวกและพุมไมเ ตยี้ ๆ นาํ้ เปน สดี ํา
สนทิ เหมอื นนลิ อันคงจะเนอื่ งมาจากสขี องพ้ืนดนิ ขา งลาง
กอนเกวยี นจะเดนิ เขามาถึง รพินทรไ ดล วงหนา มาถึงกอ นแลว และออกตรวจไปรอบๆ
บริเวณใกลเคยี ง พอหยุดเกวยี นจะปลงสมั ภาระลงวางแคม ป พวกลกู หาบก็ปราดเขาหาหนองนาํ้ เปน
อนั ดับแรก ดวยความรอ นระคนกระหาย เพราะกราํ หนักมาทงั้ วนั
ทันใดนัน้ เอง ทกุ คนกต็ อ งสะดงุ ข้นึ สดุ ตวั เสียงไรเฟลนดั หน่ึงระเบิดกกึ กอ งขึ้นทามกลาง
ความเงยี บสงดั หวั กระสุนพุง ลงมากลางหนองนํ้า ระเบิดนํา้ แตกกระจายเปนลาํ พงุ ข้ึนสงู ไปใน
อากาศ พวกลกู หาบทที่ รุดคกุ เขาอยูริมหนอง กาํ ลังจะวกั นาํ้ เขา ใสป าก ผงะตะลึงพรงึ เพริดดว ยความ
ตกใจ
กอนท่ใี ครจะทันรสู กึ ตัวทราบในสาเหตนุ นั่ เอง เสยี งพรานใหญก ต็ ะโกนกอ งลงมา
“อยา แตะตอ งหนองนา้ํ นน่ั ! ใครหิวน้ําไปกนิ นํา้ ที่บรรทกุ มาในเกวยี น!”
ทุกคนเหน็ เขายนื อยบู นเนนิ ตอนหนง่ึ พรอมกบั เสยี งตะโกนนน้ั ก็โบกมอื เปน สัญญาณ
หา ม และไลพวกลกู หาบใหออกจากหนองนํา้ ไมมปี ญ หา ไรเฟลนัดน้ันระเบดิ จากมือของพราน
ใหญน ่ันเอง เขาใชเ สยี งปนหยดุ พวกนนั้ ไวไ ดอ ยางกะทันหันหวดุ หวดิ กอนท่ีใครจะทนั วักใสปาก
“เกดิ อะไรข้นึ รพนิ ทร?”
เชษฐากับไชยยันตต ะโกนถามลาํ ละล่ําละลักออกไปพรอ มกัน กเ็ หน็ พรานใหญกวกั มอื
เรยี ก เขาอยหู างจากขบวนเกวยี นท่ขี ้ึนมาชมุ นมุ รวมกลมุ กนั อยรู มิ หนองนํา้ นัน้ ราวๆ 40 เมตรในพง
รก
“แกอยนู ่นั แหละ เชษฐาอยา พยายามลงมา”
ไชยยนั ตร อ งบอกเพอื่ นของเขาเรว็ ปร๋ือ แลวควา ไรเฟลประจํามอื กระโดดลงจากเกวยี น
พรอมกับดารนิ ตรงเขา ไปหารพินทรท ันที
บุญคาํ และพรานพื้นเมืองอีกสามคนออกวง่ิ ตามหลังเขา มาเปน พรวน ทั้งหมดพากันเขา
มาถึงตาํ แหนง ท่พี รานใหญห ยุดยนื เหน็ เขายืนนง่ิ สีหนา เครียด มานตาหรท่ี อดมองลงไปยงั บริเวณ
พนื้ ใตพ งไมตอนหนง่ึ หา งออกไปเพยี งสองวา
ไชยยนั ตก ับดารนิ หนั มองตาม ก็แทบผงะรอ งออกมาดวยความตกใจ พวกพรานพน้ื เมือง
ทตี่ ามเขา มาทหี ลัง พากันพมึ พําแซด แลว พรกู นั เขามารายลอมพจิ ารณาสิง่ นน้ั
มันคอื ศพตายซากแหงเกราะ ของหญงิ กะเหร่ยี งผูหนงึ่ นอนกงโกอ ยบู นกองใบไมแ หง
ศพน้ันมแี ตเพยี งทอ นเอวข้ึนมา สว นทอ นลางหายไป หนงั สคี ลํ้ารัดติดกระดกู บางแหง มีรอยถูกสตั ว

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1164

แทะจนเหลือแตกระดกู ขาว เสนผมอนั ยาวกระจายรุงรงั ปกคลุมอยูบนใบหนา อนั แสนจะนา เกลียด
นา กลัว แถบหนง่ึ กลายเปนกระดกู ไปแลว เห็นกระดกู โหนกแกม และกราม สวนอกี แถบหน่ึงยังมี
หนังสคี ลา้ํ ๆ หุม อยู จมกู และนยั นต ากลวงโบ ขณะนเ้ี ต็มไปดว ยมดและแมลงไตก นั ขวกั ไขว กลิ่น
ศพไมถ งึ กบั ฉนุ เฉียวรนุ แรงนกั พอลมพัดหวนกรรโชก กม็ แี ตเพยี งกลนิ่ อับๆ สางๆ เทา นัน้

ดารนิ หนา ซีด กายสน่ั นอยๆ หลอ นตกใจอยางกะทันหนั เพราะมาพบเห็นเขา โดยจโู จม
ไมทนั รตู วั เตรยี มใจมากอ น จบั แขนไชยยนั ตไ วแ นนแทบจะไมห ายใจ อดีตนายทหารปน ใหญก นั
เพ่อื นสาวใหออกไปยนื อยหู า งๆ แลว กาวเขาไปพจิ ารณาดูโดยใกล เคยี งขางรพินทรแ ละพรานพวก
นัน้

“หมายความวา ยังไงกนั น่ี ศพนีถ่ กู อะไรกดั ตายแลวลากมากนิ ทีน่ ก่ี ระมัง?”
ไชยยนั ตพดู แหบๆ
พรานใหญเหลือบตาจอ งหนา เขาอยเู ชน นนั้ ครูใ หญก็สะกิดใหถ อยหา งซากนน้ั ออกมา
“ศพท่ีถกู สัตวร ายกดั ตายโดยเจตนาจะกินเปน อาหาร ไมม ลี ักษณะอยางน้”ี
จอมพรานกระซิบแผวต่ํา ปาดแขนขนึ้ ปา ยรมิ ฝป ากแลว มองไปทางดาริน ผูบ ัดน้ีกาํ ลัง
พยายามสะกดกลั้นอารมณล งใหเ ปน ปกติ
“สงั เกตไหมครับ มนั เปนศพตายซาก ซง่ึ คงจะตายมานานแลว และที่มาอยูตรงนคี้ งเปน
พวกหมาปาหรือหมาจ้ิงจอกลากมาแทะ บางทผี ูช าํ นาญทางนติ เิ วชอยา งคุณหญงิ อาจใหก ารสนั นษิ -
ฐานไดใ กลเ คยี งขึ้นอกี ”
นักมานษุ ยวทิ ยาสาวฝนยิ้มสนั่ หนา ชา ๆ
“ฉันคดิ วาฉันสันนิษฐานอะไรไมไ ดดกี วาคณุ หรอกรพนิ ทร โดยเฉพาะอยางยง่ิ ในปาแถบ
นี้ ศพตายมานานแลวจนแหง เกราะมแี ตหนงั หมุ กระดูก มหิ นาํ ซาํ้ ยงั มรี อยสตั วแ ทะเนอื้ แหวง หายไป
เกือบหมด ผเู ช่ยี วชาญทางนติ เิ วชคนไหนก็ไมมที างบอกไดว า ศพตายดวยอะไร แตเ ทาทดี่ ูผาดๆ น่ี
ฉันกะวา ตายมาประมาณเดือนเศษ คนตายจะตอ งเปนคนผอมแหงเหลอื แตห นังหมุ กระดกู อยูกอ น
แลว ถา ไมง้นั ก็ควรจะขน้ึ อดื เนาเฟะเนือ้ หนังหลุดไปหมด”
“ผมมีเหตุผลท่ยี นื ยนั ไดแ นน แฟน อกี ขอ หนง่ึ ทว่ี า ศพนจี้ ะตอ งไมไ ดถ กู สตั วท าํ รา ย
ตาํ แหนง ทเ่ี ราพบศพนอ้ี ยใู กลห นองนํา้ หางไมกี่กา วนเี่ อง และหนองนํา้ แหง นก้ี ็หางจากหมบู า น
ออกไปไมไกลนกั ทสี่ าํ คญั ท่ีสดุ กค็ อื พวกกะเหรย่ี งพเุ ตยไดอาศัยน้าํ ในหนองนแ้ี หงเดยี วมาตกั กนั ไป
ทุกวัน พวกนน้ั จะตอ งคน พบในทนั ที ไมป ลอ ยใหเ ปน ซากทุเรศอยใู กลแหลง นาํ้ กนิ อยางน”้ี
“ก็แลว พวกนน้ั มาเอาน้ําในหนองนี่ทกุ วนั ทําไมถึงไมพ บศพที่นอนอยนู ี่?”
พรานใหญส บตาเขา เสยี งแผว ลงอกี
“กน็ นั่ นะซคิ รับ ขอน้ีแหละท่ผี มกาํ ลังคดิ ”
“ทําไมคุณสงสยั วา น้ําในหนองนน่ั จะไมส ะอาดพอใชไหม ถึงไดห ามพวกน้ันไว”
ดารินถาม

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1165

“ครับ มอี ะไรหลายๆ อยางเหลอื เกิน โดยเหตผุ ลสว นตวั ของผมทําใหอ ยากจะเชื่อวา นาํ้
ในหนองน่นั ถา จะไมไดก ารเสียแลว และเทาทีเ่ ห็นอยแู นๆ นกี่ ค็ ือ ถามีซากตายอยบู ริเวณใกลเคยี ง
กบั แหลงน้าํ กเ็ ปนการไมเ หมาะทีเ่ ราจะเส่ยี งใชนาํ้ นัน่ ดมื่ กินอยแู ลว อยา งไรกต็ าม อีกสักครูกค็ งจะรู
กนั ออกไปแนช ดั ในปญหานา คดิ ทง้ั หมดน่ี กลบั ไปท่พี วกเราเถดิ ครบั คณุ ชายตะโกนเรียกมานั่น
แลว”

ประโยคสุดทา ย เขาพยักหนา ชวนนายจา งทงั้ สองแลวโบกมือกับคนของเขาทัง้ ส่ี ใหกลบั
เขา ไปรวมกับกองเกวยี น เมือ่ เหน็ เชษฐาตะโกนถามโหวกเหวกมา หัวหนา คณะเตม็ ไปดวยความ
สงสัย เพราะเห็นคนเหลา นนั้ ยืนมงุ อะไรกนั อยู

ไชยยนั ตอ ธิบายใหเ ชษฐาทราบในสง่ิ ทพ่ี บเหน็ และเหตผุ ลของรพินทรท ่ีไมต องการให
ทกุ คนในคณะใชน ้าํ ในหนองน้ัน ภายหลังจากการสอบซกั ถงึ เรือ่ งศพทพี่ บและนงิ่ คดิ อยางใครค รวญ
อานแววตาของรพนิ ทรอ ยคู รู อดีตทา นทตู ทหารบกกบ็ อกมาวา

“ถางัน้ กส็ ่งั หา มทุกคนเสียใหเด็ดขาดเลย น้าํ ท่เี รามสี าํ รองอยพู อเพียงสาํ หรับการหุงหา
แลว ดื่มกนิ ไปจนกระทัง่ ถึงพรุงน้ี เพยี งแตต องประหยดั กนั หนอ ยเทาน้ัน วาแตเราจะต้ังแคมปท ีไ่ หน
ทแี รกกห็ วังจะมาอาศยั หนองน้ําตรงนี้ แตเดย๋ี วนม้ี นั ไมม ีประโยชนเ สียแลว”

“มืดลงเต็มทีแลวครับ เหน็ จะตองพกั กันท่ีนแ่ี หละ เพยี งแคอ ยา ไปแตะตองนาํ้ ในหนอง
นัน่ กแ็ ลวกนั ”

“ตกลง เอาตรงนก้ี ็เอา”
หัวหนา คณะพยกั หนามาอยา งงา ยๆ
พรานใหญส งั่ ใหปลดเกวยี นตัง้ แคมปข น้ึ ทนั ที เรยี กนายเมยหัวหนาลกู หาบมากําชบั สั่ง
ความเรอ่ื งนํ้า พอกระโจมพกั ของนายจา งขึงเสร็จ ขา วกาํ ลังต้งั อยูบ นกองไฟก็มืดสนทิ พอดี รพินทร
โผลเ ขา มาในกระโจม
“ผมจะเขา ไปดทู ่หี มูบา นสกั ประเด๋ียวครับ จะกลับมาทันอาหารค่ํา”
เขารายงาน สหี นา และแววตายงั เต็มไปดว ยริ้วรอยกงั วลลกึ ลบั อยูเชนเดมิ
“ผมวา รอใหขา วสกุ กินขา วเสียกอนไมด ีกวาหรอื ไมตองรบี รอนก็ได”
เชษฐาวา
“ระยะทางใกลๆ แคน ีเ้ องครบั ผมอยากจะพบกับพวกในหมูบานใหเ รว็ ท่ีสดุ มีอะไรหลาย
อยา งทท่ี าํ ใหผ มรอนใจยงั ไงพิกล”
“ศพทีเ่ ราพบใกลๆ น่กี ระมงั ?”
“ครบั นีข่ อหนงึ่ ละ”
เชษฐาพนิ จิ ดูอาการกระสบั กระสายของเขาอยางสะกดิ ใจในบางสิง่ แลว ยมิ้ ขรึมๆ พยัก
หนา

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1166

“งนั้ ก็ไปซริ พนิ ทร ถา พบผาเองิ ชวนเขามาคยุ กับเราทน่ี ดี่ ว ยกด็ ”ี
จอมพรานรับคํากอนท่เี ขาจะลบั กายออกมา ไชยยนั ตกเ็ รยี กไว
“เด๋ียว! ผมไปกบั คุณดว ยคน”
วา แลว ก็ฉวยไดเ บราวน ิง่ กง่ึ อัตโนมตั ิ บรรจลุ กู ซองหา นดั พรอ มไฟฉายประจํามอื
กระโดดตามเขาออกมา รพินทรหนั มายม้ิ ให
“ผมวา คณุ ไชยยันตอยูทนี่ ี่ไมด กี วา หรอื ครบั ”
“คุณจะไปทห่ี มูบานนัน่ คนเดียวไมใ ชห รอื ?”
“ครบั ”
“สองคนดกี วาคนเดียว!”
นักผจญภยั ชาวกรงุ บอกส้นั ๆ
พรานใหญไ มเ อยเชนไรอกี ตะโกนสั่งความกับคนของเขาสองสามประโยค แลวเดนิ ออก
จากบริเวณท่ีตง้ั แคม ป ยอ นรอยทางเกวยี นทผ่ี า นเขามาทะลอุ อกทงุ แฝก โดยมีไชยยนั ตเ ดินเคยี งไหล
มาติดๆ เปด ไฟฉายสอ งทางและกราดอยไู ปมา

ไมน านนกั ทงั้ สองก็พบตนเองเดินไปในระหวา งทางเตยี นแคบๆ ทตี่ ดั เขา สดู งไผ ซึ่ง
หนทางนนั้ เปน รอยเดนิ ของพวกกะเหรี่ยงพเุ ตยทใี่ ชอ ยูประจําน่ันเอง เสียงหมาปา ยังคงหอนเยอื กไม
ขาดระยะอยเู ชน น้นั กอไผถ กู ลมพดั เสยี ดสีกันดังเปน สาํ เนียงประหลาดๆ นกแสกตวั หนงึ่ สง เสยี ง
รองแหลมและโฉบถลาเปนเงาดาํ ตดั หนาท้ังสองไป ทําเอาไชยยนั ตสบถออกมาปนหวั เราะ

“เอ บรรยากาศมันไมคอยจะดยี งั ไงพกิ ลแฮะ มันไมน า จะเปน ทางเขา หมบู า นคนเลยนี่
รพนิ ทร นี่ยังอยหู างเทา ไหรก วา จะถึง”

“ใกลๆ ขา งหนานีเ่ องครบั ไมเกินสองรอ ยเมตร”
เสยี งรพินทรต อบมา ความมดื ทําใหไ มเ หน็ สหี นาของกันและกนั
“ใกลแ คน เ้ี อง ทําไมถึงไมไ ดย ินเสยี งอะไรเลย อยา งนอยกค็ วรจะเหน็ แสงไฟบาง นมี่ นั ก็
หวั คํ่าอยแู ทๆ”
ไชยยนั ตพมึ พาํ เหมอื นจะพดู กบั ตนเอง รูสกึ หนาวเยือกเขา ไปถึงขัว้ หวั ใจอยา งประหลาด
กลางปาทึบในเวลากลางคนื อนั ดึกสงัด เขาเคยเดินกับรพนิ ทรในลกั ษณะเชน นีม้ ากอ นแลว แตไมเคย
มคี วามรูส กึ สะทอ นสะทานเหมือนคราวนเี้ ลย มันบังเกดิ ความวงั เวงเปลา เปลีย่ วอยา งไรบอกไมถกู
ท้ังๆ ทคี่ วรจะอบอนุ อยา งทส่ี ุดเม่อื รูอยวู า หมบู านคนรอคอยอยเู บอ้ื งหนา
จอมพรานไมไดตอบคําใด นอกจากหัวเราะต่ําลึกอยูในลาํ คอ ไชยยันตร สู กึ วาเสียง
หัวเราะนน้ั แปรง หผู ิดกวาเคย อยา งไรกต็ าม มืออนั อบอุน ม่ันคงลอยมาจบั แขนเขาไว บบี เบาๆ
หนทางเดนิ แคบลกั ษณะเหมอื นลาํ หว ยนัน้ คดเคีย้ วไปมาในระหวางพมุ ไมทบึ สลับกอไผ
ลกั ษณะการอยอู าศยั ของมนษุ ยอันเปน ส่ิงแรกท่ีเหน็ ก็คอื ซากเกวยี นหกั คันหน่ึงทงิ้ อยรู มิ ทางผานนน้ั

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1167

ถงึ กระนนั้ ทกุ สิ่งทกุ อยางมันกย็ งั เงยี บเชยี บ ไมม อี ะไรกระโตกกระตากเลย นอกจากลมพัดก่ิงไผไหว
อยอู อดแอด และใบไมพ ลิกกระทบกนั ซ่ึงฟงเสยี งเหมอื นมคี นมากระซิบกระซาบอยูรอบๆ กาย
ขณะทเี่ ดนิ ผานไป บางทกี แ็ วว เหมอื นเสยี งผูหญงิ หวั เราะตอกระซิก ทนั ใดนั้นไชยยนั ตผ เู ดนิ ตดิ อยู
เบอ้ื งหลงั ก็ฉดุ แขนเขาไวโดยแรง รพินทรห ันกลบั มาเห็นอดีตนายทหารปน ใหญสอ งไฟฉายยอน
ทางไปเบื้องหลงั และกราดไปยงั ปา ไผร มิ ทางทง้ั สองดา น

“อะไรหรือครับ?”
เขาถามเบาๆ
ภายหลงั จากสอ งไฟคนหาไปทั่วอยูครู ไชยยนั ตกค็ รางออกมา
“ฮือม แปลก จะวาอุปาทานก็ใชที่ เมอ่ื กนี้ ผี้ มไดยินเสยี งฝเทาคนเดนิ ตามหลังอยตู ก้ึ ๆ สอง
ไฟดกู ไ็ มเ หน็ มีอะไร เปนอยา งน้ีมาสองสามครัง้ แลว บางทกี เ็ หน็ เงาคนหลบวอบแวบอยรู มิ ทาง
ขางหนา ตอนท่คี ณุ กราดไฟสองทางไป คณุ ไมสังเกตเหน็ บา งหรอกร”ึ
“ผมไมเ หน็ มอี ะไรอยา งที่คณุ ไชยยนั ตว าเลยนค่ี รับ บางทีจะเปนเงากง่ิ ไม แลว กเ็ สยี งฝเทา
ของเราเองกไ็ ด”
นกั ผจญภยั ชาวกรุงผิวปากออกมาเบาๆ ยกมอื ขึ้นแคะหแู รงๆ แลว พยกั หนาพูด พลาง
หวั เราะ
“ถาง้ันก็เดนิ ตอ ไป แตบอกตามตรง ผมรสู ึกวามนั ไมสูจ ะชอบกลเสียแลว ”
ไมเพียงแตไชยยันตเ ทานั้น แมร พนิ ทร ไพรวลั ย เอง ยามนี้กย็ อมมีความรสู กึ เชน เดยี วกัน
ประสาทสมั ผสั มันเตอื นใหท ราบชดั เจนวา เขาไมไดเ ดนิ ใกลห มบู านของมนุษยเ ขามาเลย แมจะรวู า
บริเวณนเ้ี ปน ทอ่ี ยอู าศยั ของกะเหรีย่ งพุเตย ทีเ่ ขาเคยผานไปมาอยูบอ ยครั้งจนเรียกวาคุนเคย
ลมเยน็ เฉียบกรูโกรยสวนทางเขา มา กลนิ่ สางๆ อันเปน กลน่ิ เดยี วกบั ศพตายซากทพี่ บ
เหนอื หนองนาํ้ ฉนุ กกึ อบอวลเขา มาแตะจมูกอยางแรงวบู เดียวมนั กห็ ายไป ไชยยันตท าํ จมกู ฟดุ ฟด
พยายามจะสดู คน หาไมป ริปากพดู คําใด นอกจากจะสะกิดหลงั เขาแรงๆ เหมือนจะเตอื นบอกโดย
อาการ

อดึ ใจของการเดินรุดหนา โดยไมพดู อะไรกนั อีกเลย หนทางกม็ าสน้ิ สุดเอาท่ลี านในเน้อื ที่
กวา งประมาณสีไ่ ร ซกุ ซอนมดื สนิทอยูในวงลอ มของทิวไผ ปากทางเปน ตะเคยี นใหญค หู นง่ึ ยืน
ตระหงานสงู ชะลูดประหนงึ่ เสาประตทู างเขา

ไฟฉายทั้งสองลํากราดสวางจา ออกไป
ภาพท่ีเห็นกค็ อื เรือนกะเหรย่ี งทีป่ ลูกเรยี งรายกนั อยูเ ปนกลุม อยา งไมมีระเบยี บนัก
ประมาณ 10 หลังคาเรอื น กลางลานมีโองไหลม กลิ้งอยอู ยางปราศจากการเอาใจใส กระชไุ มไ ผแ ละ
เสอ่ื ทส่ี านดวยตอกหนาคลายจะมว นพนั อะไรไวข า งในเกะกะอยูตามใตถ ุนเรือน และบนแครย กพนื้

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1168

รอบๆ ลาน บางเรอื นยังคงสภาพอนั สมบูรณ บางเรือนกโ็ ยเ ยต ะแคงทรดุ ลมคํา่ พัดหลงั คาแฝกและ
ฝาขัดแตะไหวพะเยิบพะยาบ ปรากฏเสียงแสกสากวิเวกใจ

มองเขาไปปราดเดยี ว สามญั วินจิ ฉยั ก็บอกไดทนั ทวี า ไมมมี นุษยค นใดอยใู นหมบู า นน้ี
นอกจากความรกรางวางเปลาอนั ชวนสยอง!!

ทง้ั สองหยดุ ชะงักอยทู ปี่ ากทางเขาสูลานน้ัน กราดไฟฉายสอ งสาํ รวจไปรอบดานอยาง
ระมัดระวงั

“นรกจกเปรต! น่ีมนั หมบู านรา ง!!”
เสยี งกระซิบดงั มาจากไชยยนั ต หอ ไหลล ง บงั เกดิ ความหนาวสะทา นขนึ้ มาในบดั น้นั
พรานใหญปองปากตะโกนเรยี กนามผาเองิ อันเปนนายบา นผคู นุ เคยชอบพอกับเขา ดงั ลั่น
เขาไปสองคร้ัง เสียงของเขาสะทอนกอ งไปในความเงยี บสงัดน้นั
ไมม ีสรรพสําเนียงของมนษุ ยใดๆ ตอบออกมาทงั้ สน้ิ นอกจากเสยี งรอ งแหลมอยา งตกใจ
ของนกฮกู ท่ถี ลาบนิ พ่ึบพับออกมาจากชายคาของเรอื นหลงั หน่ึง
ทงั้ สองหนั มามองดหู นากันอีกครงั้
“ผมสงั หรณแลว ไมม ีผิด”
พรานใหญย กมือข้นึ ลบู ใบหนา เมม รมิ ฝปาก
“มันรางเสียแลว ละครบั ”
ไชยยนั ตตบหลงั เขามาหนกั ๆ พลางพยักหนาพดู อยา งหา วหาญตามนิสยั
“ไป! รพินทร ไหนๆ เรากเ็ ขา มาถงึ แลว เขาไปดเู สยี ใหร ชู ัดเลย บางทีเราอาจพบหลักฐาน
ตน เหตวุ า ทําไมมนั ถึงกลายเปน หมูบ านรางไป”
จอมพรานชาํ เลืองมองดูสหายรวมทางของเขาอยางนิยมในความกลา ไมกลา วคาํ ใดอีก
สอ งไฟออกเดนิ นําหนาตรงเขาไปอยางเตรยี มพรอม ไชยยันตก็สบื เทาตามหลงั มาตดิ ๆ มอื กระชับ
ปน โดยไมประมาท
ลําไฟของพรานใหญส องจบั นงิ่ ไปทมี่ ว นเสือ่ ตอกอนั หนงึ่ ซ่ึงกองอยบู นแครกลางลานใต
ตนพิกลุ อยางสงสัยในรูปรา งลักษณะของมัน พอใกลเขา มา กล่นิ สาบสางกย็ ิง่ โชยรนุ แรงขึ้น กอ นท่ี
เขาจะกาวเขา มาถึง ไชยยันตกใ็ ชปากกระบอกปน กระทงุ ไปทม่ี ว นเสอื่ ผืนนัน้ มันกลิง้ ขยายตวั ออก
แลว หลน ตบุ ลงไปกับพ้ืน
“เฮย! ศพ!!”
อดตี นายทหารปนใหญรองล่นั ออกมาอยา งลืมตัว ยืนตะลึงเบกิ ตาโพลงขนลุกชันดวย
ความรูส กึ อนั ไมอาจกลา วถูก
อสุภศพซากหนึง่ ถูกหอไวภ ายใตมว นเสอื่ ตอกทีก่ ระจายออกผืนนน้ั สงกลนิ่ ฉนุ ตลบ
รนุ แรงขน้ึ ในฉบั พลัน เมื่อสงิ่ ทีป่ กคลุมหุมอยูไ ดถูกเปด ออก ลักษณะเหมือนคางคกตายซากเพราะ
ความผอมแหง ความสะเทอื นทก่ี ลิง้ หลน ลงมาจากแคร ทําใหสว นศีรษะอนั นาเกลียดนากลวั นนั้

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])