เพชรพระอุมา เล่ม6 ดงมรณะ

1319

ม.ร.ว. สาวเลกิ คิว้ นอ ยๆ เอียงคอ คอยจับคําพูดใดๆ กต็ ามทจ่ี ะออกมาจากจิตไรสํานกึ ของ
คนทีห่ มดสตเิ พราะพิษไขอ กี รอยยิ้มบางๆ ชนิดหนึง่ ผดุ ข้ึนท่รี มิ ฝป าก ประกายตาออ นโยนลง คนไข
ไมพดู เปน ประโยคไดใ จความใดๆ ใหห ลอนจับไดอ กี นอกจากครง้ั หนึง่ เขารองเรียกบุญคําดว ย
น้ําเสยี งอนั ตน่ื เตน คลา ยๆ จะบงการอะไรสักอยางหน่งึ ในอดตี ท่ผี านมา

บุญคาํ หิ้วกระเปา เคร่อื งเวชภณั ฑแ ลนอาวกลบั เขา มาอยา งรบี รอ น ไมไดมาคนเดยี ว มีแง
ซายติดหลังมาดว ย ดารินเปลี่ยนสหี นา เปน มนึ ตงึ เชน เดมิ ควา เขม็ ฉีดยาขึน้ มา ดูดยาออกจากหลอด
ออกคําสง่ั ส้นั ๆ ใหบุญคาํ จับตัวคนไขไ ว

พรานเฒา กรากเขา มาทําตามคําสง่ั ของหลอ น แตปรากฏวารพนิ ทรพลิกด้นิ สะบดั อยา ง
รนุ แรงเหมือนคนทตี่ กอยใู นหว งฝนราย พรอมกับเสยี งคาํ รามลนั่ ทําเอาบุญคําหวั คะมําไปไม
สามารถจะกดใหนง่ิ อยเู ฉยได ท้งั ๆ ทพ่ี ยายามปล้ําอยางสดุ กาํ ลัง รองบอกใหแ งซายชว ยอกี คน คนใช
ชาวดงรา งยกั ษจึงเขา ชว ยรวบรา งอนั ด้ินรนกระสับกระสาย รอ นรุม ของพรานใหญส นทิ นิ่งลงได

“ระวังใหด ีนะ จับใหแ นน อยา ใหดนิ้ ได ในขณะท่ีฉันเดินยา!”
หลอ นสงั่ ตา่ํ ๆ
อึดใจหลังจากนั้น หลอ นก็ฉดี ยาเสรจ็ แงซายกบั บุญคาํ กป็ ลอยตวั ออก รพนิ ทรสะบดั กาย
กระสบั กระสา ยอยพู กั หน่ึง ก็คอ ยๆ สงบลงไป บญุ คาํ หนาจอยไปถนัด จดั แจงเอากระสอบปาน
หลายผนื ท่ีใชแ ทนผา หม มาคลมุ ตัวเจานาย แลวน่ังชันเขาอยใู กลๆ เกดิ เสย จัน และนายเมยผูนอน
หลับอยู ต่ืนขน้ึ เพราะเสยี งชลุ มุน ขณะทแี่ งซายกบั บุญคําชวยกันจับรพนิ ทร พากันตรงเขามาหอม
ลอ ม
“กลับไปนอนเสียเถอะ”
หลอนพูดกบั คนเหลา น้นั เงยี บๆ
“เขาไมเ ปน อะไรมากนักหรอก ประเดย๋ี วกค็ อยยงั ชั่ว”
พวกน้ันยนื ดเู จา นาย ซักถามบุญคําอยูอ ีกครู ก็แยกกันไปนอนตามเดิม คงเหลือแตบญุ คําผู
นงั่ เฝานายใกลๆ คนเดียวเทานนั้
“เขาเปนมานานสักเทาไหรแ ลว ?”
หลอนหันมาถามบญุ คําขรมึ ๆ
“หาหกปแ ลว ครับ นายหญิง มันเรื้อรังอยอู ยา งน้ีไมห ายขาดสกั ที นานๆ มนั ก็กาํ เริบหนกั
อยางนขี้ ้ึนมาเสียทีหนงึ่ ”
“แปลกนะ เจา นายของบญุ คําคนนี้ เขาเองกเ็ ปน คนมคี วามรู เปน คนที่เจริญแลวคนหนง่ึ
ทําไมถงึ ปลอ ยตวั เองอยา งนกี้ ไ็ มรู มาลาเรยี ขนื ปลอ ยใหมนั เร้ือรังนานเทาไร ก็ยงิ่ รกั ษายากขนึ้ เพยี ง
นั้น เชือ้ ข้นึ สมองเม่ือไหรก เ็ สรจ็ เม่ือนัน้ ความจรงิ ตอนทเ่ี ริ่มทําทา ไมด ตี ง้ั แตเมื่อหวั คาํ่ นี้ เขาควรจะ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1320

ใหฉ นั รู. ..จะไดสกดั ไวทนั นป่ี ลอยไวจ นไขขนึ้ สงู ไมไ ดสติถงึ ไดมาขอยา มหิ นําซาํ้ ยงั ชว ยกันโกหก
เสยี อกี นี่ถาไมเ กดิ สงสัยตามออกมาดลู ะก็...ฮึ”

ตาพรานเฒาเงยี บกรบิ ไมกลา พดู อะไรอกี แมแ ตคาํ เดยี ว
“แลว นเี่ มอื่ เยน็ น้เี ขากินขาวเยน็ ท่ไี หน ไปกนิ กบั คะหยน่ิ อีกกระมงั ?”
หลอ นถามตอมา บญุ คาํ ส่นั หวั พดู เศรา ๆ
“ไมไดกนิ อะไรเลยครับ บนวาหนาว ปวดหวั แลว ก็ลงนอน สกั สองทมุ ผมเห็นลกุ ขน้ึ มา
คน หายากิน แลวกจ็ บั ไขห นาวสนั่ ตอนทแ่ี กเปน มาก ผมมาคนยาจะเอาใหแ กกนิ อกี ยาทเ่ี คยใชม นั ก็
หมดลงพอดี ผมเลยตอ งไปหาแงซายใหชวยขอยาจากนายหญงิ ”
“แลวกโ็ กหกวา คนไมส บายคือเสย ”
บุญคาํ ยกมอื ขน้ึ พนม
“นายหญงิ อยา โกรธผมเลยครับ แกสั่งไวแตเ ยน็ แลว วา คืนน้ีแกเปน อะไร อยาใหผ มไป
บอกนายหญิง แกวาแกไมเ ปน มาก ปลอยใหแกสนั่ ไป พรงุ นเี้ ชาก็หายเอง แกวายังง้ัน แกคงไมอ ยาก
รบกวนนายหญิงนน่ั แหละครับ ผมก็นกึ วาไดย ามาสกั เมด็ สองเม็ดแกกค็ งคอ ยยงั ชว่ั ไมน ึกวา คนื นี้แก
จะเปน มากถงึ ขนาดน”ี้
แพทยส าวยกั ไหล หัวเราะตาํ่ ๆ
“เอาละ ฉนั ไมว า อะไรบุญคําหรอก บุญคําเปนบาวท่ซี อ่ื ตรงตอ คําส่ังของนายมาก เขาสง่ั
ยังไง เรากป็ ฏบิ ัตอิ ยา งนน้ั ฉนั เองก็ไมอ ยากจะมายงุ อะไรดวยหรอก แตม นั จาํ เปน อยดู ี ถาเขาตาย เงนิ
คาจางของฉนั กส็ ูญเปลา เพราะฉะนนั้ ถงึ แมเขาอยากจะฆา ตวั ตาย ฉนั ก็ตอ งขัดขวางเอาไว จนกวา
พนั ธะสญั ญาจา งจะหมดส้นิ ลง หลงั จากนน้ั แลวกเ็ ชญิ ตามสบาย ฟนรสู ึกตัวขน้ึ มา กบ็ อกเสยดว ยนะ
วา ฉนั บอกอยา งน”ี้
กลาวจบ หลอ นก็เดนิ กลบั เขา กระโจม
กอนจะพน ประตกู ระโจมเขาไป หญิงสาวชะงกั นดิ หนงึ่
“แงซาย”
คนใชชาวดงผูเดินถอื กระเปา ตามมาเบือ้ งหลงั ก็กา วเขามาประชดิ
“ครบั นายหญงิ ”
“ไปบอกบญุ คํา”
หลอนพดู แผว เบา รีรออยูนดิ หนงึ่
“ใหต มขาวตม เตรยมไว อีกสกั ช่วั โมง เขาจะสรางไขต ื่นขนึ้ ใหเ ขากนิ ขา วเสยี ”
“บอกวา เปน คาํ สง่ั ของนายหญงิ หรอื ครบั ?”
“ไมต อง! บอกวาเปน คําแนะนําจากเธอกแ็ ลวกนั ”
“ครบั ผม!”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1321

การนอนไมห ลบั ยดื ระยะเวลากลางคืนใหยาวนานออกไป นเี่ ปน ความรูสกึ ของ หมอม
ราชวงศหญงิ ดารนิ วราฤทธิ์ ผนู อนลมื ตาโพลนจับอยทู ีเ่ พดานมงุ สนามเต้ียๆ

และการนอนท่ีไมห ลบั แตย งั ตอ งฝน นอนอยนู ัน้ มนั ไมม อี ะไรจะทรมานเทา!

ราตรอี นั เยอื กเย็นเปลยี่ วเปลาวังเวยใจเชนน้ี เจา การเวกเสียงเสนาะผรู กั ในการขบั ขาน
เพลงยามวกิ าล ก็แวว สําเนยี งเพลงของมันลอยลมเขามาใหไ ดย ินอีก ผสมผสานไปกับเสยี งลมหยอก
เอิน ใบพฤกษแ ละสาํ่ เสยี งเรไรดง

ไมเ พยี งแตใ ครคนหนง่ึ ทนี่ อนลืมตาใสจบั เพดานมุงอยใู นกระโจมเทา นนั้ ใครอีกคนหนึ่ง
ซ่งึ บัดนี้สรา งจากพิษไขแ ลว คงเหลือแตค วามออ นเพลยี ละเห่ียโหย กน็ อนมองดูพระจนั ทรท ่กี าํ ลัง
ลอยควางกลางมานเมฆ ปรากฏเงาลอดกิ่งไมท อดแสงลํายองลงมาสอ งหนา ปลอ ยใจใหเ ลอ่ื นลอย
ไปกับกระแสเพลงแหง ราตรนี น้ั ดจุ กนั

ขา วตม รอ น สง ควนั กรนุ อยใู นชาม วางอยใู กลๆ ตัว บญุ คําเปน คนยกเขา มาต้ังให เตือน
ใหก นิ แตเขากย็ งั ไมเ อาใจใส

จนกระทงั่ แววฝเ ทาแผว เบา เคล่ือนเขา มาหยุดอยใู กลๆ พอเหลอื บตา กแ็ ลเหน็ สงิ่ ท่หี ัวใจ
เรียกรอง ปรากฏใหเหน็ เหมือนภาพฝน นเ่ี ห็นจะเปน อํานาจของแรงอธษิ ฐานทพ่ี ราํ่ วิงวอนตอเทพ
เจาแหงแสงราตรกี ระมัง ไมใ ชต าฝาดแนนอน

รพินทร ไพรวัลย ยนั กายขน้ึ นง่ั ในขณะทีร่ า งงามในชดุ เสอ้ื คลมุ ขนสัตว ยนื สงบนง่ิ เปน
ดษุ ณี หา งออกไปประมาณ 4-5 กา ว แววตาคนู ัน้ หมางเมนิ

“ขอบคณุ คุณหญงิ ท่กี รุณา”
“ไมจําเปน บญุ คําบอกอะไรแลว ไมใ ชห รอื ?”
“บอกหมดแลว ทกุ ถอยกระทงความที่คุณหญิงสง่ั ไวใหบ อก”
“ดีแลว ...”
เสยี งแผว เบา แตแฝงไวด ว ยความชาเยน็ เมนิ ไปอีกทางหน่ึง
“ฉนั ออกมาดตู ามหนาท่ขี องหมอ ซึง่ มตี อ คนไข หวังวาคงจะหายดแี ลว ”
“ไขก ายหาย แตไ ขใ จมนั หนกั ลงไปทุกวนั ”
“ไขกาย หมอคนน้พี อจะรกั ษาใหห ายได แตไขใจเหน็ จะตอ งเปน หมอคนทีช่ ่ือแสงโสม”
“ตอ ใหหมน่ื แสงโสม กไ็ มม ีทางเยยี วยาได นอกจากยงิ่ ทรดุ ”
“ถา เชน นัน้ ก็ชว ยไมไ ด”
“ใช! ชวยไมได มันเปน เร่อื งของกรรม...”
รพนิ ทรพึมพาํ พรอมกับถอนใจยาว เอนหลังไปพงิ ลอ เกวยี น เออ้ื มมอื ไปลว งยา มใกลๆ
ควาขวดเหลาออกมาเปดจกุ ยกขนึ้ ขยับจะเทใสปาก แตก ต็ อ งชะงกั เม่ือเสียงลอยๆ ดังขดั มาวา
“อยากตายเรว็ ก็กนิ เขา ไป เหลา นะ ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1322

ชายหนมุ จอ งหนา หลอ นเมนิ ไปอกี เขาปด จุกลงตามเดมิ โยนกลับเขา ที่ของมัน
“ผมยังตายไมไ ดห รอกครบั คณุ หญงิ อยา งนอ ยกจ็ นกวาจะรบั ใชตามหนาท่ใี หครบพนั ธะ
สัญญาเสยี กอน เอาละ ถาเหลา นี่มันจะทาํ ใหผ มตองตายเรว็ ขึ้น ผมกจ็ ะไมก ินมันเสยี เพื่อเหน็ แก
นายจา งผูเกรงเงินจะสูญเปลา ”
เสียงน้นั แผวลกึ ออกมาจากความรูสกึ มากกวา จะเปน การประชด ดารนิ ชาํ เลืองแวบหนง่ึ
ดวยหางตา
“เขา ใจไดอยางนั้นกด็ แี ลว เมื่อเยน็ นย้ี งั ไมไ ดกนิ ขาวเลยไมใ ชห รือ ขา วตมนนั่ ยงั ไง รอง
ทอ งเสยี มันจะชว ยใหดขี น้ึ ”
“ผมไมหิวเลย”
“ถึงไมห วิ กค็ วรจะตองกิน”
เขามองดูชามขาวตม อยางไมแ ยแส
“แงซายออกจะรดู ไี ปหนอ ย มันมาสง่ั บุญคําใหตมขาวตม ใหผม น่ีเปน เจตนาที่ดกี ็จรงิ แต
ผมไมต อ งการ”
“กถ็ า เปนคําสงั่ ของฉนั ละ ?”
“ถาเปน คาํ สงั่ ของนายจาง ลกู จา งกข็ ัดขนื ไมได”
“กนิ เสีย นเ่ี ปนคําสงั่ !”
แลว คนออกคาํ สง่ั ก็หยอ นกายลงน่ังคมุ อยตู รงหนา จองนิง่ บังคับมา อีกฝา ยเอ้ือมมอื อัน
สัน่ เทาไปลากชามขาวตม มาตรงหนา ปฏิบตั ิตามบัญชาอยางวา งา ยโดยไมปริปากคาํ ใดอีกทัง้ สน้ิ
ภายหลงั จากฝน กนิ เขาไปไดค ร่ึงชาม เขากว็ างชอ น มีอาการผะอดื ผะอม หลอนเดาะยาเม็ดอยูในมอื
เปน จงั หวะรอคอยอยกู อนแลว พอเขาเงยหนา ข้นึ กส็ ง มาให
“ยาอะไร?”
“กลัวจะเปนไซยาไนต หรือสตรค๊ิ นินกระมงั ?”
“ตรงกนั ขาม อยากจะไดเสยี ดว ยซํา้ จะไดห มดทกุ ขห มดรอน หมดภาระอนั แสนที่จะ
หนกั นเี้ สยี ท”ี
“ยังกอ น ยังไมถ ึงเวลาท่ีจะปลีกหนไี ปใหพน หนา ทโ่ี ดยวธิ ีนั้น”
รพนิ ทรโยนยาเขา ปากกลนื โดยไมต อ งอาศยั นาํ้ แววตาอนั แหง ผากดวยพษิ ไข จับนิ่งไปยัง
ราชสกลุ สาว ผอู ยใู นฐานะนายจา ง
“บางที ผมเคยนึกภาวนา...”
เสียงแหบๆ ของเขาผา นลาํ คอออกมาในลักษณะรําพึง เปลย่ี นสายตาจากใบหนา หลอน
ไปยังราวปา อนั สลวั รางอยูภ ายใตส กาวจนั ทร
“ขอใหแงซายจงปฏิบตั ติ ามคาํ สั่งของคุณหญิง...”
“คาํ สั่ง? อะไร?...”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1323

“ยงิ ลูกธนตู ดิ ระเบิดไนโตรใหมนั ตกลงใกลเคยี งกบั ผม...”
ดารินหยิบกงิ่ ไมเล็กๆ เขย่ี กองไฟอยางปราศจากความหมาย
“ใช! ไมป ฏเิ สธเลยวา ฉนั พดู กับเขาเชน นนั้ จริง และก็ขอสารภาพวา ขณะท่ีพดู ลมื นกึ ไป
ถนดั วาคณุ ยังเปนหนค้ี าจา งเราอยู และทํางานใหย งั ไมคมุ คา เงินทจี่ ายไปแลว ”
“ครับ ผมก็พอเขาใจในขอ นี้ ผมเองกส็ ง่ั แงซายไวแ ลว พดู กบั เขาไวเมอื่ คนื ท่ีแลว มานเี่ อง”
“พูดเรอื่ งอะไร?”
ดวงตาคนู นั้ ตวัดขึ้นสบนดิ หนง่ึ ดว ยแววฉงน
“ฝากฝงคณะนายจางของผมท้ังหมดไวก บั เขา ในกรณที ผ่ี มมอี นั เปนไปเชนไรเสียกอ น
ระหวา งทาง แงซายคนเดยี วเทานนั้ ทจี่ ะทาํ หนา ท่ีแทนผมได ถาหากวา เขาไมทรยศ หรือมีแผนอนั
เปนพษิ เปน ภยั ใดๆ แฝงซอ นอยู แงซายจะหกั หลังผมก็ได แตข ออยา งเดียวเทา นน้ั จงซ่ือสตั ยสจุ ริต
ตอ คณะของคณุ หญิง นนั่ คอื ส่งิ ที่ผมขอรอ งเขาไว”
สหี นาอันเฉยเมยชาเยน็ เปลยี่ นแปลงไปในบดั นนั้ ...กลายมาเปนความหว่ันไหวกังวล มนั
ปรากฏข้ึนในประกายตาทจี่ อ งนิ่งมา ฝนยม้ิ บังคบั เสยี งใหเปน ปกติ
“ทาํ ไมพดู อะไรไมเ ปน มงคลกับตัวเองเชน น้ัน คณุ กร็ ูอยกู ับตัวเองดแี ลว วา ปราศจากคุณ
เสียคนเดยี ว การเดนิ ทางของเราก็ลม เหลวลงในทันที ถึงแงซายเองกต็ ามเถอะ เขาจะตอ งตระหนัก
ถึงในขอนี้...”
“ผมพูดเผ่อื เอาไว...”
อีกฝายหน่ึง ยงั คงกลา วมาดว ยเสยี งหนกั แนนจรงิ จงั เชน เดิม
“ส่ิงที่เราไมค าดฝนมนั อาจเกดิ ขนึ้ ไดเสมอ และเมื่อถงึ เวลาน้ันจริง เมอ่ื ผมดว นสน้ิ ชวี ติ ไป
กอ นระหวางทาง โดยยังไมส ามารถปฏิบตั ิหนาทีร่ บั ใชตามสัญญาจางไดค รบ คณุ หญิงไดโปรด
กรณุ าอยา สาปแชงผมเลย คดิ เสยี วา ลกู จา งคนหนึ่งไดเ สียชวี ติ ไปแลว เพราะผลแหงการรับใช มี
มรดกเปน เงนิ กอนเล็กๆ กอ นหนง่ึ เหลอื ไวใหแกแ มท ่แี กๆ ซงึ่ อยขู างหลังเพยี งคนเดียว ไมน กึ
สงสารผม...กเ็ วทนาผูหญิงแกท ห มดทพ่ี ง่ึ สกั คนหนง่ึ นะครับ”
ความรสู ึกชนดิ หน่ึงแลน ข้นึ มาบีบหัวใจของคนปากแขง็ ต้นื ตันสะทอ นไปหมด เบอื น
หนาไปทางหนึ่ง ซอ นไมใ หเ หน็ หยาดนา้ํ ตาทีค่ ลอออกมาปรม่ิ ขอบตา เสยี งเครือ
“คงจะเหน็ ฉนั เปนคนหนา เลอื ด ใจไมไสระกาํ เหลอื เกนิ แลวซนิ ะ...เอาละ...ขอโทษดว ย ที่
บางทีฉันอาจใชว าใจใดๆ ออกไปทําใหคุณพจิ ารณาฉันอยางน้ี ท้งั ๆ ทโี่ ดยแทจ รงิ แลว ฉัน...ฉนั
ไมไ ดม เี จตนาเลย ขอใหรูไ วเ สยี ดว ยวา ฉนั ภาคภมู แิ ละปลาบปล้ืมใจแทนใหแ กสภุ าพสตรีชราคน
หนง่ึ ทม่ี ลี ูกชายกอปรไปดว ยเลอื ดกตญั นู าสรรเสรญิ อยางคณุ คนอยา งคุณตกนํา้ ไมไ หลตกไฟไม
ไหมห รอก”
“ผมไมไ ดบ ังอาจพจิ ารณาคณุ หญงิ อยางใดทง้ั ส้นิ ...”
เสียงแผวเบานน้ั กลาวตอ มา พรอ มกับรอยย้ิมเศราๆ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1324

“ผมเขาใจฐานะความเปน ลูกจางของผมดี เขา ใจในราคาคา จา งท่ีไดร บั มาแลว และเขาใจ
ในหนา ทีซ่ งึ่ จะตองปฏบิ ัติชดเชยตามเงอ่ื นไข”

“หยุดพดู เสียที ไมอ ยากฟง!”
ดารนิ ยกมือขนึ้ อุดหู
เขาเงยี บ หลอ นนงั่ เอามือเทา คาง กัดเลบ็ ขอบตาแดงๆ นเี่ ปน ครั้งแรกที่ รพินทร ไพรวลั ย
มองเหน็ เงาของน้ําตาจากนายจางสาวแสนสวยคปู รับ มนั ทาํ ใหบังเกดิ ความงงงนั พิศวง

นานเทา นานทตี่ างเงียบงนั กนั ไป ดวงตาทงั้ สองคูม ีจุดนดั พบกันทก่ี องไฟอนั กน้ั กลาง
“อนญุ าตใหผ มพดู ไดไ หมครับ?”
ในทีส่ ุดเขาเปน ฝา ยทาํ ลายความเงียบขน้ึ กอ นดวยนาํ้ เสยี งแผวตาํ่ เชนเดมิ
โดยไมมองหนา หลอนวา
“จะพูดอะไรกพ็ ดู แตอยา พดู เร่ืองลูกจางนายจา งอะไรอีก บอกแลวไมอ ยากฟง ”
“ผมอยากจะพดู ถึงเรื่องเมือ่ คนื ท่แี ลว ...”
หลอ นคงนิ่งเฉยอยเู ชน นนั้ กดั รมิ ฝปาก รพนิ ทรถอนใจเบาๆ
“วนั นท้ี ้ังวัน ผมไมสบายใจเลย ผมรูวา คณุ หญงิ โกรธผมมาก แมแตห นากย็ งั ไมม อง ถกู
ของคุณหญงิ แลว ครบั ผมสามหาว กักขฬะ แลว ก็...สตั วป า ผมหยาบคายกับคุณหญงิ มาก ขณะนน้ั
ผมเปนอะไรไปกไ็ มทราบ ผมเสยี ใจเหลือเกนิ ผมจะไมขอใหคณุ หญิงอภัยให แตอยากจะใหทราบ
แตเพยี งวา ผมเสยี ใจจริงๆ ความจริงคุณหญงิ ควรจะยิงผมทง้ิ ตั้งแตเกดิ เหตตุ อนนน้ั แลว มันจะทาํ ให
ผมสบายใจกวา น”ี้
คําตอบของหลอ น ก็คอื การไมมีคําตอบ
เขาพดู คนเดยี วตอไป
“ผมบังอาจเกนิ ตัวไปมาก ผาแบล็งเก็ตของคุณหญงิ กรณุ าใหผ มยมื มาหมเมอื่ คราวไม
สบายทโ่ี ปงกระทิง ผมกถ็ ือสทิ ธเิ อาไปกาํ นลั คะหย่ินเสีย ซึง่ ความจริงก็เพ่ือหวังจะเอาใจมัน โดยลมื
คดิ ไปวา มนั เปน ของคุณหญงิ หรือคดิ ...ก็คดิ วาคณุ หญิงกค็ งจะไมเ อาคนื หรือสนใจอะไรอีกแลว เอา
เถดิ ครบั พรุงนี้ผมจะไปทวงมนั คนื มาให และสําหรับผา พนั คอของคณุ หญิงผืนน้ี ผมกจ็ ะแกมนั ออก
คนื ใหเด๋ียวน.้ี ..”
เขากม ลงแกะปมผาผนื งามที่มัดตดิ ขอ มอื ทนั ใดนนั้ เจา ของผา กห็ นั ขวับมาดว ยนัยนต า
วาว
“คนสับปลับ! ไหนบอกไวไ มใชห รือวา ตอ ใหต ายก็ไมย อมใหใครมาแกะผา ผืนนน้ั ออก...
ฮ!ึ ”
“...กค็ ุณหญิงทวงคืนอยเู มอื่ คืนน”ี้

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1325

“คนทช่ี ื่อ ดารนิ วราฤทธิ์ ลงไดใหอ ะไรแกใ ครไปแลว ไมเ คยคิดจะเรยี กคืน ถายงั ไมร กู ็จง
รไู วเ สียดว ย แตคนท่ีรบั ไปแลว อยากจะคนื ใหเองกช็ วยไมได”

รพินทรช ะงักอ้งึ ไปอีกคร้งั
“ถึงผา หมผืนนนั้ ก็เหมือนกนั ...”
เสยี งตัดพอ กลา วตอมา
“ไมใชห วงั จะทวงคืนเอาไปทาํ อะไรหรอก เห็นตวั เองนอนหนาวสัน่ หม ผาดําราวกบั
ผาขี้รวิ้ ผืนเทา กระแบะมือ ก็เลยสงสยั ถามดู พอรวู าเอาไปใหเ จา คะหยิน่ เสยี แลว ใครบา งจะไมโ มโห
แลว นเ่ี หน็ ไหมละ จับไขส น่ั งกั ๆ แทบตาย ตัวเองตองมาหม กระสอบ ทเุ รศแคไ หนบา ง”
“ผมยอมรับสารภาพผิดท้งั หมด”
“ก็แคนีเ้ อง เมอ่ื คืนนี้ พดู ดๆี เสียอยางนก้ี ไ็ มม เี ร่อื ง รจู ักยอมรบั ผดิ เสยี บา งอยา งน้ีกด็ ีแลว
บอกตรงๆ วา ขอ งใจมาทง้ั วนั เหมอื นกัน ชั่วๆ ดีๆ ฉนั กน็ บั ถอื คุณในดานความเปนสภุ าพบรุ ุษใน
เกยี รตศิ กั ด์ิของความเปนลกู ผูชายเต็มตวั แตเ หตกุ ารณเมอ่ื คืน...มันทําใหความรูสกึ ของฉนั เปล่ยี น
แปลงไปหมด คุณบังอาจเกนิ กวา ทฉ่ี ันจะเชอื่ มากอน บอกตรงๆ ตอนนัน้ ฉันอยากฆา คณุ ”
“กแ็ ลวทาํ ไมถงึ ไมฆ า วิญญาณของผมจะไมเ อาผดิ อะไรกับคณุ หญิงเลย”
นํ้าเสยี งซมึ ๆ ยอ นถามมา มันฟง เศราลึกลงไปกลางใจของ ม.ร.ว.หญิงดาริน ผดิ แผกไป
จากการยวั่ โทสะเชนทกุ ครงั้
หญงิ สาวถอนใจเบาๆ โดยไมร สู กึ ตวั หันกลบั มามองฝา ยตรงขา มดว ยสายตาตรง
“ฉันจะลืมมนั เสีย...”
หลอ นพูดเสียงแผว ออนละมุน
“คุณก็ควรลมื มนั เสียดว ย ขอใหฉ นั หวงั ไวว า มนั จะไมเกิดข้ึนในลักษณะเชน นัน้ อกี ”
“ครบั คณุ หญงิ มนั จะไมเกดิ ขึน้ อกี ”
เปนครง้ั แรก ทีห่ ญงิ สาวมีความคดิ ขนึ้ มาวา ชายผนู ้ีนาสงสารถาเขาจะทาํ ตวั ใหห ลอ น
สงสารอยา งน้มี าแตต น และตลอดไป หลอนจะสบายใจไมนอยทเี ดยี ว

“รตู ัวบางหรอื เปลา วา ตวั เองมโี รคประจาํ ตวั รา ยแรงพอทจี่ ะปลิดชวี ติ ไดง า ยๆ ในเวลาใด
กต็ ามที่เผลอตัวชะลา ใจโดยคดิ วา ตนแขง็ แรงทรหดอดทนเสยี เหลอื ประมาณ”

รพินทรกม ลงมองดทู ่ีฝา มอื อันซีดเยน็ แลว องั กบั เปลวไฟในกอง
“ถึงรตู วั กไ็ มร จู ะชว ยตวั เองอะไรได ชีวติ มนษุ ยม จี ุดจบของมันอยูแ ลว แกไข
เปล่ยี นแปลงไมไ ด หนทางชวี ติ มนั กาํ หนดไวอ ยา งไรมันกเ็ ปนอยางนนั้ ”
ชาํ เลืองคอ นนิดหนง่ึ อยา งอดทีจ่ ะขวางไมไ ด แตอกี ฝายคงไมเห็นเพราะมัวกม หนาอยู
“ออ ! นี่เปน คนประเภทเชือ่ ดวงง้ันรึ?”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1326

“อะไรมันจะเกิด มันกต็ อ งเกดิ ครบั คณุ หญิง ผมเช่ือเชน น้ี จะพาดพิงไปถงึ ดวงท่คี ณุ หญงิ
วา ดว ยหรือเปลา ผมไมท ราบ”

“ถางัน้ มนษุ ยเ ราก็นาจะทําอะไรไดต ามใจชอบหมดทกุ อยางสิ โดยถือคตอิ ยางคุณ รักจะ
ทําดกี อ็ างวา วถิ ชี วี ิตมันบงการใหตองทําดี รักจะทําชัว่ กอ็ างทฤษฎีเดยี วกันน้ี แบบแผนครรลอง
ตา งๆ ของมนษุ ยชาติ กเ็ ห็นจะไมจ าํ เปนตอ งคาํ นงึ ถึง เจ็บไขกไ็ มต องรกั ษา คดิ เสียวา ถึงทมี่ ันตายเอง
ไมถึงทก่ี ร็ อด”

เขานิ่ง หลอ นจึงกลาวตอมา
“คณุ เปนคนเจริญแลว นะ เปนปญ ญาชน ไมใ ชค นบา นปาอยา งตาพรานบุญคํา หรอื
ลูกนอ งชาวปา ของคุณทงั้ หลาย ทําไมถึงปลอ ยใหเ ปน มาลาเรียเร้อื รังมาถงึ บดั น้ี ทั้งๆ ทคี่ ุณก็ตอ งรดู ี
วา ถาเร่ิมเปน ...และถงึ ยาถึงหมอเสียในระยะแรก มนั หายขาดได”
“ผมไมมีเวลาพอทีจ่ ะรกั ษาตวั ไดอยา งจรงิ จงั ครบั คณุ หญิง พดู สน้ั ๆ แคน ี้ คุณหญงิ กค็ งจะ
พอเขา ใจได”
พรานใหญพ ดู เนอื ยๆ ตาเหมอ ดเู ปลวไฟทแ่ี ลบเลยี ปะทเุ บาๆ อยใู นกอง
“ฉนั ดูคณุ เปน คนหมดอาลัยตายอยากในชวี ิตเหลอื เกนิ ไมยอมเอาใจใสก บั ตัวเองเสยี บา ง
ไหนคณุ วาคณุ เปน หว งคุณแมข องคณุ แลวทาํ ไมถงึ ปลอยตวั แบบน้ี คณุ เปนอะไรไปกอนเวลาอนั
ควร ทานจะพง่ึ ใคร”
ตาคนู ้นั ปรากฏแววเซ่อื งซมึ ขน้ึ ใหห ลอ นเหน็ เปนครงั้ แรกนบั ตั้งแตพ บเห็นกนั มา แลขึน้
สบตา แววสลดเศราครองไปตลอดท้งั สีหนา จนทาํ ใหส ดุ สมเพช
“ผมเองก็คิดอยูใ นขอนเ้ี หมอื นกัน แตจะทําอยา งไรได หนาท่ีการงาน อาชพี มนั บีบบงั คบั
อยู ผมทาํ ไดดที ี่สุดก็เพยี งแคน เี้ อง ความจริงผมกอ็ ยากมชี วี ิตทีส่ ุขสบายเหมอื นคนอน่ื เขาเหมอื นกนั
ทวาคนเราเลือกทเ่ี กดิ เลอื กเกณฑชะตาของตวั เองไมไ ด”
หลอนมองดูเขาดว ยความเหน็ ใจ ระคนไปกบั ความรูสึกอันไมอ าจบรรยายออกมาได บน
ความกรา วแกรง ทระนงแข็งกระดา งอยา งนา หมน่ั ไส บรุ ษุ ผูนีม้ สี งิ่ อนั ควรแกการสมเพชแฝงซอ น
อยเู รน ลกึ ยงิ่ คบกนั นานยาวไป กย็ ่งิ คน พบ
“ไหนลองบอกมาตามตรงซิ ไมสบาย ทําไมถึงตอ งปด ไมต อ งการใหฉนั รูดว ย ถึงกับ
กาํ ชบั ส่ังบุญคําไว กลวั วา ฉนั จะรกั ษาคณุ ทาํ ใหเปน บญุ คณุ ตดิ ตอ หรอื วา กลวั จะเสยี ศักดศิ์ รีพราน
ใหญมนษุ ยเ หล็ก ทาํ ใหฉันไดท.ี ..เห็นจุดออ นของตัวกระนน้ั หรือ?”
รพินทรส นั่ ศีรษะ มองตอบหลอนดว ยดวงตาสจุ ริต เปด เผย
“ไมใ ชเชน น้นั หรอกครบั ”
“แลว ยงั ไง?”
เขานง่ิ ไปครู กถ็ อนใจอกี ครง้ั

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1327

“ผมรูวา คุณหญงิ ไมช อบหนา ผม ย่งิ กวา นนั้ ยังมเี ร่อื งทาํ ใหท ัง้ เกลยี ดทั้งโกรธผมเพม่ิ ข้ึน
ดวยเหตกุ ารณท ่ีผานมาเมอ่ื คืนกอ น แลวมาคืนน้ี ผมเกดิ ไมส บายขึน้ มา ผมก็ไมกลาบอกคณุ หญิง
เพราะเชื่อวา คณุ หญิงคงจะไมชวยอะไรแน ผมตองการยาสักเม็ดสองเมด็ ผมก็ยังไมก ลา ที่จะใหบ ุญ
คาํ ไปขอตรงๆ กลวั จะไมไ ดม า”

ดารนิ เชดิ หนา รองฮึ จอ งดูเขาดว ยแววตาขนุ ขอ ง เนน เสยี ง
“ตวั เองเปนคนใจดาํ อํามหติ อยแู ลว กเ็ ลยนกึ วา คนอืน่ เขาจะเปนอยา งตัว ใชสิ ฉันมี
ความรสู กึ เชน ทค่ี ุณรตู ัวดอี ยนู ่ันแหละ แตใ นฐานะท่ฉี นั เปนหมอ ตอใหฉ ันท้งั เกลยี ด ทั้งโกรธ มี
ความคิดอยากจะฆาใครเชน ไรกต็ ามที ในกรณที ใี่ ครคนนน้ั เจบ็ ไขไดปวย ตองการความชว ยเหลือ
จากวิชาชพี ของฉัน ฉนั กต็ องชวยกอนตามหนา ที่ สว นจะไปคิดฆา กค็ อ ยวากนั ทหี ลงั ชว ยใหร อด
ตายจากเจ็บไข แลว คอ ยไปฆา ใหตายดว ยมอื ทหี ลังยงั ไงละ มนั ถึงจะหายแคน ”
“ผมถูกฆา ใจมาแลว ครง้ั หนึง่ เหลือแตเ พยี งรางกายทเุ รศมาใหคุณหญงิ ชว ยฆา เพอื่ ให
หมดเวรหมดกรรมเสยี ที กด็ ีเหมือนกนั และก็พรอมอยเู สมอทจี่ ะใหฆา ”
“รา งกายไมม วี ญิ ญาณมันจะมีประโยชนอ ะไร ถงึ ฆาก็ไมสนกุ หรอก”
“ถา เชน นนั้ กป็ ลอ ยทิง้ ไวอ ยา งนีแ้ หละ อกี ไมนานคงตายเอง คณุ หญงิ จะไดไมมเี วรกรรม
ตดิ ตวั ไปดวย”
“ยังไมยอมใหต ายหรอก...”
นัยนต าคนู นั้ ยมิ้ เอากา นไมเ ล็กๆ ปามากระทบอกเขา
“จะตายเมอ่ื ไหรก จ็ ะพยายามแกไขไว เอาใหรา งกายอนั ถูกใครลวงเอาวญิ ญาณไปแลวรา ง
นี้ อยูใหท เุ รศทุลงั ตาไปจนถึงที่สุดทเี ดยี วดไี หม?”
ประโยคสดุ ทาย เอียงคอถาม
ตาตอ ตา...เหมอื นแมเหลก็ คนละขว้ั ผนกึ กนั อกี คร้ัง ใบหนา อนั ซดี เซยี วคล้าํ หมองของอกี
ฝายหนง่ึ เรม่ิ ปรากฏสเี ลือดข้นึ ความอบอนุ ซา นซมึ ไปตลอดท้งั หวั ใจ ขับไลค วามหนาวเหนบ็
สะทานทรวงใหสลายไปอยางนาพศิ วง
เสียงเพลงของแงซาย ยงั คงแวว หวานเยือกเยน็ กลอมราตรอี ยูเชนนน้ั แทรกซึมไปท่วั ทกุ
อณูของบรรยากาศ
คร้นั แลว รพนิ ทร ไพรวลั ย กต็ าตกลงดพู น้ื อยางเจยี มใจ

ราชสกุลสาวลกุ ข้ึนจากท่ีชา ๆ บอกมาดว ยนาํ้ เสียงเนยี นนุม เดมิ วา
“ฉันออกมาดอู าการของคณุ วาดีข้นึ แลว หรอื ยงั คอ ยยงั ชวั่ อยา งน้กี ด็ ีแลว นอนพกั เสยี เถอะ
ประเดีย๋ วจะใหแ งซายเอาผาหม มาใหอ กี ผืนหนงึ่ หวังวา คงจะไมเอาไปทาํ เปนเครื่องราชบรรณาการ
ใหใคร แลว ตวั เองตองมาหม กระสอบอกี นะ”
รพินทรยนั กายลกุ ข้นึ อยางรวดเรว็ หญงิ สาวกาํ ลงั จะผละออกเดนิ หนั กลับมาเลิกควิ้

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1328

“อาว! บอกใหน อน ลกุ ข้นึ มาทาํ ไม?”
“ผมจะไปสง คุณหญิง”
“คนไขไมต องไปสงหมอหรอก”
“ผมเปน ปกตเิ รียบรอ ยดีแลว ”
“น่จี ะออกทาอวดดี ขดั คาํ สัง่ อีกแลวร?ึ ”
รพนิ ทรผายมือกวางออกไปแลว ทิ้งลงขางตวั ทรดุ ลงตามเดิมอยางจํานน ดารินย้มิ ระรน่ื
“ดมี าก ขอใหน าเอ็นดูอยางนีต้ ลอดไปนะ อาว!...แลว จะนั่งทําหนายงุ อยอู ยางนน้ั ทาํ ไมอีก
ละ นอนเสียซิ...”
“ถึงนอน ก็นอนไมห ลบั ...”
“นาจะหลับไดอ ยา งสบายและเปน สขุ ที่สุด แงซายรองเพลงกลอ มใหฟงอยูนัน่ ”
“ถาจะไมห ลับ กไ็ มหลบั เพราะเสียงเพลงของเจาองครักษคนโปรดของคุณหญงิ นน่ั
แหละ”
“ทําไม? นี่มจี ติ ใจกระดา งเสยี จนกระท่ังไมชอบเสยี งเพลงเชียวรึ แงซายออกรอ งเพลง
เพราะ”
“ใช! เจา การเวกเสยี งหวานนนั่ รอ งเพลงไดเ พราะมาก แตความหมายของมัน ทําใหห ลบั
ไมล ง”
หลอ นหนั ไปมองดูทางเงาสลัวรางหนาเตน็ ท อันเปนทม่ี าของเสยี งเพลง แลว หันกลับมา
ถามวา
“ขอความในเพลงของแงซาย มันมคี วามหมายอยางไรนะ ชวยแปลใหฉ ันฟง หนอ ยได
ไหม?”
“คุณหญิงจะฟง ร?ึ ”
“ฉนั ชอบในกระแสเสียงทว งทํานอง มันออนหวานเยอื กเย็นดีเหลือเกนิ แตฉนั ไมรู
ความหมาย”
รพนิ ทรห รีต่ าลง ทอดมองข้ึนไปยังดวงจันทร กลา วแผวเบาเปน จังหวะแชมชา
“เปรยี บประดจุ หยดนาํ้ คา งทพ่ี รางพรม...อยูตามกง่ิ ใบพฤกษชาติ ครนั้ ยามดึกก็เนอื งนอง
ปานจะรองดืม่ กนิ ได ตอเมอื่ รงุ ปจ จสุ มยั สุรีสียส อ ง...นํ้าคา งก็ยอมจะระเหยเหือดหายไป นา้ํ ใจของ
เธอก็เปรยี บไดฉ ะนัน้ !...นี่คอื ขอความในเพลงของแงซายครับ...คุณหญิงดารนิ !...”
ดารนิ วราฤทธ์ิ ยนื ตะลงึ ใบหนาเปน สชี มพู
อึดใจตอมา หลอ นก็ผละเดนิ จากไป

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1329

51

เรือนพักของคณะเดนิ ทาง ซึ่งเกณฑแรงงานท้งั หมูบ าน เสร็จสน้ิ เรียบรอย ขนยายขาว
ของขน้ึ อยไู ดเ มอื่ เวลาเที่ยง มันใหญโตกวางขวางเอาการทีเดยี ว ลักษณะรปู รา งผดิ ไปจากเรอื น
กะเหรี่ยงทงั้ หลาย มหี อ งนา้ํ มิดชดิ สาํ หรับคณะนายจา งสองหอง โดยแยกหองนา้ํ ไปอกี หอ งหนงึ่ เปน
พิเศษ สว นนอกชานกวา ง เปน ทีพ่ ักนอนของพวกลูกหาบและพรานพนื้ เมือง

ภายหลงั จากขนของขน้ึ และจดั ตบแตง เพอื่ ใหเปนท่ีอยอู าศยั ระยะยาวนาน โดยอุปกรณท่ี
ใชอ ยใู นเตน็ ท คณะนายจางกเ็ ตม็ ไปดว ยความตืน่ เตน พอใจในความสะดวกสบายนา อยูของมัน ซึ่ง
ผิดไปกวา การกางเตน็ ทครอ มดินท่ีใชม าตลอดระยะเดนิ ทาง

“เอาละ ทีนส้ี โุ ขสโมสรแลว นา ขอบใจรพนิ ทรท ่ีพยายามจดั หาความสะดวกสบายใหเรา
ทกุ อยา ง”

เชษฐาวา กวาดสายตาไปรอบๆ เรอื นดวยความชนื่ ชม ต้ังแตเ ชาเขาเหน็ พรานใหญเพียง
ครูเดียวเทา นัน้ เปน การเหน็ กันผาดๆ ในระยะหา ง ขณะนน้ั รพนิ ทรก ําลังคุมพวกสรางบานใหม งุ
หลงั คาอยู หนั มาย้ิมใหเม่อื เขาตะโกนทกั แลวก็ออกเดินทางหายไปพรอ มกับคะหยนิ่ จนกระทงั่
เทีย่ งกย็ ังไมกลับมา ปลอยหนา ทก่ี ารขนยายใหแกค ณะนายจางตามลําพัง โดยทิ้งพรานพน้ื เมืองท้ังสี่
และลกู หาบไวใ ห

ผทู ่ีชวยกนั ตบแตงจัดเรอื นกค็ ือดารินและไชยยนั ต โดยมแี งซายกับพรานสี่คนเปนลกู มอื
“ม.ร.ว. หญงิ คนสวยสดชนื่ แจม ใสเปน พิเศษสําหรบั วนั นี้ อาการของเจามุพน เสน ตาย
มาแลว และดจู ะดขี ้นึ เปนลาํ ดับ เรือนพกั เพง่ิ จะปลกู เสรจ็ เรยี บรอ ย เปน สง่ิ แปลกและใหมสาํ หรบั
หลอน แมว ามนั จะเปน เรอื นปลูกหยาบๆ ตามมีตามเกดิ ประสาบา นปา มนั ก็เปนสง่ิ ตนื่ ใจไมใ ชนอ ย
ถงึ อยางไรหลอนกห็ นีสญั ชาตญาณของผูหญงิ ไปไมพน
นน่ั ก็คือความตองการเปนแมบา น และอารมณข องการเปนเจาของ
ตงั้ แตเชา มาแลว หลอนงว นอยกู ับการจัดตบแตงบาน เทา ทีเ่ ครือ่ งใชอปุ กรณท่ีมีมาดว ยจะ
อํานวยใหไ ด ทะเลาะวนุ วายอยกู ับไชยยนั ตตลอดเวลา ไมยอมใหเ พื่อนชายมายงุ เกย่ี วอะไรดว ย
ทง้ั นนั้ นอกจากจะใหเ ปน ลกู มือตามแตห ลอ นจะสัง่
“ไง? ไหนเม่อื วานนี้บอกวาเหมือนโรงหนงั ตะลุงไงละ มาวันน้ที าทางชอบอกชอบใจมาก
ไมใชหรือ พยายามแตงโรงหนังตะลงุ ใหเ ปน วิมานใหไ ด”
ไชยยนั ตส ะกดิ แขนถามยวั่ เม่อื เห็นหญิงสาวยนื เทา เอวเอยี งคอมองดู ‘บา น’ ของหลอ น
อยางพออกพอใจ
“เฉยๆ เหอะ ไชยยันต เราจะตอ งอยูท ่นี ีก่ นั อีกนาน ฉนั ชว ยทาํ ใหมนั เปนบานโดยสมบรู ณ
ขึ้น เพื่อความสขุ ของทกุ คน ยงั ไมชอบอีกเหรอ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1330

ดารนิ พูดเสยี งเขยี ว หันไปถลงึ ตาใส เพื่อชายทําหนาลอ เลียนแลว หวั เราะ หนั ไปพูดกบั
เชษฐาผยู ืนย้ิมๆ อยู

“ทเี มือ่ วานนี้ ตเิ สียไมม ีดี พอวนั นบ้ี านเสรจ็ เหอ มากกวา ทุกคน กาํ ลงั จะบอกอยูทเี ดียววา
เพ่ือนอตุ สาหป ลกู บา นใหอยูอยางสบายถงึ อยางนแ้ี ลว ถา ยังไมพอใจอกี ก็ควรจะไปนอนเตน็ ทค น
เดียว”

“บา นหลังน้ี คะหยน่ิ เปนหวั แรงสําคญั ในการปลูก เขาใจ แลว กเ็ จตนาท่ีจะปลูกใหฉ ัน
โดยเฉพาะ ไมเ ชอ่ื ก็ลองถามพวกนดี้ กู ไ็ ด ฉนั จึงเปน เจา ของบานโดยตรง เธอเปน เพยี งผอู าศัยเทานนั้
เพราะฉะน้นั ถา ขืนพูดมาก ตวั เองน่ันแหละจะถกู ไลใหออกไปนอนเต็นท”

“เปนงน้ั ไป...”
ไชยยนั ตจ ุปาก โคลงหัว พวกพรานพนื้ เมืองพากันย้มิ ไปตามๆ กนั
“จรงิ ของนายหญงิ ครบั นายทหารปน ใหญ. ..”
บญุ คาํ สอดเบาๆ ปนหัวเราะ
คะหยน่ิ มันสรา งใหนายหญิงอยู มนั นับถือนายหญิงกวาใครทง้ั นั้น
ดารินยกั ควิ้ ให บอกมาโดยเรว็ อยา งไดท ี
“ไดยินหรอื ยังละ เพราะฉะนนั้ ...ไป! คนื น้อี ยาข้นึ มานอนบนเรือนหลงั นเี้ ปน อนั ขาด ไป
ขึงเต็นทน อนเอา ไลแ ลว !”
“ถาง้ันก็เชญิ อยูไปคนเดียว ฉันจะขนสมคั รพรรคพวกไปนอนแคม ปต ามเดิมกไ็ ด”
“ธุระอะไร พใ่ี หญและทกุ คนจะตองอยบู นเรอื นนที่ งั้ นนั้ ยกเวน เธอคนเดยี ว หรอื จะมีคหู ู
อกี คนก็คอื ตาพรานใหญน น่ั เชิญไปนอนกนั นอกเรือนสองคน บอกกลาวกอน ตอ ใหเธอมีพราน
ใหญเปน พวก ก็อยา ไดม าทําแข็งขอปฏวิ ตั นิ ะ คะแนนเสยี งของฉนั สาํ หรบั ประเทศหลมชางน่ี เดีย๋ วน้ี
มาลบิ ทีเดยี ว”
ไชยยนั ตยกมอื ไหลป ลกๆ
“จะๆ กลัวแลว แมมดผวู เิ ศษ-แมราชินีแหง ประเทศหลมชาง ผูม ีนายกรฐั มนตรีช่อื คะหยน่ิ
พับผา ซิ เลน ยึดอํานาจเผดจ็ การหมดทกุ อยา ง”
“กอ็ ยากปากเสยี ทาํ ไมละ เขาชวยจัดแตง บานใหอยสู บายๆ ยังมาทําพดู โนนพดู น่ี ยั่ว
โมโหอยูได”
อดตี นายทหารปน ใหญเกาหวั บน พมึ แลว หันไปทางพวกพรานพื้นเมอื ง ทพ่ี ากนั หวั เราะ
คกิ คกั อยู ถามวา
“แลว นีพ่ รานใหญหายไปไหน ตั้งแตพ วกเราถอนเตน็ ทข นยายขน้ึ มายดึ ครองบนนี้ ยงั ไม
เห็นหนา เลย”
“นายไปคมุ พวกน้นั ตอ รางไมไผ เอานาํ้ จากน้าํ ตกใหเ ขา มาถึงเรือนนี่ครบั ”
เกดิ เปน คนตอบ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1331

“ทําไมจะตองไปเองดว ย สงั่ ไวแ ลว วา วนั นใี้ หนอนพัก”
ดารินหนา เครง ลง หนั ไปพูดเสียงต่ําๆ กับเกดิ แลว มองไปทางบญุ คํา
“คนอยา งนาย ถาลงนอนพักเมอ่ื ไหร ก็ถงึ โรงพยาบาลเมอ่ื นนั้ แหละครบั นายหญิง แกโง
หัวได แกไมยอมอยเู ฉยๆ หรอก แตไหนแตไรมาแลว”
บญุ คาํ พดู เบาๆ เสียงออ ย หญิงสาวกดั ริมฝป าก
“น่ี อีแบบนีซ้ ิ เมื่อคืนนเี้ กอื บตาย บอกตรงๆ ฉนั ออ นใจจรงิ ๆ นะ เจานายของบญุ คําคนนี้
ด้อื ยังกับกระบือ ชอบฝนคําสง่ั หมออยเู สมอ”
เชษฐากับไชยยันตไ มท ราบเรอ่ื งมากอน หนา ตนื่ ถามมาเปน เสยี งเดยี วกนั
“ทาํ ไมหรอื นอ ย?”
“จะทําไมละคะ พีใ่ หญ. ..”
หลอ นรอ งเบาๆ ตาขุน สอแววหงดุ หงดิ กระฟดกระเฟย ด
“ตอนดกึ ของเมอื่ คืนทแ่ี ลว ยอดชายนายรพินทรคนดขี องพ่ใี หญ เกือบจอดไปแลว
มาลาเรียเลนเสียงอม ตอนทีน่ อยออกไปพบนะ ไมมีสตแิ ลว ส่ันเปน เจา เขา นอ ย บญุ คํา แงซาย ปลํ้า
กันพักใหญก วา จะเอาไวอยู เพ่ิงจะจบั ไดเ มอื่ ค่าํ คืนนเ้ี องวา เขามีโรคประจาํ ตวั อยเู รื้อรงั มานาน ทําทา
จะไมค อยดีนกั ”
พี่ใหญก ับเพอื่ นมีอาการตกใจในทันทีทไี่ ดย นิ หลอ นพูด
“รพนิ ทรเปนมาลาเรยี หรือ?”
เชษฐาอทุ าน
ดารนิ หวั เราะแคน ๆ
“ขนาดหนกั ดว ยคะ แตเขาไมย กั บอกใหน อ ยรูส ักนิดวา เขามีโรคประจาํ ตัวอยู ทงั้ ๆ ที่นอย
เปนหมอ เมอื่ คืนนีด้ ที อี่ อกไปพบเขา เองถึงไดร ขู ึน้ ไอโ รคชนิดนี้เวลามันไมส าํ แดงอาการขึ้น ก็
เหมอื นคนดๆี ท่วั ไป มองไมเ ห็นวีแ่ ววเลย แตบทมันจะแผลงฤทธิ์ข้นึ มาเมือ่ ไหร กท็ ําเอาย่ําแย บางที
กห็ นกั ถึงขั้นหมดสตแิ ลว แตข นาดของมัน อกี อยางหน่ึงมันไมเ ลือกเวลาหรือเปด โอกาสใหรตู วั
ลวงหนา เสยี ดว ย เวลามันจะจบั ข้นึ มามันปบุ ปบ เปน ข้นึ มาอยางกะทนั หนั เหมอื นพวกลมบา หมนู น่ั
แหละ”
“โชคดเี หลอื เกนิ ตอนทีห่ ลงปาอยกู บั นอยเพียงสองคน เขาไมเ กดิ อาการจับสนั่ ข้นึ มา ไม
ง้ันแยทเี ดยี ว ถึงแมเ ขาจะทรหดสักขนาดไหนก็ตาม มาลาเรียมนั กลายเปนจดุ ออนของเขาเสียแลว ถา
ไปเกดิ จับสัน่ ขึน้ ในนาทีฉกุ เฉนิ ทสี่ ุดกเ็ สร็จกนั เทา น้ัน รพินทรไมเปนรพินทรอ กี แลว ”

หวั หนาคณะ และไชยยันตแ สดงความวิตกหวงใย ความประหลาดใจอยางยิ่งในขา วที่ได
รับทราบ ตา งสอบซักถาม ดารนิ เลาใหฟ งโดยละเอยี ดในเหตกุ ารณท ห่ี ลอ นพบมาเมอื่ คนื

“ไมนาท่ีจะปลอ ยใหเ ปน เรอ้ื รงั มาจนถึงเดย๋ี วนเ้ี ลย”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1332

เชษฐาบนออกมาดวยความเปนหวง
“นี่ถาขึ้นสมองมิเสร็จหรือ?”
“ออ ไมม ีปญ หาหรอกคะ ในขอน้นั แลว กย็ ังรบั รองไมไ ดวาเมอ่ื ไหรเชอื้ มนั จะแพรข ึน้
สมอง อาการเทาที่เห็นเม่ือคนื น้ีมนั ไมใ ชน อ ย”
“มนิ าละ เม่ือเชานีเ้ หน็ หนา เซยี วๆ โรยๆ” ไชยยันตเ อยขึ้นเบาๆ “แตฉ นั ก็ไมไ ดเฉลยี วคิด
อะไร นึกวาอดนอน วาอันทจี่ ริงแลว มาลาเรียกบั นกั เดนิ ปาทกุ คน จดั วา เปนญาติสนทิ ทีเดยี ว ไมเห็น
เคยมใี ครหนพี น สักคน มากหรือนอยเทา นน้ั ”
แลวเขากห็ นั ไปทางกลุม พรานพนื้ เมือง อนั เปน คนของรพนิ ทร ถามวา
“พรานใหญจบั สัน่ อยูบอยๆ ไหม?”
พวกนนั้ พากันยมิ้ แหง ๆ มองหนา กนั เอง บญุ คาํ ผูอ าวโุ ส และใกลชดิ กบั นายย่ิงกวา ทกุ คน
ก็เปนคนตอบแทนมา
“ก็ไมบ อยนกั หรอกครบั ในรอบเดือนกเ็ อาเสียครง้ั หน่ึง เวลาจับข้นึ มากน็ อนคลมุ โปงสน่ั
งากๆ ไปพกั หน่งึ พอมนั สรางลงแลว ก็ทําอะไรๆ ไดต ามปกติเหมือนเดมิ เหมอื นไมไ ดเปนอะไร”
“แลว เคยไปจบั สัน่ ขน้ึ ในระหวา งตามรอยสตั วครัง้ สาํ คญั บางไหม เปน ตน วา ระหวางแกะ
รอยเขา หาสตั วราย?”
บุญคาํ หวั เราะแหะๆ
“ก็เอาบา งเหมอื นกนั แหละครับ ถาพวกผมไปดวยแกกห็ ยดุ ตาม ใหใ ครสักคนเฝาแก คน
อน่ื ตามตอ แตถ า แกไปคนเดยี ว เวลาเกิดจบั ส่ันข้ึน ผมก็ไมท ราบเหมอื นกันวาแกทาํ ยงั ไง แตกไ็ มเ คย
เห็นแกเปนอะไรสกั ท”ี
คณะนายจางมองดหู นากนั เอง
“เคยเปน หนกั จนถงึ กบั ตอ งเขาโรงพยาบาลมาบางแลวหรอื ยงั ?”
เชษฐาซัก
“ยังไมเคยครบั พรานใหญเขา โรงพยาบาลอยูครง้ั เดียว เม่อื คราวซ่โี ครงหักเพราะกระทงิ
ขวดิ เทานนั้ ”
“ออ ใชซิ ถาลงเขา โรงพยาบาลเพราะโรคนเ้ี มื่อไหร กไ็ มต อ งกลบั ออกมาอกี แลว
นอกจากไปปา ชาเลย...”
ดารินหนั มาพดู กับบุญคาํ เสยี งประชด พลางหวั เราะหๆึ หันมาทางพีช่ าย
“คนเปนมาลาเรยี มกั จะชะลา ใจอยา งนีแ้ หละคะ พี่ใหญ อาการของมันผิดกบั โรคชนดิ อืน่
คอื ไมไดทําความทุกขท รมานอะไรใหเหน็ ชัดนัก นอกจากจับขึน้ เปน ครัง้ คราว แลวก็หายไป พอ
หายก็รสู กึ เหมอื นไมไดเ ปน อะไรเลย นค่ี ือสาเหตุทาํ ใหค นปวยนอนใจ ไมสนใจจะรกั ษาเยยี วยาให
มนั หายขาด กวา จะรสู กึ ตวั ก็สายเสียแลว แทบทกุ รายไป มิสเตอรฮันเตอรข องเราคนนี้ ก็คงอีแบบ
เดียวกนั นแ่ี หละ ถา เขายงั ไมร สู ึกตวั หาทางจัดการกบั มนั ใหเ ดด็ ขาดลงไป ก็ทายไดลว งหนาเลยวา

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1333

อายุเขาไมย นื หรอก สตั วป า อาจเอาชวี ติ เขาไมได แตไ ขปาชนิดนแี้ หละจะเปน เพชฌฆาตของเขา
โดยทีต่ ัวเองไมร ูตัว”

“แทนท่ีจะแชง ฉันวา เธอควรจะหาทางชว ยเขา เสยี แรงตัวเองเปน หมอ”
ไชยยนั ตบ อกมาดวยเสยี งจรงิ จงั ปราศจากการเลนเหมือนเคย ดารนิ ยกั ไหล
“ออ ชว ยนะชว ยไดแน แตต อ งหมายความวา เจา ตวั จะตอ งรวมมอื ดว ย คนไขอยา งนาย
รพนิ ทร ไพรวลั ย คนนี้ อยา วา แตฉ ันเลย ตอ ใหหมอคนไหนๆ ก็ไมอ ยากจะรกั ษา หา มอะไรกไ็ มเชอ่ื
สักอยา ง ตัวเองเพงิ่ จะสรางไข บอกใหนอนพกั โนน หายเขาปา ไปอีกแลว อยา งน้ีไหวเหรอ?”
ตามปกติ เชษฐา วราฤทธ์ิ ไมเคยสนใจดว ยในกรณีทนี่ อ งสาวของเขากลา วพาดพิงไปถงึ
รพินทร แตในครงั้ นีเ้ ขาเหน็ วา มันไมใ ชเร่อื งท่คี วรจะมองขา มไปเสีย ราชสกลุ หนมุ หันไปทางพวก
พรานพื้นเมอื ง แลวบอกมาเปน งานเปนการวา
“ใครกไ็ ด พวกเรา ไปตามรพินทรส ักคนหนงึ่ บอกวาฉนั เรยี ก ใหเขาทง้ิ งานกอนไมว า จะ
ทาํ อะไรอยู ใหม าที่นีเ่ ดยี๋ วน”ี้

เกิดวองไวกวาเพ่ือน กระโดดผลุงลงจากชานเรือน เดนิ อาวไปในทนั ทีทีน่ ายใหญอ อก
ปาก พอลับตาลงจากเรือนไป ไมถงึ อดึ ใจระหวา งท่คี ณะนายจา งกาํ ลังพูดกนั ถึงรพินทรอ ยูน ั่นเอง ก็
ตอ งพากันหยดุ ชะงักลงมาอยา งกะทนั หนั

มเี สยี งชาวบา นรองตะโกนกนั เอะอะวนุ วาย สําแดงความต่นื ตนใจดังมาจากทายบา น ซ่ึง
หา งออกไป เสยี งฝเทาว่งิ กนั คึกคัก ครั้นแลว กอนท่คี นใดคนหน่ึงบนเรอื น จะเอย ปากคําใดออกมา
นน่ั เอง รางของพรานใหญก บั คะหยนิ่ กโ็ ผลออกมาพนแนวบังของกลมุ บา นกะเหร่ียง เดินคร่งึ วิง่ ตรง
มายังเรอื นพกั อยางรวดเรว็ เกิดผูเดนิ สวนออกไปไดครง่ึ ทางกห็ ยดุ ชะงกั คนเหลา น้นั พูดอะไรกนั เรว็
ปร๋ือ

“เอะ ! นั่นเกดิ อะไรกันขน้ึ ?”
ไชยยนั ตรองข้ึนอยา งตืน่ เตน ซ่งึ มันกเ็ ปนเวลาเดยี วกับทร่ี พนิ ทรแ ละคะหยน่ิ เผนตามกนั
ข้นึ มายังชานบา น อนั มคี ณะนายจา งยนื คอยอยูกอ นแลว โดยเฉพาะอยา งยง่ิ คะหย่ินหนา ซีดแทบไมม ี
สีเลือด เบิกตาโพลง
ทุกคนเหน็ เขายนื สะกดลมหายใจอยเู สย้ี ววนิ าที เหมือนตองการจะทําบรรยากาศใหอ ยูใน
สภาพปกติ แลวก็บอกมาดว ยสหี นายิม้ ๆ น้าํ เสียงเรียบวา
“ไอย กั ษต วั นน้ั ปวนเปย นเขา มาใกลหมบู า นแลวครบั ”
คําพดู ของพรานใหญธ รรมดาท่ีสดุ แตเลือดในกายของทกุ คนแทบจะจบั เปนกอนแขง็ พา
กันยนื ตะลึงงนั ไปช่วั ขณะ
แงซายกาวพรวดเขาไปควา ธนูกบั ลกู ซ่งึ ตดิ ไนโตรเตรียมพรอมอยูแลว การเคลื่อนไหว
ของคนใชชาวดงนนั่ เอง ทาํ ใหค ณะนายจางไดส ติข้นึ ดารนิ กบั ไชยยนั ตป ราดเขาหาไรเฟลประจาํ มือ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1334

พรอมกระสุนสาํ รอง มอื ส่นั เห็นไดชดั คงมเี ชษฐาคนเดียวเทาน้ันทเ่ี ยอื กเย็นสุขมุ อยใู นอาการเดมิ ไม
สอใหเหน็ ถงึ ความตกใจใดๆ ท้งั ส้ิน นอกจากดวงตาที่สวางวาว

“ขณะน้ีมนั อยทู ีไ่ หน?”
“บนไหลเ ขาหลงั เนนิ ดานทเี่ ราลองธนกู นั เมื่อวานนแี้ หละครบั ระยะหา งจากทน่ี ีป่ ระมาณ
2 กโิ ลเมตร พวกทีอ่ อกไปเก็บกลวยในไร มองเห็นลําตวั ของมันเลือ้ ยผานบริเวณเชงิ เขาอันเปนที่
โลงเตียนตอนหนง่ึ วิง่ มาบอกผม ทีแรกผมกน็ กึ วา พวกนนั้ ตาฝาดไป เลยไปคอยดกั ดอู ยู ก็เหน็ ลาํ ตวั
สว นหน่ึงของมันปรากฏอยใู นตอนท่เี ปนปา โปรงบนเขาลูกน้นั นกึ วาเงาตน ไม แตแ ลวกแ็ นใจเมอ่ื
เหน็ มันเคลอ่ื นไหวชาๆ ประเดยี๋ วลับหายไป ประเด๋ียวโผลใหเ หน็ อีก เปน แนวคดเคี้ยวยาวเหยยี ด
ลักษณะกําลงั เล้อื ยตดั เขาลูกนน้ั ลงมาอยางชา ๆ โชคดมี ากทีเ่ ราเหน็ มนั แตไกล รูต ัวเสยี กอ นเชน นี้
“ระยะหา งตง้ั สองกโิ ล ลกู เขาคนละลกู มองเห็นดว ยร?ึ ”
ดารินรองออกมาอยา งไมแนใ จ แตห างเสียงไมวายสนั่ จอ งหนา เขาเขมง็
“ถาเปน งูเขียวก็คงไมเ หน็ หรอก แตน ม่ี นั รถไฟทัง้ ขบวน บงั เอญิ เหลือเกินดานทม่ี นั เลือ้ ย
ลงมากเ็ ปน ปาไมท บึ นกั มหิ นําซาํ้ บางตอนยังเปน ท่ีโลงเตียน พวกชาวบานไปถางไวสําหรบั เตรียม
ทาํ ไร ถาเห็นคนเดยี วก็อยากจะเช่อื วาตาฝาดเหมอื นกนั ”
ดารนิ รูสกึ เหมอื นจะเปน ลม
“คุณคิดยังไง มนั กาํ ลังบายหนา มาที่นหี่ รอื ?”
ไชยยนั ตถ ามโดยเรว็ หักลํากลอ ง .600 ยดั ลกู บรรจเุ ขา ไปอยางรบี รอน
“ผมยังไมแนใ จเหมือนกนั วา มนั จะตรงเขา มาที่น่เี ลยทเี ดยี ว หรือวา จะแอบหลบซมุ อยู
ใกลๆ กอ น แลวดอดเขา มาหลังตะวนั ตกดนิ ไปแลว แตโอกาสดีเลิศเปน ของเราแลว ครบั เพราะเรา
เห็นมนั กอนรตู ําแหนงทห่ี มายของมันแนน อน มิหนาํ ซาํ้ ยังเปนเวลากลางวัน มองเห็นอะไรไดถนัด
ทีส่ ุด เทา ท่สี งั เกตเหน็ มนั พยายามบา ยหนาใกลเ ขามาอยา งเงียบที่สุด”
“ลงแบบน้ี มันเอาเราแน. ..”
หวั หนาคณะวา หันไปมองดแู งซาย ผูกาํ ลังตรวจสอบลกู ธนูตดิ ระเบิดอยูอ ยา งถถี่ ว น แลว
เปล่ียนสายตาไปจบั อยทู ร่ี พนิ ทรอกี คร้งั ยมิ้ เยอื กเย็น
“เหมาะที่สุดแลว รพินทร ไอยกั ษเ ขามาไดต รงตรมแผนท่เี รากาํ หนดไวก อ นเวลาอนั ควร
เสยี อีก วา แตคณุ จะเอายงั ไง?”
พรานใหญเหลยี วไปทางแงซาย ตาท้ังสองคูพ บกันประสานน่ิง แลว รพินทรกห็ นั กลบั มา
ทางหัวหนาคณะ
“ผมกับแงซายจะปะทะหนามันไว กอ นทีม่ นั จะเขาถึงหมบู าน กลางวันอยางน้ีสะดวก
มาก จดั การกบั มันตามแผน”
“สองคนเทานนั้ หรอื ?”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1335

“ตามความเหน็ ของผม ผมอยากจะไปกับแงซายเพียงสองคนเทา นน้ั แตม คี ะหยน่ิ อาสานํา
ทางไปอกี คนหนงึ่ ”

“ธนตู ดิ ไนโตรนะ ศักด์สิ ทิ ธ์แิ น แตห มายความวา คณุ กบั แงซาย จะตอ งเขา ไปใกลม นั จน
ไดระยะ ผมวา วิธที ่ีดที ี่สดุ ก็คอื ควรจะมปี นขนาดหนกั ติดไปดว ยอยา งนอ ยสองกระบอก ผมตอ งการ
ใหไชยยนั ตกบั นอ ยไปกับคุณดว ย พลาดพลงั้ ยงั ไง เรายงั ไดอาศยั ปนชว ยอกี แรงหนงึ่ รวมคณะไป
ดวยกันหาคน คุณ แงซาย ไชยยันต นอย แลว กค็ ะหยน่ิ สวนจะไปแยกพวก วางแผนกันยังไง กส็ ดุ
แลวแต”

หนั หนาคณะตดั สนิ มาภายหลังตรกึ ตรองครูเ ดียว
“กไ็ ดเหมอื นกนั ครบั พรานของผมทกุ คน จะอยกู ับคณุ ชายท่ีหมบู านนี่ โปรดคอยระวัง
เตรยี มพรอ มไวดว ย ถาพวกผมรบั หนามันไวไมอยู มนั อาจบุกตะลยุ เขา มาจนถงึ หมบู า นนี่ คุณชาย
กบั พวกเราทัง้ หมดที่นจ่ี ะไดร ับไวเ ปนดานสุดทา ย”
“ไมต องหวงทางนี้ ขาผมเสีย เดนิ เขาไปหามนั ไมไ ดก จ็ รงิ แตจ ะคอยรบั หนามนั ทนี่ ี่เอง
คุณกบั พวกเราทุกคนท่จี ะออกไปประจนั หนามนั ระวังตวั ไวใ หด กี แ็ ลว กัน บอกพวกชาวบา นทุกคน
เสียดว ย อยา ใหพวกเขาต่นื ตกใจไป ใหทกุ คนเขา ไปอยใู นบา นใหห มด อยาใหออกมาเดนิ เพน พาน”

รพนิ ทรห ันไปส่งั ความกับคนของเขาเรว็ ปรื๋อ สวนคะหยิน่ กระโดดลงจากเรอื นไปรอง
ตะโกนเอด็ องึ สงั่ ลูกบานท่ีกาํ ลงั อลหมา นอยู ตอ นใหท ุกคนหลบเขาอยูในเรอื นหมด

ไมก่ีอดึ ใจหลังจากนน้ั หมูบ า นใหญท้ังหมบู าน กส็ งบเงียบเชียบราวกบั ปราศจาก
สงิ่ มีชีวิต แมแ ตหมากซ็ กุ ตวั หางหดเขา หลบอยูต ามซอกกาํ บังหมด นานๆ จะสงเสียงหอนยาวเยอื ก
ขนึ้ สักคร้ัง เตม็ ไปดว ยความเยือกเย็นวงั เวงอยา งไรบอกไมถกู คงมแี ตบ นเรอื นของคณะเดนิ ทาง
เทา นนั้ ทวี่ ุนวายอยใู นการจดั เตรยี มตวั อยา งแขงกบั เวลา แมจ ะรตู วั ลว งหนา มากอนวา จะตองเผชิญ
กับอะไร ทุกคนกไ็ มว ายจะสนั่ ระทึก

นางอ้ัวถงึ กับตวั สนั่ เทาเปนลกู นก กอดเจา มุไวแนบอก นาํ้ ตาไหลดว ยความสยองกลวั สุด
ขีด ลกู ชายของหวั หนาบา นไดสตติ ื่นขนึ้ และรบั รูเหตกุ ารณนัน้ เริม่ ปรากฏอาการกระสับกระสา ย
เหง่ือผุดซึมเตม็ หนา

ดารนิ หวนกลบั เขาไปหยิบกลอ งสอ งทางไกล เห็นท้งั สองเขา ก็เดนิ เขา มาลูบหัว ยิม้ ให
พดู ปลอบโยน

“เจาท้งั สองไมตอ งกลวั วนั นเี้ ปนวนั ตายของไองูยกั ษต ัวนน้ั แลว ”
ทัง้ หมดเตรยี มตัวเสร็จ ออกมาชุมนมุ กันอยูท ่นี อกชานกวาง ทกุ คนมอี าวุธครบมอื พวก
ลูกหาบไดรับการแจกไรเฟล อีกครัง้ เชษฐาหันไปส่งั นองสาวดว ยความเปนหว ง แลว จับแขน
รพินทรก ับแงซายไวคนละขา ง บีบแนน
“ขอใหโชคดนี ะ พวกเราจะคอยฟง เสียงระเบดิ อยทู น่ี ”ี่

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1336

รพนิ ทรก ม ศีรษะใหอ ดตี ทา นทูตทหารบก ผเู ปน นายจา ง สว นแงซายยิงฟน ขาว
อึดใจหลังจากนนั้ ทัง้ ส่กี ็ผละออกจากเรอื น พบคะหยนิ่ ยนื ดกั รอคอยอยูก อนแลว ใน
ลกั ษณะครงึ่ ขลาดคร่ึงกลา หวั หนาบานสะพายดาบถอื ปน แกป คูช ีพ มอี าการกระสับกระสา ยเห็นชดั
ไชยยนั ตย มิ้ ใหเ ดนิ เขา มาตบไหล
“คะหยน่ิ ถาเจกลัวกจ็ งอยูท ห่ี มบู า นนก่ี บั นายใหญ และพวกเราท่ีนเ่ี ถดิ ...ไมตอ งไปดวย
หรอก”
คะหยน่ิ ฝนยิม้ แหงๆ สนั่ หวั
“มพี วกเจา นายไปดวย คะหยนิ่ ไมก ลัว คะหยน่ิ จะนาํ ทางให”
“ดมี าก! ความกลา หาญ และมีเหตผุ ลเทา นน้ั ท่ีจะทาํ ใหเจา เหมาะสมทจ่ี ะเปน หัวหนา
หมูบาน ไป! เราไปดว ยกนั ”
ดารนิ บอกมาดว ยนาํ้ เสยี งกรา วกังวาน เตม็ ไปดว ยความเด็ดเด่ียวอาจหาญ ชวยทําให
กาํ ลังใจของคะหยนิ่ ดีข้ึน

แดดอันแรงกลา ยามเที่ยงวัน บัดนมี้ ดื คร้มึ ลงดว ยพยับฝน ลมสงัดแมแ ตใ บไมก ็ไมก ระดกิ
บรรยากาศกดตํา่ ขน หนกั ปกคลุมไปตลอดทั้งไหลเ ขา อนั เปน ทตี่ ั้งของหมบู า น มเี สยี งฟาคํารนแวว
มาจากขุนเขาใหญเ บ้อื งหนา ประหนงึ่ เสยี งบน อยา งหงดุ หงิดของอสูร

พรานใหญพ ยกั หนา กับหวั หนาบาน คะหยน่ิ ก็ออกเดินนําไปในบดั นน้ั โดยไมมีใครปริ
ปากพูดคําใดกนั อีก ตดั ทายหมูบ านดา นตะวนั ตกเฉยี งใต อนั เปน บรเิ วณไรก ลว ยออกเครือดก ไต
เนนิ ข้นึ สไู หลเขาลูกเล็กๆ ลกู หน่ึง อันเปน ภเู ขาทีแ่ งซายทดลองยงิ ธนเู มอ่ื วานนี้

พอพน เขตหมบู า นขึน้ สเู นนิ ฝนกเ็ ริ่มโปรยเปน ละอองลงมา เสยี งพายุพดั อ้ืออยูบนยอด
เขาสูงขนึ้ ไป ฝนกาํ ลังตกหนกั อยยู งั ปา บนและไลแ ดนใกลเขามาทุกขณะ ทางลมกาํ หนดทศิ แนน อน
ไมได ผนั ผวนตลบหมุนอยา งไรพิกลอยู คะหยน่ิ ผเู ดนิ นาํ อยเู บอ้ื งหนา หยดุ ชะงักแหงนหนาสงั เกต
ขึ้นไปทางยอดเขา เคา หนา สอ แวววติ กกระสบั กระสา ย รพินทรกก็ าวเขาไปยนื เคียงพดู อะไรกนั
ซุบซิบ ไชยยนั ตก บั ดารินสาวเทา ติดมาทางเบ้ืองหลงั พลอยหยุดชะงักลงดว ย สงสายตาเปน คําถาม
มา

“ถา ฝนตกหนกั บนภเู ขาลูกนี้ เราจะลาํ บาก...”
จอมพรานพดู เบาๆ ยกมอื ขา งหนง่ึ ขนึ้ ชแู บรบั ลม พรอ มท้งั สงั เกตไปรอบๆ ดา น
“ผมกก็ าํ ลงั คดิ อยเู หมือนกนั มันเลน มาพรอ มกบั พายฝุ นอยา งนเี้ ราแย จะอาศัยฟง เสยี ง
อะไรไมไดเ ลย เพราะเสยี งพายุกลบหมด พวกเราเดนิ กนั สองตนี มนั ไมม ตี ีนแตใ ชเลื้อยไป มนั
ไดเ ปรยี บเราแน นา แปลกเหมือนกนั นะ แดดออกเปรยี้ งอยเู มอ่ื ตะก้ีหยกๆ ไมม ีเคาฝนสักนิด พอไอ
เจา นีเ่ ล้ือยมาเทานั้น ทง้ั ฝนท้งั พายมุ ดื มาเลย”
ไชยยนั ตก ระซบิ ตอบมาดวยความรสู กึ พร่นั ใจอยา งไรพกิ ล

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1337

รพินทรเมม รมิ ฝป าก ระหวา งทเี่ ขาอยใู นอาการเหมอื นจะตริตรองใครครวญ เพ่อื การ
ตดั สินใจในบางอยาง นายจางทง้ั สองไดย นิ เสียงคะหยิ่นสง ภาษาอะไรกับพรานใหญเร็วปรื๋อสนั่
ระรัว แตด ลู กั ษณะเขาไมสนใจอะไรกับคาํ พดู ของคะหยนิ่ นกั คงเครง อยูกบั การสังเกตอากาศอยู
เชน นัน้

“คะหยนิ่ วาอะไร?”
ดารินถามอยางรอ นใจจนไมอ าจระงบั ไวไ ด กเ็ หน็ รพนิ ทรย ้มิ เล็กนอ ย ตอบอยา งสงบใน
อาการเดมิ วา
“คะหยน่ิ บอกวา เจา งยู ักษตวั นีม้ าทไี ร เกดิ เปนพายุฝนอยา งนท้ี กุ คร้งั สงั เกตจากเวลาทีม่ นั
เขามารบกวนหมบู า นสามครั้งมาแลว”
นกั ผจญภยั สาวหันขวับไปจอ งหนาคะหยน่ิ ผูยนื หนาซดี ขาวอยู อดไมไดท่ีจะใจสน่ั ในคํา
บอกเลานน้ั หวั เราะเสยี งแปรงในลําคอ
“แลว คณุ คดิ วา ยงั ไง นายพราน เจาสตั วด กึ ดําบรรพต ัวน้ี มฤี ทธวิ์ ิเศษถงึ ขนาดเรยี กลมเรยี ก
ฝนไดท เี ดยี วหรอื ”
“ถา เหตกุ ารณเ ปน อยางทคี่ ะหยนิ่ พูด ผมกอ็ ยากจะเขา ใจวา มันเลอื กเวลาออกลาเหย่ือใน
เวลามฝี นและพายุ เพ่ือผลประโยชนในการลาของมันเอง ฝนฟาเปนเรอื่ งของธรรมชาติ แตสัตวม นั มี
สัญชาตญาณลว งรูค วามเปลยี่ นแปลงของธรรมชาติไดลวงหนา เหนือกวา มนษุ ย และคอยฉวย
โอกาสนี้ มันไมไดม ีฤทธวิ์ ิเศษสามารถเรยี กฝนไดอยา งคุณหญงิ วาหรอกครบั แตมนั ตอ งรวู าเวลา
ไหนฝนจะตก สญั ชาตญาณพเิ ศษของมันชนิดน้ี กน็ า จะทําใหคนอยางคะหยน่ิ เขา ใจไปวา เปน เรอื่ ง
ของอทิ ธิปาฏิหาริยไ ป ซง่ึ กเ็ ปนเร่อื งนาเหน็ ใจเขาอยเู หมอื นกัน ถาเขาไมโนม เอยี งทจ่ี ะเขาใจอยางน้ี
เขากค็ งไมใชคะหย่ิน ผยู อมเชอ่ื วาคุณหญิงเปน แมม ดผูม อี าคมวิเศษ”
ดารินฉุนกกึ ขน้ึ มาในทนั ทีนนั้ แตในเหตกุ ารณคบั ขันเชน น้ี หลอนไมม แี กจ ติ แกใ จท่จี ะ
ปะทะกบั คูอ ริ ผูตลอดเวลาไมเคยกินเกลยี วกนั ไดสนทิ ในดา นวาจา จึงไดแตจ องหนาเฉย ซ่ึงรพินทร
ก็ไมไ ดห นั มาสนใจอะไร
ทันใดนน้ั แงซายผยู ืนหา งออกไปทางดานหนงึ่ กก็ า วตรงเขา มาช้ีมอื ใหท ุกคนดูเมฆดาํ
กอนใกล ท่พี ัดผานทิวเขากระจายไปทางดา นเหนือ
“ลมบนแรงมาก พัดไปทางเหนือ หอบเมฆกอ นนน้ั ผา นไปแลว ฝนคงตกบริเวณน้ีไมม าก
นกั ”
“แตพ ายคุ งไมส งบลงงา ยๆ ภายในชว่ั โมงนี้ เราจะเขา ถงึ ตวั มนั ไดล าํ บาก เทาๆ กับท่ีฟง
เสียงมนั ไมไดด ว ย”
รพนิ ทรแ ยงตา่ํ ๆ
“เอาละ เสย่ี งดู ถา เหน็ จะไมไ ดก าร คอ ยถอยลงไปดักมนั ทีช่ ายเนนิ ริมหมบู าน”
ไชยยนั ตตดั สนิ มา

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1338

ทั้งหมดเคลอื่ นที่ตอไปอยา งรวดเรว็ บา ยหนา ไปทางชะงอ นสงู ตอนหนง่ึ อนั เปนตาํ แหนง
ที่รพินทรและพวกชาวบา นแลเหน็ เงาของอสูรดึกดําบรรพเ ล้อื ยอยยู งั เชงิ เขาฟากตรงขา ม

ฝนยงั คงโปรยเปน มานละอองขาวมัวอยูเชน นั้น ทัศนวิสัยเลวเต็มทน ไมส ามารถจะ
สังเกตอะไรไดเ ห็นชดั ตา งมาหยดุ อยูที่รมิ หนา ผาตอนหนง่ึ ชว ยกนั พุงสายตาคน หาไปยงั เนนิ เขา
ใหญอ กี ฟาก อันเปน ปาไมส จู ะทบึ นัก บางตอนแลเหน็ โลงเตยี นเปน หยอ มๆ เกิดจากพวกชาวบา น
ไปถากถางปาไวเพ่ือเตรียมทําไร สูงลบิ ทะยานเยยี่ มเมฆข้ึนไปเปน ทวิ อนั สลบั ซบั ซอนของดงดิบ ซ่ึง
ขณะนแ้ี ลเหน็ ดํามืดลี้ลบั อยใู นละอองหมอกปนพายุฝน เขตมนั เกย่ี วกันตดิ ตอกนั กบั เขายอมๆ ลูก
นน้ั

รพนิ ทรช ใี้ หไ ชยยันตด ไู หลเขาตอนบน อนั เปน ที่โลง เตยี นแหงหนึ่ง แลเห็นหญา ขน้ึ เขียว
ชอมุ ในวงลอมของปาใหญร อบดา น เหมอื นใครไปทาํ สนามฟุตบอลเอียงลาดไวบนนัน้

“ตรงนั้นแหละครบั ทีพ่ วกตัดกลว ยเห็นทอ งกลางของลาํ ตัวมนั เลอ้ื ยผานจากดานบนลง
มา แลวกว็ ง่ิ ไปตามผม ขณะทีผ่ มมาถงึ ที่นี่ ไมเห็นมันตรงนน้ั เสยี แลว แตเ หน็ ลบั ๆ ลอๆ อยใู นปา
ตาํ่ ลงมาทางดานซา ยมือ ตอนทีม่ ีหินกอ นขาวโลง กอ นนนั้ ระยะเวลามันหางกนั ไมถ งึ คร่ึงช่วั โมงมา
น่เี อง ถามันจะเลือ้ ยจริงๆ ปานนี้ไปถงึ หมบู านแลว ผมจงึ คดิ วา มนั คงจะปว นเปย นอยแู ถวตนี เนนิ
ขา งลา งนเี่ อง”

“ตรงตนี เขาปา ทึบกวา ตอนบน ถา มนั ลงมาแลว และหลบน่ิงอยู เรากไ็ มม ที างจะเหน็ ตัว
มนั ได”

ไชยยนั ตบอกอยา งหนกั ใจ กวาดสายตาสํารวจต่ําระลงมาจนถึงบริเวณตนี เนนิ เขาลกู น้นั
อันปกคลุมไปดว ยหมไู มแ นน ทึบ ลกั ษณะคลา ยจะเปน หุบ สายตาอกี สค่ี ชู วยกนั กวาดหาอยา ง
ระมดั ระวัง ระยะนน้ั หางออกไปเพยี งไมเ กนิ 1 พันเมตรเทา นนั้ จากทีท่ กุ คนยนื อยู

อึดใจตอมานนั้ เอง ดารนิ ผใู ชก ลอ งสอ งทางไกลกวาดสํารวจอยู ก็มาหยุดชะงกั ลงอยาง
กะทันหนั ทีเ่ ปา หมายหนงึ่ ทกุ คนหันขวบั มาทางหลอ นโดยเรว็ เมื่อไดย นิ เสยี งอุทานอะไรออกมาคาํ
หนง่ึ

“วาไง นอย เหน็ อะไร”
ไชยยนั ตถามเร็วปร๋ือ
ดารนิ เบิกตาโพลง จองผานกลอ งปรบั เลนสอยอู ึดใจหนง่ึ ไมพ ดู อะไรแมแ ตคําเดียว กาย
สั่นนอ ยๆ สงกลองไปใหไ ชยยนั ตแลว ชี้มอื ไปยงั ตําแหนง ทห่ี มาย อดตี นายทหารปน ใหญรับกลอง
มาอยางลกุ ลน ยกข้ึนสอง ความหาเปาหมายอยคู รู พอจบั ภาพไดถ นดั กย็ นื ตัวแขง็ มีความรูสกึ
เหมอื นหวั ใจจะหยุดเตน ลงชั่วขณะ
บรเิ วณที่โลง โปรงตาตอนหนงึ่ เหนือชายเนินขนึ้ ไปเลก็ นอ ย มเี น้ือท่กี วางประมาณสัก
รอ ยตารางวา อยใู นวงลอ มแนนทบึ ของหมบู าน มองดวยตาเปลาในอากาศขมกุ ขมวั ขณะน้ีเหน็ เปน
ทวิ โขดหนิ ตัง้ แนว แตจบั ดว ยเลนสกลอ งสนามขนาด 12 คณู 50 มนั หาใชโ ขดหนิ เสยี แลวไม ถึงแม

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1339

จะมสี ีสันใกลเ คยี งกนั ก็ตาม ลักษณะของมันละมายทอ นซุงท่ีทอดขวางอยยู งั ทีว่ า งตอนนั้น เหน็
ชัดเจนแมกระทัง่ เกลด็ ปลายสองดานถกู กลนื หายบดบงั อยูใ นความทบึ ของปา ที่แวดลอมอยู สนั บน
เปนสจี ดั จนเกอื บดํา ตอนท่ีตาํ่ ลงมาใกลเ คยี งกับสว นทต่ี ดิ พืน้ เปนสจี างเกือบขาว

“ผกู อง...”
เสียงดังไมเกินกระซิบ แววออกมาจากลําคอทก่ี ระเดือกเตนข้นึ ลงไมเ ปนจังหวะของไชย
ยันต ตายงั ติดเลนสก ลอ งอยูเชน น้นั แลวกเ็ งียบงันพดู อะไรไมอ อกไปอกี คนหน่ึง ผิวปากออกมาเปน
เพลงเหมอื นจะปลอบใจตนเอง แตไ มมนี กั เพลงคนใดในโลก สามารถบอกไดวาไชยยนั ตทําเพลง
อะไร
พรานใหญจองหนา อันขาวเผอื ดของดารนิ แสรง หนั ไปจบั ดอู ากปั กริ ยิ าของไชยยนั ต
ขณะทย่ี งั สองกลอ งอยเู ชน นน้ั เขากเ็ ฉลยี วคดิ ข้นึ มาในบัดดล พยายามเพงสายตาเปลา มองตาม แง
ซายกก็ าวเขามากระทบไหล กระซิบ
“ริมเนนิ ดานซาย...ตรงที่มองเหน็ เหมอื นโขดหินโผลในพงไมน นั่ ”
เปา หมายตาํ แหนง นนั้ เขาก็เหน็ อยกู อ นแลว เหมือนกนั แตผ า นความสนใจไปเสยี รวมทัง้
การสะกดิ เตือนของแงซาย ทาํ ใหตองเพงพจิ ารณาอีกครง้ั ถามเบาๆ โดยไมเ ปลย่ี นสายตาวา
“ใชมันหรอื ครบั คณุ ไชยยันต? ”
ไชยยนั ตแยกเขยี้ ว หนา เหยเก หวั เราะดังแหะๆ แลว ทําตลกพูดพองคอเลียนเสียงเปน แขก
พูดไทยออกมาวา
“อินีช่ า ยไมชายก็ไมร ูน ะ เหมือนชางสิบตวั นอนเขา แถวกนั แตไ มม ีตีน หวั กไ็ มเหน็ หางก็
ไมเ ห็น โอย ! เปนลมดีกวา...”
ดารินกรากเขา มาซดั หลงั เพื่อนชายผมู ีอารมณค รึกครน้ื อยตู ลอดเวลา แมใ นนาทีคับขนั ขีด
สุด เสยี งดงั พลก่ั แลว กระชากกลอ งจากมอื ไปสอ งดอู กี ครง้ั พดู มาเร็วปร๋อื
“อยามวั พลอยบาอยูกบั ไชยยนั ตเลย นายพรานจะทาํ อะไรกต็ ดั สนิ เสยี เด๋ยี วน้เี ถอะ มนั เร่ิม
เคลอ่ื นไหวแลว ”
กลา วจบหลอนกย็ ดั เยยี ดกลอ งใหเ ขาโดยเร็ว
พรานใหญสอ งสํารวจดเู พยี งอึดใจเดียว ก็ลดกลองลง
“มนั บา ยหวั ลงตีนเขาครบั เราจะไปดกั สกดั ท่ชี อ งเขาลูกน้ี ถา มนั เจตนาจะไปท่ีหมบู าน
มนั จะตองผา นทางน้นั ตงั้ รบั มนั ทน่ี ัน่ ”
อยา งแขง กับเวลา ท้งั หาคนตดั ทางดา น มงุ หนาไปทางชองเขาอันเปน ตาํ แหนง ปากทาง
เช่อื มตดิ ตอ กับปาโปรง และชายเนนิ ทเี่ ห็นเจาสัตวด กึ ดําบรรพตัวนั้นบายหวั ลงมาโดยทันที มันจรงิ
ตามที่แงซายคาํ นวณไว ฝนคงโปรยเปน ละอองเบาๆ อยูเชนนั้น ไมไดห นาเมด็ ไปกวา เกา และกจ็ ริง
ตามรพนิ ทรค าํ นวณเหมือนกนั คอื พายยุ งั พัดแรงตลบไปมา ปรากฏเสยี งอ้อื องึ นา กลัว ไมส ามารถจะ
สําเหนยี กเสียงใดๆ ไดนอกจากเสียงปาลัน่ ฮอื ดวยแรงลม อากาศทเี่ คยอบอา วกลายเปน เยน็ เฉยี บ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1340

ไมกี่นาทหี ลงั จากนน้ั ทกุ คนก็มาถึงทหี่ มาย รพนิ ทรสง่ั ใหเขาแฝงตวั ซุมอยใู นหลืม
ชะงอ นหนิ ทงี่ อกอยูระเกะระกะเปน ทก่ี าํ บงั อยา งดี เบื้องหนา เปนดา นใหญซ ง่ึ เขาช้ีบอกใหน ายจา ง
ทง้ั สองเขาใจ หากเจางยู กั ษต ัวนน้ั ตง้ั เขม็ ของมนั ไปยงั หมบู า น มันจะตอ งผานใหเ หน็ ทางน้ี

“คณุ ไชยยนั ต คุณหญงิ และคะหยนิ่ สามคน ซุม คมุ เชงิ อยูในซอกหินนีแ่ หละ ถาจาํ เปน
จะตองยงิ กใ็ หย ิงออกมาจากทก่ี าํ บงั น่ี อยา ผละออกไปเปน อันขาด”

“ตกลง วา แตคณุ กบั แงซายเถอะ”
ไชยยนั ตถามอยา งงา ยๆ ทนั ตอ เหตุการณ
“ผมจะพยายามฟง เสยี งมนั อยูท น่ี กี่ อ น ถา รแู นว ามนั ใกลเ ขามา กจ็ ะยองสวนเขาไปหามนั
โดยไมใหม ันรูตัว จนไดร ะยะธนู อาจตอ งออมเขาทางดานใดดา นหนงึ่ ของมนั สุดแลวแต
เหตกุ ารณ”
“เอา จะเอายังไงกเ็ อากนั แตม าตกลงกันเสยี กอ น ระหวางทค่ี ุณกบั แงซายแยกไป โดยพวก
ผมสามคนรออยทู ่ีน่ี ถาเหน็ มนั โผลละก็ พวกผมซัดละนะ”
รพนิ ทรย ้มิ ให ตบแขนอดตี นายทหารปนใหญเ บาๆ
“เอาเลยครับ ถามันเลื้อยผา นมาใหคณุ ไชยยนั ตเ หน็ โดยยังไมไ ดย นิ เสียงระเบิด กแ็ ปลวา
ผมกับแงซายถกู มันกลนื เขา ไปแลว เปน หนา ท่ีของคุณไชยยนั ตก บั คณุ หญิงทจ่ี ะตดั สินใจ แตข อให
จาํ ทผี่ มสั่งไว ถาไมผละออกจากท่ีกําบงั มนั จะทําอะไรไมไ ดเ ลย”
ไชยยนั ตพ ยกั หนา รับคํา กวาดสายตาสํารวจไปรอบๆ เหมือนจะคํานวณทางหนที ไี ล
รพินทรผ ูกาํ ลงั สง ภาษาบอกความแกค ะหยนิ่ รสู ึกวามมี อื มาแตะทห่ี ลงั หนั กลับไปก็พบดวงตาสอ
แววกงั วลลกึ จบั อยกู อ นแลว พรอมกบั เสียงกระซบิ
“แนใจหรือวา ในนาทีคบั ขันที่สุด คุณจะไมเ กิดอาการจบั สั่นข้นึ ”
กระแสเสียงนนั้ บอกถงึ ความเปนหว งชัด
พรานใหญย มิ้ ใหหลอน
“คงไมหรอกครบั เทาที่ปรากฏมา ผมไมเ คยเกิดอาการไขข้ึนในขณะทปี่ ระสาทกาํ ลังตึง
เครียดอยใู นงานสําคัญเฉพาะหนา ”
ดารินจอ งหนา เขาอยูเชน นน้ั เตม็ ไปดว ยกรงิ่ เกรงหว่ันวติ ก ทีไ่ มส ามารถจะเอยออกมา
เปน คําพดู ได นอกจากจะปรากฏโดยแววตาเทา นน้ั

แงซายกบั คะหย่ิน ทิง้ กายลงนอนราบเอาหฟู งกบั พ้ืน เวลาผา นไปทามกลางความอดึ อดั
กระสับกระสา ยของอกี สามคน ทรี่ อรบั สญั ญาณรหัสจากหูอนั ชํานาญเปน พเิ ศษ ซึง่ เปน คณุ ลักษณะ
ของลูกปา โดยกําเนดิ ทัง้ สอง

“มนั เลือ้ ยๆ หยดุ ๆ คลา ยจะออมเนินไปทางซา ย...”
แงซายรายงาน หูยังแนบพน้ื อยูเชนนน้ั

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1341

“แตข าวา มนั กาํ ลงั ตรงมาทางน้ี ขา ไดยนิ เสยี งกอ นหนิ ลนั่ ดว ย”
คะหยนิ่ กระซิบ
“ชว ยกนั ฟงใหแ นกะใหถกู ตอ งแมน ยาํ ทสี่ ดุ วามนั หา งจากเราเทาไหร”
รพนิ ทรสั่งมา
ทัง้ คูนอนฟง เสียงตอไป ดวยสีหนา ขมวดยุง แสดงถึงความคลางแคลง ไมแนใจในบางส่ิง
บางอยา ง อีกอดึ ใจใหญต อ มา คะหยนิ่ กส็ ่ันหวั
“คะหยน่ิ ไมไ ดย นิ เสียงมนั อกี แงซาย เจา ไดย นิ อยูอ กี หรอื เปลา ?”
คนใชชาวดงของดารินสา ยหนาชา ๆ แลว มองไปทางพรานใหญบอกแผว ตํ่า
“เสียงเคลอื่ นตวั ของมันเงยี บไปแลว ผูกอง”
“คอยจบั ตอ ไป ถา เงียบ กแ็ ปลวามนั หยุดเลอ้ื ย ประเดยี๋ วก็คงเคล่ือนไหวอกี เอาใหแ นใ จ
ท่สี ดุ ถา รแู นวา มนั หยดุ นานเพื่อพักซุม เราจะเขา ไปหามนั เอง”
“เล้ือยอกี แลว!...จริงของคะหย่ิน มนั กาํ ลังตรงเขา มาชาๆ”
เสียงแงซายรอ งออกมาเบาๆ อยา งตน่ื เตน
รพินทร ไพรวลั ย แยกเข้ียวเพง สายตาออกไปยังดา นชา งอันกวา งใหญ ท่ีคดเคี้ยวราวกบั
ถนน ไปในระหวา งปา โคกขึ้นทบึ ไปดว ยตนไมใ หญนอ ย แซมสลับกอ นหนิ ถา สญั ชาตญาณพราน
อันจัดเจนของเขาคาํ นวณไมผ ดิ เจา สัตวยุคโลกลานปท มี่ อี ายยุ นื นานจนเกินกึ่งพุทธกาลตวั นน้ั
จะตองอาศัยดา นชางนี้ เปน ทางอนั แสนสะดวกดายของมนั มากกวาจะเล้อื ยผานมาในพงรก และเขา
กก็ ําหนดแผนไวเรียบรอยแลว เพียงแคร อระยะเวลาใหม นั คบื ใกลเ ขามากวา น้อี กี สัก 4-5 นาทเี ทา นนั้
ซ่ึงชวงระยะเวลานี้ จาํ เปนตองอาศัยหูเรดารของแงซายกบั คะหยน่ิ ผชู าํ นาญฟงเสยี งสัตวก บั พื้นดนิ
ลาํ พงั เขาแมจะชํา่ ชองสกั เพยี งไรกต็ าม ลงปา ปว นไปดว ยพายุสงเสียงอึงคะนงึ อยูเชน ขณะนี้ เขากไ็ ม
มีทางจะจบั รหสั อะไรได นอกจากประสาทสมั ผัสสวนทีห่ กเทา นน้ั ซงึ่ บางขณะมนั กค็ ลาดเคลอื่ น
มนั ใกลเขามา...ใกลเขา มาเปน ลาํ ดับ!
และจริงอยางท่เี ขาคิด มันอาศัยทางดา นชา งนน่ั เองเคลือ่ นตวั มาอยา งเงียบเชยี ว ท้ัง
คะหยนิ่ และแงซายยนื ยันตรงกนั
อดึ ใจนน้ั เอง รพนิ ทรกต็ บหลงั แงซาย สะกดิ ใหลกุ ขน้ึ แลว ชม้ี อื เตือนคะหยน่ิ โดยอาการ
ใบ ใหเขาไปหลบตวั กําบังรวมกลุม กับไชยยันตและดารนิ แงซายควา คันธนูขนึ้ มาถอื กระชับ หยิบ
ลกู ในกระบอกท่คี าดเอวไวข ึ้นมาถือในอกี มอื หนงึ่
พรานใหญห ันไปโบกมือกบั นายจา งทงั้ สองอกี ครั้ง และโดยปราศจากคําพูดใดๆ อีกเลย
ทง้ั เขาและแงซายกเ็ คล่อื นกรบิ ออกจากที่ ตัดดา นชา ง แยกหายเขา ไปในปาดานซา ยมอื

ทางดา นเชษฐา ทันทีท่ีฝายของรพนิ ทรพ ากันผละเดนิ ออกไปจากหมบู า น เขากอ็ อกคําสงั่
ใหพ รานพ้ืนเมอื ง และลูกหาบทงั้ หมดแยกยายกระจายกนั ออกลาดตระเวนรอบหมูบานทกุ ดานอยาง

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1342

ไมประมาท กําชับใหเ ตอื นชาวบา นทั้งหลายหลบอยูแตในเฉพาะเรอื นตน ไมใ หใ ครออกมาเกะกะ
แลว เรียกบญุ คาํ พรานอาวุโส ใหขึ้นมาคอยเปนเพ่อื นเฝา เจามอุ ยกู บั นางอ้ัว ตวั เองควา ไรเฟล .458
คมู ือพรอมกระสุนท้งั กลอ ง เขยกลงจากเรือนยดึ ไดก อรวกกอหน่ึงเปน ทม่ี ัน่ ทางดานหลังของเรอื นท่ี
สรางใหม หางจากคอกววั ขนาดใหญของคะหยน่ิ ออกมาเล็กนอ ย นง่ั สบู บหุ รีบ่ นครกตําขา ว เอาปน
พาดตกั นายเมยหวั หนาลกู หาบผูไดร ับคําสง่ั ใหเฝาอยทู างหนาบานเหลือบมาเหน็ ก็แบกปน เขามา
สมทบเปน เพอ่ื นอยดู ว ย

แลวฝนกป็ ลวิ วอนเปนละอองปกคลุมไปตลอดท้ังหมบู า น พายอุ นั เยน็ เฉยี บโยนปารอบ
ดานใหไ หวสะทานลรู ะเนน สงเสียงอยอู ้ืออึง เสียงก่งิ ไมห ักลน่ั โผงผาง ระคนไปกบั เสียงฟาคาํ ราม
อยไู มข าดระยะ อากาศอนั เคยสวา งแจมใส มดื มวั ลงอยางรวดเรว็

จะเปนดว ยญาณสงั หรณห รอื อะไรก็ไมสามารถจะบอกไดถ กู ราชสกลุ หนุม รสู กึ ตะครน่ั
ตะครออยา งไรพิกล ประสาททกุ สว นตน่ื พรอม ตาอันคมไวกวาดสํารวจไปยังทิศทางรอบดานเทา ท่ี
จะมองเหน็ ได

นายเมย แหงนมองข้นึ ไปยงั ยอดไมช ายปา ซง่ึ อยูไมหา งออกไปนกั บัดน้แี ลเหน็ ละออง
ฝนพล้ิวผา นเปน หมอกขาวมวั

“ฝนกําลังจะตก ผมวา นายใหญขนึ้ ไปบนเรือนดกี วา”
ราชสกลุ หนุม ย้มิ ใหห วั หนาลูกหาบ
“ไมเปน ไรหรอก ฉันคดิ วา ฉนั ควรจะอยตู รงนด้ี กี วา อยางนอยก็จนกวา พรานใหญก ับ
พวกน้ันจะกลบั มา อยูบ นเรอื นมองเหน็ อะไรไมไ ดถ นดั พวกเราเหลอื อยูในหมบู านน้ี 14 คนเทานั้น
เขตหมูบานท้งั หมดมนั ก็กวางไมใ ชนอ ย เราตอ งการยามชว ยกนั กระจายเฝาไวท กุ ดา น ปา มัน
ลอมรอบไปหมด เราไมร แู นว า มันจะโผลออกมาทางดานไหน”
“มนั ตอ งปะทะกับพรานใหญและแงซายเสียกอน กอ นท่มี ันจะเขามาถงึ ท่ีน่ี เราพอจะ
รูตัว”
หวั หนา คณะสนั่ ศีรษะตวดั เสอ้ื ฝนทีเ่ ตรยี มมาดวยขึน้ คลมุ ตวั หลบุ ปก หมวกลงพลางกม
ลงตรวจปน เพอ่ื ความแนใ จอีกครั้ง
“เราประมาทหรอื วางใจอะไรไมไดท ั้งนนั้ พรานใหญกับพวกน้นั อาจไมพบกนั กอน
หนาทม่ี นั จะแอบเขา มาถงึ ทน่ี ่กี ็ได”
“แต...ขาของนายใหญย งั เดนิ ไมถ นดั นัก”
นายเมยพูดมาเบาๆ มองดเู ขาอยางหวังดีและเคารพเลื่อมใส
“แตฉ นั ก็พอจะยงิ ปนไดแ ลว ถา จาํ เปน ขอบใจมากทเ่ี ปน หว ง เอาละ นายเมยจะอยูเปน
เพอื่ นฉนั ท่ีนกี่ ไ็ ด”
ความเงยี บปกคลมุ ไปทั่วทั้งหมูบาน คงไดย นิ แตเ สียงพายุที่ครางฮือ และตน ไมใ หญนอ ย
ไหวลูร ะเนนลมเทา น้ัน

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1343

หมาตวั หนึง่ กแ็ อบนอนหางหดอยูบ นตับแฝก ซึง่ กองอยใู ตถนุ เรือนปลกู ใหม สง เสียงรอ ง
ข้นึ งืดงาด ตัวสนั่ เทม้ิ ทนั ทนี ้นั มันกล็ กุ พรวดพราดขนึ้ วง่ิ หางจุกกน ผลุดออกจากใตถ นุ เรอื น หวั ซุก
หวั ซุนไปทางกลมุ เรอื นกะเหรีย่ งท่ปี ลูกเรยี งรายอยเู ปนแนวหางออกไปทางดา นขวามอื วัวในคอก
ของคะหยน่ิ มอี าการแตกตนื่ รอ งมูมอ เบียดเสียดชนกนั อยยู ังรมิ คอกดา นหนึ่ง มีอาการเหมอื นจะ
แหกคอกออกมาใหได รวมทั้งควายเทยี มเกวยี นทีล่ ามไวรอบๆ เรือน พากันสะบดั ดงึ เชอื ก เตน
กระสับกระสา ยอยไู ปมา

นายเมยหนั มามองตาเขาเลกิ ล่ัก เชษฐากัดรมิ ฝป ากเบาๆ ยนั กายลุกขน้ึ ในทันทนี น้ั เขยก
ออกจากท่เี ดมิ ออ มกอรวกมาทรุดคุกเขาอยูยังอีกดานหนงึ่ หนา หนั ออกไปทางเนนิ เขาหลังคอกวัว
พงุ สายตาไปยงั หมูไมทบึ ทอี่ อ นลโู อนเอนไปมาดวยกระแสลมแรง หัวหนา ลกู หาบตามติดเขามาดว ย
โดยไมไ ดเอย คาํ ใดท้ังส้นิ

อดึ ใจเดียวกนั นัน้ เอง ส่งิ มหัศจรรยพ ันลกึ กพ็ ลนั ปรากฏในคลองจักษขุ องเชษฐา สาปให
อดตี นายพันโททูตทหารบกเชอื้ พระวงศ กลายเปนอมั พาตไปช่วั วิบตา

ระหวา งลาํ ตน ยางใหญส องตน ที่ยืนเคยี งกนั อยูริมเนิน เงาของอะไรชนิดหนง่ึ โผลวบู
ขน้ึ มาอยางกะทนั หัน ทา มกลางอากาศท่ีปกคลมุ ไปดวยละอองฝนเชน น้ี แลเหน็ ดาํ ทะมึนราวกบั เงา
ปศ าจทีเ่ กิดขนึ้ จากภาพลวง ภาพนนั้ ผุดเดน ขึ้นเหนอื หมูไมเตย้ี ๆ ลาํ ตวั ลักษณะเปน ทอ นยาวนัน้
ใหญโตกวา ตน ยางมากมายนกั มนั จะมีขนาดสักปานไหน เชษฐากไ็ มอ าจบอกได ในความตะลึงงัน
ตัวแขง็ ของเขายามน้ี เหน็ แตเ พียงดวงตาใหญโปนทั้งคู ราวกับจะเอาตมุ มงั กรเขาไปฝงไวท ้งั ลกู ลน้ิ
สองแฉกเทา ใบพายพงุ ออกมาแปลบปลาบเปน จงั หวะราวกบั ฟา แลบ

นายเมยผยู นื อยูข า งๆ เขาในขณะนี้ หยดุ ลมหายใจไปเสยี แลวอยา งนอ ยก็ชวั่ ขณะหนง่ึ

เวลามันจะผานไปนานสกั เทา ใดไมทราบได โดยความรสู กึ ทเ่ี หมือนถกู สะกดนี้ เชษฐามา
ไดส ติกต็ อ เมอ่ื เงาประดุจพญารงั เงาน้นั คอ ยๆ เอนตํ่าลงมาอยางเงยี บกรบิ ขยายลํายืดยาวออกมาราว
กับจะไมม ีทสี่ ิ้นสดุ จนกระทงั่ สว นหัวของมันขา มพงไมระแตะกับพน้ื ทีโ่ ลงพน เขตแนวปา ออกมา
หางจากทเี่ ขาและนายเมยซุมหลบอยูไมเ กนิ 50 เมตร

และบดั น.้ี ..กําลังเอนหัวบายหนา ไปทางคอกววั อยา งแชม ชา โดยมีอีกสวนหน่งึ ของลาํ ตัว
ถูกบดบงั อยใู นพงทบึ ดานหลงั

อยา งแทบไมร สู ึกในการเคลอ่ื นไหวของตนเองเลย พานทายของ .458 แมก็ น่ัมแอฟรกิ ัน
ก็ขึ้นมาประทบั อยูก บั ไหลใ นเสย้ี วของวินาทตี อมา ศนู ยแตะเขาไปทต่ี าขางซายอนั ใหญปานตุม นน้ั
แลว นว้ิ อันแขง็ ท่ือเปน เหนบ็ ชาไปหมดก็กระดิก...ชว งระยะรั้งไกนี้ มนั ชางนานแสนนานเหมอื นรอ ย
ปก ็ไมป าน สําหรบั ความรูส ึกของเชษฐา ราวกบั วาไกมันไมยอมลน่ั ฉะนัน้ ...

คร้นั แลว มนั ก็ระเบดิ ตูมกกึ กอ งออกไปสะทานสะเทือน ดวยพลังใจอันเดด็ เดยี่ วมนั่ คง
ของคนยงิ ซงึ่ พยายามตอ ตา นกับอํานาจลกึ ลับ ที่เขามาสะกดอยใู นขณะนี้

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1344

ทันทที ห่ี ัวกระสุนชนิด 500 เกรน ผา นพน ลํากลอ งออกไป เชษฐาซงึ่ หลักไมดอี ยูก อนแลว
ผงะหลงั ลงกับพ้ืน ติดตามมาดว ยความรูส กึ ที่เหมือนกับวา โลกเบือ้ งหนาของเขากาํ ลงั จะถลมทลาย
ลง

มเี สยี งฟูข ึ้นราวกับหวั รถจกั รพนไอนํา้ ออกมา จากน้ันปา เบอ้ื งหนา กแ็ ตกครืนโครม กลบ
เสียงพายฝุ นในขณะน้โี ดยสน้ิ เชิง เสียงตนไมหกั สนน่ั อนั เกดิ จากการตวดั ตวั ของมนั ตนรงั ที่
เคลอื่ นไหวไดเ บื้องหนา มว นตลบเปน กอ นเขามา และดปู ระหน่ึงภเู ขา แลวมนั กส็ ะบัดกวัดแกวง
ออกไปปะทะคอกววั พังถลมลงในพรบิ ตา ปรากฏเสียงดงั โครมครนื เหมือนถกู แทรกเตอรย กั ษว ิง่ เขา
ชน หางบางสว นวาดเขามากระทบกอรวกทีเ่ ขากําบังอยู แทบจะแหลกลาญทัง้ กอง

นายเมยหงายหลงั ลงท้ังยนื ลมกลิ้งอยูเ คียงขา งเขา
เชษฐาพลกิ กลับนอนคว่ําอยา งรวดเร็ว กระชากปลอกกระสุนเกาออกทิ้ง สง นดั ใหมขนึ้ ลาํ
กลอ งเรว็ ท่ีสุด แลว กร็ ะเบดิ กระสนุ ซาํ้ ออกไปในทาทนี่ อนอยูนน้ั โดยไมย อมเสียเวลาแมแ ตจ ะ
หายใจ หมายไปยังบรเิ วณทอ งขาวที่พลิกตลบใหเ หน็ อยวู ูบวาบ จงั หวะนีเ้ ขาไมม โี อกาสจะเลง็ เสีย
แลว เปาหมายมันใหญโ ตเสยี จนไมรจู ะเลอื กเล็งสว นไหนได นอกจากจะใหล ูกปนทะลวงผานลําตวั
มันเขาไปเทา นั้น
พรอมกบั เสียงกมั ปนาทของนัดทีส่ อง เหมอื นกับเพมิ่ ฤทธ์ริ ายใหแ กเ จางมู หายกั ษต วั นัน้
ข้ึนอกี มนั สะบัดดนิ้ สุดแรงเกดิ ฟาดพงไมแ ละแผนดินเหมอื นพายทุ อรน าโด ปากอนั ใหญโ ตอากวา ง
แลเห็นแดงฉาบ เลอื ดทะลักฟูมเต็มหวั ไมมปี ญหานดั แรกของเขา เจาะนยั นตาซา ยของมันอยา ง
ถนดั ถน่ที ่สี ดุ หมนุ ควางสา ยราอยูไ ปมา สง เสียงขสู นน่ั ราวกบั หวั รถจกั รไอนํ้าอยูเ ชน นั้น ทอ นหาง
วาดขึ้นไปรดั พนั กบั ตนยางไว ทอ นกลางของลาํ ตวั โกงงอโคงเปน วงข้นึ ไปในอากาศ สูงกวา ยอด
ตะแบกแลว กฟ็ าดลงมาแตะดินอกี ครัง้ กระทบยอดตะแบกหกั ครืนแหลกยบั ลงมาทัง้ กงิ่ อยา งนากลวั
บุญคํากระโจนตวั ลอยลงมาจากเรอื น อันเปนเวลาเดยี วกนั ท่เี กิด เสย จนั และพวกลกู หาบ
ทีล่ าดตระเวนอยูทางดานอน่ื ๆ วงิ่ พรกู นั เขา มาอยางอกสน่ั ขวัญแขวน เชษฐากระชากลกู เลอื่ นอกี ครง้ั
ตะโกนสุดเสยี ง
“ชว ยกนั ยงิ เรว็ !”
อดึ ใจตอ มานนั้ เอง เสยี งไรเฟล จงึ ระดมกนั แผดขึ้นเอด็ องึ สนั่นหว่ันไหวกลบเสยี งอื่นใด
หมดส้นิ พวกนน้ั ยงิ ออกมาจากทศิ ทางดานตางๆ สุดแลว แตใ ครจะมองเห็นสว นใดของมัน เจาสตั ว
ดึกดําบรรพม ว นตวั หลบ...พยายามจะเอาหัวไถลราบไปกบั พ้ืน ผละจากทางดานคอกววั ของคะหยนิ่
ซง่ึ บดั นฝี้ ูงววั กระโจนแหกคอก วง่ิ กระจัดกระจายออกไปหมด จะบา ยหนาผละเล้ือยไปทางดาน
ตะวนั ออกของหมูบาน ซง่ึ เปน ทางเกวยี นไตข ้ึนมา
ทา มกลางเสียงรอ งตะโกนเอด็ ไมเ ปน ภาษาของพวกพราน และลูกหาบท่ีว่ิงวนุ กนั อยูใน
ขณะน้ี ระคนไปกับเสียงปน ถ่ยี บิ ไมเ ปน จงั หวะ ทกุ นดั ทคี่ นเหลา น้ันชวยกันระดมสาดกระหนํา่ เขา
ไป ไมมีการผดิ เปา หมายเลย มันเจาะทะลวงเขาไปลาํ ตัวอนั ใหญโ ตมโหฬารยาวเหยยี ดตามสวน

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1345

ตางๆ น้ัน จนเหน็ เลือดทะลกั ออกมาโทรม นายเมยเปน คนสุดทา ยทเี่ พ่ิงจะรูส กึ ตวั ไดส ติ ผละออกวงิ่
หนีพลางยิงพลางอยางกระเจดิ กระเจงิ สว นเชษฐาคงหมอบประทบั ปน อยทู เี่ กา บญุ คําว่ิงปราดตรง
เขามาห้วิ ปก เขาพรอมกบั เกดิ ชวยกันลากออกมาใหห า งรศั มีการวาดแวง ตวั ของมนั

เหตุการณม ันเตม็ ไปดว ยความชุลมุนตนื่ ตระหนกเหลอื ทจ่ี ะกลา วได
“ไมตอ งเปน หว งฉนั ชว ยกนั ยงิ เขา ไปทห่ี วั ของมัน”
หัวหนาคณะรอ งล่นั ส่ังการ สะบัดบญุ คํากบั เกดิ ใหหางตวั ออกไป แลว ยกปนข้ึนอีกครงั้
อยางไมค ํานึงถึงชีวติ ท้ังๆ ท่ีเขายงั เขยกอยู พอจังหวะทงี่ ยู กั ษง อลําตวั สว นกลางขน้ึ อีกครั้ง เขากเ็ ลง็
ไปยงั ตาํ แหนง อนั ควรจะเปนท่ตี ้งั ของกระดกู กลาง แลวเหนีย่ วไกลนั่ เปรย้ี งออกไปอยางดุเดือด ภาพ
ท่ีเหน็ ...เจา อสูรปราศจากตีนตนนน้ั ทง้ิ ลาํ ตวั ทค่ี อ นไปทางดานหางของมัน ฟาดลงมากับพืน้ จน
แผน ดนิ สะเทือน กระสนุ .458 กระทบกระดูกลําตวั ของมันอยา งถนดั ถนเี่ ปน นดั แรก ผิดจากนดั อน่ื ๆ
ทเ่ี พียงแตผ านกลามเนื้อไป
รา งกายทอ นหางอนั เปนบรเิ วณประมาณ 1 ใน 4 ของความยาวท้ังหมด กลายเปน อมั พาต
แข็งทอ่ื ไปในทนั ที ไมสามารถท่ีจะโบกสะบัดฟด ฟาดได ยกเวน แตท อ นบนสวนใหญเ ทานัน้ ทยี่ งั
เตม็ ไปดว ยพลงั และฤทธอ์ิ ํานาจมหาศาล ซง่ึ เพมิ่ ขนึ้ ดว ยแรงเจบ็ ปวดโกรธแคนของมนั เปน ทวีคูณ
แตก ฉ็ ลาดพอทจี่ ะไมชหู วั ขนึ้ มาใหเ ปนเปา ถนัด นอกจากจะสา ยเลอ้ื ยไปมาอยา งรวดเรว็ เรยี ดกบั พนื้
พุงเขา ไลพวกพรานสุดแลว แตจะเหน็ ใครใกล พรอ มทง้ั อาปากกวางราวกบั ถํา้ พวกนนั้ เผนกระจดั
กระจายจา ละหว่ันไมเ ปนสา่ํ มันเปนความชลุ มนุ เหลอื ที่จะกลาว ทามกลางพายฝุ นท่คี รอบคลมุ อยู
ในขณะน้ี
จนั กบั เสย อยใู นทศิ ทางทใ่ี กลก ับสว นหวั ของมันมากท่ีสุด ท้งั สองผละหนั หลงั วิ่งอยา งไม
คิดชวี ิต พญางกู าํ ลังเกรี้ยวกราดดรุ ายเพราะความเจบ็ ปวด ตลอดทง้ั ตัวอาบแดงฉานไปดว ยเลือด
เสอื กตัวปราดเขา โลดไล ลักษณะไมผิดอะไรกบั งกู นิ ปลาท่ีเล้ือยไลล ูกเขียดนอ ย
การเคล่อื นไหวของมนั ดผู าดๆ วา ไมสจู ะวอ งไว รวดเรว็ นักก็จริง แตอันเน่อื งมาจาก
ความใหญโตมโหฬาร เพยี งขนาดชาๆ ของมัน ก็หวดุ หวิดจะเขาถงึ ตวั มนุษยก ระจอ ยรอยทว่ี งิ่
กระเจงิ กันอยา งสดุ ชวี ติ ในการเสือกตวั แตล ะคร้งั ระหวา งนีใ้ ครตอใครท่มี องเหน็ เหตุการณชดั อยู
กบั ตา พากันรอ งเสยี งหลงตนื่ ตะลึงจงั งงั กันไปหมด แมก ระทัง่ เชษฐาเอง เขาใจหายวาบ คดิ วา ...ไม
คนใดคนหนง่ึ กจ็ ะตอ งพลัดเขา ไปในปากมจั จุราช ทง่ี ับไลมาอยางมงุ รา ยหมายขวญั ภายในพริบตา
ขา งหนา นเ้ี ปน แน
ครน้ั แลว จนั กว็ ่ิงสะดดุ ขาตนเองลมกลิ้งไมเปน ทา หา งจากเบ้อื งหนา ของมนั เพียง 10
เมตร ซง่ึ ก็เปน เวลาเดยี วกับทเ่ี จาอสูรยุคโลกลา นปขมวดงอตวั โกง สูงขึ้น ตาขา งหนึ่งลกุ จา ราวกบั
ดวงไฟ แลบล้ินเปนแฉกแปลบปลาบ เตรียมทจ่ี ะพุงหวั อนั ชรู าขนึ้ หมายฉกเหยอื่
หนึง่ ในสิบของวินาทีดับจติ น้ีเอง สตสิ มั ปชญั ญะกลบั คืนมาสเู ชษฐาอีกครง้ั เขาวาดไร
เฟลเขาหาดวงตาขา งท่ยี ิงไวแ ตแ รก ซ่ึงเปน ดา นทเี่ ห็นถนัดนน้ั แตก อ นหนาทกี่ ระสนุ ซง่ึ บรรจุอยูใน

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1346

ซองนัดสุดทายของชุดนน้ั จะระเบดิ ออกไปเพยี งวบิ ตาเดยี ว .375 ในมอื ของพรานเฒา บุญคํา กส็ นัน่
ตูมขึน้ เสยี กอ นอยา งทนั ตอ เหตุการณ สวนของเขาปะทขุ ึน้ พรอ มๆ กับปนในมอื เกดิ แลว จากนนั้ ก็
แซร ะงมประสานกันขน้ึ อกี หลายนัด จากใครตอใครอีกหลายคน ซึง่ ลว นเคยชนิ ตอ เหตุการณคับขนั
มาดแี ลว จนสามารถรวมทมี กนั ไดอยางกลมเกลียว

อาํ นาจปะทะของไรเฟลแรงสงู ขนาดตา งๆ กัน ไมต ํ่ากวาสบิ นดั ท่พี งุ เขาหาเปาหมายรวม
จดุ ในเวลาเกือบจะพรอมกนั ยึดวนิ าทมี รณะของจนั ใหห า งไกลออกไปไดอ ยา งหวดุ หวิด มันอา กรง
เขี้ยวแลเห็นโคง แหลมคมราวกับใบหอก งับลงมายังเปาหมายแลว แตแรงปะทะของกระสนุ หมทู ่ี
รมุ ซัลโวเขามาต้ังแตลําคอขน้ึ ไปจนกระทงั่ ดานขา งของหัวอนั ใหญโ ต ผลักมันใหเ ฉหางทิศทาง
ออกไปประมาณสองวาเศษ ประกอบกบั ท่ีจนั ผไู มไดเ สียสติในการเอาชีวิตรอด พลกิ กลงิ้ สะบดั
ตวั เองออกไปทางดา นขวาสดุ แรงเกดิ สามสี่ทอด ปากของเจางูยักษจ งึ งับเอาดนิ กลางพน้ื กระจุยขนึ้
เหมอื นไถดว ยรถขุด

สว นหวั ของมนั กซ็ บนิ่งอยกู บั ทตี่ รงนน้ั ไปชัว่ ขณะหน่ึง ในลักษณะถูกนอ็ ก
“ซ้ํา! เรว็ !!”
เชษฐามเี สยี งอยเู ทาไหร ก็ตะโกนบงการออกไปจนหมดกระสนุ ชุดใหมของเขาอยา ง
ลุกลลี้ ุกลนรีบดวนทีส่ ดุ บุญคํา เกดิ และเสย ผูวิง่ แจน อยหู ันกลับมา แลวทั้งสามพรานกก็ ดเขา ใหอ ีก
คนละตมู ทา มกลางความรีบรอนฉกุ ละหกุ ใจไมอยกู บั เน้อื กบั ตวั มนั จะกระทบกบั สว นไหนบา ง
ในขณะนไี้ มม ใี ครทาํ นายไดถ ูก แตแลว ขณะท่ีเชษฐาบรรจกุ ระสุนครบชดุ สง ข้นึ ลําและยกขึ้น หมาย
เลง็ ไปท่ีกลางตวั ของมนั นนั่ เอง ใครคนหนง่ึ กว็ งิ่ เขา มาปะทะเขาโดยแรง พรอ มกบั เสยี งหลง
“นาย! หลบเรว็ หางมันวาดมาแลว!”
เขาเซเสยี หลกั ...ไมท ันจะปลอ ยกระสุนนดั นั้น และกเ็ ห็นวา ผทู ่ีวง่ิ เขามาชนพรอมกับควา
แขนไว ฉุดใหผ ละออกวิง่ กค็ อื บุญคาํ นั่นเอง พอเหลือบไปเบื้องหลัง เลอื ดในกายกแ็ ทบจะเปนกอน
แขง็
สว นหวั ของมนั สงบน่งิ ไปกจ็ รงิ แตบดั น.้ี ..สว นลาํ ตวั อนั ยาวเหยียดกาํ ลงั คอ ยๆ วาดตลบ
เขา มา แลดูไมผ ดิ อะไรกับกาํ แพงเคล่ือนทใี่ กลเ ขามาทกุ ขณะ น่ันจะเปนเพราะประสาทบังคับดว ย
ความเจบ็ ปวด หรอื วาเจตนาขยส้ี ังหารศตั รขู องมนั อยา งใดกไ็ มท ราบได แตท ่ีแนน อนทส่ี ดุ ก็คอื ...ถา
ออกไมพ น วงท่มี นั กาํ ลงั วาดเขามานไี้ ดทนั อยาวา แตมนษุ ยต วั กระจอ ยรอ ยเลย ตอใหร ถยนตท ้ังคันก็
มีหวงั ถูกบดแหลกไปดว ยนา้ํ หนักลําตวั อนั มหาศาลน้นั
หลายคนทจ่ี าํ ไมไ ดว าเปน ใครบาง สง เสยี งรอ งบอกลั่น แลวกห็ อ แนบหัวซุกหัวซนุ เพอ่ื
นําตวั ออกใหพ นวงเชือกยกั ษทกี่ ําลงั ขมวดเขา มานน้ั ชนดิ ตวั ใครตวั มนั

เชษฐาก็ทิง้ ไรเฟลในทันทนี นั้ แขนขา งหน่งึ คลองบุญคําไว อกี ขาทย่ี งั ดอี ยู ว่ิงแบบ
เขยงเกง็ กอง ซ่ึงในเวลาปกติกแ็ ทบไมเ ชือ่ ตัวเองมากอ นวา จะวิ่งไดเ ร็วถึงเพียงน้ี บุญคาํ กด็ เี หลอื ใจ
ทําหนา ทแ่ี ทนรพินทรไดเปน อยางดี ไมเ คยจะคดิ ทงิ้ เขาเอาตัวรอด

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1347

ท้ังเชษฐาและบญุ คํา พากันวิง่ กระเจิดกระเจิงสวนออกมาพน ขมวดหางของมนั ได ชนิดที่
ปลายสุดของดานหางขนาดลําตาลนน่ั หางตัวไปเพยี งวาเดยี ว โชคดที ีเ่ ขายิงสว นหางของมนั
กระดกู หักไวก อนแลว มฉิ ะนน้ั มนั จะคลอ งแคลวรวดเร็วกวานนั้ และจะไมม ใี ครทอี่ ยใู นวงดกั หลดุ
รอดออกไปไดเ ลยสักคนเดยี ว นอกจากถกู บดขยแ้ี หลกเหลวไปหมด

พลาดจากกลุมคนท่ีพากนั วิง่ ออกพน รัศมี เจา เชอื กยกั ษว งนัน้ กก็ วาดตดิ เรอื นกะเหรยี่ งเขา
หลงั หน่งึ ปรากฏเสียงเสาลนั่ แลวกห็ ักครืนดงั สนัน่ เรอื นทรงสงู โคนโครมลงมาราวกบั เกดิ
แผน ดินไหว ทามกลางเสียงรองของคนท่หี ลบซอ นอยูบนเรือนหลังนนั้ มนั เทกระจาดเอาสามสี่ชวี ิต
ซงึ่ มที งั้ หญงิ ชาย และลกู เดก็ เลก็ แดง ลงมากลิ้งกระจดั กระจายอยกู ับพ้นื ใครจะคอหักหรอื หวั รา ง
ขา งแตกไปบา งขณะนย้ี งั สํารวจไมไ ด เหน็ แตเ พยี งสองคนรองโวยวายออกมาไมเ ปน ภาษา แลว ก็
ออกวง่ิ กระเจงิ ไปอยา งไมรทู ศิ ทาง

เชษฐากดั กรามแนน กระชาก .44 แม็กนมั่ ที่ติดเอวขึ้นมา มนั เปน อาวุธชนดิ เดยี วทเี่ ขายงั
เหลืออยู และเขาก็สอู ยา งไวล ายของยอดนกั เผชญิ ภัย แมว า จะมองไมเ หน็ ทางแหง ความหวัง สอู ยา ง
นักสูเลือดขน ผไู มคํานึงถงึ ชวี ติ

ปนสน้ั ในมือของเขาแผดระเบิดกอ งออกไปตามมตี ามเกดิ เปาหมายทก่ี ะยงิ แมจะเปน
สวนของลาํ ตวั ทีอ่ าละวาดอยนู นั้ ก็ฝากความหวงั ไวว า กระสุมมนั ควรเจาะเขา ไปกระทบสว น
กระดกู บาง เปน การตัดกําลังมหาศาลของมันออกไปเทา ทจ่ี ะทําได

บญุ คาํ ไมฟ งเสียง คงกระชากแขน หว้ิ ปกเขาพาวิง่ ออกใหห า งรศั มอี ันตรายอยูเชน นัน้
ทางดานอนื่ ใครจะเปน อยา งไรเขามองไมเ ห็นถนัด ทามกลางกองเชอื กมหึมาทเ่ี ขามาขมวดมว นปด
ไปปด มาอยูเตม็ หมูบา น บดบงั ทกุ สง่ิ ทุกอยางหมดสนิ้ ราวกับราหเู ขามาอาละวาด ระยะนีไ้ ดย ินแต
เสยี งรองโวยวายไมเ ปน ภาษาแซส ํา่ เสียงปน คงระเบดิ ไมเ ปน จงั หวะอยเู ชน นนั้ จากทศิ ทางดา นตางๆ
แตก ็หา งออกไปมาก พวกนนั้ คงจะเสยี เวลาวงิ่ เพ่ือจะเอาชีวติ รอดบาง เพื่อบรรจุกระสนุ ชุดใหมบาง

บุญคาํ เอง...บัดนีไ้ รเฟล ประจํามอื ก็ไมร ูตกหายไปเสยี ขางไหน ขณะที่แบกเขาพาวง่ิ หนี
และโดยทิศทางดานที่วิง่ กระเจงิ กนั ออกมานี้ เขาไมสามารถจะมองเห็นสวนหวั ของมนั เสยี แลว รูส ึก
วา มันจะมว นซอนหลบเขา ไป โดยเอาลําตวั อนั กองพะเนนิ เทนิ ทกึ เปน กําบงั เสยี งขฟู ฟู ายงั คงดงั อยู
เปน ระยะ แตล ะคร้ังทมี่ นั พน ลมขูออกมา แทบจะทาํ ใหท ุกคนขาดใจตายไปดวยความตระหนกอก
สนั่

ขณะนนั้ นายเมยกถ็ ือไรเฟลทไ่ี ดรบั แจกประจํามอื ซึ่งยิงออกไปนอยนดั ท่ีสุด เพราะขข้ี ้ึน
ไปอยูบนหวั สมอง ว่งิ หนา ตาไมเ ปน ผูเปน คนผานมา บญุ คาํ กโ็ ดดเขา ลอ็ กคอไวแ ยงปน มา

“ไอเมย เอง็ ไป! ว่งิ หนีไปใหเรว็ ทส่ี ดุ เอาชวี ติ รอดไวกอ น”
ตาพรานเฒา ตวาดสดุ เสยี ง เตะปาบเขา ใหท ีก่ นของหวั หนา ลูกหาบเปน การสงทาย นาย
เมยกห็ อแนบตามพวกลูกหาบไปทางทายบาน บญุ คํากระชากลูกเลอื่ นสลดั ปลอกเกาท่ียังคงคา งอยู

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1348

ออกท้งิ ยดั นัดใหมเ ขา รงั เพลงิ แลว วงิ่ ปรไี่ ลหลังตามสว นหางของมนั ทกี่ าํ ลงั คอ ยๆ ลากเขา ไป
รวมกลมุ เพื่อจะหาจดุ หมายสําคญั ในการปลอ ยกระสุน เชษฐากต็ ะโกนเสยี งหลงเขา ไป

“อยาเขา ไปใกลบญุ คํา กะยงิ กลางลาํ ตัวใหถ ูกกระดกู ”
บญุ คําจ้ลี ํากลองขนาด .30/06 เขาไปทลี่ าํ ตัวอนั มสี ันสงู ทวมหวั แลว กระหน่ําเขาไปใน
ระยะเผาขน จนกระท่งั หมดชุดนดั ซึง่ มเี หลอื ติดอยูเพยี งอกี สามนดั ดมู นั ไมไ ดไ หวสะเทอื นแมแตน ิด
เดียวสาํ หรบั เมด็ ตะกว่ั ขนาด 200 เกรนที่จะผา นเขาไป ตรงกนั ขา ม กลบั ขยายวงอนั ยาวเหยยี ดปาด
วาดออก ทาํ ทาจะกวาดเอาตาพรานเฒา เขา มาไวในวงรดั บุญคํากน็ กรูและวอ งไวเกินตวั สมทีเ่ ปน
พรานมาช่ัวชวี ติ กระโดดหลบถอยหา งออกมาได โกยอาวกลับมาสมทบกบั เชษฐา ซึง่ ขณะนี้
กระโดดเขายดึ ตนเสล่ียงใหญข นาดหา คนโอบ
“มันไมสะเทือนเลย นาย ปน เราทาํ อะไรมนั ไมได”
เสียงบญุ คํารอ งออกมาเหมอื นสําลัก หนา ซดี เผอื ด
เชษฐากดั รมิ ฝปากแนน เขาเองในขณะนกี้ ต็ กอยใู นสภาพไมผิดอะไรกบั บุญคําและทุกคน
อานุภาพของไรเฟล แมจ ะเรียกไดว า ขนาดหนักทสี่ ุด สาํ หรบั สตั วใ นแผน พภิ พโลกนเ้ี ทาท่ีมนษุ ยจ ะ
ประดษิ ฐอ อกมา และทั้งที่จบั เปาหมายอนั เปน สวนสาํ คัญทส่ี ุดคือบรเิ วณหัว ตลอดจนกระทงั่ ลกู
นัยนต าของมนั กย็ งั มองไมเห็นทางเลยวา ไอม หายกั ษจ ะหมดฤทธ์เิ ดชลงอยา งทีห่ วังไว
ไมม ปี ญหา ถามันชคู อขน้ึ มาไดอกี ครง้ั ก็แปลวา หมูบา นหลมชางทลายหมดทงั้ หมูบ า น!
อดึ ใจเต็มๆ ทหี่ ัวหนาคณะเดนิ ทางยนื งนั ทําอะไรไมถ ูก ทุกคนทกี่ ระจดั กระจายกนั อยใู น
ดา นตา งๆ ก็คงจะเชน เดยี วกนั เพราะบดั นพ้ี ากนั เงยี บเสียงปนไปชัว่ ขณะราวกับจะนดั กนั ไว
เวลาแหงการคาดคะเนอนาคตไมถ ูกนี้ ผา นไปอกี ครูใหญ พญางตู ัวนน้ั ก็ยังหลบหวั ซอ น
น่งิ คงมตี อนปลายของลําตวั เทา นนั้ ท่เี คลื่อนไหวไปมาอยา งแชม ชา เชษฐาเรม่ิ มสี หี นาดีขึน้ ตาที่จบั
จอ งไปยังรางมหึมาโดยไมกะพริบน้นั เปนประกายไปดว ยความหวัง
“ทําใจดีๆ ไว บญุ คาํ ...”
เขารองออกมาเบาๆ อยางตนื่ เตน มอื กาํ แนน
“ลกู ปนของพวกเราจะตองไดผลบา งแนนอน ไมง ัน้ มันไมซ ึมน่งิ ไปอยางน้ีหรอก เฉยไว
คอยดมู ันใหด!ี ”
“จริงของนาย! มันนอนเฉยไปแลว วาดแตห างชา ๆ เทานนั้ !”
บุญคาํ อทุ านเสยี งล่ัน
กลางลานหมบู า นคือกองอันพะเนนิ เทนิ ทึก ประหน่ึงภเู ขาเลากาของเจาอสูรดึกดาํ บรรพ
ตัวนั้น ความเงยี บปกคลุมไปทั่ว เสยี งขขู องมันกพ็ ลอยเงยี บไปดว ย
เกดิ เสย และจัน โผลลบั ลอออกมาจากมมุ ตา งๆ ถอื ปนจดๆ จองๆ เชษฐากโ็ บกมอื เปน
สัญญาณใหพวกนน้ั สงบนิ่ง ไมใ หเ คลอื่ นเขา ไปใกลแ ละไมใ หย งิ นอกจากเตรยี มพรอมอยูเ ชน น้ัน

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1349

ไมม ใี ครสามารถจะคาดคะเนส่ิงใดไดถ ูกทง้ั สิ้น แตล ะวนิ าทที ผ่ี า นไป...เปน ความกระสบั กระสา ย
รอ นรมุ เหลอื ท่ีจะกลาว

มนั หมดฤทธิล์ งแลว หรอื ยัง?
มนั จะชหู วั และก็สําแดงเดชขึ้นอีกเมือ่ ไหร
น่เี ปน ปญหาทถ่ี ามอยใู นใจอนั เตนไมเ ปน สาํ่ ของทุกคน

สองนาทีผานไป ซึ่งนานเหมือนถกู กดใหจ มอยูในนรกรอ ยปกไ็ มปาน ทามกลางสายตา
อันเบกิ โพลงของทุกคน ทจี่ องจับไปเปน ตาเดียว ตางกเ็ หน็ ลาํ ตวั ทขี่ มวดพนั ตวั เองยุงเหยิงอยนู ั้น
คอยๆ สยายคลายออกชาๆ ทอนปลายกระดบึ ๆ เปนจงั หวะ ดงึ ตวั เองออกไปยงั ชายปาดานที่มันโผล
ออกมา

บุญคําจับขอ มอื เขาบีบโดยแรง กระซิบออกมาละลาํ่ ละลัก
“ดูนน่ั นาย! มันถอยแลว ...พยายามจะลากตัวเองกลบั เขาดง”
ราชสกุลหนมุ ใบหนา แดงเรอื่ ดว ยความปต ติ น่ื เตน
“เฉยไวก อ น...ดูมนั ...มันจะตอ งบอบช้าํ มากทีเดยี ว ถงึ คดิ จะหนีคอยจงั หวะใหด ี ถา มนั
คลายตัวออกหมด เหน็ หัวเมอื่ ไหร ยงิ พรอ มกันเขา ไปทห่ี วั ของมนั อีก”
จรงิ อยา งท่บี ุญคาํ วา เจา ยกั ษใ หญผปู ราศจากตนี เริม่ ผละถอยแลว ภายหลงั จากเผชิญกบั
การตอตา นอยา งถงึ พรกิ ถึงขิงของกลมุ มนษุ ยใ จเดด็ ซง่ึ อยา งนอยทสี่ ดุ กท็ ําเอามนั สะบกั สะบอม
บอบชาํ้ จนหมดปญ ญาที่จะสาํ แดงเดชตอ ไปได การผละของมันกค็ อื คอยๆ เขยิบตัวเองเขา หาชายดง
ทึบ โดยกระดบื ไปทางดานขา ง และกฉ็ ลาดพอท่จี ะซกุ หัวหลบอยใู ตขมวดมว นของลําตวั สวนหนง่ึ
มันจะตอ งตระหนกั ดวี า หวั ของมนั เปน จดุ ออ นทีส่ ุด และจะตองปองกันหลบซอ นเอาไวเพ่ือไมให
ถกู ซาํ้ เติมอีก
ลักษณะการเคลือ่ นไหวของมันในครั้งนี้ เห็นชัดวาเชื่องชา ลงมาก ไมม ีปญหา มนั พกิ าร
ลงเสียแลว กระดูกกลางลาํ ตวั หลายตอ หลายตอน คงจะถูกลกู ปนทําอนั ตรายเอา สว นหัวกถ็ กู เอาไว
หลายตอ หลายนัด โดยเฉพาะอยางย่ิงตาขา งซา ยถูกกระสนุ ขนาด .458 ของเชษฐาเจาะทะลุออกขางๆ
รูจมูกนนั้ เรยี กวา ฉกรรจทีเดียว แตอาศัยท่เี ปนสัตวเลือดเย็น และขนาดทใี่ หญโตมโหฬารเกนิ อาํ นาจ
ของลูกปนขนาดนัน้ จึงเพียงแคทําใหม นั บาดเจบ็ ตาบอดไปขา งหนงึ่ เทา น้ัน
พอทอนปลายของลําตวั เขาเขตปารก ความวองไวของมนั กป็ รากฏขนึ้ อีกครัง้ คลายหัว
ออกจากการซกุ ลากตวั เองปรดู ๆ ขึน้ เนนิ จงั หวะน้ีเอง เชษฐากต็ ะโกนบัญชากอง
“ยงิ !”
เสยี งปนแผดสะเทือนเลือ่ นลน่ั ประสานพรอมกนั ข้ึนอีกคร้ัง จากทิศทางตา งๆ ทคี่ อยจอ ง
อยูแลว ตวั หวั หนา คณะเองว่งิ เขยกๆ กลบั มาทีไ่ รเฟล ประจาํ มือของเขาอยางแขงกับเวลาดว ย
ความหวงั วา ขออีกเพยี งนัดเดยี ว...เปนนัดสุดทายเทา นั้นทจ่ี บั เขา กลางสว นหวั ของมันดวยขนาด

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1350

.458 แมก็ น่ัม ไอยกั ษใ หญอ าจพบจดุ อวสานของมันลงได เพราะตลอดเวลาเขาไมส ามารถจะเลง็ ยงิ
สว นสําคญั ของมันไดถนัดเลย นอกจากลกู นัยนต าขา งซายเทา นน้ั มาตรวา กระสุนจบั เปน เสน ตรง
เขา กลางสมองโดยไมแ ฉลบเฉออกไปทางใดทางหน่งึ เสยี ประสาทสว นบงการใหญท ีส่ ุดของมัน ก็
ควรจะดบั

เขาชา ไปเสียแลว กวาจะว่งิ มาถงึ ปนทต่ี กอยู ไอม หายกั ษก็พรวดพราดหายเขาไปในดงรก
เปนการไปอยา งรวดเร็วชนิดไดโ อกาส ผดิ กับการคอยๆ เคล่อื นขณะทยี่ งั กองอยกู ลางลานมาก
แสดงใหเ หน็ ชดั วา กาํ ลังของมนั ยงั มอี ยไู มใ ชนอย

ลกู ปนทพ่ี วกพราน และลกู หาบชว ยกันระดมสาดเขา ไปเปนชุดสุดทา ย หยดุ มนั ลงไมไ ด
และไมร ูว า ผลเปนเชนไร

ส่ิงที่เห็นตอมาก็คือ ยอดไมใ นดงไหวเปน คลนื่ ตามทิศทางการไปของมนั เหมือนมรี ถไฟ
ทัง้ ขบวนเขา ไปวิ่งแหวกอยภู ายใต ทง้ั ๆ ที่พายุพดั กระหนํา่ ครนื ครนั อยูในขณะน้ี ก็ยงั ไดย นิ เสยี ง
เลือ้ ยอขู องมันอยา งถนดั

บญุ คํากับจนั ขยับจะแลน ตามเขาไป แตเชษฐารอ งหา มไว
“ยงั ไมต อ งตาม! ปลอ ยมนั ไปกอน”
“ถา ตามก็ทันครับ มนั หลงั หกั ไปแลว คงไปไมไดไ กลนกั ”
จันบอกกระหดื กระหอบ
“รอใหพรานใหญก ลบั มาเสียกอ น เราปะทะมันไดแคนก้ี ด็ ีที่สดุ แลว”

ทุกคนเขา มารวมกลมุ พวกชาวบา นก็ฮือกนั ออกมาจากบา น ทา มกลางความตระหนกอก
ส่ัน โกลาหลกันไปหมด เชษฐาส่ังใหสาํ รวจโดยเรว็ แลว เขาก็ถอนใจออกมาอยา งโลง อก เมื่อปรากฏ
วา ไมมพี วกลกู หาบ หรือชาวบา นคนใดเปน อันตรายเลย นอกจากเรือนหลงั หนึง่ จะถกู หางของมนั
กวาดพังไป พวกทีต่ ดิ อยูใ นบานเคราะหรา ยหลังน้นั เพยี งแตเ คล็ดขดั ยอกเพราะตกเรอื นบางเทานน้ั

เลือดของพญางูยกั ษย งั คงปรากฏกองอยใู หเ หน็ เปรอะไปหมด ตลอดทงั้ ลานหมูบาน มี
แนวกระจัดกระจาย วงกวางในรัศมีรว มรอ ยเมตร เทาทม่ี นั จะดิน้ รนฟด ฟาดตัวไปขณะทโ่ี รมรนั กบั
ฝา ยมนุษย บางหยอมเปน กองหนาราวกับใครมาเชอื ดวัวไวท ัง้ ตวั สภาพของรอยเลือดบอกชัดวามนั
ไดรับบาดเจบ็ ฉกรรจไ ปไมน อ ยทีเดยี ว

แลว เชษฐากบั ท้ังหมดกเ็ ฝารอคอยขาวคราวจากฝายของรพนิ ทร ท่ยี ังเงยี บหายไปอยา งไม
มอี ะไรกระโตกกระตาก ดว ยความกระวนกระวายใจเหลือทีจ่ ะกลาว

พรานใหญก บั อกี สี่คนที่รวมคณะไปดว ยขณะนอ้ี ยูท่ีไหน
พวกนั้นเปน ฝายทเี่ ดนิ สวนมงุ เขาไปหาเจา งยู ักษต ามแผน แตแ ลว เหตใุ ดจๆู อสรู ดกึ ดํา
บรรพตัวน้นั จงึ ยอ งเขา มาตที า ยครวั จนเกอื บจะถลม ทลายวายวอดกนั ไปท้งั หมบู าน
ไมมีใครไดย ินเสยี งระเบิดจากธนขู องแงซาย

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1351

ไมไดย ินแมแตเ สียงปน จากไชยยนั ตห รอื ดารนิ ทกุ สิ่งทุกอยางเงียบเชยี บอยใู นปรศิ นาอนั
ไมอาจทาํ นายได พรานใหญกับคนเหลานน้ั หายไปไหนเสยี แลว!!

พรานทั้งส่ีท่รี พินทรท ง้ิ ไวใ ห ก็ไมมีใครสามารถจะคล่คี ลายปญ หาขอ นข้ี องหวั หนา คณะ
เดนิ ทางได ตา งก็รอ นใจราวกับถูกไฟเผาไปดวยกันทกุ คน

“ตามเถดิ ครบั นายใหญ ถามนั ยังไงเสยี แลว ”
บญุ คําพดู มาโดยเรว็
เชษฐาหนั หนา เครียด เต็มไปดว ยความกงั วลขีดสุด ช่ังใจอยคู รกู ็ตดั สนิ มาอยางคน
รอบคอบวา
“รออกี สกั พัก ถา ยังเงียบอยู คอยออกตาม”

กอ นหนา การระเบิดกระสุนนดั แรกของเชษฐาเพียงอดึ ใจเดยี ว รพนิ ทรก บั แงซายเดินยอง
ตามกนั ไปตามดานสตั วเ ลก็ มุงสวนเขา หาเสียงท่กี ําลงั เล้อื ยอยา งแชม ชา เงียบกริบมาตามดานสาย
ใหญเ บือ้ งหนา ท้ังสองมีความคดิ ตรงกัน คือออ มเขา ดกั ทางดา นขาง เพอ่ื ท่จี ะเหน็ ตวั เจา ของเสยี ง
เลอื้ ยมาน้ันในระยะใกลทีส่ ดุ ทจี่ ะเขาใกลไ ด โดยไมเ ปดโอกาสใหมันรตู วั

พรานใหญไตข ามหวยแหง เลก็ ๆ ขน้ึ ไปยงั อีกฝง หนึง่ แงซายกต็ ดิ หลงั ขน้ึ มา ท้งั สองมา
ทรดุ ตวั หมอบอยูขา งจอมปลวกใหญเ บ้อื งหนา เปนซมุ เถาวัลย และหมไู มใ หญน อยหนาทบึ ปกคลุม
บรเิ วณนัน้ ไวร าวกับมหี ลงั คาครอบ...มองไมเหน็ ทอ งฟา ดา นใหญท ่แี ยกพน ทางออกมา แลเหน็ อยู
เบอื้ งหนาระยะหา งไมเ กิน 40 เมตร ทางดานซา ยมือของดา นเปน บรเิ วณเนนิ โคกมมุ กอ นหนิ ใหญ
ลกั ษณะโคง ขอ ศอก เจา งูยกั ษจะตองเลือ้ ยโผลใ หเ หน็ ออกมาจากมุมนน้ั ถา หากมนั ยงั คงคืบรุดหนา
มาตามทศิ ทางที่คาํ นวณไว

แงซายลงหมอบพงั พาบ เอาหูแนบพื้นฟงอกี ครั้ง อดึ ใจเดยี วก็ทรุดตวั ขนึ้ คกุ เขา จอ งตาเขา
นง่ิ อยเู ชนนัน้ โดยไมเอย คาํ ใด แตห ยบิ ลกู ธนตู ิดระเบดิ ขนึ้ เตรียมพาดสายอยา งระมดั ระวัง และน่ัน
ยอ มเปนคําตอบท่ีชดั เจนทีส่ ดุ ซง่ึ รพนิ ทรกไ็ มจ าํ เปน ตองถามเหมอื นกนั

เขาก็จุดบหุ รข่ี ึน้ ในบดั นนั้ จอ รมิ ฝปากเขาไปชดิ หแู งซาย
“คอยฟงสัญญาณยิงจากฉัน และพยายามยิงใหป ก สว นใกลเคยี งกับหวั ของมนั มากทส่ี ดุ
พอธนปู ก กระโดดลงลําหวยทันที”
จอมขมงั ธนแู งซายพยกั หนา เหงื่อผดุ ซมึ นยั นต าเบกิ โพลง จับไปยังมมุ ทางดานน้ันตาไม
กะพรบิ รพนิ ทรป ลดเซฟไรเฟลประจํามือแลวคอยๆ วางตรงหนา ในลักษณะท่จี ะหยบิ ฉวยข้ึนมาได
อยา งทันที เปลี่ยนบหุ รีต่ ดิ ไฟมาถอื พรอ มไวใ นมือขวา สายตาของเขาชาํ เลอื งอยูในระหวา งสาย
ชนวนทดี่ อกธนอู นั พาดสายของแงซาย และทางมุมดานนน้ั
ในบริเวณอันเปน ดงทึบเชนน้ี แมพ ายเุ บ้อื งบนเหนอื ขน้ึ ไป จะยังคงโหมกระพืออยอู ยาง
รนุ แรง แตใ นชอ งหบุ มนั กม็ คี วามสงดั พอทจ่ี ะสดับฟง เสียงอะไรไดต ามสมควร และบดั นีน้ ว้ิ ท่ีถอื

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1352

บหุ ร่ขี องรพนิ ทร ไพรวลั ย สั่นนอ ยๆ โสตของเขาแวว เสียงส่ิงหนกั ๆ คอยๆ เคลอื่ นลงมาตามทาง
ดานนนั้ อยา งถนดั ชัดเจนเปน ชว งหยุดๆ หายๆ ไดย ินแมก ระทงั่ เสยี งกอ นหนิ พลิกลนั่ ไมม ปี ญหา...
อีกไมก่อี ดึ ใจขา งหนานแ่ี หละ ส่งิ ที่เคลือ่ นลงมาตามดา นชางนนั้ กจ็ ะตอ งพนมุมออกมาปรากฏให
เหน็

จอมพรานกลน้ั ลมหายใจ ชําเลอื งไปทส่ี หี นา ผูรว มสถานการณโดยไมตงั้ ใจ ก็เหน็ ใบหนา
สีทองแดงน้ันเครียดเขมง็ กรามขบนนู เปน สนั มอื หนึง่ กําแนน อยทู ี่คนั ธนู อกี มอื หนง่ึ จับทา ยลกู ธนู
ซง่ึ บัดนี้บากหลงั คลอ งตดิ อยูกับสายเรียบรอ ย

ครัน้ แลว เหตุการณชนดิ หนง่ึ มันกเ็ กิดขนึ้ อยา งไมค าดฝน ทงั้ สองสะดงุ เฮอื กขึน้ สุดตวั
เสยี งไรเฟลนดั หนงึ่ แผดกกึ กอ งแวว สะทอนมา ไดย ินอยา งถนดั กังวานซา ไปทัง้ ลกู เขา!

กอ นจะทันรูส กึ ตวั เชน ไร ก็ตมู ลัน่ ตามติดขนึ้ มาอีกนัดในระยะเวลาท่ีหา งไมถงึ อึดใจ
ทงั้ สองหนั พรวดไปจอ งตากนั ดวยความรสู กึ อันไมอาจกลาวไดถ ูก ยังไมท ันจะอาปากเอย
คําใดแกก ันออกมา ทนี ก้ี ไ็ ดย ินเสยี งตูม!...ตูม!...ตูม! นับนัดไมถ วน เอด็ อึงประสานกันแซไ ปหมด
ราวกบั เกดิ มีการตอ สูกนั ขนึ้ ขนานใหญ เสียงปนท่รี ะเบดิ ไมเ ปนส่ําเหลานัน้ ดงั ไกลมาจากทางดา น
หมบู าน ไมใ ชฝ ายของไชยยนั ตห รอื ดารนิ ผูสงบรอคอยเขาอยูเ บอ้ื งหลงั ไมหางออกไปเทาใดนกั
“เกิดอะไรข้ึนท่ีหมบู านแลว !”
แงซายอุทาน เตม็ ไปดว ยความตระหนก ระคนประหลาดใจขีดสดุ ซง่ึ กเ็ ปน อาการ
เดียวกบั พรานใหญ ผูต ะลึงไปชว่ั ขณะ
ทันทที ่เี สียงปน ดังสน่ันหวนั่ ไหว สะทานไปทั้งดงทึบ ทง้ั สองผูน่งั หมอบตะลงึ งันอยู กไ็ ด
ยนิ เสยี งกอ นหนิ ถลม รว งพรู ดงั มาจากทางดา นขางหนา ท่เี ฝาอยูแ ลว ปา ก็แตกอหู า งออกไปทางดาน
หน่ึงอยา งรวดเร็ว แงซายรบี ทิง้ ตัวกม ลงฟง อกี ครั้ง พลางรอ งลั่นออกมา
“มันไปแลว ผกู อง! มันเปลย่ี นทศิ หนั หัวแยกลงปาทางดา นขวา”
“เราเสียแผนทางดานนีเ้ สยี แลว มนั ตกใจเสยี งปนผละไปเสียกอ น รบี ไปเถอะ แงซาย ไมร ู
เกดิ อะไรข้ึนกบั พวกเราทห่ี มบู าน”
พรานใหญร อ งบอกเรว็ ปรอื๋ เผนเขามาตบไหลแ งซายเตอื นใหล กุ ขึน้ แลวกระโดดลงหว ย
ไตกลับขนึ้ อีกฟากหนง่ึ แงซายก็กระโจนตามตดิ อยา งวอ งไวทันๆ กนั ทงั้ สองครึ่งวง่ิ ครึง่ เดนิ เลาะ
ลดั ตัดทางอยางรีบรอ น บายหนายอ นมายงั ตาํ แหนง ท่ที ิ้งไชยยนั ต ดารนิ และคะหยน่ิ ไว ตลอดเวลาท่ี
จํา้ อา วมา เสียงปน ยงั คงดงั ติดตอ กนั อยูเ ชน นน้ั อยางไมยอมหยดุ มันเปนการระดมยงิ อยางขนาน
ใหญท ีเดยี ว นับนดั ไมถว นและคาดไมถกู ดว ยวามนั จะสนิ้ สุดลงเมอ่ื ใด
ไชยยนั ต ดารนิ และคะหยนิ่ กระสับกระสา ยหนาตาตนื่ ตกใจอยูกอนแลว พอรพนิ ทรกับ
แงซายโผลย อนกลบั มา ทงั้ สามกก็ ระโจนออกจากทีก่ าํ บงั สีหนา ของแตละคนบอกความตระหนก
และงนุ งงจนไมอ าจบรรยายได และแมท งั้ สองฝา ยจะมายนื หนาตื่นเลิกลัก่ จองกนั อยใู นขณะนแ้ี ลว
เสียงปน ทางดา นหมูบา นจะสงบลงก็หาไม

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1353

มันคงตมู ตามสนัน่ หวนั่ ไหวอยเู ชนนนั้
“ตะลุมบอนใหญแ ลว !...”
ไชยยนั ตละลาํ่ ละลักออกมา
“ใหจ า วหกั คอเถอะ เดาไมถ กู เลยวา เกิดกลยี คุ อะไรขน้ึ กบั พวกเราทหี่ มบู า นโนน ”
“รีบกลบั เถิดครับ ถามนั ยังไงเสียแลว!”
รพินทรพ ดู แคน ัน้ ก็ออกเดนิ อา วนําไปเบอื้ งหนา โดยเร็ว ชนิดไมย อมใหเ สยี เวลาแมแ ต
นดิ หนง่ึ ไชยยนั ตกบั ดารินเผนตดิ ตามมาอยา งกระชนั้ ชดิ ท้ังหมดเรงฝเ ทาเตม็ ที่ ซกั ถามพูดจากกนั
ไปพลาง
“ทางดานคณุ กบั แงซายวาไง?”
“มนั กาํ ลังจะโผลออกมาใหเหน็ อยแู ลว พอดเี สยี งปนทางโนน ดงั เปน ขา วตอกแตก
เสยี กอ น มนั กเ็ ลยเบนหวั ผละถอยกลบั ไป บังเหลีย่ มกอ นหินกนั อยนู ดิ เดยี วเทานน้ั ถา ไมม ีเสียงปน
ดงั ขน้ึ เสยี กอนทาํ ใหม ันตกใจ ปา นนแ้ี งซายไดย ินแลว”
“แนใจหรอื วา ไอง ูยักษตัวนน้ั กาํ ลงั จะโผลอ อกมาขณะทค่ี ณุ ดกั อยูกบั แงซาย โดยมนั ไม
เปลีย่ นทศิ ทางออ มยอ นไปเลน งานพวกเราทีห่ มูบา น โดยปลอ ยใหเ ราดกั มันเกอ อยูทางนี”้
ไชยยนั ตถามแทบจะไมห ายใจ
“แนใ จทสี่ ดุ ผมไดยนิ แมแ ตเสยี งทม่ี นั เล้ือยใกลเขามา หา งไมถึง 60 เมตรเทา น้ัน ถาไมใช
เพราะกอ นหินใหญบงั ก็คงมองเหน็ ตวั แลว ”
“แลว ถาง้ัน...มนั เกิดอะไรขนึ้ ทห่ี มบู า น”
คราวนไี้ ชยยนั ตเอย มาเหมือนกระซิบ จอ งหนา เขาตาไมก ระพริบ หนา ซีด
“นนั่ นะซคิ รบั มนั เปนปริศนาท่ที าํ ใหผ มรอนใจจนบอกไมถูกไปหมดแลว ผมสงั หรณ
เสียแลว วา มนั จะเปน อยางท่คี ณุ ไชยยนั ตเ คยสนั นษิ ฐานใหข อคดิ ไว คอื ไอง ูยักษจะตอ งมีอยดู ว ยกนั
สองตัวเปน คูกนั ตวั หนงึ่ เลอ้ื ยมาใหเ ห็นและเราตามรอยเขา มาหมายเผชญิ หนา มนั อยนู ี่ สวนอีกตวั
หนงึ่ วกออ มเขา อกี ดา นหนึง่ โดยเราไมร ตู วั เขา เลน งานทางหมูบา นและปะทะกบั พวกเราทางโนน
ขึ้น แตประเดย๋ี วกร็ ู”
คําพดู ของเขาทําใหไชยยนั ตน ิ่งเงยี บไปในทนั ทีนั้น ไมม ีใครเอย ปากอีก นอกจากจะเรง
ฝเทากนั อยา งเตม็ ที่ ใจแทบไมอ ยกู บั เน้อื กบั ตัว

พอลงจากเนนิ เขา ขึ้นบรเิ วณไรก ลวย เสยี งปน ทด่ี งั แซส่ําราวกบั ประทดั ตรษุ จีนติดตอกัน
อยพู ักใหญ กซ็ าสงบไปอีก ครูเดียวก็พากนั เดนิ มาอยางรบี รดุ ใกลจะถงึ เขตหมูบา น ตา งกไ็ ดย ินเสยี ง
พดู จาเอะอะองึ คะนงึ แวว มาจากหมูบานนนั้ ฟง ไมไ ดศพั ท แตส ําเนียงท่ไี ดยินเหลานัน้ พอจะ
สาํ เหนียกไดว า เตม็ ไปดว ยความตน่ื ตระหนกตกใจเหลือที่จะกลาว

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1354

ไมก่อี ึดใจหลังจากน้นั ทงั้ หา คนกต็ รงเขา มาถงึ ตา งใจหายวาบที่มองเหน็ คนทัง้ หลายยนื
ออกนั อยูเ ต็มลานบา น เรอื นหลงั หนงึ่ พังทลายลงมาราพณาสรู อยกู บั พนื้ และกองเลือดแดงฉาน
ละเลงไวเปรอะไปตลอดท้ังลานบา นอันกวางขวาง พวกนั้นหนั มาเหน็ ก็รองบอกกนั พรอมกบั พากนั
วงิ่ พรูเขามารับ สง เสียงรายงานแซสนัน่ ฟง ไมได ดารนิ กบั ไชยยนั ตก ็ออกวิ่งตรงเขาไปอยา งรวดเรว็
รอ งเรียกหาเชษฐา พอเห็นตวั ทั้งเพื่อนและนอ งสาวก็เขา ไปจับตวั หวั หนา คณะไว ซักถามขอ ความ
แทบจะไมหายใจ

กวา ท้ังสองฝา ยจะรูเร่อื งของกันและกันตลอด ก็กนิ เวลาไมตํ่ากวาสบิ นาที รพินทรถ อนใจ
ยาวเม่อื ทราบวาไมม ีใครเปน อนั ตรายมากมายนัก จบั มอื เชษฐาไปบีบแนน

“พวกเราทหี่ มบู า นนีป่ ลอดภยั ได ก็เพราะความรอบคอบถ่ีถว นของคณุ ชายแทๆ ผมเองยงั
คดิ ไมถ งึ วาอกี ตัวหน่ึง มันจะดอดเขามาตที ายครวั ถาคณุ ชายไมล งมาจากเรอื นและเหน็ มนั กอ นเปน
คนแรกยงิ ปะทะไว ปา นน้ไี มใ ครก็ใครคงเสร็จกนั ไปบา งแลว ”

เชษฐาเองบดั นี้กเ็ ตม็ ไปดวยความปต ยิ นิ ดเี ชนกนั ทเ่ี หน็ รพนิ ทรก บั คณะพากันกลบั มา
อยางปลอดภยั

“นี่แปลวา มนั มีสองตวั แนแ ลว หรือ?”
หัวหนา คณะถาม ยงั ไมค ลายความตนื่ เตนตอ เหตกุ ารณ พรานใหญหยิบชายผาขาวมาท่ี
เคียนเอวอยูขนึ้ เชด็ เหงื่อปนละอองฝนบนใบหนา ทหี่ นา ผากของเขาเตม็ ไปดว ยรว้ิ รอย
“เห็นจะไมม ปี ญ หาหรอกครบั เหตุการณครั้งน้มี ันพสิ จู นใ หเราเห็นชัดอยแู ลว เจาตวั หนงึ่
ก็คอื ตวั ท่ีผมกบั แงซายกําลงั ดักคอยมันอยู อกี ตัวหน่ึงกค็ อื ตวั ทแ่ี ยกมาอกี ทางหน่ึงโดยเราไมรรู ะแคะ
ระคาย จนปะทะกบั คณุ ชาย เสียงปน ทางนี้ ทําใหอกี ตัวทางดา นโนนชะงกั ไหวทันหลบไป
เสียกอน”
เชษฐาครางในลาํ คอ แลวมองไปทางไชยยนั ต ผูย ืนกดั รมิ ฝปากอยกู ระซบิ ตํา่ ๆ
“ถางั้นขอ สนั นษิ ฐานของแกก็ถูกตอ ง ไชยยนั ต เสยี ดายเหลอื เกินทแ่ี กกับรพินทรไ มไ ดอ ยู
ทีน่ ดี่ ว ยในขณะนน้ั พวกเราทางนี้เกือบตายกันทกุ คน อดนึกเสยี วไมไ ดว า ...มันกลืนทัง้ หาคนเขา ไป
กอนแลว ถึงไดผ า นเขามาจนถงึ หมบู า นนี่ เพราะไมไดย นิ เสยี งระเบดิ หรอื เสยี งปน ทค่ี อยฟง อยูเลย”
ไชยยนั ตหอ ไหลล ง ทาํ ตวั สัน่ สยดสยวิ
“ถา ไมใชเ พราะเสยี งปน ของแกทางน้ี ไอตวั น้ันก็คงจะเสรจ็ แงซายกับรพนิ ทรไ ปแลว มัน
กาํ ลงั จะโผลอ อกมาเปน เปา อยรู อมรอทเี ดยี ว พวกเรากใ็ จหายใจควาํ่ หมด ทไ่ี ดย นิ เสียงปน ทางนยี้ งั
กับเกิดสงคราม วาแตแกเถอะ เปนอะไรบา งหรือเปลา ขายังไมคอยยงั ชว่ั ดีเลย ตะลมุ บอนกับไอย กั ษ
เขาใหแลว ”
ราชสกุลหนมุ ใหญห วั เราะ กม ลงมองดูขาตัวเอง
“เหตกุ ารณใ นตอนนั้น ทําใหล ืมคดิ ถงึ เรือ่ งขาหรืออะไรทัง้ ส้นิ แตถาไมไดบ ญุ คาํ ปานน้กี ็
คงจะถกู ลาํ ตวั มนั บดแหลกไปแลว ฟาดกบั มนั ไปตามเรอื่ งเพราะความจําเปน มันบงั คบั อตี อนนัน้

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1355

ชลุ มนุ ชลุ เกกนั ดีเหลอื เกนิ นา ดยู ่งิ กวาคราวรบกะไอแหวง เสยี อกี เจาประคณุ เอย !...ไมร ใู ครเปนใคร
วง่ิ กันตบั แทบทรดุ แตนับวา โชคดมี ากทพ่ี วกเราสว นมากไมถงึ กับเสยี สติ ชวยกันระดมยงิ ไดอยา ง
พรอ มเพรยี ง แตง ั้นจนั กเ็ กือบเสรจ็ ไปแลว”

เชษฐาเลาถึงเหตุการณต อนนน้ั ใหฝา ยทไี่ มไ ดอ ยรู ว มดว ยไดท ราบโดยละเอยี ดอกี ครัง้
นับตง้ั แตเห็นมันโผลม าและกระสนุ ไรเฟล นัดแรกของเขาระเบดิ ขน้ึ ไชยยันตกบั ดารนิ พลอยขวัญ
หายไปดว ย

“คราวนเ้ี หน็ มนั ชัดกบั ตาแลว ”
ประโยคสุดทา ย หวั หนาคณะพดู แหบๆ กระเดอื กนา้ํ ลายลงคออยา งฝดๆ มองจับไปยัง
พรานใหญผูส งบนิง่ อยู
“ผมกลา พนันวามันใหญกวา ไดโนเสาร เทา ท่เี คยเห็นจากโครงกระดกู ในพพิ ธิ ภณั ฑเสีย
อีก ลกู ปน ของเราดเู หมือนจะทําอะไรมันไมไ ดเ ลย ทั้งๆ ทถี่ ูกไปนับไมถ ว นอยา งถนดั ทัง้ นั้น”

รพินทรงนั ไปครู ยังไมกลา วอะไรท้งั สิน้ เดนิ ออกไปสาํ รวจพิจารณารอยเลอื ด ทกี่ อง
เรีย่ ราดอยูตลอดบรเิ วณอันกวา งขวางน้นั อยางถี่ถว น แงซายก็ตามตดิ ออกไปดว ย สหี นา ของเขาเงยี บ
ขรึม แสดงอาการใครค รวญหนัก แลว พยกั หนา เรียกบญุ คําผรู วมเหตกุ ารณอยูกบั เชษฐาอยา งใกลชิด
เขา ไปซบุ ซิบสอบถามอะไรอยูอีกครใู หญ ก็เดินกลบั มาท่ีคณะนายจา ง ซ่งึ บดั น้ชี มุ นมุ กนั อยทู ีเ่ รือน
พัก ทุกคนเหน็ ดวงตาเครยี ดเครงเปย มไปดว ยความกงั วลหนกั คูน น้ั เปน ประกายแหง ความหวังขน้ึ

“ผมตรวจดูรอยแลวครบั ...”
พรานใหญพดู แผวตํ่า ดดู ควนั บุหร่ีจนแกม ตอบ
“มันถกู ฉกรรจไ ปไมน อ ยทเี ดยี ว รูส กึ วา กระดกู กลางลําตัวบางสวนจะหกั ดว ย ถาคาํ นวณ
ไมผิด ไอย ักษต วั นค้ี งไปไมร อด มันตองตายแน ชา หรอื เรว็ เทานน้ั มันชอ็ ก นอนนิง่ ไปพกั หนึง่ ไมใช
หรอื ครบั กอนทจ่ี ะถอยหนีไป”
เชษฐาลมื ตาโพลง สหี นาดีขนึ้ มองดเู ขาตน่ื ๆ
“ใช! มันฟุบนิ่งไปพักใหญ ตอนทพี่ วกเราระดมกนั ซลั โว ขณะท่ีมนั ยกหัวขนึ้ จะคาบจนั
พอขาดเสยี งปน ชดุ นนั้ หวั มนั กซ็ บดินน่ิงไปทเี ดยี ว แตลงทา ยกเ็ หน็ มนั ลากตวั ไปได ดูจะคลอ งแคลว
รวดเรว็ ดีเสยี ดว ย ตอนทเี่ ขา เขตปา ”
“นั่นเหน็ จะเปน สัญชาตญาณหนเี อาตวั รอดครง้ั สดุ ทายของมนั แตแ บบนไ้ี ปไมไดไ กลนัก
หรอกครับ งถู าลงกระดกู หักมนั ก็หมดกําลงั เทา น้ัน จะวา ลกู ปน ของเราทําอะไรมันไมไ ดเ ลยกไ็ มถกู
นัก ผมเคยเรยี นไวแ ลว วา ถา ถกู เขา เหมาะๆ มันกต็ อ งเสร็จเหมอื นกนั นัดแรกทค่ี ณุ ชายยิงถูกลูก
นัยนต าของมนั วิถีกระสนุ คงจะเฉยี งออกมาทางดา นอน่ื เสีย ถา ผานตรงเขาสมองนัดนนั้ คงจะอยกู ับ
ทีแ่ ลว ทนี หี้ วั มนั ใหญโ ตเสยี จนกระท่งั ลกู ปนจบั เปา สําคญั ไมถ นดั ประกอบกับเปนสัตวประเภทที่
ตายยากอยแู ลว ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1356

“คุณเชือ่ อยา งนน้ั หรือ?”
เชษฐาถามยา้ํ อกี คร้งั เหมอื นจะไมแนใ จ
“ผมกบั แงซายจะออกตามมนั เดี๋ยวนแ้ี หละครบั จดั การไอต ัวนี้ใหเ สรจ็ ส้ินไปกอ น เพราะ
มองเห็นทางสะดวกแลว สาํ หรบั อกี ตวั คอ ยวา กันทีหลงั ”
หวั หนา คณะนง่ิ เหมือนจะชง่ั ใจอยูค รู แลว กพ็ ยักหนา
“ตกลง ดีเหมอื นกนั ความจรงิ พวกนี้จะตามมนั ไปแลว ตอนทม่ี นั ผละหนี แตผ มหา มไว
เอง เพอื่ รอความเหน็ จากคณุ กอ น คดิ ถงึ เรอื่ งขาเขยกของผมนแ่ี ลว เจบ็ ใจทุกที อยากจะไปดวยกเ็ ดนิ
ตามไมไ หว ตอ งอยโู ยงทุกครั้ง”
ไชยยนั ตเ ขามาตบไหลเ พื่อนอยา งปลอบใจ
“อยาใจรอ นเชษฐา อกี ไมนานแกคงหายเรยี บรอย และเปน ไดบ ุกบนั่ เคยี งบา เคยี งไหลกับ
พวกเราแนน อน สําหรบั คราวนกี้ น็ บั วา เปน บุญอยา งย่ิงแลว ที่แกขาเจบ็ เลยอยูโยงทหี่ มูบานนี่ ถา
บังเอญิ แกขาไมเจ็บไปกบั พวกเราดว ย ไอย ักษนน่ั โผลมาทางนอ้ี ยา งท่ีแลว จะไมม ใี ครแกไ ข
สถานการณได มันคงเอาใครไปกินไดบ า งเปนแน แตน ีท่ ั้งๆ ท่ีเปนคนพกิ าร แกก็ยังฟาดกบั มนั ได
อยา งนา ดู จนกระท่งั มันเปน ฝายเปด อา วไป นบั วาแกสามารถเกินคนขาหักธรรมดามากนกั ”

รพินทรไ มย อมเสยี เวลาอกี เลยแมแตน าทีเดยี ว โบกมอื เรียกบญุ คาํ กบั จนั ใหส มทบ
ติดตามเพิ่มเตมิ ไปอีกสองคน เพ่อื สาํ หรบั ใหเปนพรานคมุ กนั ไชยยนั ตก บั ดาริน ในกรณเี ขากับแง
ซายตองแยกไปเพยี งสองคนตามแผน คงทิ้งใหเ กดิ กบั เสยอยกู บั เชษฐา เพราะแนใ จวา คงไมม ี
เหตุรายอะไรเกดิ ขนึ้ ทางดานหมบู านอกี

แลว ทัง้ หกคน สมทบดว ยคะหยน่ิ อกี คนหนึ่ง ซึง่ ขอติดตามไปดวยตามเดมิ รวมเปน เจ็ด ก็
ผละจากหมูบาน ติดตามรอยเจา งยู กั ษล ําบากตวั นนั้ อยา งรบี เรง โดยเวนระยะหางกนั เพียง 15 นาที
นับต้งั แตเ วลาทีม่ ันผละหนีไป

ในครั้งน้ี บุญคาํ ทาํ หนา ที่แกะรอยนําไปเบือ้ งหนา โดยเร่ิมจากดงดา นทีเ่ หน็ มนั เลอ้ื ยหาย
เขาไปนั้น พายฝุ นขณะน้ีซาสงบลงแลว ปาเปยกชมุ ชนื้ รอยไปของมนั แลเหน็ ไดถ นดั ชดั เจน เพราะ
เปนทางราบลไู ปในพุม ไมราวกบั ใครลากทอ นซุงขนาดใหญผานไป มิหนําซ้ําเลอื ดยังปรากฏตดิ อยู
พนื้ และกง่ิ ใบของตนไมเ หมอื นเทถังสีระไวเปนหยอ มๆ ผดิ กับรอยเลอื ดเพียงจางๆ เม่ือครั้งทถ่ี ูกยิง
คราวเอาควายไปกินมากนัก บอกใหท ราบชดั วา...บาดแผลทป่ี รากฏตามรา งกายของมัน จะตอ ง
ฉกรรจเ หวอะหวะไมนอยทีเดยี ว หาไมเชน น้ันแลว เจาอสรู เลือดเยน็ จะไมมีเลือดออกมากมายถงึ
เพยี งน้ี

มันเปน การตามรอยกนั อยา งสะดวกสบาย เหนือกวา การตามรอยสตั วอืน่ ใดทแี่ ลว มา
ทง้ั นั้น ทางไปอันพรวดพราดอยา งตกใจและคิดหนีของมนั ทําใหบ รเิ วณที่รกทึบแตแรกราบเรยี บ
กลายเปน ทางดา นขึน้ กลายๆ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1357

ทงั้ หมดเรง ฝเ ทา ไปตามรอยเลอ้ื ยของมันอยางแขง กับเวลา และไมจ ําเปนตอ งคอยคิด
ระแวงระวังตวั เกนิ ไปนกั วามันจะหลบซมุ ดักคอยอยทู ่ใี ด ท้ังน้เี พราะความใหญโ ตมโหฬารผดิ กบั
สัตวโลกทั้งหลายนั่นเอง ถงึ อยางไรก็ตาม มนุษยจะตอ งเปนฝา ยเหน็ มนั ไดก อ นเสมอ โดยการตาม
รอยเลื้อยของมันไปเชน น้ี เชอ่ื ไดแ นว ามนั ไมมีทางทีจ่ ะทาํ อุบายเรนตวั คอยดกั ทาํ รา ยโดยไมใ หฝ า ย
มนุษยร ูต วั ลวงหนาไดเ หมือนสัตวลําบากอืน่ ๆ อีกประการหนึง่ เจาสัตวด กึ ดาํ บรรพยุคไดโนเสาร
ตนน้ี กไ็ มใ ชส ตั วประเภทมเี ลห เ หล่ียมเพทบุ ายอยางไอก ุด ไอมหิงสา หรอื วาไอแ หวง ดงั น้นั ความ
หวนั่ เกรงวาจะถกู เลหก ล จึงเปน อนั หมดปญ หาไป

คงมีแตอยา งเดียวเทา นนั้ คอื ถาประจันหนา พบเหน็ กันเขาเมอ่ื ใด ทาํ อยางไรจงึ จะสงั หาร
มนั ไดอยา งฉับพลนั เฉียบขาด กอ นทีฝ่ ายมนุษยจะเพลี่ยงพล้ําข้ึน สาํ หรบั สตั วท่ีทรหดอดทนและ
ตายยากเชนนนั้

รอยน้ัน นําออมคดเคีย้ วไปตามตนี เขาอันเอยี งลาดประมาณ 45 องศา เปน ดงดบิ ไมใหญ
ยนื ตระหงานสงู ชะเงื้อม แผก่งิ กา นสาขาบงั ไวท ึบ ชนดิ ท่แี สงแดดแทบไมม โี อกาสสอ งผา นลงมาได
อากาศอบั ช้นื และชวนใหต ะคร่ันตะครออยา งไรพกิ ล หนทางเดนิ กย็ ง่ิ ลําบากขึ้น เพราะพ้ืนเต็มไป
ดวยใบไมห ลนลงมาปกคลุมทับถมกันดว ยกาลเวลาอันเหลอื ทจี่ ะคณานับได ทาํ ใหอากาศเต็มไป
ดวยกลิ่นใบไมเนา และสาบของเหด็ ราบางชนิด มองเหน็ สง่ิ ตา งๆ ไดเปน เงาตะคมุ รางๆ ในระยะไม
เกนิ 20 เมตร

บางแหงเทาซงึ่ เหยยี บบนพน้ื ทีป่ กคลมุ ดวยใบไมน น้ั จมลกึ ลงไปจนเกอื บถึงเขา ยากทีจ่ ะ
เคล่อื นไปโดยเร็วและเงียบลงไดอยา งเชน ท่ีทกุ คนตองการ ไมม ีรองรอยของสตั วส เี่ ทาชนดิ ใดอาศัย
หากิน หรือเดนิ ผา นทางนม้ี ากอนทงั้ สิน้ นอกจากสัตวป ระเภทเลื้อยคลาน และพวกหนอนตวั ใหญๆ

ทางไปของเจา งยู ักษย งั บริเวณนี้ และเปนรอ งประหนึ่งในเรอื ชะลา แลน ไปบนบก
ยิง่ ลึกเขาไป การเดินกย็ ิง่ ลําบากข้นึ ทกุ ขณะ สองสามคร้ังที่ไชยยนั ตกา วเหยยี บลงไปบน
พนื้ ทีป่ กคลุมไปดว ยใบไมห นาทึบนนั้ แลว กเ็ สยี หลักถลาํ วบู ทําทา จะจมมิดหายไปเหมือนตกหลมุ
อันซอ นอยขู า งใต แตรพนิ ทรกบั แงซาย ผเู ดนิ เคียงอยูใกลๆ ชว ยกนั หิว้ ปก รงั้ ไวไ ด
บญุ คําเอง...ผูนําไปเบือ้ งหนา กล็ มฟาดลงครง้ั หน่งึ เพราะเหยยี บลงไปไมพ บพืน้ นอกจาก
ใบไมท ส่ี มุ อยเู ปนเครอื่ งพรางตา กลิง้ โครมครามลงไปตามระดบั ราบนน้ั แลว ไปตดิ กบั ตน ไมใ หญ
ตนหน่ึง ทยี่ นื ตน ดกั อยูห างจากระดับทท่ี กุ คนยืน ใจหายใจคว่าํ อยลู งไปประมาณ 15 เมตร จันปลด
เชือกทค่ี ลองตดิ เอวอยทู าํ เปน บว งบาศไวได กค็ อ ยๆ ลากรา งของพรานเฒา ซง่ึ มอี าการเหมือนกับวา
วายอยบู นกองใบไม กลับข้นึ มาถึงที่เกา ทุลักทุเล
“โอโ ฮ! หบุ หรือเหวกไ็ มรู อยขู างลา ง ตนี เหยยี บลงไปไมถึงพ้ืนเลย มแี ตใ บไมพ รางตวั ไว
ท้งั นั้น”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1358

บุญคาํ รองออกมาพรอ มกับสบถพาํ หนา ตาตืน่ มองไปรอบดานอยา งหวาดๆ รพนิ ทรก็
กระดกิ น้วิ เรียกคะหยนิ่ ผเู ดนิ อยูร้ังทายข้นึ มา

“คะหยนิ่ เจาชาํ นาญอยใู นดงแบบนีเ้ หนือกวาพวกเขา เพราะฉะนน้ั เจา จงนาํ ทางไป
ขางหนา ”

คะหยน่ิ ยมิ้ รา ออกมาเปนคร้งั แรก ยดื อกข้ึน
“ใชแลว ไมม ใี ครชาํ นาญปา แถบนี้ไปกวาคะหยนิ่ แตตาบุญคาํ ถอื วารูทางดีกวาคะหยิน่ อ
อกนํามา คะหย่นิ ก็อยากจะดเู หมอื นกนั คะหยน่ิ อยากเห็นตาเฒา ตกลงไปในบอตอ หลุม ถูกแทะ
เหลือแตก ระดกู ”
พรานเฒาแหง เขาอมึ ครมึ แยกเข้ียว คํารามออกมาอยางหวั ฟด หัวเหวยี่ ง
“โธ! ไอชิบหายน่ี กเ็ อ็งทําไมไมนํามาเสียแตแรก ชๆิ เดยี๋ วพัดก็ซดั เปรี้ยงใหเ ทานน้ั หนอย
แนะ เสอื กบอกเสียดว ย วา อยากเห็นขาถูกตอหลุมแทะเหลือแตก ระดกู ถงึ เหลอื แตก ระดกู ขา ก็เตะ
เอ็งไดว ะ คะหยนิ่ ”
ทุกคนหวั เราะกนั ขึน้ ไดเ ปน ครั้งแรก ทา มกลางบรรยากาศอันเครียดหนกั นนั้ บญุ คาํ คอ น
หวั หนา บา นหลมชา งปะหลบั ปะเหลอื ก ทาํ ปากหมบุ หมบิ อยูเ ชน น้ัน คะหยนิ่ ย้มิ นอยย้มิ ใหญไม
กลาวเชน ไร ลุยทะเลใบไมแหง สวบๆ นาํ ไปเบือ้ งหนาอยา งชํานาญทาง

ทกุ คนเดนิ ตามรอยของคะหยนิ่ ไปอยางระมดั ระวัง ไมม ใี ครกลา แยกหางไปทางอ่ืน
นอกจากจะเขา แถวเรียงเดี่ยว จนั ลงมาอยรู ง้ั ทายปดหลังขบวน หวั หนา บานหลม ชางนาํ เดนิ ขนึ้ ไปใน
ระดบั สงู เหนอื รอยของงูยกั ษที่ปรากฏเปน ทางอันบุญคําใชเปนรองเดนิ ตามน้นั ขนึ้ มา บางขณะก็ตดั
ลงมาเดินอยใู นลาํ ดับท่ตี าํ่ กวา สลับกนั ไปมาอยเู ชนนน้ั

พักใหญจ ึงมาหยุดยืนนิ่งอยบู รเิ วณหนึ่ง มีลําตน ของไมใ หญท่ีชูยอดขึ้นไปชนิดแหงนคอ
ตง้ั บา ยืนเรียงรายกนั อยหู า งๆ ปราศจากตนไมขนาดเล็ก หรอื พวกวชั พชื ท่อี าศยั ขน้ึ เกะกะตามดนิ
แมแ ตตน เดยี ว เห็นแตพื้นใบไมแหงสคี ลาํ้ ปกคลุมไวอ ยา งสมํา่ เสมอตามลกั ษณะของพื้นทีร่ าวกับจะ
มใี ครมาเกล่ยี ไว

รอยของงยู กั ษท ่เี ลอื้ ยเปนทางมาตลอด บา ยหนา ลงไปยงั ระดบั ลาดตํา่ เหน็ พนื้ ใบไมต รง
น้นั กระจุยกระจายผิดไปกวาทุกตอนราวกบั วา นาํ้ หนกั ตัวอันมากมายทีเ่ ลอ้ื ยผานตอนน้ัน ทาํ ใหม นั
จมมดิ หายลงไปภายใตร อยเลอื ด ท่ีเร่มิ จะจางหา งไปนบั แตไ ดเร่ิมสาวรอยมาเปน ลาํ ดับนนั้ ปรากฏ
กองอยูม ากมายตรงตาํ แหนงนอี้ ีกครัง้ แสดงวา มันหยดุ อยขู ณะหน่ึง กอนจะตดั สินใจเลือ้ ยลงไปทาง
นัน้

คะหยนิ่ ชี้มือลงไป ปากบอกขนึ้ ลอยๆ วา
“มันลงไปทางนี!้ ”
บญุ คําเอ้อื มมอื มาไสหัวนายบานหลม ชา ง พูดมาเสียงขุนๆ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1359

“ไอเ วร! อยา วา แตเอง็ เลยวะ ลูกหมามันก็บอกได เหน็ รอยอยทู นโท”
เจา นักเลงชาวดอยยงิ ฟน ยดื อกข้ึนอกี ครั้ง
“แตถ า ไมมคี ะหยนิ่ เปน คนนาํ ก็จะไมมใี ครตามมนั ลงไปได มนั มดุ ไปใตใบไมแ หง แลว
ไปโผลทีข่ อบเหวตนี เขาลกู นี้ คนหรอื สตั วอน่ื ขืนมดุ ทะเลใบไมต อนนี้ กต็ อ งไมโผลอ ีกแลว”
“หมายความวา ยงั ไง บริเวณที่มันลงไปนี่ เปน กองใบไมล กึ มากหรือ?”
พรานใหญถ ามมาโดยเรว็
“ถากวาดใบไมเ หลานอี้ อกไปหมด...”
คะหยน่ิ วา
“บรเิ วณตรงนเี้ ปนหุบตดั ลกึ ลงไป ใบไมก องสงู ทวมขน้ึ มา มันลกึ สกั เทา ใดพอ ของคะหย่ิ
นกบ็ อกไมไ ด ใครไมร ูเดินลงไปก็จมหาย กอนทพ่ี อของคะหยนิ่ จะมาคน พบ หลายคนมาแลว จม
หายลงไปที่หบุ ใบไมน ้ไี มเ คยโผล ระยะที่จะจมลงไป...หา งจากตน รงั ตน นล้ี งไปถงึ ตนยูงใหญ
ขา งลา งที่เหน็ อยูน ่นั ตอ จากน้ันลงไปแลวกพ็ อจะเดินไปได”
รพนิ ทรย กแขนขน้ึ ปาดเหง่ือทีใ่ ตจ มกู กะคาํ นวณดูตามคําบอกของคะหย่ิน เขตอนั ตรายท่ี
หัวหนาบานหลมชา งวา มันเปน ระยะหา งประมาณ 30 กวา เมตร
“พอมีทางอ่นื ที่ออ มไปไดโ ดยปลอดภยั บา งไหม?”
คะหยนิ่ สั่นหวั
“ถาจะตัดทางลงไปยังขอบเหวตนี เขาลูกนี้ คะหยน่ิ ยงั คน ไมพบวาจะมที างไหนทีเ่ ดนิ ไป
ได ทกุ ดา นและทกุ กา วทเ่ี หยยี บลงไปในบรเิ วณนเ้ี ปนเหวใบไมทั้งส้นิ พบแตวา ระหวางตนรังกับตน
ยูง เปน ทแ่ี คบทสี่ ุด”
“แลวพวกเราจะมวี ธิ ผี านลงไปไดย งั ไง โดยไมจมหายไปอยา งเจาวา?”
“เอาเชอื กของทกุ คน มาผูกตอ กนั เขา ...”
เจา นักเลงชาวดอย ลกู หลมชา งโดยสายกําเนิดอธบิ าย
“ปลายขางหนง่ึ ผกู ติดกบั ตน รงั ไว ปลายอกี ขางหน่งึ คะหย่ินจะเอาติดตวั ไป คะหยน่ิ จะ
ผานเหวใบไมน ้ีไปดว ยการเลื้อยอยา งเชน ทค่ี ะหยน่ิ เคยทาํ เม่ือถงึ ตน ยงู กจ็ ะผูกเชอื กไวอกี ดา นใหตงึ
เปนสะพาน พวกเราใชสายเชอื กสะพานนี้ ไตเ ล้ือยลงไปทีละคน”
“เลื้อย?”
รพนิ ทรร อง เบิกตาโตจอ งหนา คะหยิน่ พยกั หนายมิ้ อยางภาคภมู ิ
“ใชแลว”
“เจาแนใ จหรือวา เจา จะไมจ มหายลงไป”
“ถาเดนิ ก็จม ถา เลื้อยอยา งคะหย่ิน กพ็ อลงไปถึงตน ยงู นั่นได”
“เจา เคยมากอ นแลว หรือ?”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1360

“คะหยน่ิ เคยมาหลายครง้ั แลว พอสอนไวต ัง้ แตค ะหยน่ิ ยงั เลก็ ๆ อยู พรานใหญอยา สงสัย
คะหยน่ิ ทาํ ได”

เสยี งของคะหยิน่ เตม็ ไปดวยความมัน่ ใจ ระหวา งท่ีเขากําลังจองหนาเจานกั เลงชาวดอย
เพือ่ การตดั สินใจอยนู ้นั ไชยยนั ตก ับดารินเปน เพียงสองคนในคณะ ทีไ่ มสามารถจะเขาใจการพดู จา
ไดโ ดยปราศจากการแปล หนั ไปดหู นา รพนิ ทรเหมอื นจะถาม เพราะเหน็ ซุบซิบปรกึ ษาอะไรกบั
คะหยน่ิ อยูเ ปน เวลานาน ซ่ึงแงซายกด็ ี บญุ คําหรือจันกด็ ี ขณะนีม้ วั แตฟ ง การโตต อบนน้ั อยูดว ยความ
ตื่นเตนสนใจ จนลมื ท่ีจะถายทอดออกมาใหเ จา นายสองคนทราบอยางเคย

แลว รพินทรกอ็ ธิบายใหนายจา งทง้ั สองทราบในแผนการ และคําบอกเลา ของคะหยนิ่
“ถา บรเิ วณตรงนีเ้ ปนเหวใบไมอยางคะหยนิ่ วาจรงิ จะเดนิ ไปหรือจะเลือ้ ย...มนั กค็ วรจม
หายลงไปเหมอื นกนั นน่ั แหละ เพราะน้าํ หนักตัวมนั ไมไดเ ปลี่ยนแปลงไปสกั เทาไหร”
ดารนิ พูดเบาๆ หรี่ตามองลงไปยงั พื้นใบไมท ี่เปนระดบั ปูลาดลงไป อนั มองผาดๆ วา นาจะ
เหยยี บลงไปได
“ผมกาํ ลังคดิ อยเู หมือนกนั ในขอ น้ี แตร สู ึกวา มันตองเปนเหวลึกและใบไมสามารถจะ
แนน แขง็ พอทจ่ี ะรบั นา้ํ หนกั ไดจรงิ ๆ สังเกตดทู ี่รอยของไองูยกั ษน นั่ มนั เลื้อยลงไป มันไมไดเลื้อยไป
บนผิวใบไมอยางท่ีเราเหน็ กนั มาตลอด แตม นั จมหายลงไปเลย เหมอื นดําน้ําหรอื ไมก ช็ าํ แรกแผน ดนิ
หายไปงน้ั แหละ ทีนงี้ มู ันมดุ ใบไมไปได เราทําไมไดอ ยา งมนั ขนื จมกห็ ายใจไมอ อกเทา นน้ั เอง แลว
คะหยนิ่ กบ็ อกวา มนั ลกึ เสยี ดว ย มีคนมาจมตายกนั ทน่ี ห่ี ลายคนแลว ซงึ่ มนั กน็ าจะรวมถงึ สัตวอ่ืนๆ ท่ี
หลงเขา มาดวย”
“แลว คะหย่นิ วา จะเลอื้ ยไปบนผิวใบไมเ หลา น้ี?”
“มันวา ยงั งน้ั ครบั มันบอกวา มนั เคยมาแลว”
นักผจญภยั สาวเมม ริมฝปากแนน แลวสัน่ หนาอยา งไมเ ห็นดว ย แตไชยยนั ตเสรมิ มาวา
“ผมคดิ วาควรจะเปนไปไดน ะ ความชํานาญเฉพาะตวั ของมนุษยเรา มันไมเ หมอื นกัน
หรอก อีกอยา งหนง่ึ ถา จะถอื ตามหลกั ความจรงิ มันก็มเี หตผุ ลควรเช่อื ไดบ า งเหมือนกัน ถา เราเดิน
น้ําหนกั ของตวั ทัง้ หมด มนั ไปอยูท ่ีขาทงั้ สองขา ง ซงึ่ แปลวา นา้ํ หนกั ถวงเต็มทที่ ีเดยี ว แตถา เรานอน
ราบลง นา้ํ หนกั มันแบงเฉลี่ยออกไปได และอะไรกไ็ มส าํ คัญเทากบั วา คะหยน่ิ เคยทํากอนแลว
จะตองรูดี อกี อยางหน่ึงเราก็มสี ายเชือกขา งหน่งึ มดั ตดิ ตนไมอยแู ลว พลาดพลง้ั ยงั ไงกย็ งั ชว ยดงึ ตวั
คะหยน่ิ ขน้ึ มาได”
“เอาละ สมมตวิ าเราผา นปญหาขอน้ไี ปไดน ะ แตค ดิ อะไรกนั บางหรือเปลา ...”
ดารินเอย เบาๆ ตอมาดว ยวิสยั อนั รอบคอบถีถ่ ว น อนั เปน ลกั ษณะเดียวกันกับเชษฐาผูเ ปน
พชี่ าย ตาสอ ประกายสยดสยองของหลอนยังจับน่ิงไปยังทะเลใบไมแ หง เหลา น้ัน หอไหลล ง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1361
“ถา เปนอยางคะหย่นิ วา ขา งใต อาจเปนเวง้ิ ของหุบหรอื มฉิ ะนั้นกเ็ หวอนั ลึกท่สี ดุ งูยกั ษต ัว
นัน้ มันดําหายลงไปทีน่ ี่ มนั อาจลงไปกบดานซอนอยใู ตก น อนั ลึกล้าํ ขา งหนานกี่ ็ได แบบเดยี วกับดาํ
หายลงไปใตทะเล แลวเราจะตามมันพบไดอ ยา งไร”
คําพูดของหลอ น ทําใหรพินทรกับไชยยนั ตง นั ไป ตา งจมด่ิงอยใู นหว งคดิ หนัก อึดใจเต็มๆ
ที่ไมมใี ครเอย คาํ ใดออกมา นอกจากมองตากันนง่ิ ...

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])