เพชรพระอุมา เล่ม6 ดงมรณะ

1169

หลุดออกจากบาเพราะความผเุ ปอ ย กลง้ิ ขลุกๆ หางตัวออกไปสองสามศอก ภาพอนั ชวนสยองขวญั
นีป้ รากฏชดั อยเู บื้องหนา ในระยะใกลจ ากลําไฟฉายท่ีสาดจับมาทงั้ สองทอ น

ลมเยน็ พดั กระโชกมาเปนระลอก เสียงหลังคาแฝกไหวตวั กระทบกันดงั กรูเกรยี วพบึ่ พั่บ
อยทู ่วั ไป ตบั แฝกบางอนั หลุดจากทม่ี ุงไวป ลวิ โครมครามลงมายงั พื้นเบ้อื งลาง จะกลา หาญชาญชยั
สักเพียงใดก็ตาม ในภาวะเชน นไ้ี ชยยนั ตม ีความรูสึกเหมือนกบั ศรี ษะของเขาจะขยายโตข้นึ จากเดมิ
สักสามเทา พยายามยนื สงบจติ ขม สตลิ งใหเ ปน ปกติ หนั ไปมองดู รพนิ ทร ไพรวลั ย เห็นรา งนนั้ ยนื
น่งิ สนทิ ราวกบั เสาหินอันมน่ั คง ไมมีอาการสะทา นสะเทือนใดๆ ทงั้ สิ้น ชว ยทาํ ใหน กั ผจญภยั
ชาวกรงุ ใจชน้ื ขึ้น แนละ ถา พรานใหญสาํ แดงอาการขวญั เสยี ใดๆ ขน้ึ มาเพยี งนดิ เดยี ว ไชยยนั ตกไ็ ม
รบั รองกับตนเองวา เขาจะไมพ ลอยเสียขวญั ไปดว ยหรือไม

ระหวางทไี่ ชยยันตย งั ยืนขนลกุ ซๆู อยูนั้น รพนิ ทรกราดไฟในมอื ไปยังมวนเส่ือตอกท่ีกล้ิง
อยเู กะกะเปนแหง ๆ รอบดานแลว เหนีย่ วแขนอดตี นายทหารปนใหญ ใหก าวหลบขึน้ ไปอยเู หนอื
ทางลมของซาก ทก่ี าํ ลงั สง กลิ่นชวนคลืน่ เหยี นนน้ั

“ที่เห็นมว นเสอ่ื กองอยูเ พน พา นนนั้ กเ็ ห็นจะไมม ีปญหาหรอกครบั ศพท้งั นัน้ ”
“อะไรกันนี่ มนั หมายความวา ยงั ไง เกดิ อะไรข้นึ กับหมูบา นนห้ี รอื ถึงไดตายกนั เกลอื่ น
กลาด ทิง้ ศพไวในสภาพผดิ วสิ ัยอยางน”้ี
สหายรวมทางของเขาเอย ออกมาอยา งลําบากยากเย็น บงั คับหางเสียงไมใ หส่นั
พรานใหญก ดั ริมฝปาก
“ลักษณะทเ่ี ราเห็นอยนู ี่ มันพอจะบอกไดชดั แลววา อะไรเปนอะไร”
“พวกโจรเขา ปลน ฆา ตายกนั ทั้งหมบู า น?”
“ไมใชห รอกครับ ถา เปน การตายธรรมดาหรอื ถกู ฆาตาย พวกกะเหรย่ี งจะไมป ลอ ยทง้ิ ศพ
ไวอ ยา งนัน้ พวกเขาจะตอ งฝง และโจรท่ฆี า พวกในหมบู า นนต่ี ายอยา งคุณไชยยนั ตวา ธุระอะไร
จะตอ งหอ ศพไวด ว ย รองรอยการตอ สกู ไ็ มม เี ลย”
“แลวอะไรกันละน?ี่ ”
“โรคระบาดรายแรงครบั ถาไมใ ชทรพิษก็อหิวาต หรอื อยา งทีพ่ ้ืนบา นเรยี กวาหา ลง คงจะ
มีการตายกนั อยางกะทันหนั และมากทส่ี ดุ สว นท่ีเหลือก็ผละหนีอพยกทงิ้ ถิ่นไปเลย ศพจึงถูกทง้ิ
เกลอื่ น โดยไมมกี ารจดั การอยา งนี้ พวกนก้ี ลวั โรคหา ลงมาก เขาเชอื่ วา เปนการกระทาํ ของภตู ผปี ศ าจ
ถาลงหมูบานไหนเกดิ โรคติดตอรา ยแรงลมตายกันมาก ก็มักจะเปดหนีกันไปหมดแบบนี้ ไมมใี คร
อยูจัดการกับศพ นอกจากจะปลอ ยทงิ้ ไว”
เสียงไชยยนั ตค รางอะไรออกมาดวยความอเนจอนาถ ระคนขนพองสยองเกลา รพินทร
กราดไฟฉายไปรอบๆ อกี ครั้ง แลวบอกตอมาวา
“ผมจะเดนิ ขน้ึ ไปดูทเี่ รอื นของผาเอิงสกั หนอ ย คุณไชยยนั ตร ออยูต รงนี้กไ็ ดค รบั ”
“ไปดว ยกัน!”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1170

ไชยยนั ตพูดสน้ั ๆ

ท้งั สองเคล่ือนออกจากท่ี เดนิ ตดั ลานตรงเขาไปท่ีเรอื นใหญห ลังหนึ่ง ซ่ึงตั้งเปน ประธาน
อยใู นระหวางเรือนเลก็ ทร่ี ายลอม ระหวา งท่ีผา นใกลเ ขา มา กล่ินเหมน็ เนา ระเหยคลงุ แทบจะทนไม
ไหว เสียงหมาปา ดคู ลายๆ จะมาหอนกันอยทู ่ที า ยหมูบา นรางใกลๆ ออกไปนเี่ อง ลมพัดยงิ่ รุนแรง
เพม่ิ ข้ึนเปน ลาํ ดบั แตล ะเรอื นเหลานั้นโยกไหวอยูออดแอดราวกับมใี ครมาขยม

ไชยยนั ตร ูส กึ ตะครน่ั ตะครออยา งไรบอกไมถูก แตแข็งใจเดนิ ตามหลงั พรานใหญเ ขา ไป
ที่หวั บนั ไดเรอื นสูงลูกบนั ไดทาํ ดวยไมก ลมท้งั ทอ น รพินทรห ยดุ ชะงกั ลงอกี ครง้ั กราด
ไฟสองข้ึนกอน บนชานเรือนวางเปลา ปราศจากสิง่ มวี ิญญาณใดๆ ท้งั สน้ิ นอกจากเศษผาเกา ๆ สดี ํา
คล้ํากองอยู เขาสองสาํ รวจดทู ุกมมุ บาน ในขณะท่ไี ชยยนั ตย ืนเงยี บกรบิ อยูเ บ้อื งหลงั อึดใจหนึง่ ก็
เหวยี่ งไรเฟล ขน้ึ สะพายไหล คงถือไวแตไฟฉาย เอือ้ มมือจบั ลูกบนั ไดขยบั จะไตขน้ึ ไป

ทนั ใดน้ันเอง เสียงแหบๆ ตา่ํ พรา เสยี งหนงึ่ กล็ อยแวว ออกมาจากความมดื อนั คลุมเครือ

ของหองขา งในเบาๆ มนั เปน เสียงเหมือนคนรองครวญครางใกลจ ะตาย กระแสเสียงนั้นแทรกลกึ เขา

ไปจนถงึ ไขสนั หลงั ทาํ ใหไชยยนั ตถ งึ กับชาดิกไปทงั้ กาย
รพนิ ทรเองก็ชะงกั ไปอกี คร้งั ตะแคงหู มนั เงยี บหายไปอยางลกึ ลับ ครนั้ แลวอกี อดึ ใจก็มี

เสียงประหนงึ่ คนกระซบิ พูดกันในความมดื ฟากลนั่ ไหวเอยี ดเบาๆ
ไชยยนั ตขบฟน แนน พยายามควบคมุ สติมน่ั ปลดเซฟปน ถอื ในทาเตรยี มพรอ ม แตก เ็ ห็น

พรานใหญคงอยใู นอาการปกติ เขยาลูกบนั ไดเบาๆ สอบความมน่ั คง จากนน้ั ก็คอยๆ ไตขน้ึ ไป อดีต
นายทหารปน ใหญอ าปากเหมือนจะรอ งหา มไมใ หเขาขน้ึ ไป เขายนื นง่ิ อยกู ับทีไ่ มไ ดก าวตามรพนิ ทร
ขน้ึ ไปดว ย แตไ ฟฉายและปน พรอ ม

จอมพรานเดนิ หายขึ้นไปอดึ ใจใหญ กโ็ ผลกลบั ออกมาสหี นา อยูในอาการสยองสังเวชใจ
ไตบ นั ไดลงมาบอกเรยี บๆ

“เราไปกันเถอะครบั ”
ไชยยนั ตก ระเดือกน้าํ ลายลงคอ จองเขาเหมอื นจะถาม แตพ รานใหญไ มพดู อะไร ควา แขน
เขาได นาํ เดินฝากระแสลมท่ีพัดอยูตลบเปน ผงคลีขณะนี้ ยอ นกลบั ออกมายงั ปากทางตําแหนง
ตะเคยี นคู แลวสดู ลมหายใจเขา เตม็ ปอด เมอื่ พน จากกล่นิ ศพ ควักบหุ ร่ีออกมาจุดสบู
เมื่อนัน้ ไชยยนั ตจ ึงเพง่ิ มเี สยี งหลุดรอดรมิ ฝป ากออกมาได
“วา ไง พบอะไรบา งบนนั้น?”
“ศพที่ข้นึ จนโทรมแลว สศี่ พ”
“ผาเอิง กบั ครอบครัวของเขา!?”
“ผมจาํ หนาใครไมไ ดเลย กระดกู มากกวาเน้อื แตมนั เปน เรือนของผาเองิ ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1171

ไชยยนั ตห นั ไปจอ งภาพหมบู า นรา งนนั้ อกี ครัง้ ความรสู กึ ของเขายามน้ี อยากจะกระโจน
ออกไปใหเ รว็ ที่สดุ บา ยหนา กลับคายพกั รมิ ฝป ากหมบุ หมบิ แลว เสียงกระซิบกด็ ังออกมาเบาทสี่ ดุ

“รพนิ ทร! ผมสาบานไดวา กอ นที่คุณจะกา วข้นึ ไปบนเรอื นหลังนัน้ ผมไดยินเสยี งคน
คราง เสยี งซบุ ซบิ พดู กัน คณุ ไมไดย นิ หรอกรึ ผมเห็นคุณเงย่ี หฟู งอยเู หมอื นกนั ”

กเ็ หน็ ยม้ิ ขรมึ ๆ ปรากฏข้ึนทใ่ี บหนา เครง เครียดนน้ั มืออบอนุ เอ้อื มมาตบทีไ่ หลเ ขา
“ไดย ินครบั แตอยาสงสัยอะไรไปเลย เสียงท่ีเหมือนครางเปน เสียงของนกทดึ ทือที่เกาะ
อยบู นไมครา วในหอง สว นเสียงคลา ยคนกระซบิ เปน เสยี งหนูผตี วั เกอื บเทาแมว มันกาํ ลังชวยกนั
แทะซากอย”ู
“ไปใหพน จากหมบู า นผีดบิ นเ่ี สยี โดยเรว็ เถอะ ผมรูสึกวาจะไมสูปกตเิ สยี แลว ”
ไชยยนั ตร ะเบดิ ออกมาอยางสําลกั

ทง้ั สองเรม่ิ ออกเดินยอนกลับออกมาทางเกา กลิน่ เหมน็ สางคงติดตามมาเปน คร้ังคราวที่
ลมหอบ แลว คอ ยๆ จางลงเปนลําดับ เมือ่ หางไกลออกมา ลมที่พัดกระโชกอยางรนุ แรงทําทา เหมอื น
จะเปนพายขุ ณะทีท่ ง้ั สองเขา ไปเดนิ สํารวจอยใู นหมูบา น ก็กลบั เปนปกตลิ งตามเดิม พอโผลพน ปาก
ทางทะลุสทู งุ แฝก อดตี นายทหารปน ใหญกถ็ อนใจเฮือกออกมา หนั กลับไปสองไฟยอนปากทางอกี
ครั้ง คลา ยๆ จะสํารวจดวู า มอี ะไรตามมาเบื้องหลงั หรือเปลา

“สวรรคทรงโปรด...”
เขารองคราง
“เปนความรอบคอบของคณุ เหลือเกนิ ผกู อง ทไ่ี หวทนั สัง่ หามไมใ หพ วกเราใชน ้ําใน
หนองนนั่ ไดทนั การ ไมงั้นไมร จู ะเกดิ อะไรขน้ึ บาง มอี ะไรหรือท่ีคุณเฉลยี วคดิ ไดล ว งหนา?”
“จําไดไ หมครบั กอนท่ีจะลงทงุ แฝกเราผา นไรร าง”
อีกฝายกม ศีรษะรับ จองตาเขาไมก ะพริบ รพนิ ทรโอบไหลไ ชยยนั ตเ ดนิ เคียงกนั มา
“ผมสงั หรณใ จตงั้ แตตอนนน้ั แลว วา พวกกะเหร่ียงพุเตยจะตอ งไมไ ดอ ยูที่นอี่ ีกแลว ไมง้ัน
ทําไมปลอยใหไรรกรา งวางเปลา อยา งนี้ คร้งั แรกผมคดิ วา พวกเขายายถนิ่ เพราะไอแ หวงรงั ควาน แต
กไ็ มเ หน็ รองรอยของชา งเขามารบกวนอะไรเลย ตอมา ขณะทีผ่ า นปากทาง ผมกไ็ ดก ลิน่ ไมด ีนัก มนั
เปน กลน่ิ ซากเกาๆ พอไปถงึ หนองนาํ้ ผมเร่ิมสํารวจรอบๆ ก็ไปพบซากศพทีเ่ ราเหน็ กนั นัน้ คณุ ไชย
ยันตน กึ ออกหรอื ยงั ครบั ทําไมซากนั้นถงึ ไปอยูทีน่ นั่ ”
“เปน ซากของพวกท่ตี ายอยใู นหมบู า น แลว สตั วม ันคาบมากนิ กระมัง?”
“ครบั ถกู ตอง และอยา งทีผ่ มไดบอกแลววา ศพธรรมดาที่ตายลงไมว าจะเนื่องมาจาก
อะไร พวกนจี้ ะตองฝง ไมปลอ ยใหศ พถูกคาบเพน พา นอยา งนี้ โดยเฉพาะอยา งยงิ่ ใกลๆ กับหมูบาน
ที่อาศัยเสยี ดว ย ปญ หาทว่ี า เหตุไรพวกในหมูบา นซ่ึงมาใชน ํา้ ที่หนองทุกวัน จึงไมพ บเหน็ ศพนี้ ทํา
ใหผมรูสึกไมช อบกลขน้ึ กเ็ ลยตามมาดเู สยี ใหหายสงสยั นแี่ หละ และเรากเ็ ห็นประจักษต ากัน

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1172

ออกไปแลว นาํ้ ในหนองนน่ั ...จะเปน พิษ จะมเี ช้ือโรคหรือไมกต็ าม แตม ันเปน นํา้ ท่พี วกในหมบู า น
ซง่ึ ตายยบั เยนิ ดวยโรคระบาดใชด่ืมกนิ กนั ถาเราขนื ลอไปกเ็ ดอื ดรอ นแน”

ไชยยนั ตทําทา เหมือนจะนกึ อะไรขนึ้ มาได ลืมตากวาง เขยาแขนรพนิ ทรโดยแรง พดู
ละลา่ํ ละลัก

“ผมนึกออกแลว!...”
“อะไรหรอื ครับ?”
“เม่อื ตอนทเ่ี ราผานปากทางเขาหมูบาน ผม เชษฐา และนอ ยยงั พดู กนั ถึงเรอื่ งไรรา ง และ
เราก็สังเกตเหน็ อาการไมสบายใจของคณุ อยเู หมือนกนั แตแ ลวอะไรชนดิ หนึง่ ทาํ ใหเราโลงอกและ
ไมเ กดิ ความระแวงใดๆ ข้ึนมาเลยวาหมูบา นจะกลายเปน หมูบานผีดบิ ไปหมด”
พรานใหญขมวดค้วิ มา จองหนา อันตน่ื เตน กระหืดกระหอบของไชยยันต
“ผมไมเขา ใจ คุณไชยยันตห มายถึงยงั ไง?”
“ผมไดยินเสยี งคนพูดกนั แวว ๆ ดงั มาจากดงไผ เสยี งกระบอกไมไ ผแ กวงกระทบกนั แลว
ก็ท่แี นน อนทส่ี ุดก็คือเสียงตาํ ขา ว! มันบอกชดั อยูทนโทว ามีหมูบานผูคนอยใู กลๆ ตอนนนั้ ตะวนั ยงั
ไมทันตกดินเลย ใหตายดบั ไปเดีย๋ วนแี้ หละ ผมไดย นิ กับหจู ริงๆ”
เสยี งของไชยยนั ตห นกั แนน จรงิ จงั ยนื ยันมา
อกี ฝา ยส่ันศีรษะ
“หฝู าดนะครบั มันจะมีเสยี งเหลา นน้ั ไดอยางไร ในเมอื่ คุณไชยยันตก ็เห็นชดั กับตาเม่อื ตะ
ก้นี ี้แลว วา มนั เปน หมูบา นรา ง มีแตศพ!”
“ประเดี๋ยวคณุ กลบั ไปถามเชษฐากับนอ ยไดเลยวา ไดย ินเสยี งอยางวา น่ีไหม ธรรมดา
คนเราหูฝาด มนั คงไมฝาดไปพรอมๆ กันหรอก”
“แตผมรับรองวา ผมไมไดย นิ เสยี งอยา งวา นเ่ี ลย ไดยินแตเ สยี งลมพัดกง่ิ ไผเ สยี ดสีกนั อัน
เปนธรรมดาของปา ไผ แลว กไ็ ดก ลนิ่ ศพ”
เสียงไชยยันตส บถอะไรออกมาคาํ หน่งึ แลวหัวเราะออกมาแหบแหง
“โชคดเี หลือเกนิ ทีค่ ณุ เปนคนสตดิ มี ั่นคง และเปน หลกั ประกันทดี่ ที ีส่ ุด ผมบอกตามตรง
สง่ิ ทั้งหมดทเ่ี กดิ ข้ึนน่ี ถาเปน ลาํ พังผมเองไมม ีคุณอยูดว ย ปา นน้วี ่ิงปา แตกไปแลว ตั้งแตเกดิ มาเปน ผู
เปน คน ผานโลกมาหลายซกี แลว ก็เพ่งิ จะมาเจอเอาเหมาะๆ คราวทอ งปากับคุณนแี่ หละ”
เสยี งหวั เราะจากรพนิ ทร ชว ยปลอบขวญั ของเขาใหด ขี ึน้ เพราะมนั เปน อาการหวั เราะ
อยา งขบขนั เหมอื นไมไ ดเกดิ อะไรขึ้น
“ตรงกันขาม สาํ หรบั ผมเห็นวา คุณไชยยนั ตเ ปน คนมีสตดิ ีที่สดุ กลาหาญ แลวก็มเี หตุผล
ไมไ ดพดู เพอ่ื ยกยอหรือปลอบใจอะไรเลย บุกบัน่ มาดว ยกันถึงเพียงน้ี ทําไมถงึ จะไมร ู”
“ขอบคณุ มาก ผกู อง ทีพ่ ยายามใหก ําลงั ใจผม อตี อนเดินเขาไปเห็นศพแรกในหมูบานนนั่
ผมจะเผนตั้งหลายคร้ังแลว ถา คณุ ขยบั ตวั นดิ เดียว รบั รองวาผมโกยแนบ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1173

แลว ท้ังสองกห็ วั เราะออกมาพรอ มๆ กนั ล่นั ทุง
“อยาลมื เสียซคิ รับ ทุกสิ่งทกุ อยา งมนั ขน้ึ อยกู ับสตแิ ละกําลงั ใจเทา นนั้ มีอยสู องส่ิงน้ี
เทาน้นั ถึงไหนถงึ กนั ผมกต็ องถือวาโชคดีเหมอื นกันทค่ี ณุ ไชยยนั ตก าํ ลงั ใจดี ถา ตอนทีเ่ ราบกุ ขน้ึ ไป
บนบานผาเองิ นนั่ คณุ ไชยยนั ตข วญั เสยี คนเดยี ว ผมเองกเ็ ห็นจะอยูไมไ ดเ หมือนกนั ดีไมดพี ากันวิง่
ตับทรดุ ”
“ผมกะแลว อะไรมันไมชอบมาพากล ก็เปนไดซัดแหลกแลว คอยวิง่ กนั ทหี ลัง”

รพนิ ทรและไชยยันตเดนิ ยาํ่ ไปในทงุ แฝก คยุ กนั ไปพลาง เวลาผานไปตามลาํ ดับ
ทา มกลางอากาศท่ีหนาวเยน็ เพ่ิมขึน้ ทกุ ขณะ เสยี งรพนิ ทรเ งียบหายไป กราดไฟรอบๆ เมอื่ บายหนา
เขามาชดิ ชายปาตอนหนงึ่ ไชยยนั ตก็เรม่ิ จะรสู กึ ตวั เอะใจขน้ึ ในบดั นน้ั ขามาครง้ั แรก...เขากะระยะ
ไววา จากบรเิ วณทต่ี ัง้ แคม ปจ นถึงหมูบา นรา ง มันใชเ วลาเดนิ เพยี งสบิ กวานาทเี ทา น้ัน แตในเทยี่ วขา
กลับนี่ ใชเวลากวาครงึ่ ชั่วโมงเขามาแลว ยงั มองไมเหน็ ว่ีแววตัดทุงแฝกทะลุเขาปา แดงอันเปน ทาง
ทตี่ ้งั แคมป

ในความมดื และเงยี บน้นั เขาเห็นจอมพรานหยดุ ยนื นงิ่ กล่ินสาบสางโชยกรุนมาอีก หมา
หอนวเิ วกรอบดานไปหมด นักผจญภยั ชาวกรงุ สาดไฟฉายสํารวจเบอ้ื งหนาออกไป พอมองเหน็ ภมู ิ
ประเทศไดถ นดั เขารูส กึ เย็นต้งั แตเสน ผมลงไปถงึ ปลายเทา

เบ้ืองหนาของทง้ั สองขณะน้ี คือปากทางรมิ ปาไผดา นที่จะนาํ เขา ไปในหมบู านรา ง
น่ันเอง!

“นเี่ รากาํ ลงั จะบายหนากลบั แคม ปไ มใ ชห รือ?”
เขารองลน่ั ออกมา
“ครับ!”
“แลว อะไรกนั น่ี เดินไปเดินมา ทําไมถงึ หวนมาเจอปากทางทเ่ี ราออกมาแลว นเี่ ขา อกี ”
“ผมกาํ ลังคิดอยเู หมอื นกันครับ”
“ฮา ! เอาเขาแลว รพนิ ทร เจอะดเี ขา ใหแ ลว !”
“เปน ความผิดของผมเองครับ ท่พี าหลงยอนทางกลบั มาทน่ี อ่ี ีก ใจเยน็ ๆ ไวค รบั รบั รองวา
อที นี ไ้ี มหลงแน”
เสียงรพนิ ทรเอย มาปนหวั เราะ แตไชยยนั ตยอ มรูทันวา นน่ั เปนการพดู กลบเกล่อื นเพ่ือ
ปลุกปลอบเขา
“เมอ่ื ผมมีคณุ อยูดว ยอยา งนี้ ผมไมแครอ ะไรหรอก แตคดิ วา สหายผาเองิ ของคณุ เลนไม
สวยเสียแลว เสยี แรงเปน เกลอกบั รพนิ ทร ไพรวัลย เดนิ ปา ระยะทางหางเพียงแคไมถงึ สองกิโลเมตร
แลว หลง มนั เปนสงิ่ ทีเ่ ช่อื ไปไมไ ด เอารึ เดินยอนกลับไปท่ีหมบู านนนั่ ถวายพระเพลิงเสยี เถอะ”
“เสยี เวลาครบั ปานน้ีคณุ ชายกับคณุ หญงิ รอแยแลว ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1174

จอมพรานตอบมาดว ยน้ําเสยี งเร่อื ยๆ เหมือนไมไดเ กดิ อะไรข้ึน แตไ ชยยนั ตสังเกตเห็น
เขาชกั มดี โบวอ่ี อกมาจากเอวขึ้นสงบนง่ิ อยูอ ดึ ใจหนึ่ง มอื อกี ขา งลูบอยทู ี่คมมดี โบวี่นนั่ โดยสาวจาก
โคนไปหาปลายสามครั้ง แลวยกข้ึนกระหนํ่าฟน กิง่ ไมท ที่ อดขวางหนาขาดสะบั้นออก จากนน้ั กเ็ ก็บ
มีดเขาฝกตามเดมิ หันกลบั มาพยักหนา ย้มิ ให

“ไปครบั ถา คราวน้กี ลบั ไมถ งึ แคมปอ ีก คนท่เี ดนิ อยกู บั คุณไชยยนั ตนก่ี ไ็ มใ ช รพินทร
ไพรวัลย แลว ”

เพียงสิบนาทหี ลังจากนนั้ เขาก็นําไชยยันตกลับเขา มาถึงที่ต้งั แคม ป

ราชสกุลสองพน่ี องกาํ ลงั รอคอยทงั้ สองอยูดวยความกระวนกระวาย อาหารตัง้ เตรยี ม
พรอ มไวแ ลว บนโตะ สนาม ครั้นแลว กอ นทดี่ ารินจะระเบิดความพศิ วงรอ นใจออกมา ทงั้ คกู ็โผลเ ขา
มาในกระโจม

ไชยยนั ตไมเอย คําใดกบั ใครทัง้ สน้ิ พอมาถึงก็ควาบรั่นดที งั้ กระตกิ ใหญ รินออกใสฝ า มอื
ยกขนึ้ ลบู ลา งหนา แลว เทอกั ๆ เขาปากราวกบั นา้ํ เปลา ทรุดตวั ลงนั่งบนลงั ใบหนง่ึ สว นรพินทรเ ดิน
เขามาในอาการปกติ วางไรเฟล กบั ไฟฉายลง สองพน่ี องสงั เกตดสู หี นาของคนทง้ั สองดว ยความ
ประหลาดใจ โดยเฉพาะอยา งยิ่งไชยยนั ต ผมู ีใบหนาอนั เผือดขาว ทาทางลกุ ลน ผิดสงั เกตไป

“วา ยงั ไง พบผาเองิ หรอื เปลา?”
หวั หนาคณะถามขนึ้ รวมๆ
รพินทรอ้งึ มองสบตาไชยยนั ต ตา งคนตางพดู ไมอ อกไปชัว่ ขณะ เชษฐากับดารนิ ยิง่
ประหลาดใจเพิ่มขน้ึ ในอาการแปลกๆ ของคนท้ังสอง ถามซ้ํามาอีก ไชยยนั ตจงึ พยักหนากบั พราน
ใหญบอกเสียงแหบแหง
“คณุ บอกเขาทเี ถอะ ผมขอพักสงบสตอิ ารมณส กั เดย๋ี ว”
“ไมพบหรอกครับ หมบู านนั้นไมม ีคนอยเู สียแลว เปน หมบู านรา ง”
จอมพรานบอกมาเบาๆ ดว ยเสียงปกติ
“หมบู านราง!!”
ดารินกับพ่ชี ายอุทานออกมาพรอ มกัน ลมื ตากวางอันอศั จรรยใ จขดี สดุ
“ครับ”
“ไมน า จะเปน ไปไดเ ลยนี่ คณุ แนใ จหรอื ?”
หญิงสาวรองเสียงสงู มาเรว็ ปรือ๋ ขมวดค้วิ
“ถา ผมคนเดียวก็สงสยั วา จะตาฝาด น่มี สี ายตาของคุณไชยยันตดว ยอกี คหู นง่ึ ครับ หรอื ถา
คณุ หญงิ ยงั ไมเ ช่อื จะไปดใู หเ หน็ กับตาก็ได ไมมีมนษุ ยเหลอื อยูเ ลยสกั คน มีแตซ ากศพตายคาบา น
เกลอ่ื น”
“คณุ พระชว ย!!...”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1175

ดารนิ หนา เปล่ียนสี มือทั้งสองกมุ อยบู นอก หนั ไปจอ งหนา พชี่ าย และมองไปที่ไชยยนั ต
อยา งงงงนั ไปหมด เชษฐาหนา ขรึมลงในบดั น้ัน ถามมาโดยเรว็

“เกิดอะไรข้นึ เดาถกู ไหม?”
“สงสยั จะอหวิ าตระบาดครับ ลงเลน งานทั้งหมูบานเลย ทเ่ี หลือตายกค็ งมบี าง แตผ ละยา ย
ถน่ิ หนไี ปอยางกะทันหัน ทิ้งหมบู านไปเลย เหลอื ศพทป่ี ลอ ยไวเ ลอะเทะไปหมด”
“แปลวารางเลยหรอื ?”
หวั หนาคณะถามยา้ํ มาอกี ครงั้ เหมอื นจะไมแ นใจ
“ไมม ีเหลอื แมแ ตส ัตวเ ล้ยี งสกั ตวั ครบั ”
ความเงียบปกคลมุ ภายในเตน็ ทน น้ั เชษฐาหันไปมองดหู นา นอ งสาวกะพริบตาถๆี่ แลว
เปลีย่ นไปที่ไชยยนั ตอ กี ครง้ั กเ็ หน็ สหายกรอกบรน่ั ดเี ขาปากอกี อึกใหญ ดารนิ เออื้ มมืออันส่ันเทาไป
หยบิ บหุ รข่ี น้ึ มาคาบ จุดอัดควันหนกั หนว ง เคาหนาของหลอนสอ ความพิศวงประหลาดใจเหลอื คณา
ครางออกมา
“เอ ก็เม่อื ตอนท่เี ราเดนิ เกวยี นผานปากทาง ยงั ไดย นิ เสยี งคนเดนิ ในหมูบานอยนู ่ี มนั จะ
รางไปไดย ังไง”
ไชยยนั ตหนั ไปมองหนารพนิ ทร
“เห็นไหม รพนิ ทรผ มบอกคณุ แลวนอ ยก็ไดยนิ แกละเชษฐา แกไดย ินเสียงคลายๆ มคี น
อยใู นหมูบานในดงไผนนั่ หรอื เปลา ?”
เชษฐาเมมริมฝป าก บรรจกุ ลอ งยาเสน ชา ๆ
“อือม ไดย ิน แตก ็ไมแ นน ะ หูเราอาจฝาดไปกไ็ ด ในเมื่อรพินทรย ืนยนั อยวู ามนั เปน
หมบู า นรา ง แลวเสยี งทเ่ี ราไดย นิ เหมือนมีคนอยจู ะมาจากไหน แกละ ไปดมู ากบั รพนิ ทรเ หน็ ยงั ไง
บาง”
“เห็นยงั ไง”
ไชยยนั ตแ คน หัวเราะ พูดเสยี งพรา สอดมอื กอดอกหอไหลล ง
“กเ็ หน็ วา มนั มแี ตผ ีดบิ ทง้ั น้ันนะซิ นอนเกลือ่ นทเี ดยี ว พดู แลวขนยังลกุ อยนู ”่ี

ไมก นี่ าทหี ลงั จากน้นั ทง้ั สองพีน่ อ งก็ไดรบั ทราบเรอื่ งราวทง้ั หมดทที่ ัง้ สองไปพบเหน็ มา
อยา งละเอยี ด ไชยยนั ตเ ลา ดว ยอาการขนพองสยองเกลา เขาเลาแมกระท่ังเรอ่ื งนาอศั จรรยท ร่ี พนิ ทร
นําหลงทาง ยอ นกลบั ไปพบปากทางเขา หมบู า นนน้ั อกี ครัง้ ภายหลงั จากที่ไดพ ากนั ออกมาแลว

หวั หนา คณะกบั นองสาวนั่งฟงดวยอาการงงงนั และสอบซกั ไซโดยละเอยี ด
“เธอเคราะหด นี ะ นอย ท่ไี มข ามตามไปดวยเม่อื ตะก้ี ไมง ้ันคงแทบชอ็ กทเี ดยี ว ถาไปพบ
กบั ส่งิ ทฉ่ี นั และรพินทรพ บมา” ไชยยนั ตบ อก
“ยงั น่ังบนกบั นอยอยหู ยกๆ นเ่ี องวา ทําไมถึงไปกันนานนัก ระยะทางก็แคน้ีเอง”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1176

เชษฐากลาวเสียงเครยี ด ไชยยันตก็บยุ ปากไปทางพรานใหญ ผูน่ังสงบอยู
“ถามยอดชายเขาดเู องเถอะ วา มันเปน ยงั ไง”
“พอจะคะเนถกู ไหมวา มนั รา งมานานสักเทา ไหรแ ลว ?”
ดารินถามเสยี งส่นั
“ผมกะวา คงประมาณสักเดือนเศษมาแลว ”
“โธ อนาถเหลอื เกิน”
หญิงสาวคราง หอไหลล งอยา งสยดสยอง
“ใชแลว คงจะอหิวาตน นั่ แหละ แลว นเ่ี ราจะเอายังไง บรรยากาศมันไมดเี สียแลว”
“กค็ ืนน้คี นื เดียวเทา นนั้ พรงุ น้เี ราก็ไปแลว”
พชี่ ายบอกตา่ํ ๆ สหี นา อาการของหัวหนา คณะกไ็ มป ลอดโปรง ใจนกั เมอ่ื รขู า ว หลังจากน่ิง
กนั ไปครหู นง่ึ รพินทรก บ็ อกแผวเบาวา
“ผมตอ งเรยี นใหทราบกอนวา เราจะตอ งปดขาวนเ้ี ปน ความลบั อยาแพรงพรายใหพ วก
ลกู หาบทัง้ หมดรเู ปนอันขาดวา หมูบานพเุ ตยมกี ารตายดว ยโรคระบาดและกลายเปนหมูบ า นรางไป
แลว ไมงั้นคืนนอี้ ลเวลแนเ กยี่ วกับขวญั และกําลงั ใจคนของเรา พวกนอ้ี ยางอืน่ พอทําเนา แตเร่ืองภผู ี
ปศ าจแลว ปลอบกันยังไงกไ็ มม ีทางเอาไวอยู พวกกะเหรย่ี งกลวั ผที ส่ี ดุ ในโลก ถา รูเปนเผนหมด”
“แลว มพี วกลกู หาบคนใดรบู างหรือเปลา ?”
“ยังไมม ใี ครรเู ลยครบั แมแ ตพ รานของผม”
“ถา งน้ั ดแี ลว รกู ันเองเฉพาะพวกเราก็แลว กัน อยา ใหข าวกระโตกกระตากออกไป”
หวั หนาผพู กิ ารช่ัวขณะส่งั กาํ ชับมา ดารินหนั ไปทางพีช่ าย
“เราจะปด คนเหลา น้ไี ดมดิ ชดิ อยา งไรคะ ถงึ ไมร คู นื นี้ พรงุ น้เี ขาก็ตอ งรกู นั หมด”
พรานใหญเ ปน ผูตอบหลอนมา
“และเราก็ออกเดินทางจากทน่ี ีไ่ ปแลว ถึงจะรูก ็ไมเปน ไร ขอเพียงอยา ใหรูกนั คืนนเี้ ทา น้ัน
พวกนีร้ ูจกั และคนุ เคยกนั ดกี บั กะเหรยี่ งพุเตยแทบทกุ คน รูด ดี วยวาระยะทเี่ ราตัง้ แคมปกันอยนู ี่ ความ
จรงิ มันกเ็ ปน เขตของหมบู าน อยูใ กลๆ กันแคน ้ีเอง ถา รเู สยี เด๋ียวนว้ี า พวกพเุ ตยตายกนั หมดทง้ั
หมูบา น มแี ตศ พเกลื่อนกลาด เขาก็จะหวาดกลัวกนั มากท่สี ุด ไมเปนอนั ทําอะไรตลอดท้งั คนื ดไี มด ี
พากันระสาํ่ ระสายรบเรา ใหเ ราเคล่ือนยายแคมปเสียเด๋ยี วน้ี ไมก็ผละหนีกนั หมด พรานของผมส่ี
คนนะ รบั รองวาไมเปน ไรหรอก สาํ คญั พวกลกู หาบ”
“พวกนนี้ ก่ี ลัวในสิ่งทไ่ี มมเี หตผุ ลเลยนะ มินาละ ถงึ ไมยอมตามเราไปเทอื กเขาพระศิวะ
ดว ย ทง้ั ๆ ที่ใหราคาจา งอยางดที ีส่ ดุ ”
ดารินบน ไชยยันตก ห็ นั ขวับไปจองหนา แลว กระซบิ มาเบาทีส่ ดุ
“นอย! อยา ทาํ เปนพดู ดีไป ไอส่ิงที่มนษุ ยเ จริญแลว อยา งเราเรียกวา ‘ไมมเี หตผุ ล’ นี่แหละ
มนั ทําเอาเราจะแยม าแลวหลายคร้ัง ถาอยใู นภมู ิประเทศสงิ่ แวดลอ มและเวลาอนั เหมาะเจาะสอด

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1177

คลอ งของมันเขา เดย๋ี วนฉ้ี นั รบั สารภาพวา ไมก ลาประมาทสง่ิ ใดทงั้ สิน้ เพราะโดนเขาเองจงั ๆ มา
หลายทีแลว เธอเองกล็ มื เสียแลวหรอื ”

นักมานษุ ยวิทยาน่งิ ย้มิ ออกมาฝนๆ เชษฐากต็ ดั บทมาวา
“เอาละ กนิ ขาวเถอะ”

ทง้ั ส่รี วมรบั ประทานอาหารกันเงยี บๆ และกินกนั ไดน อ ยผิดไปกวาทกุ วัน โดยเฉพาะ
อยา งยิง่ ไชยยนั ต ไมย อมแตะตอ งอาหารอนั เปน เน้ือแหงยา ง ทเี่ คยโปรดปรานเลยแมแตค าํ เดยี ว
เพราะจําภาพศพตายซากอนั นา สะอดิ สะเอยี นไดอยางติดตา ซง่ึ มีลักษณะใกลเ คยี งกบั เนื้อแหงมาก
ในความรสู กึ อนั เต็มไปดว ยอปุ าทานของเขายามน้ี เชษฐาดารินก็พลอยอ่มิ เรว็ ตามไปดว ย เพราะ
ความรสู กึ บางอยา งทท่ี าํ ใหไ มปลอดโปรง ใจนกั คงมแี ตร พินทรคนเดยี วเทา นน้ั ทไ่ี มมอี ะไรผิดปกติ
เวน แตจะเครง ขรึมไป บางทีจะเปน เพราะฝา ยนายจางไมม ีใครพดู คุย จงึ ทาํ ใหเขาผูซง่ึ เปนคนพดู นอย
อยูกอนแลว พลอยเงยี บงันไปดวย

ด่ืมกาแฟหลังอาหารเพยี งถว ยเดยี ว พรานใหญกเ็ ตอื นใหคณะนายจางของเขาเขา นอนแต
หวั คํ่า เพ่ือเอาแรงไวส าํ หรบั การเดินทางพรุง นี้ ตนเองกลบั ออกมานอกกระโจม แลว ก็ประจันหนา
กบั รา งสูงใหญข องแงซายยืนขวางอยูเบือ้ งหนา แววตาอนั มีประกายยากจะหย่งั นน้ั จบั นง่ิ ประสานมา
ท่ีเขา พรอ มกบั รมิ ฝปากทเ่ี ปดย้มิ นอยๆ

แมจ ะไมเอยคาํ ใด แตร อยยมิ้ และแววชนดิ น้นั พดู ความกับเขามากเสยี กวาทจ่ี ะเอยออกมา
เปน ถอยคําซ่ึงคนอยางรพนิ ทรก็อา นออก

เขามองตาเจาคนใชช าวดง และนง่ิ อยเู ชน นั้นเปน ครูใหญ จงึ กา วเดินออกจากที่ แงซายก็
หลบถอย หลกี ทางให แตแ ลวทนั ทนี ้นั เอง กอ นทจี่ ะผานพน หนาของแงซายไป กห็ ยุดชะงกั ลงกลา ว
ขน้ึ ดว ยเสยี งกระซบิ ที่ไดย นิ เฉพาะสองตอสอง

“สมมตวิ า แกจะรูแลววา หมบู านพุเตยรา งไปหมด กจ็ งเยบ็ ปากของแกเสีย อยา พดู กบั ใคร
ท้งั สนิ้ ”

ย้มิ นั้น สยายกวา งออกไป
“ผกู องทราบดีอยแู ลว ปากของแงซายยอ มเย็บสนิทเสมอ”
คําตอบชนิดนน้ั อันท่ีจรงิ กค็ วรจะใหความพอใจแกเ ขาที่สดุ แลว แตท นั ทที ่ไี ดย นิ
รพนิ ทร ไพรวลั ย เดือดปุดๆ อยูภายในอยางหาเหตุผลแนน อนไมได...ถูกแลว ปากของเจาแงซายเยบ็
สนทิ เสมอ ไมจ าํ เปนทเ่ี ขาจะตองเตือนหรือขอรอ งเลย...มันสนทิ เสยี จนกระทั่งบางขณะ เขาเองนน่ั
แหละตองงางออก
จอมพรานหวั เราะหๆึ อยูในลาํ คอ พอขยบั ตวั จะผละไปกต็ อ งชะงักอกี ครงั้
“แต ผูกองครบั ...”
“ทาํ ไม?”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1178

แงซายหวั เราะดว ยสาํ เนียงประหลาด เงยหนาข้ึนมองดพู ระจันทรข า งแรมอนั ซดี สลวั ที่
กาํ ลังโผลข อบรูปเคียวขึน้ มาเหนอื ทวิ เขา เสยี งหมาปา หอนเยน็ มาเปนสาย

“ถาผมเปนผูกอง ผมปด ขา วไมใหพ วกลกู หาบรูก จ็ รงิ แตจะตองบอกใหพ รานอกี สค่ี น
รบั รูไวดว ย”

“เพ่อื อะไรกนั และมนั จาํ เปนอะไรนักเทียวหรอื ?”
รพนิ ทรก ระชากเสยี งถามหว นๆ
แงซายไมต อบ เพียงแตหวั เราะเออ่ื ยๆ อยใู นอาการเดมิ ตาจบั นงิ่ อยทู เี่ ดอื นแรมดวงน้ัน
รพนิ ทรสะบัดหนา เดนิ ผละไปอยางหงดุ หงิด
แวบหน่งึ ของอนุสติที่ผานเขา มาอยา งกะทนั หนั ขณะทเี่ อนตัวลงนอน คําพดู ของแงซาย
แวว อยใู นหขู องเขา และอะไรชนดิ หนงึ่ กเ็ ขามาเตอื นวา เขาควรจะเรยี กพรานท้งั สี่เขา มากระซิบบอก
ใหรูความจรงิ เสยี ซึ่งนกี่ ็เปนความตงั้ ใจไวแ ตแ รกดว ย
ทวาแตแ ลว ความงว งระคนออนเพลียสะกดเขาใหเ ขาผลอ็ ยหลับไปเสยี กอนทจ่ี ะทาํ อยาง
ท่คี ิดไว

ประมาณตหี นงึ่ รพินทรพ ลิกขดตวั ดว ยความหนาวเยน็ ทซี่ า นซึมเขาไปทุกขมุ ขน การได
งบี หลับไปในเวลาติดตอกนั 3-4 ชั่วโมงทําใหความงว งบรรเทาไปบาง สงิ่ ทีน่ า ราํ คาญอยางยง่ิ ของ
เขาในขณะน้ี มนั ไมเ พยี งแตอ ากาศกลางดกึ ทแี่ สนจะทารณุ เทา นน้ั แตม นั เปน เสียงหอนของหมา ซ่ึง
ดเู หมอื นตั้งแตเ หยยี บยางเขามาในเขตพเุ ตย ไมม ชี ว งเวลาไหนท่จี ะไมไ ดย ินเสยี งของมนั เลย

ขณะนน้ั เดอื นรปู เคยี วสแี สดสลวั ปรากฏอยูต รงชอ งโหวข องก่งิ ไมส ูงเหนือศรี ษะ และ
กาํ ลงั จะถกู กลนื เขาไปทางกลุมเมฆดาํ

รพินทรลกุ ขน้ึ จุดบุหร่สี ูบ แลวเดินเขาไปนงั่ ผิงไออนุ จากกองไฟใหญที่กอ ไวกลางลาน
ขณะน้ี มนั เปน ยามของเกดิ และลกู หาบคนหนงึ่ ซง่ึ เขา ยามคูกัน ท้งั สองน่งั หอ ตวั อยใู นผา หม สัปหงก
ดว ยความงว ง จอมพรานกวาดสายตาไปรอบบรเิ วณแคม ป ทุกสิ่งทุกอยา งอยูในสภาพปกติเรียบรอย
ไฟทกุ กองคงลุกดีอยู อนั เกดิ จากการดแู ลของผูอยูยามตามหนา ที ไมมกี องไหนมอดดบั ไป

เขากวาดสายตาไปทางพวกลูกหาบ ทีน่ อนเรียงรายกนั อยรู ิมกองไฟอยางไมต้ังใจ แลวก็
กวาดมายังพวกพรานพืน้ เมอื งคูใจของเขา ทรี่ วมกลุม กนั นอนอยูอ กี ฝงหนง่ึ ครนั้ แลว ก็บังเกดิ ความ
สนเทหใจเลก็ นอย

ใครสองคนนอนคลุมโปงงอตวั อยู สวนอีกคนหนงึ่ คือเกดิ ซงึ่ ในขณะนนี้ ง่ั สัปหงกอยยู าม
อีกคนหนง่ึ หายไป!

พรานใหญลกุ ขึ้น เดินไปทรี่ า งอนั นอนคลุมโปงอยนู น้ั เลิกผาทางดานศีรษะออกดู คน
หน่งึ คอื บุญคาํ อกี คนหน่งึ กค็ ือจนั ทั้งสองก็รูสึกตวั ในทนั ทีเม่ือเขาดงึ ผา ปด หนาออกดู ลุกพรวดข้นึ
โดยเร็ว

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1179

“มอี ะไรหรอื ครบั นาย?”
บุญคาํ กับจันถามขน้ึ เปนเสยี งเดียว
รพินทรขมวดคว้ิ นิดหน่งึ สา ยหนา
“เปลา วาแตเสย หายไปไหน?”
ทั้งคหู นา ต่นื มองไปรอบๆ จนั ตอบวา
“เอ ไมทราบนีค่ รับ ผมนอนหลบั กเ็ มื่อตอนหาทมุ เปนยามของไอเ สย มันรบั ยามสองตอ
จากผม หลงั จากนนั้ ผมกน็ อน”
“ผมนอนมาตงั้ แตห วั คาํ เพราะตองตนื่ รบั ยามสุดทา ย”
บญุ คาํ เสรมิ มา
“ถางน้ั เกิดกร็ บั ยามตอ จากเสย ”
พรานใหญว า ทงั้ สองพยักหนารับ
“ใชค รับ ไอเ สย แลวก็ไอเกดิ ”
เขาลุกข้นึ เดนิ ตรงมาทีเ่ กิดผนู ั่งสัปหงกอยู บุญคาํ กับจนั ไมส นใจอะไรอีก ลงนอนคลุม
โปงตอไป เกดิ สะดงุ ต่นื จากภวังคเมอ่ื เขาเขามาหยดุ ยนื ตรงหนา ลืมตาโพรงขึน้ พอมองเหน็ พราน
ใหญกห็ วั เราะแหะๆ ขยับเขาไปรินกาแฟในกา รพนิ ทรใ ชส ายตาสาํ รวจรอบดา นอีกคร้งั แงซายนอน
คลมุ ผา อยปู ากทางเขากระโจมของนายจางริมกองไฟตามหนาท่ี
ทุกคนอยกู นั ครบ ขาดหายไปแตเ สย คนเดยี ว
ในทสี่ ุด เขากห็ นั มาทางเกิดอีกคร้ัง กม ลงรนิ กาแฟขนึ้ มาจบิ บาง พรอมกับถามต่าํ ๆ วา
“เสย หายไปไหน?”
เกิดสหี นา มพี ริ ุธบางสง่ิ บางอยา ง หวั เราะแหะๆ อยูเชน น้ันยกมอื ขน้ึ ลบู หัว มองดูเขาอยา ง
เกรงๆ พอถกู ถามซํา้ กอ็ อมแอมมาวา
“ไอเ สย มันยองไปกับนางกะเหรี่ยงพุเตยครบั ฝากยามผมไวตง้ั แตหาทุมกวา ความจรงิ ยงั
ไมถึงยามผมเลย แตมนั ไปปลุกผมขึน้ มาใหช ว ยรับยามแทน สาวดอมมารบั มนั ถงึ ท่ีน่ี บอกวาจะ
กลับมาตอนใกลร ุง”
รพนิ ทรก ําลังจะจิบกาแฟ ชะงกั คางอยแู คน นั้ รอ งล่ันออกมา
“หา! วายังไงนะ พดู ใหมซิ?”
เกิดกะพรบิ ตาปรบิ ๆ ทา ทางใจไมด ี เพราะนึกวา ตนเองสมคบกับเพอ่ื น ปฏิบตั ิในสิ่งท่ี
นอกเหนือคําสั่ง ซึง่ แมจะไมใ ชตวั การ แตใ นฐานะใหค วามรวมมอื คงจะถูกพรานใหญดาไปดวย นกึ
สาปแชงเจาเสย เกลอแกว อยใู นใจ แลวก็ตดั สนิ ใจสารภาพออกมาหมด ดวยอาการยม้ิ แหย
“ผมเตือนมนั แลว ครับ วา อยา แอบหนไี ปเลย พรงุ น้กี ไ็ ดพ บเอง มันกไ็ มเ ช่ือ อยี ะขิน่ อก
อ๋ันนนั่ แหละครบั ยอ งมาชวนมันถงึ ทนี่ ี่ ปานนีไ้ อเสย ไปนอนกอดอนี ่ันอยใู นเรือนกะเหร่ียงสบาย
เฉิบไปแลว ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1180

“ยะขิน่ ลูกสาวตาผาเอิงน่ันนะ เหรอ?”
เขาตะโกนออกมาอยา งลมื ตวั แทบจะไมเ ปน ภาษา
“ครบั นังนั่นแหละ ไอเสย เขามีอะไรกับนางสิบหา หยกๆ สบิ หกหยอ นๆ ลกู สาวตาผาเอิง
มาตง้ั แตค ราวท่เี รามาดกั กระซูกนั สองเดอื นกอนนแ้ี ลว มันกําชับผมไวห นกั หนา ไมใ หป ากบอน
ฟอ งนายวา มันอยากเปนลกู เขยผาเองิ คืนนี้มนั ลงทนุ กราบไหวผม เพราะอีนัน่ มาใหท า ถงึ น่ี ผมใจ
ออนกเ็ ลยพลอยริยาํ ไปดวย ไมนกึ วานายจะสงสัย ตื่นขึ้นมาจบั ได แหะ! แหะ!”
รพินทร ไพรวัลย ตาเหลอื ก ยืนตวั แข็งอยูกับที่ กาแฟหลดุ จากมือโดยไมรตู วั พอสติ
กลบั คืนมา เขาก็กระชากเกดิ ขึ้นยนื ถามละลา่ํ ละลกั
“เลาใหล ะเอยี ดซิ เสยไปยังไง ที่วายะข่ินมาชวนนะ แกเหน็ อยดู ว ยหรือเปลา บอกเรว็ !”
“ผมไมท นั เหน็ ยะขน่ิ หรอกครับ เพราะหลบั อยู ไอเ สย มันปลกุ ข้นึ นงั ครู ักมนั คงจะแอบ
อยหู ลงั พุมไม ไมอยากใหพบเหน็ พอมันฝากยามผมเสร็จ ควาปน ไดก ็ยองไปทางหลงั พมุ ไมน ั่น ผม
ไดยนิ แตเสยี งมันหัวเราะกนั คิกๆ คักๆ แลว ก็เสยี งเดนิ หา งกนั ออกไปทางหมูบา น”
“ใครเปน คนยามคูก ับเสย?”
เสียงของเขากระหดื กระหอบอยางระงับไวไ มได
“ไอป งครบั มันนอนหลับไปแลว อยูโนน แนะ !”
เกิดชี้มอื ไปทางลูกหาบคนหน่ึง ทีน่ อนหลบั อยู
พรบิ ตานัน้ เอง พรานใหญก ก็ ระโจนถึงตวั ลกู หาบคนนน้ั ปลุกขนึ้ มาอยา งกะทนั หนั ทง้ั ๆ
ทย่ี ังงัวเงยี อยู

ระหวางนีเ้ อง ไชยยนั ตผ ตู งั้ แตเรมิ่ นอนมา ไมไดห ลบั ลงแมแ ตงีบเดยี ว เพราะภาพของ
เหตุการณใ นหมบู านรางคอยติดตามหลอกหลอนอยู ไดย ินเสยี งเอะอะของรพินทรก ็ผุดลุกขน้ึ อยา ง
สงสัย เชษฐา ดารนิ ซึง่ ถึงแมจ ะหลบั ก็นอนไว พลอยต่ืนขึ้นมาดว ยเพราะเสยี งลกุ พรวดพราดของ
ไชยยนั ต

“เกิดอะไรข้ึน?”
เสียงเชษฐารองถามออกมาจากมุง เปน เวลาเดยี วกบั ไชยยนั ตก ระโดดลงจากเตยี ง
“ไมรูเหมอื นกนั ฉันจะออกไปดเู อง”
ดารินควาไรเฟล กระโจมตามออกมาดว ยติดๆ ดว ยนสิ ยั อันคลองแคลว วอ งไวประจาํ ตัว
ท้งั สองพรวดออกมาจากกระโจม เปนเวลาเดียวกับที่พรานใหญก าํ ลงั เขยาคอซกั ถามเจา
ปง อนั เปน คูยามของเสย อยู
“ผมไมรู ไมเ หน็ เลยครบั นาย ผมนง่ั โงกเงกอยไู ดพ กั เดยี วตอนเร่มิ เขายาม พ่เี สยเขากบ็ อก
ใหผมนอน เขารับจะอยยู ามคนเดียว ผมกเ็ ลยนอน”
“อะไร รพนิ ทร”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1181
ไชยยนั ตรอ งถามออกมาอยา งเรารอน
พรานใหญห นั ขวบั มา เปน ครง้ั แรกที่ทง้ั ไชยยันตแ ละดารนิ สังเกตเหน็ ใบหนา ขาวซีด ตา
เบิกโพลงอึกอกั อยูเปน ครใู หญ กเ็ ผน เขามาควาแขนนายจา งท้ังสอง ลากออกเดินใหห างพวกลกู หาบ
และพรานพนื้ เมืองของเขาออกมากระซิบเรารอ น
“เสยแอบหนีไปทางหมบู า นพุเตยครบั สอบไดความวา ระหวา งอยูย าม มีผูห ญงิ มาชวน
เปนลกู สาวของผาเอิง...”
“เฮย ชบิ หายแลว!!...”
ไชยยนั ตรองออกมาสุดเสยี ง รสู กึ เหมอื นกับวา เลือดในกายทุกหยดจบั เปนกอนแข็งไป
ในทันทีนั้น

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1182

46

บัดนี้ ลูกหาบทุกคนทีก่ ําลังนอนหลบั อยตู น่ื พรวดพราดขน้ึ มาหมด เพราะเสียงเอะอะ
เหลา นนั้ แตไ มมีใครเขาใจความหมายวาเกิดอะไรขน้ึ นอกจากฮือเขา มารวมกลุมซกั ถามกนั จอกแจก
แลวกพ็ อจะรเู ลาๆ แตเ พียงวา เสยแอบยองออกจากบรเิ วณแคมปก ับสาวกะเหรยี่ งพุเตย

ตา งไมร ูค วามหมายวา สาเหตุแคพ รานหนมุ ยอ งหนอี อกจากแคม ป ไปพรอดรักกบั สาว
ชาวดงกลางดกึ เหตไุ ฉนพรานใหญจ ึงตน่ื ตระหนกนัก และพากนั สงสยั อยากจะรเู หตกุ ารณใ หแ จม
ชดั ขนึ้

เกิด จนั และบญุ คาํ ก็อยใู นสภาพเดียวกับพวกลกู หาบ พากันจองมองมาทอ่ี าการของ
พรานใหญอยา งพิศวง

ในระหวา งรพนิ ทร ไชยยนั ต และดาริน ซงึ่ จอ งตากันเองตะลงึ อยู นักมานุษยวทิ ยาสาวดู
เหมือนจะไดสตกิ อ นทุกคน ความฉลาดและฉบั ไวตอ เหตกุ ารณเ ฉพาะหนา ทาํ ใหห ลอ นขยมุ แขน
พรานใหญก บั ไชยยนั ตไวค นละขาง กระซบิ มาเรว็ ปรือ๋

“อยาเพง่ิ พูดอะไรออกไปทั้งสน้ิ ! ประเดย๋ี วปนปวนใหญ เขาไปพูดกนั ขางในเต็นทเถอะ”
รพินทรนึกออกตามคําพูดของหลอ นในทนั ทนี นั้ หนั กลบั มาทางพรานคใู จของเขาทงั้
สาม ไมเอยคาํ ใดทงั้ สนิ้ แตโ บกมอื เปน สัญญาณเรียกใหต ามเขา ไปในกระโจมพกั ของนายจาง แลว
เดินตามหลงั ไชยยันตกับดารนิ เขา ไปในเตน็ ทโ ดยเรว็
เกิด จัน และบญุ คาํ ก็วง่ิ ตามเขา มาอยา งไมร เู รอ่ื ง แตละคนหนา ตน่ื เลกิ ลั่ก แมจ ะไมเ ขาใจ
ความหมายอะไร ตางก็รูโดยสญั ชาตญาณวา มนั นาจะเกดิ เร่อื งรายขึน้ เสยี แลว

ในเตน็ ท ทุกคนเขาไปชมุ นมุ กันอยตู อ หนา เชษฐา ซึง่ ขณะนน้ี ั่งหนา ตน่ื อยบู นเตยี งสนาม
ไชยยนั ตเ ปนคนบอกใหห วั หนาคณะทราบในเหตุทเ่ี กดิ ขนึ้ ดว ยคําพดู ชนิดล้ินพนั กันแทบจะฟง
ไมไดศัพท

ภายหลงั จากซกั ถามเพยี งสองสามคาํ เชษฐาก็พอจะจบั ใจความไดว าอะไรเปนอะไร ราช
สกุลหนุม ใหญหวั หนา คณะแทบจะผงะไปเชนกนั

เขาหันไปทางรพินทร
“พวกพรานทง้ั ส่คี น ยังไมรูเ รอื่ งในหมูบ านพุเตยใชไ หม?”
“ครบั ”
จอมพรานรับแหบๆ เตม็ ไปดว ยความกระสับกระสา ย
“ผมยังไมไ ดบอก ตง้ั ใจไวกอ นวา จะบอกใหร ูเรื่องลว งหนา เหมือนกนั แตลืมเผลอหลบั
ไปเสยี ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1183

“ใครเปน คนเหน็ เสยครัง้ สุดทาย?”
“เกิดครับ”
พรอ มกับบอก รพินทรพยกั หนาเรยี กเกดิ ใหเ ขา มาใกลเ ชษฐา เกดิ ยงั มสี ีหนาต่นื งง ไมร ู
เร่ืองอยเู ชนนน้ั อันเปนอาการเดยี วกบั จนั และบุญคาํ ซ่ึงนั่งยองๆ อยกู บั พนื้ หา งออกไปเลก็ นอ ยทาง
ประตเู ต็นท ขณะน้ไี ดแ ตน่ังมองดูหนา กันไปมา เบอ้ื งหลงั ของทุกคน แงซายยืนตระหงานฟง
เร่อื งราวอยอู ยา งสงบ ดวยตาอันเบิกโพลง
“เกดิ เลาไปใหล ะเอยี ดซิ แกเหน็ เสย ออกจากแคม ปไ ปกับใคร?”
“เสย มาปลกุ ผมใหช ว ยอยยู ามแทนครบั บอกวาสาวมาหา จะออกไปคยุ ดว ย จะกลับตอน
ใกลร ุง”
“แกตนื่ ขึน้ มา แลว เสยก็ออกจากแคมปไ ป?”
“ครบั ”
“แกเหน็ ผหู ญงิ มารอคอยรบั เสยอยดู ว ยรึเปลา ตอนทเ่ี สยออกไปนะ?”
เกิดน่งิ คดิ อยคู รู
“ผมไมแ นใ จครบั นายใหญ ตอนนน้ั ผมตน่ื ข้นึ มางวั เงยี มองอะไรไมเ หน็ ชดั นัก ไดยนิ
เสียงมันบอกวา สาวมารอคอยอยู ชวนใหไ ปทหี่ มบู าน คลับคลายคลบั คลาอยูเหมอื นกนั วาจะเหน็
ลบั ๆ ลอๆ อยูห ลังพุม ไมน อกกองไฟ แตต อนทีเ่ สยออกไป ผมไดย นิ เสยี งพูดกนั พมึ พํา แลวมีเสยี ง
ผูหญิงหวั เราะ มันหยอกกนั อยหู ลังพุม ไมอ ยูพ กั หนึ่ง แลว กค็ งจะชวนกนั เดนิ ไป”
ไชยยนั ตกบั ดารินครางอะไรอยูในลําคอ สว นเชษฐาจองไปสบตารพนิ ทร แลวซักเกดิ มา
อยา งคาดคัน้
“แกแนใจหรอื วา ไดย ินเสยี งคน...ฉันหมายถงึ เสียงผูห ญิงคนนนั้ ?”
เกดิ ชักลังเล ยมิ้ แหงๆ
“เอ...ผมวา ผมไดย นิ นะครบั ไมเห็นตวั มนั กจ็ รงิ แตไ ดย นิ เสยี งมันคยุ กนั หนุงหนิง หวั เราะ
คกิ ๆ ตรงหลงั พมุ ไมใหญน นั่ ”
“ตามปกติ เวลาอยยู าม จะตอ งอยูกันคสู องคนเสมอไปไมใ ชหรือ ใครเปน คยู ามกบั เสย ”
รพินทรตอบแทนมาโดยเรว็ วา
“ลูกหาบช่อื เจา ปงครบั แตสอบไมไดความอะไรเลย เพราะปรากฏวาเสยอยยู ามใน
ขณะนนั้ เพยี งคนเดยี ว บอกใหเ จา ปงนอน เจานัน่ กห็ ลบั ไป”
“นานสกั เทาไหรแลว ทเี่ สย แอบหนอี อกจากบรเิ วณแคม ปไ ป”
“ราวใกลเทยี่ งคืนครบั รวมสองชวั่ โมงแลว ” เกดิ ตอบ
เชษฐาเมม ปาก ทอดสายตาจบั น่งิ ไปยังพรานใหญอกี ครั้ง พดู แผวตํา่
“มนั คืออะไรกนั น่ี คุณใหคําอธบิ ายไดไหม?”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1184

ภายหลงั จากใครครวญอยูอดึ ใจเดยี ว พรานใหญกฝ็ น ย้มิ บอกมาดวยเสียงทบ่ี งั คับใหเ ปน
ปกตวิ า

“กค็ งจะไมม อี ะไรหรอกครบั เจา เสยออกจะเปน คนเจา ชอู ยูสกั หนอ ย มนั เคยติดพันชอบ
พออยกู บั สาวกะเหรย่ี งในหมูบา นพเุ ตยกอนแลว ตอนท่ีเรามาตง้ั แคม ปอ ยนู อกหมบู า นท่ีน่ี เสย ก็มี
ทาทางกระวนกระวายอยแู ลว เขา มากะลม้ิ กะเหลีย่ กบั ผม ออนวอนใหเขา ไปตงั้ แคม ปในหมบู า น
เพราะตวั เองอยากจะพบปะกับนังคนนน้ั พอตอนดกึ ขณะที่ตนเองอยยู าม ทนรอ นใจไมไหว เพราะ
รูลว งหนาวาเราจะพกั แถวนค้ี ืนเดยี ว รุงขน้ึ จะเดนิ ทางตอ กเ็ ลยแอบยอ งเขาไปหาผูห ญงิ คนนนั้ ใน
หมบู าน สว นทีบ่ อกวา ผูหญิงมารอคอยรับนั้น คงเปน เรอื่ งท่กี ขุ ึน้ โกหกเกดิ และเกดิ กห็ ฝู าด
อปุ าทานไดย นิ เสียงข้ึนเอง อันเน่ืองมาจากเจา เสยบอกไว”

“ผูกอง! คณุ สันนษิ ฐานไดส มเหตสุ มผลที่สดุ แตต ามความรูส ึกของผมนะ มันไมใ ชอยาง
น้ันเสยี แลว ”

ไชยยนั ตเ อยมาดวยเสยี งกระซิบ
“และไอความรูส กึ แทจริงของคุณ มนั กไ็ มใ ชอยา งทคี่ ุณพดู ดว ย คดิ ดู หมูบานนนั่ หา งจาก
ทน่ี ่ีเพยี งนิดเดยี วเทานน้ั สมมตวิ า เสยไปทน่ี น่ั และไปเหน็ อยา งทเี่ ราเหน็ เขาก็นาจะกลบั มาแลว แตน ่ี
เสย หายไปสองชว่ั โมงแลว”
จอมพรานน่งิ
“คุณจะเอายังไง?”
หวั หนา คณะถาม แมจะอยูในอาการสงบเยือกเยน็ ตามบคุ ลกิ ก็ยังเหน็ ไดชัดวาเขาตน่ื เตน
กระวนกระวายไมนอ ยไปกวาทุกคน
“ผมจะออกไปตามเดย๋ี วนแ้ี หละครับ เขา มาเรียนใหค ุณชายทราบเสียกอน”
“ฉันกบั ไชยยนั ตจะไปกับคณุ ดว ย จะไดร ูอ อกไปใหช ดั กบั ตาวา อะไรมันเปนอะไร”
ดารนิ บอกโดยเร็วดว ยเสยี งกราวๆ ในทันทเี่ ขากลา วจบ วางไรเฟล ลง หันไปควา ลกู ซอง
แบบปม แอค็ ชนั่ และเขม็ ขัดกระสุนขึ้นคาดเอว อดตี นายทหารปน ใหญก็ฉวยแฝดซาวเออร ขึ้นมา
หกั ลาํ กลอ งตรวจดกู ระสุนทบ่ี รรจอุ ยู แลว จบพระเครอื่ งทห่ี อ ยคออยูขน้ึ เหนอื ศรี ษะ อาราธนา
รพินทรเหลือบไปทีด่ ารนิ แลว เปลยี่ นสายตาไปยงั เชษฐาเหมือนจะขอความเหน็ หวั หนา คณะกพ็ ยกั
หนา บอกมาวา
“ใหนอยกบั ไชยยนั ตไปกับคุณดวย ดเี หมือนกนั ผมเจบ็ ใจไอเ ร่อื งขาน่นี ัก ไมง น้ั กค็ งได
ไปดว ยอกี คนหนง่ึ ไปเถอะ รพินทร ผมเปน หวงเสยเหลอื เกิน”
“จะตอ งไปตามมนั ทําไมใหเ สียเวลาครับเจา นาย สางๆ หนอยไอเ สย ก็กลับมาเองแหละ
มันรูจักพวกพเุ ตยดที ุกคน ไมม อี นั ตรายหรอก พรงุ นมี้ ันกลบั มาผมจะเตะเอง คา ท่ีแอบหนีไป”
บญุ คําผไู มเ ขาใจความหมาย พดู พึมพาํ ออกมาอยางงงๆ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1185

คณะนายจางมองตากนั งันไปอีกครง้ั แลวสง สายตารวมจดุ ไปยงั พรานใหญ รพนิ ทร
กระซิบมาวา

“ผมจะเอาสามคนนีไ่ ปดว ยครบั และจาํ เปนที่จะตองบอกใหพ วกเขารคู วามจริง”
เชษฐาพยักหนา
“บอกใหร กู นั เฉพาะพรานของคุณเทา นน้ั อยาใหแ วว ไปถงึ พวกลูกหาบเปน อนั ขาด”
พรานใหญถ อยหา งจากเตยี งของหวั หนาคณะ เรียกคนของเขาท้งั สามคนเขาไปรวมหวั
ซุบซบิ บอกความจริงใหท ราบถึงเร่ืองการรา งของหมูบานพุเตย ซึง่ ขณะนี้มีศพกลาดเกลอ่ื น
พอรูความโดยตลอด เกดิ ก็รอ งล่นั ออกมาอยางตกใจ หงายหลังจากทา ทน่ี ่ังยองๆ อยูจํา้ เบา
ลงกบั พื้น สวนจันกบั บญุ คําหนา ซดี ไมม ีสเี ลอื ด หัวใจของพรานพ้นื เมอื งท้ังสาม แทบจะหยดุ เตน ลง
ในบดั นั้น
“ไอเสย เคราะหรายเสยี แลว !”
บญุ คาํ อทุ านออกมาเสยี งสน่ั แลวทง้ั สามกเ็ งียบกริบลงในทนั ทีน้นั ไมม ใี ครปรปิ ากพูดคาํ
ใดอกี เพราะสายตาปรามของพรานใหญท ่ีจองบังคับมาใหสงบปากสงบคําไว เขาหนั ไปเหน็ แงซาย
ยืนน่งิ อยู กอ็ อกคาํ สง่ั โดยเร็ววา
“แงซาย แกคอยดแู ลนายใหญ และคุมบรเิ วณแคม ปทง้ั หมดไวจ นกวาฉนั จะกลบั มา แกรูด ี
อยแู ลว วา แกควรจะทําอยางไร”
“ครบั ผูกอง โปรดอยา กังวลทางน้”ี
อึดใจตอมา ทกุ คนนอกจากเชษฐากบั แงซาย กพ็ รวดออกมานอกกระโจม บุญคําแลน เขา
ไปควายามละวา ตกั ขา วสารในกระสอบใสเ ขาไปสองกระปอ งใหญๆ เหวยี่ งไรเฟล ขนึ้ บา กระชาก
มีดหมดลงอาคมอันยาวขนาดชวงแขนออกมาจากฝกไม แลว ยกขึน้ จบเหนือหวั พมึ พาํ สวดทอ งคาถา
สว นจันและเกดิ เตรยี มไตเ หนบ็ หลังไปหลายอนั รพนิ ทรก็กระโดดขนึ้ ไปยนื บนตอไม ประกาศกบั
พวกลูกหาบทก่ี ําลงั นง่ั จับกลมุ ตนื่ ตระหนกกันอยูเปน การอําพรางกลบเกลื่อนวา
“เสยมอี รบิ าดหมางกับพวกพเุ ตย ยอ งตามผหู ญงิ เขาไปในหมูบานเพยี งคนเดยี ว อาจเกดิ
อันตรายขน้ึ เราจะไปตามเสย กลบั มา ขอใหท กุ คนสงบเปนปกติอยใู นปางพกั ”
พวกลูกหาบทกุ คนเชอ่ื อยา งสนทิ ไมม ีใครระแวงสงสัยอะไรตอ ไป รพนิ ทรสงั่ ใหน ายเมย
จดั ยามเฝาดูแลแคม ป แลว พยกั หนา กับพรานของเขาซึ่งบัดน้ีเตรยี มพรอ ม พากันออกเดนิ นอก
บริเวณโดยเรว็ ไชยยันตกบั ดารินตามมาตดิ ๆ รวมเปนหา คน พรานใหญไมล มื ดึงมีดเดินปาเลมยาว
จากพวกลูกหาบคนหนึ่งตดิ มอื มาดว ย สว นไรเฟล สะพายไวกับไหล

ตําแหนง แรกท่เี ขาตรงไป กค็ อื หลงั พุมไมใ หญ ทเ่ี กดิ ชีบ้ อกวา เสย เดินลบั หายเขา มา แลว
ไดยนิ เสียงหวั เราะตอกระซิกกบั ผูหญงิ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1186

จากแสงไฟฉายทชี่ ว ยกันกราดสอ งไปรอบๆ พบวามรี อยเทาของเสย เดนิ ย่ําวนเวียนอยู
ตรงตําแหนง นนั้ เพียงคนเดยี วเทา นน้ั ...ไมม ีรอยเทาอื่นใดอีกเลย เกดิ ทรดุ ตัวลงนัง่ พจิ ารณารอย
เหลาน้นั ดว ยตาอันเหลือกลานมองหาไปรอบๆ พง แลวเงยหนา ขนึ้

“ใหเ จา หักคอซคิ รบั ! ผมไดย นิ เสยี งผหู ญงิ หลงั พุมไมน จ้ี รงิ ๆ และไอเ สยกย็ อ งมาตรงนี้
ดวย แตทาํ ไมไมมีรอยตนี ของผูหญงิ มีแตร อยของไอเสย คนเดยี ว”

“กเ็ พราะความจรงิ มันไมมผี หู ญงิ ทีไ่ หน มาอยตู รงหลังพมุ ไมน น้ี ะ ซิ มันถึงไดไ มม รี อย
ตนี ”

รพนิ ทรขัดขึน้ หาวๆ
“แลวทําไมเสย ถึงเขามาเดนิ วนเวียนอยตู รงนี้ มนั เปน ทเ่ี ดียวกบั ที่เกิดไดย นิ เสยี งผหู ญิง
พูดคยุ กบั เสย”
เสยี งไชยยันตก ระซบิ มาเบาทสี่ ดุ
จอมพรานไมต อบ เพราะไมร ูจ ะตอบอยางไรถูกเหมือนกนั ดารินเอ้อื มมอื มาตบไหลเกดิ ผู
นงั่ ตรวจรอยอยู แลว ดึงใหลุกข้นึ
“อยา มัวสงสัย คนหารอยผหู ญงิ คนนน้ั อยูเ ลย เกิดหฝู าดไปเองตะหาก ทีไ่ ดย นิ เสียงเสยพูด
กับใครอยหู ลงั พมุ ไมนี่ ความจรงิ มันมแี ตเ พียงวา พอออกจากบรเิ วณแคมป เสยกเ็ ดนิ มาตรงนี้เปน
แหงแรกเทา นนั้ ตอนทเี่ สยปลุกเกดิ ใหเดนิ มาอยยู ามแทน โดยบอกวาจะออกไปหาผหู ญิง เกิดก็ควร
จะรูสกึ ผิดปกติ และหามเขาไวแ ลว มอี ยา งหรอื ดกึ สงัดกลางปา ออกไปนอกบรเิ วณแคมปได
อยา งไรกนั คนเดยี ว มนั อันตรายสารพดั อยา ง เกิดกน็ าจะตองรูด ”ี
“โธ! นายหญงิ ครับ ผมไมเฉลียวคดิ อะไรเลยจนนดิ เดยี ก็รอู ยูวาแคมปเ ราใกลก บั หมบู าน
เพยี งแคน ้ี ไอเ สย กช็ าํ นาญทางดี หลบั ตาเดนิ ได แลว กร็ จู กั พวกพเุ ตยทกุ คน ใจของไอเสยมนั อยากจะ
ยองเขา ไปหานังนั่นทหี่ มบู านตง้ั แตเย็นแลว ผมก็ไมรูเ หมือนกันวา มันแกลงหลอกผมหรือเปลา ที่
บอกวานังยะขน่ิ มาดอมๆ เลยี บเคียงอยใู กลแคมปของเรา แตหผู มไดย นิ มนั พดู กนั หนุงหนงิ อยตู รง
หลังพุม ไมน ี่ ผมไมรมู ากอนวาพุเตยมนั กลายเปนบานผไี ปหมดแลว ถา รลู วงหนากค็ งไดฉ ดุ ไอเ สย
ไว ถึงมนั เองกเ็ หมือนกนั คงไมอุตรยิ องตามอผี ีดิบน่นั ไป เพราะไมรูตวั แทๆ ทเี ดยี ว ไอเ สยถงึ ถูกมัน
หลอกไป หา ลงตายหมดทัง้ หมูบานแบบน้ี ผมี ันแรงนกั ปานน้ไี อเ สย ถกู ลว งไสอ อกมาเสียแลวก็ไมรู
มนั คงรมุ กนิ กนั สนกุ ไป”
เกิดพดู เสียงเครือเหมอื นจะรองไห รพินทรต วาดมาเบาๆ
“ฉันบอกแกกค่ี ร้งั แลววาผสี างทไ่ี หนมี เรอ่ื งของเร่ืองกค็ อื เจาเสยคดิ ถึงผหู ญิงแอบหนเี ขา
ไปในหมบู า นเทานนั้ เอง เพราะไมรูวาพวกนน้ั ตายกนั หมดแลว ไมมผี สี างทไ่ี หนมนั มาหลอกเอาไป
หรอก เสย ไปเอง และท่หี ายไปยังไมก ลับก็อาจเปนเพราะหลงทางก็ได เรากาํ ลังจะไปตามอยเู ดยี๋ วน้ี
หยดุ พดู เร่อื งบา ๆ เสียที”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1187

คาํ พดู ของเขา อันทีจ่ รงิ ก็เปน การเจตนาโดยตรงเพื่อปลุกปลอบขวัญนายจา งท้ังสองที่รว ม
มาดวยเทา นนั้ แตไชยยันตก ับดารินก็ยอมตระหนกั ไดด ี อยา งไรกต็ าม ถงึ แมจะถูกครอบงาํ ดว ย
ความสยองขน ในปรากฏการณอ นั วิปรติ ผิดสามัญสักเพยี งไหน ท้งั สองกพ็ รอ มแลว ทจี่ ะเผชิญ และ
พสิ จู นออกไปใหร ชู ัดกับตา

บญุ คาํ กับจันเงยี บกรบิ ไมเอย คาํ ใด ภายหลังจากยนื สํารวจพจิ ารณารองรอยของเสย อยอู ึด
ใจ บญุ คําก็กาํ ขา วสารจากยามที่สะพายไหลออกมาพมึ พําเสกคาถา ซัดไปมารอบๆ พลางออกเดนิ นาํ
สาวรอยของเสยไปในทนั ที จันใชม ดี บากฟน ตนไมระไปเปน ลําดับ

รอยตนี ของเสย ปรากฏอยูตามพ้นื ที่จบั หนาไปดว ยฝนุ มองเหน็ ถนดั บา ยหนาเลาะลัดตัด
ปา แดงไปตามพมุ ไมซ่งึ เปน ทางตัดแยกไปมาดวยดานสตั วเลก็ ๆ ครัน้ แลว กเ็ ลียบชายเนนิ ลงสูบรเิ วณ
ไรซ ากอันรกราง รอยเหลาน้ันเบาบางรางเลอื นลงทกุ ขณะ อันเนอื่ งมาจากพื้นเริ่มแข็งขน้ึ และใน
ทส่ี ุดกอ็ ันตรธานหายไป เมอ่ื คณะตดิ ตามทุกคนพบตนเองยืนอยกู ลางไรลกู เดอื ยอันรกทบึ สูงทวม
หวั สลบั กบั ตน หญาขน

ทอ งฟา เหนอื ศรี ษะขณะน้มี ดื มิดเปนสีดาํ สนทิ เดอื นเสีย้ วแฝงตวั เขากลีบเมฆหนีหายไป
แลว ไมเห็นแมแ ตดาวสักดวงเดยี ว เสียงลมครางอูเหมอื นจะเกิดพายแุ ตไ กล แลว ก็ไดยนิ เสยี งเหมอื น
คนกูแวววๆู ตามลมมาจากทางละเมาะบรเิ วณทา ยดงไผ

“น่นั ไง เสียงเสย กระมงั ”
ไชยยนั ตรองบอกมาโดยเรว็ ขยับจะปอ งปากกรู บั ออกไป แตท นั ทนี ้ันเองรพนิ ทรก ็ควา
ขอมือไปเสียกอ น
“อยา ครบั ! ไมใ ชเ สยี งคนกหู รอก ถา ขนื กตู อบออกไป มนั จะกูขานมาอกี แลวเราก็จะหลง
เดนิ ตามเสยี งกผู ิดทศิ ผิดทางออกไปเลย”
ไชยยนั ตชะงกั ลงตามคําปรามของเขาทนั ที ตาสวา งวาวจองตามลาํ แสงไฟที่กวาดตดั กัน
ไปมา หมาหอนประสานเสยี งแซไ ปหมด ประหน่ึงวา จะดังมาจากรอบทิศ เย็นแสยงสะทอนเขาไป
ถงึ ขวั้ หวั ใจอยา งไรบอกไมถกู เสียงลึกลับที่จบั สาํ เนียงไมแนช ัดน้นั ดงั วโู วแ วว มาอกี คราวนีฟ้ งราว
กับจะเปน เสยี งคนกูตอบรับกนั เองเปนทอดๆ
พรานพ้นื เมอื งทงั้ สามคน ซ่ึงยนื หนาเครง อยใู นขณะน้ี ไมมใี ครสนใจกับสาํ เนียง
ประหลาดนนั้ จนั ใชม ดี ฟน ตนหญาขน แลว แหวกออกคน หารองรอยของเสย อยา งระมัดระวัง บญุ
คําแหงนหนา มองดูทอ งฟาอนั มืดมดิ พลางเอาขา วสารขวางสูงขึน้ ไป รพนิ ทรกบั เกดิ บุกสวบสาบ
แหวกพงไปอกี ดานหน่ึง แลวกก็ ลับออกมายืนเมม รมิ ฝป าก เขาคนไมพบเคา เงื่อนรอ งรอยใดๆ ของ
เสยในละแวกน้นั
“รอยของเสย หายไปไหน จากรอยเทา ครัง้ สดุ ทายทีเ่ ราตามมาบอกชัดวา เขาควรจะมาทาง
น้ีไมใ ชห รอื ?”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1188

ดารินกระซบิ ถามขนึ้ อยา งกระวนกระวายใจ
“ตามบุญคํามาเถอะครบั อยา ไปคาํ นงึ ถึงรอยเทาของมนั อยูเลย”
บญุ คาํ ผูดูเหมอื นจะแกกลาในเรื่องไสยศาสตร และความลี้ลบั อาเพศของปา ดงเหนอื กวา
ทกุ คนในคณะ บอกมาพรอ มกบั หวั เราะสาํ เนียงประหลาด กาวออกนาํ หนาตอ ไป ไชยยนั ตแ ละดา
รินเพง่ิ จะสงั เกตเหน็ ครัง้ น้ีเปน ครัง้ แรก ท่ีพรานใหญร พนิ ทรเปนฝายเดินตามหลังพรานเฒาของเขา
อยา งไวว างใจ เพราะรมู ือกนั มากอน
ท้งั หมดการนําของบญุ คาํ ไปอยา งเงียบสงบ ทา มกลางหวั ใจอันสน่ั ระทึก

ขณะนน้ั นาฬกิ าพรายนํา้ ทข่ี อ มอื ของไชยยนั ตบ อกเวลาสองนาฬกิ าตรง
บุญคาํ นําเลาะลดั มาถึงปากปาไผ อันจะนาํ เขา สูบรเิ วณหมบู านพุเตย บอกใหเ กดิ สง ไตม า
ให จุดสวา งโชนขึ้นถือชไู วใ นมอื ซา ย อีกหนงึ่ กซ็ ดั ขาวสารออกไปทั้งสองดา น แลว เดินเขาไปตาม
ทางน้ัน
อดึ ใจใหญต อ มา ระหวา งหนทางแคบเคย้ี วคดทต่ี ัดไปในระหวางดงไผท บึ สองฟากทาง
น้นั ดารนิ กบั ไชยยนั ตผ เู ดินกระชบั ปนลกู ซองในมือตามหลงั รพินทรอยู กพ็ ลันสําเหนยี กกับเสยี ง
ประหลาด ทแ่ี ววออกมาจากปาสองฟากทาง ครงั้ แรกมนั เปนเสยี งลมพดั ไมไหวครางซซู า ใกลๆ เขา
มา ครน้ั แลว กก็ ลายเปน สาํ เนียงรอ งครวญครางเหมือนคนทีต่ กอยใู นหว งทกุ ขทรมานใกลจ ะตาย
ปรากฏรอบดาน ไหห วน ประหน่ึงวามันจะดังมาจากหลงั พุม ไมใ กลๆ รอบตวั ทผ่ี านเขา ไปนัน่ เอง
“นอ ย! ไดยนิ อยางทฉี่ ันไดย ินหรือเปลา?”
อดตี นายทหารปน ใหญ กระซิบขางหูเพื่อนสาวผเู ดินอยเู คยี งขา ง
มือเยน็ เฉยี บของดารนิ เออื้ มมาจบั แขนไชยยันตบีบแนน กระซบิ ตอบ
“ไดย ิน เหมอื นคนกําลังจะตายสัก 20-30 คนครางขึ้นพรอมๆ กัน ไมก ส็ ง เสียงเหมือน
เปรตที่อดอยาก รอ งขอสว นบุญ...เธอไดย นิ ยังไง?”
“เหมอื นกนั ”
ทั้งสองเรง ฝเทาข้นึ ไปเดินขนาบพรานใหญ ผเู ดินตามบญุ คําไปอยา งสงบ กไ็ ดย นิ เสียง
แผว ตํ่าบอกมาส้นั ๆ วา
“เฉยไวค รบั ”
ทนั ใดน้ันเอง ทุกคนก็ตองสะดงุ สดุ ตวั เพราะเกดิ ผูเดนิ รงั้ ทายอยเู บ้ืองหลัง รอ งวากออก
มาสดุ เสยี ง กระโดดตบุ ตับอยกู ลางทางเดนิ ตา งหันขวบั สอ งไฟจบั ไปทรี่ า งของพรานพนื้ เมอื ง กเ็ หน็
เกดิ หนาขาวราวกบั ศพ ตาเหลือกลานกระโจนพรวดเขา มายนื ตวั ส่นั อยูก ลางวง คางกระทบกนั กราว
อาปากพูดแตฟ ง ไมเปนภาษา บญุ คาํ ก็ปราดเขามาตบฉาดเขา ใหท ห่ี นา แลว เขยา คอ
“ไอเ กิด เอ็งเปน อะไร?”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1189

เกดิ ช้โี บชเ้ี บไ ปทซ่ี ุม ไผร ิมทางดานหลัง กระหดื กระหอบเหมอื นปลาสําลกั นาํ้ ไชยยันต
กราดลาํ ไฟฉายไปยังตาํ แหนง ทีเ่ กดิ หลับหหู ลบั ตาชี้ แลว จบั นง่ิ อยทู ีส่ ิง่ หน่ึงบนพน้ื ดนิ รมิ ทางเดนิ มนั
ต้ังอยูบนกองใบไมแหง ลกั ษณะเหมอื นลกู ตาลหยี พอมองเห็นถนัด ดารินกแ็ ทบหลุดปากรอ ง
ออกมาดังๆ

วัตถุสีดําคลาํ้ น้ัน คือศรี ษะของมนษุ ยศรี ษะหนึ่งปราศจากรา ง ส่งิ ท่ดี คู รัง้ แรกเหมือนลูก
ตาลหยี ก็คอื เสนผมอนั เปนกระเซิงติดหนงั หัว นยั นตากบั จมกู กลวงลึกหายเขา ไป มแี ตห นังหมุ
กระดกู แหง มองเห็นฟน เขยบิ อา แสยะราวกับจะยม้ิ ใบหนานน้ั ต้งั สูแ สงไฟ

พรอ มกบั ภาพทีส่ ะทอ นเขา สจู กั ษุของทกุ คน กลิ่นเหม็นสางของศพตายซากก็โชยตลบ
จนทนแทบไมไ หว

“โธ! ไอร ยิ ําเกดิ เห็นหวั ศพแคน เ้ี องกร็ องปา แตกเสียแลว ”
บุญคําสบถลัน่ ออกมาอยา งเดอื ดดาล
เกิดยงั คงตาเหลือกอยเู ชนนนั้ อา ปากพะงาบๆ
“ลุงคํา มนั ไมใ ชหวั ศพเหน็ ตงั้ อยนู นั่ เฉยๆ นะซิ ปรอ๋ื ...”
“ทาํ ไม?”
“มันกลง้ิ ขลกุ ๆ ออกมาจากริมทางอกี ฟากหน่ึง พนั อยกู ับตนี ฉนั ทีแรกฉนั นกึ วา ลูก
มะขวดิ หลนจากตน กลิง้ มาถกู ตนี พอสองไฟดกู ห็ ันมาอา ปากแงบๆ ไลกดั ตีนฉนั ฉนั กเ็ ลยเตะมนั
กระเดน็ ไปโนน ใหรากเลือดลงแดง ตายโหงตายหา ซีเอา !”
วา แลว เกิดกย็ กขาขึ้นสอ งดกู ับไฟฉายอยา งขนลกุ ขนชัน
“เหลวไหล เกดิ แกมนั เดนิ ไมด ู ไปสะดดุ มนั เขา เองตะหาก แถวน้ีศพมนั ถกู ท้งิ เกล่อื นไป
หมด ไป! ไปเดนิ กลางนน่ั ”
พรานใหญบอกมาตาํ่ ๆ ผลักหวั เกดิ ผูประสาทไมม่นั คงนกั ใหเ ขาไปเดนิ อยูต รงกลาง แลว
ตบไหลบ ญุ คาํ ชไ้ี ปทางทายแถว
“เอาละ ฉนั จะเดนิ นําขางหนา เอง บญุ คาํ ไปคมุ อยูขางหลงั ”
พรานเฒา มองดูเขาอยางเปน หว ง
“ระวังนะครับ นาย”
“เอาเถดิ นา ไมต องหวงหรอก”
บุญคํากับจัน ถอยลงไปเดินปด หลังอยูทายขบวน สวนเจาเกิด ซงึ่ บัดน้ขี วญั เสยี เตม็ ที ตัว
สั่นเทาอยูตรงกลางระหวางดารนิ และไชยยนั ต รพินทรย ืนตระหงานนงิ่ อยเู บอื้ งหนา ของทุกคนเปน
หวั แถวแทนบญุ คาํ ไมมีใครเดาถูกวาเขากําลังทําอะไรอยู ในขณะทส่ี งบนง่ิ ราวกับรปู ปน นั้น อึดใจ
ตอ มาก็เริม่ กาวสวบๆ นาํ ลิว่ ไปเบื้องหนา

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1190

พายุเริม่ พดั แรงขนึ้ ทกุ ขณะ เมือ่ ใกลเขตหมบู า นเขา มา...เสียงกง่ิ ไมใบไรเ สียดสกี ระทบกัน
ดังย่ิงขน้ึ สําเนียงทสี่ ดับเปน เสียงครางหายไปแตก ลายเปน เสยี งคลายๆ คนซุบซบิ พดู จากนั ดงั แทรก
อยูทุกสมุ ทุมพมุ พฤกษ บางขณะกม็ เี สยี งแสกสากอยใู นพงรกริมทาง ราวกบั คนเดนิ แหวกพุม ไมตาม
ติดมาทุกระยะ ดารนิ ขนลกุ เกรียวตลอดเวลา หลอนขยับปน ในมือข้ึนหลายคร้งั ต้งั ทาจะระเบดิ
กระสุนกราดออกไป แตไ ชยยันตจับมือไวป รามโดยอาการใหส งบ หญิงสาวพยายามสํารวมสติมน่ั
ตอสูกับความหวาดกลวั ท่ีกาํ ลงั ทวปี ระดงั ขนึ้ มาบีบหวั ใจในขณะน้ี แทบจะไมแ นใจวาขณะน้ี
สิง่ แวดลอ มทีเ่ ผชญิ อยู มันเปน ความจรงิ หรอื ความฝน !

เสยี งฝเทาของท้งั หกคน ทแี่ มจ ะเดินยองกนั ไปอยา งแผว เบาท่สี ดุ กป็ รากฏเสยี งดงั คึกๆ
สะทอนไปในความเงียบ และดูเหมือนจะกงั วานหลอกลอ กันอยูไปมาไมมที ่ีสิ้นสดุ ประเด๋ยี วมันไป
ดงั อยเู บ้อื งหนา ประเดยี๋ วกลบั ไปดงั อยเู บอื้ งหลงั ดารนิ เหลยี วชําเลอื งมาทางเบอ้ื งหลงั กเ็ หน็ บุญคํา
ซดั ขาวสารเสกของแกออกสองฟากทางเปนระยะ ปากกท็ อ งบนคาถาอยงู มึ งํา จะเปน ดว ยอปุ าทาน
หรอื อะไรก็ตามที หญิงสาวสงั เกตเห็นเงาตะคุมๆ สองฝง ทางทผี่ า นไป เหมอื นมีคนมายนื เรยี งราย
จับกลมุ กันอยู ครั้นสาดไฟจบั เขา ไป มนั ก็อันตรธานหายไปกลายเปนก่ิงกา นของใบไมแ ละจอม
ปลวก รพนิ ทรค งนําหนา ไปดว ยอาการปกติ

เล้ยี วออ มตน ตะครอ ใหญ อนั เปน ทางสองสายมาบรรจบกนั ตรงทีม่ เี กวยี นหกั เลมหนงึ่
จอดอยูรมิ ทาง พรานใหญผเู ดินนําอยเู บ้ืองหนา หยดุ ชะงกั กึกลงอีกคร้งั

เบือ้ งหนา ของเขา หางประมาณ 14-16 กา ว เจา กอนลูกตาลหยีสีคล้ําๆ ปรากฏต้ังเดน ดัก
หนา ขวางอยกู ลางทาง ปรากฏชัดอยูทา มกลางแสงไฟที่พงุ จาออกไป ดารนิ หวั ใจแทบหยุดเตนลงใน
บัดนั้น หลอ นจาํ ไดอยา งถนดั ตา มนั เปน ศรี ษะอันเดียวกบั ทีพ่ บมาแลว เมอื่ ครใู หญน่เี อง!

ไชยยนั ตเผน วบู เดียวขน้ึ มายนื เคยี งขางรพนิ ทร เบิกตาแทบถลนจอ งไปยังหวั อสุภนน้ั
บัดนี้ลมพัดหวนแรงลงต่ํา เปา ใบไมต ามพนื้ ดนิ ปลิวกระจายฟงุ ขึ้น ศรี ษะอันนา เกลยี ดนา กลวั เบอ้ื ง
หนา เคลอ่ื นไหวกลิ้งขลุกขลิกอยูกบั พน้ื ราวกบั มีชวี ติ

“ใหต ายดับไปเดี๋ยวนเี้ ถอะ ไอหวั ผเี ม่อื ตะกน้ี ีน้ น่ี า มนั มาดกั หนา เราอกี แลว !”
ไชยยนั ตกดั ฟน ผรุสวาทออกมา
รพนิ ทรไ มเอย คําใดทงั้ สน้ิ นอกจากหวั เราะหๆึ อยใู นลาํ คอ ขยบั มดี เดนิ ปาในมือ ปร่ีเขา
ไปท่ีศีรษะนนั้ ดว ยอาการอันเยือกเยน็ มน่ั คงประมาณสามส่ีกาว กอ นจะถึง มนั ก็กลง้ิ ขลกุ ๆ ไปตาม
ทางเดิน หางเขาออกไปอกี จะเปนจากกระแสลมแรงทพี่ ัดมาจากเบ้อื งหลังของเขาหรืออะไรกส็ ดุ ที่
จะบอกได ในที่สุด มนั กก็ ลง้ิ ไปตดิ โคนกอไผรมิ ทาง แยกเขยี้ วขาว เสนผมเปนกระเซงิ ถูกลมพดั เขา
มาใกล รพินทรต วัดมดี ฟน ฉวั ะลงไปที่ศีรษะอนั นาสะพรึงกลัวนั้น มนั กระเดน็ ตามแรงฟน หายเขา
ไปในพงรก
ปรากฏเสยี งรอ ง ‘โอย !’ ดังกอ งขนึ้ ครัง้ หนึง่ ทันทีทค่ี มมดี หวดฉับลงไป แลว ก็กลายเปน
เสยี งรอ งครางอยเู บาๆ ไชยยันตส บถลั่นออกมาอยางบา ดีเดือด ฉายไฟตามศรี ษะนนั้ เขา ไปในพงรก

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1191

พอจับเปาไดถ นดั เหน็ มนั กลิ้งอยูใตซมุ ไมก ็กระหนํา่ ลกู ซองออกไปเสยี งสน่นั ปา กระสนุ ลกู ปราย
ท้งั เกาเมด็ รวมกลมุ เขา ไประเบิดหวั อันปราศจากรางกระจายออกเปนเส่ียง เห็นแตเ ศษปอยผมหอย
รงุ รง่ิ ติดอยกู บั กงิ่ ไม

“พอบาเลือดข้ึนมามัง่ แลว เอามนั รพินทร! เสอื ชาง โขมด แรดกร็ บกบั มนั มาแลว คืนนี้
รบกับผดี ูสกั ทีเปนไรเปน กันลูกปน น่แี หละดีนัก ดซู วิ าผีมันจะทานไปไดไ หม บุญคาํ อยามวั แตเ อา
ขา วสารสาดอยเู ลย ลูกปน ดกี วา...เห็นมันอยทู ี่ไหน เอาลูกปน กรอกเขา ไป เอา ! พวกมงึ แนจ รงิ โผล
ออกมา”

อดีตนายทหารปนใหญตะโกนเอ็ดตะโรไปในความเงียบ ระเบิดกระสุนกกึ กอ งกมั ปนาท
ขน้ึ อีกนดั หน่งึ เขา ไปในพุม ไมริมทาง ใบไมข าดกระจายปลิววอน

ดารนิ ยืนตะลึงตวั แข็ง ดว ยอาํ นาจของความหวาดกลวั สยดสยองตอเหตกุ ารณพองขน ก็
พลันไดส ติขน้ึ มาในบดั น้ัน มหิทธฤิ ทธ์ิของเสียงปน ชว ยขบั ไลความขวญั หนดี ีฝอ และเพ่มิ พลงั ใจให
ไดอ ยางประหลาด และมันกไ็ ดผลจรงิ ทนั ทีท่ไี ชยยันตเ ปดฉากอาละวาดขน้ึ สิ่งอนั นา สะพรงึ กลัว
รอบดานกด็ เู หมือนจะถกู ทําลายไปหมดสน้ิ แมกระทงั่ เสียงหมาปาท่ีหอนเยือกอยใู นขณะนก้ี ็เงียบ
หายไปเปนปลดิ ท้งิ

บุญคําเดนิ โคลงหัวเขามา บน พํา
“นายทหารทําเสยี พธิ เี สยี แลว บญุ คาํ อุตสา หส ะกดตะลอมมาอยางดี แตแรกหมายจะให
พวกนายดูอะไรแปลกๆ ทไี่ มเคยเหน็ แลวกจ็ ะเอาคาถาปราบผดี บิ ของอียะขิ่นใหได จะเอาไวเ ลีย้ ง
เลน นายทหารเลน เอาดนิ ปนขบั มันอยา งน้ี มนั กเ็ ปดหมดเทา นัน้ ไมไดเ ห็นอะไรกนั แลวคราวน”ี้
ไชยยนั ตอา ปากคา ง งงไปหมด
“หมายความวา ยงั ไงกนั น่ี ฉนั ไมเ ขาใจ”
รพินทรเ ออ้ื มมือมาจับแขนนกั ผจญภยั หนมุ ชาวกรุงไว
“บุญคาํ ชาํ นาญมากครับในทางภตู ผีปศาจ แกเคยเปนหมอผี แกเขา มากระซบิ บอกผมแต
แรกแลววา แกจะเขา มาผกู วญิ ญาณของกะเหรย่ี งสาวทช่ี อ่ื ยะขนิ่ ลกู สาวตาผาเอิงหวั หนาบา นทน่ี ใี่ ห
ได แกวา ผขี องนังน่ันแรงมากถึงขนาดไปลอ เอาเสย ออกมาจากปางพกั ได ขอรองใหผมปฏิบัตติ าม
แกอยางสงบ นนั่ กค็ ือตามแกมาเงยี บๆ อยากระโตกกระตากอะไรขึ้น ไมวา พวกปศ าจในหมูบานนี้
จะสําแดงฤทธข์ิ ้นึ เพียงใด แกรบั รองวา พวกเราจะไมมใี ครเปน อันตราย แลว กจ็ ะมโี อกาสไดเ ห็น
อะไรพสิ ดารชนดิ ท่ไี มเ ชือ่ สายตาทีเดยี ว ทนี ีค้ ุณไชยยนั ตย งิ ปน ออกไป พวกหมอผเี ขาถอื วาดินปน
หรอื ดินดาํ เปนของอาถรรพณทีข่ บั ไลภ ตู ผปี ศ าจอยูแลว ทาํ ใหมันหนไี ปหมด พธิ ที ี่แกเตรียมไวก็
พลอยลมเหลวไปดว ย”
“ง้นั เหรอ?”
ไชยยนั ตร องล่นั ออกมา เต็มไปดวยความพศิ วงเหลือทจ่ี ะกลาว

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1192

“ก็ไมบอกใหร กู อ นน่ีนา วา ไอส ่งิ นา ขนลุกท่ีมันแผว พานเขา มาใหเ ราเห็นนน่ี ะ มนั อาจ
เปนอํานาจทางไสยเวทของบุญคําทีท่ าทายปลกุ มนั ขึ้นมา นาเสยี ดายเหลอื เกิน ถารเู สยี แตท ีแรกกจ็ ะ
สะกดใจรออยจู นถึงทสี่ ุดทเี ดยี ว แตอะไรกช็ า งเถอะ สง่ิ สาํ คญั ที่สดุ ในขณะน้ีก็คือเสย เราตองการตัว
เขากลบั คืนมาอยางปลอดภยั ทสี่ ุด”

“ไอเ สย ไมไดไ ปไหนหรอกครบั มนั นอนอยูในเรอื นอยี ะข่นิ นั่นแหละ ถา ไมพบ บญุ คาํ
ใหตัดหัว”

พรานเฒาแหง เขาอมึ ครึมบอกมาปนหวั เราะหๆึ ถม ใบกระทอมออกจากปาก
ไชยยนั ตห นั ขวบั ไปจองหนา รพนิ ทร
“จริงหรอื รพนิ ทร? ”
“ผมยงั ไมท ราบเหมอื นกนั ครบั ผมเองก็มคี วามรสู กึ ไมผิดอะไรกบั คุณไชยยันตห รอื
คณุ หญิงนั่นแหละ ท่พี ูดอะไรใหฟ ง เมื่อตะกี้น้ี กเ็ พยี งแตเ อาถอ ยคําบอกเลา ของบุญคํามาเลาตอ ใหฟ ง
เทาน้ัน ผมก็ตอ งการดูเหมอื นกันถึงไดย อมใหบุญคํานํามา ความจรงิ ถา คณุ ไชยยนั ตไ มใ จเรว็ ดว นยิง
ปนข้นึ เสียกอ น ผมก็อยากดอู ยูวา บุญคําจะทําอะไรใหเห็นไดจ ริงตามคําพูดหรือไม”
“เห็นอะไร?”
ดารินกบั ไชยยนั ตถ ามมาเปนเสียงเดยี วกัน
“เหน็ หมูบานพุเตย ท่เี รารเู หน็ มากับตนแลววา รา งและเตม็ ไปดว ยศพ กลบั สภาพเหมอื นมี
คนอยูอ ยางเดมิ นะซคี รบั บญุ คาํ รับรองวา จะเรยี กยะขนิ่ ออกมาใหเ หน็ ในลักษณะทย่ี ังสาวสดและ
สวยเหมอื นเดมิ ทกุ อยาง จะใหเ ตน ระบาํ ใหด ูดว ย”
ไชยยนั ตอ าปากคา งไปอีกครง้ั ครางออกมา
“ถึงงั้นเชียวเหรอ แลวทําไมไมบ อกใหฉ ันรูลวงหนา ฉันกต็ อ งการเหน็ สิ่งมหัศจรรยท ว่ี าน่ี
เหมอื นกนั ”
“นายทหารยิงปนขึ้นแบบนี้ กร็ ูแลวรูรอดดเี หมือนกนั ครับ”
บญุ คาํ วา ปนหวั เราะหาวๆ อยูใ นลาํ คอเชน เดมิ
“หาไมบ ุญคําก็ไมแ นใจเหมอื นกนั วา พวกเราท่มี าดว ยกนั จะสะกดใจมีสตมิ ่ันคงไดแค
ไหน พลาดพลงั้ ยงั ไงจะยงุ กนั ใหญ ใจบุญคํานะ อยากจะมากบั พรานใหญเพียงสองคนเทา นนั้ ไอเ กดิ
กข็ ีข้ นึ้ ไปอยบู นขมองเสียแลว นายหญงิ แมจ ะเกง กลา สักขนาดไหนก็เปนผูหญงิ คงทนเหน็ อะไรท่ี
มันหวาดเสยี วนากลัวเกนิ ไปไมไดแ น ใครไมมน่ั คงพอ ระงบั ใจไวไ มอ ยู กถ็ ึงจับไขห วั โกรนทเี ดยี ว
แหละ ขนาดเหน็ มนั แผลงฤทธิ์นิดเดยี วเมอื่ ตะก้นี ายทหารยงั ทนไมไ หว เอาปน ยงิ แลว เลย ความจรงิ
ถาสงบใจดูมันเฉยๆ มนั จะเขามาแตะตอ งทาํ อะไรพวกเราไมไดเ ลย นอกจากจะหลอกหลอน
เทา น้นั ”
“ถา งนั้ มันเปนความผิดของฉนั ท่ใี จเรว็ ไปหนอ ย นาเสียดายเหลอื เกนิ ทฉ่ี ันทําลายพธิ ีของ
บญุ คาํ เสยี เพราะรูเทาไมถ ึงการณ ฉนั อาจเปนคนข้ีขลาดเกินไปหนอยกไ็ ด”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1193

“ถา เธอไมยงิ เม่อื ตะกนี้ ี้ ฉนั กย็ งิ ”
ดารินแอบกระซบิ เสยี งสนั่ กบั เพือ่ นชาย กอนทีจ่ ะมา หลอ นมีความกลาหาญเด็ดเด่ยี ว
พอท่จี ะพสิ ูจน และเผชิญหนา กับสิ่งอันลล้ี บั นาสะพรึงกลัวนีไ้ ด แตย ามนี้หลอ นไมม ีความรูสกึ ชนิด
นั้นเหลืออยูอีกเลย และไมเ สยี ดายแมแตน ิดเดียวในขอ ท่วี า จะไมไดเ หน็ สิง่ อันพิสดารทีห่ ลอ นเคย
ตองการอยากเห็นชัดออกไปกับตา กลบั นกึ ภาวนาขออยา ใหเ หน็ อะไรอกี เลย หลอ นไมแ นใจ
เหมอื นกนั วาจะทนตอ เหตุการณไดเ พียงไหน
จนั ผูสงบนิ่งมาตลอดเวลากเ็ อยขึน้ วา
“ปา นนี้นายใหญท ่แี คมปค งจะไดย ินเสยี งปน คงตกใจวาเกดิ อะไรขน้ึ ”
“ไมเ ปนไรหรอก สองนัดเทา นน้ั อยา งมากก็นึกวาเรายิงสตั วอะไร”
หญงิ สาววา ไชยยนั ตหันไปพยักหนา กับพรานใหญ
“รบี ไปเถอะ ผมเปนหว งเสย จนบอกไมถ ูกแลว อยากจะเหน็ ใหช ดั ออกไปวาเสย อยูท่ี
เรอื นของผาเองิ อยางทบี่ ญุ คําวา จริงแคไหน และอยใู นลกั ษณะอยางไร”

รพนิ ทรเ คลื่อนนําตอ โดยเรว็ ไมมีสิง่ ใดกระโตกกระตากอกี ทงั้ สน้ิ นอกจากเสยี งลมที่พดั
แรงปะทะกิง่ ไผค รางหวือหวา ครเู ดยี วก็ถงึ ปากทางตะเคยี นคู แลเห็นหมบู านรางพเุ ตยยนื ตัวเงยี บ
สงัดอยูทา มกลางแสงไฟฉาย ดารินตวั เยน็ เฉียบขึ้นอีกครง้ั เมือ่ มองเหน็ ลกั ษณะของบา นเรือนรางนา
กลัวเหลานน้ั จนั กับเกดิ ครางห่ึมอยูใ นลําคอ ไชยยนั ตทาํ จมูกฟดุ ฟด แลว ควกั บุหรีอ่ อกมาจดุ สูบ เขา
รูสกึ วา กลิน่ ซากศพทีโ่ ชยมาแตะจมูกในครง้ั นี้ เหน็ รนุ แรงยง่ิ กวา เมอื่ คราวทเ่ี ขามากบั รพินทรต อน
หัวค่ําเสยี อกี

ทันทีนัน้ เอง พรานใหญผ สู าวเทาปราดๆ นําหนาไปกห็ ยดุ ยนื นงิ่ อยกู บั ทอี่ กี คํารบหนง่ึ
ไชยยนั ตข ยับปากจะถามก็ชะงักคา งตดิ อยแู คค อน่นั เอง เพราะสายตาของตนเองใหคาํ ตอบดอี ยแู ลว

ที่แครใ ตตนพกิ ุลกลางลาน ทั้งเขาและรพนิ ทรย อ มจะจําไดดวี าตาํ แหนง นี้ ตา งไดพบศพ
หนึ่งหออยูในเสื่อตอกตั้งอยู และเขาเองนน่ั แหละเปน คนเอาปากกระบอกปนกระทุง ศพทถ่ี ูกมว นอยู
ในเสื่อกลงิ้ ตกลงกบั พื้น และซากเปดเผยออกมาใหเห็น ทวา บัดนมี้ ันเหลือไวแ ตเ พียงเสอ่ื ท่ีหอ
เทานั้น ศพนน้ั อนั ตรธานหายไปเสียแลว

ท้งั สองหนั มามองดูตากันเอง ในขณะทีค่ นอื่นๆ ไมเขาใจความหมาย รพนิ ทรก ดั ริมฝปาก
สอ งไฟไปยงั บริเวณลานและใตถุนเรือนทเี่ คยเหน็ หอศพลกั ษณะเดยี วกนั ต้งั ทิง้ อยูกลาดเกลื่อน

ไมม ีศพใดเหลอื ท้งิ ไวใ หเหน็ เลยแมแ ตเ พยี งศพเดยี ว นอกจากเสื่อท่ีถกู คลีค่ ลายออก ราว
กบั วา อสภุ ตายซากเหลา น้ันกลับมวี ิญญาณลกุ ขึน้ เดินไปเสียแลว!

ไชยยนั ตยกมอื ขย้ตี าแรงๆ แลว มองจอ งไปอกี ครงั้
“น่ีถา กลับไปกรุงเทพ และไปเลา ใหใครฟง ในส่งิ ท่เี หน็ อยนู ี่ ใครเขาจะเชื่อมัง่ ไหมน”่ี
เสียงไชยยันตพ มึ พาํ เหมือนจะรําพึงกับตัวเอง จบั แขนรพนิ ทรบบี แนน

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1194

ดารินสังเกตอาการของทัง้ สองอยแู ลว บางส่งิ บางอยา งทาํ ใหห ลอ นเอะใจ กา วเขามายนื
เคียง

“อะไรหรอื ?”
พรานใหญสะกิดไชยยันตไว นกั ผจญภัยชาวกรงุ ไหวทนั ในอาการปรามของเขา กก็ ลบ
เกลื่อนมาวา
“เปลา ! ไปท่ีเรอื นผาเอิงกันเถอะ”

ท้งั หมดเดนิ รวมกลมุ เปนขบวนกราดไฟฉายไปรอบดา น แลว พากนั เดินตัดลานผานไป
ตามเรือนกะเหร่ียงรา งเหลา น้นั โดยมงุ ไปยงั เรือนใหญ อันเคยเปน เรือนอาศยั ของผาเองิ หวั หนา บาน
ทามกลางกลิน่ สาบสางที่โชยตลบอบอวลจนแทบสําลกั พายุคงพัดแรงและหมนุ วนผดิ วิกลอยู
เชน นน้ั หอบเอาเศษใบไมแ ละแฝกมุงหลงั คาปลิววอน แตละเรือนทเี่ ดินผานไป มที ีทา เหมือนจะ
ถลม พงั ลงมาใสไหวอยพู ะเยบิ พะยาบ อึดใจตอ มาตา งก็มาถึงท่ีหมายตาํ แหนงซง่ึ รพินทรแ ละไชย
ยันตมากอ นแลวตอนหวั คํา่

บนั ไดสูงชนั แบบเรอื นกะเหรี่ยงทัว่ ไป ทไ่ี ชยยนั ตเ หน็ ทอดลงมา และรพนิ ทรเคยอาศัยไต
ขนึ้ ไปนน้ั บดั น้มี นั ถกู ชักขึน้ ไปเกบ็ ไวบนชานเรือนเสยี แลว! ระหวางทพ่ี รานใหญสะอกึ คอแขง็ ไชย
ยันตแทบจะคล่ังตายไปดว ยความขนพองสยองเกลา

“ใหม นั ไดยงั งซ้ี ิ พวก เดด็ แท! !”
อดตี นายพนั ตรตี ะโกนลนั่ ขนึ้ ทา มกลางความเงยี บ ดารินหันขวบั ไปทางไชยยนั ตอ ยาง
สงสัย ถามเสยี งกระเสา
“ทําไมอกี ละ ไชยยนั ต?”
“เหน็ บนั ไดนนั่ ไหม?”
เขาบยุ ปากไปยังบันไดท่ขี ึ้นไปตงั้ อยูบนชานเรอื น แยกเข้ียว
“ตอนท่ีฉนั มากบั รพินทร มนั ยังทอดลงมาถงึ พ้ืนอยดู ีๆ เด๋ียวนี้มนั ถกู ชกั ขึ้นไปเก็บไวบ น
นน้ั เสยี แลว”
ดารนิ หลุดปากอะไรออกมาคําหนึ่ง รพินทรห ันไปทางจนั ออกคําสัง่ หาวๆ วา
“จัน ปน เสาขน้ึ ไป หยอนบนั ไดลงมา”
จนั ผมู คี วามกลา หาญกวาเกดิ ไมพดู คาํ ใด สะบดั ไรเฟล ทีส่ ะพายไหลแ ละมดี ในมือสงไป
ใหบญุ คาํ ชว ยถอื ปราดตรงไปทีเ่ สาตนหนงึ่ ทค่ี า้ํ ยนั บรเิ วณนอกชานไว สงู ประมาณ 5 เมตร ไตเ ดยี ะ
ข้นึ ไปอยางคลอ งแคลว โดยมีคนขางลางคอยฉายไฟสองให ช่ัวอดึ ใจเดยี วก็ปนขน้ึ ไปบนชานเรอื น
ได ลากบนั ไดหยอ นลงมาใหโดยมีเกดิ เปน ผูคอยรบั พอหยอ นบนั ไดเสรจ็ ตนเองกก็ า วนําลวงหนา
เขา ไปในหอง

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1195

เบ้อื งลา ง รพินทรไ ตนาํ ขน้ึ ไปกอ น ถัดมากไ็ ชยยนั ต ดารนิ เกดิ และบญุ คาํ เปน คนปด ทาย
แตแ ลว ทนั ทีนน้ั เอง กอ นทร่ี พินทรผ ปู น นาํ ขึน้ ไปยังไมท นั จะถงึ ขน้ั สดุ ทาย ทุกคนกต็ องสะดุงเฮือก
ขนึ้ สุดตัว เสียงรอ งแหลมกรดี ชนดิ หนึ่งดังข้ึนชนิดกระเจงิ ขวญั ทามกลางความเงยี บสงัดและพรอม
กับเสยี งนน้ั กเ็ ปน เสียงรองโวยวายไมเปนภาษาของจนั

“โอย ! นาย ชวยดวย!!”
ตมู เดียว รพนิ ทร ไพรวัลย เผน จากกลางบนั ไดถึงชานเรอื น แลวถลาปราดเปน ลูกธนพู ุง
เขา ไปในหอง อนั เปนตําแหนง ทีม่ าของเสียงนั้น ใครตอใครทอี่ ยูเบอื้ งหลังก็กระโจนตามเขาข้นึ มา
ดวยชนิดเรือนเกา ๆ แทบจะถลม ทลายลง มันเปนเส้ียวของวนิ าทที ่ีไมม ีใครสามารถทํานายเหตกุ ารณ
อยา งใดไดถกู
จากเงาสลวั คลมุ เครือของหองนัน้ รพินทรช ะงักตะลงึ ไปช่ัวพริบตาท่ีจกั ษภุ าพของเขารับ
ภาพได
รา งของจนั นอนหงายดิ้นกระแดว อยกู ลางพน้ื หอง อีกรางหน่งึ ครอ มทับอยูบนหนาอก
เสน ผมยาวคลมุ ปกหนา ขยมุ มือทัง้ สองเคนคอพรานพน้ื เมืองของเขาอยอู ยา งดรุ า ยกระหายเลอื ด
หนา ดวงนนั้ เงยวับข้ึนทนั ทที เ่ี ขาโผลเ ขาไป แสงเรืองประหลาดชนดิ หน่งึ ราวกับฟอสฟอรัสในทีม่ ดื
น้ัน สองใหเหน็ หนาอยางถนัดตา
มนั เปน ใบหนา อนั สะสวย แตเปย มไปดวยความนา สะพรงึ กลัวของสตรีสาวนางหน่งึ ตา
ทั้งสองลุกวาวราวกบั ไฟ รมิ ฝปากแสยะเหน็ เขย้ี วขาว อกเปลาเปลือยเหน็ ถนั ตระหงานเตง ต้งั ชูชนั
ทงั้ คู มเี สน ผมคลุมลงมาบงั ไว กาํ ลังจองเหมอื นจะกระโจนเขา ใสเขา...ยะขนิ่ !!
แวบเดยี วทเ่ี หน็ เทาของจอมพรานกเ็ หวย่ี งโครมออกสดุ แรงเกดิ เสียงรองเทา เดนิ ปา
สมั ผัสกับอะไรชนิดหน่งึ ดังสนัน่ รางน้ันกระเดน็ หลดุ ออกไปจากอกของจัน แลว เผน ผางขึ้นอยา ง
รวดเร็ว โจนเขา ใสเขาราวกบั เสือ
รพินทรเ บย่ี งฉาก ปาดแขนออกไปสกดั พอขยมุ จบั ไดก พ็ ลกิ ตวั ฟาดหงายตึงลงกับพน้ื จน
เรือนสะทา น เขาพุงตวั เขา รวบไวด ว ยพลงั ที่มอี ยูท้งั หมด และดว ยชน้ั เชงิ ของยวิ ยดิ สูล็อกแขนไขว
ไปเบ้ืองหลงั สมั ผัสขณะทีก่ ระทบกนั คลกุ คลีใกลช ดิ มนั บอกไดช ัดวานเ่ี ปน เนอ้ื หนังมังสาของ
มนุษย แตเ รย่ี วแรงรา ยกาจ มนั สะบัดดน้ิ รนและสงเสยี งแหลมอยูกรด๊ี กองไปท้ังเรอื น จังหวะอนั
ชลุ มนุ นีใ้ ครตอ ใครก็เผนเขา มาถงึ พรอมกับแสงไฟท่ีสาดจา
รพนิ ทรพบกบั ความอัศจรรยใ จไปอีกครง้ั รา งทก่ี าํ ลังดิ้นสะบัดเรา ๆ อยูในการจบั มดั ของ
เขาในขณะน้ี เมือ่ ปรากฏชดั อยูใ นแสงไฟฉายท่ีรมุ สาดประดังเขา มา มนั คือรา งของเจา เสย พราน
ของเขานน่ั เอง เวน ไวแ ตวามนั แผดเสยี งรองแหลม...เปน เสียงกรดี ของผหู ญิง!!
“เสย !”
ทกุ คนรองออกมาเปนเสยี งเดยี วกนั
“เรว็ คุณไชยยนั ต น็อกมนั ใหสลบกันไปกอ น!!”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1196

พรานใหญตะโกนสดุ เสียง ขณะทล่ี ็อกแขนเสน จนอกแอนอยูดา นหลัง ใบหนาของเสย
ในขณะน้ี ไมม ใี ครจาํ ไดเ ลย เวนไวแ ตจ ะจําจากรปู รา งลกั ษณะเทาน้นั มันเปน ทรงหนาบดู เบยี้ วนา
กลัวทไี่ มเคยมใี ครเห็นมากอน ตาท้งั สองกลอกกลบั ปะหลับปะเหลือก แลบลิ้นปลนิ้ ตา และแผดรอง
กร๊ีดๆ อยเู ชนนน้ั ไชยยันตโ จนผางเขามางา งหมดั ขน้ึ สดุ ลา หมายยงิ เขากระโดงคางกะใหหลับไป
เลย แตบญุ คาํ กระชากแขนไวก อ นรองเรว็ ปร๋ือ

“อยา นายทหาร ไมมีประโยชน บญุ คาํ เอง”
พรานเฒา แหงเขาอมึ ครมึ ดงึ ไชยยนั ตห างออกไป ลวงมอื ควาเรยี วไผเ ล็กๆ ออกมาจาก
ยามละวายกขน้ึ เสก แลวฟาดเบาๆ ไปทแ่ี สกหนาของเสย ซึ่งกาํ ลงั บดิ ตวั ด้นิ หวดี เปน ผหู ญิงอยูนน้ั
ใบหนาอนั กลอกกลงิ้ ผดิ มนษุ ยม นา ตาเหลอื กคา ง สงเสียงหวดี แหลมยาวออกมาเปนครั้ง
สดุ ทาย แลว คอออ นพับลงในออมแขนของรพนิ ทรไ ปในบัดน้นั
เขาคอยๆ ผอนรา งของเสย ลงนอนราบกบั พนื้ ทกุ คนยืนรายลอมตะลึงงนั ไปช่วั ขณะ บดั นี้
จันคอ ยๆ ยนั กายลุกขนึ้ มาไดแ ลว ใบหนาขาวซดี ปราศจากสีเลือดอยา งอกสนั่ ขวัญแขวน เดนิ เอามือ
กุมคอหอยเขามาพิจารณาดูรา งของเสย ดว ยดวงตาเบกิ โพลง ครางออกมาเสยี งส่นั
“ไอเ สย หรอกหรอื น่ี มันไปยงั ไงมายงั ไง...เม่อื กี้น้ที ม่ี ันเขามาบีบคอผม มนั ไมใ ชไ อเ สย”
รพินทรย กมอื ข้นึ ลบู ใบหนา กลํา้ กลืนอะไรชนดิ หน่งึ ลงคอ ถามแหบๆ
“ไมใชเสยแลว จะเปนใคร กเ็ ห็นอยทู นโทน แ่ี ลว”
จนั ตาเหลอื ก รมิ ฝป ากสั่น
“ไมใชไอเ สย แนๆ ครบั ผมเหน็ หนามันชัดกับตา อยี ะขนิ่ !...มนั แนๆ พอผมเดินผา นประตู
หอ งเขามามนั แอบอยูรมิ ประตู ปะทะผมลมลงแลวโจนครอมอก บบี คอ สาบานใหตกนรกไปเดยี๋ วน้ี
เถิด ไมใ ชไอเ สย ”
“เมื่อตะกี้นต้ี อนที่คณุ จบั แขนลอ็ กไว บอกใหผมเขา มานอ็ กนะ ผมกม็ องวา ไมใชห นา เสย
เหมอื นกนั ”
ไชยยนั ตพูดเร็วปรอ๋ื อีกคน
ดารนิ ผตู ลอดเวลายนื ตวั แขง็ กระดกิ ไมไ ด บัดนี้เพิ่งจะรูสกึ ตวั รองเสยี งสะทา นมาวา
“ฉันก็วาไมใ ชเ สย มันเปน หนา ของใครกไ็ มรู จนกระท่งั เขาลม ลงแลวนั่นแหละ ถึงได
เห็นชัดวา เปน เสย ของเรา”
พรานใหญง ัน...ไมเพียงแตจ นั ไชยยนั ต หรือดารนิ เทา น้นั ทีม่ องเห็นวา ใบหนานน้ั ไมใช
เสย ขณะทีย่ ังอยูใ นระหวางตอสชู ุลมนุ อยู แมกระทงั่ เขาเองแทๆ กย็ ังเหน็ เชนนั้น...ดเู หมือนจะเห็น
ไดช ดั เจนเทา ๆ กบั จันนน่ั แหละ ทา มกลางความมืดมดิ ทแ่ี สงไฟยงั ไมสาดเขามา รา งที่เขา เลนงานจนั
แมแ ทท ่ีจรงิ จะเปน รางกายของเสย แตมีอาํ นาจของพลังงานชนดิ หน่เึ ขาไปสวมรอยบงการ มนั แรง
พอทีจ่ ะปรากฏใหเ ห็นชัดกบั ตาออกไปทเี ดยี ว โดยอาศยั ความมดื เปนสอ่ื
อยางไรกต็ าม มนั ไมเปน ส่งิ สมควรทีเ่ ขาจะพดู ออกมา นอกจากการกลบเกลื่อน

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1197

“คุณหญิงกรุณาตรวจซคิ รับ เสยเปน อยา งไรบาง”
ดารินเขามาตรวจกายของเสย อยางเรารอน ทกุ คนถูกครอบงําดว ยความงุนงนและ
อศั จรรยใ จจนแทบจะบรรยายออกมาไมไ ด แตเ หนอื กวาความรสู ึกอนื่ ใดท้งั มวลในขณะน้ี ตา งกย็ ัง
ปติยินดี ใจช้ืนขึ้นทค่ี นพบตวั เสย
อดึ ใจใหญ หลอ นกเ็ งยหนาขนึ้
“ไขข้นึ สงู ทีเดยี ว แตก ย็ ังดีทเ่ี ขาไมเ ปนอะไรถงึ กับชวี ิตไปเสียกอน รบี เอาตัวกลับเถอะ”
รพินทรบอกใหจ นั กับเกดิ ชวยกนั แบกเสย ลงจากเรอื น ดารินตามลงไปดว ย ตวั เขาเอง
ไชยยนั ต และบญุ คาํ สํารวจดตู ลอดทัง้ เรอื นหลังน้ันอกี ครง้ั พบไรเฟล ของเสย ทีเ่ อาตดิ ตัวมาดว ยวาง
อยรู มิ ผนังตอนหน่ึง สวนภายในหอ ง ศพสี่ศพท่เี หลอื แตหนงั และกระดกู ยงั คงกองอยใู นลกั ษณะ
เดมิ เชน ทเ่ี ขา มาเหน็ เม่ือตอนหวั ค่าํ
ไมม ีใครเสยี เวลากนั อยูบ นเรอื นรางอันเตม็ ไปดว ยศพหลังนัน้

รพนิ ทรค วา ปน ของเสยขน้ึ มาถือแลวลากแขนไชยยันตเดนิ ลงจากเรือน ซง่ึ ขณะน้อี กี สาม
คนพรอมทั้งรา งอนั หมดสตขิ องเสย ลวงหนา ลงไปคอยอยูก อ นแลว บญุ คํายนื อยูบ นชานเรอื นเปน
คนสดุ ทายตะโกนลงมา

“นาย! ผมวาอยาเอามันไวเ ลย เอาพระเพลงิ ลา งมันเสียเถอะ พวกมันจะไดไ ปผดุ ไปเกดิ ”
“ดแี ลว เผามนั เสียใหห มดทั้งหมบู า นนแ่ี หละ!”
ไชยยนั ตคํารามตอบข้นึ ไป
รพินทรก ร็ ับไตมาจากจนั และเกดิ ในทนั ทนี ้ัน จดุ สวางโชนขึน้ หลายอันแจกจายไปยังทุก
คน อนั หน่ึงโยนสวา งวูบขนึ้ ไปใหบุญคาํ ผยู นื คอยรบั อยู บญุ คํารับไตตดิ ไฟไดก ก็ า วผลุบหายเขา ไป
ชว่ั ครูเดยี ว เปลวไฟแดงฉานกแ็ ลบวบู ขนึ้ ตดิ หลังคาแฝกอยางรวดเรว็ รพินทร ไชยยนั ต เกดิ และจนั
ชว ยกันขวางไตข น้ึ ไปบนหลงั คาเรอื นหลังอืน่ ๆ ในละแวกใกลเคียงอยา งทัว่ ถงึ แลวทัง้ หมดกผ็ ละ
ถอยออกมายนื รวมกลุมกนั อยูท่กี ลางลานใตรมพกิ ุล
ชว่ั สามสีน่ าทีตอมานั้น พระเพลิงกโ็ หมขนึ้ ตดิ เรอื นรางทุกหลังไหมล ามอยา งรวดเร็ว อัน
เนือ่ งมาจากเชอ้ื ติดไฟอยา งดี และอาศยั ลมที่กรรโชกหนกั อยใู นขณะน้เี ขาชวย บริเวณน้นั สวางไสว
ไปหมด เสยี งฮือของไฟ เสียงปะทลุ นั่ ของไมร ะคนกบั กลนิ่ ควันและไอรอน ปา ไผร อบดานถูกรัศมี
ไฟจับแดงฉาน ทา มกลางรตั ติกาลอนั หนาวเหน็บกรุนไปดวยกลิ่นไอสยองขวญั
พระเพลิงยอ มศกั ดส์ิ ทิ ธแ์ิ ละทรงมหทิ ธิอํานาจเหนอื กวา ทกุ ส่งิ ทุกอยา งเสมอ บัดนไ้ี มมี
ความลึกลับนาหวาดสะพรงึ กลัวใดๆ เหลอื อยูอ กี แลว สําหรบั หมบู า นผสี ิง เพราะมนั กาํ ลังขยายเปน
ทะเลเพลิงอันโชติชว ง สรรพส่ิงทงั้ หมดจะกลายเปน เถาถานไปภายในไมก ่อี ดึ ใจขา งหนานแ้ี ลว
หมดสิน้ สาบสญู เสยี ที สําหรบั หมบู านรา งพเุ ตย และความอาถรรพณล้ลี บั นา สยองพอง
ขนของมนั !

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1198

ท้ังหมดยนื สงบนิ่ง จองมองดภู าพหมูบา นรางทกี่ าํ ลงั โหมจา ไปดว ยเปลวเพลิงอยูพกั ใหญ
อยางปลงสังเวช จนกระทัง่ แนใ จวามนั ไมเ หลอื ซากอีกแลว พรานใหญจ งึ โบกมือเปน สญั ญาณกับ
ทุกคนใหผละกลบั ปลอ ยหนา ที่การชาํ ระลา งใหแกพ ระเพลงิ

จนั กับเกิด ทําหนา ทแ่ี บกรางอันหมดสติของเสยนําหนา ลว่ิ ไป รพินทร ไชยยนั ต และดา
รนิ เดนิ รวมกลมุ กันอยรู ะหวา งกลาง สว นบญุ คาํ ร้ังทาย ทิง้ หมูบ า นทกี่ ําลังถูกไฟโหมไวเ บื้องหลัง
บรรยากาศในเท่ียวขากลบั ปลอดโปรง เบาใจข้ึน ความนากลวั และเลศนัยอันลึกลบั ทีเ่ ผชิญกนั มาใน
ครง้ั แรกสญู หายไปหมดส้นิ ไมม ีเสยี งหมาหอน ไมมแี มก ระทัง่ กล่ินศพมารบกวนจมูกนดิ เดยี ว
นอกจากความเยน็ ฉ่ําของนํ้าคา งกลางดึก ทง้ั หมดเรงฝเ ทาเพอื่ จะกลบั ไปใหถึงทีพ่ กั โดยเร็ว

“ศพท่เี ราเหน็ เกลอื่ นกลาดแตแรก มันหายไปไหนหมดตอนทไี่ ปถึงคร้ังหลังนี?่ ”
ไชยยนั ตก ระซบิ ถามรพินทร ในระหวางที่เดินเคียงกนั ไป
“ผมก็ไมท ราบเหมือนกนั ครบั มนั เปนเรอ่ื งลกึ ลบั แตอยา งไรก็ตาม จะไมม ีอะไรนากลัว
เหลืออยอู ีกแลว สําหรบั หมบู า นพุเตย ไฟลางไดสะอาดเสมอ”
“ใครเปน คนชกั บนั ไดบา นผาเอิงขึน้ ?”
ไมมใี คร เสยเองนั่นแหละ หลังจากข้นึ ไปบนเรอื นแลว กช็ ักบนั ไดขนึ้ เสยี ”
“ผมไมเขาใจเลย เสยเปน อะไรไป ทาํ ไมถึงอาเพศวปิ รติ อยางนนั้ เสยี งกรดี๊ ๆ ท่แี ผดรอ ง
ออกมา ฟง แลวขนหวั ลุก จนกระทั่งบญุ คาํ เอาเรยี วไมไผตแี สกหนาลม ลงไปนั่นแหละ ถึงได
มองเห็นเปน หนา เสย”
รพนิ ทรเหลือบมองดดู าริน ผขู ณะน้ีเรง ฝเ ทา ตามหลังเกดิ และจนั ข้นึ ไป ทิ้งระยะหางจาก
เขาและไชยยนั ตจ นเกนิ กวาทจ่ี ะไดย นิ เสยี งพดู จาโตต อบ แลวกระซิบมาพอไดยนิ สองตอ สองวา
“คุณไชยยันตย งั ดที ี่มองเห็นหนาเสย ขณะท่ีเอาไฟฉายสอ ง ผมกับจันสองคน มองเหน็ ใน
ท่มี ืด มนั ประหลาดท่ีเหน็ ชดั กวาแสงไฟเสยี อกี ”
“คุณเหน็ เปน ยงั ไง?”
“ทั้งรปู ราง หนา ตา เปนผูหญิงกะเหรยี่ งคนหนึ่ง เปน กะเหร่ียงสาวท่ีผมคุนหนา เสยี ดว ย”
“ใคร?”
“ยะข่ิน ลกู สาวของผาเองิ ”
“!!”
“อยา เพ่ิงบอกใหค ุณหญิงทราบ จนกวา เราจะถึงแคม ป”
เขาขอรอง นกั ผจญภยั ชาวกรงุ พยักหนา อยา งเขาใจความหมาย กระซิบตอ มา
“ถางั้นที่จันบอกกเ็ ปนความจรงิ เพราะไมเ พยี งแตจนั เทา นน้ั คณุ เองกย็ งั มองเหน็ เชน นั้น
ดว ยอกี ท้งั คน”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1199

“สมมติวา ถาจันตาฝาด ผมก็ตาฝาดไปดว ยเหมือนกนั แตม ันแปลกในขอทว่ี า ผมกบั จนั
ดันมาตาฝาดขนึ้ พรอ มๆ กัน เห็นอยา งเดยี วกัน โดยไมไ ดนดั กนั ไว หรือรูกันมากอ น ผมมาเห็นอกี
ครัง้ วา เปน รา งกายของเสย กต็ อนทพี่ วกเราตามเขา มาทนั และฉายไฟเขา มาน่นั แหละ”

“แปลวา วิญญาณของยะขน่ิ ในตอนนัน้ เขา สงิ อยูในรางของเสยอยา งนน้ั กระมงั ?”
“ผมเรียนแลว วา มนั เปน เรอื่ งลกึ ลบั ที่ผมกอ็ ธบิ ายหรือหาคาํ จาํ กดั ความแนน อนไมได
เหมอื นกนั อะไรตางๆ คุณไชยยนั ตก็ไดพ บเห็นมากบั ตาตนเองแลว”
“นีเ่ สยจะเปนอยา งไรบางกไ็ มร”ู
“กลับไปถงึ แคม ปรอฟง การตรวจของคุณหญิงผูเปนแพทย ก็คงรูกันหรอกครบั ”
“โชคดีท่ีคุณโผลเขา ไปพบเสยกําลังเคน คอจันเปน คนแรก อาศยั ทค่ี ุณเปนคนสตมิ ่ันคง
เหลอื เกนิ ถาเปน ผม มองเห็นผิดวกิ ลไปแบบท่คี ณุ เหน็ ผมคงซดั ดว ยปนแนๆ แลว ก็กลายเปน วายิง
เสย ตายเปลาๆ เพราะตามองเห็นเปน คนอ่นื ”
ไชยยนั ตครางอยา งสยดสยอง!

ทางแคม ป...ทนั ทีทีค่ ณะติดตามเสยทง้ั หมดออกจากบริเวณปางพกั ไป เชษฐากไ็ มเปนอัน
หลับอนั นอนลงได เต็มไปดว ยความกระสับกระสา ยรอ นใจ ใหแ งซายชว ยประคองออกมานอก
กระโจมพกั และน่ังอยูริมกองไฟหนา เต็นท โดยมคี นใชชาวดงนั่งอยใู กลๆ ดวย ลูกหาบตางพากัน
หลับนอนลงตามเดมิ นอกจากพวกท่อี ยยู าม

“แงซาย แกรเู ร่ืองทงั้ หมดทเี่ กิดขน้ึ แลว ใชไหม?”
“ครบั นายใหญ”
“แกคดิ วา ยังไง เสย ยอ งออกจากปางพักไปดว ยตัวเองหรอื วา มอี ะไรมาชกั จูงเขาไป”
หนมุ กะเหรยี่ งพเนจรหวั เราะเสยี งลกึ ตอบอยางระมดั ระวงั ถอยคํา
“ผมไมบ งั อาจทจี่ ะคาดคะเนใดๆ ไดทั้งส้ินครับ อกี ไมน านนกั พรานใหญก จ็ ะกลบั มา
แลว ทุกอยา งกจ็ ะเปน ทรี่ กู นั ออกไป”
“แกคงจะรดู อี ยูแลว วา ฉนั รกั แกเปน สวนตวั และทถี่ ามนีก่ เ็ ปน การถามความเหน็ สวนตวั
อยาคิดวา แกเปน ผทู ีจ่ ะคอยรับใชแ ละปฏบิ ัติตามคาํ สัง่ อยางเดยี ว แกไมต อ งอาํ พะนําในสง่ิ ท่เี ปน
ความรูสึกของแกขณะนี้ และไมต องกลวั วา ฉันจะไมพ อใจ ถา แกแสดงความเหน็ ใดๆ ออกมา ฉนั
อยากจะฟง แกพูดอะไรออกมาบา ง เก่ยี วกบั เรอ่ื งนี้”
แงซายแลเหมอ ออกไปยังแนวปาอันมดื มดิ
“ผมไดเ ตอื นผกู องแลววา ใหบ อกคนของเขาท้ังส่ีคนใหร ไู วเ สยี วา หมบู านพุเตยหาลงตาย
กนั หมดแลว กลายเปน หมูบ า นรา ง ผกู องคดิ วาไมจ ําเปน และคงไมเ ช่ือวา มนั จะเกดิ เหตุอะไรขนึ้
โอกาสทพ่ี รานทงั้ สี่คนไมรตู วั ลว งหนาน้เี อง เปน โอกาสปลอดท่สี ดุ เหตกุ ารณม นั ประจวบเหมาะ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1200

พอดีกบั เสย ทร่ี ักใครชอบพอกบั สาวกะเหร่ยี งในหมบู า นน้ันอยกู อ นแลว ทา นยอ มจะทราบมิใชห รือ
ครบั วา อาํ นาจของความรักมนั ย่ิงใหญเ พยี งไร”

ราชสกุลหนุม จอ งแงซายอยา งพนิ ิจ
“แกตอบอยางคนฉลาดๆ แตก อ็ าํ พรางความรูส ึกแทจ รงิ ในขณะนีข้ องแกไว แกมันก็
เหมือนๆ กับรพนิ ทรน่ันแหละ วา แตแ กรไู ดอ ยา งไรวา หมบู า นพเุ ตยรา ง พรานใหญบ อกแกร?ึ ”
แงซายส่นั ศีรษะ
“หามไิ ด ผูกองไมไดบ อกผมเลย เขาปฏบิ ตั ติ ามคําส่งั ของทานอยางเครงครัดทีเดียว น่ัน
คือ ไมยอมบอกใครท้ังส้นิ แมแตพรานทง้ั สีค่ นของเขาเอง แตผ มรวู า หมบู า นนนั้ รา งไปแลว เพราะ
โรคระบาดรายแรง รูในเวลาเดียวกบั ท่ผี กู องรูนน่ั แหละ เหตกุ ารณท พี่ บเหน็ เม่อื เยน็ ตอนทีผ่ านไร
ซากมา ตลอดจนซากศพขา งหนองน้ํา เปน สัญญาณเตือนชัดพอ แตผูกองยังไมแนใจนักจงึ ตามไปดู
เมื่อตอนหวั คาํ่ ท่แี ลว และเขากร็ วู า ผมไดร ูเหตุการณแ ลว โดยไมจําเปน ตองบอก เขากลบั เปน คน
เตอื นกาํ ชบั ผมเองไมใหแ พรง พรายแกใ ครทงั้ ส้นิ ”
คาํ ตอบของแงซาย เตม็ ไปดว ยความรัดกมุ และสงวนถอ ยคํา จนเชษฐาไมอ าจทจี่ ะซักไซ
คาดค้ันอะไรออกมาได อกี ประการหนึ่ง เขายอ มจะถอื ตนวาเปน ผูเจรญิ แลว ไมเคยศรัทธา เชื่อถือใน
เร่ืองภูตผปี ศาจตลอดจนความอศั จรรยล้ีลบั เหนอื ธรรมชาติ ขืนซกั ถามมากไป กย็ อ มจะเสยี เชิง
ตนเองและเทา กบั เปน การยอมรบั ในส่งิ ท่เี ขาไมเชอื่ ถอื น้โี ดยปริยายประการหนง่ึ เลา คาํ ตอบของแง
ซายกบ็ อกอยใู นทแี ลววา ไมป ระสงคจะนําเอาส่ิงนี้มาพูดกบั คนชั้นเขา ซงึ่ มันก็เปน ลกั ษณะเดยี วกนั
กับพรานใหญร พนิ ทรนัน่ เอง
ตอมาครูใหญ เขาก็ตอ งสะดงุ เยือกขนึ้ ดว ยเสียงปน ทล่ี ่ันกองมาสองนดั ไดยนิ อยางถนดั
พวกลูกหาบกพ็ ลอยตนื่ กนั ขน้ึ หมดอกี คร้ัง
“เอะ ! เสียงปน พวกนน้ั ยงิ อะไร?”
เชษฐารอ งข้ึน จองหนา แงซาย หนมุ ชาวดงก็มสี หี นา ต่นื งุนงง พยายามเงย่ี หจู บั รหสั แต
ทกุ อยา งกลืนอยใู นความเงยี บอนั เต็มไปดว ยปริศนา เสยี งปน ลนั่ ขน้ึ เพยี งสองนัดเทา นัน้ และจากนั้น
กเ็ งียบสงบไป พวกลูกหาบลุกขึ้นเตรยี มพรอมอยา งต่นื เตน พูดกนั จอ กแจก เปนภาษาพ้นื เมืองท่ี
เชษฐาฟงไมออก
“พวกนนั้ พดู กนั วายังไง?”
หวั หนา คณะถามตอมาโดยเรว็ เมือ่ มองเหน็ ปฏกิ ิรยิ าของพวกลกู หาบ
“พวกนนั้ บอกกันวา พวกเราทอ่ี อกไปเมอ่ื ก้ี ปะทะกบั พวกกะเหรีย่ งพเุ ตยครับ มนั
เนือ่ งมาจากพรานใหญก อนจะออกไป บอกพวกเขาไววา เสย มีเรอ่ื งอริอยกู ับพวกพุเตย และจะ
ออกไปตามตวั กลบั พวกเขารอนใจอยากจะไปสมทบชวยถาหากเกิดรบกันข้นึ ”
ไมท นั ขาดเสยี งของแงซาย นายเมยหวั หนา ลกู หาบกเ็ ดินถอื ปนตรงเขามาอยา งรีบรอ น
เชษฐาบอกใหแ งซายส่งั พวกลูกหาบใหสงบลงตามเดิม เพราะรูจดุ ประสงควา หัวหนา ลกู หาบกาํ ลงั

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1201

จะมาพดู เร่ืองใดกับเขา แงซายสงภาษาออกไป นายเมยก็ถอยกลบั ไปยงั กลุม ของตน นัง่ ซุบซิบหารือ
กนั ตอ ไป แตไมมีใครนอน นอกจากนั่งกอดปนคอยเงย่ี หอู ยดู ว ยความเปน หวง

ภายหลงั ที่นายเมยถอยกลับไปแลว เชษฐากม็ องตาแงซายอยา งถามอกี ครัง้
“เสียงปน ลกู ซอง...”
แงซายพึมพาํ หรต่ี าคิด
“มีสองคนเทา น้นั ที่ถอื ปน ลกู ซอง นายหญงิ กับนายทหารปน ใหญ แตด ังเพยี งสองนดั ก็
เงียบหายเชนน้ี ควรจะยงิ สตั วหรอื อะไรสักอยา งหนึ่ง คงจะไมม ีอนั ตรายคับขนั ใดๆ นัก ไมงน้ั ควร
จะมเี สยี งปน ถีม่ ากกวาน”ี้
“เดนิ ไปประจนั หนากบั เสอื ไมก ็งูใหญเ สียแลว กระมัง”
เชษฐาพูดเหมอื นจะกลา วกบั ตนเอง
แงซายน่งิ เงยี บ คงอยใู นอาการใชความคดิ และคอยสําเหนยี กรหัสอยูเชน นัน้
คร้นั แลว ไมน านตอ มาน่ันเอง พวกลกู หาบทนี่ ง่ั รวมกลมุ กนั อยกู ล็ กุ ฮือขึ้นอกี ครั้ง พรอ ม
กับสง เสียงเอะอะล่นั ชมี้ ือไปทางทองฟาดา นหน่งึ ซ่ึงบดั นี้แลเหน็ แสงเพลงิ สวา งจา แดงฉาน เชษฐาก็
ตะกายลกุ ข้นึ ยนื ในทนั ทีนน้ั พรอมกบั แงซาย
“แสงไฟอะไรนะ?”
“หมบู า นพุเตยแนๆ ครบั แสงไฟมาจากทางดานนนั้ !”
“เกิดอะไรขน้ึ ?”
แงซายย้มิ ฟน ขาว
“ถาผมทายไมผิด ผูกองคงเผาเสยี แลว เขาทาํ ถกู แลวทเี่ ผามันเสียคนื น!้ี ”
จากน้นั ทงั้ หมดในแคมป กเ็ ฝา รอคอยตอ ไปดวยความรอ นรุม กระสับกระสาย

ครง่ึ ชว่ั โมงหลงั จากนน้ั ทกุ คนไดย นิ เสยี งกแู วว เขามา แลวทง้ั คณะทอ่ี อกไป กพ็ ากนั เดนิ
กลบั มาถงึ แคม ปอยา งรบี รอ น จันและเกดิ ชวยกันแบกรา งเสยนําเขามา พวกลูกหาบกรกู ันออกไป
รับและสอบถามแซด แตร พนิ ทรไมยอมตอบอะไรกับคนเหลานนั้ ทั้งสนิ้ บอกใหท กุ คนอยใู นอาการ
สงบเชนเดิม แลว ออกคาํ ส่ังใหเกิดกับจนั แบกรางของเสยเขา ไปในกระโจมพกั นายจา ง เชษฐายนื รอ
อยหู นา แคมป สํารวจไปยงั สหี นา และอาการของแตละคน ท่ีผลนุ ผลันกลับมาถึง เขาไมเอยถามคาํ ใด
ในขณะทค่ี นเหลานั้นเดนิ สวนเขามา แตเขยกตามเขาไปโดยเร็ว

ดารนิ สง่ั ใหว างรา งของเสย ลงบนพืน้ ที่ปดู ว ยผาใบ แลว ตรงเขาหาหบี เครอ่ื งเวชภณั ฑข อง
หลอน ระหวา งน้เี อง เชษฐากพ็ อจะทราบเหตุการณทง้ั หมดโดยคราวๆ จากไชยยันต ทุกคนชุมนมุ
กนั อยใู นเตน็ ทย กเวนพวกลูกหาบ ซ่งึ ขณะนร้ี วมกลมุ คอยรบั ฟง ขา วกนั อยอู ยางไมส ามารถจะเดา
เหตุการณใ ดๆ ได

“นอย เสย เปน อยา งไรบา ง?”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1202

เชษฐาถามขน้ึ อยา งรอนใจ ทนั ทที ่แี พทยสาวประจําคณะถอดหูฟงหวั ใจออก
“อาการอยา งอ่ืนก็ไมเ หน็ มีอะไรนคี่ ะ นอกจากความรอ นข้ึนสงู เหลอื เกนิ ขณะนี้หมดสติ”
ทนั ทีนั้น รพินทรกก็ า วเขาไป ในขณะที่หลอนกําลงั ดูดยาออกจากหลอดโดยเขม็ ฉดี
“บญุ คําตองการใหย าเสย สกั ขนานหนึง่ กอ นทีค่ ณุ หญงิ จะจดั การอยางไรลงไป ไมท ราบ
วาคณุ หญงิ จะขดั ของหรอื เปลา?”
ดารนิ หนั มาจอ งหนาเขา แลว มองไปทางบญุ คํา ผูย นื หนา เครงอยูใ กล
“ยาอะไร?”
“ไมเปน ยาอนั ตราย หรอื ขัดกบั วิชาแพทยข องคณุ หญงิ หรอกครบั มันเปน พวกสมุนไพร
และเขีย้ วงาบางชนดิ อันเปน ยาพ้นื บา นตามความเช่อื ถอื ของเขา ปฏกิ ริ ยิ าของยากค็ อื จะทําใหเ สย
อาเจยี นออกมา”
แพทยส าวประจาํ คณะ ขมวดควิ้ ลงั เล บญุ คาํ กพ็ ูดวงิ วอนมาอยางรอ นใจ
“ใหผมแกม นั ตามพธิ ลี ูกปา กอนเถอะครับ นายหญงิ พอมันอาเจียนออกมาแลวคอยพ่ึงยา
ของนายหญงิ ทหี ลัง ตอนนย้ี าฟาร้งั อามันไมอ ยูห รอก มนั ตองเปน ยาอาคมสําหรบั แกพ ษิ อาถรรพณ
ปศ าจมนั ยงั สงิ อยใู นตวั ของเสย ผมรักษาใหเ สย หายไขไมได แตผมขับใหผอี อกจากมนั ได”
“คุณคิดวาฉันควรจะอนุญาตไหม?”
หลอ นหันมาถามพรานใหญ
“สุดแลว แตด ุลพนิ จิ ของคุณหญิง”
ม.ร.ว.หญงิ คนสวยเมมริมฝปาก มองไปยงั รา งอันหมดสติของเสย พอดกี บั ที่ไชยยนั ต
บอกมาตํ่าๆ วา
“นอ ย ฉันคดิ วาควรจะยอมใหบุญคําจดั การตามประสาของเขากอนนะ ตอ จากนัน้ เธอ
คอ ยจดั การทหี ลงั อะไรๆ เรากเ็ ห็นกันมากบั ตาแลว หรอื วา เธอยงั ไมย อมเชื่อ”
หลอนพยกั หนา ยิ้มฝนๆ
“เอาละ ตกลง แกเ ขาซิ ฉนั จะคอยดดู ว ย”

ทา มกลางความเงียบงนั ของทุกสายตาทีจ่ บั จอ งอยูน ัน้ บญุ คําลวงเอายาผงชนดิ หน่ึง ท่มี อี ยู
พรอ มแลวในยา มของแกออกมาละลายกบั เหลา ขาว ยกขนึ้ จบเหนือหวั หลบั ตาสวดอะไรพึมพําอยู
ครู เปา ลงไปท่ถี ว ยยาน้ัน เอานิ้วจมุ ดีดพรมไปท่ัวรางเสย แลว บอกใหเกดิ ประคองศรี ษะขนึ้ เทยา
กรอกเขาใสป าก

ระหวา งท่รี อคอยดูผลอยนู ้ี เชษฐาก็ไดรับทราบเหตกุ ารณโ ดยละเอียดทงั้ หมดจากทกุ คนที่
เผชิญมา หัวหนาคณะอ้ึงไป

“นาเสียดายจรงิ ๆ เชษฐา ที่แกไมไ ดไ ปรว มเหน็ สงิ่ พลิ กึ ๆ กับเราดวย พดู แลว ไมน าเชื่อ”
ไชยยนั ตพ ูดดว ยเสยี งแผวเบา แตเ ครง ขรมึ จรงิ จัง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1203

“ฮือม. ..”
ราชสกุลหนมุ คราง ยกมือข้ึนลกู คาง การยืนยนั จากไชยยันตแ ละดารนิ ผไู ปประสบพบ
เหน็ มากบั ตนตนเอง ทําใหเขางงงัน
“มันลึกลบั พิสดารมากทีเดยี ว ฉันไดย นิ แลวละ เสยี งปน ลนั่ สองนดั ตอมาอีกครูใ หญก ็
เหน็ แสงไฟจบั ทอ งฟา ดแี ลว ท่เี ผาลา งมันเสยี ใหส้ินซาก”
ประมาณ 5 นาทีตอมา ทกุ คนทพ่ี ูดกนั อยู หยดุ ชะงกั ลงในทันทีหนั ขวับไปทางรา งอัน
นอนเหยียดยาวของเสย เหน็ พรานหนมุ ผเู คราะหร า ย มสี ีหนา บดู เบย้ี วผิดรปู ไป เคล่อื นไหวฟด ฟาด
แขนขาไปมาอยา งกระสบั กระสา ย แลว ก็พรวดพราดลุกขนึ้ น่งั ทง้ั ๆ ทีย่ งั หลับตาอยู อาปากอาเจียน
พงุ ออกมาเปนสีเขยี วคลาํ้ เลอะเทอะไปท่วั บุญคําก็ปราดเขา ประคองลูบหลงั เสกเปา ลงไปบนศีรษะ
เสยอาเจียนจนหมดกระเพาะแลว หงายหลงั ผึง่ ลงนอน หายใจรวยๆ แนน ง่ิ ตอ ไป
ภายหลังจากบญุ คํากวาดเชด็ อาเจยี นออกไปแลว ดารินกเ็ ขา มาตรวจอยางละเอียดอกี ครง้ั
สหี นา ของหลอ นเตม็ ไปดว ยความประหลาดใจ อณุ หภูมอิ นั สงู ในกายของเสยลดสูระดับปกติ เหงื่อ
ออกเต็มฝามอื และใบหนา รา งกายกลบั เยน็ ชืด หัวใจเตน ออ น
“ไดผลดีนี่ ความรอ นลดลงแลว เกือบจะเปน ปกติทีเดยี แตชีพจรเตน ออ นเหลอื เกนิ ”
“ชว ยกระตนุ ดว ยยาบํารงุ หวั ใจไดไ หม?”
พ่ีชายถามกึ่งขอความเหน็ มา
“เห็นจะไมจ าํ เปน หรอกคะ บรั่นดีก็ได”
หลอนตอบดว ยสายตาท่ีแชม ชนื่ ขน้ึ ไชยยนั ตกร็ นิ บร่ันดลี งแกว แลวสงไปใหบ ุญคาํ กรอก
จากนัน้ แพทยห ญงิ ประจําคณะ กส็ ั่งใหเ อาผาขนสัตวมาคลุมใหคนเจบ็
“เอาละ ใหเ สย นอนอยใู นนแี้ หละ อกี สกั ครอู าจรสู ึกตัวไมก ต็ ่ืนในเวลาเชา ”
“ฉนั อยากจะใหเ ขาฟน ขน้ึ มาเสียเดย๋ี วนเี้ ลย จะไดรชู ัดออกไปวา มันไปยังไงมายงั ไงกันแน
เสยจะตอ งบอกเราได”
ไชยยนั ตวา
“ตอนนี้อยา เพง่ิ รบกวนอะไรเขาเลย ถายงั ไมตื่นขึ้นมากป็ ลอ ยใหน อนไปกอ น สําคัญนอ ย
ตองคอยตรวจดูอาการทกุ ระยะเทานั้น”
“คะ นอ ยจะดแู ลเขาเอง”

รพินทรบ อกคนของเขาท้งั สามคน ใหก ลบั ออกไปพักผอ นได กอนที่ท้งั สามจะกาวพน
กระโจมออกไป เชษฐากส็ ัง่ มาวา

“พวกลกู หาบกําลังรอ นใจ อยากจะรูเร่อื ง จงบอกเขาแตเพยี งวา...เสย ปลอดภัยเรยี บรอยดี
แลว เขาไมสบาย พษิ ไขทาํ ใหเ ดินไปที่หมบู านพเุ ตย เราตามไปพบทห่ี มูบา นพเุ ตย เสย นอนจบั ไขอ ยู

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1204

ทนี่ ั่น และพบวาหมูบานนน้ั รา งไปแลว กเ็ ลยเผาเสยี แลว เอาตวั เสย กลบั มา บอกพวกเขาแคนีแ้ หละ
อยา พดู อะไรใหมากไปกวา น้นั ”

พวกนัน้ รบั คาํ แลว พากนั กลบั ออกไป พรานใหญด ่ืมกาแฟสนทนากับคณะนายจา งอยอู ีก
ครู กก็ ลา วขอตวั ไปพกั ผอ น ขณะที่เขาขยบั ตวั ลกุ ขึ้นนน่ั เอง ดารนิ กร็ องออกมาเบาๆ วา

“เสยรสู ึกตัวแลว !”
ทกุ คนมองไปทร่ี า งของพรานพนื้ เมอื งเปน ตาเดยี ว เหน็ กระดกิ ตวั เปลอื กตาเตน พลว้ิ แลว
คอ ยๆ ลมื ขึ้น ทนั ทีทม่ี า นตาขยายเปด มองเห็นสงิ่ รอบตัวไดถนดั เสยก็ผงกตวั ลกุ ขน้ึ นั่งโดยเรว็
ใบหนา อนั ซดี เซยี วอิดโรยนนั้ เตม็ ไปดว ยความตนื่ งงประหลาดใจเหลือทจี่ ะกลา ว กม ลงมองดตู วั เอง
แลวเงยข้นึ จอ งไปยังทกุ คนเหมือนจะไมเชอ่ื สายตาตนเอง หนายงิ่ ซดี ลงไปอกี ดวยความตกใจ เมอ่ื
แลไปพบพรานใหญผเู ปน นายกาวเขามาหยุดตรงหนา จอ งเขม็งอยู
“นาย...”
เสย ครางแหบๆ ออกมา
“นายไปเอาตวั ผมมาจากบา นพเุ ตยต้ังแตเมอ่ื ไหรน ี่ ผมไมรสู กึ ตวั เลย นายคงโกรธผมมาก
...”
ลักษณะทา ทางและคําพูดของเสย แสดงใหเห็นชัดวา เขาไมรเู หน็ ในเหตกุ ารณร า ยท่ี
เกิดขึ้นเลย มนั เปนความรสู กึ สํานกึ แตเ พยี งวา เขาไดแ อบหนีไปนอนทห่ี มบู านกะเหร่ียง และอยไู ม
อยูตื่นข้ึนอกี ครั้ง กพ็ บตัวเองนอนอยใู นแคม ปของนายจาง โดยมกี ลมุ นายจา งทั้งหลายจอ งมองอยูใน
ขณะน้ี ซงึ่ เขาเขา ใจวา ทกุ คนกําลังพจิ ารณาความผิดของเขาทีล่ ะทง้ิ ยามไป
รพินทรเขาใจความรสู ึกนึกคดิ ของพรานพ้ืนเมอื งหนมุ ของเขาไดดี จากการสงั เกตทา ที
“ไมตอ งตกใจ วา ฉนั จะเลน งานอะไรแกหรอกเสย ”
พรานใหญเอย ขน้ึ ดวยนํ้าเสยี งออนโยนปกติ ย้มิ ใหเล็กนอ ย
“สํารวจดตู ัวแกเองเสยี เด๋ยี วนี้เถดิ รสู กึ เปน อยางไรบา ง สบายดีแลวหรอื ยงั ?”
เสยยิ้มแหงๆ ชําเลืองไปรอบๆ ตัวอีกครง้ั ไมกลา สบตาใคร ลักษณะยงั ประหลาดใจงงๆ
อยูเชน นน้ั
“ผมกส็ บายดนี ่ีครับ นาย เพยี งแตห ลบั ไปเปนตายไปเทานน้ั ไมร ูสกึ ตวั สกั นดิ วาผมตน่ื ข้ึน
ในนไ้ี ดยังไง”
ดารนิ ตรงเขา มาชา ๆ สง บรัน่ ดีใหถว ยหน่งึ พรอ มกบั พยกั หนาออกคําส่งั
“เอา ! ดม่ื เสยี กอ น ไมตอ งกลวั วาพรานใหญจ ะดุดา อะไรทเ่ี สย ทิ้งยามไปหรอก ดม่ื เสีย
แลว สงบสติทบทวนความทรงจําใหด ี พวกเราอยากจะสอบถามอะไรเสยหนอยเทานน้ั ”
พรานพนุมพน้ื เมอื งผเู พงิ่ ฟน จากสลบ มองดนู ายหญิงอยางเกรงๆ ไมกลารบั บรัน่ ดีที่
หลอ นสง มาให เพราะเดาอะไรไมถกู ท้ังสน้ิ รพินทรพยกั หนา มาอกี คน จงึ ยอมรบั ไปด่ืม อาการแชม
ชืน่ กระปร้กี ระเปรา ขนึ้

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1205

รอจนกระทัง่ เสยดม่ื บรน่ั ดหี มดถว ย พรานใหญจงึ ทรดุ ตวั ลงบนลงั ตรงหนา
“เอาละ เลา เหตุการณไ ปใหล ะเอยี ดซิ ทําไมแกถงึ ออกจากแคมปไ ปกลางดึก”
เสย เช็ดรมิ ฝป าก อกึ อักกม หนา อยูค รู ก็บอกออยๆ มาวา
“สุดแลวแตน ายจะดาเถอะครบั ผมยอมรับผิดทกุ อยาง ผมฝากยามไอเกิดไวแลว ยองเขา
ไปท่ีหมูบานพเุ ตย กะวาจะกลบั มาในตอนสางๆ แตกเ็ ผลอนอนหลบั ไปเลย จนกระทั่งนายคงตาม
ไปเอาตัวผมมา”
“ไมมใี ครคดิ จะเอาผดิ กับเสย หรอก”
เชษฐาพดู ดวยนาํ้ เสยี งปลอบใจมาอีกคน
“เราเพยี งแตอ ยากจะรเู หตกุ ารณท ั้งหมด ตงั้ แตเสย ออกจากแคม ปไ ปเทา นัน้ ทําไมเสย ถึง
ออกจากแคมป? ”
“ผมไมไดต ้ังใจจะฝาฝนคาํ สง่ั เลยครับ นาย”
เสยสารภาพเบาๆ ทาทสี ํานกึ ในความผิด และเสยี ใจ
“ผมอยยู ามสอง ตอ จากนาจนั พอดียะขน่ิ มาหาผม ผมอดใจอยไู มไ หว ก็เลยไปกับมัน
ฝากยามเกดิ ไว”
พรานใหญก ับคณะนายจางสบตากันอีกคร้ัง จากถอ ยคาํ สารภาพซอ่ื ๆ ของเสย
“ยะขนิ่ ...”
เชษฐาพึมพาํ ออกมา กัดรมิ ฝป าก ระหวางทีท่ กุ คนอึ้ง
“ลกู สาวผาเอิงนายบา นนะร?ึ ”
“ครบั นายใหญ ผมรกั มัน มันกร็ ักผม รูว า ผมตดิ มากบั คณะของเจานายและมาพักอยทู ่นี ่ี
อตุ สา หบ กุ ปามาหาผมกลางดึก ชวนไปทบี่ านมัน ผมบอกมนั แลว วาไปไมไ ด ใหม นั คุยกบั ผมทน่ี ่ี
มันก็ออ นวอนจนผมใจออ น โดยเฉพาะอยา งยง่ิ คืนนย้ี ะขน่ิ สวยเหลอื เกนิ ...”
ประโยคหลงั เสยี งของเสย แผว เหมือนจะราํ พงึ ราํ พันอยกู บั ตัวเอง แววตาท่ที อดเหมอ ลอย
ปราศจากจุดหมายนัน้ ฉํา่ ไปดวยความรกั
แลว เหตุการณก ็เปน ท่ปี ระจกั ษอ อกมา โดยคําบอกเลา ของเสย ...

ขณะนน้ั มนั เปนเวลาดกึ สงดั ระยะปลายยามกอ นจะถงึ ยามของเกดิ เพยี งเล็กนอย มนั เปน
เวลาดกึ ทแี่ สนจะหนาวเย็นสะทานจติ ทุกคนในแคม ปห ลบั สนทิ แมก ระท่งั ลูกหาบที่ชือ่ เจาปง อัน
เปนคยู ามของเขา

พรานหนมุ น่ังกอดปนอยูรมิ กองไฟเพยี งคนเดียว ความเงียบและความเปล่ยี ว ทําใหห วั ใจ
ของเขาประหวัดคดิ ไปถึงนางกะเหร่ยี งรนุ สาวลกู ของผาเอิงแหงหมบู านพเุ ตย อนั เคยมจี ิตผกู พนั กนั
มากอ น เขารอนรมุ กระวนกระวายใครท จ่ี ะไดพ บปะกบั นงั พลับพลึงไพร ผูร ะบือในดา นความงาม

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1206

เปน ที่หมายปองของหนมุ บา นปาใกลไกลท้งั หลาย มาตงั้ แตขบวนเกวยี นเดนิ เฉยี ดใกลหมูบ านพเุ ตย
เมอื่ ตอนเยน็ นแี้ ลว แตส สู ะกดกลั้นไว เพราะไมม คี ําอนุญาตใดๆ จากพรานใหญ

ยง่ิ ดึกสงัด จติ ใจของเขากย็ ่งิ ฟงุ ซานกระสนั สวาทขึน้ มาเปน ลาํ ดับ ทันใดนั้นเอง ก็ไดกลิ่น
หอมของดอกไมปาโชยตลบมา พรอมกบั เสียงอันหวายเจอื้ ยไพเราะในทวงทาํ นองเพลงรกั ท่ียะ
ขิ่นเคยขบั ใหเ ขาฟง เขาจาํ ไดอยา งแมน ยํา...วามนั เปน เสียงของสาวนอยยะขิน่ คเู สนหานน่ั เอง แรก
คิดวาหูฝาดไป เง่ียคอยสดบั ฟงอยอู ยา งตั้งอกต้ังใจ เสยี งเพลงและกล่นิ หอมของดอกไมน นั้ โชยแวว
ถนดั ใกลเขา มาเปน ลาํ ดบั หูเขาไมไดล วงตวั เอง!

ครน้ั แลว อึดใจนน้ั เอง ก็มีเสยี งฝเ ทาย่ําใบไมก รอบแกรบเขามา ตอ มาของการเฝา จบั มอง
ดว ยหวั ใจอนั เปย มปล้มื ไปดว ยความปติ รางแนงนอยอวบอดั ของนางพะยอมไพรครู ัก กป็ รากฏขึน้ ท่ี
รมิ พุมไมดานหนา ปรากฏชัดกับแสงไฟในกองสวางวบั แวมอยู สวยสะคราญบาดใจปวนอารมณ
ใบหนาอนั หวานแฉลม นน้ั อมิ่ เอบิ ไปดว ยระบัดเลือดสาว มมี าลยั ดอกพิกลุ และดอกปบคลอ งอยูรอบ
คออนั เปลือยเปลา ประทมุ ถันเตงตึง ตัง้ ตระหงา นชชู นั ปานบวั หลวง กระทบกับเปลวเพลิงเปนเงา
ระยบั เรอื งรองละลานตา เรอื นผมดาํ สนทิ ยาวสยายจรดสะโพกทป่ี กปด ลบั ลอ ไวดวยกระโปรงถกั ใบ
แฝก ยามนัน้ ตองลมพดั สา ยไหวอยไู ปมา เปด เผยใหเหน็ ปลีขาอันอวบ กลงึ เกลาปานแกน ไมสลกั
นางทัดจอนผมขา งหนง่ึ ไวดว ยชอ มะลปิ า นัยนต าท้งั คเู ปนประกายพราวราวกบั แสงดาวหยาดเยมิ้
เต็มไปดว ยเสนห านภุ าพ รมิ ฝปากเผยอย้ิมแยมเยือน

เขาแทบไมเ ชอ่ื สายตาตนเอง จนกระทัง่ สาวนอยเยอ้ื งกายแชมชา เขามาหยุดยืนอยหู นา
กองไฟ หางเพยี งไมกก่ี าว

“ยะขิ่น!”
เสยอทุ าน ถลนั ลกุ ขน้ึ ยนื จองตะลงึ
ใบหนา งามรญั จวนใจนน้ั พยกั นอ ยๆ กระซบิ ตอบมาเสยี งหวาน
“ใช! ขาเอง ยะขิ่น พ่ยี งั จําขาไดอ ยูอีกหรอื ?”
“ทําไมขาจะจาํ ยอดรักของขาไมได”
เสยรอ งละลาํ่ ละลกั กาวออกนอกกองไฟโดยเรว็ แลวควาแขนของนางไว ยะขิ่นสะบดั
เบย่ี งเพยี งเบาๆ และถอยหา งออกไปเพยี งเล็กนอย
“ขา จาํ ไดต ั้งแตไ ดย นิ เสียงเพลงของเจา แลว แรกนึกวาฝนไป ไมคิดวา จะเปน ยะขนิ่ ดกึ ดน่ื
คอ นคนื อยางนี้ ทําไมเจา ถงึ บกุ ปามาถงึ น”ี่
นางสาวรนุ กะเหรย่ี ง ชายหางตาคมปลาบ ตวดั คอนใหน อ ยๆ ตัดพอ
“ออ! แมแตเ สียงเพลงกย็ งั จาํ ไดดว ยหรอื ชา งนา ชนื่ ใจแทๆ แต...ฮ!ึ ทข่ี าอตุ สาหห นีพอ
บกุ ปายามคํ่าคนื มานี่ กเ็ พยี งแคจ ะมาดใู จพ่ีวายังจํายะขนิ่ ไดอ ีกหรือไมเ ทา น้นั เดนิ เกวยี นผานทา ย
บา นมาต้งั แตเยน็ แลว ระยะทางกใ็ กลแคน เี้ อง พ่ีจะแวะเขา ไปหาขา สกั นดิ ก็ไมม ี พรุงนีก้ จ็ ะเดนิ ผาน
พุเตยไปแลวไมใ ชหรือ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1207

พรานหนมุ ผรู อ นรกั ตรงจับมอื นางไวอกี ครั้งกุมแนน ฝา มือนอ ยๆ น้ันเย็นนุม กลนิ่ มาลัย
ดอกพิกลุ ที่นางสวมอยกู ็ซา นจรุงไปถงึ ขั้วหวั ใจ

“จําเปนแททเี ดียว ทยี่ งั ไมไ ดไ ปหายะขิ่นในหมูบา น ทง้ั ทีใ่ จขา เฝา คดิ ถงึ แตเ จาตลอดเวลา
นายส่ังใหพักอยูท ่นี ี่ ไมใ หพ วกขาออกไปไหนเลยตลอดท้งั คืนน้ี ตั้งใจวา รุง เชา กอนจะเดนิ ทางไป ก็
จะเขาไปเยย่ี มเจา อยทู ีเดยี ว ถงึ เดย๋ี วน้กี ก็ าํ ลังคดิ ถงึ ยะขนิ่ อยทู กุ ลมหายใจเขา ออก อํานาจความคดิ ถึง
ของขา โดยแท ทจ่ี ูงใจใหเ จาเขามาหาถึงที่น”ี่

พรอ มกบั พูดเสย กป็ ระคองดวงหนาของนางไวด ว ยฝา มือท้งั สอง ยะข่ินเงยข้ึนทอดมอง
สบดว ยประกายตาดําขลับ

“วา แต นเ่ี จามาคนเดยี วหรือมากบั ใคร?”
“ขา มาคนเดยี ว หนพี อมา”
“มือคํา่ ดึกด่นื เชนนีแ้ ลว เจา เดนิ มาไดอยา งไรคนเดียว”
ยะขิ่นหัวเราะเสียงใสกงั วาน
“พี่ประหลาดใจอะไรหรอื ทาํ ไมขา ถึงจะเดนิ มาคนเดยี วไมได ในเมอ่ื ถน่ิ นเ้ี ปนถนิ่ ของขา
มาแตเกดิ หลบั ตาเดนิ กย็ งั ได ระยะทางจากบานถึงหนองนํา้ น่ีกใ็ กลนดิ เดยี ว แตถงึ มันจะหางสกั เพยี ง
ไหน ขา รกั พ่ี ขา ก็มาได”
เสย เหลยี วซายแลขวา แลว โอบนางกระชบั แนน ไวใ นออ มแขน กะเหรย่ี งสาวผงะหนาหนี
จบู ออกเสียงอทุ านระรกิ
“อยาเพ่ิงรังแกยะขิน่ อุตสา หม าหาแลว พอพบหนาไมท นั จะพดู อะไรกต็ งั้ หนา รังแกเทยี ว
หรือ”
พลางนางก็สะบดั หลดุ ถอยหนเี ขาไปในเงามดื หลงั พุมไม เสยตามเขา ไปกอดรดั ไวแนบ
อกอกี ครัง้ นางดิน้ แตเ พยี งมารยาหญงิ แลว กโ็ อนออ น ระทวยรางอยใู นออมแขนรบั จบู โดยเตม็ ใจ มอื
ทงั้ สองโอบรัดรอบคอพรานหนุมไวก ระชบั แนน สาํ เนียงท่กี ระซบิ พรดิ สนั่ เครือกระเสา ไปดวย
ความรัก
“เขาไปคยุ กบั ขา ในปางพกั รมิ กองไฟนนั่ เถดิ ที่น่หี นาวนกั ”
เสย กระซบิ ชวน ลูบไลไปตลอดท้ังเรอื นกายของสาวนอย นางย้มิ พลางส่นั หนานอยๆ
“เดย๋ี วใครเหน็ ขาไมต อ งการใหใครรวู าขามาหาพ”่ี
ไมว าเสย จะขอรองออนวอนเชน ไร นางกค็ งยนื กรานปฏิเสธอยเู ชนนน้ั แลว วา
“ขา รักพ่ี สูบากบ่นั มาเยอื นจนถึงทีน่ แี่ ลว พีจ่ ะไมไ ปที่เรอื นขากระนน้ั หรือ น่ีขา มารบั มา
เถอะพี่ ไปคยุ กับขา ที่บา นดกี วา ”
เสย ลืมตาโพลง
“จะใหข า ไปเดย๋ี วนนี้ ะหรือ?”
“เด๋ียวน”ี้

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1208

“ขา จะไปไดอยางไร หนา ทข่ี องขาขณะนตี้ องอยยู ามเฝาปางพกั คนอนื่ ๆ ก็หลับหมด”
“ก็ไมเหน็ เปน ไร ปางพักใกลหมูบา นแคน เ้ี อง ไมมอี ะไรนา กลัวหรอก พ่ีกร็ ูอยูแลว หรอื
วาพ่ไี มอ ยากไปกบั ขา”
นางปด แขนเขาทโี่ อบเอวอยอู อก ผินขางให เสย ถอนใจเฮือกดว ยความรอ นรุมกระสบั
กระสา ย
“โธ ยะขิ่น เหน็ ใจขา บา งเถอะ”
“ไมร ไู มชี้ ไมไ ปกแ็ ลว ไป ขา กลับละ ”
“เด๋ียวกอน!”
เสยละล่าํ ละลกั ควา ขอมอื ไว กุมเขามาแนบท่หี วั ใจ
“ยะขนิ่ อยา ใจนอ ย เอาเถอะ จะเสี่ยงตอ การถูกดา อยา งไรก็ยอมแลวเพอ่ื เจา ขา จะไปปลกุ
นาย ขออนุญาตเขากอน บอกนายตามตรงวา จะไปหาเจา ”
ยะขนิ่ ผงะ ตาลุกวาวขน้ึ มาในทันทนี ้นั รองออกมาอยางรอ นรน
“ไมได! อยาบอกนายเปน อันขาด ถา บอก พไ่ี ปกบั ขา ไมไ ดแ นน อน”
“นายใจดี คงไมวาหรอก ขาจะสารภาพวาขา รักยะขนิ่ สดุ หวั ใจ”
“ถาพี่ปลกุ นายขึน้ ยะขน่ิ จะวง่ิ หนีไปเสยี เดย๋ี วน”้ี
นางตอบอยา งเดด็ เดย่ี ว ตวั สนั่ นอยๆ เต็มไปดวยอาการประหวน่ั เสย เหลยี วไปรอบตวั อีก
ครงั้ พอนางหนั หลงั กา วออกเดนิ ก็ถลาเขา กอดไว
“เดยี๋ ว ยะขน่ิ ขาจะไปกบั เจา ดว ย! แตขอไปปลุกไอเ กดิ ใหขน้ึ มาอยยู ามแทน เดยี๋ วเดียว
เทานัน้ ”
คร้ังนี้ นางยิม้ ออกมาได พยกั หนา
“ยะข่ินจะรอพอี่ ยหู ลงั พุมไมน ี่ รีบมาเรว็ ๆ นะ”
เสย รบั คํา กอดจูบนางดว ยความรกั อีกครง้ั แลว ผละเขาไปในบรเิ วณปางพกั โดยเรว็
เขาปลกุ เกิดขนึ้ กระซิบบอกความใหรู แลวกาํ ชับวา
“เอง็ อยา อึง้ ไป ขา จะยอ งกลับมาตอนใกลร ุง”
“ถานายรวู า เอง็ แอบหนไี ปหาสาวกลางดกึ เอ็งจะถูกดาแลว ก็พลอยมาถงึ ขา ผูสมคบ
รวมมอื กะเอ็งดวย”
“เหอะนา ขา กราบตนี ละวะ นายไมร ูหรอก เวน แตเ อ็งจะปากบอน แตถ า นายรูขึ้นมา วา ขา
หายไปคนื น้ี เอง็ กโ็ ทษซัดมาทข่ี าใหห มดก็แลว กนั ขาขอยอมรบั คนเดยี ว อยา วา แตด าเลย นายจะ
กระทบื สกั สิบทขี า กย็ อม”
“วา แตอยี ะขนิ่ อยทู ่ไี หน ขา ไมเ ห็นม”ี
“หลบอยหู ลังพมุ ไมโนน แนะ กําลงั รอขา อย”ู
“มนั มาคนเดยี วเรอะ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1209

“เออ”
เกิดจุปาก
“อนี ีก่ ลาแท เออแน เดนิ บกุ ปา มาหาชกู ลางดึกคนเดยี วโดดๆ ความรกั ของเอ็งชางเกงแท
ไอเสยเอย เออขา เห็นใจ เอง็ ไปเหอะ ระวังตาผาเอิงจับได กระดกู เอ็งจะปน”
เสยแทบจะโลดดวยความปต ิ ตบไหลเพอื่ นคหู ู ควา ปน ประจาํ มือไดก ็ผลันผลันออกมา
โดยเรว็
ยะขิ่นคอยเขาอยแู ลวในเงามอื ของพุม ไม ทงั้ สองโผเขา หากันอกี ครง้ั แลว กเ็ ดนิ เกยี่ วกอย
คลอ งเอวกนั บา ยหนา ไปยงั หมูบ านของนาง
ในความมดื รัตติกาลนนั้ พรานหนุมกบั กะเหรีย่ งสาวนอ ยคลอเคลยี ไปดวยกนั พรอ มกับ
ภาษารักทโี่ ตต อบหยอกเยากนั ไมขาดระยะ จนกระทัง่ บรรลุถึงหมูบ า นอนั เงียบสงดั ทุกเหยาเรือน
มืดมิดไปหมดปราศจากแสงไฟ
เสย หยดุ ชะงกั อยูทีป่ ากทางตะเคียนคู
“หมาหายไปไหนหมด ทาํ ไมมนั ไมเหากนั ข้ึนบางเลย กอ นน้ีเหน็ มีอยหู ลายตัว”
เสยี งยะขิ่นหวั เราะมาระรกิ ระร่ืน
“เสอื ลากเอาไปกินหมดแลว ดีซิ ไมม หี มา มันจะไดไ มเหา พอ่ี ยากใหห มามันเหา ปลุกพอ
ขึน้ มากระนน้ั หรือ”
พรานหนุมกวาดสายตาไปรอบๆ ไอรักทําใหอบอุนกาํ ซาบใจ ความเปลีย่ วและความเงียบ
ยอ มเปน มติ รที่ดีทส่ี ุด ขณะเม่อื ชายหนมุ อยใู กลหญิงสาวคนรัก
“เราน่งั คุยกนั ท่แี ครใตตน พกิ ลุ นดี่ กี วา”
“ไมดีหรอก”
ยะขนิ่ ฉดุ แขนเขา ดึงนอ ยๆ เอยี งหนาย้ิมอยา งนา รัก
“ขึ้นไปบนเรอื นดกี วา คอยๆ ยอง รับรองวาพอ ไมตื่นหรอก”
“แตถา ผาเองิ ต่นื ขน้ึ มา...”
“หอ งยะขนิ่ อยขู างหลงั อยคู นเดียว หางจากหองพอมากอยากจะน่ังตากนา้ํ คางใหหนาว
ตายอยูตรงนห้ี รือ ถา งนั้ ยะขนิ่ ข้ึนบา นละ”
เลีย่ งหนอี อกมาจากปางพกั ในขณะปฏิบัตหิ นา ทเี่ วรยามกแ็ ลว ถาไมเสย่ี งเขา หอ งสาวใน
ระหวา งพอของนางหลบั และนางเองก็เชญิ ชวนอยอู ยา งนี้ เสยกย็ อมเสยี ชาติเกดิ เขาบอกกับตนเอง
“ขอไปตายอยกู บั ตักยะข่ินบนบา นดกี วา ”
ในฉากของความมดื นั้น โดยการจงู นาํ ของนาง เสย ยอ งกริบข้ึนบนั ไดผานชานเรือนอนั
เงียบสงดั นนั้ เขา ไปในหองของยะข่นิ
เสือ่ กกอันออนนมุ รองรบั อยูแลว ภายในหอ งอนั มืดมดิ นน้ั เต็มไปดวยกล่ินหอมรญั จวน
ใจของดอกไม เขามองไมเ หน็ อะไร นอกจากจะสัมผสั กบั ผิวเนื้อเกล้ยี งเกลา ปราศจากส่ิงกดี ขวาง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1210

ของนางกะเหรีย่ งรนุ นางทอดกายลงนอน เหนย่ี วคอเขาใหต ามลงไปดว ย เน้ือหนงั มงั สาในสว นที่
ลกึ ลา้ํ ของยะขนิ่ เขาเพ่งิ จะมโี อกาสไดสัมผสั สมดงั เจตนาวาระน้เี ปน วาระแรก มันชางเตม็ ไปดว ย
ความด่มื ดาํ่ กําซาบอะไรเชนน้นั ...เปน คนื แหง ความสขุ อนั สุดยอดของชีวติ หนมุ เทาท่เี คยใฝฝ น ไว

เขาจาํ ไดเ ปน คร้ังสดุ ทายวา ไดนอนหนุนทรวงของนาง ฟงเสยี งกระซบิ พรอดพราํ่ คํารกั
จนกระทงั่ หลบั ใหลไปอยางคนสมรกั สมปรารถนา

ครน้ั แลว จูๆ กม็ ารูสึกตัวขนึ้ อกี ครง้ั หนง่ึ พบตนเองวา เหตใุ ดจงึ มาอยใู นกระโจมพกั ของ
นายจา งได ใครไปพรากเขามาจากอกของยะขิ่นตงั้ แตเ มอื่ ไหร

และเอาเขามาไดอ ยางไร ยะขน่ิ ละ อยไู หน???

ภายในเตน็ ทถ กู สะกด ความเงียบ รพนิ ทร และคณะนายจางมองตากนั ไปมา สหี นาแตล ะ
คนเปลย่ี นแปลงไปในอกี ลกั ษณะหนงึ่ ขณะทไี่ ดร ับฟง เรอื่ งราวบอกเลาจากเสย ความรูสกึ บางสิ่ง
บางอยางวง่ิ เขา มาจับกลางใจ ทําใหตอ งสงบงนั กันไปหมดทุกคน

ไชยยนั ตก รอกบร่ันดีเขา ไปหลายอกึ แลว ลุกขนึ้ พูดเปนภาษาอังกฤษ เพือ่ ปอ งกันไมให
เสยผนู ัง่ งงอยใู นขณะนีเ้ ขา ใจ

“ประหลาดมาก! น่ีมนั เปน นิยายรกั สะเทอื นใจฉากสน้ั ๆ แทรกเขา มาในความสยดสยอง
พองขนทเี ดยี ว ในสายตาและความรูส กึ ของเสยเอง เขาพบวาตวั เขาเดนิ เขา ไปสูออมแขนแหงความ
รกั อนั หวานชน่ื และเปน สขุ แตใ นสายตาและความรสู กึ ของพวกเราทกุ คน กลับพบความสยดสยอง
พองขน เสย พบกบั คนรกั สาวสวยผสู ดชนื่ และไดส มรัก แตพวกเราพบกับผดี บิ ! นี่อยากจะรู
เหลือเกนิ วา ถา เราไมไ ปตามเสยกลับมา เขาจะเปน อยางไรบา ง คุณบอกไดไหม รพนิ ทร? ”

พรานใหญอ้งึ ไปนาน ในทส่ี ุดก็สน่ั หนา ชา ๆ
“ผมไมม ีทางจะเดาไดถกู เลยครบั แตม ันก็เปน อยา งท่คี ณุ ไชยยนั ตว า คอื ในความรสู กึ ของ
เสย นน้ั ...เปน สขุ ทส่ี ุด ไมไดพบกบั เภทภยั อันตรายใดๆ เลย พวกเราตะหาก ที่ประจันหนา กบั ความ
นากลัวท้ังหลาย จนกระทั่งเด๋ยี วนี้เสย กย็ งั หลงคดิ ถงึ ความสุขสดช่นื ที่เขาไดรบั ไมรสู กึ ตัวสักนดิ วา
เกิดอะไรขึ้นกบั ตัวเขา”
“ใหฉันสรุปความเหน็ ตามหลักวชิ าหนอยนะ มนั จะผิดหรือถกู กไ็ มร ูเหมอื นกนั สมมตวิ า
ถา เราไมไปตามเสย กลับมาในคืนนี้อยา งทนั การ ถึงแมความรูสึกในจินตนารมณของเขาจะพบกบั
ความสขุ แตใ นดานรางกายของเขา มันจะตอ งไดร ับอนั ตรายแนๆ จาํ ไวว า ขณะทเี่ ราพบเขาน้นั เขา
ไมไ ดส ติเปนตวั ของตัวเอง คนทผ่ี เี ขานั้นจะเปนอยางไรบา ง ฉันไมรู แตเ ทา ทีต่ รวจดูรา งกาย พบวา
เสย กาํ ลังมไี ขข น้ึ สูง และพษิ ไขข นาดนน้ั มันทําใหค นเราลืมตัวคลมุ คลง่ั ไปไดต า งๆ นานา ถาเราไม
รีบไปตามเอากลับมาแกไข อาการไขกจ็ ะกําเรบิ ขึ้นเกนิ ขดี ท่ีจะเยยี วยา และเปน อนั ตรายได”
ดารนิ พดู ขึน้ ชา ๆ อยา งระมดั ระวัง จดุ บุหรอ่ี ัดควันหนักหนว ง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1211

“อาการของเสยท้งั หมดน้ี มนั ขึ้นอยูกบั แฟก เตอรส องตัว ซ่ึงแยกกนั ไมอ อกคอื อาการไข
เปนตัวนําครัง้ แรก ซึง่ เปนผลเกดิ ตามมาดว ยพฤตกิ ารณต างๆ ดังเชนท่เี ขาเลา มานี้ ฉันคิดวาขณะทเ่ี ขา
อยูยามเขาจะตอ งมอี าการไขขน้ึ แลว ตอจากน้นั เขากเ็ ห็นยะขนิ่ ถึงไดพ ูดจากันเปน ตุเปนตะ และ
ชวนกนั ไปทเ่ี รอื นรา งของยะขนิ่ การเก่ียวพันตดิ ตอกบั ยะขน่ิ จะตอ งดาํ เนินไปในทางจิต ไมใ ชท าง
รา งกาย เขาไดส ัมผัสกบั พฤติการณต า งๆ เหลานน้ั ทางมโนรมย ซ่ึงในขอนกี้ ็อาจมพี ลงั งานพเิ ศษ
อะไรสักอยา งทเ่ี ราพิสูจนไ มไ ด ซึง่ ขอเรียกงา ยๆ วา ‘วญิ ญาณ’ เขามามบี ทบาทชักนาํ อยดู ว ย เราจะ
เหน็ หลกั ฐานไดช ัดวา รอยเทา ของเสยมีอยรู อยเดยี ว ไมมมี นุษยห รอื ส่ิงมรี า งกายตวั ตนใดๆ เดนิ เคยี ง
คูก บั เขา ขณะทีเ่ ราพบเสยบนเรอื นรา งหลงั นั้น เราก็พบเขาเพียงคนเดยี ว มแี ตอ าการเพอคลงั่ ของพษิ
ไขซ ึ่งแยกกันไมออกกบั พลังงานลึกลบั ชนิดหน่งึ เขาครอบงาํ อยู แตถงึ อยา งไรก็ตามมนั ยงั เปน เร่อื งท่ี
ลึกลับมดื มนอยนู ่ันเอง!”

“พเ่ี หน็ ดว ย กบั ขอสันนษิ ฐานของนอ ย”
เชษฐากลาวข้ึนอยา งใครค รวญ
“และกเ็ ห็นดว ยเหมอื นกันวา มนั เปนเรอ่ื งลล้ี ับ เกินกวาที่เราจะวเิ คราะหก ันออกไปได แต
กน็ ายนิ ดี สาํ หรบั เสย ทใี่ นความรสู ึกของเขานน้ั ...พบแตส ง่ิ ดีงาม...แทนทจ่ี ะพบกับความนา หวาด
กลัว เขาไมร สู กึ ตัววาไดม ีอาการเจบ็ ไขอะไรขึ้น มาไดส ติอกี ครง้ั กต็ อนที่คอ ยยังชวั่ ขนึ้ แลว ความ
ทรงจาํ ยังเหลือไวแ ตภ าพของความสุขถา ยเดียว ทนี เี้ รามาพดู กนั ตามภาษาชาวบาน ถาแมวาภตู ผี
ปศ าจมีจริง และวญิ ญาณของยะขิ่นไดมาสําแดงตนเขา ตดิ ตอกับเสย อันเปนคนรัก ก็นา จะลง
ความเหน็ ไดว า วิญญาณของยะขิน่ ไมไ ดม เี จตนารา ยอะไรกบั คนรักเลย มาเพอื่ ตองการใหไ ดพ บกบั
ความรกั เทานนั้ สวนพวกเรารูตัวกอนแลววา อะไรเปน อะไร ตดิ ตามไปเพอ่ื จะเอาตัวคืน พวกเรากจ็ งึ
พบเขากบั ความสยดสยอง นา กลัว อนั เปน การตอตา นของวญิ ญาณพวกน้ัน พูดงา ยๆ กค็ อื ผีมัน
หลอกเรา...แตม นั รกั เสย”
ไชยยนั ตห วั เราะแคน ๆ หนั ไปมองดเู สย
“มันรกั มากนะซิ ถึงไดจ ะหาทางมาชวนใหไ ปอยูเ มอื งผเี สียดว ยกนั ถาไมไปตามกค็ ง
เสรจ็ ไปแลว วา กนั แตภ าษาชาวบานกค็ ือเอาตวั ไปอยกู ะมนั ภาษาแพทยก ็คือเปน ไขต าย แตต ายแบบ
นี้ก็เขาทดี เี หมอื นกนั เพราะตายอยางเปน สุขและไมรูตวั โชคดเี หลือเกนิ ในคณะของเรามีบญุ คาํ ติด
มาดว ย แกกนั ตก ไมงัน้ แพทยหญงิ นกั วทิ ยาศาสตรค นเดยี วเหน็ จะแย แลว นจ่ี ะเอายงั ไงกนั ตอไป
เสย ยังงงไมร เู ร่ืองทงั้ หลายอยูเ ลย ลกั ษณะของเขาเหมอื นเพิ่งตื่นขนึ้ จากฝนดงี ัน้ แหละ บอกใหเ ขารู
ความจรงิ ไดเ สยี ทีแลว ...วา อะไรมนั เปนอะไร”
ทันใดนั้น ดารนิ ก็รอ งหา มมาโดยเรว็
“อยาเพิง่ ! เสยเชือ่ ในความรูส ึกของตนเองอยางแนน แฟน วายะขน่ิ ยังมชี ีวิตอยู และได
พบปะพลอดรกั กบั เขามาอยหู ยกๆ ขนื บอกเขาเสยี เดยี๋ วนว้ี า ความจริงมนั คืออะไร เสยอาจช็อก
ขณะนเี้ ขายงั ไมแ ข็งแรงดีนกั ดวย”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1212
“จรงิ อยา เพ่งิ บอกใหร ู จนกวาจะพรงุ น้ี ใหเขาไปเห็นภาพหมูบ า นนน้ั กบั ตาตัวเอง”
เชษฐาลงความเหน็ มาอีกคน
“ปญ หามนั มีอยวู า เราจะบอกกับเขายงั ไงดใี นขณะน”้ี
รพินทรพมึ พาํ มองดูหนา คนของเขาท่ียงั มองไปยังคนโนน ทคี นนี้ทอี ยางนา สงสาร ดารนิ
ก็ลุกขึน้ เดนิ เขา ไปหา
“ไมเ ปน ไร ฉนั จดั การเอง”
แลวหลอนก็ยมิ้ กับเสย เปลีย่ นมาเปน ภาษาไทย นาํ้ เสยี งปกติ
“เสย เธอไมร ูต ัวหรอกวา เธอไมส บายมาก นอนจบั ไขไ มไ ดส ติในขณะท่อี ยยู าม มคี นเขา
มาบอก ฉนั เลยเอาเธอเขา มารกั ษาในเตน็ ทน ่ี เรือ่ งราวตา งๆ ท่เี สยเลา มานั่นนะ เสย ฝน ไปทั้งนนั้
แหละ พวกเราแกลงถามเธอไปเชนนนั้ เอง ในเร่อื งทเ่ี ธอแอบออกไปจากปางพัก เพราะไดย นิ เธอเพอ
พดู ขึน้ ทถ่ี ามกเ็ พราะอยากรวู า เสย ฝนถึงอะไรอยู ความจรงิ เธอไมไ ดอ อกไปไหนเลย นอนจบั ไขอ ยู
ในปางพัก เธอยังไมห ายเรยี บรอยดีนกั หรอก นอนอยใู นเตน็ ทนแ่ี หละ จนกวา พรุงน้ีเชา หา มไมใ ห
ลกุ ไปไหนทั้งนนั้ ”
เสยอา ปากคาง กะพรบิ ตาถ่ๆี สหี นาประหลาดใจขีดสดุ ครางออกมา
“ผมไมสบาย แลวฝน ไป!”
แลวหนั ไปจองหนาจอมพรานผเู ปน นาย รพนิ ทรก็ผงกหวั ลง บอกเรียบๆ วา
“ใช! แกฝนทง้ั นัน้ ฝนในขณะทไ่ี มส บาย นายหญงิ กรณุ าแกมาก อุตสา หเ อาตวั เขา มา
รกั ษาและใหน อนในน้ี พกั เสยี กอนเถอะ ปฏบิ ตั ติ ามคาํ สงั่ ของนายหญงิ ”
แลว รพนิ ทรก็เดินผละออกจากกระโจมของนายจา งไป...

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1213

47

เสย มารบั รเู รอ่ื งราวทงั้ หมดท่ีเกิดขึน้ กบั ตนเองอยางละเอียด ภายหลังจากต่นื ข้ึนอกี คร้ัง
ในเชา ตรขู องวนั รงุ ขนึ้ ...เปนการรใู นเวลาเดยี วกนั กบั พวกลกู หาบทง้ั หลาย พรานหนุม นง่ั ตะลึงตัว
แข็ง หนา ซดี ราวกับศพ

“โชคดีเหลือเกนิ ทพ่ี รานใหญก บั พวกขา ตามไปทัน ไมง ัน้ เอ็งเสร็จ!”
บุญคาํ วา ขณะที่ลูบตนคอของเสย เบาๆ เปนการเรยี กขวัญ เสย งนั นง่ิ เหมอื นถูกสาปให
กลายเปน หินอยเู ปน เวลานาน กวาจะไดส ติพมึ พาํ ออกมาเบาๆ
“ยะขนิ่ ...”
จันตบไหลหนกั หนว ง ปลอบใจวา
“อยา ไปรําพงึ รําพนั ถึงมันอยอู กี เลย มนั เปน ผีไปแลว สวนเอง็ ยงั เปน คน”
เกิดกช็ ว ยพดู ปลอบโยนมาอกี คน ตลอดเวลาเสยไมไดปริปากพูดคาํ ใดเลยนอกจากนง่ั ซมึ
ตาลอย เอามอื กมุ ศีรษะพวกลกู หาบภายหลังจากรเู ร่อื งตลอด พากันอกส่นั ขวัญหาย วิจารณก ันแซด
อยา งไรกต็ ามเมอ่ื ผา นราตรนี ้นั มาได ตะวนั ข้ึนแลว เชน น้ี ความนาสะพรงึ กลวั ท้งั หลายกค็ ลคี่ ลายไป
จากความรสู กึ ของทกุ คน
กอนเคลอ่ื นยายเลก็ นอย ดารนิ เรียกเสย เขามาตรวจสอบรางกายอกี ครัง้ เพอ่ื แนใ จวาจะไม
มอี าการแทรกซอนอยา งอนื่ ซงึ่ จะกอใหเกดิ อนั ตรายตอ สุขภาพและจติ ใจตอไป
แลวหลอนกถ็ อนใจออกมาโลงอก หนั มาทางคณะพรรคทีร่ อฟงผลอยู
“ทรหดแขง็ แรงดอี ยเู หมอื นเดิมในดา นรา งกาย แตทางจิตใจคงไดรบั ความกระทบ
กระเทือนไมใชนอ ย อยางไรกต็ ามเขาออกเดินทางกับพวกเราตอไปได”
“โลง อกไปท”ี
เชษฐาวา

กวา จะเก็บแคม ปเริม่ ออกเดนิ ทางตอไปได ก็ลว งเขา ไปในยามสายแดดแรงจา ขบวน
เกวยี นเดนิ ตดั ปาแดงลงทุง บา ยหนา ผานเขาไปในเขตหมูบานผีสงิ ซึง่ ขณะนเ้ี หลอื แตก องเถาถา น
และเสาเรอื นถกู ไฟกนิ เหน็ เปน ตอดาํ ปก อยรู ะเกะระกะ มีกองกระดกู ขาวโพลนกระจายเปนหยอ มๆ
ปะปนอยกู ับเถาธุลีเหลาน้ัน

ทุกคนเคลอ่ื นขบวนผา นหมบู า นรา งไปอยา งเงียบกริบ ดว ยความรูสกึ อนั สงั เวชใจ เดย๋ี วนี้
มันไมม คี วามนา กลัวใดๆ เหลืออยูอีกแลว เพราะการชาํ ระลา งอยางส้ินซากของพระเพลงิ มองไป
ทางไหนกโ็ ปรงโลง ไปหมด ปาไผในบรเิ วณใกลเคยี งรอบดา น พลอยถกู ไฟไหมล ุกลามกนิ แนว
เตียนราบเขาไปอีกนับเปน รอ ยเมตร กลายเปน เวิง้ ที่ราบโลงสดี าํ เกรียม

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1214

เสย ยืนซมึ กระทือ เหมอมองซากเรือนของยะขน่ิ ท่ถี ูกไฟผลาญเสยี จนเหลือแตเสาโดอ ยสู ่ี
ตน ดว ยความรูสกึ อันไมอ าจกลา วถูก นํา้ ตาคลอ มไิ ยทขี่ บวนเกวยี นและเพอ่ื นทุกคนจะพากนั เดนิ
ผา นไปไกลแลว เชน ไร พรานเด็กหนุมก็คงยืนใจลอย น่งิ อยูท ่เี ดิมกระทง่ั มาสะดงุ รสู กึ ตัวข้ึนเมอื่ ฝา
มอื หนกั ๆ ของใครคนหนงึ่ ตบลงมาทไ่ี หล หันมากพ็ บแววตาเยือกของพรานใหญ ใบหนา นน้ั ยิ้มให

“ลืมมันเสียเถอะเสย นกึ ไวว า แกฝนไปก็แลวกัน”
เสยกมหนา พดู เสยี งเครอื
“แตน ายครบั ยะข่นิ มนั รักผมจริงๆ เมื่อคนื นผี้ มเปน ผวั มนั แลว แตทาํ ไมผมยงั รอดเปน คน
อยูไ ดกไ็ มร ”ู
“พิษไขม ันทําใหแ กฝน เพอไปท้ังนน้ั อยาคดิ อะไรอยูอ กี เลย งานหนักขา งหนา ของเรายงั มี
ไปกันเถอะ”
เขาตบไหลเ ดก็ หนุม พรานพนื้ เมืองของเขาอีกคร้ัง แลว กระตนุ ใหออกเดนิ โดยตนเองเดนิ
ทงิ้ ทา ยคมุ มาทางเบื้องหลงั จนกระทงั่ ผา นดงไผ ตดั เขาปา ทบึ อกี ครง้ั
ทิ้งเหตุการณส ําหรบั เมอ่ื ราตรที ผ่ี านมาไวเบ้อื งหลัง โดยไมต องการจะไปขบคดิ ถงึ มันอีก

จากพุเตยมาไดป ระมาณชวั่ โมงเศษๆ คณะนายจา งทกุ คนกร็ สู ึกวา กองเกวยี นเรมิ่ ไตขึน้ สูง
เปน ลาํ ดับ มนั วนเลาะออมไปตามไหลเ ขา ซึง่ แตล ะลกู สูงใหญท ะมนึ ค้าํ ฟา สงั เกตไดจากยอดของปา
สูงท่ีเห็นลิบลว่ิ ลงไปเบื้องลา ง มีเมฆหมอกปกคลุมอยู อากาศเร่ิมเยน็ สบายขนึ้ และกาํ ลังจะกลายเปน
ความเยอื กเยน็ จากระยะทางทล่ี วงผานไป มนั เปนเขตปา ดึกดาํ บรรพท ต่ี นไม เถาวัลยแ ตละตน อายุ
เปน รอ ยๆ ปขนึ้ ไป ไทรยกั ษต นหนึ่งใหญโ ตมโหฬารจนถึงขนาดรากตรงโคนตนของมัน มีลกั ษณะ
เปน ถ้ํายอมๆ สามารถใหก องเกวียนผา นลอดเขาไปไดท้ังขบวน เถาวลั ยบางชนดิ กม็ ีใบใหญขนาด
กระดงฝด ขา ว ลาํ ตนทเี่ ลอ้ื ยพนั ไปตามซอกหนิ มขี นาดพอๆ กบั ซุง

นกกะลิงเกาะจบั อยเู ปน ฝูง แลเหน็ เขยี วไปหมดราวกบั มรกตท่มี ีปก โฉบถลาอยไู ปมา สง
เสยี งรองแซด ตามพน้ื ที่ผา นไปเตม็ ไปดวยรอยสัตวปา หลายชนดิ ยํา่ อยสู ับสน เหมอื นรอยววั ควายท่ี
คนเล้ียงไวต ามทองทงุ เชษฐา ไชยยันต และดาริน ใชก ลองสอ งทางไกลสองชมภมู ปิ ระเทศที่ผานไป
อยางเพลิดเพลนิ

สองหรอื สามครัง้ ทรี่ พินทรทาํ สญั ญาณใหเ กวยี นหยดุ ลงชั่วขณะ ตวั เขาเองกบั บญุ คาํ
ซบุ ซิบหารือกนั พลางก็กวาดสายตาสาํ รวจดภู มู ปิ ระเทศรอบดาน เหมอื นจะคนหาอะไรสักอยา ง
แลวกเ็ กณฑพ วกลกู หาบใหถ ากถางทาง นาํ เกวียนบกุ เขาไปในพงรกน้ันระยะสนั้ ๆ เพื่อบรรจบกับ
ทางดา น ยดึ เสนทางท่ีเกวยี นพอจะเดนิ ไปไดอ ยางสะดวกนน้ั อีกพกั ใหญ กฟ็ นตน ไมถ ากทางกันอกี
เปน ระยะๆ ไป

“ตามกําหนดของพรานใหญ เราจะถงึ หลม ชา งกันภายในวนั นไ้ี มใ ชห รอื จะถงึ เวลาสัก
เทาไหร?”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1215

ไชยยนั ตร องถามแงซายลงมาจากเกวยี น
จอมกะเหรยี่ งจอ งสงั เกตไปยังยอดเขาลูกหนง่ึ ทเ่ี ห็นสว นปลายสงู สดุ เปนลักษณะเรยี ว
แหลมเหมอื นจะงอยปากนกพุง ทะยานล่วิ ขนึ้ ไปบนเวหา มเี มฆคลมุ อยูมิดชดิ
“ผมกลวั วา กอ นตะวันตกดนิ วนั นน้ั เราจะยังไมถ งึ หลม ชา ง”
“ฮา !...”
ไชยยนั ตอุทานลนั่ ออกมาลมื ตาโต เชษฐากบั ดารนิ หนั ขวบั ไปจองแงซายเปน ตาเดยี ว
“พรานใหญไ มเ คยกะอะไรพลาดนี่ ทาํ ไมแกจึงวา ไมถงึ ”
คนใชช าวดงชม้ี อื ไปยงั ยอดเขาลกู นั้น
“ท่ีเหน็ ยอดเสยี ดฟา อยโู นน คอื เขาจาว หมบู า นหลมชา งตง้ั อยูในระหวา งหุบตอนหนงึ่ ของ
เชิงเขาลูกน้ัน นเ่ี ที่ยงวนั กวาเขามาแลว อกี หกชัว่ โมงเรายงั เดินไมถึงตนี เขาลูกนน้ั แนๆ ”
คณะนายจา งหนั มาแลตากันเอง
และก็จรงิ ดังแงซายวา ขณะทีห่ ยุดพกั เกวยี นกนิ อาหารกลางวันริมหว ยเล็กๆ แหง หน่ึง
ตอนบายสองโมง รพินทรก ็เดนิ เขามาทรดุ กายนงั่ บนกอ นหินตรงหนา คณะนายจางของเขา
“ผมคาํ นวณผดิ เสยี แลว ละครบั ...”
จอมพรานเอย ขน้ึ พรอมกับยม้ิ จืดๆ ถอดหมวกออกเชด็ เหงือ่
“กะไวแ ตแ รกวา วนั น้ีสกั คาํ่ ๆ เราจะถึงที่หมาย ถา จะไมถึงเสียแลว ผมตัดผดิ เสน ทาง
ตัง้ แตอ อกจากพุเตยออมเขาอโี กงเสียเกือบคร่งึ ลกู ทางมันรกทึบเหลอื เกิน ถาไปทางเดมิ ท่กี ะไวแ ต
แรกกต็ องถางปา กนั แย เสยี เวลาพอๆ กัน ทางในปาถาไมมีใครผานไปมาสกั เดอื นเดยี วเทา นน้ั ตน ไม
มันกข็ ึน้ บงั หมด ดา นสตั วก ็เปลีย่ นแปลงอยเู รือ่ ยๆ”
เชษฐาหวั เราะอยา งอารมณดี
“พวกเรารตู วั ลว งหนา แลว ละ กไ็ มเ หน็ แปลกอะไรนี่ เปนอันวาตอ งยดื ไปอกี วันใชไหม?”
“กอ็ กี คร่ึงวันเทา น้นั ครบั ถา เราไมพ ักกนั เลย เอาใหถ ึงวนั นีม้ นั ก็ถงึ เหมอื นกัน แตจ ะไปถึง
ประมาณสกั เทยี่ งคืน ผิดกาํ หนดราวๆ 5-6 ชว่ั โมง แตถา พักเสยี อีกคนื พรงุ น้ีกไ็ ปถงึ วนั หนอย”
“ไมจ าํ เปนทจ่ี ะตอ งเดนิ กันกลางคนื นอนกลางดงกันอกี คนื เปนไรม”ี
หัวหนา คณะวา ไมร สู ึกวติ กกังวลอะไร ไชยยันตใ ชกลองสองไปยงั ยอดเขาทเ่ี หน็ ลิบๆ อยู
ทางดา นเหนอื
“ทีเ่ ห็นอยนู ัน่ ใชไหม เขาจาว ทตี่ ัง้ ของหมูบานหลม ชา งนะ ”
“ครับ นั่นแหละเขาจา ว หรอื อีกนยั หนง่ึ เปนแผนทข่ี องมงั มหานรธาระบไุ วว า เขาหวั แรง
ปากทวารกน้ั ระหวา ง ‘นรกดาํ ’ กับหลมชาง”
“รูปรา งมันพกิ ลนะ มียอดสงู สุดคลายๆ จะเปน กอนหนิ ลว นตงั้ เดนขนึ้ ไปราวกับปากนก”
ไชยยนั ตพ มึ พาํ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1216

“ถาไปถึงหลมชางแลว จะมองเหน็ ยอดที่สงู ขึน้ ไปนัน่ มลี กั ษณะเหมือนสวนคอกบั หัวแรง
ไมมผี ิดครบั ”

รพินทรบอก
ดารนิ เลกิ แขนเสื้อขึน้ ดนู าฬกิ า เปรยออกมาวา
“มีเวลาเดนิ อกี ไมกี่ช่ัวโมงก็คา่ํ แลว เหน็ จะยงั ไมพนเขาลกู น้ี”
“ค่าํ ตรงไหน กน็ อนมันตรงนั้น”
พ่ีชายบอกมาอยางคนงา ยในทกุ ส่งิ พรานใหญขอตอบหุ รีก่ ับไชยยันต อดั ควันนง่ิ ไปครู ก็
บอกรวมๆ มาวา
“ในราวหา โมงเย็นเราจะออมเขาลูกนีไ้ ปทางดานเหนือตดิ ตอกบั ทุง หญา กวา งใหญ เราจะ
พักนอนบนไหลเ ขาตอนหนึ่งเหนอื ทงุ หญา น้ัน ปลอดโปรงสบายมากอกี แหง หนึ่ง อากาศก็ไมห นาว
จัดเกนิ ไปนกั เพราะลงตีนเขาแลว”
“เอาไงก็เอากนั ขออยา งเดยี วอยา ใหม ันเกิดเรื่องขนหวั ลุกอยางทีเ่ จอกันมาเมือ่ คนื น้กี ็แลว
กนั ”
ไชยยนั ตพดู พรอ มกบั หัวเราะเสียงแปรงๆ ยังสยดสยองพองขนอยไู มห าย เมือ่ หลบั ตานกึ
ถงึ เหตุการณใ นราตรที ่ีผา นมา
หลังอาหารกลางวัน รพนิ ทรส งั่ ใหพ วกลูกหาบบรรทุกนํา้ เตม็ อัตราจากลําหว ยโดยไม
ประมาท แลว ก็เคลื่อนขบวนตอ เชษฐากบั ไชยยนั ตถ อื โอกาสนอนหลบั ในเกวยี น คงมแี ตด ารนิ คน
เดียวเทา นนั้ ทนี่ ัง่ สังเกตภมู ิประเทศไปตลอดระยะทาง โดยมแี งซายผเู ดนิ อยูชิดเกวยี นเปน เพอื่ นคยุ
ประมาณสโี่ มงเยน็ เศษๆ ตา งก็ออ มมาเดินอยทู างอกี ฟากหนึง่ ของลกู เขา และเหน็ ทงุ โลง
อนั กวา งใหญป ระดจุ ผาสีทองมาปูไวอยเู บ้ืองลา ง สลับไปดว ยลอนสูงๆ ตาํ่ ๆ อนั เปนเขาเหนอื เนิน
ขนาดยอมๆ ลบิ ลิว่ สุดสายตา ซึ่งแลเหน็ อยใู นแสงรางๆ ของตะวนั เยน็ คือแนวทะมนึ มหึมาของเขา
จาง การเดนิ เกวียนไปตามไหลเขาซ่ึงคอ ยๆ ทอดลงตาํ่ สูทุง หญาเบ้ืองลา ง
อีกไมก ีน่ าทตี อ มา พรานใหญก ส็ งั่ ใหห ยุดตั้งแคม ปลงตรงบริเวณหนา ผาตอนหนึ่ง เหนือ
ระดบั ทุง หญา ประมาณ 100 เมตร ภมู ปิ ระเทศตอนนัน้ เปน ปา โปรง อดุ มไปดว ยกอ นหิน มพี ุมไม
โปรง เตี้ยสลับกับตนไมทย่ี ืนเรยี งรายอยหู างๆ ดา นหนึ่งเปน ผนงั ภผู า เหน็ หนิ เกล้ยี ง อกี ดา นเปน หนา
ผาตดั ลาดลงไปสูเบือ้ งลา ง

ระหวา งการปด กวาดถากถางเพอ่ื วางคา ยพกั ชั่วคราวยงุ กนั อยนู น่ั เอง เสยี งอะไรชนดิ หนึง่
กด็ งั สนั่นขึ้นมาจากทุงหญา เบือ้ งลา ง เสยี งควบตะบงึ ของสตั วป ระเภทตีนกบี ฝูงใหญ ทกุ คนยกเวน
เชษฐา พากันว่ิงมายังริมหนา ผามองลงไปขา งลาง ภาพทเี่ หน็ ทําใหเกิดความประหลาดใจงุงงงกนั ไป
หมด

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1217

ทา มกลางมานฝนุ คลุงตลบเปน ควนั อยูเบื้องลา งนน้ั สัตวใหญท่แี ลเห็นผาดๆ คลายกระทิง
หรือมฉิ ะนนั้ กว็ ัวดาํ ฝูงหนงึ่ ประมาณ 20 ตัว กําลงั พากนั วง่ิ อยา งแตกตนื่ เหมือนจะเตลดิ ตกใจอะไร
ตามกันเปน ขบวน ออกจากปา ทบึ ดา นหนึ่งของตนี เขา มงุ ตดั ออกกลางทุง บายหนา ไปยงั เนนิ ที่เห็น
อยู

“กระทิง!”
เสียงไชยยนั ตอ ุทานออกมาอยา งตืน่ เตน แตพ รานใหญบอกแผว ตาํ่ ขณะทหี่ รต่ี ามอง
ตามหลงั สัตวฝ ูงน้ันดว ยอาการครุนคิด
“ไมใชกระทิงหรอกครับ สองกลอ งดใู หด ีซ”ิ
ไชยยนั ตย ังไมท ันจะยกกลอ งขึ้น ดารินกแ็ ยง กระชากไปจากมือเสียกอ น ยกขึน้ สองแลว
รองออกมา
“ควายปา! ตาย!...นี่ไอม หิงสาทง้ั ฝูงเลยหรอื น่ี นาดูเหลอื เกิน เพงิ่ จะมาเจอไอทรพที ัง้ ฝูง
เขา คราวนีเ้ อง”
เพ่อื นชายแยง กลอ งคนื ไปบา ง พอสอ งดูเหน็ ถนดั ก็คราง
“เออ...จริงดว ย ควายปาทง้ั ฝงู แตละตวั เขายงั กะดาบ แตท ุกตัวในฝงู นนั้ ก็ยงั เล็กกวา ไอเขา
เกกท่ีเธอยิงมาแลว”
ดารินกบั ไชยยนั ตรวมท้ังลกู หาบอน่ื ๆ ยนื มองดูควายปา ฝูงน้ัน ควบตะบึงจนกระทง่ั ลับ
เนินหายไปในเวลาอนั รวดเรว็ ดวยความรสู ึกอนั ช่ืนชมตืน่ เตน ธรรมดาที่ไดเ หน็ ธรรมชาติของสัตว
ปาประเภทหาดไู ดย าก โดยไมเฉลยี วคิดหรือหันมาเหน็ อาการไตรตรอง เครงขรึมของจอมพรานใน
ขณะน้ี
พวกพรานพ้นื เมืองอีกสี่คน เขา มารวมกลมุ ซบุ ซบิ อะไรกนั รพนิ ทรคงยืนอดั ควนั บหุ รี่
หัวคว้ิ ขมวดอยเู ชนนนั้ คร้งั หนึ่งดารนิ หนั มาถามอะไรเขาบางอยา งเกย่ี วกบั ควายปาฝงู น้นั กบ็ งั เอญิ
ไดเ หน็ พรานใหญกบั แงซาย ซึ่งยนื ไมหางกนั ออกไปนกั แลสบตากนั นงิ่ อยเู ชน นนั้ แตห ลอนกไ็ มไ ด
สนใจอะไร
เมอื่ เจา พวกมหงิ สาเหลาน้ันลับหายไปหมดแลว ทกุ คนกผ็ ละจากริมหนาผาทอ่ี อกไปยืน
มงุ ดู กลบั เขามาในบรเิ วณแคม ปตามเดมิ เชษฐาผูไมม โี อกาสไปเห็นภาพน้นั ดว ยตา แตก็ไดรับการ
ถา ยทอดบอกเลาจากนอ งสาวและสหายของเขา
“รสู กึ วามันจะวิ่งกนั กระเจิดกระเจิงทเี ดียว ไดยนิ ขน้ึ มาอยางถนัด ราวกับมีทหารมา สกั
กองรอ ยควบตะบงึ อยใู นทงุ ขา งลา ง....”
หวั หนา คณะผเู ตม็ ไปดว ยความรอบคอบ และมีสัญชาตญาณเจนปาเหนือกวา เพอ่ื น และ
นอ งสาวพูดขน้ึ อยางสงสยั ตาจับไปยงั พรานใหญ
“อะไรทาํ ใหมนั ตนื่ ตกใจหรือรพนิ ทร? ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1218

ประโยคหลังอนั เปนคําถามนนั้ ยงิ ถูกเปา หมายสําคญั ซงึ่ เปนปญหาทร่ี พนิ ทรกาํ ลังขบคดิ
อยูในขณะนเี้ หมอื นกนั ทาํ ใหเขาตองยิ้มออกมาจืดๆ ยงั ไมท ันที่พรานใหญจะตอบ ไชยยันตก ็บอกมา
โดยไมเ ฉลยี วคดิ อะไรอยูตามเดมิ วา

“กะสากล่ินพวกเรากระมงั เสยี ดายทแี่ กไมเ ขยกออกไปดดู วย นาชมเหลือเกิน พวกมนั หอ
กันไปกลางทุงใหเ ราเห็นถนดั ตาเปนเวลานานถงึ เกอื บสามนาที กอนทจี่ ะลบั เนนิ หายไป ตั้งแตออก
เดนิ ทางมา...กเ็ พิ่งจะมโี อกาสพบเหน็ ควายปา ท้งั ฝูงคราวน้แี หละ ยกเวน ไอเขาเกกผูฉายเดย่ี ว แตเจา
พวกนนั้ ไมใ หญน ัก”

อดีตทตู ทหารบกเช้ือพระวงศ ผูแมจ ะขาพกิ ารและน่งั อยกู บั ทีโ่ ดยไมไ ดไ ปเหน็ ภาพนั้นอยู
ดว ย แตก ช็ าํ่ ชองในรหัสปา พอตัว แทบไมด อ ยไปกวาพรานอาชีพท้ังหลาย มองดสู หายของเขา พลาง
หัวเราะหึๆ

“ถา เจา ควายพวกนนั้ เผน ออกมาจากปา ทึบทางดานซา ยของตีนเขาลกู น้ี ก็แปลวา มนั
จะตองอยเู หนอื ลมของพวกเรา เพราะฉะนนั้ มันไมม ที างจะไดกลน่ิ เราหรอก”

“อา ว แลวถางน้ั พวกมันตกใจอะไร?”
ไชยยนั ตถ ามเปรยๆ หนาต่ืนมองหนารพนิ ทร คร้นั แลว กเ็ ร่มิ เอะใจทนั ที กลา วตอมา
โดยเรว็ วา
“เสือไลก ระมงั ?”
พรานใหญอง้ึ ไปครู ก็แบงรบั แบงสูม าวา
“ครบั อาจเปน เสือกไ็ ด”
“ผมวามนั ไมใ ชเ สือนา...”
เชษฐาแยงมาเสียงตาํ่ ๆ จอ งตารพินทรไ มก ะพริบเหมือนจะคนหาอะไรท่ซี อ นเรนอยู
“ตามปกตแิ ลว ไอชาตทิ รพีมนั ต่นื ตกใจกลวั อะไรงายๆ เสียเมื่อไหร อยา วาแตค วายปา เลย
ควายบา นก็ยังไมคอยจะกลวั เสอื อยูแ ลว ในอาณาจกั รไพรมหิงสากจ็ ดั วาเปน เจา ประเภทหนึง่ ไมมี
สองเหมือนกนั เสือกบั ควายปา ทีฉ่ กรรจเ ตม็ ท่แี ลว ถาเจอกนั เขา เสอื วง่ิ ไมใชควายวิ่ง หรอื พราน
ใหญจ ะเถยี ง?”
จอมพรานหวั เราะกรอ ยๆ ไมก ลา วตอบเชน ไร ดารินหนั ไปมองพชี่ าย หลอนกเ็ พงิ่ จะมี
อะไรสะกดิ ใจขนึ้ บา งเหมือนกัน กระซิบถามมาวา
“พ่ีใหญส งสัยอะไรหรือคะ?”
“กส็ งสัยวา ทาํ ไมควายปาทง้ั ฝูงถงึ วงิ่ ตนื่ หวั ซุกหวั ซุนไปอยางน้นั โดยทม่ี ันก็ไมไ ดต นื่
ตกใจกล่นิ พวกเรา รพินทรเขาเองก็คงกําลังคดิ อยเู หมอื นกัน เวน แตจ ะยงั คดิ ไมอ อกเทา น้ัน”
ขณะท่ีเขากระซบิ ตอบนอ งสาว รพนิ ทรไดผ ละจากทน่ี ้ันไปเดินตรวจดบู ริเวณรอบๆ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])