เพชรพระอุมา เล่ม6 ดงมรณะ

1269
สาํ หรบั การสรางพระเดช ขณะเดยี วกนั ก็มคี วามเมตตากรุณาเปนการสรา งพระคุณ รจู ักผอ นหนกั
เปน เบา และสามารถเขาถงึ จิตใจของพวกน้ไี ดอ ยา งปรุโปรง ซ่งึ คุณลกั ษณะประการหลงั น้ี มนั
เกดิ ขนึ้ จากกมลสนั ดานสวนทดี่ ขี องเขานนั่ เอง ลาํ พงั ฝมอื อันเกง กลา สามารถอยางเดยี ว...ไมสามารถ
ชนะใจคนไดห รอก”

หญงิ สาวยกั ไหลอกี คร้งั เหมอื นจะไมเ หน็ ดวยกบั คําพดู ของพี่ชาย แตดวงตาเปน ประกาย
ชน่ื ชม จบั น่งิ ไปยงั เบ้ืองหลังของรางทีย่ ืนเคียงขางคะหยนิ่ อยูนน้ั พรอ มกับยมิ้ นอ ยๆ

เย็นนนั้ คณะนายจา งทกุ คน กพ็ ากนั ออกเดินเทยี่ วเยี่ยมเยือนไปตลอดท้งั หมูบา นหลม ชา ง
ดว ยความรูส กึ เหมือนเดนิ อยใู นบา นของตนเอง โดยมีคะหยิน่ เปน ผพู า เชษฐาใชไ มย นั เดนิ เขยกรว ม
มาดวย ผูท่ีเดนิ รวมกลมุ อยดู วย ยกเวนจากฝายนายจา งทงั้ สาม กม็ ีเพยี งพรานใหญ และแงซาย อนั
บัดน้ีทาํ หนาทเี่ ปนองครักษป ระจาํ ตวั เชษฐารวมท้งั เปนลา มไปในตวั

กอนจะขนึ้ ไปบนเรือนของคะหย่นิ ตามคําเชญิ ทุกคนมาหยุดน่ิงอยทู ่ใี ตต นตะแบกหนา
ลานบา น ทนี่ นั่ มีเกวยี นคนั หนง่ึ จอดทง้ิ อยู ตางเงียบงันกนั ไปชว่ั ขณะ เมอื่ ไดรบั การบอกเลาจาก
คะหยน่ิ วา

“น่ยี ังไงนาย เกวียนของคนที่มากบั หนานอนิ มาฝากทง้ิ ไวต งั้ แตป กลาย กอนจะออกเดนิ
ทางเขา ดงหายไป”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1270

49

ความเงียบเขามาปกคลุมชั่วขณะ ทัง้ หมดจอ งนงิ่ อยทู ซ่ี ากเกวยี นคนั นน้ั ดวยความรสู ึก
ภายในของแตล ะคน อันไมอาจจําแนกถูก แววสลดครองอยูใ นสหี นาและดวงตา

ดารนิ เคลอ่ื นชา ๆ เขาไปชดิ เกวียนคันนนั้ เอ้อื มมอื ไปลบู คลําราวกับวามันจะเปน อนุชา
วราฤทธ์ิ พ่ีกลางของหลอ น นาํ้ ตาซึมคลอเบา ตา เชษฐากบั ไชยยนั ตก็ซมึ น่ิงไปเปน เวลานาน

ตอ จากนนั้ ทัง้ หมดกข็ นึ้ ไปบนเรอื นอันกวางขวางของคะหยน่ิ ซงึ่ ใหการรบั รองอยา ง
กุลกี จุ อ คะหยนิ่ ส่งั บรวิ ารใหเ รง จัดหาเหลาและอาหารมาเลีย้ ง แตเ ชษฐาบอกวา

“เจา ไมตอ งวนุ วายในเร่อื งนน้ั หรอก คะหยิ่น เราเพยี งแตจ ะมาเย่ียมและคยุ กับเจาบนเรอื น
นเี่ ทา นั้น เราจะกลับไปกนิ อาหารของเราเองทคี่ า ยพกั ”

กระน้นั ก็ตาม คะหยนิ่ กย็ งั ไมวายทจ่ี ะสง ไหเลก็ บรรจุเหลา ตม เองมาให และเพอื่ ไมใ หเ สีย
ไมตรี เชษฐากบั ไชยยนั ตยกขึน้ จบิ เพยี งเลก็ นอย

การสนทนาสอบซกั ในเร่อื งของชด ประชากร กเ็ ริม่ ข้ึน คะหยนิ่ เพิ่งจะมาทราบเอาเดยี๋ วนี้
เองวา คณะจากพระนครทง้ั สามเปน พ่ีนอ งและมิตรของบุรษุ ผนู ้ัน เดนิ ทางมากเ็ พ่อื จะออกตดิ ตาม
คนหา หวั หนา บา นหลมชา งเต็มไปดวยความต่นื เตน ระคนประหลาดใจ

“คะหยน่ิ เพงิ่ จะนกึ ออกเดย๋ี วนีเ้ อง!...”
นักเลงชาวดอยอทุ าน ขณะทจ่ี องพินิจไปยงั เชษฐา
“ชายผนู ัน้ มีเคา หนา เหมอื นทานผนู ม้ี าก รปู รา งก็สงู ตา่ํ ไลเ ลีย่ กนั เพิ่งจะมารวู า เปน พน่ี อง”
เชษฐาพยักหนา รบั
“ใช! นอ งชายของเรา และพช่ี ายของนายหญงิ คนนี้ เพ่อื นรักของคนทย่ี ิงตน ยางขาดใหเ จา
เห็นนนั่ ”
“คะหยน่ิ เพิง่ ร.ู ..คะหยนิ่ ชอบชายคนนน้ั มาก เขาเปนคนดี กลา หาญและมีฝมอื เขามากับ
หนานอิน มิตรเฒาผยู ่งิ ใหญข องคะหยนิ่ เพียงสองคนเทา นน้ั มงุ ตดั ดงดบิ นรกดําจะบา ยหนา ไป
เทอื กเขาพระศวิ ะ คะหย่ินเตอื นเขาไวแ ลว ...วา อยา ไป แตเ ขาไมฟ งเสยี งคะหยน่ิ ”
นกั เลงโตแหง หลม ชาง พูดมาเนิบๆ มวนบหุ รีใ่ บตองแหงในมือชา ๆ แลว ตชี ดุ ไฟ แต
รพนิ ทรข ีดไลทเตอรสงไปใหพ รอ มกบั ถามวา
“เขามาพักอยทู นี่ ี่นานสกั เทา ไหร? ”
คะหยน่ิ เปลี่ยนสายตามาจบั อยทู ีพ่ รานใหญ ดูดพนควันโขมง
“คนชอ่ื ชดกบั หนานอิน มาอยูทนี่ ี่เพ่ือเตรียมตวั เพยี ง 4 วนั เทาน้ัน แลว ก็ออกเดนิ ทางเขา
ดงไป วนั ที่เขาไป...เปนเวลาเชา ตรู คะหยิ่นกับพวกทน่ี ่ีทกุ คน...ยังออกไปสง เขาเลย เขาบอกกบั
คะหยนิ่ วา เขาจะไมต ายและจะกลบั มาใหค ะหยน่ิ เห็นอกี แตจนกระท่งั บดั น.้ี ..คะหยิน่ กไ็ มไ ดขา วได

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1271

คราวของเขาจนนดิ เลย เรอ่ื งนีเ้ มอื่ เกือบปม าแลว พรานใหญไ ดผา นมาทางนี้ และไดถ ามคะหย่ินที
หนง่ึ แลว ไมใชหรอื คะหยิน่ ยังจาํ ได”

จอมพรานกม หัวรับ
“ใช! เราเคยมาถามเจาแลว ในครง้ั หนง่ึ หลังจากทง้ั สองคนนอ่ี อกจากหลม ชางไปได
ประมาณสักสามเดือน ความจรงิ เราพบทัง้ สองคนนน้ั ที่โปงกระทิง กอนหนาเขาจะเดนิ ทางมาถึง
หมูบานของเจา ท่ีนี”่
“พรานใหญพ บเขาท่โี ปง กระทิบ เขาบอกทานหรอื เปลาวา เขาจะมงุ หนา ไปไหน?”
“เขาบอกเราเหมอื นเชน ทีบ่ อกเจานนั่ แหละคะหยนิ่ และเราก็ไดหา มเขาไวแ ลว เหมอื นกนั
แตเขาไมเ ช่อื เดีย๋ วนเ้ี ราผา นมาทีน่ ีอ่ กี ครง้ั หนง่ึ ก็เพ่ือจะนาํ เจานายทั้งสาม ตามคนทช่ี ือ่ ชดกับหนาน
อนิ นนั่ แหละ”
“โอ!...”
คะหยน่ิ คราง สีหนา เปล่ียนไป แลวกน็ ่ิงเฉย ไชยยันตถามมาวา
“หลงั จากนน้ั แลวเจาไมไ ดว แี่ ววขาวคราวอะไรจากเขาจนนิดเดยี วหรอื คะหยนิ่ ”
“คะหยนิ่ ไดขาวจากทางอนื่ แตไ มใ ชจากเขา...”
หวั หนาบา นกลาวมาต่ําๆ
“ประมาณเจด็ วัน หลงั จากทเี่ ขาออกเดินทางไปแลว มเี จา กะเหรยี่ งผสมทวายคนหนงึ่ มา
ถามขาวคราวของนายชดกบั หนานอินทนี่ ่ี แลวก็ออกตดิ ตามไปในดง คะหยิ่นไมร วู า มันตามสองคน
น้นั ไปพบหรอื ไมและถงึ ไหน แตกแ็ ปลกใจทเ่ี หน็ มนั มากับคณะเจา นาย และเด๋ียวนก้ี น็ งั่ อยูทีน่ ดี่ วย”
วา แลว กห็ วั เราะหาวๆ ตามองไปยังแงซาย
“เจา หมายถงึ แงซายผนู ้กี ระมงั ?”
ดารินช้ไี ปที่คนใชชาวดงของหลอ น
“ไอค นนแ้ี หละ นายหญงิ ”
แงซายกย็ ้มิ แลว ตอบคาํ คะหยิน่ ไปวา
“ใชแลว คะหยนิ่ ขา ไดอ อกติดตามคนทง้ั สองไป เพ่อื จะขอสมทบไปกับเขาดว ย และ
กอนไปกไ็ ดมาสอบถามขาวจากเจา ทน่ี ่ี แตข า ตามทง้ั สองคนไมพ บ ขา ปว ยระหวางทางที่ติดตาม...
รอดชีวติ มาไดข ากถ็ อยกลับ พอดีไดข า วที่หนองนาํ้ แหง เจา นายจะออกติดตามคนท้งั สองนนั่
ประกาศหาคนสมคั รเปน ลกู หาบขา กไ็ ปสมคั ร เจา จงึ เหน็ ขา ติดตามมาดว ยนแ่ี หละ”
ชายรางใหญห นา เหย้ี ม พยกั หนา อยา งเขา ใจ หันไปทางคณะผจญภยั ชาวพระนคร
“ตามสองคนน่นั ไป ก็ไมม ปี ระโยชนอ นั ใดหรอก เชื่อคะหยนิ่ เถดิ คะหยน่ิ เตอื นดวย
ความหวงั ด”ี
“ทาํ ไม?”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1272

ไชยยนั ตข มวดควิ้ กระชากเสียงมาขนุ ๆ คะหยนิ่ หวั เราะเสียงลึก พดู มาตรงๆ ตามประสา
คนดงวา

“พวกทานจะตอ งเสียเวลาเปลา และจะตองไดรบั เคราะหกรรมเหมอื นท้งั สองคนน่นั
เหมือนอกี หลายๆ คนท่เี คยพยายามมากอ นหนานนั้ แลว หนทางไปสูเทอื กเขาพระศวิ ะคอื แดนมรณะ
ทีไ่ มเ คยมีใครรอดชวี ิตกลับมาได”

“แปลวา เจามน่ั ใจวา ชด กบั หนานอนิ ตอ งตายแนห รอื ?”
ดารนิ ซัก พยายามบงั คบั เสยี งไมใ หส นั่ อนั เกดิ จากความหวาดหวั่นพรน่ั ใจ
“เขาตองตายแน นายหญิง และนายหญิงกต็ อ งตายเหมอื นกนั ถา ยงั คดิ ติดตามเขาไป
คะหยนิ่ ไมไ ดแ ชง แตคะหยนิ่ พดู ตามความจริง”
คําตอบอยางตรงไปตรงมาของหวั หนา บา น ทําเอาคณะชาวพระนครนง่ิ อง้ึ ไปอกี

ในทีส่ ุด เชษฐาก็หวั เราะออกมาเบาๆ บอกมาวา
“ถึงแมจ ะรูวาความตายรอคอยอยูเบื้องหนา ตามทีเ่ จาและใครๆ พากนั ทวงเรา แตเ รากจ็ ะ
ไมเ ลกิ ลมความตง้ั ใจเปน อนั ขาด เราจะตองออกตามเขาไป เพอ่ื ใหพบ...หรอื มฉิ ะนัน้ กใ็ หรแู น
เห็นชัดกบั ตาวา เขาหาชวี ติ ไมแ ลว นัน่ คือจดุ ประสงคข องเราท่ีออกเดนิ ทางมาในครง้ั น”้ี
ชายรางยักษจอ งหนา คณะผจญภยั ทง้ั สามไปทีละคนอีกครั้งอยางพนิ จิ เคาหนา หวั หนา
บานเตม็ ไปดว ยความวติ กกงั วลแทน
“ทานทง้ั สามเปน คนกลาหาญ และมใี จอนั หนักแนนมน่ั คงมาก คะหยน่ิ ขอคารวะนํา้ ใจ...”
แลว หนั ไปทางรพนิ ทร
“พรานใหญจะนําทางใหแ กท านทงั้ สามนหี้ รือ”
“ถูกแลว เรารบั จางทานทง้ั สามนีม้ า เพ่อื การนําทางคร้งั นี”้
คะหยนิ่ ถอนใจลกึ พึมพาํ
“ทา นเปน จอมพรานผูย่ิงใหญ ทา นรจู กั ปา เขาลําเนาไพรทว่ั ทุกแหง ทานยอมรวู า อะไรมนั
จะเกดิ ข้ึน ในหนทางมหาวบิ ากเบอ้ื งหนา เหตุใดทานจึงไมท กั ทว งทานทงั้ สามเหลา นี้ไว”
รพินทรยมิ้ ยกไหเหลาขน้ึ ดืม่ อยา งเปนกนั เองกบั นักเลงชาวดอย
“เมอื่ เราไดรับคา จางท่เี ราพอใจ หนา ทีข่ องเราก็มอี ยูอยา งเดียวเทา นน้ั คือปฏบิ ตั ิตาม
สัญญาจา ง แมว าตัวเราเองจะตองตาย”
คะหยนิ่ ยกมอื ข้นึ ลบู คาง พยกั หนาชาๆ
“คะหยน่ิ รูด ี เลอื ดของทานขน ย่งิ นกั ...แลว เจาละ จะไปกบั คณะเจานายดวยใชห รอื ไม? ”
ประโยคหลัง หันไปถามแงซาย หนมุ ชาวดงพเนจรกมศรี ษะลงอยางสงบโดยไมก ลา วคํา
ใด คะหยน่ิ ก็พดู เหมอื นรําพึงวา

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1273

“เจา ไดพ ยายามมาครั้งหน่งึ แลว และคราวน้ีก็พยายามอีก ขา คนุ หนาเจามานาน แงซาย แต
ไมร ูแหลงทมี่ าของเจาเลย”

คําราํ พงึ เบาๆ เหมือนจะพดู กับตนเองของคะหยนิ่ เชน น้ี ทาํ ใหรพนิ ทรชําเลืองไปทาง
หนุม พเนจรผลู กึ ลบั กเ็ ห็นแงซายย้มิ เฉยอยู คณะนายจางไมร คู วามนัยอะไรในเรอ่ื งนี้ เพราะคาํ พดู
ของคะหยน่ิ ไมมใี ครแปลใหฟง

“เจาเปนนายบา นอยูทีน่ ม่ี านาน นอกจากคนทีเ่ รากาํ ลงั จะติดตามมานแ้ี ลว จะยงั มใี ครบกุ
ดงเพ่ือมงุ ไปเทือกเขาพระศวิ ะ โดยผานทางหลมชา งนอ้ี กี บางหรอื ไม”

คาํ ถามอยา งเปน กิจจะลักษะ อันเปนการสอบสวนมาจากหัวหนาคณะ
คะหยน่ิ นั่งขดั สมาธเิ อเ ต ดูดบหุ รี่นิ่งคิดอยคู รู กบ็ อกวา
“หลายสบิ ปมาแลว เมอื่ พอของคะหยน่ิ เปนนายบาน มคี นชาวคณะหนงึ่ มาจากพมา ผา น
ที่น่มี งุ เขาไปในดงดิบนรกดาํ ตัง้ แตว ันนนั้ มาจนกระทง่ั วนั น้ี คะหย่ินไมเหน็ คนขาวคณะนั้นโผล
กลับออกมาอกี ”
คําวา ‘คนขาว’ ของคะหยน่ิ ยอ มหมายถึงพวกฝรงั่ นั่นเอง ซ่งึ ทกุ คนพอจะเขา ใจไดด ี
“หลงั จากน้นั แลว ไมมีใครผา นเขา ไปในดงดบิ น้นั อีกหรอื ?”
“ไมม ีอีกเลย จนกระทั่งสองคนนนั่ ไปเมือ่ ปก อ น”
“เจาพอจะรูจดุ ประสงคของพวกคนขาวคณะนน้ั หรอื ไม วา เขาจะมงุ ฝา ดงดิบนรกดาํ ไป
เพ่ืออะไร”
“คะหยน่ิ ไมรู แตพ อบอกวา คนขาวจะไปตรวจปา มาตดิ ตอกับพอจา งลกู หาบท่นี ่ี แตไมมี
พวกหลม ชางคนใดยอมไปดวย เพราะรอู ยูวา ไปแลวไมไ ดกลับ พวกนั้นจึงไปกันเอง คนขาวผมแดง
สามคน พมา อกี สองคน แลว มีพรานนาํ ทางเปนคะฉิ่น รวมเปนหกคน เด๋ียวนี้คงกลายเปน กระดูก
กองอยใู นดงนน่ั เอง”
“แลวเจารูจดุ ประสงคของชดกับหนานอนิ หรือเปลา เขาจะไปไหน เพอ่ื อะไร?”
ไชยยนั ตถ ามมาแบบหยั่งเสียง
“คะหยนิ่ รแู ตเพยี งเขาจะมงุ ไปเทอื กเขาพระศวิ ะ...มรกตนคร เมอื งในหมอก ทน่ี น่ั มขี มุ
เพชรมหาศาล คะหย่ินไมรวู า มีจรงิ หรือไม พอ ของพอ บอกพอบอกกนั ตอๆ มาเชน นนั้ คะหยนิ่ เพยี ง
แตไดย ินไดฟ ง แตไมเ คยรวู า มใี ครไปไดถงึ และกลับมาเลาใหฟ ง ได”
“เจา เองละ ไมเ คยทอ งเที่ยวเขา ไปในนรกดําบางเลยรึ ถน่ิ ท่ีอยูข องเจากใ็ กลเคียงแคน เี้ อง”
คะหยน่ิ ชาํ เลืองไปทางรพนิ ทร
“เคยเขาไปเหมอื นกนั ไปกบั พรานใหญ ระยะเดินเพยี งไมเกินวนั เดยี ว ปาทึบแทบไมม ี
ทางเดนิ ชน้ื แฉะ เตม็ ไปดวยไขปา และภตู ผปี ศาจ ไมม ใี ครผานเขาไปในนรกดาํ ไดลกึ เกนิ ไปกวาที่
คะหยน่ิ กับพรานใหญลองเทยี่ วเขาไปแลว มชี ีวิตรอดกลบั มาไดหรอก”
“มซี !ิ ...”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1274

ดารินอดที่จะขดั คอขโี้ มแหง หลมชางไมได บุยปากไปทางแงซาย
“กแ็ งซายที่นั่งอยูนี่ยังไงละ เจากับพรานใหญเคยไปดวยกันเพยี งชวั่ ระยะเดนิ เพยี งไมเ กิน
วนั เดยี ว แตแ งซายตามชดกบั หนานอินเขา ไปถงึ 7 วัน เขาตองเดินเขา ไปลกึ กวาท่ีคะหยน่ิ เขา ไปแลว
แนๆ ”
คะหยน่ิ ยิม้ เจื่อนๆ มองหนา แงซาย
“จรงิ หรอื ?”
แงซายไมตอบ แตร พนิ ทรตอบแทนใหว า
“จรงิ คะหยน่ิ แงซายเขา ไปลึกจนพบกบั ตะขาบตวั เทา ฝากระดานเรอื น เพราะฉะนน้ั งู
ยักษท ีม่ ารังควานหมูบ านเจา ตองไมใ ชง ทู ่ีเกิดขึ้นดว ยอทิ ธิฤทธิข์ องจาวแนๆ สัตวใ หญๆ มนั มอี ยใู น
นรกดาํ งตู วั นนั้ จะตองออกมาจากดงดิบนน่ั แหละ”
เขาถือโอกาสปลอบใจคะหยิ่นเรื่องงูยกั ษไ ปในตวั
“เจา เขาไปแลว ขากลบั ออกมาจากทางไหน ขา ไมเ หน็ เลยแมแ ตต อนทีเ่ ขาไป”
จอมนักเลงชาวดอยซกั ตอ มาอยา งสนใจ
“ขากลับออกมาทางหวยเสือรอง ไมไดผ า นทางน้หี รอก” แงซายตอบ
“โชคดมี าก ที่เจายงั มชี วี ติ รอดกลับมาได”
คะหยน่ิ พึมพํา แลว มองไปทางเชษฐา
“ไหนพวกทา นวาจะปราบงยู กั ษใ หคะหยนิ่ แตทา นก็มปี ระสงคท ่ีจะออกเดนิ ทางไป”
“เจาไมต องกังวลในเรือ่ งนน้ั หรอก คะหย่ิน” เชษฐาตอบพลางยมิ้ “แมวา เราจะมี
จดุ ประสงคส าํ คัญในการตดิ ตามคนคนนัน้ เราก็จะไมไ ปจากทีน่ ่เี ปน อันขาด จนกวาเราจะฆา งยู กั ษ
ตวั น้ันลงไดส ําเรจ็ ”
ทง้ั หมดน่งั สนทนาอยกู บั นายบา นอีกครู กพ็ ากันกลบั มาที่แคม ป

คํา่ คืนนน้ั คณะนายจางรบั ประทานอาหารอยใู นเต็นทกนั ตามลาํ พัง รพนิ ทรห ายหนา ไป
โดยใหค นเขา มาบอกวาเขาจะไปรวมวงกับคะหยน่ิ และพวกหลมชางทงั้ หลาย พรานใหญโผลเขา มา
ในเตน็ ทเ วลาประมาณสองทุม เศษ ขณะน้ัน คณะนายจางกําลังด่ืมบรัน่ ดแี ละกาแฟหลังอาหารกนั อยู
จึงเขารว มวงดว ย

“เราจะตอ งอยทู น่ี ี่อกี หลายวนั ...”
เขาบอก ขณะท่ีรบั ถว ยกาแฟมาจากไชยยนั ต
“พรุงน้ี...คะหยิน่ จะเกณฑค นมาปลกู บานหลังใหญใหทน่ี ี่ คงจะสบายกวานอนกลางดิน
กินกลางทราบอยางที่แลวมา”
คณะนายจางทง้ั สามพากนั ยนิ ดใี นขา วนนั้

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1275

“ก็ดีนะซิ เราอาจจะตองพกั อยทู นี่ เี่ ปนเดอื น เกีย่ วกบั พกั ฟน เร่ืองขาของเชษฐา กับไอง เู จา
กรรมตัวนนั้ ควรจะจัดหาทอ่ี ยถู าวรใหสบายหนอ ย”

ไชยยนั ตว า
เชษฐาสูบกลองพน ควนั ชา ๆ แลว กเ็ อย ขึ้นเปน งานเปนการวา
“รพินทร เด๋ยี วนเ้ี ราไดม าถงึ หลม ชา งเรียบรอ ยแลว ตามขอ ตกลงท่ีใหไวก ับพวกลกู หาบ
เปนอันวาหนาทขี่ องพวกนน้ั หมดสนิ้ ลงเพยี งแคน ี้ เราจะปลอ ยใหเ ดนิ ทางกลับไดพ รงุ นถ้ี า พวกเขา
ตองการ หรือคุณมคี วามคดิ เชนไร”
พรานใหญนิง่ ไปครู เดินไปที่หนาประตกู ระโจมพัก มองไปยังกลุมพวกลกู หาบที่น่ังนอน
จบั กลมุ สนทนากันอยรู ิมกองไฟ
“ตามปกตแิ ลว ก็ควรจะเปน อยางนั้นแหละครับ แตผมไมแ นใ จเหมือนกันวา กรณที เี่ กิด
เหตงุ ยู กั ษม าอาละวาดปว นเปย นอยใู นเขตหลม ชา ง จะทําใหพวกนนั้ กลา เดนิ ทางกลับกันหรือเปลา
เดยี๋ วผมจะเรยี กหวั หนาเขา มาสอบถามด”ู
วา แลว เขากส็ ัง่ ใหแ งซายไปตามนายเมยเขา มาในเต็นท แลว พดู กับหวั หนา ลกู หาบ ตอ
หนาคณะนายจางที่น่ังฟงอยดู วย
“หนา ที่ของนายเมยกบั ลกู หาบทั้งหมด หมดสิ้นลงแคน้ีแลว ตามขอ ตกลงจา ง ถาอยากจะ
กลับ พรงุ น้ีกก็ ลับกนั ไดเลย”
นายเมยอ้ึงไปครู แลวยม้ิ ออกมาแหง แลง
“พวกผมคดิ ถึงลูกเมยี อยากจะกลับกนั ใหเ รว็ ท่สี ุดเมอื่ หมดงาน แรกกค็ ดิ วา ระยะทางจาก
หลมชางไปกลบั คงไมเ กนิ 20 วนั แตก ต็ องเสียเวลาไปผิดกาํ หนดทค่ี ิดกันไวม าก มิหนําซํา้ พวกผม
ยงั ถึงชวี ิตลม ตายกันไปถงึ 7 คน กวาจะถงึ หลมชา ง มากนั 16 คน เดยี๋ วนีเ้ หลอื อยู 9 คนเทา นนั้ เอง”
“ขอ น้ันฉันเหน็ ใจ แลว กไ็ ดล่ันปากไวแ ลววา ลูกหาบคนใดกต็ ามท่เี สียชวี ติ ในระหวาง
การเดนิ ทางครัง้ นี้ ฉันยนิ ดที ีจ่ ะจายคาทําขวญั ใหแ กล ูกเมยี เปน พเิ ศษ ฉนั จะใหน ายเมยถอื จดหมาย
ของฉันไปหาคุณอําพลเขา และขอรับเงนิ กนั ไดทนี่ ั่น”
หวั หนา คณะบอกมาอยางปลอบใจ
นายเมยยกมือไหวทว มหวั
“เปนความกรณุ าอยา งสูงของนายใหญ แตพ วกผมยังไมกลาออกเดนิ ทางจากหลมชา งใน
ระยะนี้ ขนื ออกจากหลมชา งกันไปตามลาํ พัง กอ็ าจกลบั ไมถ ึงบานสกั คนเดยี ว”
ทงั้ สามเขาใจความหมายของนายเมยไดด ี มองหวั หนา ลกู หาบอยา งเหน็ ใจ อยา วา แตพ วก
ลกู หาบทีม่ อี าวุธเพียงปน แกบ กบั ปน ลูกซองลา สมยั กนั ไมก กี่ ระบอกเลย ทจ่ี ะตองหวาดหวน่ั พรั่น
พรึงตอ เจาอสูรผูปราศจากตนี ตวั นนั้ แมแ ตค ณะผจญภยั ผมู ีอาวธุ อานภุ าพสูง กย็ ังรับวาเปนปญหา
หนักใจอยใู นขณะนเี้ กย่ี วกบั เจางยู กั ษต วั น้ัน

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1276

การเดินทางออกจากหลม ชางไปกันตามลําพัง เพ่ือมงุ หนา กลับหนองน้าํ แหง ในภาวะ
เชนน้ี กเ็ ทา กบั สง ลูกหาบทงั้ เกา คนใหเขา ไปอยูใ นปากของพญางูตวั นน้ั นน่ั เอง หากวา มันรูเชิงดกั รอ
อยู

“เรารู วา นายเมยหมายถงึ อะไร...”
ดารนิ เอย ข้ึนนา้ํ เสยี งปราณี
“ท่เี รยี กเขามาน่ี ไมใชวาจะเสือกไสไลใ หกลับกนั ไป แตเ หน็ วาหมดหนา ท่ตี ามสญั ญา
แลว ก็เลยบอกใหรู ถาคดิ วา จะพากันกลบั ไปไดโดยปลอดภยั เราก็พรอมท่ีจะใหไปได แตถ ารสู ึกวา
จะไมป ลอดภยั แลว ก็จงอยกู บั พวกเราตอ ไปอีกสกั ระยะหนึ่งกอ น จนกวาเราจะจดั การกบั งูตวั นน้ั
ราบคาบลง แมจะหมดหนาทไ่ี ปแลว กต็ าม แตเ รายังถอื อยเู สมอวาพวกของนายเมยทั้งหมดเปนคน
ของเราทีจ่ ะตอ งดูแลใหค วามปลอดภัย”
“พวกผมปรกึ ษากนั กอนแลว ครับ เรือ่ งน้ี เอาอยา งนายหญิงวา กแ็ ลวกัน พวกผมจะอยรู ับ
ใชเจานายตอท่ีนต่ี อ ไปกอน จนกวา งตู ัวนน้ั จะตาย”
นายเมยบอกออ ยๆ
ไชยยนั ตพยกั หนา เขา มาตบไหลหวั หนา ลกู หาบ
“ตกลง! เปนอนั วาเร่อื งนหี้ มดปญ หาไปได อันทจ่ี รงิ เราก็ไมต อ งการใหพวกนายเมยกลบั
ไปในระยะนหี้ รอก เพราะมันเสี่ยงมาก แตก ็ตอ งเรยี กเขามาถามความสมคั รใจดูเสยี กอน รวมชวี ติ
บุกบ่ันกนั มาจนกระท่งั ถึงหลมชา งนี่ มนั ทาํ ใหเ รามีความรูสึกตอ พวกนายเมยทงั้ หมด เหมอื น
สว นประกอบในรา งกายของเราเอง ไมไ ดค ิดวา เปน ลกู จา งลกู หาบอะไรเลยนอกจากพน่ี อง ยงั
เสยี ดายอยวู า เราตองมาแยกจากกนั ทห่ี ลม ชา งนี”่
หัวหนา ลูกหายยกมือไหวอ กี คร้งั
“พวกผมกเ็ คารพนับถอื เจา นยทั้งหลายเหมอื นพอแม อยากจะตามไปรบั ใชจนถงึ ท่ีสุด แต
ทกุ คนมีบา น มีลกู เมียรอคอยอยูขางหลัง”
“เราเขา ใจดี และไมต องการใหนายเมยกบั พวกเราตอ งมาพลอยลําบากกับเราดว ยหรอก
เทาท่ีมาดว ยกนั แคน ้ี กน็ บั วาดแี ลว เอาเถอะ อยูชวยกันปราบงยู ักษต ัวนนั้ เสียกอ น เพอ่ื ความ
ปลอดภัยของชวี ติ ของเราทกุ คน แลว หลังจากนนั้ ก็ขอใหท กุ คนกลบั บา นได ไมต องกังวลอะไรอกี ”
เชษฐาพดู อยางเหน็ อกเห็นใจ

เมื่อหวั หนาลกู หาบกลับออกไปจากกระโจมแลว รพนิ ทรกท็ รดุ ตัวลงน่ังบนลงั ใบหนึง่
เขาเห็นนางอั้ว นอนขดตวั อยูขางๆ รา งของเจา มุ ใกลกับเตยี งสนามของดารนิ ครู กั หนุม สาวทัง้ สอง
อยูในความอปุ การะดแู ลของนกั มานษุ ยวิทยาคนสวยโดยไมมอี ะไรจะตอ งหว ง ปญ หาในขณะนี้ มัน
ไมม อี ะไรอกี แลว นอกจากเจาอสรู ดึกดาํ บรรพต ัวนั้นตัวเดยี วเทา นน้ั ...ทีจ่ ะตอ งจดั การใหเ รยี บรอ ย
ลงไป กอนการเรมิ่ ตนเดนิ ทางคร้ังใหม มนั เปนภาระ...ท่เี กิดข้นึ ชนิดทีด่ ูเหมือนจะไมม ีการสนิ้ สุด

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1277

อยางไรกต็ าม สงั เกตดคู ณะนายจางของเขา ไมม ีใครทอถอยนอกจากจะหาทางแกไขมัน
ใหลุลวงไปเปน เปลาะๆ อยา งนกั ผจญภยั เลอื ดขน วกิ ฤตกิ ารณใ ดๆ กต็ าม ที่มนั อุบตั ิข้นึ ลวนเปน
เคร่ืองสงเสริมจรรโลงพลงั ตอ สขู องบคุ คลทัง้ สามใหเด็ดเด่ียวทรหดข้ึนไปทกุ ขณะ ไมว า จะเปน
เชษฐา หัวหนา คณะผพู ิการชว่ั ขณะ ไชยยนั ต อดตี นายทหารหนมุ ผกู ราวแกรง ผดิ ไปจากนิสัยขีเ้ ลน
ภายนอก และดารนิ ราชสกลุ สาวสวย ผูม นี ้าํ ใจ ฝมอื เปน ตรงขามกับรปู โฉม ราวกบั วา พระเจา สราง
เพศของหลอ นมาผดิ !

“เดยี๋ วน้ี เรากาํ ลังมาประจันหนา ปญหาลักษณะเดยี วกันกับเม่อื คราวไอแหวง...”
ผพู ดู คอื ไชยยนั ต เอนตวั ลงมานอนพาดเตยี งสนาม มองขึ้นไปจับอยูบนเพดานกระโจม
“ถาโชคเขา ขางเรา เราก็ควรจะปราบงยู กั ษต วั นัน้ ลงไดส าํ เรจ็ กอ นขาของเชษฐาจะหาย
สนทิ ซ่ึงหลังจากน้นั ก็จะไดอ อกเดนิ ทางกนั ตอไปโดยไมเ สียเวลา แตม ันกเ็ ปนความหวงั ทกี่ ําหนด
แนน อนลงไปไมไดเ ลย มนั จะตอ งใชเ วลานานสักเทา ไหรสําหรับไอง ูตัวนน้ั ...อะไรกไ็ มส าํ คญั
เทา กบั วา เราไดร ับปากคะหย่ินไวแ ลว วา จะจดั การกบั งูตัวนลี้ งไปใหเ รยี บรอ ยกอนออกเดินทางไป
สมมตวิ า อกี สักเดอื นหน่งึ แผลของเชษฐาหายดีพรอ มทจ่ี ะออกเดินทางกนั ได งูตวั นน้ั ก็ยังไมโผลเ ขา
มาใหเ ราดําเนนิ การกบั มัน เรามิตองเสยี เวลารอคอยตามท่รี บั ปากไวห รอื ”
คาํ พูดของไชยยนั ต ทาํ ใหท กุ คนอยใู นหว งคิดหนัก
“ก็นา หนกั ใจอยูเหมอื นกัน...”
หัวหนา คณะพมึ พําออกมา หรตี่ าลง
“แตฉ ันคิดวา อยางชา ท่ีสดุ ...ภายในไมเ กนิ เจด็ วันนี้ ไอง ูตวั น้นั จะตอ งปว นเปย นเขามาท่ี
หมูบ านนอ้ี กี แนๆ อาหารทีม่ นั ควรจะหาไดง า ยทส่ี ุดกค็ ือในหมบู า นน่ี และมนั ก็รูอ ยแู ลว”
“ถกู พวกเรายงิ ไปเมอ่ื คืนท่ีแลว แมจ ะไมจ งั นกั ก็ตาม มนั นาจะตกใจ หนเี ขา ดงลึกไป โดย
ไมคิดโผลอ อกมาอีกนานนบั ปก กไ็ ดน ะคะพใี่ หญ”
ดารินแยง มาเบาๆ หลอนวติ กเชน เดียวกบั ไชยยนั ต
“แตผ มอยากจะเชอ่ื ตามความเหน็ ของคณุ ชายครับ”
พรานใหญเอย มาแผว เบา
“งตู วั น้นั ใหญม าก บาดแผลท่เี รายิงไป สังเกตดูจากรองรอยแลว แทบจะไมทาํ ใหม นั รสู กึ
อะไรเลย และอนั เนื่องมาจากเปนสัตวเ ลอื ดเย็น ประสาทมคี วามรสู ึกชา ง เรอ่ื งท่ีมนั จะตนื่ ตระหนก
อะไรงายๆ คงไมมี หาสตั วท ไ่ี หนกินไมได ก็คงจะตองหวนเขามาในหมบู า นอีกเพราะเคยเอาไปกิน
ไดโดยสะดวก สตั วป า อน่ื ๆ ทจี่ ะเปน เหยอ่ื ของมันกพ็ ากันรเู ชงิ ไหวทนั เตลิดหนีไปหมดแลว ยากที่
มันจะหากนิ จากทีอ่ ื่นได นอกจากทน่ี ”ี่
“มนั กบ็ งั เอิญประจวบเหมาะไปอกี อยา งหนงึ่ เหมือนกัน ทเ่ี ชษฐาจะตอ งอยใู นระหวา งพัก
ฟนท่นี ี่ดว ย ระยะเวลาน้ี เราใชเ วลาที่รอคอยกําจดั งตู วั นน้ั ไปในตัว วาแตต ามความรสู ึกของคะหยนิ่

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1278

และชาวบา นทงั้ หลาย เปน อยา งไรบา ง เกย่ี วกับเรอ่ื งท่เี รารบั อาสาคร้งั นี้ พอจะเลื่อมใสศรทั ธาอยู
หรือเปลา ?”

อดีตนายทหารปนใหญส อบถามเพ่อื ความแนใ จอีกครง้ั
พรานใหญย ้ิมเลก็ นอ ย ยกถว ยกาแฟทีถ่ ือคลึงอยูใ นมอื ขนึ้ จิบ
“การแสดงของคุณหญงิ กบั คณุ ไชยยนั ตเ ม่อื เย็นนี้ ตอหนา คะหยนิ่ และลูกบานทง้ั หลาย
ไดผลมากทีเดยี วครับ ทาํ ใหเ จา พวกน้นั เชอ่ื มัน่ เลือ่ มใสเราข้ึนอีกมาก ขวญั และกาํ ลังใจก็ดีขึ้น นีผ่ มก็
ส่งั คะหย่นิ ไวแ ลว ใหท กุ คนในหมบู านออกไปทํางานในไรกนั ตามปกติ ไมจ ําเปน ตองหลบซอ น
หวาดกลัวกันอยูแตในเรือน และใหทกุ คนชวยกันสงั เกตรอ งรอยไวดว ย ไดวแี่ ววอะไรก็ใหร ีบกลบั
ออกมาบอก พรงุ น้ีผมเองก็จะลองออกสํารวจรอบๆ บรเิ วณหมบู าน กําหนดทางหนีทไี ลไวใ หพรอม
เรอื่ งงูไมส าํ คัญเทา ไหรน ักหรอก เร่ืองสาํ คญั มนั อยทู เ่ี จา มุ”
วา แลว เขาก็เหลือบไปยังลกู ชายผเู จบ็ หนักของหัวหนาบา นอกี ครง้ั
“คะหยน่ิ และทุกคนในบา น กาํ ลังสนใจเรอื่ งอาการเจ็บของมุอยู กําลังรอดผู ลวา จะรอด
ตายจากฝม ือของคณุ หญิงไดจ ริงหรือไม วา อันทจี่ ริงแลว คะหยนิ่ รักลูกชายคนเดยี วของมนั มาก เปน
หวงกงั วลอยา งท่สี ุด ถาคุณหญงิ สามารถกูชีวติ ลูกชายของมันไวได เรากเ็ ทากบั ไดค วามซอ่ื สัตยภ คั ดี
ของคะหยนิ่ และหมูบานหลม ชา งไวท ้ังหมด แตถา บงั เอญิ มไุ มร อด...คะแนนนยิ มของพวกเราจะตก
ไปมากทเี ดยี ว”
ทกุ คนเปลีย่ นสายตาไปจับอยูที่ ดาริน วราฤทธ์ิ ผเู ปน คนสําคัญท่สี ุดเกยี่ วกบั เรือ่ งน้ี
ศัลยแพทยสาวประจาํ คณะใบหนา เครง ขรมึ ลง ลุกข้ึนเดนิ ชาๆ มายนื กอดอกอยูเหนือรา งอันหลบั
สนทิ หายใจรวยๆ ของลกู ชายหวั หนา บา น แลว หนั กลบั มาทางทุกคน
“หมอทุกคน ไมม ีใครกลา ทจี่ ะรับรองคนไขข องเขาไดร อ ยเปอรเซ็นตเตม็ ” หลอนเอยขน้ึ
แผวตา่ํ “ทกุ สง่ิ ทุกอยา งในโลกนี้มันไมแ นน อนไดเสมอไป เขาทฤษฎอี นจิ จงั เปน ส่ิงไมเทย่ี งแทนน่ั
แหละ คนเรา ถา ลงจะถงึ วาระสุดทา ยของชีวิตกนั ละก็ ตอ ใหห มอเทวดากช็ ว ยไวไ มไ ด อยางไรก็
ตาม ในกรณขี องเจา มคุ นน้ี ขอใหร ูวาสดุ ฝมือและความสามารถของฉันเทาทจี่ ะชว ยเหลอื ไดท ีเดยี ว
และอยากจะหวังไวด ว ยวามนั ตองรอด สว นความหวงั มนั จะมไี ดมากนอยเทา ไรนน้ั ยอ มขนึ้ อยกู บั
เวลาแตล ะชวั่ โมงที่ผานไป”
“แตพี่เชอ่ื ในฝม อื ของนอย”
เชษฐากลา วมาอยางมน่ั ใจ นอ งสาวยิม้ จดื ๆ สายหนา แชมชา เดินมาจดุ บหุ ร่สี บู
“ฝม ือ ตองประกอบดว ยอปุ กรณทพี่ รอ มมลู ครบถวนดวยคะ พีใ่ หญ อาการของมุอยา งท่ี
เหน็ กนั อยนู ี่ ถาไดทาํ การรกั ษาเยยี วยากันในโรงพยาบาลที่มเี ครื่องมือพรอ ม ความสบายใจของนอย
จะมขี ้ึนอกี มาก แตน เ่ี รามีอปุ กรณแ บบสนามกนั ตามมตี ามเกิด สิ่งทจี่ ําเปนบางอยา งก็ขาด คนเจบ็
ไมไ ดรับการชว ยเลอื ด ไมม นี าํ้ เกลอื ไมม อี อกซเิ จนชว ย สมมตวิ าจะตอ งมกี ารผาตัดซ้ําขึน้ อีก
เม่อื ไหร กแ็ ปลวาเกม”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1279

ทกุ คนพากนั นงิ่ ไป
“แตเ ทาทีผ่ มเห็นๆ มา พวกชาวปา ชาวเขา ธรรมชาติสรางใหม คี วามทรหดอดทนเปน
พิเศษ ผิดกับชาวเมืองมากทีเดยี ว...”
ในท่ีสุด พรานใหญก บ็ อกมาเบาๆ
“ผมเองเคยชว ยกะเหรีย่ งถูกวัวแดงขวดิ ไสไ หลออกมากอง นกึ วา มันตองตายแนแลว
ความรูในเรื่องแพทยผมกไ็ มม ีเลย ชว ยมนั ไปตามมีตามเกิด ขนาดเอาลวดเยบ็ แผลกนั ไมใหไสทะลัก
ออกมา แลว รอนแรมขามวนั ขามคืน เอามนั ไปสง ถงึ สุขศาลาท่อี ําเภอ มันกย็ ังรอดตายได ไมย กั เปน
อะไร”
“นน่ั แหละ ถงึ อยา งไรกจ็ ะถือเปนหลกั ตายตัวใหเช่ือมนั่ ไมไ ด สภาพของแตล ะบุคคลมัน
ไมเหมือนกนั แลว แตร ายๆ ไป บางคนอาการหนักท่สี ดุ ใครเหน็ ก็ตอ งวา ไมรอด แตก ลบั รอดไปได
บางคนเห็นวาบาดเจบ็ เพยี งเล็กนอ ย นา จะปลอดภัย แตแ ลวกลับตาย คณุ ไมไ ดเ ปน หมอ คุณกไ็ มร ”ู
แพทยส าวประจาํ คณะกลา วมาอยางระมดั ระวัง แตร พนิ ทรไมมอี ะไรตอ งกังวลเกยี่ วกบั
เร่ืองนี้ มนั บง ชดั อยวู าหลอ นไมไ ดประมาทเลย และเทาทีเ่ ห็น...กเ็ อาใจใสป ระคบประหงมคนเจ็บ
อยางเตม็ ที่ ถา เจามไุ มรอดในคร้งั น้ี ก็แปลวามันถึงที่เอาจรงิ ๆ อยางชวยไมได

“นกึ วา มาถงึ หลมชาง จะไดพ กั ผอนกนั ใหเ ตม็ ที่กอน การบกุ หนกั ขา งหนาตอไป ทไ่ี หน
ได มาเจอเอาเรื่องตงึ เครียดนอนตาไมห ลบั เขาอีกแลว”

ไชยยนั ตบน ถอนใจเฮือก มองดูหนา เชษฐาแลว หวั เราะอยา งละเห่ยี ใจ
“นีค่ ืออปุ สรรคทเี่ ราจะตอ งฟน ฝา มนั ไปเปนลาํ ดับ มันเปนเรื่องเลก็ นอยเหลอื เกิน ถาจะ
เทียบกบั อนาคตทเ่ี ราจะเผชญิ ขา งหนา มาถงึ หลม ชา งไดสําเรจ็ ทําความเขา ใจกบั คะหยน่ิ ไดโ ดยไม
ตองเปลอื งเลือดเน้อื ชีวติ กเ็ ปน ส่ิงทีค่ วรจะพอใจที่สดุ ”
เชษฐาผูหนกั แนน ม่ันคงเหนอื กวา เอย มาดว ยเสยี งปลกุ ปลอบใจ แลวตบแขนพรานใหญ
ถามมาอยางผใู หญวา
“กนิ ขา วกนิ ปลาเรยี บรอ ยแลว หรือ รพนิ ทร เห็นหายไปตงั้ แตเ ยน็ ”
“ผมกนิ กบั คะหยิน่ เรยี บรอยแลว ครบั นานๆ พบกนั ทแี ละมีเร่ืองท่ีจะตอ งพดู กนั มาก กเ็ ลย
ตอ งไปขลุกอยกู ับมนั เพอ่ื เอาใจมันหนอย”
ดารนิ ทาํ ทาเหมือนเพิ่งจะนึกอะไรข้นึ มาได ถามมาโดยเร็ววา
“เปนยงั ไง ลองสอบเจา คะหยนิ่ ของคณุ ดเู องแลว หรือยงั เรอื่ งท่ีมนั ฆา มชิ ชันนารสี องผวั
เมยี นั่นนะ”
พรานใหญอดึ อัดใจเลก็ นอย ตอบหลอ นมาอยางไมเ ตม็ ปากเตม็ คํานัก
“...ก.็ ..ถามมนั ดูแลว ครับ”
“แลวมันบอกวา ยงั ไง ทาํ ไมไมเลาไปใหล ะเอียด”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1280

หลอ นซกั อยางสนใจเต็มท่ี รพินทรถ อนใจเบาๆ จะอยางไรก็ตาม ดารินกท็ งิ้ นสิ ัยประจาํ
เพศหลอ นไปไมไ ด ชอบวนุ วายเจา กเ้ี จาการ อารมณอ อ นไหวละเอยี ดยิบ ดูหลอนเจตนาจะสะสาง
หวั หนา บานหลม ชางใหไ ดเกีย่ วกบั เร่อื งนี้ เขานึกวา หลอ นจะลืมไปแลว แตก ไ็ มยกั ลมื

“หมอสอนศาสนาสองคนนั่น พยายามจะใหพ วกมนั เลกิ กราบไหวบ ชู าผี มาบูชาพระเจา
แทน...”

เขาบอกมาอยา งเสียไมไ ด
“ประจวบกบั ท่ีขณะนนั้ เมยี สาวของคะหยน่ิ คนหนึ่งเจ็บหนกั มชิ ชนั นารสี องคนนนั่ อาสา
ที่จะรักษาใหห าย โดยใหห มอผที ร่ี กั ษาอยกู อนเลกิ รกั ษา ทา คะหยน่ิ เอาชีวติ ตนเองเปน เดิมพนั ถา
รกั ษาไมห าย สามวันตอ มา...เมียของคะหยนิ่ ก็ตาย...”
“คะหยนิ่ กเ็ ลยฆา มชิ ชันนารสี องคนผวั เมียน่นั เสยี ”
หลอ นกลา วดกั คอมาดว ยเสยี งกรา วแขง็ ตาลุกวาว พรานใหญยกั ไหล
“อยางที่ผมเคยบอกแลว นนั่ แหละครบั เจา พวกน้ีซ่ือตรงตอคาํ มั่นสญั ญาทสี่ ุด ตกลงกันไว
อยา งไรก็ตอ งเปน อยางนน้ั มนั มวี ฒั นธรรมมากในดานหนึ่ง แตก ป็ าเถือ่ นมากในอีกดา นหนึ่ง”
หนา ของนกั มานษุ ยวิทยาสาวตงึ เครยี ด จอ งมองดูเขาดวยสายตากระดา ง ประหนึง่ จะเห็น
เขาเปนคะหยน่ิ ไป
“ฮึ! ดีนี่ หมายความวา คณุ เหน็ วาเจาสหายคะหยน่ิ ของคณุ ทาํ ถกู ตอ งแลวงน้ั ส”ิ
“ผมกไ็ มเ หน็ วา คะหยนิ่ ทําถกู ตอง แตไ มร จู ะชว ยอะไรได เหตกุ ารณม นั ไมไดเ กิดขน้ึ ใน
ขณะท่ีผมอยดู ว ย ถาผมอยดู ว ยในตอนนน้ั มชิ ชันนารีสองคนนั่นกไ็ มตาย และนเ่ี รื่องมนั ก็ผาน
มาแลว สิ่งท่ผี มจะทําไดดีกค็ อื สงั่ สอนหา มปรามมนั ไมใ หท ําอยา งนน้ั อีก ซงึ่ มนั ก็ยอมเชอ่ื ฟงด”ี
หญิงสาวหวั เราะหๆึ ในลาํ คอ หันไปมองดเู จามุ
“มินา ละ คุณถงึ ไดม ากําชบั ฉนั หนกั หนา ในเร่ืองการรกั ษาเจา มุ น่สี มมติวา ถาฉนั ชวยมไุ ว
ไมไ ดส ําเรจ็ โดยมันเกดิ ตายลง คะหย่นิ ก็คงจะคิดฆาพวกเราดว ยง้นั ส”ิ
จอมพรานหวั เราะเอื่อยๆ ในลําคอ
“คงไมถ งึ อยา งนน้ั หรอกครบั คุณหญิง เราไมไ ดไ ปทาพนนั กบั มันไวว า เราจะรกั ษามใุ ห
หายโดยเอาชีวติ เปนเดมิ พนั น่ันประการหน่งึ และอกี ประการหนง่ึ ที่สาํ คัญทีส่ ดุ กค็ อื เราไมอยูใน
ฐานะทค่ี ะหยนิ่ จะบงั อาจคิดรา ยถงึ เพยี งนนั้ โดยเฉพาะอยา งย่ิง คะหยน่ิ เกรงกลัวฝม อื คณุ หญงิ มาก
เปนพเิ ศษ มิหนาํ ซํา้ ยงั เลอ่ื มใสเตม็ ทเ่ี พราะผมไปโฆษณาชวนเช่อื ขมขูมนั ไว โดยบอกมันวา คณุ หญงิ
เรียนวชิ าแมมดหมอผีมฤี ทธ์ิมาก เกงกวา หมอผปี ระจาํ หมบู านของมนั หลายเทา นกั ถา ไมม ีเวทมนตร
แกกลา คงไมเสกลกู ปนใหเ ขาเปา หมายไดทุกนัด อยา งทีม่ นั เหน็ กับตาแลว และมนั กเ็ ช่ือสนิท”
ดารินรอ งอะไรออกมาคําหน่ึง ลืมตาโต
“ตาย! นีอ่ ปุ โลกนฉันเปน แมม ดหมอผไี ปเสยี แลวหรอื น?ี่ ”
“ถาอยากใหค ะหยิ่นมนั เคารพเกรงคณุ หญงิ ตลอดไป กต็ อ งยอมเปนแมม ดครับ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1281

“บา!!”
หลอนรองเอ็ดลนั่ เตน็ ท เชษฐากบั ไชยยันตพ ากนั หวั เราะออกมาอยา งขบขันชอบอกชอบ
ใจ ไชยยนั ตพดู พลางหวั เราะพลางกับเพ่ือนสาววา
“เหมาะแลว นอ ย รพนิ ทรเขาปูพืน้ ไวใ หเราแลว เธอตอ งเลน บทบาทแมม ดไปจนกวา จะ
ออกจากหลม ชา ง”
“บาๆๆๆๆ อยดู ีไมวา ดี จะใหฉ ันกลายเปน แมมดไปเสียแลว”
“กไ็ มเหน็ เสยี หายอะไรนี่ครบั สมมติวาผมบอกกบั มนั วา คุณหญิงเปนศัลยแพทยม ีเกยี รติ
นยิ ม เปน นักมานษุ ยวิทยาทกี่ าํ ลังจะทาํ ปรญิ ญาดษุ ฎีบัณฑิต เปนอะไรตออะไร ทมี ดี ีกรตี อ ทา ยยาว
เหยยี ดสักขนาดไหน คะหยน่ิ มนั ไมส นใจหรอก แตถ า บอกวาเปน แมม ดผูม เี วทมนตรวิเศษคาํ เดยี ว
มนั ยอมศโิ รราบแลวคุณหญิงจะเลือกเปน แพทย หรือวาเปนแมม ดสาํ หรบั เจาพวกคนดงเหลา น้นั ”
“ดีจรงิ นะ ดมี าก พอ พรานไพร...”
ดารนิ เนน เสียงประชดมาอยา งฉวิ ๆ ตรงขามกับเชษฐาและไชยยันตใ นขณะน้ี ซึง่ พากัน
หัวเราะครึกคร้นื ลน่ั ท่ีพัก
“เราจะชนะใจเจาพวกน้ีได กด็ ว ยจิตวทิ ยาเปน หลกั ใหญ รพนิ ทรท าํ ถูกแลว นอ ย”
พชี่ ายพดู มายิม้ ๆ
“ถา คิดจะพกั อยูท่หี ลม ชางนชี่ นดิ นอนตาหลับ ส่ังคาํ ไหนเปน คํานน้ั ละก็ เธอตอ งเปน แม
มดตามท่ีรพนิ ทรว า เขา ใจ”
ไชยยนั ตเ สริมมาดวยอารมณส นุก กระเซาเพื่อนสาว ดารินท้งิ ตัวลงไปน่ังบนเตยี งอยา ง
หมดแรง ชาํ เลอื งหางตาขนุ ๆ จับอยูทพี่ รานใหญ แลว คอนตาคว่ําบน พาํ
“ถา ฉันมีอิทธิฤทธิ์ไดอยางแมมดจริงๆ มนั ก็ดีนะซิ สาํ คญั ไมม ีฤทธจิ์ รงิ เจาคะหยนิ่ มันคง
จบั แมมดเกเ ผาทั้งเปน เขาใหวนั หนึง่ กอนทจ่ี ะไปจากท่นี ”ี่
“ทําไมคณุ หญงิ จะไมมีฤทธิ์ครบั ก็มอี ยางที่มีอยูแลว นแี่ หละ สงั่ ลูกปนไดทุกนัด รกั ษาลกู
ชายมันใหร อดตายได แคน ี้คะหยน่ิ ก็ขคี้ รา นจะหมอบลงกราบกราน หรอื วางๆ นกึ สนุกจะใหมนั นบั
ถอื ยิ่งข้ึน กล็ องโอมอานคาถา เสกนาํ้ ใหเ ดอื ดพลานขึน้ มาใหเ ห็น โดยวธิ ีเตรยี มการของวิทยาศาสตร
ขน้ั งา ย รวมทั้งปาฏหิ ารยิ แ บบแปลกๆ อนั เปน วทิ ยากล พวกนก้ี ็จะมองเห็นคณุ หญงิ ยิ่งกวา นางไม
หรอื ภตู ผที ่มี นั เคยนบั ถือ ผมชว ยเปน หนามา ประกอบการเลน กลของคณุ หญงิ กไ็ ด”
พรานใหญพ ดู หนา ตาเฉย แตแ ลวกต็ อ งหดคอลง เมอ่ื มองเหน็ มือหงกิ ๆ ของ ‘แมมดคน
สวย’ สองหรามาทางเขาพรอมกบั ตาเขยี วปด ปะหลบั ปะเหลอื ก
“เหงกนแ่ี นะ ! ตัวดนี กั เรานะ ระวังใหด เี หอะ แมมดคนนีจ้ ะเสกเช้ืออหวิ าตใ หเ ขา ทอ งสัก
วนั หน่ึง รา ยชะมัดเลย”
“แตเ ธอไมมที างเลือกอยา งอน่ื เธอตอ งยอมเปน แมม ดอยางรพนิ ทรว า ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1282

ไชยยนั ตพ ดู มาขงึ ขงั แลว กเ็ ผนออกไปพนรศั มอี ยางทนั ควัน เมื่อเพ่อื นสาวหนั ไปควา มีด
ผา ตัดอันคมกรบิ ท่ยี ังวางเกะกะอยบู นโตะ สนามขนึ้ มาถือไว

“นกี่ ็อกี คนหนง่ึ เขา กันเปนปเ ปน ขลยุ ดีนกั ประเด๋ยี วไดเหน็ ฤทธ์ิแมม ดหรอก...”
แลว หลอนก็หนั ไปทางรพนิ ทร
“ถางัน้ ไปบอกคะหยน่ิ เถิดวา แมม ดตนน้ี รเู ร่ืองที่คะหยนิ่ ฆา มชิ ชันนารสี องคนผัวเมยี นัน่
โดยตลอดแลว คะหยิน่ ทําบาปไวอ ยางมหนั ต มันจะตองถกู สาปแชงใหผ ีเขาไปกนิ ไสท ลี ะขดอยาง
ทรมานจนกวาจะตาย ไป! ไปบอกมันอยางนแี้ หละ”
“ถา ผมไปบอกคะหยนิ่ อยา งนี้ มนั ก็ตกใจชอ็ กตายเทา นน้ั แหละครบั ”
รพนิ ทรพ ดู ปนหัวเราะ
“อยาไปสนใจอะไรกับเรือ่ งมชิ ชนั นารสี องคนน้นั ใหหนกั สมองอยูเ ลย นอย...”
พช่ี ายพดู ขนึ้ เปน งานเปนการ
“ไหนๆ เขาก็ตายไปแลว เราเฉยๆ เสียดีกวา สําคัญวา ใหคะหย่นิ ดกี บั เรากแ็ ลวกนั สวนจะ
ตักเตือนหรอื อบรมสง่ั สอนใหเขารูผิดรูชอบคอ ยหาโอกาสกันคราวหลงั เอาแตเรอื่ งเฉพาะหนาของ
เราดีกวา อยาไปยงุ เรอื่ งอน่ื ทไี่ มใ ชธุระ”
คําเตือนของพช่ี าย ทําใหด ารนิ สงบลง แตส หี นายังเครียดตอความไมพ อใจยง่ิ ยวด

รพนิ ทรสนทนากบั คณะนายจางอยูอกี ครู กข็ อตัว กอนทีเ่ ขาจะกา วพนประตูกระโจม
ออกมาน้ันเอง เสียงหญิงสาวกบ็ อกมาอยา งเปน คําสั่งวา

“คุณจะไปคลกุ คลีมว่ั สุมอยกู ับคะหยิ่น เพือ่ นโยบายจติ วทิ ยาอะไรกต็ ามเถอะ แตสาํ หรับ
ในเวลากลางคืน คณุ ควรจะนอนอยใู นแคม ปของเรา ไมใชไ ปนอนอยบู นเรอื นคะหยน่ิ ”

รพินทรชิดเทา ตรง กม ศรี ษะ ทาํ หนาตายบอกมาอยา งวนิ ยั ทหารวา
“กระผมจะปฏบิ ตั ติ ามคาํ สั่งของนายหญงิ ครบั ผม!”
แลว เขากผ็ ละออกไป พอลับรา งของพรานใหญ เชษฐาหนั ไปมองหนา นองสาว
“ทําไมไปบงั คับเขา ราวกบั วา เขาเปน เดก็ เลก็ ๆ ในปกครองของนอ ยอยา งน้นั ”
“ไมใ ชบ งั คบั เพราะเหน็ วา เปน เด็กในปกครองหรอกคะ ...”
นอ งสาวตอบพรอ มกับยมิ้ จดื ๆ ยักไหล
“พีใ่ หญไ มสังเกตหรือคะ ตัง้ แตมาถึงหลม ชา ง ตาพรานของเราแทบจะไมม เี วลาอยตู ิด
แคม ปใกลช ิดกับพวกเราเลย ม่วั สุมอยูกบั พวกนัน้ ตลอดเวลา ในเวลากลางวันกไ็ มว า อะไรแลว
กลางคนื มนั เปน เวลาวกิ าล ถา รพนิ ทรไ มอ ยูในแคมปของเราเสยี คนเดียว ใครจะมารบั ประกันอะไร
ได จริงละ สาํ หรับตวั เขาเอง รจู กั พวกทน่ี ่ีดี แตพวกเราละ เราไมร อู ะไรสกั อยา งจะไวใ จอะไรได
สนทิ อยา งไร ต้ังแคม ปอ ยูทห่ี ลม ชางนี่ นอ ยมคี วามรสู ึกไมผิดอะไรกบั ดงลึกกลางปา เลยสักนดิ เดียว

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1283

หรืออาจจะตอ งระวังมากกวาอยูใ นดงเสยี อกี พรานใหญเปน ผูรบั ผดิ ชอบแคมปทั้งหมด เพราะ
ฉะนัน้ เขาก็ไมค วรจะผละจากแคม ปไป แมว า เขาจะเชื่อใจคะหยน่ิ สักเทาใดกต็ าม”

หวั หนา คณะเพิง่ จะรสู ึกไดต ามถอยคาํ ของนองสาว ดารนิ ละเอียดรอบคอบมากทีเดียวใน
เรือ่ งน้ี ซง่ึ เขาเองกม็ องขา มไปเสีย มันมาจากนิสยั ถถี่ ว นและข้รี ะแวงของหลอ นนัน่ เอง

กอ นเขา นอน หญงิ สาวเดนิ ออกมาแหวกประตกู ระโจม สงั เกตออกไปยงั บริเวณที่พัก
ไชยยนั ตก ต็ ามเขามาหยดุ ยนื ดูเคียงขางอยดู ว ย พบวาพวกลกู หาบและพรานพ้นื เมอื ง เขา ประจําเวร
ยามกันแขง็ แรงเปน ปกติ ไมแ ตกตา งไปกบั การพกั แรมอยใู นดง ท้ังสองมองดดู วยความพอใจ

“รพนิ ทรข องเราไมใชคนประมาทหรอก เขารัดกมุ อยทู ุกขณะ ชนดิ วางใจไดทเี ดยี ว”
ไชยยนั ตก ระซบิ กบั เพอ่ื นสาวเบาๆ
“แตฉันดูทา วา คืนนถ้ี า ไมข ัดคอไวเสียกอน เขาคงจะทง้ิ แคมปไ ปนอนบนเรอื นคะหยน่ิ
แนๆ ดแู ตเ มื่อเย็นนี้ซิ แทนทจ่ี ะลงมากินขา วกับพวกเรา กลบั ไปกินกบั ไอล งิ ทโมนนนั่ เสยี น”ี่
หลอ นวา ไชยยันตหวั เราะ เขาสังเกตเห็นแลว นกั มานษุ ยวิทยาคนสวยมอี าการหงดุ หงิด
มาก เมือ่ รพนิ ทรส ัง่ เกดิ มารายงานวาใหค ณะนายจาง รบั ประทานอาหารเย็นกันตามลาํ พังโดยไมต อ ง
รอเขา
“ดูทา ทางเธอยงั ไมไวใ จคะหย่ินนกั ”
“เธอละ ?”
“ทุกสง่ิ ทกุ อยา งมนั ขึ้นอยูกบั พรานใหญข องเรา เขารบั รองคาํ เดียว ฉนั กส็ บายใจแลว
สําหรบั คะหยนิ่ นั่น”
“ดเู ธอมนั่ ใจในตัวเขาเหลอื เกินนะ”
หางเสียงของหลอ นแดกดัน อดีตนายทหารปนใหญกม หัวลงกลาวหนักแนน ขณะทจ่ี อง
สบตาเพ่อื นสาวผรู กั สนทิ สนมเหมอื นญาต
“ใช! ฉนั มั่นใจในตวั เขาเสยี ยิง่ กวา มน่ั ใจในตัวเองอกี บกุ บั่นเสยี่ งชวี ติ กนั มาคร่งึ ทางเขา นี่
แลว มนั ทําใหฉนั รจู กั เขาดีท่สี ดุ เหน็ ทั้งน้าํ ใจและฝม อื มาพอทีเดียว ถงึ เชษฐากค็ งมคี วามรูสกึ
เชนเดยี วกบั ฉนั นัน่ แหละ ทาํ ไม? เธอยังไมยอมเช่อื มือคนคนนอ้ี กี หรือ?”
ทําไมหลอนถงึ จะไมเช่อื ...กไ็ มใ ชเ พราะเชอื่ หรอกหรือ ที่ทําใหห ลอนตอ งการใหเขาคนนน้ั
อยูในแคมปค นื น้ี โดยไมยอมใหปลีกตวั หา งไปไหน
‘จาวไพร’ ผนู น้ั คือหลักประกันอันอบอนุ ทส่ี ุดสําหรบั หลอน ออมแขนของเขาเคยปก
ปก ษพ ทิ ักษผ องภยั ทง้ั หมดในอาณาจกั รพงไพรใหแกห ลอ นมาแลว ซึมซาบอยกู ับหัวใจของตนเอง
มาตลอดเวลา...แตธ ุระอะไรทหี่ ลอ นจะตองเปดเผยความรูสกึ นี้ใหแกคนอน่ื ลว งรดู วย
หลอนเปนคนกลา หาญเฉียบขาด และโผงผางเหมอื นผูชาย แตแกนแทข องหัวใจ ดาริน
วราฤทธ์ิ กเ็ ชนเดยี วกับผูห ญิงสามญั ธรรมดานนั่ เอง ชอบกลบเกลอื่ นอําพรางโดยทตี่ นเองกไ็ มรตู วั

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1284

หาสาเหตุไมได ใครๆ กร็ ูมากอนวา ...หลอ นชังนาํ้ หนา ไมกินเสนกบั พรานนาํ ทาง จะมาช่ืนชมดวย
งา ยๆ เปน เรื่องนา อาย โดยเฉพาะอยา งยงิ่ ในสายตาของพีช่ ายและเพ่อื น

“ฉนั เชอื่ มือเขาเฉพาะเหลี่ยมคใู นเชิงพราน...”
หลอ นตอบ ตรงขา มกบั หวั ใจ นํ้าเสยี งหย่ิงอยูเ ชน นนั้
“แตจ ะใหเ ช่อื ไปหมดทกุ สง่ิ ทุกอยาง มนั กก็ ระไรอยู อยางนอยกจ็ ะไมยอมตดั สทิ ธ์ิ
พจิ ารณาญาณของตนเองเสยี เปนอนั ขาด โดยเฉพาะอยา งย่ิงในปญ หาทวั่ ไป ซึง่ ไมเ กยี่ วกบั สัตวห รอื
วาเสนทาง ปญ หาใดๆ กต็ ามทีม่ นั เกดิ ขน้ึ ไมค วรปลอ ยใหเ ปนการตัดสนิ ของเขาเสยี คนเดยี วโดย
ตลอด มนั อาจผิดพลาดขน้ึ กไ็ ด เขาไมป ราดเปรอื่ งไปเสยี ทุกอยางหรอก หลายหวั ยอมดีกวาหัวเดยี ว
การโตเถยี งขดั แยงคอื การรวมกันพจิ ารณาในขอปญหา ส่งิ ท่จี ะตัดสนิ ใจทําลงไป ยอ มไดผลอันรอบ
คอยรดั กุมที่สดุ ดีกวา จะคลอ ยตามถายเดยี ว เพราะมวั แตห ลงเชอื่ แตฝ ม อื ความผิดพลาดมันมโี อกาส
ทีจ่ ะเกิดขน้ึ ไดง าย”
“เหตุผลของเธอก็นาฟงอยู แตจะวาอนั ทจ่ี รงิ รพนิ ทรกไ็ มเ คยทําอะไรลงไปโดยพลการ
ชนิดไมบ อกใหพวกเรารเู ลยเม่ือเกิดปญหาใดๆ ขึ้น เขาจะนํามาปรกึ ษาเราเสมอ และคอยรับฟง เรา
เปน หลกั ใหญ ยกเวนกรณีทเ่ี ราโยนหนา ทต่ี ัดสนิ ใจใหแ กเ ขาเทานน้ั เขาปฏบิ ัตติ วั เปน ลกู จา งของเรา
ไดเ หมาะสม ควรแกฐ านะอยแู ลว ”
กลา วจบ ไชยยนั ตชมู อื ขน้ึ ดดี แรงๆ แงซายผูนง่ั อยูร ิมกองไฟใหญห นากระโจมเปนประจํา
ก็เหลยี วมา แลว ลกุ ขน้ึ เดนิ ตรงเขา มาหา เมอ่ื อดตี นายทหารปนใหญกวักมอื เรยี ก
“บอกหนอ ย แงซาย เดย๋ี วนพ้ี วกเราจะวางใจคะหยนิ่ และพวกหลมชา งทัง้ หมดนไี่ ดแค
ไหน?”
คนใชชาวดงซึง่ บดั นีก้ ลายเปน คนสนิทที่สดุ ของคณะนายจาง ยม้ิ สวา งอยใู นความมดื สลวั
และดแู จมใสบรสิ ุทธเ์ิ หมือนรอยย้มิ ของเดก็
“พรานใหญว างใจคะหยนิ่ ไดแ คไหน เรากว็ างใจไดแ คนน้ั ครับนายทหาร”
ไชยยนั ตย ้มิ ออกมาอยางพอใจ หนั ไปมองดหู นาดาริน
“เปนยังไง ทป่ี รกึ ษาพิเศษสวนตัวของเธอบอกมาแลว เชน นี้ พอจะสบายใจไดห รอื ยงั ”
หญงิ สาวหวั เราะเบาๆ ยกมือขึ้นกอดอก
“ถาฉันเปน พรานใหญละก็ จะตองเอ็นดูเธอใหม ากๆ ทเี ดียว แงซาย เธอเลอื่ มใสศรัทธา
และใหเกยี รตเิ ขาอยูตลอดเวลา แตฉ ันเหน็ เขาไมค อยจะกนิ เกลียวกบั เธอเลยน”่ี
คนใชช าวดงคงย้ิมกวา งอยเู ชน นัน้ ตอบดว ยเสยี งกงั วานแจมใส
“ถาผมเปน ผกู อง ผมก็จะตอ งมคี วามรสู กึ เชน เดยี วกนั กบั ท่ีเขามีตอผมนแ่ี หละครบั นาย
หญิง”
“ทาํ ไม?”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1285

“พฤติการณเปน มาของผม มนั นาจะทาํ ใหคนฉลาดรอบคอบอยางผูกองตอ งคดิ ระแวง
เพราะเขามหี นา ทีร่ ับผิดชอบตอขบวนเดนิ ทางทัง้ หมด แตผ กู องจะมีความรสู กึ เชนไรก็ตาม ผมไมได
มคี วามรสู กึ ใดๆ ตอเขาเลย เขาเปนนายของผมคนหนงึ่ แมจะไมโ ดยตรงนัก และผมกเ็ คารพศรทั ธา
ตอเขาดว ยใจจรงิ ”

“เธอเปนคนฉลาดมากนะ แงซาย รอบคอบ รัดกุมอยทู กุ ขณะ ไมมอี ะไรหละหลวมเลย
แมก ระทงั่ ในดา นวาจา”

หลอนพดู มาอยางมคี วามหมายกนิ ลึก แงซายไมม ปี ฏกิ ิริยาใดๆ ท้ังสน้ิ คงอยูใ นอาการเดมิ
ไชยยนั ตก็สะกดิ เพ่ือนสาวใหเ ขา มาในกระโจมแลวกระซบิ บอกวา

“ถารพนิ ทรคือเสอื ไอเ จา แงซายนีก่ ค็ อื สิงห เธออยาไปหวังจับพริ ุธอะไรหมอนเี่ ลย มันไม
ยอมพลาดหรอก ตอ ใหเ ธอเบลมพรานใหญอ ยา งไร มันกจ็ ะไมมกี ารสนับสนุนเอออวยซ้าํ เติมเขาไป
กบั เธอดวย เพราะถา เปนอยางน้ัน...มนั กไ็ มใ ชแงซายตวั ปริศนาท่กี ําลงั ตไี มแตกอยใู นขณะน้ี มันกร็ ู
ดแี ลววา จะอยา งไรเสีย รพินทรยอ มใกลชดิ กบั พวกเราเหนือกวา มนั อยตู ลอดเวลา”

“ถามจริงๆ เถอะไชยยนั ต ในความรสู กึ สว นตวั ของเธอ เธอเหน็ วาแงซายเปนคนลึกลับมี
อะไรนา คดิ เหมอื นกนั หรอื ?”

ดารนิ ถามแผว เบา
“ไมเ พียงแตฉ นั เชษฐาก็ไมเคยมองขา ม เพยี งแตเ ขาไมพ ูดเทานน้ั เราสบายใจไดก็เพราะ
ถอื วารพนิ ทรเปน เรดารค อยจบั มองอยทู กุ ขณะ แตจ ะอยา งไรกต็ าม เราปฏเิ สธไมไ ดว า เราพอใจเจา นี่
อยา งทีส่ ดุ และหวงั ไวกอ นในทางทด่ี วี า...มนั จะไมเ ปน พษิ เปนภัยใดๆ กับพวกเราภายหลัง”
หญิงสาวหร่ีตาคิด ไมเอยคําใดอีก
กอ นจะเขา นอนหลอ นก็เขาไปตรวจดูอาการของมอุ กี ครงั้ หน่ึง แลว ลบู ศรี ษะของนางอัว้
ผตู ลอดเวลานงั่ เฝาชายคนรักไมย อมหา งอยา งแสนภกั ดี ยม้ิ ใหพ ลางบอกออ นโยนเปย มไปดว ยความ
ปราณวี า
“เจาจงนอนพกั เสยี เถดิ นอนใหห ลับสบาย ไมต องกงั วลคอยนงั่ เฝาครู กั ของเจา ตลอดเวลา
หรอก”
แมจะไมรูค วามหมายไดช ดั แจง นกั แตนางกะเหร่ยี งสาวกส็ ามารถเขาใจไดโดยสัญชาต -
ญาณ และอาการทาํ มอื ประกอบการพดู ของหลอ น นางอ้ัวทอดกายลงนอนเคียงขางคนรกั อยา งวา
งาย
ตาซอ่ื อนั นา เวทนาทล่ี ืมขึ้นจบั ดหู ลอนนั้น เต็มไปดว ยความเช่ือมนั่ และอบอนุ เหมือนบตุ ร
ทมี่ ตี อ มารดา
นอกกระโจมพกั พอรา งของไชยยนั ตกบั ดารนิ ลบั หายเขาไป แงซายถอยกลบั ไปนงั่ คลุม
ผาอยูร ิมกองไฟตามเดิม รา งหนึง่ ทีเ่ ฝา จบั มองอยเู งียบๆ กอ นแลว ก็เคล่ือนออกจากเงาไม เขา มาหยดุ
ยืนอยตู รงหนา ชาวดงพเนจร

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1286

วาระนน้ั เดือนแรมจดั เพ่ิงจะโผลพนเหลีย่ มเขา สาดแสงซดี ๆ ลงมาอาบราวปา และ
หมูบา นหลม ชา ง แลเหน็ เหน็ เงารางๆ ขาวสลวั อยทู ั่วไป นํา้ คา งกลน่ั ตัวเย็นฉา่ํ โปรยชมุ ไปทกุ กง่ิ ใบ
พฤกษ มนั เปน คอื ที่แสนจะหนาวซา นสะทานทรวงอีกคืนหนง่ึ

ตาคกู ราวเฉียบ จบั นง่ิ ประสานมายงั ดวงตาเฉยเมย อมพะนําที่เหลือบข้ึนสบโดยมกี องไฟ
กัน้ กลาง แลวฝายทีน่ ง่ั อยกู ห็ ลบต่ําลงไปจับอยทู ีเ่ ปลวไฟในกอง รางอนั ใหญโตตระหงานงามราวกับ
นกั รบโบราณนน้ั หอตวั ต่าํ ลงไปอีก ภายใตผ าผวยคูช ีพผนื บางเกา คร่าํ สคี ลํ้า

“เด๋ยี วน้ี เรายนื อยูป ากทวารแรกของขนุ เขาพระศวิ ะแลว เพยี งแตจะกา วผา นเขาไปเทา น้ัน
...”

รพนิ ทร ไพรวลั ย ทาํ ลายความเงียบข้ึนดว ยเสยี งเบาลึก หยอ นกายลงนั่งบนขอนไมฝง ตรง
ขาท หยบิ ก่ิงไมต ดิ ไฟในกองขึน้ มาตอกับบหุ รแี่ ลวโยนเขา ไปในกองตามเดมิ

“แกคงพอใจมากซินะ ที่ในทส่ี ุดเราก็มาถงึ หลมชา”
“ทกุ คน แมแ ตผ กู อง ก็คงมคี วามรูสกึ เชนเดยี วกนั กบั ผม”
คาํ ตอบเต็มไปดวยความระมดั ระวงั และสาํ รวม
“แตแ กคงไมพอใจนกั ทพ่ี วกเราทกุ คนตองมาติดงานสําคญั เฉพาะหนากนั ขนึ้ ทีน่ ีอ่ กี ”
“แตไ หนแตไรมาแลว นบั ตง้ั แตผมเขา มาสมคั รตดิ ตามมาดว ยกบั คณะเดนิ ทางนี้ ผมไมมี
สิทธิท์ จ่ี ะ ‘ไมพ อใจ’ อะไรทัง้ สิน้ หนา ท่ีของผมคือการรบั ใชและปฏิบัติตามคาํ สั่งอยา งซื่อสัตย
เทา นั้น”
“คะหยน่ิ บอกกบั ฉนั วา แกไมใชก ะเหร่ยี ง ไมวาเผา ไหน”
รมิ ฝปากคอนขางบางคูน้นั แยมออกไปนดิ หนง่ึ สบตาพรานใหญอกี แวบ
“ผมกเ็ รยี นผูกองแตแรกแลววา ผมไมใ ชก ะเหรยี่ งแทน กั ”
“แลว แกเปน อะไร?”
แงซายหวั เราะลึกอยใู นลําคออวบใหญ อังมอื ทัง้ สองผิงเปลวไฟ
“ถา พอ แม พ่ีนองของผมยังมีอยูบ า ง คนเหลานัน้ จะเปน หลกั ฐานบอกใหรชู ัดวา ผมเปน
ชนเผาใด แตน ีผ่ มมีชวี ิตโดดเดยี่ วอยคู นเดยี วในโลก เตบิ โตมาในดงกะเหรย่ี ง ถึงแมกะเหรยี่ งจะ
ไมใชเ ชื้อชาตอิ ันแทจริงของผม ผมกม็ สี ิทธทิ์ ่ีจะเรยี กตัวเองวากะเหรย่ี ง”
“ชอื่ ของแก ทชี่ อื่ วา แงซาย ใครเปน คนตัง้ ให? ”
“ผมไมทราบ เทา ที่จําไดพระธุดงคอ งคท่อี ปุ การะผมมา ตองรูด อี ยแู ลว ”
“ครบั ผกู อง ผมรู แงซายเปน ชอ่ื พวกทวาย บางทีอาจเปน ไดในขอ ท่ีวา พระธดุ งคองคท ่ี
เลยี้ งผมมา ทา นเปน พมา ผสมทวาย และทา นเปน คนต้งั ชอื่ ใหผ ม”
ตางเงยี บกนั ไปชวั่ ขณะ พระจนั ทรขา งแรมลอยสูงพนยอดไมข นึ้ มาทกุ ขณะ ลาํ แสงสกาว
สาดลงมากระทบน้ําคางท่ีเกาะพราวอยตู ามใบไม สอ งประกายสะทอนราวกบั รงุ เพชร สายตาของ
หนมุ พเนจรชาวดงเงยหนา ขึ้นไปจบั ดเู ดอื นเวา นน้ั ดว ยอาการเลอ่ื นลอย ยากท่จี ะอา นความคิดไดถ ูก

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1287

“เม่ือก้นี ี้ นายหญิง กบั นายทหารปน ใหญ เรยี กแกเขาไปพูดเรอ่ื งอะไร?”
รพนิ ทรถ ามตอ มา
“ถามวา พวกเราจะไวว างใจคะหยน่ิ ไดสกั เพียงใด”
“แลว แกตอบวา อยางไร”
“ผูกองไวใ จคะหยน่ิ ไดแคไ หน ทกุ คนก็สามารถไวใจคะหยน่ิ ไดเ พยี งน้นั ”
“พวกเจา นาย เชื่อแก มากกวา เชอื่ ฉัน”
แงซายสนั่ ศีรษะ
“หามิได พวกเจา นาย ‘ระแวง’ ผมไมนอยไปกวาผกู อง ‘ระแวง’ น่นั แหละ”
รพนิ ทร ไพรวัลย ย้มิ กรานๆ บอกกับตนเองวา เขาไมม ีทางวางกับดกั เจานไี่ ดเลยจนนิด
เดียว มันฉลาดเฉลยี วทันเชิงอยทู ุกขณะไมว าจะหมนุ ไปในเหลยี่ มใด
“เราท้ังหมดสามารถจะไวว างใจคะหยน่ิ ไดม ากกวาทจ่ี ะไวว างใจแกอกี แงซาย คนโง
อยา งคะหยิน่ เปนพษิ เปน ภยั ใดๆ กับเราไมไดหรอก แตคนฉลาดเปน กรดอยา งแก ถา คดิ จะเปน ภัย
กบั เราเมื่อใด เม่อื น้ันแกจะทาํ ไดส าํ เรจ็ แนบเนยี นทีส่ ดุ ”
แงซายยมิ้ พราย จองเขาดว ยดวงตาเปน ประกายประหลาด กม ศีรษะลงคาํ นบั
“ผมทราบมานานแลว วา ผกู องไมใ ชคนประมาท ผกู องเตอื นผมโดยตรง ใหผ มเรงกระทาํ
การใดใหแ นบเนียนลกึ ซ้งึ ลงไปอกี ถาหากวา...ผมจะมแี ผนทจุ ริตใดๆ แฝงอยเู บ้อื งหลัง แตผูก องที่
เคารพ ทา นเคยคิดอะไรบา งสักอยางหน่งึ ไหม?”
“คิดอะไร?”
“ทา นยิ่งระแวงผมเทาใด ทานยงิ่ จบั ตาระมัดระวงั ผมมากข้ึนเทา ใด ทา นกย็ ิ่งสรา ง
ความสําคญั ใหแ กก ะเหรีย่ งพเนจรผไู รค า อยางผมเพ่มิ ขน้ึ เทา น้ัน ทา นใหเ กยี รติ ยกฐานะแงซายน้ี
เหลือเกนิ ”
กลาวจบ เจา หนุมผูลึกลบั ก็กม ศีรษะอยา งออนนอมงดงามใหเขาอีกครง้ั พรานใหญห นา
แดง รูสึกตนเองวาไดพ ลาดทา เปด ชอ งวา งใหเ จา ชาวดงพเนจรยอนลําเอาดว ยวาทะอนั ซอ น
ความหมายหลายชน้ั เขา ใหเ สียแลว ฟงแตผ ิวเผนิ มนั เปน คาํ สุภาพ กอปรไปดวยคารวะยกยอ ง หาก
ฟง ใหล ึก มนั บาดหวั ใจแสลงหพู กิ ล
เขาคอแข็งไปนานชว่ั ขณะหนึง่ ตางสบตากันอีก...ระหวา งฝายหนง่ึ อดตี รอยตาํ รวจเอก
ตระเวนชายแดนไทย กับอกี ฝา ยหนึ่ง อดตี รอ ยโทกองทหารกะเหร่ยี งอสิ ระ ผตู ลอดเวลา ตา งคนตา ง
ผลดั กันตนเปน หน้ีชวี ติ ของกันและกนั อยหู ลายครง้ั หลายหน

“แกกําลังเยาะเยนฉันง้ันร”ึ
ในท่สี ุดรพินทรพดู กลวั้ ไปกบั อาการหวั เราะ เขาเยน็ ลงไดทันใจดเี หมอื นกัน ในเม่ือรวู า
ออกบทโกรธขึ้นไปเทา ใด ฝายตรงขามก็ยมิ้ เยาะมากขึน้ เทา นัน้

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1288

“ผกู องยอมรดู วี า ผมไมบังอาจถงึ เพยี งนน้ั ”
“รไู หมวา ฉนั กําลังคดิ อะไรอยูใ นขณะน”้ี
ทันใดนนั้ เขากถ็ ามขน้ึ อยางพรวดพราด แตน ้าํ เสียงทเี ลน ทจี รงิ
แงซายกย็ ้มิ บาง และตอบในอาการเดยี วกนั วา
“รูสกึ วา ผมจะรู”
“ผกู องกําลังคาํ นวณอยวู า เมอื่ เดินทางจากหลม ชา งแลว ระยะทางตอนไหนและเมื่อไรกนั
แน ทผ่ี มจะทําการทรยศตอ คณะเดินทางทัง้ หมดขนึ้ และการทรยศน้นั จะเปน ไปในรูปใด เพือ่
วัตถปุ ระสงคอ นั ใด และอกี กระแสหนึ่ง ก็กําลงั สงสัยอยูว า ผมเปนใคร มาจากไหน อาสาสมัครมา
ครง้ั น้หี วงั อะไรกันแน”
พรานใหญห วั เราะหา วๆ กมหัวลง
“ใช! แกอานความคิดของฉนั ไดตลอดเวลา เหมือนสมิงทม่ี ันแกะรอยพราน”
“แตพรานผสู ามารถก็วางจั่นดกั ไวห มดทกุ ดา นแลว!”
“เอาละ เมื่อแกอานความคิดของฉนั ไดถ กู กด็ แี ลว จะไมล องบอกลวงหนาสกั หนอยหรอื
วา ส่ิงทีฉ่ นั คิดน้.ี ..จะเปน จริงขึ้นเม่อื ไร ตอนไหน แกจะโกหก อาํ พราง หลอกลวงอยางไรก็ได นกึ
เสียวาเราคยุ กนั เลน ก็แลว กนั ”
แงซายหวั เราะกวางๆ มอื ลบู อยทู ่เี รอื นผมสีนาํ้ ตาลยาวปรกตน คอหยกั เปนลอนคล่ืนงาม
ราวกบั ผมผูหญงิ
“ผมอา นความคดิ ของผกู องดแู ลว ทําไมผูก องไมลองอานความคิดของผมดบู า ง”
“ฉนั ทายวา แกจะยังไมเปน พิษเปน ภัยใดๆ กับพวกเรา จนกวา จะถงึ มรกตนคร เพราะ
ระหวา งนี้...แกตอ งพึ่งเราเกย่ี วกับการเดนิ ทาง แตเม่ือไปถงึ จุดหมายที่แกตองการแลวนน่ั แหละ พษิ
รา ยใดๆ ของแก ซึ่งถา หากวา มอี ยู ก็คงจะคายออกในตอนนั้น”
“ถา ผมเปน เสือสมิง อยางผกู องวา ...”
แงซายพูดยิ้มๆ
“กเ็ ปน เสือสมิงตวั ทพี่ รานฉกาจ กําลังสาวรอยกระชนั้ อยเู บอื้ งหลงั เชน กนั เสือกบั พราน
เดนิ วนสูดกลน่ิ กนั และกนั อยูเปน วงกลม...ถูกแลวครบั ผูกอง ถา ผมจะคิดทรยศ ผมกจ็ ะกระทาํ ขน้ึ
ภายหลงั จากถงึ จดุ หมายแลว น่ันแหละ ไมก อ นหนา น้นั แนๆ ผกู องคาํ นวณถูกตามเหตผุ ลแลว !”
“แกไมส งสัยบา งหรือวา ทั้งๆ ท่ีฉันก็ไมไวใจแกมาตลอดเวลา เหตใุ ดฉันจึงยอมใหแก
เดนิ ทางมาดว ย”
ชาวดงพเนจรผูล ึกลับส่ันหวั ซุนฟนทอนใหญท ถ่ี กู กนิ ลา้ํ ออกมานอกบริเวณเขา ไปใน
กองไฟ
“ไมส งสัยหรอกครบั ”
“ทําไม?”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1289

“ผกู องไดล กู หาบหรอื คนใชเ พม่ิ ขนึ้ มาคนหนง่ึ สาํ หรบั การเดนิ ทางเสย่ี งตายครง้ั น้ี อยา ง
นอ ยทีส่ ุดก็เปน กําลงั ใหชว งใชโดยซ่อื สตั ยอ ดทน จนกวา จะถงึ จดุ หมายปลายทางขางหนา ถาผกู อง
ไมยอมใหผ มมาดว ย ผกู องก็คงไมใชพรานใหญ รพินทร ไพรวัลย ผชู าญฉลาด”

พรานใหญแ ยกเขี้ยว
“บอกตามตรง ไอความฉลาดเปน กรด ตามทันอยตู ลอดเวลาของแกนี่ มันทําใหฉนั ทง้ั ชงั
และท้ังรักแกปนกนั อยอู ยา งไรพิลึก ถา แกไมใ ชคนลกึ ลับเสียอยา งเดียว ฉันจะรกั แกมากทส่ี ดุ
ทีเดียว”
แงซายเงยหนา ขึน้ มองดเู ขาดว ยสายตาตรง พดู แชมชาชดั เจนวา
“ความชงั ทีแ่ ปรสภาพมาเปน ความรัก ยอมมคี ณุ คาเหนอื กวาความรกั ซ่งึ กลบั เปนความ
ชงั ภายหลงั ...จรงิ ไหมครับผกู อง?”
รพินทร ไพรวลั ย คอแขง็ งนั ไปอีก จอ งสบตาแงซายอยา งพนิ จิ ลึกซึง้ เหมือนจะคนลงไป
ถงึ กน บง้ึ ของหัวใจ กเ็ ห็นรอยย้ิมนอ ยๆ ผดุ ข้ึนทร่ี ิมฝป ากน้ัน พลางเมนิ ไปยังกองไฟเสยี
“นักรบ-นกั รอนเรพ เนจร-พราน-และลกึ ไปกวานนั้ แกยังเปน นักปรชั ญาอกี ดว ย แงซาย!
ฉันภาวนา ขออยา ใหแ กกบั ฉนั ตอ งไปฆากนั ทีหลงั เลย”
แงซายคงยม้ิ อยูเชน น้นั เปน ยิ้มที่เขาแสนจะหงุดหงิดชงิ ชงั เพราะมนั ตีความหมายไม
ออก!! แสงไฟในกองสาดจบั ผวิ หนา เปน สีแดงเรอ่ื มันละเลื่อมเปนเงา ประดจุ หนุ ทองแดงแลดรู าว
รปู ปน ของเจา ชายในนิยายเทพปกิรนัม พศิ ดแู ลว รพนิ ทรก็ปฏิเสธตนเองไมไ ดว า ...เขาจะไมพ งึ พอใจ
ในบคุ ลกิ ทาทขี องเจาแงซายผูนี้

“สมมตวิ า”
ครน้ั แลวรพินทรเอยข้ึนแผว เบา โดยท่ีตนเองกไ็ มต้ังใจ
“ถาฉนั ตายเสยี กอนระหวา งทาง แกจะเปนผนู ําคณะนายจา งของเราไปยังจดุ หมายที่
ตองการไดห รอื ไม แงซาย”
คาํ พูดเชน นน้ั ของเขา เรียกสายตาของนักพเนจรชาวดงใหต อ งเหลือบตับนิง่ มาอกี ครัง้ เคา
หนาอนั ยากทจ่ี ะพดู ออกมานั้น มีแววเครงขรมึ ลง แตก แ็ ฝงไวดว ยความออ นโยน ดทู า แงซายจะ
ตกใจไมใ ชน อ ย ในคําถามแบบคาดไมถงึ ของเขา
“ทําไมครบั ผูก อง ทาํ ไมผูกองถึงพดู เชน นนั้ ”
“ฉันพดู เผื่อไว อนาคตเปนส่ิงไมแน ถงึ อยา งไรฉันกอ็ ดเปน หว งนายจางของเราไมไ ด
พวกเราอาจตอ งตายกันบา งระหวางทาง และคนท่ตี ายอาจเปน ตวั ฉนั เองก็ได”
รางทีน่ ่ังหอตวั คลุมอยตู ลอดเวลาน้ัน ยดื ขึ้นเต็มสวนพดู หา วๆ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1290

“ผูก องคนเดียวเทานนั้ ท่จี ะนาํ เราไปสูเทอื กเขาพระศวิ ะได ถาปราศจากผกู องเสยี ขบวน
ของเรากถ็ งึ กาลพนิ าศหมด แตจะอยา งไรกต็ าม...สมมติวา สงิ่ นั้นเกิดขน้ึ จรงิ ผมขอปฏิญาณวาจะไม
ทอดท้งิ คณะนายจา งทงั้ สามเลย จนกวาชวี ติ จะหาไม”

รพนิ ทรลกุ ขน้ึ เดินเขา มาตบไหลก ะเหรย่ี งรา งยักษห นกั หนว ง แลวหยอ นกายลงนัง่ ใกลๆ
ยงั กองไฟฝง เดียวกัน พดู อยา งเพลียๆ

“ขอบใจมาก! ฉันก็บอกไมถกู เหมอื นกนั วา ท้งั ๆ ทีฉ่ นั กไ็ มไ วใจแกเลย แตท าํ ไมจึงหารอื
เรอ่ื งนี้กับแก วาแตน ีแ่ นะ ! งูยกั ษต วั นนั้ กาํ ลังเปนปญ หานักอกสาํ คัญของเราอยูใ นขณะนี้ แกมี
ความคิดอยา งไรบางไหม เกย่ี วกบั เรือ่ งน้?ี ”

“ผมกะเชน เดียวกับผูก องครบั ภายในไมเ กนิ 6-7 วันน่ี มนั จะตอ งหวนมาเลน งานหมบู าน
อีก มฉิ ะน้นั ก็เขามาในรศั มใี กลเคียงท่ีเราพอจะตามมนั ได”

“มันใหญเ หลอื เกนิ มนั เปน ตวั อยา งของสตั วด กึ ดาํ บรรพใ น ‘นรกดํา’ ตามทแ่ี กเคยเลา ให
ฟงมากอนแลว ”

เขาพดู ออกมาอยา งหนกั ใจ
“ผกู องวิตกอะไรหรอื ครับ?”
แงซายถามเบาๆ มองดเู ขาแนวแน มนั เปน คร้งั แรกที่กระแสเสยี งและแววตาของแงซาย
บอกรพนิ ทรไดว าออกมาจากความรสู ึกแทจ รงิ ผดิ ไปกวาการลองเชิง หยั่งเสยี ง หรอื อมพะนาํ เชนท่ี
แลวมา
“ฉนั เกรงวา อันตรายมนั จะเกิดข้ึนกับพวกเราคนหนึ่งคนใดเสยี กอ น กอนทเี่ ราจะฆา มนั
ไดท นั ”
“งเู ปนสตั วท ตี่ ายยากทส่ี ดุ ...”
เสียงของแงซายเหมอื นจะพูดกับตนเอง
“โดยเฉพาะอยา งยิ่งงยู กั ษต วั นี้ ความยาวใหญของมนั จะทําใหเ ราลาํ บากมาก ในการสง
กระสุนเขาสจู ดุ ตายอนั เฉยี บขาด โดยไมใ หม ันอาละวาดแผลงฤทธใิ์ หญเปนครง้ั สุดทา ยกอ นตาย ผม
วา แคม ันดิ้นปด หาง คนเขาไปอยใู นทศิ ทางนนั้ กค็ งถกู มนั บดแหลกไปทีเดยี ว”
“นี่แหละ เปน สิง่ ท่เี ราจะตองคิดกนั ใหมากทีส่ ุด เมื่อมันถกู ยิงมนั จะดิ้น อาจหนหี รอื อาจสู
และในระยะกระช้ันชดิ ตดิ พนั ฝายเราตองโดนมันบดเอาบา งแนๆ โดยทฉ่ี ันเองก็อาจไมตั้งใจหรอื
เจาะจง”
แงซายแหงนหนา คิด แลวถามวา
“ผูก องจะทําอยางไรครบั ?”
“ก็มีอยูท างเดยี วเทา นนั้ คนที่เหมาะสมทสี่ ดุ อาจเปน ฉันหรอื แกหรือท้งั สองคน หาทาง
เขาทางดา นหวั มันใหได. ..สง กระสนุ เขา กลางหวั มนั ถา ดาหนา เขาสมู นั ยงิ่ มากคนเทา ไหรก ็เสย่ี ง
เทานัน้ ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1291

“กระดูกกลางสนั หลงั ละครบั ?”
เปน ครั้งแรก ทีแ่ งซายรว มหารอื แสดงความคิดเหน็ กบั เขาจากใจจริง
รพินทรเปาควนั บหุ รี่ และสน่ั ศรี ษะชาๆ
“ยากมาก ขนาดลาํ ตวั มนั อวบใหญเหลอื เกนิ ลกู ปนขนาดใหญท ี่สุดของเรา เทียบกบั มนั
แลว กเ็ ล็กนดิ เดยี ว กะลําบากเหลือเกนิ วา กระดกู สําคญั ของมันอยูใ นระดับไหน ถายงิ ไมตรงทก่ี ไ็ มม ี
ความหมายอะไรเลย ตรงขา ม...กลับจะแหยมันใหม ฤี ทธ์เิ ดชมากขนึ้ ไปอีก”
ภายหลังจากนง่ิ คดิ อยูค รู แงซายก็พดู มาอยา งระมัดระวังวา
“ผมไดยินนายใหญพ ดู ถงึ ระเบดิ เรามตี ดิ มาดวยไมใ ชห รอื ครบั เมือ่ คราวปะทะกบั ไอ
แหวง ตอนท่ีมนั ลอ ม ผกู องก็เคยใชท หี นึ่งแลว ”
“ใช เรามีตดิ มาพอสมควรทีเดยี ว แตเ ราจะหาโอกาสใชกบั มันไดย งั ไง สมมติวาเรารูวา มนั
แอบนอนอยูใ นหุบถ้าํ ไหน ยอ มเขา ไปถงึ ตัวได มนั ก็ไมมีปญ หา...แตน เ่ี ราเปน ฝา ยตงั้ รับเวลามนั บกุ
เขามา”
“ครง้ั หนึ่ง เมอื่ ยงั อยูในหนวยกอกวนของพวกกองทหารกะเหรย่ี งอสิ ระ ผมเคยลอบเขา
ไปกอวนิ าศกรรมคลงั แสงและคายทหารของพมา ...”
อดตี รอยโทกองโจรกะเหรยี่ งพูดแผวตํ่าแชม ชา ลบู มอื ทง้ั สองเขา หากันไปมา
“หนวยของผม ใชระเบดิ ไนโตร มนั ติดกบั ลาํ ของธนู ต้งั สายชนวนระเบิดสิบวนิ าที ตอ
ระยะทหี่ มายทาํ ลายหางราว 50-60 เมตร เรายอ งเขา ไปจนไดระยะยงิ จดุ ชนวนขึ้น แลว ยงิ ลูกธนใู ห
เขา ไปปกยังทหี่ มายตอ งการ ท่ไี หนทีน่ ่ัน พนิ าศเปน จุลมหาจลุ แมนยาํ และแนนอนยงิ่ กวา ใชระเบิด
มอื ขวา ง อาํ นาจของไนโตรใชก ารทาํ ลายไดเ หนือกวา ลกู ธนทู อี่ าศัยเปน พาหนะนําดนิ ระเบิดไป ก็
สงไดไกลกวาระยะขวาง มันทั้งเงยี บ ทัง้ แมนยํา และรัศมีทําลายจากจุดเริ่มตนก็กวา งขวางมาก
สมมตวิ าเราจะใชว ธิ ีเดยี วกนั น้ี ยิงธนใู หเ ขา ไปปก ตามลําตวั หัว หรอื ปากของมนั ไนโตรกร็ ะเบดิ
ตามจํานวนเทา ท่เี ราจะยงิ ไปได มันพอจะไดผ ลไหมครบั ”
รพนิ ทรลืมตาโต หนา แดงข้ึนดวยความตน่ื เตน ปต เิ หลอื ท่ีจะกลา ว แทบจะกระโจนเขา
กอดแงซายไว รอ งล่ันออกมา
“สาํ เร็จ! แงซาย! ใหตายเถอะ ฉนั ไมน กึ เลยวา แกจะมคี วามคดิ ไดวเิ ศษถึงเพยี งน้ี ไนโตร
แตละลกู ทเ่ี ราจะสง ติดกบั ลกู ธนเู ขา ไประเบิด มนั มีอํานาจเสียยงิ่ กวาลกู ปน ขนาด .600 หลายเทา นกั
และเรากม็ รี ะเบดิ ไนโตรมาพรอ ม ลูกๆ หนง่ึ สามารถระเบดิ หินไดห ลายตนั และนํา้ หนักของมันกไ็ ม
เกินกวาท่ธี นูจะพาไปได เรียกวา ถาทําอยา งแกวานไี่ ดส าํ เรจ็ เรากม็ ปี นใหญใชก นั ทเี ดยี วแหละ วา
แตแ กยงิ ธนไู ดค ลอ งดีหรือ”
“เมอื่ ยามไมม ปี น ใช ผมใชธนูลาสัตวมากอ น เม่อื เปน ทหารกะเหรย่ี งหนว ยกอ วนิ าศกรรม
ผมกร็ ะเบดิ คลงั แสงของพมา มาเสยี นับไมถว น เร่อื งธนตู ดิ ระเบิดผกู องไมตองกังวล ขออยางเดยี ว ผู
กองต้งั สายชนวนใหผม กะเวลาใหแ มนยาํ เทานน้ั ผมตองการสิบวินาที อนั เปนระยะกําลงั เหมาะ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1292

ท่ีสดุ เผ่อื การนา วสาย และท่ีลูกธนวู ิง่ ไปในอากาศดวย พอปกเปาหมายก็ถึงเวลาระเบิดพอดี ผมเปน
คนยิง ผกู องคอยอยใู กลๆ ผม ทําหนาท่ีจดุ ชนวนใหล กู ธนู เราติดระเบดิ เผอื่ ใหพ รอ มไวหลายๆ ลูก”

มันเปนการเขา ใจกนั ไดอยา งรวดเร็ว และปรุโปรงทสี่ ดุ ระหวางฝา ยหน่งึ ...นายทหาร
กองโจรผูผานงานวนิ าศกรรมมาโชกโชนแลว กับอีกฝายหนงึ่ ...นายตาํ รวจตระเวนชายแดนผู
ชาํ นาญในดา นสรรพาวธุ และระเบิด แววตาของรพนิ ทรแจม ใสขน้ึ ในทนั ทีนนั้ จบั แขนแงซายบีบ
แนน

“ตกลง! เปน อนั วาแกกบั ฉนั เปนหนว ยปน ใหญอ ยา งวา น่ี แกเปน คนยงิ ฉนั เปน พลบรรจุ
หรอื จะเรยี กใหถ ูกกค็ ือคอยจุดชนวนใหแกนั่นเอง พบั ผาซิ...มนั เปนวิธที ่แี ยบยลทสี่ ดุ จนคดิ ไปไมถึง
ทเี ดยี วแหละ ของเกา กบั ของใหมนาํ มาผนวกกนั เขา กลายเปนอาวุธพิสดารขึ้นมาได โชคดีเหลือเกนิ
ที่สมยั แกยงั เปน ทหารโจรกะเหร่ยี ง สวนฉนั เปนตาํ รวจชายแดนไทย แกไมไ ดเอาวธิ นี ม้ี าเลนงาน
พวกฉันเขาให วา แตเราจะหาธนูไดท ี่ไหน ตามปกติพวกกะเหรย่ี งทวั่ ไป แมทหี่ ลม ชางนี้ มนั ก็ใช
หนาไมก ันทงั้ นั้น ลูกดอกทย่ี งิ จากหนา ไม มนั ติดระเบดิ ไมไ ด”

แงซายหวั เราะ
“พรุง นี้ คร่งึ วนั ผมกท็ ําเสรจ็ ครับ”
“ธนูท่ีแกเคยใชในการน้ี น้ําหนกั แรงเหนยี่ วประมาณสักเทาไหร?”
“กต็ อ งหนกั หนอยครับ อยางนอ ยแรงนาวตอ งไมตา่ํ กวา 70 ปอนด สกั ขนาด 80 กําลงั ดี
ที่สุด สาํ หรับลกู ธนูทีพ่ าระเบดิ ไปดว ย”
รพนิ ทรก ะคาํ นวณครา วๆ แลวเบป าก ยิม้ ฝด ๆ
“ฉันเคยมีความรงู ูๆ ปลาๆ เกยี่ วกบั การยิงธนูอยบู า งเหมอื นกนั ธนทู ฉี่ นั เคยยงิ นา้ํ หนัก
เพียง 60 ปอนดเ ทา นั้น รูปรางขอ ลําขนาดฉนั ยังเหน่ยี วสายมนั ไมคอ ยไหว ถาเจอขนาด 80 ปอนดเขา
ไปก็คงดงึ สายของมนั ไมข ึน้ เลย คนจะยิงธนขู นาดอยา งแกวา นีไ่ ด จะตอ งเปนคนใหญโตแข็งแรง
ที่สดุ สายของมนั ทดี่ ดี ออกไป ถา พลาดไปถกู แขนกแ็ ทบหกั ทเี ดยี วแหละ และแรงปะทะของธนทู ี่
แลนออกไป สามารถลมชางไดในลกู เดยี ว เมอื่ เสยี บเขา เปาหมายสาํ คญั โดยไมจ ําเปนตอ งอาบยา
พษิ ”
“เร่ืองนผี้ ูกองไมตอ งกงั วลหรอกครับ ผมยงิ ธนขู นาดนไี้ ดอ ยางสบาย และเคยยงิ มาเสียนัก
ตอ นักแลว มนั อยทู จ่ี งั หวะในการเหนี่ยวสาย ซงึ่ เปนเคลด็ ลบั ชนิดหนง่ึ ทีอ่ ธิบายยาก ตามปกตเิ รา
เหนย่ี วสายธนเู ลน เฉยๆ จะรสู กึ มนั หนกั มาก แทบไมมีแรงดงึ ใหคนั ธนโู คงลงมาได แตเมอื่ เปาหมาย
สาํ คัญรอคอยอยเู บอ้ื งหนา เมือ่ ลกู พาดพรอ มอยูใ นสาย และสําคัญทส่ี ดุ เมอ่ื มไี นโตรผูกตดิ กับดอก
ธนดู วยเชนนี้ แมผ กู องจะคดิ ในครงั้ แรกวา ไมสามารถเหนย่ี วสายยงิ ได คร้นั ถึงเวลานนั้ เขา จรงิ ก็ตอง
ยิงจนไดเองอยา งนา ประหลาดใจ ผกู องยอมจะรูด ีอยวู า ถา ยิงลูกธนูลูกนน้ั ไมไป มนั ก็จะระเบดิ ขน้ึ ฆา
เราเอง”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1293

พรานใหญม องดแู งซายตาเปน ประกายเล่อื มใส เขาเห็นดว ยกบั ถอยคาํ ของเจา ชาวดง
พเนจร พยักหนาชา ๆ ครางออกมา

“ฮือม มันนา จะจรงิ อยางแกวา น่ันแหละ อกี อยางหนึง่ แกกเ็ ปน คนรูปรางใหญโ ตแขง็ แรง
อยแู ลว ฉนั เชอื่ วา...แกคงยงิ มันไดอยางสบาย โดยอาศยั ความชาํ นาญท่ีมีมากอ นดว ย”

แลว กเ็ ปลย่ี นมาเปนหวั เราะหๆึ ในลําคอ
“แกนี่มีอะไรดๆี ซอนอยใู นตวั ชนดิ ทค่ี ดิ ไปไมถ งึ เสมอแหละนะ พษิ สงรอบดานเกนิ เช่อื
ทีเดยี ว เสยี อยา งเดยี ว ทจี่ ะตองแคะไคก นั ออกมาแกถึงจะยอมขยาย นดี่ ีฉันปรกึ ษาในเร่อื งน้ีกบั แก
ขน้ึ ถาไมง ้นั กค็ งเกบ็ เงียบอยนู ั่นเอง”
“ผมคิดในเร่อื งน้ีมาต้งั แตเ หน็ งูยกั ษต ัวน้นั แลว แตไ มก ลาทจ่ี ะเรียนใหผ ูกองทราบถึง
วธิ กี ารของผม เพราะไมแนใ จวาผูกองจะเหน็ ดว ยหรอื เปลา ผมเองกค็ ํานวณไมถ กู เหมอื นกนั วา
อาํ นาจระเบดิ ของไนโตร ซง่ึ มแี ตเพยี งแรงอัดอยางเดยี ว โดยไมไดมีสะเกิด มนั จะมผี ลในการทาํ ลาย
ชีวติ ของงูยกั ษต วั น้นั ไดเพยี งไหน”
พรานใหญตอบ ตบไหลแ งซายอีกครงั้
“แกเปนทหารมาแลว และเปน นกั กอ วนิ าศกรรมเสียดว ย แกไมร ูห รอื วา อํานาจระเบิดที่
กอใหเกดิ แรงอัดตวั อยางมหาศาลของอากาศ มคี วามหมายในการทาํ ลายลางวัตถุ หรือสิง่ มีชีวติ อยาง
ใดบา งเมอ่ื อยใู นระยะอาํ นาจของมัน ภเู ขาทั้งลูกยังถลมลงมาไดเ ปน กระบิๆ นับประสาอะไรกบั สัตว
มีชีวิต เราไมต อ งการสะเกด็ ระเบดิ เพ่อื เจาะทะลวงหรือสรางบาดแผล แตเราตองการแรงอดั เทานน้ั
เปนส่ิงทําลายมัน ซงึ่ จะตองไดผ ลอยา งที่สดุ ถา เราใชปน กห็ มายความแตเ พยี งวา เราใหลกู ปน ไป
เจาะทําบาดแผลขึน้ เทานน้ั แตจ ะระเบิดจะฆามนั ดว ยอานภุ าพของแรงอัดทําใหเกดิ อาการช็อคได
รุนแรงยงิ่ กวา บาดแผลเลก็ ๆ ของลูกปนหลายเทา นกั ”
“ผมเรียนมาเฉพาะการรบเทา นัน้ ไมไ ดเรยี นทางเทคนคิ นนั่ มนั เปน วิชาทส่ี งู ขนึ้ ไป เร่อื ง
นผ้ี กู องยอมตอ งรดู กี วาผมแน”
“ฉนั กร็ ับรองกบั แกอยนู ย่ี งั ไงวา ถา ทาํ ไดต ามวธิ ีการของแกละก็ มันตอ งไดผ ลอยางวเิ ศษ
สุด คิดดู แกคงเคยระเบิดปลาในนา้ํ มาแลว แกจดุ ระเบดิ ทิ้งลงไปใหม ันระเบิดขนึ้ ใตน าํ้ ปลานอย
ใหญ หรอื สัตวน้าํ ทุกชนดิ ในละแวกรศั มรี ะเบดิ ถูกอาํ นาจอดั ของแรงระเบิดลอยตามขน้ึ มาเปน แพ
มันตายเพราะแรงอดั ของนํ้า ไมไ ดตายเพราะบาดแผล อยา วา แตส ตั วเลย เรอื ดาํ นา้ํ ทง้ั ลาํ ก็ยงั แตก
เพราะอำนาจแรงอดั ของระเบิดน้าํ ลกึ เราจะใชท ฤษฎนี ี้แหละ ฆา ไองูยักษตวั นนั้ แทนทีฆ่ าดวย
ลกู ปน ซงึ่ มองเหน็ ความหวังไดนอยเหลอื เกิน เอาละ แผนการของแกอนั นใ้ี สแจวแลว และฉันกเ็ หน็
ดวยกับแกอยา งย่งิ พรุงนฉ้ี นั จะบอกแผนของแกใหพวกเจา นายทราบ เขาคงจะตนื่ เตนยินดีกันมาก
ทเี ดยี ว”
ปรึกษาหารืออยูกบั แงซายอกี สองสามคาํ รพินทรก ผ็ ละไปนอน

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1294

ประมาณหนึง่ นาฬกิ าเศษ นางอว้ั เขยา ปลุกดารนิ ข้ึนดว ยอาการละลํ่าละลักตนื่ ตกใจ
ปรากฏวามมุ ีอาการกระสับกระสา ยรองครางดวยพิษบาดแผลทอี่ ักเสบเต็มท่ี เชษฐากบั ไชยยนั ตหลบั
เปนตายเพราะความออนเพลยี ในการเดนิ ทางเมื่อกลางวัน ไมร สู ึกตวั รับรเู หตุการณด ว ย และหลอนก็
เหน็ วาไมจาํ เปน ที่จะตอ งรบกวนเวลานอนของคนท้ังสอง จงึ ลกุ ขน้ึ มาปลกุ ปล้ํากับเจา มตุ ามลาํ พัง
โดยนางอว้ั และแงซายเปนลกู มือชว ยเหลอื อยเู ทานน้ั

ภายหลงั จากฉดี มอรฟน ใหห นึ่งเขม็ มกุ ็ซมึ สงบไปอีก ราชสกุลสาวกลับไปท่เี ตยี งสนาม
ของหลอน ตงั้ ใจจะนอนตอ เมือ่ จัดการกบั คนเจ็บเสรจ็ เรื่องไป แตแลวกน็ อนไมห ลบั อากาศกลางดกึ
มนั หนาวเหนบ็ เขา ไปจนถงึ กระดกู จนตอ งลกุ ขึน้ มาดมื่ บรน่ั ดี และสวมเสอื้ คลุมขนสตั วตัวยาวทับ
ไวอ กี ชน้ั หนงึ่

ในความเงียบสงดั น้ัน หลอนก็แวว เสียงทมุ กงั วาน ลอยพลว้ิ เขา มากระทบโสตประสาท
มนั เปน เพลงกะเหรยี่ งทห่ี ลอ นไมร ูความหมายของถอ ยคาํ แตก็พอจะสําเหนียกกลลี าอันเยือกเย็น
ไพเราะของมนั ที่ราวกบั วา จะกล่นั กรองออกมาจากหวั ใจของเจาของเสียง มันชา งออ นหวานซา น
หวั ใจเสียนีก่ ระไร...ใครหนอที่เปนเจา ของเสียงเพลงรักชาวเขายามดึกสงดั เชนน้ี

เดินมาแหวกประตูกระโจม ทอดมองออกไป ขณะนน้ั เดอื นแรมลอยอยกู ลางฟาอนั
โปรง ใส แงซายคนเดยี วเทา นน้ั ทแ่ี ลเห็นนงั่ เปน เงาตะคมุ อยูบนขอนไมขา งกองไฟ และเสยี งเพลง
ลอยมาจากทน่ี น่ั

หญิงสาวเงีย่ หฟู งอยางฉงนครามครัน ยม้ิ ออกมานอ ยๆ กับตนเอง อดทีจ่ ะปลอ ยอารมณ
ใหดม่ื ลกึ ไปกบั กระแสเสียงนัน้ ไมไ ด หลอนไมน กึ มากอ นเลยวา เจาคนใชชาวดงของหลอ นจะรอ ง
เพลงไดไพเราะซ้ึงใจถงึ เพยี งนี้ ท้ังๆ ทหี่ ลอ นก็ฟงถอยคาํ ไมออก

และโดยไมไ ดต ง้ั ใจเลย เทาพาตวั เดินทอดนอ งออกไปจากกระโจมพัก น้ําคา งพรมเปย ก
ชมุ ไปทวั่ พน้ื ดนิ แสงเดือนแมจ ะขา งแรม กย็ ังสกาวผอ งอาบนวลไปทวั่ บริเวณ

เสียงเพลงนั้น หยุดไปอยา งกะทนั หัน เมอ่ื ผรู องรสู ึกในฝเทา ของหลอน ทีเ่ ดินเขา มาใกล
ดารนิ หยุดยนื อยูต รงหนาแงซายอกี ฟากหนง่ึ ของกองไฟ

“รอ งเพลงไดไ พเราะมาก แงซาย”
ราชสกุลสาวเอย ข้ึนแผวเบา พรอมกับยิม้ ให แลว โบกมอื เม่ือรางสูงใหญนน้ั ขยบั ตวั จะลกุ
ขนึ้
“ตามสบายเถอะ ฉนั ไมมีธรุ ะอะไรจะใชห รอก ออกมาเดนิ เลนเทา นนั้ ”
แลวหลอนก็ผละออกเดินตอไปชา ๆ ตามกลุม ลูกหาบและพรานพื้นเมอื ง ทนี่ อนกนั อยู
ระเกะระกะรอบบริเวณแคม ป ขณะทผ่ี านเกวยี นคันหน่ึงใตต น ตะแบก ที่มีกองไฟใหญอ กี กองหน่ึง
เหลอื แตถ า นแดงเรอื งอยนู น่ั เอง ผทู ี่นอนคลุมผา เอาหมวกปด หนาอยใู ตเ กวยี น กผ็ งกตัวลุกขนึ้ นงั่

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1295

เสยหมวกขึน้ ไปกองอยกู ลางศรี ษะ เผยใหเ หน็ หนา ไดรางๆ อา ปากหาวพรอ มกับพดู ขนึ้ กลัว้ มากบั
อาการหนาวนน้ั

“มีขอ ควรสบายใจสําหรบั พวกเราอยูอยา งหน่งึ ทีค่ นหน่ึงในคณะนายจางเปน คนขยัน
เหลือเกนิ มกั จะต่นื ขนึ้ มาตรวจความสงบเรียบรอยของแคม ปยามวกิ าลอยเู สมอเปน ประจํา...ผูกาํ กบั
อยูในหอง ผกู องไมไดไปตรวจ ผหู มวดยงั อยู ผูหมูไ มไ ดไ ปเทีย่ ว แงซายไมไดอ ยูคนเดียว เหตุการณ
ปกติครบั ผม!”

“ควรจะลุกข้นึ มายืนตรง แลว กร็ ายงาน ไมใ ชอาปากหาวหวอดรายงานอยางนั้น”
หลอนกระชากเสียงประชดมา
อีกฝายหนง่ึ ปฏิบตั ติ ามคําสัง่ โดยเครงครดั เหมอื นกนั กระโดดผางขนึ้ ยนื ชดิ เทาตรง ยก
มอื ตะเบะพบั อยา งแข็งแรงหนา ตาเฉย ดารินยืนกอดอก สาํ รวจตง้ั แตห ัวจรดเทาสลบั กนั อยสู องสาม
คร้งั ปน เสยี งตอ มาวา
“เหน็ ผูห ญิงเดนิ มาคนเดยี วกลางดกึ จะรวนร?ึ เรานี่เหน็ จะเปน อันธพาลประจําหมบู าน
หลม ชางน่กี ระมงั ลกู พ่ีใหญข องเจาคะหยนิ่ อีกทีหนง่ึ เดยี๋ วเหอะ เดีย๋ วไดโดนด”ี
“โดนดีไมก ลวั กลวั โดนไอทไี่ มดีตะหาก แลว ก็โดนไออ ยางหลังน่อี ยเู ปน ประจาํ แลว
ตั้งแตม ีนายเปน ผูหญิงแสนจะเอาแตใ จตวั -พาโล-ขีง้ อน-ชอบขม ขู...คนนี้”
“อยายวั่ นะ คนย่งิ อารมณไ มด ีอยดู ว ย”
รพนิ ทรเบิกตาตื่น มองไปรอบๆ ตัว แลว หอ ไหลล ง
“เอ...อากาศคนื น้ีกเ็ ย็นฉาํ่ ดีอยูน”่ี
“ถงึ อากาศเย็น เลอื ดมนั กร็ อนขึน้ มาได ถาโทสะมันถูกยยุ ว่ั !”
“ลูกแกะผูนาสงสารนอนตอไปดีกวา”
วาแลว กท็ รดุ ตวั นอนตามเดมิ เอาผา ผืนบางคลมุ โปง แตแลวกต็ อ งสะดงุ โหยง เพราะ
ผาผวยเกาๆ ผนื นนั้ ถูกกระชากพน ไปจากตวั โดยแรง พรอ มกบั เสียงแวด
“ยงั ไมใหนอน! ถานแดงๆ อยูใกลนดี่ ว ย เดย๋ี วกย็ า งเปน หมหู นั เสียหรอก ฮ!ึ ”
รพนิ ทรลุกข้ึนนัง่ อีกคร้งั ถอนใจเฮือก
“เวรเสียจริง พบั ผา! ขนาดนอนหลบั ไปแลว ยังอุตสา หมาหาเรอ่ื งอกี ”
“ใครหาเร่ือง? ใครไปวาอะไร? เมอื่ ก้ีน้ีใครใชใหตน่ื ขน้ึ มาพูดยว่ั โมโห แหยโ ทสะเขาแลว
ยังมีหนาบอกวา จะนอนอกี หรอื เพราะฉะน้ันยังไมต องนอนกอน”
“เอา! ไมนอนกไ็ มน อน มะ ! ทะเลาะกันแกห นาวดสู กั ตงั้ ไมไดท ะเลาะกันหลายวันแลว
ชักเปรยี้ วปาก วา กันใหเ ปน วรรคเปน เวรติดตอ กันไป แบบเพลงซมิ โฟนีช่ ุด ‘อนั พินชิ ด’ ของชแู บรท
ไปเลยทีเดยี ว”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1296

รพินทรป นหนา ขงึ ขัง ถลกแขนเสอ้ื ข้นึ ดารนิ ขยุมผา หม ผนื นน้ั เปนกอ น แลวปาใสห นา
เขา พรานใหญร บั ไวไ ด แยกเข้ยี วเขาใส พอดารนิ หนั ไปควา ดุนฟน ตดิ ไฟ กเ็ ผนหวอื ไปนัง่ คมุ เชิงอยู
ทกี่ อนหนิ ฝง ตรงขา ม หางรศั มี

“เกง จรงิ หนีทาํ ไมละ ”
“แลวเรือ่ งอะไรจะเหน็ คนเปน หมูหนั เอาไฟมาลน”
ม.ร.ว.สาวคอนนากลัว ทาํ เสยี งหๆึ อยูในลําคอ แลวหันไปดทู ีผ่ าหม ของเขาทีห่ ลอ นใช
เปน อาวุธปาใสหนา เมื่อตะก้ี ฉวยขนึ้ มาขยบั จะโยนเขา กองไฟดวยนสิ ยั พาล ที่มกั จะเกิดข้นึ โดยไมม ี
เหตุผล โดยเฉพาะอยางยิง่ กบั คปู รบั คนสาํ คัญ รพินทรรอ งลนั่ โจนพรวดมาแยงคืนไปได หนไี ปนง่ั
คลมุ ตวั อยูท ี่กอ นหนิ ทเ่ี ดิม
“อยาโหดรา ยใหม ากนกั พรานไพรมีผาหม บางๆ อยผู นื เดียวนีเ่ ทา นน้ั จะเอาไปเผาไฟเสีย
แลว ตัวเองมีเครือ่ งกันหนาวสารพดั คนอนื่ เขาไมห นาวบา งหรือยังไง”
หลอ นตาขุนอยเู ชน นนั้ ยกมอื ขน้ึ ปดผมท่ลี มดกึ เปาลงมาเคลยี หนาผาก แลวทนั ทนี นั้ เอง
ก็ทาํ ทาเหมอื นจะเพ่ิงนึกอะไรขึน้ มาได
“ฉนั ใหแบลง็ เกจ็ เราไปผนื หนึ่ง ใหมอกี ทเี ดยี ว ขนสัตวแ ทดวย ตอนทีเ่ รานอนจับไขอ ยทู ี่
โปงกระทิงนะ มนั อยทู ไ่ี หนเสียแลว ?”
“มาทวงถามทาํ ไม จะเอาคนื เหรอ?”
“ใช! เอาของฉันคืนมาเดย๋ี วน”้ี
ดารนิ กระชากเสียง
รพินทรย กั ไหล
“เสียใจเปน อันขาด รพินทร ไพรวลั ย ใหเ ปนเครือ่ งราชบรรณาการแกค ะหยน่ิ ผสู หายรัก
ไปเสียแลว ต้ังแตเมอ่ื กลางวนั นี้ อยากจะไดคืนไปทวงทค่ี ะหยน่ิ ”
“บา ! ออ นเ่ี อาผา หมของฉันไปใหค ะหย่ินเสยี แลว ...”
หลอ นรองแหลม ลืมตาโต
อีกฝา ยกม ศีรษะลง ควกั บหุ รมี่ าจดุ สบู บอกหนาตาเฉย
“ใช! ใหไ ปเสยี แลว”
“ดลี ะ! นบั ตงั้ แตว นั นเี้ ปนตน ไป อยา หวงั ทจ่ี ะไดอ ะไรจากฉันอกี เลย...”
“กไ็ มเ คยคดิ หวงั ทจี่ ะใหต นเองตอ งผิดหวัง”
“ผาพันคอของฉัน ทพี่ นั แผลทีข่ อ มอื น่ัน ถอดคนื มาใหเ สยี เดย๋ี วน!ี้ ”
หลอ นออกคําส่งั เฉียบขาด เสียงเครือ
รพนิ ทรห วั เราะ
“อยากได มาแกค นื เอาเอง”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1297

ขาดเสียงเขา ดารินเดินปรี่ออ มกองไฟเขามาโดยเรว็ กระชากแขนขางทพี่ นั ผา ของเขาขึ้น
ขยบั จะแกป มทผี่ กู ไวออก พรบิ ตาน้ันเองวงแขนลาํ่ สนั เต็มไปดว ยพลงั อีกขา งหน่ึง ก็คลอ งเอว
กระตกุ ...เพยี งเบาๆ เทานนั้ รา งงามของราชสกุลสาวผเู ปน นายจา ง ก็ลมลงนั่งทบั อยบู นตัก

แลวก็เลยถกู มดั อยูในวงแขนนั้นกระชับแนน หนา ตอหนา หางกนั เพยี งชว่ั คืบ
ทุกสงิ่ ทุกอยา งนิ่งอยูใ นความเงียบสงดั นอกจากกระแสลมผะแผวทกี่ ระซิบอยูต ามใบไม
รอบดาน และเสยี งเพลงรกั ชาวเขาท่ลี อยแวว แผว หวานมาจากเงาสลวั มุมหนึง่ เทา นนั้

มอื ท้ังสองอนั สน่ั เทาของหลอ น ยงั อยทู ที่ รวงอกน้ันพยายามจะออกแรงดัน แตไมท ราบ
วามีพลงั อะไรมายดึ เหนีย่ วไว เรย่ี วแรงมนั เหอื ดหายไปหมดสิ้น หนา แดง และกลับซดี สลับกนั อยู
เชนนั้น แววตาประหมา อดสู ระคนไปดว ยความรูสกึ นานาประการ อนั ไมอาจบรรยายออกมาได

“ปลอ ย! น่อี วดดียงั ไง...”
กระซิบละลํา่ ละลกั อุบอบิ อยใู นลําคอแทบจะฟงไมไ ดศ พั ท แตออมแขนนัน้ ยงิ่ กระสันวง
แนนเขา ไปอกี จนสมั ผัสไออนุ ของลมหายใจ
“คนทีอ่ วดดที สี่ ุดในโลก ก็คอื หมอมราชวงศหญิงดารนิ วราฤทธ์ิ ไมมีใครอน่ื หรอก”
“บอกวา ปลอ ย ไดย นิ ไหม!”
หลอ นตวาด แตเ สียงกไ็ มเ กนิ กระซิบอยูเ พยี งแคน นั้
“ใหตายก็ไมป ลอย”
“ออ ! นี่บงั อาจลวนลามฉนั งน้ั รึ”
“ก็สดุ แลวแตจะต้ังขอ หาเอา”
“แงซาย ฆาคนคนนีเ้ สีย!”
ดารนิ ตะโกน ทวา ...มันดังกอ งอยเู พยี งในใจนึกเทา น้ัน
งา งฝา มอื ขึน้ เตรยี มจะตบ ใบหนานนั้ กลบั ยน่ื ใกลเขามาอกี เหมือนจะเช้อื เชญิ หลอ นตบ
จรงิ เหมอื นกัน แตอ ันเน่ืองมาจากระยะมนั ใกลช ิดเกินไป และคนตบก็จติ ใจไมเ ด็ดเดยี่ วมัน่ คง
เหมือนทาทางนกั ฝามอื ขา งนน้ั จงึ ลอยมาสมั ผัสแกม เพียงเบาๆ เทา นนั้
ริมฝป ากทีใ่ กลอยูแ ลวกว็ บู เขา ไปถึงรมิ ฝป ากบางเฉียบเปน มุมกระจบั สอ ถึงแววทระนง
เจา อารมณ บดประชดิ สนทิ แนบเปนเนอื้ เดยี ว รา งของหลอ นถูกตวดั เอนลงนอนพาดกบั ตัก...
ดารินสําลักนดิ หนงึ่ ผงะดน้ิ นดิ เดยี วเทานน้ั สาํ หรับแรงตอ ตานขัดขืนนนั้ ครั้นแลว ก็
สนทิ นิ่งสัน่ พลิว้ ไปทง้ั รางเหมือนถกู กระแสไฟฟา แลน ผานตลอดท้ังองคาพยพ มอื ขางหนง่ึ ขยุมอยูที่
ไหลแ ข็งแรง อกี ขา งหนึง่ กําปอยผมของศีรษะนน้ั ไวเ ควง ควางเลอ่ื นลอย เหมือนตกอยใู นหว งฝน
อันเลือนราง
นานเทานาน ออมกอดวงนน้ั คอ ยๆ ผอ นคลายออก เปลอื กตาทีป่ ดสนิทคูน้ันเตน พลว้ิ ลม
หายใจแผว ระรวยเหมอื นคนทต่ี กอยใู นหว งวสิ ญั ญีดวยมนตส ะกด ครนั้ แลวทันทที นั ใดนนั้ เอง...

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1298
สํานึกก็กลับคนื มา รวบรวมกําลังท่ีมอี ยูท้งั หมดสะบัดเตม็ แรง พนออกไปจากตักของเขา ยนื หายใจ
สะทอนหอบ หลังมือขา งหน่ึงคลึงอยทู รี่ มิ ฝป ากรอยถูกจบู ตาแวววับปานเกลด็ ดาว จอ งนิง่ อยทู ีเ่ ขา

“สาวหาว! กักขฬะ! สัตวปา ...”
เสียงกระซบิ บรภิ าษ
แลว เจา ของเสยี งอันแตกพรานั้น กห็ มุนตัวกลับ สะบัดเสน ผมปลวิ กระจายเหมอื นอารมณ
ของตนเองทก่ี ระเจิง สาวเทาเดินหายกลับเขาไปในกระโจมโดยเรว็
“ยูงทองลองฟา เมฆิน
ถวลิ หวังไอดนิ
โบยบินผนิ สพู สุธา
ดอกฟา โนม กงิ่ ลงมา
จากสวรรคอ าภา
ใหด นิ ปรดี าอาวรณ”
เจา นกการเวกเสียงใส คงคราํ่ ครวญเพลงรกั ของมนั อยูวเิ วกหวานเชนนน้ั สงิ หส ัตวจ ตรุ
บาทและจักจ่ันเรไรรอบดา น ดจู ะเงียบเชียบไปหมดเหมือนจะเงี่ยสดับลํานําเพลงออ นซึ้งบทน้ัน...
เจา นกการเวกผมู ีนามวา...แงซาย

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1299

50

คะหยิน่ เกณฑคนออกไปตดั ไม เพ่ือนํามาปลูกบา นหลังใหญใหแ กค ณะเดนิ ทางตง้ั แตย า่ํ รุง
มกี ารเคล่ือนไหวคกึ คักไปตลอดทงั้ หมบู าน ซึ่งแตกอนมีแตค วามเงยี บซบเซา รพนิ ทรพ ลอยหายไป
ดว ยพรอ มกบั แงซาย กอนหนาทคี่ ณะนายจางจะตืน่

“พรานใหญใ หเรยี นวา ใหพ วกเจานายทานอาหารเชากอ น ไมต อ งรอ”
บญุ คําเปน คนรายงาน
เชษฐากับไชยยันตไมตดิ ใจอะไรนักสาํ หรับรพนิ ทร เพราะคาดถูกวา ...เขาคงจะออกไป
สาํ รวจปาตามทบ่ี อกไวเมื่อวาน แตแ ปลกใจเลก็ นอยทไ่ี มเห็นคนใชชาวดง ตามปกตแิ ลว แงซายอยู
ยามตลอดคืน และมักจะเขา นอนในตอนกลางวนั แตม าเชา วนั นพ้ี ลอยหายไปดว ย
“แลวแงซายไปไหน”
“เหน็ ออกไปพรอมกับพรานใหญต ั้งแตห ัวรงุ ”
พรานเฒา ตอบ
“รพินทรค งจะชวนออกไปดว ยกระมัง”
เชษฐาเปรยกับสหายของเขา แลวกไ็ มไ ดซ กั ถามอะไรอีก
สาํ หรบั ดาริน ต้งั แตลืมตาต่ืนขึน้ ในเชา วันนี้ หลอนไมมเี วลาจะสนใจกับอะไรท้ังสิ้น
อาการของมุทําทา จะไมด นี ัก พิษไขข นึ้ สงู ทาํ ใหไมไ ดส ติ มีอาการเพอ คลัง่ กระสับกระสายอยู
ตลอดเวลา หลอ นมัวแตเครง เครยี ดอยกู ับอาการของคนเจบ็ จนไมมเี วลาเปนของตนเอง ครัง้ หน่งึ
คะหยน่ิ กะเลอกะลาเขา มาจะขอเย่ียมดอู าการของลูกชาย แตถ ูกหลอ นไลต ะเพิดออกไป
ทุกคนสังเกตเห็นหลอ นเครง เครยี ดไปจากทุกวนั และยอ มตะหนกั ดวี า แพทยส าวมอื ดี
ประจาํ คณะตกอยใู นภาวะหนกั ใจยิ่ง ในอาการของคนเจบ็ ทอี่ ยูในความรบั ผดิ ชอบโดยตรง หลอน
กําลังตอ รองกับมจั จุราชอยางสุดพลังความรูค วามสามารถ ในอันทจ่ี ะเอาชวี ิตของลูกชายหวั หนา
บานกลบั คนื มาใหได มุเกดิ อาการชอ็ คข้นึ มาอีกครง้ั หนึง่ หวดุ หวดิ จะกลับบา นเกา ภายหลงั จากฉดี ยา
แตห ลอ นกก็ ไู วไดอ ยา งหวดุ หวิดจวนเจยี น ทามกลางความใจหายใจคว่าํ ของทุกคนที่ชวยกันอยา ง
ชุลมุน
“อยหู รอื ไปก็คงรกู นั กอนค่ําวนั น้ีแหละ”
หลอนกระซิบกับเชษฐาและไชยยนั ต ขณะท่ีเงยขึ้นปายแขนเช็ดเหงอ่ื บนใบหนา ขณะน้นั
เจามซุ ึมสงบไปไดอีกคร้ัง

เกอื บเท่ียง รพนิ ทรกบั แงซายก็โผลก ลบั เขา มา ขณะนน้ั พวกชาวบานในความควบคมุ ของ
คะหยนิ่ รวมกบั บุญคาํ กําลังระดมกันขดุ หลุมเตรียมลงเสาเรือนเปนทเี่ อกิ เกรกิ คกึ คัก พรานใหญเ ขา

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1300

ไปตรวจดลู กั ษณะการเริม่ ตน ปลกู สรางเรอื นใหญหลังนนั้ ส่ังงานอยคู รูก เ็ ขา มาในกระโจม แงซาย
ถอื คันธนูอันใหญเ กอื บทว มหัวตามเขา มาดวย พรอมกบั ไมไ ผท เ่ี ตรยี มทาํ ลกู ซ่ึงยังไมเสรจ็ เรยี บรอ ย
นัก

เชษฐา ไชยยนั ต รอคอยเขาอยูกอนแลว แตบ คุ คลท่ีหนั หลังใหใ นทนั ทีท่ีรางของพราน
ใหญกาวเขา มา ก็คอื ดารนิ หลอ นนง่ั เทา คางอยูท่ีมากลมเล็กๆ เบอื้ งหนา รางอนั นอนยาวเหยยี ดของ
คนเจบ็ มองดนู างอว้ั เอาผา ขนหนผู นื เลก็ ชบุ นา้ํ ผสมอัวเดอโคโลญ เช็ดตามใบหนา และลําคอของเจา
มุ ตามคําส่งั ของหลอน รพนิ ทรชาํ เลืองไปยังรา งของนอ งสาวนายจางแวบหนงึ่ อยา งไมต ั้งใจ และ
สาํ เหนียกไดในความผดิ ปกตนิ ั้นดว ยความรูสึกใหมๆ แปลกๆ

หลอนฟอ งพ่ีชายหรอื เปลา สาํ หรับเหตุการณท ่ีเขาเองก็ไมค ดิ ฝนมากอนวาจะเกดิ ขึน้
สําหรบั เมือ่ คืนท่ผี านมา...

คาํ ถามท่ีเกดิ ในใจตวั เองขอ นี้ ทาํ ใหรพินทรอึดอัดกระสับกระสา ยอยา งไรพิกล สังเกตไป
ยงั อากปั กริ ยิ าราชสกุลหนมุ ใหญ หวั หนาคณะเดนิ ทาง และไชยยนั ตเ ห็นเปนปกติ ไมม อี ะไร
เปลยี่ นแปลงเหมือนดงั เชน ที่หวาดระแวง กค็ อยเบาใจขน้ึ

“พบรอ งรอยอะไรบาง?”
อดตี ทานทตู ทหารบกเอยถามขึน้ ในทนั ทที ี่เขาหยอนตวั ลงนง่ั ลงบนลังใบหน่ึง
“มีแตร อยเกา ท่มี นั เลือ้ ยผา นทุง หญา หลังเขาครบั แลว กช็ ายปาบางสว นทางดา นตะวนั ตก
ของหมบู าน คงจะตอนท่มี าเอาววั ของคะหยนิ่ ไปกนิ ตอนน้ีผมคดิ วา มันคงไมไ ดอยใู นละแวก
ใกลเ คียงแนน อน เพราะสัตวป าอนื่ ๆ มนั เร่ิมออกหากนิ โดยปกติ และเรมิ่ ชมุ นุมในบรเิ วณน”้ี
“เมือ่ คนื น้ีผมนอนคิดอยนู าน กอนท่จี ะหลับไป...”
ไชยยนั ตวา
“มนั มีปญ หาหนงึ่ ท่พี วกเราอาจมองผานไปเสีย ไอง ูยกั ษต วั นม้ี ันเปน ตัวเดยี วกบั ทป่ี ะทะ
กับพวกเราหรอื เปลา มนั อาจมีสองตัวเปนคกู นั ก็ไดนะ ดแู ตไ อจงอางคูนัน้ ท่เี ราพบกอ นจะถงึ แคม ป
ตรงปา หวาย บญุ คาํ ยิงตายเสียตัวหนงึ่ กอ นหนาแลว พอเราตามหลงั มา กพ็ บคขู องมนั ดักคอยอาฆาต
อยู งูเหาดงนนั่ กอ็ ีกคหู น่งึ ทพ่ี บกนั มาแลว จากประสบการณท ่ีผานมา เจาพวกงูรายมกั จะอยเู ปน คู
เสมอ และถาเราฆา มันกต็ อ งฆาท้งั สองตัว”
คําพูดของไชยยนั ต ทาํ ใหเ ชษฐากับรพินทรเ ฉลียวคดิ ขึน้ มาได
“ผมกล็ มื คิดถึงขอ นีไ้ ปเหมอื นกัน”
พรานใหญพ มึ พําออกมาเบาๆ มองดูเชษฐากับไชยยนั ตแ ลว ยิม้ จดื ๆ
“จรงิ อยา งคุณไชยยนั ตวา ครบั เจาตวั ทเ่ี อาควายของเราไปกนิ และถกู ยงิ ไป กับตัวทเี่ ขามา
อาละวาดทห่ี มบู านหลมชา งนี่ อาจเปน คนละตัวกนั กไ็ ด และถาเปนเชน นน้ั มนั กต็ อ งมสี องตวั คกู นั ”
ภายหลังน่ิงคิดอยคู รู หวั หนา คณะก็บอกมาดว ยนา้ํ เสยี งเรยี บๆ เปน ปกตขิ องเขาวา

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1301

“กไ็ มม ปี ญ หาอะไร ถา มันมอี ยูส องตวั ก็ฉะมันทง้ั สองตวั นน่ั แหละ ลงฆา ตวั แรกไดกต็ อง
ฆาตวั ทส่ี องได และตามหลกั ถาเปน คขู องมันจริง การหากินกค็ งจะไปดว ยกัน...ไมแยกหางกันคนละ
ทศิ ละทางนกั เราควรจะพบมนั พรอมกันทีเดยี วสองตวั เลย ไมง ัน้ กห็ างกันไมมาก”

“มันจะไมงา ยเหมือนอยางทแี่ กพดู นะ ซ.ิ ..”
สหายของเขาขดั มา
“ขนาดตัวเดียว ก็นง่ั คิดกนั ปวดกบาลอยแู ทบตายนแ่ี ลว วาจะรบกบั มนั ยังไงดี และถาไอ
ยกั ษน ่ันมันเกดิ มขี ้ึนสองตวั ความหนกั ใจของเราก็เทา กับเอาสองคณู ทีเดยี ว แลวสมมติวา ถามนั
พรอ มใจกนั เขา โจมตีเราทเี ดยี วสองตวั พวกเราจะรับกันอที าไหน ไมใ ครกใ็ ครในพวกเราเปนไดเขา
ไปทัศนาจรในทอ งของไอส ตั วโ ลกลา นปก นั บางละ”

รพินทรห นั ไปมองดูแงซาย แลว พยกั หนาใหเขามาใกล หลงั จากนนั้ เขาถอื โอกาสอธิบาย
ใหเ ชษฐาและไชยยนั ตท ราบถงึ แผนการของแงซายในอาวุธใหม ทจ่ี ะใชป ราบเจางูยักษต วั นนั้

ทั้งสองทาํ ทาต่นื งงในครง้ั แรก แตภ ายหลังจากการสอบซกั แลว รพินทรอธบิ ายใหท ราบ
โดยละเอยี ด บคุ คลท่ผี านวชิ าการทหาร และชาํ นาญในดา นสรรพาวธุ มาอยางดีแลว อยางเชษฐากบั
ไชยยนั ต กแ็ ทบจะลุกขน้ึ เตน ดว ยความโสมนสั เหลอื ที่จะกลาว ไชยยันตปรเี่ ขา ไปจบั แขนพราน
ใหญเขยา อกี มือหนงึ่ ตบหลงั แงซายเตม็ รกั

“พอ คุณเอย เดด็ อะไรยงั ง้ี อยากจะรเู หลอื เกนิ วาอะไรนะ ทบ่ี ันดาลใหแ งซายเกิดความคดิ
อนั ใสแหนวขนึ้ มาไดแ บบน้ี สาํ เรจ็ แนไมม ีปญหา สาํ หรับอาวุธชนิดใหมท แ่ี งซายกบั คณุ ชว ยกันคดิ
ข้นึ มาไดน ”่ี

ไชยยนั ตร องลนั่ ออกมาลน่ั เตน็ ท ตาเปน ประกาย หัวเราะรา กลาวสรรเสรญิ ชมเชยแงซาย
ไมหยดุ ปาก

เชษฐาเองกเ็ ตม็ ไปดว ยความปต ิยนิ ดี แตอ นั เนื่องมาจากความรอบคอบถี่ถว นตามนสิ ัย เขา
สอบซกั ถามรพินทรกับแงซายอยางถถ่ี วนทสี่ ุดอกี ครงั้

“แนใ จหรอื แงซาย วาลูกธนทู มี่ ไี นโตรมัดตดิ อยู จะว่งิ เขาไปสเู ปา หมายไดโดยไมเ สยี การ
ทรงตัว ผดิ ทิศทาง”

คนใชช าวดงยงิ ฟนขาว
“แนใ จครับ นายใหญ ผมเคยยิงมาแลว บายๆ วันน้ีธนขู องผมจะเสร็จเรยี บรอย ผมจะ
ทดลองใหด กู อ น”
“เห็นจะไมม ปี ญ หาหรอก...”
ไชยยนั ตแ สดงความเหน็ มาโดยเรว็ ใบหนา เบกิ บานแจมใส
“นา้ํ หนักของไนโตรทีจ่ ะมดั ติดธนูมันไมมากมายอะไรนกั และใชธนใู หญข นาดน้ี ลูกธนู
จะตองพาระเบิดไปไดอ ยางสบาย มันสาํ คัญอยทู ่ีมือคนยงิ และจงั หวะเวลาระเบดิ เทานั้น”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1302

วาแลว อดตี นายทหารปน ใหญ กข็ อคนั ธนูจากแงซายไปดู ตัวคนั เปน ลําไมไผแกรง เหลา
ไวไดสวนสดั งดงาม และยา งไฟอยา งดเี ตม็ ไปดวยกาํ ลงั สปรงิ และเหนียวแนน ม่ันคงยง่ิ นกั สายทาํ
ดว ยรวิ้ หนังววั ถักสามเสน ใหญ ขนาดเกอื บเทา น้วิ กอ ย เมอ่ื ทดลองเหนย่ี วสายนา วคนั ดู คนขอ
ใหญโ ตลํา่ สนั ขนาดไชยยนั ตก ย็ งั แขนสนั่ เขาดงึ ออกไดนิดเดยี วกเ็ บป าก โคลงหวั บนอบุ วา ไมไ หว
เชษฐาขอเอาไปดบู า ง ตรวจดูอยางรอบคอบ ราชสกุลหนมุ เคยเปน นกั กฬี ายงิ ธนูมากอ นบา ง
เหมอื นกนั ภายหลังจากพจิ ารณาอยคู รู เขากบ็ อกไดท นั ทีวาธนขู องแงซายเปนธนขู นาดหนกั ท่ีสดุ
และมปี ระสิทธิภาพย่งิ

หวั หนาคณะเงยหนา ขนึ้ มองดูแงซายดว ยตาเปน ประกาย พมึ พาํ ออกมา
“แกนม่ี ันรอบตวั เลยนะ แงซาย ฉันไมนกึ วา แกจะมีอะไรดีๆ อยูใ นตวั ถงึ ขนาดนี้ เอาละ
รีบจดั การเสียใหเสรจ็ เรียบรอ ย เยน็ นเ้ี ราจะลองกันดูเสยี กอ น เพ่ือใหแ นใ จที่สุด”
แลวกห็ ันมาทางรพนิ ทรกบั ไชยยนั ต บอกมาวา
“ประเด๋ียวคณุ ไชยยนั ต ชวยกนั เอาระเบดิ ไนโตรออกมาตง้ั สายชนวน กาํ หนดเวลาระเบิด
ใหไ ดต ามที่แงซายตองการ ไมตอ งมากหรอก ทาํ เผือ่ ไวส กั 10 ลูกก็พอแลว รอบคอบถี่ถว นกัน
หนอ ยนะ พลาดพลงั้ ยงั ไงละ กแ็ ยทีเดียว พวกเราจะแหลกละเอยี ดกันไปเสยี กอ นทจี่ ะไปฆาเจา สัตว
ดึกดําบรรพต วั นนั้ ”
“ไมตอ งหว งเรือ่ งนี้ รับรองเลย”
ไชยยนั ตร ับปากมาอยางแขง็ แรง ไมเ สยี แรงทเ่ี ปน นายทหารปน ใหญม ากอน
“วา แตแ งซายเปน คนยงิ ใครจะเปนคนจดุ สายชนวน”
เชษฐาถาม
“ผมเองครับ”
พรานใหญบ อกมาดวยเสียงเบา แตห นกั แนน ราชสกลุ หนุมยิ้มเลก็ นอย มองดหู นา
รพินทรกับแงซายกันอยเู ชน นั้นแลวพยกั หนา เนิบๆ ไมก ลาววาอะไรอกี คิดอยใู นใจวา บคุ คลคูนี้
ฝไมลายมอื และน้ําใจทดั เทยี มคูคก่ี นั ดเี หลือเกิน และก็เหมาะสมทสี่ ุดในการเสีย่ งรว มกันครัง้ นี้ ซ่ึงมา
จบั คูกันไดพอดี
แนล ะ การยิงธนตู ดิ ไนโตร มนั เปนงานทจี่ ะตอ งทาํ รวมกันแบบ ‘ทมี เวริ ก’ ทง้ั สองฝา ย
จะตองเช่อื มนั่ ไวว างใจในฝมอื ของกันและกัน ตลอดจนรเู ชงิ รูใจกนั เปน อันดี เพอื่ การรวมงานได
อยา งประสานสมั พันธคลอ งจองโดยไมมอี ะไรขดั เพราะถาพลาดพลงั้ อยางไร กแ็ หลกละเอยี ดไป
ดวยกันทงั้ คนยิง และคนจุดชนวน

ระหวางทที่ กุ คนกําลงั ปรึกษาหารอื กนั อยู ดารินคงนง่ั หันหลังมองดคู นเจบ็ เงยี บๆ อยู
เชนน้ัน มนั ดูเหมอื นจะเปน คร้งั แรกทีน่ กั มานุษยวทิ ยาสาว ไมไ ดเ ขา มารวมแสดงความเหน็ อะไร

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1303

ดว ยในขอ ปรกึ ษา ผิดไปกวา ทกุ ครั้ง จนกระทง่ั เชษฐากบั ไชยยนั ตกอ็ ดที่จะสงสยั ไมได แตแ ลว กค็ ิด
วาหลอนคงจะมัวเครง เครยี ดอยกู บั อาการของเจามุคนเจบ็ ไมมีเวลาทีจ่ ะหนั มาสนใจดว ย

“นอ ย! นง่ั เงียบเชียวนะ ไมช ว ยดใี จหนอยรึ พวกเรามวี ธิ ที จ่ี ะจัดการกบั ไอง ูยกั ษน่นั โดย
เด็ดขาดแลว ”

ไชยยนั ตร องบอกมาอยา งราเริง ก็ไดยนิ คาํ ตอบหวนๆ มาจากคนที่นง่ั หนั หลังใหว า
“ใครจะมวี ิธปี ราบงูยกั ษน ัน่ ไดว ิเศษเลศิ ลอยยังไง กเ็ ชญิ เถอะ มนั ไมใ ชห นา ที่ของฉัน
หนา ทข่ี องฉันขณะนกี้ ็คอื กูช วี ติ ของเจาม”ุ
ไมม ใี ครเฉลยี วคิดอะไรในหางเสยี งของหลอ น นอกจากรพนิ ทรผ ูรอู ยแู กใจดีแลว
“อาการของมเุ ปนอยางไรบา งครบั ?”
เขาถามนายจางท้ังสองขึน้ เชษฐาฝน ยิม้ ถอนใจเบาๆ
“ทาทางไมเ ขา ทีนกั เม่อื กน้ี ี้ทาํ ทา เหมอื นจะชัก แกก นั เสยี แทบแย ลูกผลี กู คนยงั ไงอยพู กิ ล
ก็ไดแ ตภาวนากันอยนู แี่ หละ อาการไมดีมาตั้งแตเ ชาแลว นอ ยถึงกับตองน่งั เฝา ”
พรานใหญลุกข้นึ เดนิ ชาๆ เขา มาทคี่ นเจ็บ พอเขาเขา มาหยุดยืนอกี ฟากหนง่ึ แพทยส าวก็
ลุกข้ึน หันหลงั เดนิ ไปรนิ บรน่ั ดดี ่มื โดยไมเ ผชญิ หนา และไมเ ปดโอกาสใหเ ขาพูดคาํ ใดดว ย รพนิ ทร
เหลือบตามองไปนดิ หนึ่ง หนั ไปสง ภาษาถามนางอ้ัวอยูค รู แลว กผ็ ละออกจากเตน็ ทไป

แงซายงว นอยกู บั การทาํ ลูกธนูอยใู ตรมไม หางสําหรบั ตัดลมใชหางนกเงอื ก ขณะที่
รพินทรเ ขามาดู เขาเหน็ เจาหนุม พเนจรชาวดงรางยกั ษก าํ ลังตดิ หวั อนั ทําดวยโลหะ มเี ง่ียงเปนแฉก
อยูสองแฉกปลายแหลมคมเขา กับปลายของลูกธนทู ท่ี าํ ดว ยไมไ ผต รงแนว พรานใหญข มวดคว้ิ ดว ย
ความแปลกใจเลก็ นอย เมอื่ มองเหน็ หวั โลหะชนดิ นัน้ กมลงหยบิ ดอกหนึง่ ท่ที าํ ไวเรยี บรอยแลว
ขน้ึ มาพจิ ารณา แลวถามอยางงงๆ วา

“นแ่ี กไปเอาหวั เหลก็ ของลกู ธนมู าจากไหน?”
อดีตรอยโทกองโจรกะเหรีย่ ง หัวเราะอยใู นลาํ คอ ตอบโดยไมมองหนา เขาวา
“ผมมีติดตวั มาดว ยสบิ กวาหวั ครบั ผูก อง ทาํ เสร็จเรยี บรอยไวก อ นแลว ตอนทอี่ ยใู นเมือง
หวั ธนูเหลานม้ี ักจะตดิ ตวั ผมอยเู สมอในเวลาเดินปา เผือ่ ไวส าํ หรบั เวลาจาํ เปน บางเวลาผมก็ไมมปี น
ใช”
“ฮอื ม. ..แกนี่รอบคอบมากนะ”
จอมพรานแยกเขี้ยว ครางออกมา จับลูกธนูข้นึ ชัง่ เดาะอยใู นมือหานํ้าหนกั แลว ตงั้ ไวบน
นวิ้ เพือ่ หาจดุ ศนู ยถวง เพยี งแคนั้นเขากร็ ไู ดท นั ทีวา แงซายเปนมอื ชัน้ จอมธนขู นาดไหน ลูกธนดู อก
นนั้ และคงจะทกุ ดอกทแ่ี งซายทําขึ้นไดส มดลุ ของมนั อยางท่ีสุด ไมมีปญหาเมื่อมนั ถกู ปลอ ยออก
จากแหลง มนั จะตอ งทะยานเขาหาเปา หมายอยา งเทยี่ งตรง เทาท่ีมือคนยิงจะอาํ นวยได โดยไมหนั เห
ออกนอกลูนอกทางไป

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1304

เจาของธนเู องในขณะนี้ ก็ลอบชาํ เลืองมองรพนิ ทรด ว ยหางตา เมอื่ เห็นพรานใหญ
ตรวจสอบลูกธนูอยางถี่ถวน อันแสดงถงึ มคี วามชาํ นาญพอสมควร

“ผกู องลองยิงดูซิครบั ”
พรานใหญสน่ั หวั
“อยาดีกวา ฉนั ไมใชมือฉมงั ธนูหรอก อกี อยางหน่งึ แกก็ไมไ ดม หี วั เหลก็ มาเหลือเฟอ นัก
ลองยงิ ออกไปแลวกเ็ สยี เปลา เก็บไวใ ชในเวลาจาํ เปน ดีกวา ”
วา แลว เขาก็เดาะลกู ธนขู ึ้นในมอื อีกครง้ั ทดลองพงุ เบาๆ ไปยงั ลําตน ตะแบกทห่ี างออกไป
ประมาณ 5 หลา ธนูดอกนนั้ พุง ไปปก ลาํ ตนตดิ เดด ว ยนํ้าหนกั หวั ของมัน เสยี งดังฉึบ รพินทรยิม้
ออกมาอยางพอใจ เดนิ เขาไปถอนธนูออก
“ฉนั ชาํ นาญเร่อื งธนสู แู กไมไ ดด อก แงซาย แตถา จะใหบ อกถงึ ความเห็น กอ็ ยากจะทว งวา
แกทําลูกมันยาวไปหนอ ย...ปาเขาไปตงั้ รว มเมตร ทําใหนาํ้ หนักของหวั ลดนอยไป กลวั มันจะเหินลม
เสยี ในระยะไกล”
“ถา เปนลกู ธนยู งิ สัตวธรรมดา หวั มันกเ็ บาไปหนอ ยตามทีผ่ กู องวา เพราะกา นทย่ี าวมาก
แตผ ูกองตองไมลมื วา เรามนี าํ้ หนกั ของไนโตรชว ยถว งในตอนหวั อกี ดวย มันจะทาํ ใหไ ดด ลุ กนั
พอด”ี
“เออ จริงของแก วา แตจ ะมดั ไนโตรติดกา นธนใู นระยะไหน?”
“ประมาณเจด็ นวิ้ วดั จากหวั ดอกธนูเขา มา”
รพินทรพยกั หนา เนิบๆ แลวยิ้มออกมา พูดอยางขนั ๆ วา
“พดู กพ็ ูดเถอะนะ แงซาย แกเปน คนยิง ฉันเปน คนจดุ ชนวน สมมตวิ าพอฉนั เอาไฟจหี้ มับ
เขา ใหแ ลว อนั เนือ่ งมาจากอะไรกต็ ามลูกธนทู ีแ่ กยงิ ออกไป ดนั ไปตกอยูขา งหนาเราหางสกั เจ็ดแปด
กาว อะไรจะเกิดขึน้ ?”
แงซายยิงฟน
“ไมใชผ กู องคนเดียวทจี่ ะกลายเปน ผง แตผ มดวย”
วา แลว เจาคนดงผลู ึกลับกก็ ม ลงติดหวั ธนหู ัวตอ ไป และเอยหา วๆ ตอ มาวา
“ถาผกู องไมไวใจ ปลอ ยใหเ ปน หนาทขี่ องผมคนเดียวก็ได แตตงั้ สายชนวนใหย าว
ออกไปอกี นดิ ผมจดุ เองยงิ เอง”
พรอมกัน รอยย้ิมชนดิ หนง่ึ ก็ผดุ ขนึ้ ทร่ี มิ ฝปากของแงซาย รพนิ ทรเ ลือดแลน ขึน้ หนาดวย
ความเดอื ดดาล เม่อื บอกกับตนเองวา นน่ั มนั เปน รอยย้มิ เยาะ!
“แกนกึ วา ฉันขี้ขลาด จนถงึ กับปลอยใหแ กยิงธนตู ดิ ไนโตรตามลําพังคนเดียวง้นั รึ แกรจู ัก
รพินทร ไพรวลั ย มาแลวแคไ หน?”
แงซายกมศีรษะให รมิ ฝปากยงั พรายไปดว ยรอยยิ้ม

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1305

“ผมรูจ กั ผูก องมาดีพอทเี ดยี วครบั ทงั้ ท่ีเห็นดว ยตาและท้งั กติ ติศัพท และขอสาบานวา
ไมไดมเี จตนาจะหมนิ่ อะไรผกู องเลย ในขอแนะนําเมอ่ื ครนู ี้ เพยี งแตต ้ังเปน ขอแมว า ‘หากผกู องไม
ไวใจในการยิงธนูของผม’ เทาน้นั ซ่งึ ผกู องก็มีสิทธท์ิ ี่จะไมไ ววางใจได เพราะผกู องไมไดเ ปน คนยงิ
เอว มันกไ็ มแ นเ สมอไปนักเหมอื นกนั คราวเคราะหรา ยผมอาจยงิ ธนูไนโตรไปตกใกลๆ ตัวเองก็ได
ซงึ่ นั่นหมายถงึ ความตายแนน อน การรว มกนั ในคร้งั นี้กเ็ ทา กับวาผูก องฝากชวี ติ ไวก บั ผม โดยมชี วี ิต
ของผมเองเปน เดิมพนั ดว ย ทนี ี้ระหวางชีวติ ของผูก องกับชวี ิตของแงซาย ราคามันเทียบกันไมไ ด”

“ใช ราคาชีวติ ของคนเรามันไมเสมอกนั หรอก แตเ กียรติศกั ด์ิของลกู ผชู ายมนั มคี า
ทดั เทยี มกนั เสมอ เอาละ ขอใหแ กรวู า เปน อนั แนน อน ฉนั จะเปน คนจดุ สายชนวนใหแ กธนูของแก”

ไชยยนั ตออกมาตามเขากอนเวลาอาหารเทีย่ งเล็กนอย เพ่อื ใหเขา ไปชวยกันจัดการกับ
ระเบิดไนโตร ท้งั สองทดลองเวลาของสายชนวนจนเปน ท่ีแนใ จ แลว กต็ ิดเขา กบั ระเบิด ไมใ ชง านที่
ลาํ บากยากเย็นอะไรสักนิดสาํ หรบั ผเู ช่ียวชาญ แตจ ะอยางไรกต็ าม ตอ งอาศัยความรอบคอบ
ระมัดระวงั อยา งเขม งวดทส่ี ดุ การเลน กบั ระเบดิ กค็ ือการเลน กับงเู หา เราดีๆ นนั่ เอง ประมาท เผอเรอ
เพียงนดิ เดยี ว มันหมายถงึ ชวี ติ

เชษฐาคอยนงั่ ควบคมุ และแนะนําอยใู กลๆ ไมน านนกั ระเบดิ ไนโตรจํานวนสบิ ลกู ก็
พรอมท่จี ะมัดตดิ กบั ดอกธนขู องแงซายไดต ามแผน

“แตเ ราจะไปลองกนั ท่ีไหนด?ี ”
ไชยยนั ตถามเปรยข้ึน
“ริมผาตดั ทา ยหมูบานนกี่ ไ็ ดครับ ใหแ งซายยงิ ลงไปยงั เปา หมายขางลาง พลาดพลงั้ ลกู
ธนไู มว งิ่ ไปอยา งทีค่ ดิ ไวอ ยา งไร มนั ก็หลุดรวงลงไปขางลา ง พวกเราอยขู า งบนยอ มปลอดภยั ”
รพนิ ทรบ อกอยางรอบคอบ
“ด!ี หาทีล่ องไอทีม่ นั ปลอดภยั เอาไวกอ น”
เชษฐายาํ้ เตือนมา
หลังอาหารเทยี่ ง รพนิ ทรไ ปงว นอยกู บั พวกปลกู สรา ง ทีก่ าํ ลงั ระดมกนั อยูอยา งวนุ วาย
พวกลูกหาบและพรานพื้นเมอื งของเขาอยูว า งๆ ไมม อี ะไรจะทาํ กเ็ ขา ชว ยเหลือดว ยอยางแข็งขนั
อาศัยจาํ นวนคนมากและเรอื นแบบบา นปา อนั ไมมีอะไรจะตอ งประณีตพิถีพถิ ันนกั พอตกบา ยก็
พอจะมองเหน็ เปน รปู รา งขึ้น
พรานใหญก าํ ลังยืนคมุ งานปลูกสราง ตะโกนสั่งโนน สั่งน่ีวนุ วายอยู ก็ตองหนั ขวับมา
เพราะมอื ของใครคนหน่งึ วางมาท่ีไหลจ ากเบื้องหลงั
เชษฐานน่ั เอง ราชสกลุ หนมุ เดินเขยกเขา มาเมอื่ ไหรเ ขาไมทันรูตัว ตดิ ตามมาดว ยเพือ่ น
ชายและนองสาวคนสวย ซง่ึ วนั นเี้ พ่ิงจะเหน็ หนา ถนดั เอาตอนนี้เอง ใบหนา งามดวงนน้ั เครง ขรึมเฉย

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1306

เมย ไมย อมมองมาทเี่ ขา เลยี่ งไปยนื กอดอกมองดรู ปู บานทก่ี าํ ลังปลูกสรางอยทู างหน่งึ คณะนายจา ง
ทั้งสาม คงจะตามออกมาดูการปลูกสรา งดวยนนั่ เอง

“แหม! ลงแรงกันไดเ รว็ ดเี หลอื เกนิ ”
เชษฐากลา วยม้ิ ๆ มือยังวางอยูบนไหลข องเขา
“ผมส่งั ใหเ ขายกพืน้ เตยี้ หนอ ยครบั สงู ขึ้นมาเพียงเมตรคร่งึ เทา นั้น เพอื่ ใหค ณุ ชายพอจะ
ขึน้ ลงไดโ ดยสะดวกสําหรบั ระยะเวลาน้ี พรงุ นก้ี ็คงเสรจ็ ”
รพนิ ทรบ อกออนโยน
“ใหญโตกวา งขวางดีเหลือเกนิ ยังกะศาลางนั้ แหละ”
ไชยยนั ตวา พจิ ารณาดโู ครงเรอื นอยา งพอใจ
“ปลกู กนั ท้งั ที ก็ตองเอาใหส บายหนอยครบั โดยเฉพาะอยา งย่งิ พวกเราหลายคน ผมสงั่ ทํา
หองคณะเจานายไวส องหอง มีหอ งนํา้ พิเศษสาํ หรบั คุณหญิงดว ย”
พรอ มกบั พูด...พรานใหญห ันไปทางนายจา งสาวคอู ริ ดารินสะบดั หนา ไปทางอ่ืน เอาหู
ทวนลม ทาํ เหมอื นจะไมไดย นิ ต้ังแตเชา มาจนกระทง่ั บา ยเขาน่ี หลอ นไมไ ดพ ดู กบั เขาแมแตคําเดยี ว
หนา กไ็ มย อมมอง แมเ วลาอาหารทรี่ ับประทานรว มกนั ท่แี ลวมาเมอื่ ตอนเทีย่ ง โชคดีเหลอื เกนิ ท่ี
เชษฐาและไชยยันตไ มไดสนใจหนั มาจับความผิดสงั เกตนี้ได
“ดีเหมอื นกัน ปลูกเสรจ็ จะไดพับเตน็ ทเ ก็บ ขนขา วของขนึ้ มาอยบู นเรือนเสยี ที เออ ! ผม
เหน็ จะตองอยบู านหลงั นี้จนกวา ขาจะหายสนทิ ทีเดยี ว”
เชษฐาครางออกมา แลวโคลงศีรษะชา ๆ ลบู คลาํ ขาขางท่พี กิ ารชว่ั คราวของตนเองอยไู ป
มาอยางอึดอัดใจ
“ที่นแ่ี หลง น้าํ อยูไกลไหม พวกนเ้ี อาน้ําทไ่ี หนใช”
ไชยยนั ตถ าม
“เรื่องนํา้ ท่ีนี่อดุ มสมบรู ณม ากครับ ทา ยบา นมีธารน้าํ ตกอยแู หง หนึง่ พวกน้ที าํ รางไมไผ
ใหน าํ้ ไหลเขามาจนถึงหมูบา น ผมจะใหเ ขาตอ รางเขา มาจนถงึ บา นนีเ่ ลย ไมผดิ อะไรกับมที อ
นํา้ ประปาใชใ นเมอื ง ผดิ กนั เพียงแคเราปด น้ําไมไดเ ทา นนั้ ตองปลอยใหมันไหลอยตู ลอดเวลา”
“วเิ ศษมาก พวกนหี้ วั คิดไมเ ลวเลย เอาละ เห็นจะสุโขแลว เครือ่ งอาํ นวยความสุขของเราก็
มตี ิดกนั มาแยะ เอาประกอบเขาไปในบา นหลงั น้ี มันกพ็ อที่จะทาํ ใหเปนสวรรคข นึ้ มาไดต ามมีตาม
เกดิ พอยายเขา อยกู เ็ หน็ จะตองออกการด เชญิ เล้ียงฉลองทาํ บญุ ข้ึนบา นใหมกนั หนอ ยตามธรรม
เนยี ม”
ไชยยนั ตกลา วออกมาอยางอารมณส นกุ ทกุ คนหวั เราะ ยกเวนแตด ารนิ คนเดยี วผยู ืนเครง
ขรมึ เงียบเฉยอยู
“นอ ย...เปนอะไรไปหรือ วนั น้ีไมเ หน็ ออกความเหน็ อะไรบาง เธอควรจะดีใจเปนพิเศษ
ที่นายชางรับเหมารพินทร อตุ สาหไมล ืมหอ งนา้ํ สาํ หรบั เธอ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1307

เพ่อื นชายหนั ไปทางนกั มานษุ ยวทิ ยาสาว รอ งบอกมาย้มิ ๆ
ม.ร.ว.คนสวย ผูนอนไมคอยจะหลับมาตั้งแตเมอื่ คืนน้ีเบะปาก
“จะเปน ชางรบั เหมาหรอื สถาปนิกคนใดกต็ าม ฝมือสตึมาก ทีอ่ อกแปลนบานแลดเู หมอื น
โรงหนงั ตะลงุ หลงั นี้ จะสรางใหเ หมือนโรงงิว้ หนอ ยกไ็ มไ ด เกก วา ต้งั เปนกอง!”
พูดลอยๆ ใหเ ขาหดู ังน้นั แลว กผ็ ละออกเดินหางออกไป ยนื ดแู งซายเหลาธนอู ยทู างหนึ่ง
เสยี รพินทร ไพรวัลย กระเดอื กน้ําลายลงคออยา งยากเย็น ไชยยนั ตจปุ ากลนั่ บน พาํ
“ใหต ายเถอะ ไอเ ดก็ น่ี ปากย่ิงกวา ตะไกรโรงพยาบาล ตั้งแตเ ชามาแลว ไมเ หน็ คอยพูด
อะไรเลยวนั น้ี พออาปากออกมาที ก็ไดเร่ืองเลย อยา ไปเอาเปนอารมณเ ลยนะ ผกู อง เจนนสิ ัยกนั มาดี
แลวไมใชห รอื ”
พรานใหญย ้มิ แหง ๆ
“กถ็ กู ของเธอเหมือนกนั แหละครับ ที่วามองดูเหมือนโรงหนังตะลงุ อตุ สาหใ หเ กียรตวิ า
เปนโรงหนงั ตะลงุ นะ ดแี ลว ดีทเ่ี ธอไมว าเพงิ หมาแหงน ซง่ึ ผมกไ็ มม ที างจะเถยี งไดเลย”
พช่ี ายท่ีมีนองสาวสวยปากจดั หวั เราะออกมา
“วนั น้ที าทางอารมณไ มอยกู ะรอ งกะรอยยงั ไงไมร ู เห็นเครียดมาตง้ั แตเ ชา ”

กวา แงซายจะทําลกู ธนูเสร็จครบตามจํานวนท่ตี อ งการ กล็ ว งเขาไปบายจัด พอแดดรม ลม
ตก คณะทง้ั หมดกพ็ ากนั มายงั บริเวณริมหนา ผาตดั ทา ยหมูบา น

คะหยน่ิ และพวกชาวบา นแทบท้งั หมด พากนั ยกขบวนติดตามมาดูการทดลองธนูของแง
ซายดว ยความอยากรูอ ยากเหน็ หัวหนา บา นขี้โวอดไมไ ดท ีจ่ ะคยุ ฟุงเรอื่ งฝม อื ยงิ ธนขู องตน แลว ขอ
คนั ธนูของแงซายไปดู ทาํ ทา ทะมัดทะแมงลองเหน่ยี วสาย แตแ ลวกห็ นา เบย้ี ว ตาเหล รีบสง คืนให
โดยเร็ว เพราะรงั้ สายธนไู มล ง ทงั้ ๆ ที่รปู รางกส็ ูงใหญแ ขง็ แรง

“ธนูของเจา เหมอื นทําไวไ มใ หคนยิง ขาเปน คนทแี่ ข็งแรงทส่ี ุดในหมูบ านน้ี เมือ่ ขายัง
เหนยี่ วสายธนอู นั นข้ี องเจาไมล ง กจ็ ะไมม ใี ครเหนยี่ วมนั ได นอกจากชา ง”

แงซายยิ้ม
“ขาเปนคนทาํ มันขึ้นมา คะหยน่ิ เม่ือขา ยงิ มนั ไมไ ด ขา จะทํามันข้ึนมาทาํ ไม”
“เชน นน้ั เจากจ็ งยงิ ใหข าด”ู
“เจา จะไดเ หน็ เดยี๋ วน”ี้
ทามกลางสายตาทกุ สายตาทห่ี อ มลอมเฝาจบั มองอยู แงซายกา วออกไปยืนเดน อยรู มิ หนา
ผา รา งอันสงู ใหญ ตระหงา นงามสมสวน กระทบกับแสงตะวนั เยน็ ท่ีฉาบเหลอื งอรามลงมา แลดเู ปน
มันระยับประหนง่ึ อาบไวด ว ยทอง หยิบดอกธนสู ําหรบั ใชทดลองทิศทางดอกหนง่ึ หัวไมไดห มุ
โลหะ เพียงแตเสย้ี มปลายแหลมและลนไฟไวจนแกรงข้นึ พาดสาย สายตาอันคมเฉียบสกุ ใส จบั จอง

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1308

ไปยงั มะคาตน หนง่ึ ขนาดสองคนโอบซง่ึ ยนื ตน อยยู งั ชายเนนิ ฟากตรงขาม ระยะหางลงไปประมาณ
60 เมตร ทก่ี ลางลาํ ตนปรากฏเปน โพรงใหญอ ันมองเหน็ อยางถนดั ”

“แงซายจะยงิ ไปท่โี พรงมะคาตน น้ัน”
คนใชช าวดงของคณะเดนิ ทางประกาศข้ึน
เชษฐา ผยู นื อยูใ นระหวา งขนาบของนอ งสาวและเพ่อื น กโ็ บกมอื เปนสญั ญาณ รองบอก
มา
“ยงิ แงซาย”
ทุกคนเหน็ นกั พเนจรชาวดงผลู ึกลบั ยกธนขู ึ้น ทรวงอกอนั กวา งใหญ ยืดขยายขนึ้ เตม็ ท่ี
เหมอื นจะอดั ลมหายใจเขา ปอดจนเอวกว่ิ เลก็ นดิ เดียว มดั กลามจากลําแขนท้งั สองผุดขึน้ เปน มดั ๆ รบั
กบั แผงอกรูปตัววี และพรบิ ตานน้ั เอง...คนั ธนูก็ถกู เหน่ยี วสายอยา งรวดเรว็ จนดูแทบไมทัน ปรากฏ
เสียงดงั พรึบออกไปพรอ มกบั ขนนกตดั อากาศครางหวีดหวอื
อดึ ใจตอมานนั้ เอง ก็ปรากฏเสียงฉกึ ข้นึ ทม่ี ะคาตน นนั้ ไดย ินมาอยางถนัด มองเหน็ ขนนก
ทา ยดอกธนสู น่ั พล้วิ อยใู นตาํ แหนง โพรงมะคา แมน ยาํ เหมือนเสกดว ยมนต ทามกลางทกุ สายตาที่เฝา
มองดู
คะหยนิ่ พึมพําอะไรออกมาในลาํ คอฟงไมไดศ ัพท พวกลกู บา นทุกคนสง เสียงจอกแจก ข้ึน
เชษฐากับไชยยนั ตด ดี มือแรงๆ อยางพึงพอใจสดุ ขีด แมดารนิ ผูไมม ใี ครเห็นหลอนย้ิมเลยตัง้ แตเ ชา
เปน ตน มา ก็ปรากฏรอยย้มิ ชนื่ ชมออกมา ตาทง้ั คูเ ปน ประกาย ตบมือเบาๆ รอ งออกมาเสียงหวานใส
“เกงมาก แงซาย เธอทําใหฉนั ช่นื ใจเหลอื เกนิ ”
รพินทรค นเดยี วเทา นน้ั ทยี่ นื มองดูอยา งสงบ อยางไรกต็ าม แสงแหง ความพอใจและ
เชื่อมน่ั ปรากฏในแววตาของเขา ขณะทมี่ องน่ิงไปยังเขาคนดงคูปรับ
คะหยนิ่ แสยะย้ิมพดู มาอยา งไมย อมแพง า ยๆ ตามสนั ดานคนขี้คยุ
“เจายงิ ธนไู ดดกี ็จรงิ แงซาย แตสูหนาไมอ าบยางนอ งของขา ไมไดห รอก”
ดารนิ อดขวางเจานักเลงดอยจอมโมอ ยไู มไ ด ก็เอาธนูดอกหน่งึ ท่ถี อื อยูในมือของหลอน
เดาะไปทไ่ี หลข องคะหยน่ิ แลวบอกวา
“ขา จะเตือนเจา ไวดว ยความเอ็นดู คะหยนิ่ คนเกงคนมฝี ม อื เขาไมค ยุ กันหรอก อกี สัก
ประเด๋ยี ว เจาจะเห็นกับตาวา ธนูของแงซาย มอี ภนิ หิ ารรา ยกาจเหนอื กวา หนาไมอ าบยางนองของเจา
เชน ไรบาง ธนขู องเทวดา ยังไงก็ยงั งน้ั ”
คะหยน่ิ ยมิ้ แหยๆ เจา นกั เลงชาวดอยไมเคยเกรงกลวั ใคร นอกจากรพินทรคนเดยี ว มา
บดั น้ี มนั ดเู หมอื นจะขยาด ‘แมม ดโฉมงาม’ เสยี ยง่ิ กวา พรานใหญร พินทรเสียอกี ถอยออกไปยืน
กอดอกมองดอู ยูเฉยๆ ไมพ ดู เชน ไรอีก

รพนิ ทรก าวเขา มาชิดแงซาย สง ดอกธนสู ําหรบั ทดลองขั้นทส่ี องให

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1309

“คราวน้ีลองดอกนี้ มที อ นไม นํา้ หนักและขนาดเทากับระเบดิ ไนโตรผกู ติดอยกู ับดอกธนู
ดว ย ดซู วิ า มนั จะพาไปไดสักขนาดไหน”

แงซายไมกลา วอะไรแมแ ตค าํ เดยี ว รับลกู ธนูมาพาดสายอกี ครงั้ เล็งไปยังเปา หมายเดิม
โดยกะวถิ โี คง เล็กนอยเผือ่ สาํ หรบั นํ้าหนกั ทถี่ ว งไว พอไดจ ังหวะกเ็ หนย่ี วสาย...ปลอยหวอื ออกไปอกี
ครงั้

ธนูผูกถวงนํา้ หนกั ไวด ว ยไมดอกนน้ั พุง แหวกอากาศเปน วิถโี คงเลก็ นอ ย แตทาํ มมุ แนว
ตรงกับลําตัวของผูยิง ไมมีการเบยี่ งเบนออกไปนอกทศิ ทางเลย แลว กป็ ก สวบลงยังเปา หมายเดิมราว
กับจบั วาง โดยหางจากธนูดอกแรกเพยี งฝา มือเดยี ว

“สงสยั ไอเ สือนีม่ ันจะเปน โรบนิ ฮูดมาเกดิ ยงิ ธนไู ดด ีกวาปน เสยี อกี ละกระมงั ”
ไชยยนั ตหนั มากระซบิ กบั เชษฐา
“แบบน้ีกเ็ สรจ็ แน. ..”
หนั หนาคณะรอ งออกมาอยา งยนิ ดี แลวสง่ั รพนิ ทรว า
“ใหยงิ ของจรงิ ไดแ ลว รพนิ ทร ลกู ธนูพาน้าํ หนกั ขนาดระเบดิ ไนโตรไปไดส บายทีเดยี ว
กอ นอน่ื ตอ นพวกชาวบา นใหถอยออกไปใหห างหนา ผาหนอ ย ใครเอาลกู เดก็ เลก็ แดงมา กใ็ หเอา
กลบั ไปบานเสยี ประเดย๋ี วไดต กใจตายกนั บา งเทา นั้น”

รพินทรห นั ไปสงภาษากบั คะหย่นิ ผซู งึ่ ไมร เู ร่อื งวาจะเกดิ อะไรขนึ้ แตก็ปฏบิ ตั ิตามคาํ สั่ง
อยา งวา งาย หัวหนา บา นรอ งตะโกนส่งั ลูกบา นของตนอีกทหี น่ึง ตอ นใหหา งหนา ผาออกไป
รวมกลุมกันอยหู า งๆ ทางเบือ้ งหลัง ตัวคะหยนิ่ เองกไ็ ดรบั สทิ ธพิ เิ ศษใหเ ขามารว มดูใกลชิดอยกู ับ
คณะของเชษฐาดว ย

“เม่อื แงซายยงิ ธนดู อกทสี่ ามหลดุ ออกจากแหลงไป...”
ดารนิ พูดขงึ ขังกบั คะหยิ่น
“เจา จงรบี นงั่ ลงกับพน้ื และยดึ กอนหินไวใ หมน่ั ”
“ทาํ ไมหรอื นายหญิง?”
คะหยนิ่ หนาตนื่
แมม ดคนสวยซอ นยมิ้ ปนสหี นา เครง ขรึม
“ขาเสกสายฟา ไวในธนูดอกนั้น ทันทที ่ีธนปู ก เปา หมาย ฟาจะผา มาตรงที่ธนปู ก ”
หันหนาบา นตาเหลอื ก อา ปากหวอ ทําหนา เลกิ ลก่ั แลว หันไปมองดรู พินทร ถามเหมือน
เสียงกระซิบ
“จรงิ อยางท่ีนายหญงิ วา หรอื ?”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1310

จอมพรานกดั รมิ ฝปากกลนั้ หวั เราะ ชาํ เลอื งไปทางหญงิ สาวเปนการสบตากนั คร้ังแรก
สําหรับวันนี้ เขาอดนกึ ชมเชาวนป ฏภิ าณของหลอนไมได ดารินเลอื กโอกาสสําแดงอภนิ หิ ารให
คะหยนิ่ เหน็ อยางเหมาะเจาะเหลือเกิน

“จริง คะหย่นิ ถา เจาไมเ ชื่อก็คอยดู เจา อาจหแู ตกลม ลงทัง้ ยนื กไ็ ด ถาเจา ไมท าํ ตามท่นี าย
หญงิ สั่ง”

เขาผสมโรง ยกฐานะ ‘แมม ด’ ใหมฤี ทธจิ์ รงิ ข้นึ แลว หยบิ ธนูท่ีมไี นโตรผูกติดอยู กาวเขา
มาหยดุ ยนื เคยี งอยทู างดา นซา ยของแงซาย ผูร อคอยอยูพรอ มแลว ตาตอตาสบกนั นงิ่

“เอาละ แงซาย ทีนี้ก็ถึงของจริงแลว เมื่อแกเอาธนูข้ึนพาดสายรอคอยฟง สัญญาณจากฉัน
ใหด ี เม่อื ฉนั สั่งใหยงิ แกก็เหนย่ี วสาย ปลอ ยธนอู อกไปทนั ที”

รมิ ฝป ากคูน้นั สยายกวางออก
“ผมจะฟงสัญญาณจากผูกอง”
รพนิ ทรสง ดอกธนูใหแ ลวจดุ บุหรี่สบู อดั ควันหนกั หนวง หนั ไปมองดูคณะนายจา งของ
เขาทางเบอ้ื งหลัง เห็นทง้ั สามเคลื่อนเขาหาโขดหินใหญย ดึ เปน ทก่ี าํ บัง คงมแี ตค ะหย่นิ คนเดยี ว
เทา นน้ั ทีย่ นื กะเลอกะลาอยอู ยางไมป ระสปี ระสา นึกจะเตือนใหเขาหาที่หลบ แตแ ลวกย็ มิ้ ออกมา
เมื่อคิดวา ควรจะใหเ จาคะหยิ่นรูฤ ทธเ์ิ ดชธนูสายฟา ของแมม ดดารินเอาเอง

แลวพระรามแงซาย กค็ วา ศรพรหมมาศข้นึ พาดสายอยา งระมดั ระวงั จบั ตานิง่ ไปยงั
เปาหมาย อนั เปน โพรงมะคาทเ่ี ดิม

“พรอมแลวยัง?”
“พรอมครบั ”
“ระวงั !”
ปลายบหุ ร่ีตดิ ไฟของรพินทร ก็แตะหมับเขาท่ีชนวนอนั ไวไฟ แตถ วงเวลาสายนัน้
“ยิง!”
เขาตะโกนสุดเสียง
แงซายสดู ลมหายใจเขา เต็มปอด เหนย่ี วสายธนสู ุดลา แลว ปลอยพรบึ ออกไป ทันทีทธ่ี นู
ทะยานหลุดออกไปจากแหลง ด่ิงตดั อากาศเขา หาเปา หมาย ทง้ั แงซาย และรพนิ ทร ก็ทรุดตวั ลงน่ัง
พรอ มๆ กันโดยมไิ ดน ัดกนั ไว
ลูกธนู...แลนเขา หาทหี่ มายของมนั อยางไมม ีการคลาดเคล่ือน ครัน้ แลวชว งอึดใจนน้ั เอง
กมั ปนาทสะเทือนเลื่อนล่ันราวกับระเบดิ ทิ้งจากเครื่องบนิ กส็ ะทา นครนื ขน้ึ ปานวา หนาผาท่ีทกุ คน
อยใู นขณะน้ี จะพลิกควํ่าถลม ทลายลง คะหยน่ิ เปนผูเดยี วที่ยนื เซอ ซาอยู ลมกระแทกกน จํ้าเบาลงกบั
พ้ืน รสู กึ เหมือนถูกธรณีสบู

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1311

ภาพท่ีเห็น เปลวไฟแลบวาบขนึ้ ทโ่ี พรงกลางลาํ ตนของมะคาใหญอ นั เปน เปาหมาย และ
พญาไมก ็ถงึ กาลพนิ าศ ขาดสะบัน้ ในพรบิ ตาสมจรงิ ตามทีด่ ารินพดู ขูคะหยิ่นไว มนั ราวกบั วา สาย
อสนุ ีบาตฟาดลงมาฉะนน้ั ลาํ ตน ทอ นบนโคน ครืนลงมาพรอ มกบั มา นควันอันหนาทบึ และประกาย
ไฟทีแ่ ลบลกุ ตดิ ฮือขึน้ ยงั ตําแหนง รอยทีถ่ กู ตดั ขาด นกกาลงิ คางบา งชะนี และสรรพสัตวที่หากนิ อยู
ในรศั มีใกลเ คยี ง แตกตื่นกรูเกรียว เสมอื นหน่งึ เกดิ มคิ สัญญีปาถลม

พวกลูกบานของคะหยนิ่ ทีย่ นื จับกลุมกนั อยูหางออกไปทางเบอื้ งหลัง พากันผงะหลังแตก
ฮอื ว่ิงหวั ซกุ หวั ซนุ กลบั ไปยงั เขตหมบู า นอยา งขวัญเสยี ทงั้ ๆ ทก่ี ไ็ มทราบตน สายปลายเหตุ

รพนิ ทรล กุ ขึ้นเดนิ เขามาฉุดแขนคะหย่นิ ผูมีสีหนาอนั ซดี ขาวดว ยความตกใจสุดขดี ...ให
ยืนขนึ้ มนั ก็เปน เวลาเดยี วกบั ท่ีคณะนายจางพากนั ออกมาจากทกี่ าํ บัง

“ไดผ ลรอ ยเปอรเ ซ็นตเ ตม็ เราไดศ รพรหมมาศของพระรามไวใ ชแ ลว !”
ไชยยนั ตรองออกมาอยา งลิงโลด ปรเี่ ขา มาลบู หนา ลูบหลงั แงซายอยา งต่ืนเตน ดใี จเหลอื
ขนาด
ราชสกุลสองพี่นอง กเ็ ต็มไปดว ยความสมหวังปลืม้ ปต ิ เชษฐาสงมือมาใหเ จา ของธนูจับ
แลวบบี เขยาโดยแรง
“วเิ ศษมาก แงซาย ธนขู องแก ชว ยใหเราหมดวิตกกงั วลอกี ตอ ไป มนั จะตองสังหารงยู กั ษ
ตวั น้นั ไดอยา งศักด์สิ ทิ ธิย์ ่งิ เม่อื วนิ าทจี าํ เปน ขดี สดุ มาถึง ขอใหแ กจงยิงธนูติดไนโตรใหไดเ หมือน
อยางทย่ี งิ ใหดนู ่ีกแ็ ลว กนั ”
แงซายไมต อบเพียงแตย ิ้มนอ ยๆ ตาจับน่งิ ไปยังตนไมทข่ี าดสะบัน้ และมไี ฟลุกอยูดวย
ความพอใจ ดารนิ หนั ไปทางคะหยน่ิ ผยู ังยนื สหี นา แทบไมเปน ผูเ ปนคนอยเู บอ้ื งหลงั
“เจา เห็น และเช่ือหรือยัง คะหยิน่ ”
หันหนา บานหลม ชา ง เอาหลังมอื เช็ดเหงอื่ บนหนาผากทผ่ี ุดข้ึนเมด็ โตๆ ตาเบกิ โพลง ยงั
มองจบั ไปยังซากตน ไมต น นนั้ ปากสนั่ เสียงแทบไมผ า นลาํ คอออกมา
“คะหยนิ่ เหน็ แลว มีสายฟาอยูในธนดู อกนนั้ จรงิ ๆ เสียงมนั ดังยงิ่ กวา ฟาผาที่คะหยนิ่ เคยได
ยนิ นายหญงิ ของคะหยน่ิ มอี ํานาจยิง่ กวาแมมดหมอผีคนใดท่ีคะหยิ่นเห็นมา เรยี กสายฟาใหลงมาอยู
ในลูกธนูกไ็ ด”
“ถา เจายงั แคลงใจ จะใหข า เรียกสายฟาลงมาสิงอยูในธนู แลว ใหแ งซายยงิ เขา ไปใน
หมูบ านของเจา ดอู ีกก็ได เอาไหม?”
คะหยนิ่ ตาเหลอื ก โบกมอื หรา รอ งละลา่ํ ละลกั
“คะหยน่ิ เช่ือแลว คะหยนิ่ ไมต องการลองอาคมของนายหญิงอีก”
แมม ดจาํ เปน ย้มิ ออกมานดิ หนงึ่ พยกั หนา

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1312

“สายฟา อยบู นฟา ขายงั เรียกลงมาใชได นับประสาอะไรกบั หนงั ววั ทมี่ อี ยูเ กล่ือนกลาดใน
หมูบานของเจา ขาจะเสกใหเ ขาไปอยูในทอ งใครก็ได ถา ขา ไมพ อใจข้ึนมา”

“นายหญิงคงไมเสกหนงั ววั ใหเขา ไปอยใู นทองของคะหยน่ิ ...”
เจา นงั เลงโตชาวดอยทําปากขมบุ ขมบิ เชษฐากบั ไชยยนั ตแทบจะปลอ ยกา กออกมา ตอ ง
รบี หนั หนา ไปกลั้นหวั เราะทางอ่นื แตแมม ดคนสวยยังวางหนาอยางสนทิ
“ขาไมใ ชค นใจราย เทย่ี วใชเ วทมนตรท ําอันตรายใครโดยไมม ีเหตผุ ลหรอก เดยี๋ วนเ้ี จา
เปนคนดี ยอมเคารพเชื่อฟงขา แลวไมใ ชห รอื คะหยนิ่ ?”
“ใชแลว นายหญิง คะหยิน่ ยอมเชอื่ ฟงนายหญิงทกุ อยา ง”
“ดแี ลว เจา และคนของเจา จะอยกู ันสขุ สบายสืบไปภายในหมบู านนี้ เอาละ เจากลบั ไป
บอกลกู บานของเจา เสีย อยา ใหเขาตกอกตกใจอะไรเลย ขา เพยี งทดลองอาคมของขาเทาน้ัน จะไม
เปนอนั ตรายใดๆ กบั ใครท้งั สิน้ ”
คะหยนิ่ รับคํา แลวเดนิ หนา เริดไปทันที

พอรางของนกั เลงชาวดอยหา งออกไป ไชยยนั ตผ กู ล้นั ไวน านแลว ก็ปลอ ยออกมางอหาย
“นอ ย! บทบาทแมมดของเธอยอดเยย่ี มมาก เลนเอาเจาคะหยนิ่ นนั่ กลัวลานไปเลย เดด็ แท
...เออแนะ นึกไมถ งึ วาจะแสดงไดถงึ บทแบบน”ี้
เพื่อนชายพดู พลางหวั เราะพลาง ดารนิ หนั มาพูดสะบดั ๆ
“ก็ทุกคนตองการใหฉ นั เปน แมม ดไมใ ชห รือ ฉนั กเ็ ปน อยูน ย่ี งั ไง ทาํ หัวเราะดีไปเถอะ
เดีย๋ วกส็ าปเสียใหข ากรรไกรคางหบุ ไมลงอยนู น่ั เอง”
แลว หลอ นก็หนั มาทางแงซาย พูดเรยี บๆ หนาตาเฉยวา
“ถา ถงึ เวลายิงธนรู ะเบิดขน้ึ จรงิ ๆ อยากจะขอรองอะไรเธอสักหนอย จะชว ยทําใหไ ด
ไหม?”
คนใชชาวดงพาซอ่ื
“นายหญงิ จะใหแ งซายทําอะไรหรอื ครับ?”
“หมายตา หาท่หี ลบกําบงั ไวใหด ีกอน แลว ทําลกู ธนใู หม ันตกลงใกลๆ ตวั เราเองกระโดด
หลบเสยี ถา ทําไดสาํ เรจ็ จะใหรางวลั ”
“เฟย!!”
ไชยยนั ตต าเหลือก รอ งลั่นออกมา
“คนจดุ ชนวนทยี่ นื อยขู า ง กแ็ หลกเปน ผงไปนะ ซ”ิ
“อา ว! กไ็ มไ ดเถยี งอะไรนี่นะ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1313

วา แลวหลอนก็เดนิ เล่ียงออกไปยืนอยชู ิดชายหนา ผาตดั ยกกลองสอ งทางไกลทค่ี ลองคอ
อยูขน้ึ สอ ง ดผู ลปฏิบัตกิ ารของระเบดิ ไนโตรอันมลี กู ธนูเปน พาหนะลกู นัน้ อยา งใกลชิด ไชยยันต
หวั เราะหึๆ มองหนา แงซายผยู ืนยิงฟน ยิม้ อยู

“หวงั วาแกคงไมบายุ ทาํ ตามที่นายหญงิ บอกตะกน้ี ้นี ะ นี่มันแผนฆาตกรรมชดั ๆ นายหญิง
ของแกคนนบ้ี อ งๆ อยูไ มค อ ยจะเต็มเต็งนกั หรอก บางทเี ขาก็ไมรวู า พดู หรือทําอะไรออกไป”

“ใช!...”
เสียงรองตอบมาเบาๆ จากคนท่ยี นื สองกลอ งหนั หลังใหอ ยู
“หมูนี้ไมรูเปน ยังไง อยากฆาคนพลิ กึ ...อยาลมื ทีส่ ัง่ ไวเ สียนะแงซาย รายการน้ีบอกแลว วา
มีรางวัลใหอยา งงาม เราดีกันไมใ ชเหรอ”
คนถูกติดสนิ บน ยนื ยม้ิ ฟน ขาว แตคนทถี่ ูกเปน เปาหมายแบบฆาตกรรม ซง่ึ ผูว างแผน
บอกไวใ หร ูตวั ลวงหนา ยมิ้ ไมอ อก ไดแตก ลอกหนา วบู หนง่ึ กน็ กึ พรวดพราดขึ้นมาอยา งไมม ปี ม ีขลยุ
และโดยทตี่ นเองกไ็ มร ูสกึ ตัววา...มันนา จะใหแ งซาย ทําตามแผนการของคนสวยแตใ จรา ยดสู ักที
เหมือนกัน รพนิ ทร ไพรวลั ย จะไดต ายเสยี รูแ ลวรูร อดไป อยากดูเหมือนกันวา คนวางแผนจะปลาบ
ปลื้มโสมนัสสกั เพยี งไหน เมอ่ื คูอรทิ ่ีชอ่ื รพินทรค นน้ี ตายลงไดสมกบั ทหี่ ม่นั อาฆาตมาดรา ยนัก
เชษฐาไมสนใจและไมเ อาเปน อารมณ ในคําพดู ของนองสาว เพราะราํ คาญหมู า
ตลอดเวลาแลว หันไปสอบซักแงซายและรพนิ ทร เกยี่ วกับเร่ืองธนูติดระเบิดอยสู กั ครู ก็บอกวา
“เอาละ ลองของจรงิ กันเพยี งลูกเดียวแคน ี้ ก็รผู ลชัดแลว สบายใจได กลับไปทแี่ คมปกัน
เถอะ”

อาหารคาํ่ ม้ือนัน้ พรานใหญหายไปอีกตามเคย คงมีคณะนายจางรับประทานอาหารกัน
ตามลาํ พงั เทานัน้ มหิ นําซํ้า หลงั อาหารอันเปนเวลาพักผอนกอ นเขานอน กไ็ มม วี ีแ่ วววาเขาจะโผล
เขามารว มดว ย เชษฐากบั ไชยยันตบ น ถงึ แตแ นล ะ สาํ หรับ ม.ร.ว. หญิงคนสวย วันนดี้ ูแปลกไปกวา
ทุกคน หลอนไมปรปิ ากเอย ถึงพรานใหญเ ลยแมแ ตคาํ เดยี ว ไมว าจะกรณีใด

อาการของมุ อยใู นระหวางทรงตวั ยังไมด ขี น้ึ แตกไ็ มถึงกบั เลวลง ซึมสงบติดตอ กนั ไปใน
ระยะยาว ภายหลงั ตรวจอาการของคนเจบ็ แลว ดารินกป็ ลกี ตวั เขานอนแตหวั คํา่ รางกายออนเปลย้ี
ตอ งการพักผอน แตหวั ใจยังต่ืนอยูเชน นัน้ ไมอ าจสงบจิตหลบั ลงไดอ ยางท่ีตอ งการ

พีช่ ายกับเพื่อน ชวนกนั เขา นอนทหี ลัง แตท ั้งสองหลับกนั ไปนานแลว หญิงสาวก็ยงั ไม
หลับ หวั ใจเจากรรมมนั ยงุ เหยงิ อลหมา นอยางไรบอกไมถ ูก มันชา งเปน สว นของประสาททอ่ี ยู
นอกเหนือการบงั คบั เอาเสยี จริงๆ

เหลอื บดนู าฬกิ าขอมอื 23.15 น...เอาละ จะพยายามหลบั ลงใหไดภายในกอ นเทย่ี งคืนนี้
ถา หลงั จากนนั้ ไปยงั ไมห ลับอีก กเ็ หน็ จะตองพึ่งยานอนหลบั ละ...หลอนบอกกบั ตนเองอยา ง

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1314

หงุดหงดิ แลว พลิกนอนตะแคง งอแขนรองศีรษะไว พยายามทาํ จติ ใหว า งเปลาเปด ทางใหแกนิทรา
รมณ จะไมค ิดไมน ึกอะไรอกี แลว

ทาํ ไมนะ? เมอื่ คํ่าท่แี ลว คนกกั ขฬะสามหาว หลบหนาไปอยเู สยี ที่ไหน?...เหตใุ ดจงึ ไมมา
กินขาวเยน็ ในเตน็ ท อะไรชนดิ หน่ึงกลางกน สมทุ รของหวั ใจไมว ายรําพึง

บาจรงิ ! สัง่ ไวแ ลวยงั ไงละวา ไมต อ งถาม!! ...จะหายหนาไปไหนกช็ าง ไมโผลก ลบั มาให
เหน็ อีกเลยกย็ ง่ิ ดี สาํ หรับคนสามหาวคนนนั้ ! อะไรอีกชนิดหนึ่ง เกรี้ยวกราดโตตอบไป สองแกม
รอ นผา วไปดว ยสายเลือด

เที่ยงคนื แลว ดาริน วราฤทธิ์ ยงั ไมหลับ!...
หญงิ สาวพลกิ ตัวนอนหงาย ถอนใจยาวอยางรําคาญตวั เอง ทันใดโสตก็แววเสยี งคนพดู
กนั พึมพําอยูหนา เตน็ ท หลอ นเปด เปลือกตาขึ้นมองฝา มงุ สนามออกไปดว ยความฉงน จากแสงไฟ
กองใหญท่กี อไวเ ปน ประจําทุกคนหนาเตน็ ท เงาของคนสองคนปรากฏเปนภาพอยทู ่ปี ระตกู ระโจม
เงาหน่ึงสงู ใหญ จาํ ลักษณะไดว า เปน แงซาย สวนอกี เงาหน่งึ เดาไมถูก
หลอนคงนอนสงบน่ิงอยเู ชนนน้ั แตเงยี่ จบั เสียง ซ่ึงฟงไมถนดั นกั ตอ มาก็เห็นแงซายโผล
เขา มาในเตน็ ท มองมายงั เตยี งของหลอน แลวกก็ วาดมองไปรอบๆ เหมอื นจะหาอะไรสกั อยา งหนง่ึ
ชั่วอึดใจก็ผลบุ กลบั ออกไปอกี
“นายหญิงหลับไปตั้งนานแลว ฉนั ไมกลาปลุกหรอก ลงุ คํา”
มเี สียงสบถพําดงั มาจากผูท่อี ยูกบั คนใชชาวดงของหลอนในขณะน้ี แลวก็ไดย นิ เสยี งท่จี ํา
ไดว าเปน บุญคาํ พรานเฒา
“นายหญงิ หลบั เอ็งกช็ วยขโมยยาใหท ีเถอะวะ แงซาย เอง็ ตองรดู ีวา นายหญิงเก็บยาไวท่ี
ไหน”
“ฉันหยบิ ไมไ ดห รอกลงุ ฉนั ไมใ ชหมอ ไมร ูจ ักยาเดย๋ี วหยบิ ผดิ ใหไ ป กย็ งุ กันใหญเ ทา นน้ั ”
เสยี งบุญคาํ จปุ ากจ๊ิกจัก๊ ยนื กระสับกระสายอยูหนาประตูเต็นท
“ตายโหง! แลว จะทํายงั ไงดลี ะหวา...เอง็ ไมก ลา ปลุกนายหญิงตรงๆ กย็ องเขา ไปเตะไอมุ
เขาสักปา บเหอะวะ พอไอม มุ นั รองขน้ึ นายหญิงทา นก็ตนื่ ข้ึนมาเองแหละ”
ตาพรานเฒา แหง เขาอึมครึมแนะนาํ
“โธ! ลงุ คาํ พดู เปน บาไปได ไมเ หน็ รึ นงั อวั้ มันนอนเฝาของมันแจไมย อมหางอยา งนั้น
ลองฉันไปเตะผัวมนั เขา อยา งลุงวา ซิ มันไมเ อามีดควา นไสฉันขาดไปรึ เออแนะ! ยุดแี ลว ไหนละ ลุง
เกง จรงิ ลงุ ไปเตะไอม ุเองดกี วา ฉันนะ ไมก ลา หรอก กลวั นังอวั้ มันเอาตาย น่นั กไ็ มส าํ คญั เทากบั วา
มนั จะตอ งฟอ งนายหญิงดว ย คราวนีฉ้ ันก็ระยําหมา...”
ดารินพอจะจบั เสียงพูดซุบซิบโตเ ถยี งกนั อยหู นาเต็นทไ ดเลาๆ ลุกขน้ึ เปดมงุ ออกมา
“แงซาย!”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1315

หลอนเรียกออกไปเบาๆ เสยี งพดู กนั ซุบซิบนัน้ หยดุ ลงไปในทันทเี งยี บนง่ิ กนั ไป หญิง
สาวเรยี กซ้าํ ไปอกี ครั้ง จึงมีเสยี งขานรับ แลว แงซายก็โผลเขา มา

“อะไรกัน? มอี ะไรร?ึ ใครมาพดู หนา เตน็ ท?”
“ลุงคําครบั ”
“บอกใหบ ญุ คาํ เขามาขางในน้ีซิ”
ดารนิ ออกคาํ ส่งั พรอ มกับลุกขึ้นยืน รวบผมสบายรัดไวด วยยาง แงซายผลบุ ออกไป อึดใจ
เดียวบญุ คํากโ็ ผลห นาเรือ่ ยๆ ยองตัวลบี เขามมายม้ิ แหยๆ
“ออ! นายหญงิ ตนื่ พอด.ี ..”
“ถาไมต ื่น เจามุของฉนั กค็ งจะถูกบญุ คํารงั แกเอา เพอ่ื อาศัยเสยี งรอ งของมันใหไปปลุกฉัน
อกี ที ก็เลยรบี ต่ืนดกั หนา เสยี กอ น...”
“โอ! พระพุทธโธ!!...ผมปา ว...แหะ!...แหะ!...”
บญุ คาํ รอง ทําหนา มอ ย หลบตาหัวเราะแหะแกเ กอ ดารินโคลงศรี ษะชาๆ มองดูตาพราน
เฒาอยางก่งึ ขนั ก่งึ ฉิว ชหี้ นา
“ใจรายนกั นะเรา จบั ไดคาหนังคาเขาทีเดยี ว คิดจะรงั แกแมก ระทั่งคนเจบ็ จะตายอยแู ลว
เพยี งแคจ ะเอาประโยชนข องตัวเอง ตัวไมล งมือกย็ งั ยุคนดๆี เขาเสียอกี เอารึ ฉันจะใหแ งซาย
บอกนังอัว้ วา บุญคาํ ยุเขายังไง”
“แหะ แหะ บญุ คําพดู เลน นะครบั นายหญิงอยา บอกนงั อวั้ เดยี๋ วมนั ฆาบุญคาํ ”
หลอ นคอนให อดหัวเราะออกมาไมไ ด
“ออ ทียงั งล้ี ะรูจกั กลัว ใชซิ นังอัว้ มนั เลน งานบญุ คาํ ตายแน ถา มันรูวา บุญคําวางแผนยแุ ง
ซายยังไง สงั่ ไวหลายครงั้ แลว วา มีธรุ ะอะไรจําเปน กใ็ หป ลุกได มายนื จดๆ จองๆ วางแผนอยูได มนั
นา เฆ่ยี นนกั เอา ! ฉนั ตืน่ แลว...มีอะไรกว็ า มา ไดยนิ แววๆ เร่ืองหยกู ๆ ยาๆ ใครเปน อะไรร?ึ ”
ตาพรานเฒา จอมกะลอนยนื อึกอกั ยิ้มแหงๆ อยพู ัก พอหลอนถามซ้ํามาก็บอกออ มแอม วา
“ผมจะมาขอยาแกไ ขน ายหญงิ ครับ”
นายแพทยสาวขมวดควิ้ ถามมาเสยี งหนกั ๆ
“ฉันถามวาใครเปน อะไร จะมาขอยานะ รแู ลว ”
บุญคําทาํ หนาพิกล เอามือลกู หวั อนั สีเสนผมหยกิ หยอยติดหนงั ศรี ษะ แลว บอกตะกกุ ตะ
กัก
“งา ...ไอเ สยครบั มนั เปน ไขจ ับสัน่ นอนตัวสนั่ อยู ยาของพรานใหญท ่ีมตี ดิ มาดว ยก็
หมดแลว พรานใหญใชใ หผ มมาขอนายหญิง”
“เสยเปนไขจ บั สั่น...”
หลอ นทวนคํา หัวคว้ิ ยงั ขมวดอยเู ชนนนั้ จอ งตาบญุ คําเปง
“ขะรับ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1316

“รไู ดย งั ไงวาเปนไขจ ับสั่น?”
“ก็...กม็ นั เคยเปน อยปู ระจําแหละครับ นานๆ มนั กเ็ กิดอาการสน่ั ขึ้นมาเสยี ทหี นึ่ง โรค
ประจาํ ตวั มนั ”
บญุ คาํ ออ มแอม ล้นิ คับปากอยูเ ชนน้ัน หลบตาหลอ น ดารินจอ งสาํ รวจตาพรานเฒา
เหมอื นจะคนหา แตก ไ็ มถ ามอะไรอีก เดนิ ไปหยิบยามาสงให
“เอา ! เอา ไปใหกินเสยี ทัง้ สองเมด็ นแ่ี หละ แลวหาผาคลมุ ใหหลายๆ ช้นั หนอย กอ ไฟผิง
ใหมากๆ”
หลอนส่งั เงยี บๆ บญุ คํารับยา แลวเดนิ แนบออกจากกระโจมไปโดยเรว็ พอลับรางของ
พรานเฒา ดารนิ ก็เปลย่ี นสายตามาจับอยทู แี่ งซาย
“เสย ไมส บายเหรอ แงซาย?”
“ผมก็ไมท ราบครับ นายหญงิ ลุงคาํ มาขอยาจากผมเทานนั้ แตไมไ ดบ อกวา จะเอาไปให
ใคร ถามกไ็ มย อมบอก”

แพทยสาวเลกิ ค้วิ นง่ิ อยูค รหู น่ึงก็ควา ไฟฉายประจาํ ตวั เดนิ ออกมาหยุดยืนอยหู นา เต็นท
กวาดสายตาฝาเงาสลวั ของแสงจากกองไฟที่กอไวไปรอบบรเิ วณ แลวกจ็ บั นง่ิ ไปยังใตร มตะแบก
ใหญ มีผาพลาสติกขึงกน้ั ไวเปนหลังคากนั นา้ํ คา ง เห็นบญุ คาํ กําลังกลุ กี จุ อเปากองไฟ และสมุ ฟน เขา
ไปเพอื่ ขยายใหเ ปนกองไฟใหญข้นึ ใครคนหนึง่ นอนขดตวั งอเปน กุงอยทู ี่น่นั มองเหน็ รางๆ

หญงิ สาวเดนิ ทอดนองตรงเขา ไป พอใกลเ ขามาก็เปด ไฟฉายสองจา ไปยังรางท่นี อนขดตัว
สนั่ เทาอยูน นั้

บุญคาํ สะดุงโหยง หนั ขวับมาพบลําไฟฉายจากหลอ น พอมองเหน็ นายหญิงก็ตาเหลอื ก
ดว ยความตกใจ ลุกข้ึนขยับจะวง่ิ หนี พอดกี บั เสียงเฉียบขาดของหลอ น ดงั แหวมา

“หยุดอยูกบั ทน่ี ะ บุญคํา! อยา หนีเปน อนั ขาด ไมง ัน้ ยงิ ขาหักจรงิ ๆ ดว ย”
พรานเฒายนื ตวั แขง็ ทําหนา ปนยาก จะหวั เราะก็ไมเ ชงิ จะรองไหก ็ไมใ ช กะพริบตาอยู
ปรบิ ๆ ดารนิ ปน สหี นาเครง ขรึม สาวเทาอาดๆ เขามาถงึ
“นึกแลว มพี ริ ธุ อยูน่ีนะ...”
หลอนพูดขณะที่หวั เราะหๆึ มองดรู า งที่ขดตวั สัน่ เทาอยู มกี ระสอบปานหลายผนื คลมุ
ตวั แทนผาหม กองไฟกอ ลอมไวร อบดาน ใบหนาน้นั ขาวซดี คางสั่นกระทบกันกกึ ๆ ดวงตาทงั้ คปู ด
ลักษณะถกู พษิ ไขเ ลนงานจนแทบไมร สู ึกตวั แลว กเ็ ปลยี่ นสายตาไปจับอยทู ่บี ุญคํา ผยู นื ตวั ลบี หนา
แหยอยู
“กะลอ นนกั นะเรา บุญคาํ ! ทาํ ไมตองมาโกหกฉนั ดว ย?”
“แหะ! แหะ!...”
“แหะๆ อีกแลว ...”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1317

หลอ นตวาดเบาๆ ทาํ ตาเขยี ว
“ฉันถามวา ทาํ ไมถงึ ตอ งโกหกดว ย”
“ก็แกไมใ หผ มบอกนายหญงิ นค่ี รบั วา แกไมสบาย”
บุญคาํ บอกออยๆ แลวโคลงหัว บน อะไรพํา ดารนิ ยกมอื ข้นึ กอดอก มองดรู างนน้ั อยางสา
ใจ สภาพเทา ที่เหน็ กับตาในขณะนี้ กบ็ อกไดโดยไมต องตรวจใหเสียเวลาวา ผทู ีน่ อนตัวสนั่ เปน ลกู
นกอยูต รงหนา กาํ ลังถูกทรมานดวยพิษไขมาลาเรียเรอื้ รังสกั ขนาดไหน ไมมอี ะไรจะตองสงสัย
สําหรับหลอ น พรานปา กบั มาลาเรยี มนั เปนของคกู ันเสมอ และยามท่มี ันสําแดงฤทธ์ิเดชขึ้นเชน น้ี
ไมวาจะเกง กาจทรหดสักขนาดไหน ก็มีสภาพไมผิดอะไรกบั ลกู นกตวั หน่ึงเทา นัน้
ส่ิงท่ชี วนปลงสงั เวชท่สี ุดก็คอื กระสอบปานท่ีคลุมตวั อยใู นขณะนี้...นนี่ ะรึนกั เรียน
นายทหารจากสามประเทศ ชา งแสนทุเรศอนาถาเสยี นี่กระไร! เหมอื นๆ กับพวกชาวปาชาวดอยที่
เกิดมาไมเ คยพบเหน็ ความจรงิ มากอ นเลย
อยากจะหวั เราะออกมาใหด ังทส่ี ดุ เม่อื ไดยนิ เสยี งครางฮอื ดวยความหนาวสะทา นจบั ใจ
จากรางท่นี อนไมไ ดส ติอยนู นั้ แตมนั จะมปี ระโยชนอะไร ถงึ หวั เราะ คนจบั ไขสัน่ อยูใ นขณะนีก้ ค็ ง
ไมไ ดย นิ
ดีแลว ปลอ ยใหส นั่ ตายอยูตรงนีแ้ หละ...
บอกกับตนเองเชน นแี้ ลว ก็สะบดั หนา หมนุ ตัวกลบั ทวา กา วเดนิ ออกไปไดสองสามกา ว
เทา นนั้ กห็ ยดุ ชะงักลงอกี ครงั้ ...ใจไมแ ขง็ พอเหมือนอยางท่ีเจตนาไว
หนั กลับมา กพ็ บกบั สายตาละหอยของบญุ คาํ มองมาอยูกอนแลว
“ชว ยดว ยเถอะครับ นายหญงิ แกไมส บายมาก จับไขม าตั้งแตต อนหวั คํา่ แลว ”
“ทาํ ไมถงึ จะตอ งชวยในเมอื่ คนไขเองกไ็ มต อ งการใหช ว ย”
“โธ นายหญิงครบั ...ไหนๆ นายหญงิ กอ็ อกมาเหน็ กบั ตาแลว ”
“ฉนั เจตนาจะออกมาดูเสยนะ ไมไ ดอ อกมาดใู ครอืน่ ท้ังสน้ิ ” หลอ นพดู เสยี งแขง็
“โธ. ..โธ. ..”
“ไมตองมาโธด ีนกั ทั้งบา วทัง้ นายนน่ั แหละ เราเองเปน หมอเกง อยไู มใชหรือ พวกยาหมู
สมุนไพรเขี้ยวงาสตั วอ ะไรนนั่ ยังไงละ ทาํ ไมไมช ว ยเจา นายของตวั ปลอ ยใหส่นั พับ่ ๆ เปน เจาเขาอยู
ทาํ ไม”
บุญคาํ ครางออย ทรุดตวั ลงนงั่ กอดเขา ดารนิ ซอนยม้ิ พดู ขงึ ขังตอมา
“แลว ที่ฉันตามออกมานนี่ ะ จะรีบออกมาหา ม เพราะหยบิ ยาผดิ ใหม า บุญคําเอาใหเ ขากนิ
แลวยัง?”
พรานเฒาหนา ต่ืน
“เอาใหก นิ แลว ครบั ทําไมหรอื ครบั ?”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1318

“เสร็จกนั ! นั่นมันไมใชย าแกไขห รอกนะ แตม ันเปน ยาพษิ สําหรบั ฆา คน มัวรีบๆ เลย
หยบิ ผิดให...”

“โอย !...”
บญุ คําตาเหลือก รอ งเหมือนถูกบบี คอ หงายหลังแผละลงน่ังจาํ้ เบา กบั พนื้ แพทยส าว
หัวเราะอยใู นลําคอ กลา วตอมาเปน งานเปน การขน้ึ วา
“ไปทเ่ี ตน็ ทบ อกใหแ งซายหยบิ กระเปา หนงั ลกู เลก็ ทีป่ ลายตีนเตยี งฉัน แลว เอามาใหฉัน
ที่นท่ี ้งั หบี นน่ั แหละ ไป! หกลม ไมตอ งเสยี เวลาลกุ กลิ้งไปใหถ งึ ขืนชาเจานายตายไมร ูดว ย”
ยงั ไมทันจะขาดเสยี ง บุญคาํ กพ็ รวดพราดลุกข้ึน หอ แนบตรงไปยังกระโจมพกั ของ
นายจา งราวกบั ตดิ ปก ราชสกุลสาวปดปากหวั เราะเบาๆ พอลับกายตาพรานเฒา หลอ นกเ็ ปล่ียน
สายตามาจับอยทู ร่ี า งนนั้ อกี ครัง้ สอ งไฟฉายจาลงไปทหี่ นา ในระยะใกลๆ แตไมมวี แี่ ววคนทกี่ ําลังจบั
ไขค างส่นั กราวกระทบกนั อยู จะไดส ติรูส ึกตัวขน้ึ มา
ทรุดกายลงใกลๆ เอื้อมมอื ไปแตะทแี่ ขนแลวเขยาแรงๆ อกี ครัง้ เขาก็คงไมร ูสกึ อยเู ชน นัน้
พดู อะไรพึมพาํ ออกมาจากลาํ คอฟงไมไ ดศพั ทใ นลกั ษณะเพอ
แววตาอันสอ ประกายเยอหย่งิ ชาเยน็ คูน ้นั เปล่ยี นแปลงไปในบดั ดล ถอดถงุ มอื หนงั ออก
องั ท่หี นา ผากและซอกคอโดยเรว็ แลว อทุ านออกมาเบาๆ รางนั้นรอ นผา วราวกบั ไฟ หญงิ สาวกดั รมิ
ฝปาก หัวคว้ิ ขมวดเขา หากนั เล็กนอ ย อาการของพรานไพรใจฉกาจของหลอ น...มากมายเกนิ กวา ท่ี
หลอ นคิดเสียแลว หลอ นรสู าเหตแุ ลว ทาํ ไมเขาจงึ ไมไ ดไปรว มอาหารเยน็ หรอื โผลเ ขา ไปใหพบ
เหน็ เมอ่ื ตอนหวั ค่ํา คงจะเปนเพราะเริม่ จับไขต ัง้ แตเ ยน็ ทีแ่ ลว มานีเ่ อง...ชา งใจกระดา งอาํ มหติ เสีย
เหลอื เกินคนคนนี้ หลอนบอกกบั ตวั เอง นบั ประสาจะใหอ อนโยนการณุ ยกบั ใครที่ไหนเลย ดรู ึ ขนาด
ตัวเองแทๆ ยังไมคดิ ทจ่ี ะปราณตี นเอง เจบ็ ไขไ มสบายทรมานอยขู นาดนีก้ ็ยังไมย อมปรปิ ากบอกใหร ู
ซํ้ายังเจตนาจะปกปด อําพรางเสยี อกี ดวย
ทําไมนะ คนใจรา ย กลวั วาจะรูจุดออนยงั งนั้ หรอื
แบบนีป้ ลอยใหต ายเสยี แหละถึงจะสม!
รางทหี่ อ ตวั นอนตะแคงสน่ั สะทา นอยนู น้ั หดงอกอ งอขิงเขา มาอีกจนเขา แทบจะตดิ คาง
และทันใดนน้ั ก็พดู ลั่นออกมามอื ท้งั สองสะบัดเปะปะ กระทบฝา มือของหลอนท่ีอังซอกคออยเู ฉ
ออกไปโดยแรงท้งั ๆ ทตี่ ายังปด
“ไปเสียเถอะ แสงโสม!...ไปตามหนทางท่เี ธอเลอื กไวแ ลว มันโรยไวดว ยกลบี กหุ ลาบ
ไมใชร ึ ขึน้ ช่ือวาผูห ญงิ ก็คงจะเหมอื นอยา งเธอน่นั แหละ เพราะฉะนนั้ พอกนั ที ไมม รี พนิ ทร ไพร
วลั ยอยใู นโลกน้อี ีกแลว มแี ตซ ากทย่ี งั หายใจอยูไดเ ทา นนั้ เธอฆา ฉันไดค รงั้ เดยี วเทา นนั้ ไดย ินไหม?
เธอฆา วิญญาณรกั ของฉนั ไดครั้งเดียวเทานัน้ !!...”
เสยี งน้นั แหบพรา ขาดหายไป กลายมาเปนเสยี งอูอี้ในลาํ คอที่ฟงไมไดศ พั ทตามเดมิ ลม
หายใจหอบ เหงอื่ ผุดซมึ เตม็ ใบหนา อนั ขาวซดี เปลอื กตาท่ปี ด อยนู นั้ เตนระริก

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])