เพชรพระอุมา เล่ม6 ดงมรณะ

1219

“ถา ง้นั กแ็ ปลวา มันจะตอ งต่ืนตกใจในส่งิ ทีม่ ีอํานาจอยเู หนือมัน และในกรณนี ีถ้ าไมใ ช
เสอื แลว ก็ไมร วู า มนั ควรจะเปน อะไร”

ไชยยนั ตว า
“มันอาจพากนั ว่งิ ออกกําลงั กันกไ็ ดนีค่ ะ พ่ีใหญ”
พช่ี ายสา ยหนายมิ้ ขรมึ ๆ
“ลักษณะว่ิงของมันเปนการวง่ิ แบบตกใจ และการตกใจของมนั จะตอ งมีเหตุผลอะไรสกั
อยา ง นอยมาใชชีวติ อยใู นปา แลว เชนนี้ จะตอ งหดั อานรหสั ของปาใหอ อก สตั วป า ทเ่ี ราเหน็ วิ่งเตลดิ
หวั ซกุ หัวซุนผา นมาใหเ ห็นแบบนี้ มนั จะตอ งมีอะไรสักอยา งแนน อน สงั เกตสีหนารพนิ ทรใ หด ี แลว
จะรเู อง ทา ทางเขาไมส บายใจนกั ”
“เอ มอี ะไรท่ีพรานใหญของเราขบไมแ ตกขนึ้ อกี หรือ...”
ไชยยนั ตเ ปรยมองตามหลงั รพินทรไ ป ขณะนเ้ี ขากาํ ลังบงการใหพ วกลกู หาบถากถาง
บริเวณอยู แลว เงยขน้ึ สงั เกตไปยงั ราวปา รอบดาน
“วา อันท่จี ริงกไ็ มเห็นมีอะไรผดิ ปกติ ดลู งิ ฝูงโนน ซิ มันกย็ งั หากนิ อยเู ปน ปกตดิ ี ไมแ สดง
ทา วา จะตื่นกลวั อะไร อ่นื ๆ ก็สงบเรียบรอ ยไมเหน็ วแ่ี ววอะไรสักนดิ จะวา เปน รหัสเตอื นภยั
ธรรมชาติ ประเภทพวกไฟปา นา้ํ หรอื พายกุ ็ใชท ี่ ไมม เี คาอะไรสกั อยา ง ปา ใหญร อบตวั เราเยน็ วนั น้ี
มันปลอดโปรงรนื่ รมยดแี ทๆ เทียว”
ดารินหันไปทางแงซายทีป่ รกึ ษาพเิ ศษประจําตัวของหลอ นทนั ที
“ควายปาฝงู นนั้ ต่ืนตกใจอะไร รูไหม แงซาย?”
“พรานใหญย งั ไมรู แงซายกจ็ นปญญาเหมือนกนั นายหญงิ ...”
เสยี งหาวลกึ นนั้ ตอบมาเบาๆ เวนไปครู ก็บอกตอ มาอยางลงั เลวา “บางทีพวกมนั หากนิ กัน
อยูเพลนิ ๆ กิ่งไมใ หญห กั โคน ลงมากลางฝูง มนั ก็ตกใจออกแลนเตลดิ ทงั้ ฝูงไดเ หมือนกนั ”
คําพดู ของแงซายทําใหค ณะนายจา งหมดปญ หาขบคดิ

เหตกุ ารณผานไปอยางปกตริ าบคาบ จนกระทง่ั ทกุ คนเขา นอน และอนั เนอ่ื งมาจากเมอ่ื คืน
ท่ีแลว ตา งไมคอ ยมเี วลาไดหลบั ไดนอนกนั ไดเตม็ ตานกั เพราะเร่อื งเสย หายออกไปจากแคมป มาคนื
นจี้ ึงเขานอนกนั แตห วั ค่ําและหลบั ไปโดยเร็ว มันเปน คนื ทอ่ี ากาศอบอนุ สบายผิดไปกวาทุกคนื ท่ีผาน
มา ฟา โปรง พราวระยบั ไปดว ยดวงดาว ลมพัดจากเหนือมาทางดา นใตเ ปน ระลอกสม่ําเสมอ

รพินทรห ลบั ไปต้ังแตสองทมุ เพราะฉะนน้ั จึงตน่ื ขนึ้ ในราวเทีย่ งคนื เลก็ นอย เดนิ ตรวจไป
รอบๆ บรเิ วณ เม่ือเห็นวา ปกตเิ รียบรอยดี กก็ ลบั มาที่เดิม ตัง้ ใจจะลม ตวั ลงหลับตอ แตแ ลว กเ็ อนหลัง
ไมลงดว ยความรสู ึกบางชนดิ ทีเ่ กดิ จากสัญชาตญาณเคยชนิ ควายทลี่ า มไวรอบบรเิ วณแคม ปสงเสยี ง
รองกันอยูเปน ระยะ สะบัดปลายเชือกรัง้ จมูกฟด ฟาด มอี าการกระสบั กระสายผิดไป เขาใชไ ฟฉาย

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1220

สองกราดไปรอบดาน คร้งั แรกนกึ วาเสือกรายเขามาใกล แตบ ริเวณรอบดานเปน แนวโปรง โลง มี
โคนไมใหญแ ละพมุ ไมโปรง อยปู ระปรายเปนระยะ ลาํ ไฟที่กราดออกไป ไมพ บวแ่ี ววใดของไอล าย
แมแตน อ ย ไมม แี มแตก ลน่ิ แตท วา ควายทัง้ 15 ตวั กย็ ังคงมอี าการตนื่ เตน กระสบั กระสายสงเสียง
รองเบาๆ อยูเชนน้ัน

ขณะนนั้ มันเปน ยามของบญุ คาํ พรานเฒา ผูซง่ึ อาวโุ สกวา ทกุ คนในคณะ และไดร ับการ
ไววางใจจากเขาเหนอื กวา ทกุ คน บัดนน้ี งั่ เงี่ยดู ดดู บุหรใี่ บตองแหง แดงวาบๆ แกกําลังมองนิ่งมาท่ี
เขาเชน กัน พอสบตาก็คอยๆ ลุกขนึ้ ควาปน กบั ไฟฉายเดินยองมาทรดุ ตวั ลงใกลๆ

“บุญคาํ ฟงอยูสักสบิ นาทไี ดแ ลวนาย จะวาเสอื ก็ไมเชิง”
รพินทรเ อนหลังพิงลอ เกวียน หนั หนาออกไปยังริมไหลผ าดา นที่ตดั ลงไปสูทุงกวางเบอื้ ง
ลา ง สงบใจฟง อยคู รู เสียงจกั จน่ั เรไรยังดังประสานสําเนยี งขับกลอ มไพรยามราตรอี ยเู ปน ปกติ
เขาไมพดู คําใดกับบญุ คาํ ลดกายลงนอนตามเดมิ รูสึกวาบุญคําจะนั่งดดู บหุ ร่ีอยขู า งๆ
น่นั เอง ตอ มาอีกครูใหญ พอเคล้ิมจะหลับ มืออุนๆ ของพรานเฒา แหง เขาอึมครมึ ก็เขยาเบาๆ มาทีห่ วั
เขา
และบดั นน้ั เอง โสตประสาทอันฉบั ไวตอ รหสั ปาทกุ ชนดิ ของเขา ก็จบั เสยี งหนง่ึ ได
มันเปน เสยี งดงั ซซู า คลา ยๆ เสยี งของพายทุ พ่ี ดั แวว มาแตไกล ดงั อยอู ึดใจเดียวก็
หยดุ ชะงกั หายไป ตอ มาไมน านกเ็ ริ่มดงั ขน้ึ อกี ...มันดงั ๆ หยุดๆ อยเู ชนน้ีสลับกันไป
พอลมื ตาข้นึ กเ็ ห็นวานอกเหนือจากบุญคาํ ผเู ขยาปลุกเขาอยใู นขณะนแี้ ลว เงาของใครอีก
คนหน่ึงเคล่อื นเขามายนื อยตู รงหนา ผนู นั่ คือแงซาย แสงไฟในกองที่กอ ไวส องจบั หนา คนใชชาวดง
เปนมนั ระยับ ตาท้ังคสู วางโพลงกลอกกลงิ้ อยไู ปมา
ควายทล่ี ามไวเรมิ่ สะบัดฟดฟาดขน้ึ อีก เสยี งกระดงึ ไมท ผ่ี กู ไวก ับคอดังโกรง กรางไปท่ัว
“ผูกองไดยนิ อยางทผี่ มไดย นิ หรือเปลา ?”
เสียงทมุ ลึกดังถามมาแผวเบา
“แกไดยินอะไร แงซาย?”
“เสียงเหมอื นลมพดั ทงุ หญาขางลาง แตด ูทใี่ บไมร อบตัวเรานีม่ นั ไมกระดิกเลย”
“จะวา เสยี งน้าํ บา กไ็ มเชงิ มนั ดงั ๆ หายๆ”
บุญคํากระซบิ มาอีกคน แลว ท้งั สองก็ทงิ้ ตวั ลงนอนพังพาบเอาหแู นบพน้ื ฟงเสยี ง รพนิ ทร
สงั เกตใบไมรอบดา น มนั จรงิ อยางแงซายวา ขณะนีส้ งดั ลมทส่ี ุด ใบไมเล็กๆ สกั ใบก็ไมก ระดกิ เสยี ง
ลึกลบั อนั ฟงคลายพายุซา ๆ นั้นเร่มิ ดังขึ้นอกี ตอ มาก็มีเสียงกอ นหนิ ถลมรว งจากหนา ผาลงไปเบื้อง
ลา งเบาๆ”
ครนั้ แลวก็ชะงกั ไปอกี อยา งเต็มไปดว ยเลศนยั
รพินทรเผน พรวดขน้ึ ยืนในพรบิ ตาน้ัน

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1221

“บญุ คาํ ปลุกทุกคนขน้ึ แงซาย เอาฟน มาใสก องไฟตรงกลางลานน่ใี หสวา งโชติ สมุ เขาไป
มากๆ ใหกองใหญท ีเดยี ว!”

เขาสงั่ เรว็ ปรอ๋ื แลว ตนเองก็แลนเขาไปในกระโจมพักของนายจางชนิดแขง กบั เวลา
ท้ังสามกําลังหลับสนทิ ถูกปลกุ ขึ้นอยา งกะทนั หนั ลุกพรวดพราดขน้ึ มาดวยความตกใจ
แตก ็พรอ มทีจ่ ะเผชญิ กับทุกสง่ิ ทุกอยางไดอ ยางฉบั พลนั อนั เน่ืองมาจากเคยชินเสยี แลว
“สวรรคเ จาขา ...อะไรกนั อกี เลาน่ี กาํ ลังฝนสนกุ อยทู เี ดยี ว!”
ไชยยนั ตร องออกมาเบาๆ
“กลิ่นไมดเี สยี แลว ละครับ รีบออกจากกระโจมเด๋ียวนีเ้ ถอะ เคลื่อนยา ยไปที่เชิงผา
ดานหลงั นกี่ อน”
รพนิ ทรบอกเปนรถไฟดว นมาแคน้ัน กต็ รงเขาชอนปกเชษฐาประคองออกมาจากเตน็ ท
เปนคนแรก ไชยยนั ตก ับดารนิ กถ็ ลันตามตดิ ออกมาเบื้องนอก บดั น้ที กุ คนตนื่ กันหมดแลว
พรานพื้นเมืองสค่ี นกําลังชว ยกนั ขนฟน ท่ีมสี าํ รองอยูทัง้ หมด ใสเขา ไปในกองไฟ และ
ขยายไฟเปน แนวยาวแทนกําแพง กนั้ กลางไวใ นระหวา งปลายไหลเขาท่จี ะตดั ลงไปสทู งุ เบอ้ื งลาง
กับบริเวณแคม ปดา นใน ขณะนั้นแงซายกป็ ราดเขา มากม ลงใหเ ชษฐาเกาะหลัง นําพาวิง่ ล่ิวตรงไปยัง
เชิงผาอันสลับซับซอ นไปดวยแกง โขดหิน ลักษณะเหมือนเวิง้ ถ้ํา ไชยยนั ตก บั ดารินวง่ิ ตามเขาไป
ดวยอยางทันควัน ชนดิ ท่ไี มจ าํ เปน ตอ งมาเสียเวลาซักถามอะไรอยูอีก...เหตกุ ารณอันชลุ มนุ ฉับพลนั
ทีเ่ หน็ อยูในขณะนี้ บอกชดั ไดเปนอยา งดวี า มันเกดิ เหตุฉกุ เฉนิ ข้นึ เสียแลว

ไมก อี่ ึดใจหลังจากนน้ั รพนิ ทรก ็ตอ นพวกลูกหาบเขา มาอยยู ังบริเวณผนงั ผา อนั คณะ
นายจา งชุมนุมหนา ต่ืนกันอยแู ลว เพราะไมสามารถเดาเหตุการณใ ดไดถ ูก แตก ็ตระหนกั ไดว ามนั
จะตอ งคบั ขนั รา ยแรงขดี สุด จนถึงกับตอ งสละแคมปล าถอยกนั เขา หาทกี่ ําบงั อยา งปจจุบนั ทันดว น
ไมผ ิดอะไรกบั เมอ่ื คราวกองทพั ไอแ หวง บกุ สงิ่ ทีท่ กุ คนถอื ติดมอื มาไดในขณะนีม้ ีเพียงปน กบั ไฟ
ฉายประจําตวั เทานัน้

พรานใหญนบั จํานวนคนในคณะท้ังหมด เหน็ ครบถวนดแี ลว กเ็ ดนิ อยางรีบรอนตรงมาท่ี
นายจา งดวยอาการกระหดื กระหอบ เขาเปนคนสดุ ทา ยท่เี ขา มาถงึ แนวกาํ บงั ของโขดหนิ ชดิ หนา ผา
อนั ยึดเปน ทีม่ น่ั น้ี ยังไมท นั จะอา ปาก ดารนิ กถ็ ามมาโดยเรว็ วา

“เกิดกลยี คุ อะไรขึน้ ชางบกุ อีกกระมงั ?”
“ไมใชช า ง มันจะเปน อะไรผมก็เดาไมถ ูกเหมือนกนั แตท าทางไมเ ขา ทีแน อยาเอะอะไป
ครบั ฟงเสียงนน่ั !”
เขากระซบิ มาเรว็ ปร๋ือ
ทัง้ หมดสะกดลมหายใจ พยายามเงี่ยหูแลว จอ งตากนั เองดว ยดวงตาอันเบิกกวา ง ก่ึงสงสยั
กง่ึ ตระหนกสาํ เหนยี กถงึ กลนิ่ ไอภยั ทง้ั ๆ ท่ยี งั ไมสามารถจะบอกไดว า มันเปน เสยี งอะไร บดั นมี้ นั

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1222

แวว ขน้ึ มาอยา งถนัด ดงั อยตู รงตนี เนนิ ขางลางนเ่ี อง เหมอื นอะไรสกั อยา งหน่ึง ทมี่ ีขนาดใหญโ ต
มโหฬารปานตนรงั ซึ่งมีมือมหายกั ษล ากชา ๆ ไปตามทุงหญา และพมุ ไมใ หญนอ ย ทาํ ใหไ มเ ลก็
เหลานน้ั ลูยับไป บางขณะก็เปน เสียงโขดหินล่นั คกึ ๆ เหมอื นถูกนํ้าหนกั มหาศาลเหนย่ี ว และ
บางขณะหนิ กร็ ว งกราวลงไปเบือ้ งลา งทา มกลางความเงยี บสงดั

มนั ใกลเขามาทุกขณะ โดยหยุดๆ ดงั ๆ อยูเชนนน้ั อยางลกึ ลับ
“คลายๆ จะมอี ะไรสักอยา งหน่งึ กําลังไตผ าขา งหนาเรานี่ ขนึ้ มาจากทงุ หญาขา งลาง”
เชษฐากระซบิ ตาสวางวาว คอ ยๆ สง กระสุนขึน้ ลํากลอ งไรเฟล .458 ท่ถี อื อยูในมอื ขยบั
ตวั คลานเขาไปหาตาํ แหนง ท่ีน่งั ยันกายในทา อนั ถนดั ที่สดุ พาดปากกระบอกลงกบั แงห ินทก่ี ําบังอยู
เตรยี มพรอ มทจี่ ะรับมอื ท้ังๆ ท่ีขายงั พกิ ารอยู ดารนิ กับไชยยนั ตก ็ถลันเขา ไปทรุดคกุ เขา ยดึ โขดหิน
ขนาบขา งจองไรเฟลพรอม ขณะนแี้ งซายพรานพืน้ เมอื งส่ีคน และลกู หาบท้ังหมดตา งยดึ ทก่ี ําบัง
ปน ทุกกระบอกพงุ ไปยงั ตําแหนง ที่มาของเสยี ง หัวใจเตนระทกึ ไมเ ปนสํ่า รอคอย
เหตุการณอันไมสามารถจะทายถกู น้นั อยู ดว ยความกระสับกระสา ย
รพินทรผละไปตรวจตราบงการคนเหลานน้ั เพอื่ ใหป นทุกกระบอกใชงานอยา งไดผล
ท่สี ดุ ในนาทวี กิ ฤตทจี่ ะเกิดขน้ึ แลวกลบั เขา มารวมกลมุ กบั คณะนายจา ง
“รตู ัวกันตัง้ แตเ มอื่ ไหรน ่?ี ”
ไชยยนั ตถ ามแผวเบา
“สกั สองสามนาที กอนทผี่ มจะเขา ไปปลุกพวกคณุ นเ่ี องครบั ทแี รกมนั เปน เสยี งซซู า
คลา ยๆ พายุ แตฟ ง ไปมนั ไมใ ช ควายของเรากระสับกระสา ยด้ินสะบดั ผิดปกติ แสดงวามันโชยกลนิ่
อะไรสักอยา ง”
“พอจะเดาถูกไหมวา มนั ควรจะเปนอะไร?”
ดารนิ จอ งหนาเขาเต็มไปดว ยความประหมาตนื่ เตน แทบจะระงบั ไวไมไ ด รพนิ ทรเ มม
ปากแนน สน่ั ศรี ษะชา ๆ จอ งสาวตาฝา ออกไปยังความมดื สลัวเบือ้ งหนา ซึง่ มีแนวกองไฟกัน้ เปน ฉาก
ไวต รงกลาง
“ผมไมก ลาเดา แตสงั หรณว า ถา พวกเรายังอยกู นั ในบรเิ วณแคมป โดยไมย ดึ ทีก่ าํ บงั
เตรียมต้ังรับไวกอ น ถามนั จะไมเ ขาทแี น ถอยหา งออกมา ปลอ ยใหควายเปน กาํ แพงก้ันไวชน้ั แรก
ดกี วา เสียงทเี่ ราไดย นิ อยูนแ่ี ปลกไปกวา การมาของสัตวรา ยทกุ ชนิดทีผ่ มเคยพบมาแลว และมันจะ
เปน อะไรก็ยังไมร ู มนั พกิ ลอย”ู
“จะเปนอะไรกต็ าม โผลใ หเห็นเม่อื ไหรก ซ็ ัดเมือ่ น้นั ทกุ คนระวังตวั ไวใ หด กี ็แลวกัน”
เชษฐาบอกอยา งเดด็ เด่ียว กระชบั ไรเฟล แนน
ความเงียบปกคลมุ ไปตลอดทัง้ บริเวณแคม ป คงไดย นิ แตเสียงควายเทยี มเกวียนท่ลี ามไว
รายรอบเปน ลักษณะครึง่ วงกลม สะบดั เชือกสนตะพาย เตน อยไู ปมา พรอมกับสง เสียงรอ งไมข าด
ระยะ ไชยยนั ตขยับจะฉายไฟกราดดู แตเชษฐาตะครบุ ขอ มอื ไวกระซบิ หา ม

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1223

“อยา เพงิ่ ! เอาใหแนใ จที่สุดเสยี กอน สองแลว ไมเ หน็ กไ็ มม ปี ระโยชน รอใหรพนิ ทรส อ ง
แลว คอ ยยงิ ดีกวา”

สหายของเขาเห็นจรงิ ดว ย วางไฟฉายลง ประทับปน ข้นึ แนบไหลเ ตรียมพรอ ม
พรานใหญย ืนพิงครอ มอยูกบั กอนหนิ ระดบั เต้ยี ขนาดอกของเขากอนหนึ่ง ลา้ํ ออกไปเบื้อง
หนา ของตําแหนง ทีค่ ณะนายจางยดึ เปนทม่ี ั่นอยูเล็กนอ ย ดูเหมอื นเขาแทบจะไมห ายใจ ตะแคงหูคอย
จบั รหัสอยอู ยา งเครง เครยี ด ทกุ คนสงบนิ่ง มแี ตหวั ใจเทา นนั้ ท่ีเตนเราไปในลักษณะตา งๆ
ตน ยางขนาดสองคนโอบตนหนงึ่ ซึ่งยืนอยูตาํ่ กวาระดบั ชายผาลงไปประมาณ 20 เมตร
และชลู าํ ตนอนั สงู ชะลูดตงั้ ชันพนระดบั ไหลเขาท่ีตง้ั แคม ปอ ยูในขณะนขี้ ึน้ มา บงั เกิดปรากฏการณ
ประหลาดข้นึ พอจะสังเกตเห็นได แมว า จะอยใู นความมืดสลวั เพราะไมม ไี มใ หญอ นื่ ๆ บัง โดย
อาศยั แสงสะทอ นจากกองไฟใหญ ท่ีกอ ไวก ลางลาน และทอ งฟา อันพราวไปดว ยดวงดาว มันไหว
สะทา น โยกคลอนไปมาเลก็ นอ ยพรอมกบั ล่ันเอีย๊ ดราวกับมีมอื มหายกั ษมาเหน่ียวโคนตน กอ นหนิ
ถลมรว งกรลู งไปยังพ้ืนเบื้องลา งอีกจาํ นวนหน่งึ คร้นั แลว การเคลือ่ นไหวนน้ั กห็ ยดุ เหมือนจะออม
เสียงไมต องการใหแ ววขนึ้ มายงั ฝายมนษุ ยทอ่ี ยูใ นแคมป อกี พักใหญต อ มาตนยางกโ็ ยกสะทา นขนึ้
เบาๆ อกี
รพินทรค อยๆ สดู ลมหายใจเขา เต็มปอด หยิบไฟฉายขนึ้ จบั ควบกบั กระโจมมือไรเฟล
นว้ิ ของมือขางหนงึ่ เตรยี มพรอ มที่จะกดสวติ ซไ ฟใหพงุ ออกไป สว นอีกขา งหน่งึ แตะรออยทู ่ไี กปน
ดารินเปนคนสุดทายในคณะทปี่ ลดหามไก .470 ดับเบลิ้ ไรเฟล ของหลอนออกพานทา ยตวดั ขึ้นแนบ
ไหล
แตล ะวนิ าทที ีก่ ระดิกผา นไปในยามนี้ มนั นานแสนนานในความรสู กึ ของทุกคน ประสาท
เขมง็ เกลียวเครียดแทบจะขาดสะบน้ั ไป
ลมโชยจากปลายหนา ผาวบู หนึ่ง กล่นิ ชนิดนีล้ อยมาสมั ผัสฆานประสาทของทกุ คน เปน
กลิ่นเหม็นเขยี วหืนๆ อยางไรบอกไมถกู แมแ ตพ รานใหญขนาดรพินทร บญุ คาํ หรอื จอมกะเหรย่ี ง
แงซาย ก็ไมอ าจบอกกบั ตนเองไดวา มนั เปน กล่ินของอะไร
บัดดลน้ัน ทุกคนสะดุงขึ้นสดุ ตวั ดว ยความตกใจ มีเสยี งดงั ครืนสน่นั เหมอื นซงุ ขนาดใหญ
ฟาดลงมาบนพุม ไมตรงหนา หา งออกไปเพียง 40 เมตร อนั เปน ตาํ แหนงที่ผกู ควายไว พริบตาเดยี ว
กนั เจา ควายเคราะหร ายตวั หนง่ึ กห็ ายวูบเขา ไปอยใู นเงาทะมนึ มหมึ าปานราหู เกอื บมดิ หมดทัง้ ตวั
พงไมบรเิ วณน้นั แหลกยับ
เสีย้ วของวนิ าทีคับขนั ขีดสดุ น้ี ยงั ไมม ีใครสามารถจะมองเหน็ ไดถ นัดวา มนั คอื อะไร
กระสุนไรเฟล .458 ของเชษฐากแ็ ผดกมั ปนาทขึ้นปานฟาเกร้ียวเปน ปฐมฤกษ เขายิงในพรบิ ตากอ น
ใครจะทันฉายไฟ
ชุดทส่ี องทร่ี ะเบดิ ข้ึนพรอ มกนั ก็คือรพินทรและไชยยันต ตามติดมาดว ยอกี นับสบิ ๆ
กระบอกของพวกพรานพ้ืนเมืองและลกู หาบท้ังหลาย ประสานกนั กกึ อ งสะทา นไปท้งั ลกู เขา มคี น

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1224

เดียวเทานน้ั ทต่ี ะลึงในเหตกุ ารณ ตัวแขง็ จนเหนยี่ วไกปน ไมออก นอกจากจองคางอยูเฉยๆ...ผูน นั้ คอื
นักมานษุ ยวทิ ยาสาว...

เจาสัตวประหลาดลึกลับท่อี านุภาพปานไดโนเสาร ซ่งึ ในขณะน้เี หน็ แตเ พยี งความใหญ
โตมโหฬารเปน เงาดาํ มืดน้นั มว นตลบอยา งรวดเร็วเหมือนไตฝ นุ พงไมร อบดานแหลกยบั เปน แปลง
ดังครืนโครมสะเทือนแผนดนิ แลว มนั กว็ บู หายลงไปจากเนินผาพรอ มกับควายตวั นั้น มีเสียงกอ น
หินจากระดับพน้ื อันเทลาดของหนา ผาถลม รว งกรูเกรยี ว และกิง่ ไมห กั โผงผางสนนั่ หวนั่ ไหว

“เร็ว! นายมันเอาควายไปแลว !!”
ใครคนหนง่ึ รอ งออกมาสดุ เสยี ง
รพนิ ทรกระโจนผงึ ออกจากท่หี ลบกําบังอยู วง่ิ เต็มฝเ ทา ตรงดิง่ ไปยังชายผา ไชยยันตแ ละ
ใครตอ ใครอีกหลายคนกเ็ ผน ตามเขาไปตดิ ๆ ยกเวน ดารนิ กบั แงซายเพยี งสองคน ซึ่งคงอยกู ับทข่ี นาบ
ขา งเชษฐาไว
พรานใหญแ ลนมาถงึ ชายผาอยางหวั ซกุ หวั ซุน แทบจะหลดุ รว งลงไปตามทางอันเทลาด
นั้น ดแี ตป ะทะตนไมต น หนงึ่ ไวไ ด กราดไฟสงตามลงไป ครั้นแลว พวกทีก่ วดตดิ ตามหลังเขามาก็
มาถงึ ในเวลาไลเ ล่ีย ไฟฉายหลายกระบอกชว ยกันกราดจาลงไป
“งู! งูยกั ษ! !”
บุญคาํ รองเสียงหลง
ทา มกลางลําไฟฉาย ทท่ี งุ หญา ชายตีนผา สายตาของทุกคนไมไ ดฝ าดไปเลย เจาสิง่ ท่ีมี
ลักษณะสัณฐานเหมือนทอ นซงุ ขนาดใหญป ระมาณ 5-6 คนโอบ กําลงั เล้อื ยปราดๆ ฝา ไปในทงุ หญา
เสียงการเคลื่อนไหวของมันท่ีแหวกผา นปา หญา สูงหลายวานัน้ ดังซูสนั่นเหมอื นพายุ กลางลําตวั และ
สวนศรี ษะของมันหายไปแลว ขณะน้ีเหน็ แตทอ นหางที่กําลังลาดปดอยไู ปมา มนั กาํ ลังเลอ้ื ยเคลือ่ น
ไปดว ยความเรว็ ปานรถไฟดว น
ไชยยนั ตส ติดพี อๆ กับเขา .600 ไนโตรฯ ในมอื แผดกึกกองข้นึ พรอมกับเสียงรอ งโวยวาย
ของพวกลูกหาบ รพินทรกก็ ระหนํา่ ไรเฟล ของเขาลงไปอยางเร็วท่ีสดุ ชนดิ ท่แี ขง กับการเคล่อื นไป
อยา งรวดเรว็ นนั้ เขากับไชยยนั ต ยงิ ลงไปยังสวนที่พอจะมองเหน็ อยูนนั้ และทกุ คนก็ชวยกนั ระดม
สาดกระสุนลงไปอีกขนานใหญ
ปลายสดุ ของทอ นหางอันมขี นาดเทาตนตาล แกวงสะบัดพรวดพราดอยางเจบ็ ปวด ชวั่
พริบตาเดียวมนั กห็ ายไปจากการจับตามของลําไฟฉาย เชษฐาเขยกตามเขามาถงึ บรเิ วณน้ันดว ย โดย
แงซายและดารนิ ชวยกนั ประคอง ก็มีโอกาสไดเหน็ เพยี งปลายของยอดหญาสูงในทุงอนั กวา งใหญ
เบ้ืองลาง ลูระเนนเปนแนวไปราวกับมรี ถแทรกเตอรไถอยูเ บือ้ งลาง ทศิ ทางไปของมันมงุ ไปสูด งทึบ
ดา นขวามือ อนั เปน ปา ใหญเชงิ เขาอกี ลกู หนึ่งดวยอตั ราความเรว็ ไมต ่าํ กวา 20 ไมลตอ ชัว่ โมง และใน
ทส่ี ุดแนวไหวของยอดหญา เหลานั้น ก็ลับหายพน ระยะเกนิ กวาทไี่ ฟฉายจะสอ งตามสงั เกตไปได

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1225

ควายหลายตัวยงั ดน้ิ สะบัดเชอื กรองกอ งอยเู ชน น้ัน และอีกหลายตวั ดงึ จนเชือกขาด วงิ่
เตลดิ หายไปในความมดื

บดั นี้ ไมม ใี ครพูดคาํ ใดออกมาได แตล ะคนหนา ซดี เผอื ดปราศจากสเี ลือด ไดแ ตยนื นง่ิ
เหมอื นถกู สาปใหเปนหิน มองตากนั เองอยเู ชน นน้ั ดว ยความรูสกึ ท่ีบรรยายออกมาไมไ ด

“น่เี ราฝนไปหรือเปลา...”
ในทีส่ ดุ เชษฐากก็ ระซิบออกมาแหบๆ รพนิ ทรยังพดู ไมออกในขณะน้ัน...ไดแ ตก ลอก
หนา ไชยยันตค รางอะไรอยใู นลาํ คอ ฟง ไมไ ดศัพท ยกมอื ขนึ้ แตะหนาผาก กลางทรวงอก ไหลข วา
และไหลซาย เหมอื นจะสวดวงิ วอนตอ พระผเู ปนเจา แลว ทรุดฮวบลงไปน่ังกอดปนอยูท ห่ี นิ กอ น
หนึ่ง ทาํ ทา หมดเรยี่ วแรง รอ งออกมาเบาๆ
“หยิกเนอ้ื ยังเจบ็ อยนู ่ี เหน็ จะไมใ ชฝน ไปแน เจาประคณุ เอย ...”
ดารนิ กไ็ มส ามารถจะกลา วคาํ ใดออกมาไดใ นขณะนน้ั หลอ นตกใจจนแทบชอ็ ก
“มันอะไรกนั แน รพนิ ทร?”
หัวหนา คณะกระซบิ มาอกี แทบจะไมมีเสยี งผานลําคอ
จอมพรานยกมอื ขึน้ ลูบใบหนา กลํา้ กลนื อะไรบางส่ิงบางอยางลงลําคออันแหงผาก
“งูครบั แต. ..มนั ใหญเ หลอื ขนาด...ใหญกวา ทีส่ ถิตขิ องโลก ท่ีเคยบนั ทกึ ไวเปนหลักฐาน”
ทกุ คนงนั นิ่งกนั ไปอกี ครง้ั
“เห็นถนัดไหม เมือ่ ตะกี?้ ”
“ถนดั ครบั แตแ วบเดยี วเทานน้ั มันไปเรว็ เหลอื เกนิ ”
“ใหญสักขนาดไหนได?”
พรานใหญอ ง้ึ เขารูสกึ ลําบากใจเหลอื เกนิ ทจ่ี ะตอบเชษฐา ไชยยนั ตกบ็ อกแทนมาวา
“ตวั มันจะขนาดไหนกไ็ มรู แตเอาแคส ว นกลางหางของมันที่เห็นก็แลว กนั เทา ลําตน ตาล
เหน็ จะได”
ดารนิ อุทานอะไรออกมาคําหน่งึ ยกมอื ข้ึนปด ปาก กายสั่นเทา เชษฐากล้ํากลนื นํา้ ลายลง
คอ
“ควายของเราละ?”
“โธเ อย ถามถึงควาย...”
ไชยยนั ตห วั เราะแคนๆ หอ ไหลลง
“...อยาวาแตต วั เดยี วท่ีมนั คาบไปแลวนน่ั เลย ตอใหส ิบหา ตวั รวมทั้งพวกเราทงั้ หมดน่ี
แหละ จะตอ งเขา ไปอยใู นทอ งมนั ไดอ ยา งสบายในเวลาเดยี วกัน ถา นอนใหมนั เขมือบ ลกั ษณะทีม่ ัน

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1226

คาบควายตวั นน้ั ไป เหมือนงกู ินหนคู าบลกู ตัวแดงๆ งน้ั แหละ ขอบคุณสวรรคเ สยี เถอะ...ทพี่ วกเรา
รูต วั กันเสยี กอ น ถาไมง ั้นกค็ งเสรจ็ หมดทุกคนคนื น”้ี

“พวกเรายงิ กนั หลายนดั ถกู ไปบา งหรือเปลา ?”
“คงถกู ไปเหมอื นกนั แหละครับ แตถ า ไมถ ูกสวนหวั หรอื กระดกู ใหญก ลางลาํ ตวั กไ็ มม ี
ประโยชนอ ะไร ตอนท่ผี มกับคุณไชยยันตต ามมาถึงทน่ี ่ี เรากม็ โี อกาสเหน็ และยงิ ไปที่สว นหางของ
มันเทาน้ัน”
รพนิ ทรตอบ แลว เดนิ ตรงไปทบี่ รเิ วณลา มควายอันมพี งไมแหลกเปน แปลง และเปน
ตาํ แหนง ท่ีมนั พงุ คาบควายในครัง้ แรก ทกุ คนพรตู ามมา ชว ยกนั เอาไฟฉายสองสํารวจแลว กพ็ บรอย
เลอื ดใสๆ ไมม ากนกั ติดอยตู ามพื้นและใบไม เชอื กที่ลามควายเคราะหร า ยตวั นน้ั ขาดตดิ อยกู บั โคน
ไมด วยกําลงั กระชากมหาศาล
“ชดุ แรกทพี่ วกเรายิงก็ถูกเหมอื นกนั ครับ แตค งจะทะลุเนื้อเลยผานไปไมถ ูกกระดกู
เลือดออกไมมากนกั สงั เกตไดว ามันไปไดค ลอ งเต็มสภาพของมัน ไมม กี ารชะงกั หรือเชือ่ งชาลงเลย
พอคาบควายไดกผ็ ละออกหนีเลย”
พรานใหญบอกตอมาดวยความรสู ึกอันหนกั ใจย่ิง แลวฉายไฟลงไปยงั ทุง หญาเบอื้ งลา ง
อกี คร้ัง รอยไปของมนั ยังปรากฏเดนชัด ปา หญา ถูกแหวกเปน ทาง แมจะยืนอยบู นท่สี ูงก็ยังมอง
เหน็ ชดั ราวกบั ลอ ของรถบดถนนสกั 10 ตันแลน ผา นไป เชษฐาแมจ ะมองไมเ หน็ ตวั มันไดถ นัดนกั
ในพริบตาแรกทมี่ ันพุงคาบควาย แตพอมองเห็นรอยทเ่ี ลอื้ ยไปในทุงหญา ขาทงั้ สองขา งของเขาก็
ออนไปในทนั ที เยน็ ตง้ั แตเสน ผมไปจรดปลายเทา
“แบบนี้มนั ก็เขมือบชา งไดอยา งสบาย ลาํ ตวั ขนาดเบาะๆ กข็ นาดตนรงั หา คนโอบ ยาวไม
ต่าํ กวารอยเมตร แลวนเ่ี ราจะทาํ ยังไงกนั ”
หัวหนาคณะครางออกมา
“เห็นจะตองคอ ยๆ คดิ เสยี แลว ละครับ สําหรบั ไองยู กั ษต วั นี้ แตคนื นผ้ี มเชือ่ วา มนั คงจะไม
ยอ นกลับมาเลน งานเราอีก เพราะไดควายไปตัวหน่งึ แลว อีกอยางก็เจบ็ ไปบางเหมือนกัน”
แลวเขากส็ ั่งพรานพ้ืนเมืองและลกู หาบ ชว ยกนั ไปตามควายทแี่ ตกตืน่ สะบดั เชือกขาด
กลับเขา มา ชวนนายจา งเขาไปในกระโจมพกั

เชษฐากับไชยยนั ตต รงเขา ไปหาบร่ันดดี ืม่ ดบั ความรสู กึ เขา ไปคนละหลายอึกใหญ สวน
ดารนิ หนา ยังคงขาดซีดอยูเ ชน นั้น มองดปู น ทุกกระบอกที่มอี ยู เอย เสยี งส่นั ขึ้นเปนประโยคแรก

“จะทํายงั ไงกนั ตอไปน่ี ลงมันใหญโ ตมโหราฬถึงขนาดนี้ ก็เห็นจะไมม ที างเอามนั อยูแ น
ลําพงั ปนทเี่ รามีมา ถา มนั หวนกลับมาเลน งานเราอีกคร้ังเปน เสรจ็ แนๆ”

ทุกคนจอ งมาท่ีเขาเปน ตาเดยี วอยางขอความเห็น

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1227

ภายหลังจากใชความคิดหนกั อยูครู รพินทรต อบแผวตาํ่ อยางระมดั ระวังวา
“ถงึ แมมันจะใหญโ ตสกั ขนาดไหน ขน้ึ ช่อื วางเู ปน สตั วไมมีมันสมองหรอกครับ ถา มันยงั
คดิ ทีจ่ ะราวีเราอีก เราก็ตอ งสูกับมันดวยสมองและชัน้ เชงิ สาํ หรบั เร่อื งปน ผมแนใ จวา ต้ังแตขนาด
.485 ขึ้นไป ถา เรามอี ากาสยงิ ใหเ ขาหวั หรอื ตดั กระดูกใหญก ลางลาํ ตวั มันกต็ อ งเสรจ็ เหมอื นกนั แต
ออกจะเสย่ี งไมใ ชน อย อยา งไรก็ตาม เรามโี อกาสท่จี ะเตรียมตัวไดทนั เสมอ ความใหญโ ตของมนั ทาํ
ใหม ันมาเงียบไมได เลือ้ ยมาทเี สยี งดังราวพายุ พอจะเตอื นใหเราเตรยี มตัวสแู ละหลีกหลบทัน ขนาด
ทม่ี นั พยายามเลอ้ื ยมาใหเ งยี บท่สี ุด เรากย็ ังรตู วั กันไดอยางเม่ือก้ีน”ี้
“ทําไมมันถงึ ใหญถึงขนาดนน้ั แทบไมเ ชือ่ สายตาเลย”
ไชยยนั ตพ ึมพาํ นง่ั กอดเขาจกุ อยูบนเตียงสหี นาปน ยาก
“ผมกน็ ึกไมออกเหมอื นกนั ครบั วามนั จะเปนไปไดอ ยา งไรในชวี ติ พรานของผม ไมเ คย
พบเหน็ มากอน นอกจากการเลากันแบบนยิ าย แตน ม่ี นั กไ็ ดป รากฏชดั กับตาของพวกเราทกุ คนขึน้
แลว บางท.ี ..อาจเปน ไปไดท วี่ า...งูเปนสัตวท ี่ลอกคราบไดและอายุยืนทส่ี ุด ถามนั อยไู ปนานๆ มันก็
นาจะโตข้ึนไดเ รื่อยๆ โดยไมม ีขดี จํากัด”
“ถา งนั้ ไอตวั นก้ี ็เห็นจะเปนงโู บราณยคุ ดกึ ดําบรรพ อายุเปน พนั ๆ ปข ้นึ ไปทเี ดยี ว!”
ดารินรองครางออกมา
ตางนิ่งงันกนั ไปอกี เชษฐาคอ ยๆ เหลียวไปทางแงซายผยู ืนสงบนง่ิ เบกิ ตาโพลงอยหู นา
ประตูเตน็ ท แลวหันกลบั มายงั คณะ แผวเสียงลง
“มันทําใหผ มนึกไปถึงคําพดู ของแงซายเสียแลวละ ตนพริกขห้ี นูทใ่ี หญขนาดหลายคน
โอบ ตะขาบตวั เทา ฝากระดานเรอื น และอะไรตอ อะไรทพ่ี ิลึกกกึ กอื ใน ‘นรกดาํ ’ ท่เี รากาํ ลงั จะบาย
หนาขึ้นไป ซง่ึ ไดฟง คร้งั แรก พวกเราเห็นเปน เรื่องขบขัน มันจะมจี ริงหรือไมก ต็ าม แตเ ดยี๋ วนเ้ี พยี ง
ผานเขามาใกลช ายแดนของมนั เทาน้ัน เรากเ็ จอะเอางยู กั ษข นาดตนรังเขา ใหเสยี แลว เสยี งซูๆ คลาย
พายทุ ี่ปลกุ พวกเราขึ้นมา ก็คอื เสยี งเล้ือยผา นทงุ หญาของมนั น่ันเอง ตนยางรมิ ผาท่ีเราเหน็ สะทานส่นั
และกอนหนิ ทรี่ วงพรูลงไป ก็จะตองเกดิ ขน้ึ ขณะทล่ี ําตวั มโหฬารของมนั เลื้อยพนั ขน้ึ มา กะดูขนาด
ของมันแลว ผมเช่อื วาปลายหางของมนั จะตองอยตู นี ผา ในขณะท่สี ว นหวั เลือ้ ยขน้ึ มาคาบควายบนนี้
พอถกู ระดมยงิ กต็ วดั ตวั กลับลงไปขา งลางทนั ที โดยมีควายคาบอยูใ นปากเหมอื นงูเหลอื มคาบ
นกกระจอก”
“ก็ตอ งเปนอยา งท่แี กวานนั่ แหละ...”
ไชยยนั ตกลา วมาโดยเร็ว ด่มื บร่ันดีอกี เหมอื นจะใหช ว ยเขา ไปปลกุ ปลอบขวญั ในขณะน้ี
“...มินาละ ควายปาทั้งฝูงวงิ่ กนั กระเจิงใหเราเหน็ เม่ือเยน็ นี้ คงเปน เพราะไดก ลิน่ ไอยกั ษ
ไมมตี นี ตวั น้เี อง ตอนนน้ั มันคงจะซุมอยูในดงริมตีนเขาใกลๆ นี่”
จอมพรานมองไปยังหวั หนา คณะอยางขอการตัดสนิ ใจ ถามเสียงแหง ๆ วา

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1228

“คณุ ชายจะเอาอยา งไรครบั เกยี่ วกบั ไองยู กั ษตัวน?้ี ”
คณะนายจางหนั ไปหารือกนั เองอยางเครงเครียด ครหู น่งึ เชษฐากห็ นั มาทางเขา
“เสียควายไปตัวหนึง่ นบั วา โชคดีท่สี ุดแลวสําหรบั พวกเราทกุ คน ตามความเหน็ ของคุณ
คดิ วา มนั จะโจมตเี ราอกี ไหม?”
รพนิ ทรฝน ยิ้ม
“ผมไมก ลา ที่จะรับรองเกย่ี วกบั เรื่องน้คี รบั คุณชาย มันอาจจะผา นเขา ดงลกึ ไปเลย โดยไม
หวนมายุงกบั เราอีก หรืออาจคอยปวนเปย นดักเลนงานเราในเวลาใดเวลาหนง่ึ กเ็ ปน ไดท ัง้ สองอยา ง
โดยเฉพาะอยา งยง่ิ เวลามนั หวิ และหาอาหารอ่ืนไมพ อ ขนาดของมันใหญโตเสยี จนกระทั่งมองเหน็
พวกเราทงั้ คณะเปนสตั วเ ล็กๆ ทคี่ วรจะเปน อาหารของมนั โดยงา ย แตถ ึงอยา งไรกโ็ ปรดอยาไดว ติ ก
กังวลอะไรนักเลยครบั ในเรอื่ งนี้ มันเปน ภยั ทีเ่ ราจะตอ งคอยระวงั ตัวแจกนั อยูทกุ ฝกา วกจ็ รงิ ทวา กไ็ ม
รา ยแรงนากลวั เทา กับไอแ หวง ทีเ่ ราปราบกนั มาแลว อยา งมากมนั ก็มเี พียงแคค วามใหญโตเทานน้ั
เลหเ หลี่ยมไหวพรบิ เทยี บไอแ หวงไมไ ด ผมไมรสู กึ หนกั ใจอะไรนกั ”
“มที างที่เราจะตามลา มนั ไดไ หม?”
ไชยยนั ตห ยง่ั หางเสยี ง
“ถาตามก็ตามงา ยกวาไอแหวงสักสบิ เทาครบั เพราะมันไปไหน รอยกป็ รากฏออกชดั แจง
อยา งน้ัน แตถ าประจนั หนา กนั กค็ งฆา มนั ไดย ากกวา ไอแหวง เพราะอยา งทผ่ี มเรยี นแลว เม่อื ตะกี้
นอกจากความใหญเ หลอื ขนาดของมนั แลว งูยังเปน สัตวเลือดเยน็ ตายยาก ถา เราระเบดิ หวั หรอื
กระดกู กลางลาํ ตัวของมันไมไ ดก ็เหน็ จะลําบากหนอ ย ลาํ พังเพยี งแคก ระสุนผานลาํ ตัวไปแทบไมม ี
ความหมายเลย เซลลใ นกลามเนอ้ื ของมนั ก็มีลกั ษณะพเิ ศษผดิ ไปกวา เซลลเนื้อสตั วอน่ื ๆ มาก แผล
สามารถทีจ่ ะประสานสนิทกนั เขา มาไดเ อง ในกรณีท่ีถกู ลูกปน เจาะทะลผุ า นเพยี งแคระยะสองสาม
วันเทา น้นั ประสาทความเจบ็ ปวดของมนั กไ็ มเ หมอื นพวกสัตวเลือดอุน ย่ิงประกอบกับน้าํ หนกั ตวั
มันท่ีเปนสิบๆ ตนั ขึ้นไปแบบน้ี ปนของเราก็ดเู หมอื นจะกลายเปน อาวุธกระจอยรอยไปอยา งท่ี
คุณหญงิ วา”
“ผมก็คิดอยางคณุ เหมือนกัน”
เชษฐาพดู อยางใครค รวญ
“...วธิ ที ี่ดีท่สี ุด เราอยา เพงิ่ คดิ ท่จี ะตดิ ตามมนั เลย คอยแตร ะวงั ปอ งกนั ในเวลาทีม่ ันบกุ เขา
เลน งานเอาอีกเทา นนั้ พรุงนไ้ี ปใหถ ึงหลม ชางกอ น คอ ยไปวางแผนกนั ท่นี ่นั ”
“ดีเหมอื นกันครบั เราใกลห ลมชา งมาถึงแคน ีแ้ ลว”
“ทกุ คนลมื อะไรไปเสียอยา งหนง่ึ แลว ...”
ดารนิ สอดมาโดยเรว็ แววตาฉายแสงประหวน่ั พร่ันใจเหลือทีจ่ ะกลา ว

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1229

“...คดิ กนั บางหรอื เปลา วา ลงมีงูใหญม าอาละวาดปว นเปย นอยูในละแวกนี้ พวกหมบู า น
หลมชา งปา นนจี้ ะอยกู นั ไดอ ยา งไร อะไรจะเกิดข้นึ กับหมบู า นนนั้ บาง มถิ ูกไอง ูยักษตวั นกี้ นิ เรยี บวุธ
ไปทงั้ หมดทัง้ หมูบา น หรอื ไมก็อพยพหนกี นั ไปหมดแลวรึ”

ทุกคนเพง่ิ จะสะดงุ คิดข้นึ มาได ตามคาํ พูดของหญิงสาว ไชยยนั ตตาเหลือก เอย มาอยา ง
ลุกลนวา

“เออ จรงิ ซิ หมบู า นหลมชา งจะตอ งเปน อาหารจานใหญข องมันทีเดียว รศั มีมนั ใกลกนั แค
น้เี องกบั ทีม่ ันเขา โจมตีเราคืนนี้ หรอื วายังไง รพินทร?”

พรานใหญก ัดริมฝป าก พูดเหมือนกระซบิ
“ก็...นาคิดอยทู เี ดียวครบั ”
“พรุง นี้ไปถึงหลม ชา งกร็ เู อง...”
เชษฐาสรุปดว ยเสยี งหาวๆ ตาสเี หล็กของเขาเปนประกายเปย มไปดว ยแววอาจหาญ แบบ
นักผจญภยั เลือดขน โดยไมท อ ถอย
“...จรงิ อยา งรพนิ ทรว า มนั ไมใชเรื่องย่งิ ใหญอะไรนัก เราผา นกนั มามากแลว จาํ เปน จรงิ ๆ
เลย่ี งไมไดก ็ฟาดกับมันไปตามเพลง ไมว า มนั จะเปนอะไรทั้งสนิ้ ลูกปน ปราบไมอยูก็เอาทเี อน็ ทใี ส
เขา ไส”
ทุกคนนอนหลบั ๆ ต่ืนๆ สะดงุ ผวาไปจนกระท่ังรงุ เชา ตลอดครึ่งคนื หลังน้นั เหตกุ ารณ
ราบคาบปกติ ไมมีอะไรแผว พานเขา มาอกี

พอสวาง...ระหวางเตรยี มเกบ็ ขาวของออกเดนิ ทาง พรานใหญ ไชยยนั ต ดาริน และพราน
ของเขาสค่ี นก็ลงจากหนาผา มาสาํ รวจรอยของงูยักษอ กี ครั้งยงั ตนี เนนิ และบรเิ วณทุงหญา ที่มนั เล้อื ย
ไป รองรอยเหลานน้ั ยงั ปรากฏอยเู ดน ชดั โดยเฉพาะปา ใหญทมี่ ันเลอื้ ยผา นไป ตน หญา ยังเอนราบ
เปนทางราวกบั มแี ทรกเตอรม าลากซุงขนาดใหญผ านไป กระเซน็ เลือดสว นนอยตดิ อยตู ามใบหญา
เปนเลือดใสบางๆ ซงึ่ คงจะออกมาจากบาดแผลทถ่ี กู ยิงตรงสวนหางของมนั ไมม ีวแี่ วววาบาดแผลท่ี
ไดรบั จะไปกอ ความสะดุงสะเทอื นอะไรใหม ันมากนกั ไชยยันตวดั เสน ผานศูนยกลางของรอยหญา
ทีร่ าบเปน ทางไป ไดค วามกวางเกอื บสเี่ มตร ดารนิ มามโี อกาสไดเ หน็ ชดั กบั ตาในเชาวันนี้ ถึงกบั เขา
ออ น

“ลาํ ตัวขนาดเรอื เอ๊ียมจุน นํา้ หนกั ทัง้ หมดอยา งเบาๆ กต็ อ งไมน อ ยกวา 20 ตัน น่ีมนั พวก
อสรู ยคุ โลกลานป! ”

นกั มานษุ ยวิทยาสาวครางออกมาอยา งหมดเรยี่ วแรง รพินทรเ งยี บกริบ ไมเ อย คาํ ใด
ออกมาทั้งสนิ้ ยืนหรี่ตามองดรู อยเหลานน้ั ซึ่งขณะนที้ กุ คนเขามายนื อยูตรงกลางไดอ ยางสบายราว
กับถนน

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1230

“ผมสงสัยวาขณะท่ลี าํ ตวั ของมันทอดราบอยูก ับพน้ื จากทอ งข้ึนไปจรดสนั หลงั คงจะสูง
เลยหัวพวกเรา...”

ไชยยนั ตก ระซิบมาขา งหขู องเขา สีหนาแสดงอาการหนกั ใจเหลอื ทจ่ี ะกลา ว งดั ลกู ปน
.600 ขนึ้ มาพลกิ พิจารณาดูในมือแลวถอนใจเฮือก

“...กระสนุ ขนาดใหญท ส่ี ดุ ของโลกวงการไรเฟล ลาสัตวน ัดนี้ เห็นทจี ะไมมคี วามหมาย
สาํ หรับมันเสยี แลว ผูกองเอย ”

จอมพรานหวั เราะ ชําเลืองมองดู ม.ร.ว.หญิงคนสวย
“กไ็ หนกอนท่ีเราจะออกเดนิ ทาง ตอนทีง่ ัดหีบปนขน้ึ มาใหผ มชม คณุ หญงิ บอกไวย ังไง
ครับวา ถา ไดโนเสารมจี ริงกไ็ มม ที างทานไรเฟลกระบอกน้ีไปได ตอนน้เี หน็ จะลังเลเสียแลว กระมงั ”
ดารินยกั ไหล ยมิ้ จืดๆ
“ก็เพราะคดิ วา เจา สตั วโบราณประเภทนี้ มนั สญู พนั ธไปหมดแลว นะซิ ถึงไดก ลาพูด ใคร
จะเชือ่ วามันยงั อตุ สา หห ลงเหลอื อยูอ กี ถารูกอนมาก็จะไดแบกจรวดปราบรถถงั มาดวย อยากจะรวู า
จะคอยฟน ฝอยหาตะเขบ็ งัดเอาเร่ืองเกาๆ มาพดู เพ่อื จะเอาแงง อนไปถงึ ไหน”
“เปลา ไมไ ดคดิ จะเอาแงงอนอะไรหรอก แตก ําลงั จะยนื ยนั ใหอนุ ใจวา ท่ีคุณหญงิ พูดนนั่
นะมนั เปน ความจรงิ ไดโนเสารห รอื ไองูยักษต วั นี้ ทานลกู ปน 600 ไนโตรไปไมไดห รอก แตตอ ง
หมายความวา กระสนุ พุงเขา ในสว นสําคญั ท่สี ุด”
หลอนส่นั ศรี ษะ เบป าก
“อยามาปลอบขวัญกนั เสียใหยากเลย ไมม ีทางหรอก ปน กระบอกนเ้ี ปรียบแลว เทา ไมจ ิ้ม
ฟน เทานนั้ สําหรบั เจาสัตวน าํ้ หนักเกนิ กวา 20 ตนั ตวั น้ี มหิ นําซา้ํ ยังเปน สัตวเลือดเยน็ ”
รพนิ ทรยิม้ ใหอ ยางปลกุ ปลอบใจ
“คอ ยๆ คิดซคิ รับคุณหญงิ อยาเพ่ิงขวัญเสีย นอกจากจะเปน ผเู ชยี่ วชาญในดา นปน แลว
คณุ หญงิ ยงั เปน แพทยและนกั วทิ ยาศาสตรด วย สิ่งมีชีวติ ทกุ ชนดิ ไมว า คนหรอื สัตว หรอื แมแ ตพ ชื ก็
ลวนมีจดุ ออ นดว ยกนั ท้ังสิน้ ”
“ใช! จุดออนมี แตมนั จะตอ งเปนปฏิภาคสมดุลกันดว ย คุณเอาปน อดั ลมยิงเขาสมองเชา
ถึงยงั ไงชางมนั ก็ไมลม แน มันก็เหมือนกนั กบั ขอเปรียบเทียบนแ่ี หละ”
“.600 ไนโตรฯ กระบอกนี้ แรงปะทะสกั เทา ไหร? ”
“อยางมากกไ็ มเ กนิ 7-8 ตนั ”
“ไมตองมากถงึ เพียงนน้ั หรอกครบั เอาแคสัก 5 ตนั พอไหวไหม?”
“ออ ไมต ่ํากวานั้นแน”
“แลวคุณหญงิ คดิ วา เนอ้ื ทีแ่ ละนํ้าหนกั ของสว นหวั ของไอง ูยกั ษตัวนี้ หนกั ประมาณสกั
เทาไหร สมมติวาตัดชัง่ แคคอ เอาเฉพาะสว นหวั เทา นนั้ ทว่ี า 20-30 ตนั นนั้ นะ มนั รวมถงึ ลําตัวของ
มันท้ังหมดตะหาก”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1231

หญงิ สาวจอ งหนา เขา ยม้ิ กรอ ยๆ อยเู ชนน้ี
“บริเวณสวนหวั ของมัน อยา งมากก็คงไมเกนิ 3-4 ตันกระมนั ”
“แลวคดิ ดูซิครบั น้ําหนกั ของเปาหมายเพียงแค 3-4 ตนั กบั กระสุนทมี่ แี รงปะทะ 5 ตันท่ี
จะพุงเขาไปทาํ ลาย มันเปน ปฏภิ าคสมดลุ กันไหม ผมวามันจะเกนิ เสยี อกี นา ขอใหจ บั เหมาะเขา กลาง
สวนหวั อนั เปนทร่ี วมของประสาทเทานน้ั ตมู เดยี วเปน หมดฤทธิ์ สวนจะตายชาหรือเรว็ ขนาดไหน
นั้นเปน อกี เร่อื งหนึ่ง สว นสาํ คญั อกี ทห่ี นึง่ อยางท่บี อกแลว กค็ อื กระดกู สันหลัง ตอ ใหกระดกู มนั
ใหญโตขนาดซงุ ทั้งตน ถาลูกปน พุง เขาปะทะเปนแนวตรงโดยไมแ ฉลบ มนั ก็ตองหักสะบ้ัน อยาไป
คดิ วายิ่งใหญย ง่ิ นากลัวซิครับ แตควรคดิ วา ยงิ่ ใหญกย็ ิ่งยิงไมผดิ ”
ไชยยนั ตย มิ้ ออกมาได เขามาตบไหลเ ขา
“จริงตามเหตุผลของคุณ เอาละ ถามองเห็นความจริงกนั อยา งนีไ้ ด กค็ อ ยใจชน้ื ข้ึนหนอ ย”
แตด ารินบน มาออยๆ วา
“แตฉ ันกําลังคดิ อยูวา สมมตวิ า มันกลนื เราเขา ไปในทอ ง เราจะรสู กึ อยา งไรบางหนอ จะ
ขาดใจตายเมื่อไหร. ..และกอ นจะตาย มนั จะทรมานสักขนาดไหน”
“ถากลวั อยา งนั้นละก็ พกขวานตดิ ตวั ไวสกั เลม ฉวยพลาดพลง้ั ถกู มนั ขยอกเขาไป กจ็ ะได
เอาขวานจามแหวกทองมนั ออกมา”
พรานใหญก ระซบิ บอกมาหนาตาเฉย คปู รบั สาวคอ นตาควาํ่ ทําปากหมบุ หมิบ
ตางกลบั ขนึ้ ไปบนท่ีตง้ั แคมป ซงึ่ ในขณะนีพ้ วกลกู หาบเก็บของเสร็จเรียบรอ ยแลว ควาย
ทกุ ตัวเขาประจาํ เกวยี นพรอ มเชษฐา ขนึ้ ไปน่งั รออยูบนเกวยี นรอ งถามมา
“เปนไงบา ง มรี อยวา ถูกยงิ สาหสั ไปหรอื เปลา ?”
ไชยยนั ตเ บป าก ส่นั หวั
“ไมมีทา เอาเลย เลอื ดมีบา งนดิ หนอ ยเทา นั้น จางใสเหลอื เกนิ แตร อยไปของมันถา จะ
ติดตามกันละก็สบายมาก เปน รอ งตัดไปในปาหญาราวกบั เรือชะลา แลน ไปบนบก รพินทรส งสัยวา
มนั จะมเี หว หรอื ถ้ําอาศัยนอนหลบอยทู างเขาลกู โนน ถาไมหว งวาจะตอ งไปใหถงึ หลม ชา งเสยี กอน
ก็นา ตามเหมือนกนั
“น่ันคอยคดิ กนั ทหี ลัง กอนอนื่ เขา เปา หมายของเรากอน”
หัวหนา คณะยนื ยันในแผนการเดิม

รพินทรก ็ออกคําสง่ั ใหอ อกเดินทางในทนั ทนี ัน้ ตัดลงจากไหลเขาเตย้ี ๆ ลงสทู ุงหญา บาย
หนาไปทางเขาเจาอันเปนดา นตรงขามกับทิศทางไปของงูยกั ษต วั นนั้

พอแดดเร่มิ แรงกผ็ า นเขา ไปในบริเวณปาโปรง อนั แหงแลงกรอบเกรียม ตอ มาอีกช่ัวโมง
เดียวจึงคอ ยๆ เขาสหู บุ ลึกระหวางเชงิ เขาใหญสองลกู ครเู ดียวก็พบทางเกวยี นเกาๆ คดเคย้ี วตดั ไปใน
ระหวางพงทึบสองฟาก แสดงวาใกลเ ขา เขตหมบู านหลม ชางเขา มาแลว ปา บางแหง ก็มรี อยถกู เผา

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1232

เอาไวตามเชิงเขา เห็นแตห ญา ขน้ึ เขียว บางแหงกม็ ีรอยตดั ตนไม และหา งเกา ๆ ผูกคาทิ้งไว หนทาง
ดิ่งลงไปสกู นหบุ อันลึกแลว คอ ยๆ ไตส งู ข้ึน วกเวยี นไปตามสนั เขาเตี้ยๆ ทเี่ ชื่อมในระหวา งทวิ เขา
ใหญอันสลบั ซับซอ น หนทางเปลา เปลย่ี วเงยี บสงดั ไมม สี ัตวช นดิ ใดโผลใหเห็นเลยแมแ ตน กสกั ตวั

รพินทรส ังเกตภูมิประเทศ และสิง่ แวดลอ มไปอยา งระมดั ระวัง และคณะนายจางก็ดู
เหมอื นจะสาํ เหนียกไหวทันถงึ สภาพอันเงยี บเชียบซบเซาของปา มันจะตองเปน ผลมาจากเจา งยู ักษ
มาปว นเปย นหากินอยูในละแวกนแี้ นน อน สตั วป า ใหญเ ล็กทง้ั หลาย จงึ พากันหลกี หลบภยั ไปหมด
ดวยสญั ชาตญาณทรี่ ูกัน

“หวงั วา หมบู า นหลม ชาง คงจะไมม ีสภาพรางแบบเดียวกับพุเตยทีเ่ ราพบมาแลว อกี นะ”
ไชยยนั ตร าํ พึงอยางหวาดๆ
ชวั่ ขณะหน่งึ พรานใหญผเู ดนิ นําอยเู บอ้ื งหนา หลกี เขา ขา งทาง ปลอยใหข บวนเกวยี นและ
ลูกหาบผานไปเปนแถว เขาหยุดรออยจู นกระทงั่ เกวยี นทคี่ ณะนายจา งโดยสารอยูเคล่อื นเขา มาถงึ จงึ
กระโดดขนึ้ อาศยั น่งั บนแอกเกวยี น
“บหุ รผี่ มหมดพอดี ขอสักตวั เถอะครับ”
เขาบอกข้ึนเปรยๆ โดยไมระบุแนว า จะขอใคร ไชยยันตห ันไปแกะในหอใหญสงมาใหท ้งั
ซอง จอมพรานพึมพําขอบคณุ แกออกจดุ สบู ตัวหนึ่ง ดารนิ กส็ ง กระตกิ กาแฟมาให เขารบั มาพรอม
กบั กลาวขอบคณุ หญงิ สาวอกี ครงั้ รนิ ใสฝ าด่มื
“ทาทางคณุ อดิ โรยมากวนั นี้ อยาลงไปเดนิ อยูเ ลย ข้นึ มานั่งคยุ กนั บนเกวียนดีกวา ทุก
ระยะเลยท่คี ณุ เดินมาตลอด”
เชษฐาบอกมาอยางอารมณด ี รพนิ ทรย ิม้ ออ นโยน
“ไมเ ปน ไรหรอกครับคณุ ชาย ผมชินเสยี แลว เดนิ อยกู บั พ้ืนเห็นอะไรไดงายกวานัง่ บน
เกวยี น ถา ขึน้ นง่ั เกวยี นผมกห็ ลบั เทา นัน้ ”
“รูสกึ วาต้งั แตเ ริ่มออกเดนิ ทางมาตงั้ แตเ ชา นี้ ปามันเงียบเหลือเกินนะ”
ไชยยนั ตวา กวาดสายตาไปรอบๆ
“ครับ ไอย ักษเ มอื่ คืนน้ีแนๆ เปน ตน เหตุ แตอ กี สองชว่ั โมงเราก็จะถงึ หลม ชา งแลว ”
ยังไมทันจะขาดเสียงของเขา เสยี งปนนดั หน่ึงก็ระเบดิ กอ งออกมาจากปา ทบึ ดานขวามอื ดู
เหมอื นไมห า งออกไปเทาไหรนัก มนั เปน เสยี งปน แกป และพรอ มกับเสยี งปนกม็ เี สียงสตั วช นดิ หน่ึง
แผดคาํ รามขึ้นอยา งดุรา ย ปา ล่ันตมู ตาม ตอมากเ็ ปนเสียงกรีดรอ งกอ งปา
เปนเสยี งรอ งของผหู ญงิ !!
รพนิ ทรเผนพรวดลงจากแอกเกวยี น ในขณะที่ขบวนเกวียนทั้งหมดหยุดชะงกั กกึ ลงอยา ง
กะทนั หนั ราวกบั นดั ไว เสียงผหู ญงิ ทร่ี องอยางตระหนกตกใจน้นั ยังคงกอ งอยเู ชนนนั้
“เอะ! เกิดอะไรข้ึนแลว รพินทร! ”
เชษฐารองออกมาละลํา่ ละลัก

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1233

“ทุกคนอยทู นี่ ก่ี อ น ผมจะไปดูเอง!”
พรอมกบั รองสัง่ พรานใหญข ยบั ลูกเลอื่ นข้ึนลํา เผนพรวดเขา ปา ใหญร มิ ทางไปอยาง
รวดเร็ว ไชยยนั ตค วา ปน กระโจนตามอยางทนั ควนั
“นอยอยา ตามมา อยูบ นนน้ั แหละ!”
อดตี นายทหารปน ใหญรอ งเรว็ ปรื๋อ แลว กวดตามหลังรพนิ ทรไ ปติดๆ ผูท่ตี ามหลังเขามา
อีกคนคือเกิดกบั เสย สวนจนั และบญุ คําถอื ปนเตรียมพรอ ม คอยคุมเกวียนทง้ั หมดอยา งรูหนา ท่ี ดา
รินกบั เชษฐากห็ ยบิ ปน คอยระวงั พรอม
ทัง้ สบี่ ุกขึ้นไปบนเนินเขาอยา งแขงกับเวลา เสยี งหวีดรอ งของผหู ญงิ ยงั คงดงั กรี๊ดๆ อยู
เชนนน้ั กล้วั ไปกบั เสียงคาํ รามอยางดรุ า ยกระหายเลือดของสตั วชนิดหนึง่ ซ่งึ ไชยยนั ตไมสามารถจะ
ทราบไดวา มันเปนอะไร นอกจากกระโจนติดหลงั พรานใหญไปอยา งรอ นใจ
พอลงจากเนนิ บรรจบกบั ทางดา นเกา ๆ ทีร่ กไปดว ยตน ไมเลก็ ๆ ภาพอนั เปนทีม่ าของเสยี ง
กป็ รากฏกบั สายตาของทุกคนท่ตี ดิ ตามเสียงมา
สง่ิ แรกท่เี หน็ มองผาดๆ เพยี งชวั่ แวบ คลา ยจะมีสัตวส องชนดิ เอาศรี ษะชนติดกนั เพราะ
ฟาดฟน ตอสูกนั อยางดเุ ดือด พงไมร อบดา นแหลกกระจยุ กระจาย สตั วต ัวหนง่ึ สูงเทยี มเอว ขนบน
สันหลังตงั้ เปน แผงชันสแี ดงเถอื ก พรอมทง้ั เขย้ี วขาวโงงทง้ั สองดานโผลพน ปากออกมายาวคืบเศษ
กาํ ลงั ขูคํารามอยูโ ฮกฮาก สว นสัตวอกี ตวั หนึง่ ตวั เกล้ยี ง ผวิ ผองแบบบางรางระหงนิดเดยี ว ยามเม่อื
คลานสีต่ ีนถูกสัตวใหญก วา กระชากซนไปเซมาอยูในขณะนี้ นมอันเตงตั้งลออตาท้ังสองเตาหอยลง
ระพนื้ เปน สัตวตวั ทก่ี าํ ลงั จะตกเปนเหยอื่ ดรุ า ยกระหายเลอื ดของอกี ฝา ย และสงเสยี งกรี๊ดๆ อยู
รพนิ ทร ไพรวลั ย ตะลึงไปช่ัวพรบิ ตาท่ีเหน็ ครนั้ แลว เส้ียวของวนิ าทตี อ มาน่นั เอง ภาพ
อันชุลมุนคลุกคลอี ยูเบอื้ งหนา กก็ ระจะกบั สายตาของเขา พอท่จี ะอา นออกวา อะไรเปน อะไร
เจา สัตวตวั นอ ยรา งงามทรี่ อ งกรดี๊ ๆ อยนู น้ั แทท ่ีจรงิ ก็คอื หญงิ สาวรุนนางหนึง่ หมปู า ตัว
มหมึ าท่มี ีปลายปากติดกับศรี ษะของหลอ นอยูในขณะนี้ เปน เพราะเขย้ี วอันยาวแหลมคมกรบิ ของมัน
บังเอิญไปพนั ติดกับเสน ผมยาวของหลอนจนแนนหนาดงึ ไมออก และอยูใ นสภาพชักเยอยอื้ ยดุ ติด
ตากันอยเู ชน นนั้ หมปู าจะถอนเขี้ยวออกมาขวิดก็ทาํ ไมไดถ นัด นอกจากสะบดั อยไู ปมา
ชวี ติ ของหลอ นคงรอดอยูไดใ นยามนี้ ก็เพราะเสนผมท่ีพันตดิ เขย้ี วเจาหมูรายน่นั เอง
ประวิงเวลาไว หากมนั สะบดั หลุดเม่อื ไร เมือ่ นนั้ หลอนจะถูกมันฉีกเปนช้ินเลก็ ช้ินนอ ย เส้ือผาของ
หลอ นถูกฟดกระชากขาดยบั เยินออกไปจากรา ง จนเหลอื แตกายเปลือยเปลาลอ นจอน หลนอยูขา งๆ
ตวั และบัดน.ี้ ..หลอนกถ็ ูกสัตวร า ยฟด กลิ้งอยไู ปมาอยา งนาเวทนา แตผ มยาวที่พนั ตดิ เขี้ยวไมยอม
หลดุ
ไชยยนั ต เกดิ และเสย บดั น้ีก็ยนื ตัวแข็งไปชัว่ ขณะ พอไดสติกป็ ระทบั ปนข้นึ ...แตช าไป
เสยี แลว เสยี งแผดตูมสนัน่ ไปทงั้ ดง คอื ไรเฟลจากมือของพรานใหญ ไมท นั จะขาดเสียงกัมปนาท เจา
หมปู า มหึมาตวั นัน้ ลม หงายทองโดยไมรอ งเลยแมแตสกั อึก ขาทง้ั สีส่ น่ั กระตุกพลว้ิ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1234

ทงั้ หมดเผน พรวดเขาไปถงึ พรอ มกนั แลว กพ็ บวาไมห างออกไปเทา ไรนัก มรี า งของหนมุ
กะเหรีย่ งอีกคนหนง่ึ นอนควาํ่ จมกองเลือดอยู ปนแกป ตกอยใู กลๆ พรอมกับมปี ะแดะ ยามบรรจุ
ขาวสารและเสบียงอนั เปน เนือ้ แหงหลนกระจาย

รพนิ ทรก บั ไชยยันตถ ลันเขาไปยังสาวชาวดง ผูย งั มศี ีรษะติดแนนอยูก บั ปากหมูปา เพราะ
มุน ผมที่พนั ตดิ แนน อยู ชว ยกันกระชากออก ในขณะท่เี กดิ และเสย ตรงเขา ไปประคองชายผนู อน
หายใจพะงาบอยู ตางชวยกนั อยา งชุลมุน เสียงเอะอะไปทั้งดง

ปรากฏวา ผหู ญิงไมเ ปนอะไรมากนกั นอกจากเนือ้ ตวั ถูกครดู ไปกบั พน้ื ถลอกปอกเปก
สว นเจาหนมุ กะเหรยี่ งอาการหนัก เพราะบาดแผลเหวอะหวะจากหนาทอง ไสข ดหนึง่ ทะลกั ออกมา
นอกบาดแผลจากเขีย้ วอนั คมกรบิ ของเจา หมวู ายรา ย พอมองเห็นหนา ถนัด เสยกับเกดิ กร็ องลนั่
ออกมา

“นายครบั นมี่ นั ไอม ุ ลูกชายเจา คะหย่นิ กะเหร่ียงบานหลมชาง”
รพนิ ทรเหวย่ี งถุงผา อันขาดวน่ิ ของเดก็ สาวชาวดงไปใหเ จาของ ผตู ัวสน่ั เปน ลกู นกอยูใน
ขณะน้ี ปดบงั สวนที่เปลือยโลงโจงอยู แลว เผนเขา มายงั รา งของกะเหรยี่ งหนมุ ผูเคราะหราย ซง่ึ กาํ ลงั
ลมื ตาโพลงนอนอาปากพะงาบอยูนน้ั เขาก็จาํ ไดทนั ท.ี ..มันคอื กะเหรย่ี งมุ ลกู ชายคนเดยี วของ
คะหยนิ่ หวั หนา บา นหลม ชา ง เจา มยุ งั มีสตพิ อที่จะจาํ เขาได แตกไ็ มม เี สยี งอนั ใดลอดลําคอออกมาได
นอกจากการอา ปากหายใจหนกั ๆ
นางสาวรนุ ผูรวมเหตกุ ารณรา ยดว ยกนั บัดนพี้ อจะเขา ใจอะไรเปนอะไร และมสี ตขิ ้ึนมา
บา งแลว ถลาเขามากอดเจา มไุ วรอ งไหโ ฮ ปากก็พราํ่ รําพันออกมาในภาษาทไ่ี ชยยนั ตฟ งไมเขา ใจ
นอกจากจะเดาไดว าท้ังสองถาไมใ ชผัวเมยี กค็ ูรัก หนั มามองดูหนาพรานใหญเ หมอื นจะถาม
“เจา นชี่ ่ือมคุ รบั เปน ลูกชายหวั หนา บา นหลม ชาง มันไปยงั ไงมายงั ไงกไ็ มร ู คงมา
ประจันหนา กบั หมูปา ตัวนีเ้ ขา เสียงปนทีเ่ ราไดย นิ เปน เสียงปน ท่ีมนั ยงิ หมู แลว ตัวมันเองก็ถูกขวิด
นงั นีค่ งจะมาดว ยกนั ”
“จะทาํ ยังไงกนั ดี หมอนถ่ี กู หนกั เสยี ดว ยไสไ หลเลย”
รพินทรห ันรีหนั ขวาง ไชยยนั ตก บ็ อกตอมาเรว็ ปร๋อื วา
“ผมวา ใหใ ครไปตามนอยกบั พวกเรามากอ นเถอะ จะไดช ว ยกนั ชาไมไ ดห รอก”
เขาเหน็ ดว ยในทันทีน้นั หนั ไปทางเกิดส่งั โดยเรว็
“ไปตามนายหญิงมา บอกวามคี นถกู หมขู วดิ ไสไหลอยูทนี่ ี่ แลวเอาพวกลกู หายมาดว ยสกั
หา หกคน”
เกิดกเ็ ผนแลน แวบไปอยางวอ งไว รพนิ ทรเ หนย่ี วไหลส าวกะเหรย่ี งใหห า งคนเจ็บออกมา
แลวสงภาษาสอบถามครา วๆ กไ็ ดความพอเลาๆ วา หลอนช่ืออว้ั ...เปน คูร ักกับเจา มคุ นเจ็บ เดนิ มา
ดวยกัน พอพน พุม ไมกป็ ระจันหนา กบั เจา หมโู ทนตัวน้ีอยางกระชน้ั ชิด พุงปรี่เขาใส

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1235

มุผลักหลอ นกลง้ิ ไปขา งทาง แลว ยงิ สวนหนาอยางจวนตวั แตถูกขวดิ ลม ลง เจาหมรู ายซํ้า
อยา งดุเดือดกระหายเลอื ด หลอ นลืมความกลวั ใดๆ ทัง้ ส้นิ ควาไดม ีดเดินปา ก็ปร่ีเขากระหน่ําฟนหมู
เพือ่ จะชว ยชายคนรัก แตกถ็ กู ปะทะลมลงอกี คน มนั เขาขวิดทางดา นศรี ษะขณะทคี่ ลานอยูกับพนื้
พอดกี ับทเ่ี ขยี้ วของมนั เสยเขามวยผม ผมของหลอ นจึงพนั ติดกบั เขย้ี วรงุ รงั ยอ้ื ยุดฉดุ กระชากกนั อยู
เชนน้นั จนเวลาท่เี ขาโผลออกมาและยิงหมคู วํ่าลง

เขาหันมาถายทอดใหไชยยนั ตทราบ และกอนท่ีจะสอบถามเชนไรตอไปน่ันเอง ดารินกบั
พวกลูกหาบสห่ี า คน ก็บกุ เขามาถึงอยา งรีบรอ น โดยการนําของเกดิ แพทยส าวประจาํ คณะเหน็
เหตุการณเ ขาก็ตะลึงชะงกั ไปนิดหนงึ่ แตแ ลว หลอนกไ็ มเอยถามคาํ ใดใหเ สียเวลาเลย ตรงเขา ไปดทู ี่
คนเจ็บแลว เมม รมิ ฝปากแนน ถอดถุงมอื หนงั ออกจากมอื ท้ังสอง บอกใหเกิดเทนาํ้ ในกระบอกลา ง
มอื แลวเอาแอลกอฮอลบ ริสุทธร์ิ าดมอื อีกคร้งั สะบดั จนแหง จากนั้นกจ็ ับไสของคนเจ็บยัดเขา ไปใน
ชอ งทอ งตามเดิม ใชส ําลอี ดั ปากแผลไว พยกั หนาทางเกดิ ใหเ อาผา ขาวมา พนั รอบตวั ไวก อ น แลว ลกุ
ขึ้นหันมาทางพรานใหญ

“เราตอ งชวยเขาใหเร็วทส่ี ุด ใหค นแบกเขาไปทเ่ี กวยี นของเราเด๋ียวนี้เถอะ จะไดท ําถนดั
หนอ ย”

รพนิ ทรออกคาํ สงั่ ใหพ วกลูกหาบชว ยกนั แบกรางของกะเหรย่ี งมุ นาํ ขน้ึ ลว่ิ ออกไปยงั
ขบวนเกวยี น ท่หี ยดุ ชะงกั รอคอยอยู แพทยสาวหนั มาทางสาวนอ ยชาวดงผยู ังยนื ตวั สนั่ เทาอยู

“แมค นนีเ้ ปน อะไรหรือเปลา ?”
“นิดหนอ ยเทาน้ัน ไมห นักหนานกั ”
ไชยยนั ตเปนคนบอก
ทงั้ หมดผละจากทนี่ ่นั กลบั ไปยังกองเกวยี นทหี่ ยดุ ขบวนเกวยี นอยู เกดิ กบั เสย จดั การแบก
เจาหมปู า ตวั ขนาดใหญ ซึง่ เกอื บจะมองดูไมเ ปน หมูนนั้ ไปดวย โดยมลี กู หายอกี สองคนชว ย สว นดา
รนิ ยิม้ ใหแกน างอ้ัวอยา งปราณี เออื้ มมือไปจบั แขนไว
กะเหรยี่ งสาวผูกาํ ลงั ตกอยูในอาการทกุ ขโศก ผวาหวาด และบัดนี้เขาใจถงึ การชว ยเหลือ
ไดเปนอยา งดี เดนิ รองไหฮือๆ ตามหลังการจงู ของหลอนไปโดยไมข ดั ขนื
“ไมตอ งตกใจ ฉันจะชว ยเขาเอง เขาจะตอ งปลอดภยั ”
แพทยสาวกระซบิ ปลอบโยน นางอั้วไมรเู รื่องวา หลอนพดู วากระไร แตส ามารถเขาใจ
โดยสัญชาตญาณ จอ งหนา หลอนดวยดวงตาอันคลอไปดวยหยาดนํ้า เปย มกระแสวงิ วอน พมึ พํา
ออกมาเปน ภาษาของตน ซึ่งดารนิ ก็ไมร เู รอ่ื งเหมอื นกนั

เชษฐายนื เกาะราวเกวียน ชะเงอ คอยอยูดว ยอาการกระสบั กระสาย เหน็ คนเหลา นนั้ โผล
กลับออกมาจากราวปา พรอมกบั รางของชายคนหน่งึ ที่ถูกหามรอ งแรง มา นองสาวของเขาเองจงู มอื
นางกะเหรี่ยงรนุ หนา ตาหมดจด ทา ทางตน่ื ประหมา งนั งกมาดวย เกดิ กบั เสยก็แบกซากของหมปู า

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1236

ขนาดใหญต ามออกมาเปนขบวน พวกลูกหาบรองถามกันและพดู กันอยจู อ กแจก ไชยยันตต ะโกน
บอกเขามาสองสามประโยค ภายหลังสอบซกั อยอู ึดใจเดยี ว หัวหนาคณะกพ็ อจะเขาใจอะไรไดเลาๆ

เขาส่งั ใหห ยดุ การเดนิ ทางลงชว่ั คราว ไตล งจากเกวียนมาดทู ี่คนเจบ็ แลว หันมาทาง
นอ งสาว ถามอยา งรอ นใจ

“พอจะเอาไวอ ยไู หม นอ ย?”
“ก็ตองเส่ยี งกนั แหละคะ ”
“ถาง้ันลงมือเดย๋ี วนีเ้ ลย พวกเราชวยกัน หยดุ พกั การเดนิ ทางกอ น”
ทา มกลางการชุลมุน และอยางฉับพลันทนั ดวนชนดิ แขง กับเวลา งานกูช ีวิตของกะเหร่ยี ง
มุ อันเปนลกู ชายของหวั หนา บานหลมชา ง ไดถูกกระทาํ ในทนั ทนี ัน้ โดยฝม ือของดารนิ กองเกวยี น
หยุดชะงกั ลงยงั บรเิ วณน้นั เอง รางของเจากะเหร่ยี งผเู คราะหราย ซงึ่ ยังไมส ามารถทราบถงึ ความ
เปน มาอยางกระจา งชัดวา ไปอยางไรมาอยางไรกันแน ถกู วางลงบนพ้ืนราบใตร ม ไมใ หญเ หนือผนื
ผาใบทีป่ รู อง แงซาย ไชยยนั ต และรพินทรท ําหนาทีเ่ ปน ลกู มือไปตามมีตามเกิด
ทุกส่งิ ทกุ อยา งดาํ เนนิ ไปอยางขลกุ ขลัก อันเนอ่ื งมาจากสภาพแวดลอมกนั ดาร แตก โ็ ดย
สุดฝม อื ของศลั ยแพทยผ เู ชยี่ วชาญ
สบิ กวา นาทีของความเครยี ดผา นไป ดารินก็เงยหนา ขนึ้ จากงานสําคญั ของหลอน พรอม
กับถอนใจยาว รินน้ําจากกระบอกด่มื หลอ นเยบ็ แผลทีห่ นาทองของคนเจ็บเสรจ็ เรยี บรอ ย ทุกสายตา
จอ งมาทห่ี ลอ นเปน ตาเดียวอยางตอ งการทราบผล โดยเฉพาะอยา งยงิ่ นางอว้ั ผูตลอดเวลาที่หลอ น
จัดการอยกู ับเจา มุ ไดน ง่ั ดใู กลชิดอยดู ว ย บัดนีถ้ ลาเขาเกาะขาหลอนไว ละล่าํ ละลกั ออกมาเปน ภาษา
ชาวเขา ถามถึงอาการคนรัก
“บอกหลอ นวา คนรกั ของหลอ นจะไมต าย ตอนนีเ้ ขาหลบั ไปชวั่ ขณะ จะตื่นขนึ้ ในราวเยน็
นี้”
หลอนบอกกับพรานใหญ ใหช ว ยเปน ล้นิ แทน
รพนิ ทรห ันไปสงภาษาบอกความแกน างอั้วตามคําส่งั กะเหร่ียงสาวอทุ านอะไรออกมาคํา
หนง่ึ สีหนา แชม ช่ืนข้ึนดว ยความยินดี แตยงั อยูในสภาพทุกขเศรา นงั่ กอดเขานา้ํ ตาไหลพรากอยู
เชน นน้ั
“เจาน่ีรอดแนห รอื ?”
ไชยยนั ตกระซบิ ถามแผว ต่ํา
“หกสิบเปอรเซน็ ต แตห มายถึงวาจะตอ งไดร บั การรกั ษาเยียวยากันตอ ไปอีกระยะหนึ่ง
จนกวาจะพนขดี อันตราย โชคดีเหลือเกินที่อวยั วะภายในไมฉกี ขาดเปน อันตรายอะไร เพยี งแคช อง
ทอ งฉกี ขาดไสท ะลักออกมาทางบาดแผลเทานนั้ เราจะเอาเขาไปรกั ษาตอ ในหมบู า น ก็คงมเี วลาดแู ล
ไดจนปลอดภยั หรอก เพราะถึงอยางไรเรากจ็ ะตองอยทู ีห่ ลม ชา งนานพอสมควรอยูแ ลว...เกีย่ วกบั
การพกั ฟน ของพี่ใหญ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1237

ไชยยนั ตเลาใหเ ชษฐาฟง ถงึ ภาพท่ีเห็นโดยละเอียด หวั หนาคณะยน หนาผากลงดวยความ
หวาดเสยี ว หนั ไปมองดูนางอัว้ อยางเวทนา

“โชคดีเหลือเกนิ ทเี่ ดก็ คนนร้ี อดจากคมเขย้ี วของมนั ไปไดอยา งหวุดหวดิ เพราะเขย้ี วไป
พันตดิ เสนผมอยู ไมงัน้ กอ นที่รพนิ ทรจะไปถงึ คงแหลกยบั ไปแลว ตัวมันใหญเหลือเกนิ นี่ ดแู ทบจะ
ไมเปน หมทู เี ดยี วแหละ เอาละ รพนิ ทรล องสอบถามดใู หร ูเรือ่ งซิวา มันไปยงั ไงมายงั ไง”

พรานใหญเดนิ เขาไปทรุดตวั ลงบนขอนไม ตรงหนา ของเดก็ สาวชาวเขา และเร่ิมเจรจา
ซกั ถาม คณะนายจา งทั้งสามไมอาจรเู รอื่ งได ตลอดเวลารพนิ ทรย งั ไมไ ดห นั มาบอกอะไร คงพดู
ซกั ไซน างอ้วั ตดิ ตอ กันไปเชน น้นั เคา หนา ของเขาเทา ท่ีพวกนายจา งสังเกตเหน็ เตม็ ไปดวยความ
กังวลใจ และใชค วามคดิ อยา งหนกั ระหวางน้พี วกพรานพืน้ เมืองและลกู หาบทง้ั หลายกร็ ุมลอ มเขา
มาฟงเรื่องราวโตต อบระหวา งจอมพรานกบั กะเหรี่ยงสาวนอยอยดู ว ย และซบุ ซิบกนั แซด สําเนยี ง
พูดและอากปั กิริยาของหลอน สอ ใหเ หน็ ชดั วาเต็มไปดว ยความประหวัน่ พรั่นพรงึ แฝงไวดว ยความ
เศรารนั ทด หลอนพดู ไปพลาง...มือกเ็ ชด็ นา้ํ ตารองไหไ ปพลางอยางนา สมเพช ไมเพยี งแตรพินทรคน
เดียวเทา นน้ั ใครตอ ใครอกี หลายคน ท้ังพรานพื้นเมอื งและพวกลูกหาบ กช็ ว ยกนั รมุ ซกั ถามพดู จากบั
หลอนเปน การใหญ

คงมแี ตเชษฐา ไชยยนั ต และดาริน เทา นน้ั ทีก่ ะพริบตางง รอคอยท่ีจะรูเรื่องอยดู วยความ
กระสับกระสายรอ นใจ

ครูใหญต อ มา รพินทรก ห็ นั มาทางคณะนายจาง จุดบหุ ร่ีขึน้ อดั ควันหนกั หนวง
“ไอง ูยักษตวั นน้ั เอง กําลังเปน ตน เหตุยุงใหญ เราเห็นจะเลย่ี งมันไมไดเสยี แลว”
เขาพูดตาํ่ ๆ เชษฐากับไชยยนั ตกถ็ ามมาโดยเร็วพรอ มกัน
“เรื่องราวเปน ยังไง วา ไปใหล ะเอียดซ”ิ
พรานใหญเ ลาใหท ้งั สามฟง ตามทไ่ี ดร บั ทราบจากคําบอกเลาของนางอั้ววา เมือ่ ประมาณ
สกั อาทิตยทแี่ ลว มานีเ่ อง ไดเกดิ เหตรุ ายเปน ท่ีประหวนั่ หวาดพรั่นพรึงของกะเหรี่ยงหลม ชา งข้ึน
กลา วคือ...คร้งั แรกววั ของพวกชาวบานที่ปลอยออกหากนิ อยูใ นไรร มิ เชงิ เขา มอี นั เปน ใหต อ ง
อนั ตรธานหายไปอยางลึกลบั ในเวลากลางวนั แสกๆ ถึงสามตวั พรอมกนั พวกหมบู า นออกติดตาม
เพราะนกึ วา เสอื ลากเอาไปแตก ็ไมพบรอ งรอยอยางท่สี งสัย ไมมีรอยเสอื ไมม รี อยเลือด มีแตรอย
ประหลาดท้งิ ไวคือรอยทงุ หญา บรเิ วณทว่ี วั ฝูงนนั้ เกรหากนิ อยู เปน ทางกวา งใหญ หญา ราบระเนน
ไปกับพืน้ เหมอื นกบั ใครมาลากตน รังเปนทางไปในปาหญาน้นั มันเปน รอยของพญางูยกั ษ อันพวก
หลมชางเช่อื กนั วาเปน งูผขี องเจา พอเขาจา ว สาํ แดงอิทธฤิ ทธิข์ ึ้นเพ่ือเปนการลงโทษความผิดอะไร
สกั อยา งหนง่ื

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1238

ความหวาดหวน่ั พรัน่ พรงึ ไดป กคลุมไปทัว่ ทัง้ หมบู า น มีการบวงสรวงเซนไหวผตี ามพธิ ี
การทเี่ ช่ือถอื กัน โดยคะหยิน่ หัวหนาบา นเปน ผนู าํ แตป รากฏการณอันนา สะพรงึ กลัวนนั้ จะหมดสนิ้
ไปก็หาไม

ตกคา่ํ ของคืนตอ มา มเี สยี งเหมอื นพายุลั่นลงมาจากภเู ขาใหญตรงมายงั หมูบาน มนั เปน
เสียงเลื้อยของพญางูยกั ษต วั นั้น ทกุ คนตวั สน่ั กันอยใู นเรอื น พรํ่าภาวนาไหวผ ขี อใหชวี ิตของตนเอง
รอดปลอดภัย ไมมใี ครบงั อาจที่จะสง เสยี งหรอื เยยี่ มหนาออกไปนอกฝาเรอื นที่ปด สนิทลงดาลอยา ง
หนาแนน เจางูยักษน ้นั มาเลอื้ ยวนเวยี นอยรู อบหมบู า น แลวก็ผละหายไปในเวลาใกลรุง ววั ในคอก
ของคะหยนิ่ อนั มจี าํ นวนมากกวาววั ของกะเหรย่ี งลูกบานคนอ่นื ๆ หายไปอีกสามตวั !

อกี สองวันตอมา ทามกลางบรรยากาศอันเต็มไปดว ยความหวาดกลวั ของทกุ ชีวิต แทบวา
จะไมเ ปน อันทําอะไร กะเหรีย่ งสองคนผัวเมยี คหู นึง่ อันเปน พอ แมข องนางอว้ั ผเู ลาความเองกพ็ ากนั
ออกไปตดั หวายในหุบทา ยหมบู า น ต้งั แตเชาจนกระทงั่ คาํ่ ก็ยังไมก ลับ คะหยน่ิ เกณฑคนออกตามใน
คืนนัน้ ลกั ษณะการสญู หายไปของกะเหรีย่ งสองคนผวั เมยี อนั เปนพอแมข องนางอว้ั เปน ไปใน
ทํานองเดียวกนั กบั ววั ท่ีหายไป ไมมรี องรอยของสตั วปาชนดิ ใดเปนตน เหตุ นอกจากงูจาวตวั นนั้ ทุก
คนถอยกลับมาอยา งลนลาน...ไมมีใครคดิ จะตาม ปลอยนางอ้วั ผูสญู เสียหมดท้งั พอและแม ราํ่ ไห
แทบจะเปนบา ตายอยคู นเดยี ว คงมแี ตเ จา มหุ นมุ ลกู ชายของคะหยน่ิ หัวหนา บานคนเดียวเทานนั้ ที่
เขา มาปลอบโยนและอยเู ปน เพื่อนหลอ นยามทุกขโ ศก กาํ พราสิ้นพอแมไ ปอยา งนาอเนจอนาถเชน น้ี

มตุ ดิ เน้อื พงึ ใจนางอ้ัวมานานแลว โดยคะหย่ินผูพอ ไมสูจ ะเต็มใจนกั เพราะมีเจตนาอยู
กอนแลว ทจ่ี ะใหลูกชายไดอ ยูกินกับลกู สาวของหัวหนา กะเหรีย่ งดงอกี หมูบ า นหน่งึ ทางดา นใต ซึ่ง
พอตอพอ เปนเกลอชอบพอรกั ใครกนั มานาน

ความรักของมขุ ดั กบั ความตอ งการของคะหยิ่น

รุงข้ึนถัดจากวนั ทีน่ างอัว้ สนิ้ พอ แม ไปเปน เหย่อื งยู ักษน น่ั เอง คะหยน่ิ ก็ประชุมลูกบา น
ประกาศกอง สิ่งทีเ่ ขาประกาศกค็ อื ความฝน อันศกั ด์สิ ทิ ธข์ิ องตนเอง ซง่ึ ทกุ คนจะตอ งคลอยตามและ
เช่ือฟง มนั เปน กฎหมาย ฝน ของคะหยน่ิ มวี า การทเี่ จาปาเขาสําแดงรา งมาเปนงูยกั ษล งโทษหมบู า น
หลม ชางอยนู ้ี ก็เปนเพราะความกาลผี ิดผผี ดิ เจา ของครอบครัวนางอวั้ นน่ั เอง พอกบั แมไ ดถ ูกงเู อาไป
กนิ แลว คงเหลือแตน างอ้วั อยคู นเดยี ว อันสืบเชื้อสายของบุคคลทีจ่ า วไมพงึ ปรารถนา หากขนื ใหอยู
รว มในหมูบานตอ ไป ก็จะพลอยพาใหทกุ คนถึงแกก าลฉิบหายวายวอด เมือ่ เหตุการณไ ดปรากฏชัด
แลว เชน นี้ คะหยน่ิ ขอเสยี งจากบริวารทกุ คนวา จะใหด ําเนนิ การสถานใด

ประชามติซึง่ เกดิ ข้นึ โดยการชกั นําของคะหยนิ่ ก็คอื สัง่ ใหขับนางอวั้ ออกจากชมรมแหลง
นัน้ เสือกไสใหอ อกไปเปน เหยื่อสังเวยงเู จา หรือวาจะรอดพนมชี วี ิตรอดไปได กส็ ุดแลวแตเวรกรรม

มุกค็ งเหมือนกบั ลูกผูช ายผบู ูชาความรักทัง้ หลาย เขาคนเดยี วเทานั้นทเี่ หน็ วา พอ โหดเหี้ยม
อํามหิตและไมย ตุ ิธรรม เขาคัดคา นอยางเดด็ เดยี่ วทจ่ี ะปอ งกนั สาวคนรกั ไว ดว ยเกยี รติศกั ดิข์ องชาติ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1239

ชาตรี เขาขัดกบั พออยางแรง ปะทะกบั ความเห็นอันเต็มไปดว ยความขลาดเขลาตาขาวและโงง มของ
พวกพอ งทกุ คนอยางถึงทีส่ ดุ มเุ คยกลวั เจากลวั ผี และไมมเี หตุผลเหมอื นเชนชาวดอย อันเปน
เผา พันธุของเขามากอ นเหมอื นกนั แตใ นวาระเชน น้ี ความรักและเลือดของลูกผูช ายสอนใหเ ขา
กลายเปนคนกลาหาญและมีเหตผุ ลขนึ้ มา

แตคําพิพากษาของคะหยนิ่ ยอ มถือเปนอนั สิ้นสุด ไมมอี ทุ ธรณฎ ีกา มถุ กู คะหยนิ่ อันเปน
พอ ของตนเองสั่งจบั และโบย แลว มัดพนั ธนาการไวใ นโทษฐาน ถา จะเปรยี บเทยี บแลว กค็ อื ขบถ
สวนนางอว้ั ถูกเนรเทศออกมาจากหมบู า นหลมชาง กระเซอะกระเซิงไปตามยถากรรม

คาํ่ ของวนั เดยี วกันน้ันเอง มุกฆ็ า ผคู ุมอนั เปนคนของพอ เสยี สองคน ผละหนอี อกจาก
หมูบา น แกะรอยตามสาวคนรกั และมาทนั กนั กลางปา ความรกั ไมวา จะเกดิ ขนึ้ ในมหาปราสาทแกว
หรอื กลางปา ดงพงไพร ยอ มเต็มไปดวยพลานุภาพเชนนีเ้ สมอ ทงั้ สองสญั ญาวา ถาอยกู จ็ ะอยดู วยกนั
ชนดิ ไมย อมใหอ ะไรมาพราก และถาตายก็พรอ มแลวท่ีจะตายดวยกนั ตา งชวนกนั บกุ ปาฝาดงเพื่อมงุ
ไปสอู าณาจักรใหมข องตนเอง คืนนัน้ ทงั้ คมู ีรังรักรวมกนั บนยอดไมสูง

รุงขนึ้ ตอมาคือวนั นเ้ี อง คูรกั ท้ังสองจูงมอื กันเดนิ ตอ มากลางดงกนั ดาร ทนั ใดนั้นกแ็ วว
เสียงเกวยี นบดออด และเสยี งกระด่ิงผูกคอควาย นนั่ หมายถงึ มคี นสวนทางใกลเขา มา นางอ้วั กําลัง
อิดโรย กระหายนา้ํ จดั มกุ ็ประคองเรงฝเ ทา เพื่อจะออกสกัดพบขบวนเกวยี นดว ยความหวงั จะขอ
อาหารขอนํา้

ทวา มันเปน คราวเคราะหร ายอะไรเชน นั้น พอพนจอมปลวกใหญร มิ ทางดาน กอนจะขน้ึ
เนินอันเปน ทมี่ าของเสยี งเกวยี นท่ไี ดย ินนน่ั เอง เจา หมโู ทนตัวใหญผูคร่ําหวอดเสียจนมขี นเปน สี
นา้ํ ตาลไหมไ ปทง้ั ตวั ทําซมุ พักนอนดกั หนา อยตู รงนน้ั กอ นแลว ทงั้ สองไมท นั ระวังตวั มนั พรวด
พราดออกจากซุมเพราะแวว ฝเ ทา คนเขามาใกล กเ็ ปนระยะท่ีประจนั หนากนั หางเพยี งไมเกนิ สีห่ า
กาวเทา นั้น

พริบตาน้ันมนั ก็ทะยานดิง่ เขา ใสอยา งดุรา ยกระหายชวี ิต!
มุถบี นางครู ักกระเดน็ ออกพน ทาง ตนเองก็ฟาดปนแกป ที่แบกอยบู นบา ลง พรอ มกับล่ัน
ตูม ซ่งึ พรอมๆ กบั เสยี งปนรา งของมุกถ็ ูกเสยลอยขน้ึ ทงั้ ตวั ปน กระเดน็ ไปทางหนง่ึ ตวั เองกล้ิงไปอกี
ทางหนง่ึ ...
เหตุการณห ลงั จากนนั้ มนั กป็ ระสานเชือ่ มกันกับเหตุการณท่รี พนิ ทร และไชยยันต ได
เผชญิ พบเห็นมากับตาตนเองแลว

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1240

48

เร่อื งราวท่ไี ดรบั ทราบทั้งหมด ทําใหเ ชษฐา ไชยยนั ต และดารนิ เงยี บงนั ไปชัว่ ขณะดว ย
ความรสู กึ อันไมอาจบรรยายไดถกู มันมีอยูหลายสิ่งพรอมกันในเร่ืองความเปน ไปของหมบู า นหลม
ชาง

เรอ่ื งความรกั และความเสยี สละอันนาเหน็ ใจ และพงึ ควรสนับสนุนของสองหนมุ สาวชาว
ดอย เร่ืองของคะหยิ่นผโู งง ม เอาแตใ จของตนเองและออกจะอาํ มหติ ...ทายสุด เจา งูยักษซ ง่ึ โผล
ออกมาจากดงดกึ ดาํ บรรพแหง ‘นรกดํา’ อนั เปน เหตุกอ ใหเ กดิ ความยุงยากทงั้ หลายทง้ั มวลขึน้

สิ่งเหลา น้ี ดจู ะเกย่ี วโยงกันเปนลกู โซ และไมม ปี ญ หา มันจะตอ งเขา มาผกู พนั อยกู บั คณะ
ผจญภัยชดุ นี้ อยา งไมมีทางหลีกเลีย่ งไดเสยี แลว

“ไอห มอนเี่ ปน คนประเภทไหน เจา คะหย่นิ หวั หนาบา นนะ สงสัยวา มันจะเหย้ี มเอาการ
และไมน าไวใ จดวย”

ไชยยนั ตโ พลง ออกมาหาวๆ ตามนิสยั อนั โผงผาง ระหวา งทีพ่ รานใหญยงั นิง่ อยดู วย
อาการครุนคดิ ดารินผูม ที ัง้ ความเครียดระคนสมเพชเหน็ ใจนางอว้ั กถ็ ามมาเสียงเครียดๆ

“คุณรูจักคะหย่ินดแี คไ หน นายพราน?”
“ก.็ ..พอจะรจู กั คะหยิ่นเปน คนรา ยกาจและชอ่ื เสยี งโดง ดัง เปนท่เี กรงขามของพวกชาว
ดอยท่วั ไป แตเ รอ่ื งท้ังหลายทเ่ี กดิ ข้นึ มนั มาจากความเช่ือถือของเขาเอง มนั เปนเรอื่ งธรรมดาของ
พวกชาวปา ชาวเขาทุกคน”
“ไอพวกบาเบเรี่ยน!...”
ไชยยนั ตคาํ รามออกมา ถมปาก
“...ช!ิ มนั คิดวา มันจะเอาชวี ติ รอด โดยการสงผหู ญงิ ตวั เล็กๆ อันเปน ลกู บา นของมนั เอง
ไปสังเวยงู เหน็ จะคบยากเสยี แลว ไอพ วกหลม ชา งนี่ ดีที่เจา มไุ มไ ดม ีเลือดความเหน็ แกตวั ขลาด
เขลา และนิสยั อันพาโลขี้โทษซดั ของพออยดู วย ไมงน้ั เราจะรูสึกเสียใจมากที่ชวยชีวติ มันไว”
ราชสกลุ หนมุ หวั หนาคณะ ผสู ุขมุ รอบคอบก็เอย ขรมึ ๆ แทรกมาเปนประโยคแรก
ภายหลังจากนง่ิ ฟง และคิดมาเงยี บๆ วา
“เคามันชกั จะไมดีเสียแลว สถานสี ุดทายทเ่ี ราจะไปเตรยี มตัวออกเดนิ ทางกันอยา งแทจรงิ
ก็คอื หลมชาง จดุ ประสงคเดมิ ของเราตองการจะไปทน่ี นั่ อยา งเปนมติ ร และหวังพง่ึ อะไรบางเลก็ ๆ
นอยๆ อยางไมม ีอะไรเลย ก็ถามขาวคราวเร่อื งอนุชา และฝากของทีเ่ กนิ ความจาํ เปน ของเราไวทน่ี ัน่
ทีนี้ความรสู กึ นึกคดิ ของพวกเรา มันเกิดไปขดั กบั คะหย่ินเขาใหเสียแลว ซ่ึงมนั ก็จาํ เปน จะตองขัด
เสียดวย การชว ยนงั อว้ั และเจา มุไวตลอด จนพาท้งั สองคนกลบั เขาไปในหมูบา น คะหยิ่นจะตองไม
พอใจแน ทีนมี้ ิตรท่เี ราหวงั ก็จะกลายเปน ศัตรูไป ดไี มดจี ะกลายเปน ศกึ ใหญ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1241

“ถาเราไมส ามารถลางสมอง ทาํ ความเขา ใจกับคะหยิน่ โดยชแ้ี จงใหเ ขาเหน็ วาอะไรถกู
อะไรควร ไมไ ดดวยวาจา กต็ อ งใชกําลังกนั ละคะ พี่ใหญ”

นองสาวบอกมาอยา งเด็ดเดยี่ วกลา หาญ ไชยยนั ตก็สนับสนนุ มาอกี คนวา
“รบกเ็ ปน รบกนั ดเี หมือนกัน ปฏวิ ตั ิมนั เสยี เลย เตะเจาคะหยิน่ พอ ผูบ ัดซบออกจาก
ตําแหนง หวั หนาบาน มอบตาํ แหนงใหเ จา มปุ กครองแทน พรอมกบั นงั อ้วั เมยี ของมนั ”
“ตองคดิ ใหร อบคอบ สนั ติวิธเี ปนดที ่สี ดุ จาํ ไวว าเรามาเพอื่ ตามหาอนุชา ไมไดเพ่ือฆาคน
หรอื คดิ จะปฏวิ ตั ริ ฐั ประหารชมรมไหน”
เชษฐาแยง มาเบาๆ แลว มองไปยังจอมพราน
“...วายังไง ผกู อง ทาทางมนั ไมชอบมาพากลเสียแลว คุณมที างไหนท่ีจะทําความเขาใจ
กบั คะหย่ิน โดยไมต อ งเสยี เลอื ดเสียเนอื้ บา งไหม?”
“ผมจะพยายามไมใหเกิดเรอ่ื งรายแรงอะไรขึ้น แตต อ งหมายถึงวา เราจะตอ งจดั การกบั ไอ
งยู ักษต วั นน้ั ราบคาบลงไปได โดยใหพวกนนั้ เห็น”
พรานใหญตอบอยา งตรึกตรอง
“เร่อื งนน้ั ไมม ปี ญ หาแน มนั ตรงกบั เปาหมายของเราอยูกอ นแลวดว ย เมอื่ ไปถึงท่นี ั่น คณุ
ตอ งเจรจากบั คะหยนิ่ ใหด ี บอกเขาใหเ ขา ใจวาทงี่ ยู ักษมาอาละวาด มันไมใ ชเ รอ่ื งของภตู ผปี ศาจอะไร
ทง้ั สน้ิ แตม ันเปน สัตวร า ยธรรมดาท่ีโผลออกมาจากดงลึก และพวกเราพรอมทจี่ ะรับมอื กบั มันเอง
พยายามพดู ใหเ ขาหายจากการหลงผดิ และเช่ือฟงเราใหไ ด”

รพินทรห นั ไปสอบซักอะไรกบั นางอวั้ อยูอกี พักหนงึ่ คณะนายจางทง้ั สามกห็ ารอื กนั เอง
เบาๆ

“ฉนั คิดวามันคงไมงายนกั หรอก”
ไชยยนั ตพ ูดอยา งกงั วล
“...ฟงตามเสยี งท่เี ลามานี่ เจา พวกคนดอยปาเถือ่ นพวกนี้ มนั รูจ กั เหตผุ ลเสยี เมอ่ื ไหร มนั
เช่อื และกลวั ในอาํ นาจผีเสียยิง่ กวาอะไรทง้ั สนิ้ ยง่ิ เหน็ เราเอาเจา มกุ ับนังอั้วตดิ เขาไปในหมบู า นดว ย
แบบน้ี มันตองเห็นเราเปน ศตั รแู นๆ ”
“ก็ไมม ีปญหาอะไร ถาพดู กนั ดวยปากไมรูเรื่อง กต็ อ งพดู ดว ยลกู ปน อยา งแกวานน่ั แหละ
แตอยากหวังไววา ...มนั ไมควรรุนแรงไปจนถึงข้ันนนั้ ”
หวั หนาคณะตอบ
“ฉนั สงสารหนุมสาวคูน้ีเหลอื เกิน โดยเฉพาะอยางย่ิงเดก็ ผหู ญิงคนนนั้ โธ! น่โี ชคดแี ทๆ
ทีม่ าพบกบั พวกเราเสยี กอ น ย่ิงคดิ กย็ ่ิงเกลยี ดข้หี นาคะหยนิ่ แบบนี้มนั ตอ งส่งั สอนกนั เสยี บาง”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1242

ดารินพูดออกมาจากความรสู ึก พลางหันไปมองทางเดก็ สาวชาวดอยผูนาสมเพช ขณะน้ี
หลอนกําลงั เจรจาโตตอบอะไรอยูก บั พรานใหญ ดวยเสียงรัวเร็วปรอ๋ื สะทานสนั่ มีอาการตกอก
ตกใจและสนั่ ศีรษะอยไู ปมา พรอมกับรอ งไหอ อกมาอกี เมอ่ื ไชยยนั ตร อ งถามไป รพินทรก ห็ นั
กลับมาบอกวา

“ผมบอกวา พวกเราจะเดินทางเขา ไปในหมบู า นหลมชา ง โดยจะเอาหลอนกับเจามเุ ขา ไป
ดวย หลอ นตกใจมาก บอกวาถาหลอ นขืนกลับเขา ไป คะหย่นิ กบั พวกนัน้ จะตอ งจบั หลอ นฆา
แนน อน”

นกั มานษุ ยวิทยาสาวเขา มาโอบไหลน างกะเหรยี่ งรนุ ไว ย้ิมใหอยางปลอบโยน แลว พดู ไป
ทางรพินทร

“บอกหลอ นวา ไมตอ งกลวั จะไมม ใี ครมาแตะตอ งทาํ อะไรหลอนหรือครู ักของหลอนได
เลย ท้ังสองคนจะอยใู นความคุมครองดูแลของเราโดยตลอด และเราจะเจรจากับคะหยนิ่ ให
เรยี บรอ ย”

จอมพรานสงภาษา
นางอั้วสะอืน้ ฮกั ๆ หนั มาจอ งมองดูดารนิ ดว ยดวงตาอนั คลอหยดนา้ํ แลว ทรดุ ตัวลงจบั ขอ
เทาของหลอนไว หญิงสาวเวทนาจับใจ พมึ พําปลอบโยนเบาๆ เดินกลบั ไปทเี่ กวยี น รอื้ หบี ควา เสอ้ื
คลมุ ของหลอนเองไวตวั หนงึ่ นํามาคลุมทับใหที่ไหลของกะเหร่ียงสาวนอ ย ปกปด ทบั เส้ือผาเกาของ
นางซงึ่ ขาดรุงร่ิงแทบไมมีชน้ิ ดี มองเหน็ เน้อื ไปแทบทกุ สวน นังอ้วั ตวั ส่ันเปน ลูกนกอยเู ชนนน้ั เงย
หนา ขนึ้ พดู กบั หลอ นแผวเบา สนั่ เครือ
“นายหญงิ เหมอื นแม...”
แงซายถายทอดถอ ยคาํ ออกมาใหด ารนิ เขา ใจ
“ชีวติ ของขา ไมม ีท่หี วัง ทพ่ี ึ่งอีกแลว ขอฝากไวแ ทบเทาของนายหญงิ ”
หญงิ สาวยิ้มออ นหวาน ลบู ไลบนศีรษะของนางกะเหรี่ยงผเู คราะหร าย
“เราจะบงั คบั ใหคะหยน่ิ รบั เจา ไวในหมบู านตามเดิม จะปราบงูยกั ษใ ห และจะใหเจาได
อยูก ินกับมุอยา งมีความสุข เจา กบั ชายคนรักจะไมเ ปนอันตรายใดๆ ทงั้ สิ้น”
“คะหยนิ่ ไมเคยกลัวใคร...ไมเ ช่ือใครทั้งส้ินนอกจากตัวเอง เขาจะฆา ทุกคนท่ีขัดขวาง
ความตองการของเขา”
นางอว้ั ครํ่าครวญอยา งหวาดผวา
“เราจะบังคับใหเขาเชอื่ ฟง เราใหไ ด ปน ของคะหยน่ิ สปู นของเราไมไ ดห รอก เจา ไมต อ ง
กลัว”
นองสาวใจเดด็ ของหัวหนาคณะรับรองมาอยา งม่นั คง นางอว้ั ดทู จี ะเร่ิมมีความอบอุน
เชื่อมั่นข้ึน คลายความหวาดกลัวลง

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1243

เชษฐาสง่ั ใหน าํ รา งอนั หมดสตขิ องกะเหร่ียงหนุม บรรทกุ นอนไปในเกวียนคนั ท่ีใชน ง่ั
โดยสาร นางอวั้ น่งั เฝาแจอยูข า งคนรักดว ย แลว ขบวนเกวยี นทหี่ ยดุ ชะงกั ลงชว่ั ขณะ กเ็ รมิ่ ออก
เดินทางตอ ไป ดารินเรยี กแงซายใหข ้นึ มาบนเกวยี น เพอ่ื ทําหนาทเี่ ปน ลา ม ในการสนทนาซกั ถาม
นางอวั้ ระหวา งการเดนิ ทาง

ประมาณเทย่ี ง...ทง้ั หมดกพ็ บตวั เองอยใู นระหวางไหลเ ขาสูงตอนหนงึ่ สองฝงทางเปน ไร
กลวยทอ่ี อกเครอื ดก บางเครอื กเ็ หลืองอรา มคาตน ไมป รากฏวาจะถกู ตัดเอาไป คงปลอยท้ิงไวเปน
อาหารของฝงู นกและอเี ห็น ตอ มาก็ผานไรข าวฟา งท่ปี ลกู อยตู ามตีนเขา

ครัน้ แลว หมบู านหลมชา งก็มองเหน็ อยูใ นพน้ื ราบ อนั เปนบรเิ วณแอง นํ้าตอนหนง่ึ
ขา งลาง จากหลังคาเรอื นและยุง ฉางท่เี หน็ ปลูกอยเู รียงรายหนาแนน เทา นั้น แมจ ะมองเห็นแตไกลก็
พอจะบอกไดใ นทันทวี า มนั เปน หมบู านใหญค บั คง่ั ไปดว ยผูคนมากกวา หมูบา นพุเตยทรี่ างไปแลว
ประมาณ 3-4 เทา ดา นเหนอื และดานตะวนั ออกติดกับปา สูง เชงิ เขาดานใตเปนทุง หญา สวนทางทิศ
ตะวนั ตกเปน โตรกตัดลกึ ลงไป ระหวางทขี่ บวนเกวยี นเคลื่อนใกลเขาไปเปน ลําดบั น้นั ทั้งสามใช
กลอ งสอ งสาํ รวจอยา งถี่ถวนระมดั ระวงั

“เงียบเชยี บเหลอื เกนิ เหน็ แตห มบู าน แตไมเหน็ คนสักคน”
เชษฐาพึมพํา
“ก็คงจะพากันหดหวั อยแู ตในเรอื น สวดไหวเ จาไหวผีเจา ไปตามเรือ่ ง”
ไชยยนั ตว า
“หรือไมก็คอยดักซุม เพ่อื จะเลน งานเราทีใ่ ดทหี่ นึ่งกอ นจะถงึ เขตหมบู า น”
ดารนิ เอยขน้ึ แผว เบาอยางไมไ วใจ
“คงไมใชอยางนัน้ หรอก...”
พช่ี ายขดั มา กวาดกลองสาํ รวจชาๆ
“ถงึ อยา งไรพวกนกี้ ย็ งั ไมน า จะคดิ วา เราเปน ศตั รู เพราะมนั ยงั ไมรวู า พวกเราพามุกบั นาง
อั้วมาดว ย แตม ันกน็ า แปลก ระยะขนาดนพี้ วกมนั ควรจะรตู วั กนั แลว วา มีขบวนเกวยี นบายหนาใกล
เขามา อยางนอ ยก็ควรจะโผลออกมาดบู า ง นีเ่ งียบกริบ”
“พวกหลมชางไมเ หมอื นกบั กะเหรี่ยงอ่ืนๆ หรอกครบั นายใหญ”
แงซายพดู ขน้ึ เบาๆ กระโดดลงจากเกวยี นทางดา นหลงั แลวออ มมาเดนิ อยชู ดิ รมิ ซาย
ดานหนา ตามเดมิ
“มันอยบู นดอยสงู นิสัยดรุ า ยอํามหิต ไมย อมตดิ ตอกบั โลกภายนอกเลย ใจแคบ เหน็ แก
ได ไมย อมสนใจอะไรท้ังสน้ิ นอกจากผลประโยชนทมี่ ันจะได ตามปกตแิ ลว เขตหลม ชา งเปนเขต
อันตรายมากสาํ หรบั คนท่ีจะผานไปมา พวกมนั ปลน ฆา เอาทรัพยสนิ เสียบอ ยๆ เมอื่ ครึ่งปท ่แี ลวมา
น่ีเอง ฝร่งั หมอสอนศาสนาสองคนผัวเมีย หลงจากเขตพมา มาถงึ หมูบานน้ี มนั จับฆา เสียท้งั คู”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1244

“ฮา !”
เชษฐากับไชยยันตอ ทุ านล่ันออกมาพรอ มกัน ลืมตาโพลง เตม็ ไปดว ยความตระหนก
ตกใจ ไชยยนั ตซักถามมาโดยเรว็
“เปน ความจรงิ หรอื แงซาย?”
“จริงครบั นายทหาร ผมผานไปมาอยูเสมอ ผมรูเรอ่ื งพวกมันไดด ”ี
“เอ ไมไดการเสยี แลวซ”ิ เชษฐาครางหนกั ๆ ในลาํ คอ ขมวดคว้ิ ยน “แลว น่ีพรานใหญรู
เร่ืองน้ีหรอื เปลา?”
“ผมคิดวา ผกู องควรจะตองรคู รับ”
“แลว กัน! ฉนั ไมเขา ใจเลย ทาํ ไมรพนิ ทรถ งึ ไมบ อกอะไรใหรูล ะเอยี ดลวงหนา เกย่ี วกับ
เร่ืองหมบู า นหลมชา งนี่ เรามารคู วามจริงเอาอีตอนจะเขา ถึงเขตมันอยแู ลว มนั พวกฆาตกรมหาวาย
รายชัดๆ น่นี า”
ดารินรองออกมาอยางเรว็ ปรอ๋ื เตม็ ไปดว ยความต่นื เตน เชษฐาเมมปากเปน เสนตรง มอง
จับไปยงั รางของพรานใหญท ยี่ ังคงเดนิ นาํ ขบวนเกวยี นดมุ ๆ อยูเ บ้ืองหนา ไปดวยอาการปกติ ไชย
ยนั ตก ก็ ลา วตอมาโดยเรว็ วา
“ลงถาแบบนี้กเ็ ห็นจะไวใ จพวกนั้นไมไ ดเลย เราตองระวงั ตัวกันแจทเี ดยี ว อยางทนี่ อ ยพดู
เมือ่ ก้นี ี้แหละ รพินทรนี่พลิ กึ จรงิ ๆ เขาควรจะใหค วามจรงิ แกเรามากกวา นี้ เกยี่ วกบั พวกหลม ชาง แต
ไมเหน็ บอก นเี่ ราเพ่งิ จะมารจู ากแงซายแทๆ ”
“พรานใหญอ าจมเี หตผุ ลสาํ หรับตวั เขาเองก็ได ทีไ่ มไ ดบอกอะไรใหเ รารเู ก่ียวกับเรื่องน้ี
...”
หัวหนาคณะกลาวแผว เบาอยา งใชค วามคิด แตแววตาเตม็ ไปดวยความกงั วลหนกั
“เขาอาจมคี วามคนุ เคยชอบพอกบั พวกนด้ี เี ปนพิเศษ จนแนใ จวา พวกมนั จะไมเ ปน พิษ
เปนภยั ใดๆ กบั คณะของเราข้ึนภายใตก ารนําของเขา กเ็ ลยไมอ ยากจะบอกอะไรใหเรากังวลใจ”
“ถงึ งนั้ เถอะคะ เขาไมควรอําพรางขอเทจ็ จรงิ ของหมูบา นมหาโจรนีไ่ ว ขนาดมิชชนั นารี
มันยังฆา ได มนั กเ็ ปนพวกทไ่ี วใ จไมไดเลยจนนิดเดยี ว แลวนเ่ี รายงั จะตอ งอยกู ับพวกมนั ไปอกี หลาย
วนั มหิ นําซ้าํ ยงั ตอ งฝากของมนั ไวก อนทจ่ี ะออกเดนิ ทาง แลวเรื่องสาํ คัญทส่ี ุด...”
เสียงของหญิงสาวแหบแหงไป ใบหนา ขาวซดี ข้นึ มาในบัดนั้น จอ งไปยังพี่ชายและเพอ่ื น
รมิ ฝป ากสนั่ หลดุ ปากออกมาแผว เบาท่ีสุด
“พ่กี ลาง...”
มนั กเ็ ปนความรูสกึ อันเดยี วกบั เชษฐา และไชยยนั ต ผูเฉลียวคดิ วบู ข้ึนมาอยางกะทนั หนั
พรอ มกนั ทกุ คนหนั ขวบั ไปทางแงซาย

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1245

“แงซาย จากสง่ิ ทแ่ี กบอกพวกเราน่ี ทําใหเราไมส บายใจเสยี แลว ชด ประชากร ได
เดนิ ทางมาถงึ ที่น่ี กอ นมขี าววาเขาจะมุง ไปเทอื กเขาพระศิวะ เขาไดอ อกเดนิ ทางไปจริง หรอื วา ไอ
พวกวายรา ยทห่ี ลมชางนี่ฆาเขาเสียแลว ใครจะยนื ยนั ได?”

ไชยยนั ตพดู เครียดๆ
“ชด ประชากร กับพรานคใู จที่ช่อื หนานอนิ ไดออกเดินทางจากหลม ชา งไปจรงิ ๆ ครบั
ผมกบั พรานใหญไ ดถ ามนางอว้ั แลว มนั บอกเชน นนั้ นางอ้วั คงไมค ิดจะโกหกเราแน และส่งิ ท่ีนา เชอื่
ไดอ ีกอยางหนง่ึ ก็คอื คะหยน่ิ จะตองไมกลา ทาํ อะไรทง้ั สองคนน้ัน เพราะหนานอินกับคะหยนิ่ รูจ กั
กนั ดมี ากอน คะหยิน่ กเ็ กรงหนานอนิ มากอย”ู
“แกแนใจหรอื แงซาย?”
เชษฐาคาดคั้น
“แนใจครบั นายใหญ สาํ หรบั สองคนน้ัน ปลอดภัยจากพวกหลม ชา งแนๆ ผมเองกไ็ ดเคย
เรยี นใหท ราบแลววา ผมตามมาถึงหลมชางหน่งึ อาทติ ย หลงั จากทท่ี ้งั สองออกเดนิ ทางไปแลว ผมยัง
ตามเขา ไปใน ‘นรกดาํ ’ ระยะหนงึ่ ดวย เหน็ รอ งรอยการเดินทางของเขาท้งั สองคนนัน่ แสดงใหเหน็
วา เขาไมไ ดรับอนั ตรายใดๆ จากพวกหลมชาง และไดอ อกเดินทางไปจรงิ ”

ความไมส บายใจของคณะนายจา งทั้งสาม ซ่งึ มีอยูเปนทนุ เดิมแลว เทา ไร บดั นข้ี า วทไี่ ด
รับทราบจากแงซาย ย่ิงทําใหเ พิม่ ทวขี นึ้ อกี จนบอกไมถ กู เหตกุ ารณท รี่ อคอยอยเู บอ้ื งหนา เปน ส่ิงที่
ทํานายไมไ ด ทกุ คนเริม่ อดึ อัดกระสบั กระสาย ดารนิ เต็มไปดว ยความเดือดดาลทพี่ รานใหญเกบ็ งํา
เรือ่ งหมูบานหลม ชา งไว บน พึมพาํ แตเชษฐาเตือนใหส งบไว

“เฉยๆ ไวเถอะนอย เขาเปน ผนู าํ เรา และเรากต็ อ งไวว างใจเขา ดเู ขาตอ ไปดกี วา รพนิ ทร
ไมเ คยทําอะไรพลาด”

“แกเองละ คนุ เคยกับคะหยน่ิ ดหี รือเปลา ?”
ไชยยนั ตหนั มาซกั แงซายดว ยความรูส กึ อนั ตะครน่ั ตะครอ
“ผมรจู กั มัน และมันก็รจู กั ผม แตไ มค นุ เคยนัก พรานใหญร ูจักมนั ดีกวา ผม”
“แลวแกผานไปมาอยแู ถบนเี้ สมอ มันไมเลนงานแกหรอกหรือ?”
แงซายยงิ ฟนขาว
“ผมไมไดเ ปนเหย่อื และกไ็ มไ ดเ ปน ศัตรขู องมัน ผมก็รูทนั มันอยทู กุ ขณะ เตา กบั จระเข
เขาพบปะหรืออยรู ว มกนั โดยไมมีภยั ทงั้ สองฝาย”
“แลวมนั หลบหัวหายกนั ไปไหนหมด ไมโผลอ อกมาใหเ ห็นสกั คน”
“มนั หลบนงิ่ มองการเคล่อื นไหวของเราอยูเงียบๆ มนั เหน็ พวกเราแลว เหน็ ต้งั แตเ ราผาน
เขตเขา มา แตม ันคงยงั ไมร วู า เปนพวกไหน”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1246

“พรานใหญจ ะนาํ พวกเราเดนิ เขา ไปจนถงึ หมบู านของมนั แบบนนี้ ะหรอื มนั ยังไงพิกลอยู
นะ”

ดารินพดู อยา งไมส บายใจ ชําเลืองไปทางปน รมิ เกวยี นทเี่ สียบไวเ ปนตับ ไชยยนั ตก บั
เชษฐาหยบิ มาสาํ รวจดูทกุ กระบอก พลางบรรจกุ ระสุนเขา เตม็ โดยไมปลอ ยใหก ระบอกไหนวาง

อกี ประมาณ 200 เมตร จะลงไปถงึ บรเิ วณลานระดับราบอนั เปนที่ตัง้ ของหมบู า น รพนิ ทร
โบกมอื เปนสัญญาณใหเ กวยี นทั้งหมดหยดุ ขณะนน้ั ขบวนเกวยี นอยบู นไหลเขา ระดับสูงกวาทต่ี ง้ั
ของหมบู าน มองเหน็ อาณาบริเวณไดอ ยางถนดั ชัดเจนในทกุ ดาน โดยชัยภมู ทิ ่ีเหนือกวา พรานใหญ
เดนิ ตรงเขา มาที่เกวยี นของนายจาง

“พวกเราท้ังหมดน่ังรออยบู นนสี้ กั ครูเถิดครบั ผมจะเขา ไปตามลําพงั กอ น”
เขากลา วเรยี บๆ
“กแ็ ปลวาคณุ คดิ อยเู หมอื นกนั ใชไหมวา มันไมนา จะปลอดภัยนกั ”
ดารนิ ถามโดยเรว็
จอมพรานยม้ิ เยือกเย็น ไมม ีใครสามารถเดาความรูส กึ ของเขาไดอ ยเู หมือนเดมิ จาก
ใบหนา เกรยี มกรา นท่เี ก็บงาํ ทุกส่ิงทุกอยา งไวอ ยางมดิ ชดิ โดยยากจะอานออก อันเปนบคุ ลิคประจาํ
แตไหนแตไ ร
“ถือหลักความไมประมาทไวก อ นแหละครบั เปนด”ี
“ทาํ ไมคุณไมบ อกเราใหรูเสยี แตแ รกวา ไอห มบู า นหลมชา งน่ีนะ มนั เปน หมบู านมหาโจร
พวกฆาตกรท่เี ปน อนั ตรายทส่ี ดุ ”
หญิงสาวหนาเครียด ต้ังกระทมู าอีก พรานใหญช ะงกั ไปนดิ หนึง่ ชาํ เลืองแวบไปทแี่ งซาย
แลวตอบราบเรยี บเชน เดมิ วา
“มันเปนมหาโจร หรอื ฆาตกรกับใครก็ชา ง ขออยา ใหม าเปน กบั พวกเรากแ็ ลวกนั และเรา
กห็ วงั ไวเ ชนนน้ั ”
“คุณรเู รือ่ งบางหรอื เปลา รพินทร เมื่อประมาณครึ่งปม านเี่ อง มิชชนั นารีสองคนผวั เมีย
หลงจากแดนพมา เขา มาถงึ หมบู านน้ี คะหย่นิ ฆาเสยี ท้งั สองคน”
รพินทร ไพรวลั ย ดดู กนบหุ รี่จนแกม ตอบ แลวดีดกระเดน็ เขา ไปในพงรกริมทาง นายจา ง
ทัง้ สามมองมาทเ่ี ขาเปนตาเดยี ว
“ผมไดขา วเหมอื นกนั ครบั ระยะครง่ึ ปมานีผ่ มยังไมมีโอกาสไดพบคะหย่นิ เลย กค็ ดิ วา จะ
ถามมนั ดเู หมอื นกันในการพบมนั คราวน”้ี
“ทา มนั จะไมเขาทีเสียแลว นา ผกู อง ไอคนแบบน้ีเปน อนั ตรายทสี่ ดุ ไวใจอะไรไมไดเลย
ผมวาหาทางจดั การกบั มนั เสียเถอะ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1247

อดีตนายทหารปนใหญพดู พรอ มกบั หวั เราะเสียงแปรงๆ
“เราไมร ูสถานการณแ ทจ ริงของพวกหมบู า นนเ้ี ลย ก็คิดแตแ รกวาเปนพวกกะเหรีย่ ง
ธรรมดา คณุ ปดบงั เงยี บเฉยไวเ หมือนเจตนาจะไมตอ งการใหเ รารู ทัง้ ๆ ท่มี นั เปนเรอื่ งอนั ตรายที่สุด
เราตอ งพกั กันอยทู ่นี ีอ่ กี นานดว ย มนั จะเหมาะหรือที่เราตองอยทู า มกลางดงมนษุ ยอ าํ มหติ เปน ภยั
รายกาจพวกน้ี คนรา ยนะ มันอันตรายเสียยิ่งกวาสตั วร า ยอกี ”
ดารินตอวา เสรมิ มา
“ผมเชือ่ วาคะหยิ่นจะไมเปน พษิ เปนภัยใดๆ กบั คณะเราท้งั สิ้น และท่ไี มไดบอกใหท ราบ
มากอนเกย่ี วกบั การเปน อยู และนสิ ัยใจคอของพวกน้ี กเ็ พราะเหน็ วาไมสําคัญ ผมเปน ผรู บั ผดิ ชอบ
ในคณะเดนิ ทางทัง้ หมดน้อี ยา งเตม็ ทแ่ี ลว...”
แลวเขาก็เปลย่ี นสายตาไปยงั ไชยยนั ต
“ไมต อ งวิตกหรอกครบั คณุ ไชยยนั ต ถาคะหยนิ่ ไมเ ปน ไปตามทผี่ มหวงั ไว ผมจะจดั การ
มนั เอง และโดยเหตผุ ลขอน้ีแหละ ทีผ่ มจะเขา ไปพบมนั ตามลาํ พงั กอน ไมตอ งการใหท กุ คนเขาไป
เสีย่ ง”
“อยา ลมื วาคุณเปน คนของเรา”
ดารินพดู เสยี งกระดาง เตม็ ไปดวยอํานาจและศักด์ขิ องนายจาง
“และขอใหรไู วดว ยวา โดยสถานการณอ นั เชอ่ื อะไรไมไ ดแนน ้ี เราก็ไมตอ งการใหคุณ
เสี่ยงเหมือนกนั จะมีประโยชนอ ะไรขน้ึ มาบา ง สมมตวิ า คุณเขา ไปพบมนั แลวคณุ กไ็ มมีโอกาสได
กลบั ออกมาอีกเลย จรงิ ละ สําหรับพวกมันเพยี งหมบู านขนาดนี้ โดยกําลงั คนและอาวุธของเรา
สามารถจะลา งมันใหเกล้ยี งไปท้ังหมูบ านได แตจ ะใหเ ราฆามนั ตายหมดเพอื่ ชดเชยใหแกช วี ิตคณุ นะ
หรอื ?”
“แลว คุณหญิงจะใหทําอยา งไรครับ?”
ดารินจองตาลกุ วาวลงไปยังหมูบานท่ีเห็นอยเู บื้องลา ง แลว โพลงออกมาตามนสิ ัยอนั หา ว
หาญเด็ดเดีย่ ว ผสมกบั ความใจรอ น
“ลอมมนั ไวท ง้ั หมด ใชร ะเบิดกบั ปน ซัลโวขูเขาไปกอน ใหมนั ยอมจํานน แลว จบั คะหย่นิ
ไว ยดึ หมบู า นมันเสียเลย”
พรานใหญลืมตาโพลง จองหนา หลอ นดวยประกายตาขบขนั แลว ชดิ เทา ตรง ยกมอื ขนึ้
วนั ทยหัตถอยา งแขง็ แรง ซอนยม้ิ
“คณุ หญิงไมเ พยี งแตเ ปน แพทย หรือนกั มานษุ ยวทิ ยาเทานน้ั ยงั เปน นกั ยุทธศาสตรท ี่
เฉยี บขาดไมน อ ย แตผ มคิดวา อยา เพิ่งใหรนุ แรงดเุ ดอื ดถงึ ขนาดนน้ั กอนเลยครบั ผมแนใจวา พอจะ
พดู กับคะหยนิ่ ไดรเู รอ่ื ง ถงึ พลาดพลั้งยงั ไง ผมกม็ ที างทีจ่ ะเอาตัวรอดได โดยไมจ าํ เปน ตองหว ง”
พีช่ ายหนั มาตบไหลนอ งสาวเบาๆ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1248

“คะหยนิ่ เปน คนเหย้ี มโหดปาเถ่ือนอยแู ลว แตน อ ยจะยงิ่ หนกั กวา นั้น ถา ทําอยา งทพ่ี ูดเมอ่ื
ก้ี ในหมบู า นไมไ ดม เี พยี งคะหยน่ิ คนเดียว แตย ังมลี กู บานท่เี ปนเดก็ และผูห ญิงอยดู ว ย แลว พวกเรา
เองน่ันแหละจะเปน โจรไป เอาอยางทร่ี พนิ ทรเขาบอกมากอนดีกวา ถา ไมส าํ เร็จหรอื มนั แผลงฤทธ์ิ
อะไรขน้ึ คอยทําตามแผนของนอย”

ดารนิ ผูแคนเคอื งชิงชงั คะหยน่ิ อยูกอนเปน ทุนเดมิ ยมิ้ ออกมาดๆุ
“ถา งน้ั ก็ตามใจเถิดคะ แตสาํ หรับนอ ย ไอคนปา เถอ่ื นกต็ องใชว ิธกี ารปา เถ่ือนกบั มนั บา ง
ถึงจะสมกัน เราไมไดยงิ ใหถ กู มนั แตย ิงขใู หมันยอมแพออกมามอบตัวเทา นน้ั ซงึ่ จะเปน วิธกี าร
ปลอดภัยกวาที่จะสง ทตู เขาไปเจรจา วา อนั ทจ่ี รงิ คะหย่นิ กเ็ ปน อาชญากรมีคดฆี าตกรรมมิชชนั นารี
สองผวั เมยี น่ันอยแู ลว มนั ควรจะตอ งถกู จบั และลงโทษ”
“พวกเราทกุ คนไมอยใู นฐานะทจี่ ะทาํ ตวั เปน ตาํ รวจหรอื ผพู พิ ากษา...”
เชษฐาเตอื นอยา งสขุ มุ
“เรามีหนาที่อยา งเดยี วเทา นน้ั คอื ปองกันตวั เอง และดาํ เนินการเฉพาะที่จะเปนประโยชน
แกตวั เรา อกี อยางหน่ึงเหตกุ ารณเหลานั้นมนั กไ็ มไดเกดิ ข้ึนตาํ ตาตอหนา เรา อันจะทําใหเ ราปองกนั
ขัดขวางไวไ ด เรื่องมนั ลวงเลยผา นมาแลว เรากเ็ พียงแตรับรูไวเทาน้นั จะตดั สนิ เอาผิดอะไรกบั
คะหยนิ่ มนั ไมใ ชเรอ่ื ง...”
พลางหวั หนาคณะกเ็ ปลยี่ นสายตาไปทางพรานใหญ ถามวา
“คุณจะเขา ไปเพยี งคนเดยี วเทา นน้ั หรอื ?”
“กม็ เี กิด เสย และจนั อกี สามคน รวมเปนสค่ี นครบั บญุ คาํ จะใหอ ยูทนี่ ด่ี ว ย”
“ทําไมไมใหผมไปดวยอกี คน?”
ไชยยนั ตสวนมาโดยเรว็
พรานใหญส ่ันศีรษะ มองดูอดตี นายทหารหนุมอยางขอรอ ง
“ไมเ หมาะหรอกครับ ผมกบั พรานพ้นื เมอื งอีกสามคนก็พอแลว คณุ ไชยยนั ตคอยคมุ พวก
เราบนน้ไี วดกี วา คุณชายเองก็ยงั เดนิ ไมถ นัดนกั พวกผมพลาดพล้งั อยางไร คณุ ไชยยนั ตจะไดชว ย
ทางนีร้ ับมือมนั ”
วา แลว เขาก็เดนิ ไปที่เกวียนคนั หนึง่ ซึง่ บรรทกุ สมั ภาระสว นตวั ของเขาเอง ดึงปนลกู ซอง
แฝดออกมา แตเ ชษฐาตะโกนเรยี ก แลว สงเบราวน ง่ิ กงึ่ อัตโนมัติทบี่ รรจกุ ระสนุ ไดค ร้ังละหานัดไป
ให พรอมกบั เข็มขัดกระสนุ ทม่ี ีลกู อัดเต็ม
“เอาไอน่ีไปดกี วา แลว ก็ยังมีแบบปม แอค็ ช่ันอีกกระบอกหน่ึง บรรจไุ ดหา นดั เทา นน้ั ให
เกดิ ถือไวอ กี กระบอก นอกนนั้ ก็เอาแผดไป”
รพินทรยมิ้ เลก็ นอ ย รับปนมาจากคลงั ปน ของนายจา ง โยนแจกจา ยใหเ กดิ จนั และเสย คน
ละกระบอก พรอมทง้ั เขม็ ขัดกระสนุ โดยเปลีย่ นจากปน ไรเฟลมาเปน ลูกซอง ซึง่ เปนปนทอี่ าํ นวยผล

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1249

อยา งดีทีส่ ดุ ในการปะทะกบั มนุษยใ นระยะประชดิ ติดพนั ไชยยนั ตก็ถอดเข็มขดั ปนสั้นขนาด .44
แม็กนม่ั ท่ตี ดิ เอวอยโู ยนมาใหอีกกระบอกหน่ึง

“เอา! ตดิ เอวไว พลาดพลง้ั ไอห านัดนน่ั หลดุ มอื ไปหรอื บรรจุชดุ ใหมไ มท นั กจ็ ะไดพ่ึงไอ
น่ไี ปพลางๆ อยาประมาท อยา คิดวา คะหยิ่นมันจะเปน เกลอเกาของคุณ แมว าจะเคยมีความสมั พนั ธ
กันมากอ นเชน ไรกต็ าม”

เขาคงหัวเราะเบาๆ อยเู ชน เดมิ และเพอื่ ไมใ หเสียศรทั ธาในความเปน หว งของนายจา ง จึง
คาดเข็มขดั ปน ของไชยยนั ตตดิ เอวไวอ กี กระบอกหนึ่ง ไมกอี่ ึดใจตอมาการเตรยี มตวั ลงไปพบกับ
คะหยน่ิ กเ็ สรจ็ สรรพ

“นดั กนั เสียใหเ รียบรอยกอน จะเอายังไง?”
เชษฐาถาม
“ถาไดยนิ เสยี งปน กแ็ ปลวาเกดิ เร่อื งครับ ตอจากนน้ั ก็สุดแลวแตค ณุ ชายหรอื คณุ ไชยยนั ต
จะตัดสนิ ใจ ขอบอกเพียงอยา งเดยี ววา ...ไมต องเปนหว งพวกผมท้งั ส่ีคน”
เขาบอกมาอยางงา ยๆ แลวพยกั หนากบั พรานท้ังสาม พากันเดนิ ลงจากไหลเ ขา มุงตรงไป
ยงั หมบู า นอนั มองเห็นเงยี บเชยี บอยูน นั้

ขณะทรี่ างของพรานใหญก บั อีกสามคน หางออกไป เชษฐากเ็ รียกบุญคําเขามา
“บอกใหท กุ คนเตรยี มพรอ ม จา ยลูกปนใหค นละกลอ ง”
บญุ คาํ ปฏิบัตติ ามคาํ สั่งโดยเรว็ เรยี กพวกลกู หาบทกุ คนมาแจกจา ยกระสนุ ปนให เชษฐา
ดาริน และไชยยนั ตล งจากเกวยี นตรงเขาไปยึดกลมุ โขดหนิ รมิ ผา แลว ส่งั ใหพ วกลกู หาบกระจาย
กําลงั กนั ออก แยกยา ยประจาํ อยทู ีม่ น่ั พรอ มทจ่ี ะโปรยหากระสนุ ลงไปไดท นั ทีหากเกิดเหตรุ ายข้นึ
ดารินใช .300 เวเธอรบ ี สว นเชษฐากบั ไชยยนั ตใ ชข นาด .30-06 คนละกระบอก ตางพุง สายตาแนว
แนจ ับตามหลงั คนทง้ั สไ่ี ป
“รูไ หม พวกหลม ชางมปี น สกั ก่กี ระบอก?”
ไชยยนั ตห นั ไปถามแงซายผยู นื อยใู กลๆ
“พวกผูช ายมนั มเี กือบทกุ คนแหละครับ ประมาณ 30 กวากระบอก แตเ ปนปนแกป
นอกนนั้ กเ็ ปน หนาไมอาบยาพษิ ”
“สมมติวา มนั ยิงเอากอน จะทํายงั ไงกนั นี่ สีค่ นนั่นเดนิ เขาไปเปนเปาอยา งดีทีเดยี ว ไมรู
พวกมนั ซุมอยตู รงไหนบา ง”
ดารินเปรยขน้ึ อยา งวติ ก หลอ นกระสบั กระสา ยรอ นใจกวา ทุกคน
“เช่อื มอื รพนิ ทรไวกอนดกี วา อยา งนอยทส่ี ดุ ...เขาก็รูจกั เจา พวกนนั้ ดีกวาเรา ไมแ นจ รงิ
เขากห็ ากนิ อยกู บั พวกน้ไี มไ ด บางทพี วกเราอาจวติ กกงั วลเกินกวาเหตกุ ไ็ ด”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1250

เชษฐาพูดเบาๆ
บุญคาํ ผูยืนขนาบอยอู กี ดานหนึง่ กห็ ัวเราะ ทา ทางไมเดอื ดรอนอะไรทัง้ สน้ิ บอกมาวา
“เจา นายไมตองกลัวหรอกครบั บญุ คํารบั รองวา คะหยิน่ มนั จะไมท าํ อะไรพรานใหญอ ยาง
เด็ดขาด ถา รูวา เปนแก ปานน้มี นั ก็คงเหน็ แลว”
“ทําไมบุญคําถงึ มัน่ ใจอยางน้นั ?”
ดารนิ ถามหวนๆ พรานเฒา แหงเขาอมึ ครมึ อา ปากหัวเราะ เหน็ เงอื กสคี ลา้ํ
“โธ นายหญงิ ไอค ะหยน่ิ นะ มันรอดตายจากเสือขบหัวก็เพราะนายใหญ มันไมเ คยกลัว
ใครก็จรงิ แตม นั ทงั้ รกั ทง้ั เกรงนายรพินทร ถา ไมไ ดน ายรพนิ ทร ปา นนมี้ ันก็ตายไปนานแลว”
คณะนายจางทงั้ สามหนั ขวบั มาจองหนา บญุ คาํ เปนตาเดยี ว ดวยความประหลาดใจ
ครามครัน
“ทาํ ไม? พรานใหญเ คยชว ยชวี ิตเจาคะหย่ินไวเ หรอ?”
ไชยยนั ตถ ามเร็วปรือ๋
“เรอ่ื งการชว ยเหลือนะ นายแกเทย่ี วไดช ว ยเหลอื ใครตอ ใครไวมากทเี ดยี วครบั ไมง น้ั แกก็
ครองปา นไ้ี มได ชว ยชวี ิตจากอันตรายบาง ชวยเร่อื งอาหารเรอ่ื งยาบา ง อื่นๆ สารพดั อยางทแี่ กจะ
ชว ยได อยา วา แตพ วกกะเหรีย่ งหลมชางนเ่ี ลยครบั ตอใหพ วกวาทดี่ รุ ายทสี่ ดุ ...ชอบลาหวั คนโดยไม
เลอื กหนา แกยังไปนอนไปกนิ บานมนั ไดร าวกบั พระราชา ไมม พี วกชาวปาชาวเขาทไ่ี หน ไมวา ปา
ลางปา บนในแถบตะนาวศรที ้งั สองฝง จะไมรจู ักแก เจา คะหยน่ิ ความจรงิ ก็เปน คนเกะกะหวั ไมมาก
แตเ วลานายตระเวนหาสัตวม าถึงทีน่ ่ี แกก็นอนบานมนั นน่ั แหละ มิหนาํ ซ้ํามันยงั ชว ยนาํ ออกหาสัตว
ดวย บางทยี ังชว ยหาบหามแทนลูกหาบเสยี ดวยซ้าํ ”
ดารนิ อาปากคา ง อุทานอะไรออกมาคําหน่ึง แลว ท้ิงมือลงอยางออนใจ
“ดเู อาเถิดคะ พี่ใหญ. ..ดอู ตี าพรานไพรของเราคนน้ี แหม! มันนา เหลือเกนิ ...พวกเราหรือ
เปน หว งออกจะแยอ ยแู ลว เขาจะบอกสักนิดก็ไมไ ดว า เขาเคยมีบุญคณุ ไวก บั เจา คะหยนิ่ จนถงึ ขนาด
เคยเรยี กใชไ ด”
เชษฐาหวั เราะออกมา สหี นา ดขี นึ้
“ก็พีบ่ อกแลว ยงั ไงวา บางทพี วกเราอาจวติ กกริ่งเกรงกนั ไปเกนิ กวาเหตกุ ็ได รพนิ ทร
จะตองรอู ะไรดีอยูแลว เร่ืองความรายกาจของคะหยนิ่ เขาไมไ ดบอกเรา นอยกห็ าวาเขาปกปด ทเี ร่อื ง
ท่เี ขามอี ิทธิพลอยเู หนือจติ ใจของคะหยนิ่ ซง่ึ เขากไ็ มไ ดบอกเราเหมอื นกัน นอยกห็ าวา เขาไมบอกอกี
รวมความแลว เราวนุ วายกนั ไปเองแทๆ”
“แตฉนั ยงั ไมแ นใ จนกั ...”
ไชยยนั ตแ ยงมาเสียงหนกั ๆ มือคงกระชบั ไรเฟล แนน ตาจบั นง่ิ อยทู างดา นหลงั ของพราน
ใหญทีห่ างลงไปเปน ลาํ ดบั

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1251

“ถงึ เขาจะมอี ทิ ธพิ ลอยูเ หนอื จิตใจคะหยน่ิ มากอนอยางไรกต็ าม สังเกตดูทาทีของเขาก็ไม
ไวใจคะหยน่ิ อยเู หมอื นกัน ไมงน้ั จะใหเ ราคอยอยูทน่ี ี่ทําไม”

“น่ันเปน เร่อื งความรอบคอบไมย อมประมาทของเขา ซึง่ กด็ ีแลว เอาละ ประเดย๋ี วเรากร็ ู
เองวาพรานใหญข องเราแนแ คไหน แตใ หต ายเถอะ! ไอเสอื นีเ่ ปนคนถอมตัวเหลือหลาย ไมย อมคุย
อวดศักดาอะไรเลย นอกจากพวกเราจะคอยๆ รูเหน็ กบั ตาเอาเอง”

“คนทือ่ มะล่ือ ดยู ากตะหากคะ พ่ีใหญ กวนโทโสเสียเหลอื ประมาณ เจา ประคณุ ขอใหเ จา
คะหยน่ิ นัน่ ซดั ออกมาซักเปรี้ยงเถดิ นะ ”

“อา ว! ไหงงั้นละ นอย แชง เขาเสยี แลว” ไชยยันตรอ งออกมา
“ไมร!ุ ”
เพ่อื นสาวสะบดั หนา กระชากเสียงมาหว นๆ

จากการเฝาจบั มองของทกุ คน ทคี่ มุ เชิงอยบู นที่ม่นั เหนอื ไหลเ ขา รพนิ ทรกบั พราน
พ้นื เมอื งทงั้ สามเดนิ เขาไปถงึ บริเวณหนา ลานหมบู า น พวกในหมูบ านเรม่ิ ปรากฏตัวโผลออกมาทลี ะ
คนสองคน รวมท้ังลกู เดก็ เลก็ แดงพรอมกบั เสียงหมาเหา ขรม มีเสียงรอ งตะโกนบอกกนั ตอ ๆ ไป อดึ
ใจเดยี ว พวกนั้นก็โผลกนั ออกมาเตม็ ลาน ตรงเขา หอมลอมพรานใหญเตม็ ไปหมด ดว ยลักษณะ
ตอ นรบั ทักทาย คณะนายจางหนั มามองดหู นากนั อีกครงั้ บญุ คาํ ยม้ิ นอ ยย้ิมใหญ

“เห็นไหมครับ บญุ คาํ บอกแลว พวกนนั้ มนั ดีใจที่เหน็ พรานใหญ ทแี รกมันคงยงั ไมร ูวา
เปน แก กเ็ ลยแอบซอ นคุมเชิงอยู”

เชษฐาผอนลมหายใจยาวออกมา ตายงั ไมเ ปลีย่ นไปจากภาพเบอ้ื งลาง
“ขอใหเ ปนอยา งนั้นเถอะ เราตองการผกู มิตรกับพวกน้ี ไมใ ชตอ งการเปน ศัตรู”
ครนั้ แลว รางของรพินทรกับพรานท้งั สาม ท่ถี ูกหอ มลอ มโดยพวกชาวบา นหลมชาง กล็ ับ
หายเขา ไปในมุมบังคับของกลมุ เรอื นอนั หนาแนนที่ปลกู เรียงรายอยู พนจากสายตาของพวกทค่ี อย
อยูขางบน
เวลาผา นไปถงึ สิบนาทีเต็มๆ ทา มกลางการเฝารอคอยอยา งกระวนกระวายใจของคณะ
นายจา ง ทกุ คนกเ็ หน็ เสย โผลอ อกมาเพียงคนเดยี ว เดนิ ดว ยอาการปกตติ รงกลับเขามา
“วา ยงั ไง พรานใหญกบั อกี สองคนน่ันอยไู หน ทาํ ไมถงึ กลับมาคนเดียว”
ไชยยนั ตรอ งถามออกไปกอนท่เี สย จะเขามาถงึ ดวยความรอนใจ
“พรานใหญใ หผมมาบอกกบั เจา นายวา ทุกอยา งเรียบรอ ยครบั ใหพ วกเราเคล่อื นเกวยี น
เขาไปในหมูบา นไดเ ดยี๋ วน้ี แกกาํ ลังพดู อยูก บั คะหยน่ิ ”
“เรยี บรอ ย?”
ดารนิ รองออกมาดงั ๆ เต็มไปดวยความสนเทห  ยงั ไมไ วใ จนัก

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1252

“หมายความวา ยังไง คะหยนิ่ ยอมตกลงตามท่ีเราตองการรึ พรานใหญบ อกมนั หรอื เปลา
วา เรามีเจามกุ บั นงั อั้วติดมากับขบวนของเราดวย”

“พรานใหญพดู เรอ่ื งนแี้ ลวครับ ทแี รกมนั ไมย อมเหมอื นกนั แตแ ลว กย็ อมเม่ือพรานใหญ
บอกวา จะอยทู นี่ ี่จนกวาจะปราบงยู ักษไ ดส าํ เรจ็ ”

ท้งั สามถอนใจออกมาอยา งโลงอก ไชยยนั ตหนั ไปมองดหู นาเชษฐา แลว พึมพาํ ออกมา
“งา ยดายเกนิ กวาทคี่ ดิ ไว มนั ตองใหไ ดยังงซี้ ิ ยอดชายนายรพินทรของเรา โลงอกไปท”ี
เชษฐาสอบซักถามเสย ถงึ การพบปะพูดจาระหวางพรานใหญ กับหวั หนาบา นหลมชา งอยู
อีกครูจนแนใ จ ก็สง่ั บุญคาํ ใหบ อกพวกลกู หาบเขาประจาํ หนาทต่ี ามเดมิ ชวนไชยยนั ตกบั ดารินกลบั
ขึน้ ไปนง่ั บนเกวยี น จากนนั้ ก็ใหเคลื่อนจากไหลผา อันเปนบริเวณยดึ เปน ทีม่ น่ั เดินเลาะทางตรงเขา
ไปยังเขตหมบู า น โดยการนาํ ของเสย

ขณะทค่ี าราวานเกวยี นใกลเ ขา เขตมา พวกหลม ชางพากนั ออกมายนื มงุ ดแู นนขนดั ไป
หมด สว นมากเปน เด็กกบั ผหู ญิง บรรยากาศอันตึงเครยี ดคล่ีคลายลง...สอใหเ หน็ ชดั ไดว า การเจรจา
ระหวางรพนิ ทรกับคะหยนิ่ หวั หนาบานเปน ไปในดานสนั ติ แตถ ึงเชน ไรกต็ าม เชษฐาเรยี กบญุ คาํ
กับเสย เขา มากระซิบสงั่ ไมใ หค ณะทุกคนอยูในอาการประมาท ปน ทกุ กระบอกบรรจุลกู เตม็ อตั รา
และถอื อยใู นมอื ลกั ษณะพรอ มที่จะใชไ ดท กุ ขณะ

เสย นาํ ตัดลานกวา งไปทางดา นตะวนั ออกของบา นกะเหรย่ี ง หางบา นกลุมแรกออกมา
ประมาณ 200 เมตร แลวใหห ยุดปลูกสรา งแคม ปข ึงกระโจมข้ึน

“พรานใหญสง่ั ใหพวกเราตง้ั แคม ปอ ยูตรงนค้ี รับ”
เสย บอก เมอ่ื ถกู เชษฐาถาม
คร่ึงช่ัวโมงตอมา บรเิ วณแคม ปช ั่วคราวของคณะผจญภยั ก็เสรจ็ เรยี บรอย ดารนิ สัง่ ใหป ู
พนื้ ดว ยผาใบหนา ในบรเิ วณกระโจมพักตอนหน่งึ และใหน าํ รา งอันหมดสติของเจา มนุ อนพักอยทู ี่
นัน่ โดยมีนางอั้วคอยนง่ั เฝา อยูใกลๆ รอบบรเิ วณพวกเดก็ ๆ กบั ผหู ญงิ พากนั มายืนลอ มมุงดอู ยหู างๆ
พวกลูกหาบทก่ี ระจายกันลอมรอบเตน็ ท คอยกนั ไวไมใ หเ ขา มาใกล ทุกอยางเสร็จสรรพ แตร พินทร
กย็ งั ไมปรากฏกายกลบั มาใหเ หน็
“เอ ปานนีท้ ําไมรพินทรยังไมมาอกี เราเขามาจนถึงทน่ี ่ี และตั้งแคม ปเ สร็จไปตัง้ นาน
แลว ”
ไชยยนั ตเ ปรยขึ้นอยางเปน หว ง เดินไปแหวกประตกู ระโจมออก มองเขา ไปยงั เรอื น
กะเหร่ยี งท่ปี ลกู อยเู ปน ทวิ สลับซับซอ นเหมอื นเมืองเลก็ ๆ
“คงมีเร่ืองท่ีจะตอ งพูดกบั คะหยิน่ อยมู าก ปลอ ยเขาเถอะ เด๋ยี วก็คงมาเอง”
เชษฐาออกความเห็นอยา งคนใจเยน็ ตามนสิ ัย ดารินผูกาํ ลังทรดุ คกุ เขาตรวจสอบอาการ
ของเจามอุ ยู ก็เงยหนา ขนึ้

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1253

“อยา งนอ ยทีส่ ดุ กลบั มาสง ขา วเรากอ นก็ยงั ดี นเ่ี งียบฉไี่ ปเลย นอ ยวา ใหเสยกบั บุญคําไป
ตามดีกวา ”

กอนพ่ีชายจะตอบวา กระไร ไชยยนั ตผูยนื มองอยหู นาประตูกระโจม กร็ องบอกมาเบาๆ
วา

“ออ! โผลม าโนน แลว แตเอะ ! ตาเกิดกลับมาคนเดียวอีกน่ันแหละ”
วา แลว ไชยยนั ตกก็ า วออกไปจากบรเิ วณเตน็ ท เชษฐาเกาะไหลนองสาว เขยกตามออกมา
ดวย
เกิดเดินยม้ิ ยองผองใสตรงเขา มา และกอนท่ีใครจะรองถามออกไป พรานหนมุ ก็รายงาน
ปนหัวเราะรามาวา
“พรานใหญใ หผมมาสงขาวกอนครบั บอกวาไมตองเปน หว ง ใหเจา นายกับพวกเรา
พกั ผอ นกนั ใหส บาย ประเดยี๋ วแกจะมา จะเอาคะหยน่ิ มาดว ย”
“แลว นีพ่ รานใหญอยูทไี่ หน กําลงั ทาํ อะไรอยู”
เชษฐาถามโดยเร็ว
“อยบู นเรือนคะหยิ่นครับ กําลังกนิ เหลา กนั อยู คะหยิน่ มนั ดใี จทไี่ ดพ บพรานใหญ แลว ก็
ยิ่งดใี จมากทร่ี วู าเรามขี องฝากมันแยะ”
คณะนายจา งมสี หี นาปลอดโปรง แจมใสขนึ้
“แกกลบั มาเสยี คนหนึง่ พรานใหญก อ็ ยกู ับจันเพยี งสองคนเทานน้ั ซ”ิ
“ครับ แตไ มตอ งหว งหรอกครบั ไมม อี ะไร”
“ทา ทางคะหยนิ่ เปน อยางไรบา ง มนั ยอมรบั ขอเสนอของเราดวยดไี หม?”
นักมานษุ ยวิทยาถามบางอยา งไมวายสงสัย เกิดหวั เราะ
“อยา หว งเลยครับ นายหญงิ ไอคะหยิ่นมนั ไมเคยฟง เสยี งใครกจ็ รงิ แตม นั เช่ือพรานใหญ
ไอพวกนีม้ นั ดอี ยูอยาง จะโหดรายอาํ มหติ สักแคไ หนกต็ าม ลงถามันรกั นับถือเสียอยา งเดยี วแลว มัน
ไมเ คยหกั หลงั และถา รับปากรับคําแลว กจ็ ะไมก ลบั คําทีหลัง”
“ยอดเหลอื เกนิ นะ เจา นายของเกิดคนน”้ี
หญงิ สาวพดู ใสหนา เกดิ หางเสยี งประชด ริมฝป ากกราดไปดวยรอยยิ้มอนั อบอนุ ชื่นชม
เชษฐาและไชยยนั ตก พ็ ลอยสบายใจหมดขอ กงั วลไปดว ย ตางกลับเขา ไปพกั ผอนรอคอยอยใู น
กระโจม

มุไดสติรูตัวขน้ึ มาในเวลาบา ยสามโมง พอรูตัววา อยทู ีไ่ หน กผ็ งะตกใจ ควา มือสาวคนรกั
ไปกุมไวแนน ดารินยมิ้ ใหอ ยา งปลอบใจ พดู ออนโยน โดยใหแ งซายทาํ หนาทเ่ี ปน ลา มวา

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1254

“ไมตอ งตกใจ เจา กบั คนรักของเจา ขณะน้อี ยใู นความคมุ ครองของเรา คะหยนิ่ จะมาทาํ
อะไรไมไ ดท ั้งส้นิ และคะหยนิ่ กร็ ับปากแลว วาจะไมท าํ อะไรเจาทง้ั สองคน”

“มุอาจตอ งตายเพราะเข้ียวหมู มุเปน หว งนางอั้ว ขอฝากมนั ไวก ับนายหญิงดว ย อยาให
ใครทําอนั ตรายมันเมอื่ มตุ ายแลว”

กะเหรย่ี งหนุม บชู ารกั พดู แผว ๆ
ดารนิ สัน่ ศีรษะชาๆ ใบหนายงั ยมิ้ ละไมอยเู ชนนน้ั วางมือลงบนหนา ผากของลกู ชาย
หัวหนา บาน
“มุจะไมตาย และเดย๋ี วนีเ้ รากช็ ว ยใหป ลอดภัยแลว มจุ ะไดอยกู ับนางอั้วตลอดไป”
หลอ นพูดเสียงหวาน แลว จดั การฉดี ยาใหค นเจ็บอีกเข็มหน่งึ ตอจากนน้ั เจามุกห็ ลบั ไปอกี
ดว ยความออนเพลียจากพษิ บาดแผลฉกรรจ

ราวสโ่ี มงเยน็ รพินทร ไพรวลั ย ก็โผลเ ขามาในเตน็ ทข องนายจาง มีรา งหนงึ่ ตามติดมา
เบื้องหลงั ดวย สายตาของท้ังสามพงุ จับไปยงั รางนั้นเปน ตาเดยี ว เปน ชายวยั ประมาณหา สิบเศษ ผมสี
เทาเปนกระเซงิ คาดไวด วยผาสแี ดง สงู ใหญก ํายําขนาดแงซาย ใบหนาเหี้ยมเกรียมดุดนั ตาขุน
ปราศจากแวว แกมขางหนง่ึ มรี อยแผลเปนจากเลบ็ เสอื ลกึ เปนทางลงมาจรดคาง ทคี่ อมีสงั วาลทาํ
ดวยเขย้ี วสัตวป าหอยอยู เอวเหน็บมีดสน้ั มอื ถอื ปนแกบ กระบอกยาวสงู เกอื บทว มหวั พอมองเหน็
ถนัด ไชยยนั ตก อ็ ุทานออกมาเบาๆ วา

“น่ีมันองคุลมี าลนีห่ วา!”

คะหยน่ิ กา วเขา มาหยุดยืนเดน อยกู ลางกระโจม ตาขนุ ไปดวยสายเลอื ด มองจบั ไปยงั คณะ
ชาวพระนครท้งั สาม พรอมกบั รอยยม้ิ ทด่ี เู หมือนแสยะ

“คะหยน่ิ มาเยย่ี มคํานบั และทาํ ความรจู กั กบั พวกของคณุ ชายครับ”
พรานใหญบอกยม้ิ ๆ
ดารินยนื กอดอก จอ งหัวหนา หมูบานหลมชา งเขม็ง เชษฐากับไชยยนั ตย ม้ิ ใหช าวเขารา ง
ยกั ษผ ูนนั้ พลางพยกั หนา ทกั ทาย
“เราดใี จท่ไี ดร จู ักเจา คะหยิ่น พวกเราท้ังหมดมาอยางมิตร”
เชษฐาเปนผูปราศรัย และแงซายกาวเขา มาเปน ลามใหแ กค ณะนายจา ง บรุ ุษหนา เหย้ี ม
กวาดตามองดเู ชษฐา ไชยยนั ต และมาจับนง่ิ อยูต รงดารินเปนคนสดุ ทาย แลว หวั เราะออกมาเหมือน
เสียงววั
“พวกนายมากบั พรานใหญ คะหยน่ิ ยอ มถอื เสมือนแขกผมู ีเกียรติ แมวา นายจะเปน ตน เหตุ
นําความวบิ ตั มิ าสพู วกเรา”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1255

“เราไมไดน ําความวบิ ตั มิ าสพู วกเจา ...”
ไชยยนั ตพ ดู กรา วๆ อยางไมพ อใจ
“ตรงขา ม เรามาเพอ่ื ชว ยเหลือพวกเจา ตะหาก”
ริมฝปากหนาบนใบหนา น้นั แสยะกวา งออกไปอกี เหลือบตามองไปรอบเต็นท แลวไปจับ
น่ิงอยูท ร่ี า งอนั หมดสติของมุ ผูนอนอยกู บั พนื้ ปผู าใบ มรี า งของนางอ้วั หมอบตวั สัน่ อยู แลว ตาก็ลกุ
โพลงข้ึน นางอัว้ สง เสยี งรองดว ยความหวาดกลัวออกมาคาํ หน่ึง ยกมอื ขน้ึ ปดซอ นหนาไวอยางลน
ลาน
คะหยน่ิ เคล่อื นเขาไปอยา งแชม ชา แตทนั ทนี ้นั เองดารินก็ถลันปราดเขาขวางหนาไว มอื
แตะอยูทด่ี า มปน สัน้ .357 ในซองขางเอว
“ถอยออกไป! เจาจะแตะตองมุหรอื นังอวั้ ไมไ ดเปน อนั ขาด”
หัวหนาชาวดอยชะงกั จองหลอนตาไมก ะพรบิ แลว หวั เราะหาวๆ ออมาจากลําคออวบ
ใหญ เอยี งหนา ไปทางรพินทร
“แมหญงิ ผงู ามเหมือนนางไมผนู ี้เปนใคร ทา ทางนางกลาหาญนกั บงั อาจมาขวางหนา
คะหยน่ิ ”
“น่นั คือนายหญิงของขา คนทช่ี ว ยชวี ติ เจา มุ ลกู ชายของเจาไวจ ากบาดแผลหมูขวดิ ”
รพนิ ทรต อบ
“บอกใหน างหลีกไปเถิด คะหย่นิ จะเขาไปดูไอม ”ุ
“เจาตองสัญญากอ นวา จะไมแ ตะตองตวั มุเปนอันขาด”
ดารินกาํ ชับมาคงยนื ประจนั หนากับคะหยน่ิ โดยไมสะทกสะทาน
“คะหยนิ่ ใหสญั ญา”
หวั หนาบา นหลม ชา งตอบมาแหบหา ว
ราชสกุลสาวถอยหลงั ชา ๆ เปดทางให แตเ ดินไปคุมเชงิ อยูใ กลๆ กับคนเจบ็ อยางไมไ วใ จ
นงั อวั้ เกาะหลงั หลอนยดึ เปน ทีพ่ ่ึง หญิงสาวเอือ้ มมือไปจบั แขนเด็กสาวผูนาสงสาร อันเปนครู กั ของ
เจามุไว บบี เบาๆ อยางปลอบโยน ทกุ คนก็เดินตามเขามาดวย
คะหยนิ่ มาหยดุ ยนื อยูเหนอื รางอนั หมดสตขิ องลูกชาย ซ่งึ หายใจรวยๆ อยู เคาหนานั้น
เครียดนากลวั รมิ ฝป ากแสยะออก แตแ ลว กเ็ ปลย่ี นไปเปนความสลด นง่ิ ขรึมอยูเปนเวลานาน
“มนั เกง แตก ็เกงไปไมไ ดนาน ถา เปนพอ ของมนั จะไมถกู หมขู วดิ อยา งน้ีเลย...”
เสยี งนน้ั เอย ออกมาเหมอื นจะกลาวกบั ตนเอง แลว ก็เงยขนึ้ มองไปยังดาริน ถามวา
“ไอมจุ ะตายหรอื ไม?”
“ก็เจา ตอ งการใหล กู ของเจาตายหรอื ไมเ ลา ?”
นักมานษุ ยวทิ ยาสาวยอ นถามมาดวยเสียงกระดาง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1256

“มนั ควรตายทบี่ งั อาจขดั คําสั่งของพอ แต...มันเปนลูกของคะหยน่ิ ไมม ีพอ คนไหนที่
ตอ งการใหลกู ตาย แมว ามันจะมโี ทษผิดสกั เพียงใด”

ดารนิ ยมิ้ ออกมานดิ หน่งึ
“ถา เชนนนั้ ลกู ของเจา กจ็ ะไมตาย เราจะรกั ษาเขาใหหาย มไุ มน า จะเกดิ มาเปน ลูกของคน
อยา งเจาเลย คะหยน่ิ ”
“ทําไม?”
คะหยนิ่ ขมวดค้ิว ดารินเคน หวั เราะ
“มเุ ปนคนกลาหาญ แตเจาเปน คนขลาดตาขาว”
คะหยน่ิ ตาลกุ โพลงยดื อกขน้ึ จองหลอนดว ยแววขมึงทึง คํารามลัน่ ออกมา
“คะหยน่ิ นะรึ ขลาดตาขาว?”
หญงิ สาวยมิ้ เยาะ พยกั หนา ยา้ํ มาอยา งไมพ ร่นั พรึงตามนสิ ัยอันหา วหาญไมหวนั่ ใคร
“เจา นน่ั แหละคะหยน่ิ ”
หวั หนาหมบู านหลม ชางทบุ อกตัวเองสนน่ั กิรยิ าฮึดฮดั เกร้ยี วกราดแคนเคอื ง ระคนไปกบั
ความพศิ วงประหลาดใจครามครนั
“ฮะฮา ! ไมว าจะเปน ปา ลาง ปาบน ไมเ คยมใี ครบังอาจวา คะหยน่ิ ขลาดตาขาวเลย ทาน
เปนแตเพยี งหญงิ รางงามนอยนดิ เพียงแคน้ี ทําไมจงึ หาญมาดหู มนิ่ คะหยิ่นผเู ปน ใหญอ ยใู นปาน”ี้
“เจา ใหญแ ตร ปู รา งเทา น้ัน คะหย่ิน...”
นักผจญภยั สาวเลอื ดขน เชือ้ สายราชสกลุ ตอปากมาอยา งเผด็ รอ น
“แตฝ ม อื หรอื น้าํ ใจเลก็ นิดเดยี ว ใชซิ เจา อวดอา งวา เจากลา หาญมาก กลาหาญโดยวธิ สี ง
ผหู ญงิ ตัวเลก็ ๆ อนั เปน ลกู บา นของเจาเองออกไปสังเวยงยู ักษ เพ่อื หวงั วา ตวั เจาจะรอดตายจากงูนน่ั
นะหรือ ชา งเปน ความกลา หาญทน่ี า ละอายอะไรเชน นี้ ลกู ชายของเจา เสยี อีก อตุ สา หต ิดตามออกไป
เพ่ือปองกันหญงิ คนนั้น จนกระทงั่ ตวั เองไดรับเคราะหบาดเจ็บ การทคี่ ิดจะใหคนอน่ื ตายแทน เพอ่ื
ตวั เองไดร อด มิหนาํ ซํ้าคนน้ันยังเปน เพยี งผูหญิง ไมเรยี กวา เปนความกลาหาญหรอก คะหยิน่ แต
เปน ความขลาดตาขาวอยางไมม ีอะไรเสมอเหมอื น ซํ้ายังโหดเหย้ี มอํามหติ ชวั่ ชายิ่งนกั ”
คะหยน่ิ งงไป หนา บูดบง้ึ ตงึ หันไปจองนางอั้วที่ยืนแอบหลงั ดารนิ อยแู วบหนงึ่
“คะหยน่ิ ไมไ ดส งนงั อ้ัวออกไปเปน เหยอ่ื งู เพื่อจะใหตวั เองรอด...”
บรุ ษุ หนาเหย้ี ม จอมโหดแหง หลมชางตอบมาดว ยเสียงอันดังกอ งฮดึ ฮัดอยูเชน นนั้ หนั
กลบั มาดรู พินทรนิดหนึง่
“คะหยนิ่ เพยี งแตข บั มันออกไปใหพน จากหมบู าน เพราะพอ แมแ ละตวั มันประพฤตผิ ิด
จนจา วโกรธ สงงมู าทําโทษพวกเราทง้ั หมด พอกับแมข องมนั ถูกงูเอาไปกินแลว ขนื ใหมนั อยตู อ ไป
งูกจ็ ะมาอาละวาดอกี จาวไมต องการใหน างอ้ัวอยูท นี่ ี่ คะหยิ่นทําตามทจ่ี า วตองการเทา นน้ั ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1257

“เจาคดิ เอาเองท้งั ส้ิน จา วจะไมป ระสงคอ ะไรท่ีผิดทาํ นองคลองธรรมอยางนนั้ เจาหลงผดิ
ไปเอง โทษซัดไปใหแ กคนอืน่ ทําไมเจา ถึงคดิ วาเปนความผิดของครอบครัวนังอ้วั ทาํ ไมเจาไมค ิด
บางวา ตวั เจาเองนัน่ แหละ...ทจ่ี าวโกรธ เพราะปฏิบัติตัวเปน คนโหดรายอํามหติ ชอบปลนฆาผคู นที่
ผา นใกลเขตนเ้ี ขา มาอยเู ปนประจํา นงั อว้ั ไมไ ดทําอะไรผดิ ท้ังสน้ิ มิหนาํ ซาํ้ ยงั เปน กาํ พรา เพราะพอ
แมตายหมดแลว แทนที่เจาจะสงสารมนั เจากลบั โหดรา ย เสือกไสขบั ไลม นั ออกไป ถามอุ ันเปนลูก
ชายของเจาไมต ามมนั ออกไป มันก็ตองตายในปา แนๆ เพราะมันเปน แตเพยี งผูหญงิ ตัวเล็กๆ คน
หน่ึง”

ระหวา งทคี่ ะหยิน่ องึ้ คอแข็งไปดวยถอ ยคาํ ของหลอ น ดารนิ กา วเขามาหยุดอยตู รงหนา ชี้
ไปยงั รา งของมทุ นี่ อนหายใจรวยๆ อยู

“แลว เจาเห็นไหม ลกู ของเจา เองกไ็ ดร บั ผลแหง ความชว่ั ของเจา ตองไดรบั บาดเจบ็ จน
เกือบถงึ ชีวิต เจา เองยงั รกั ชวี ติ ของเจา รักลูกของเจา แตท าํ ไมเจาถงึ ไมคดิ วาคนอนื่ เขาจะรักชวี ิตของ
เขาบาง”

คะหยน่ิ แบะปาก มองดดู ารนิ อยา งดแู คลน แลว หวั เราะออกมาหา ว
“ผหู ญงิ มกั จะกลา หาญแตเฉพาะดานวาจาเชนน้แี หละ คะหยน่ิ ไมถอื หรอก แตข อบอก
ใหรูดว ยวา พวกทานไมว าจะเปน ใคร เกงกาจมาจากไหนก็ตาม คะหยน่ิ ไมกลวั ถาไมใชเ พราะพวก
ทานมากับพรานใหญทีค่ ะหยน่ิ นับถอื ทา นจะมาพดู กับคะหย่ินอยางน้ีไมไดเลย”
“บะ! ไอห มอนีพ่ ูดจาสาํ คัญ ทา ทางมันรา ยกาจเอาการ”
ไชยยนั ตรอ งออกมาเบาๆ จอ งมองดชู าวดอยผโู อหังอยา งเขมน เต็มทน แตเ ชษฐายกมอื ขน้ึ
โบกปรามนอ งสาวกบั สหายรกั ของเขาไว เมือ่ เห็นวา การเจรจาจะกาวออกไปสูความเปน ปฏบิ ักษ
“เราขอบอกเจา อกี ครั้งหนึ่งวา เรามาทีน่ ดี่ ว ยเจตนาดีที่มตี อ พวกเจา ทุกคน ส่ิงท่เี จาทําไป
แลว เราจะไมพ ูดถึงกันละ จงมาหาทางรว มมือกันปราบงยู กั ษน นั่ ดกี วา คะหยนิ่ ”
เชษฐาพูดอยางนุมนวล
คะหยนิ่ เปล่ียนสายตามาจับที่หวั หนาคณะ ทาทางยังเตม็ ไปดวยความลําพองยโส แลว
จอ งไปทข่ี าอันพิการชัว่ ขณะของอดีตทูตทหารบก ยิ้มใหแคนๆ
“ไมมใี ครทาํ อะไรงตู วั นนั้ ไดห รอก มนั เปนงจู าว ท่ีคะหยนิ่ ตอนรบั พวกทาน ไมใ ชเ พราะ
หวังจะใหทา นมาชว ยปราบงใู ห แตเ พราะทา นมากับพรานใหญผูเปนสหายรกั ของคะหย่ิน”
“ฟง มนั ! ไอน ยี่ โสโอหงั ใชเลน มนั นา ซดั ใหซ กั ปาบ หรอื ไง?”
ไชยยนั ตผูเ ลอื ดรอ นพอๆ กับดารินสบถออกมา แตเ ชษฐาสะกดิ แขนไว กลา วกบั
คะหยนิ่ อยา งอารมณเ ยน็ ตอ ไป
“ถา เจาไมคิดวา เจา จะรวมมือกับเราได เพราะกลัวตายกไ็ มเ ปนไร เจา กับพวกเจาทกุ คน
หดหวั อยใู นบา นเฉยๆ พวกเรา กับพรานใหญจะปราบงใู หเอง”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1258

“คะหยนิ่ ไมก ลัวตาย แตคะหย่ินไมตองการจะสูกบั อาํ นาจของจา ว!”
เจานน่ั ตะโกนออกมา แลว หวั เราะเยาะ
“ทานเหน็ ตวั มนั แลวหรือวาใหญข นาดไหน ทา นจะปราบมันดวยอะไร?”
“ดว ยปน ของเราทม่ี ีมาท้ังหมด โดยไมต องอาศัยปน ของพวกเจาเลย”
เชษฐาตอบ ตลอดเวลารพินทรย ืนสงบนิง่ อยเู งียบๆ ฟงคณะนายจางของเขาเจรจาตอบโต
กับคะหย่นิ ตามลําพงั โดยมแี งซายเปน ส่อื กลาง
คะหยนิ่ คงมีทา ไมเชื่อศรัทธาอยเู ชนนนั้ ยกมอื ขึน้ กอดอก แลว กม ลงมองทขี่ าของเชษฐา
อีกครั้ง
“ขาทา นเปน อะไร ทานเปน คนพิการควรอยใู นเมือง ทาํ ไมถึงออกเดินปา ”
เชษฐายิ้ม
“เราไมไ ดเปน คนพกิ ารหรอก แตเ ราไดร บั บาดเจบ็ ทีข่ า ตอนปะทะกบั โขลงไอแ หวง
ระหวา งเดนิ ทางมาทนี่ ี”่
พูดถงึ โขลงไอแ หวง คะหย่นิ ตาลกุ ขึน้ มาดวยความตนื่ เตน สนใจ
“คะหยน่ิ ไดข า วจากพรานใหญว า ไอแ หวงลมแลว คะหยน่ิ เองกต็ ามมนั มานาน แตไ มเ คย
พบกนั จงั หนา สกั ครั้ง พรานใหญบอกวาพวกทา นคนใดคนหน่งึ ในจาํ นวนสามคนน่ี เปนคนลมมนั
ขอใหค ะหย่ินดตู ัวหนอย วาใครทฆี่ าไอแหวง ได”
“เจาอยากรูน กั หรือวา ใครเปน คนฆาไอแหวง ...”
ไชยยนั ตถาม พรอ มกับหวั เราะหึๆ
“เจา จะคาํ นับใหแ กผูนน้ั ไหมละ?”
คะหยน่ิ ยิงฟน ออกมานดิ หนง่ึ เหน็ ฟน ซใี่ หญด ําเปน คราบ...มองดรู ะหวา งเชษฐากบั ไชย
ยนั ต เหมอื นจะหาทางคะเนวาในระหวา งสองคนนี้ ใครเปน มือท่พี ิฆาตไอแหวง ลง?
“หวั ของคะหยนิ่ ไมเ คยกม ใหแกใ คร แตจ ะขอกมใหสกั คร้ัง สําหรบั มอื ที่ฆา ไอแ หวง ”
“ถา เชน นนั้ กก็ ม หัวอนั แสนจะยโสโงเงาของเจาลงใหผหู ญิงคนนี้เสยี โดยด!ี ”
ไชยยนั ตบอกมาหนักแนน พรอ มกับช้ีมือไปยงั ดารนิ ผยู นื หนา เครงขรมึ อยู เพราะหมัน่ ไส
ในกริ ยิ าทา ทขี องคะหยน่ิ นบั ตง้ั แตเ หน็ กาวเขา มา
นกั เลงใหญช าวดอย หนั ขวบั ไปจอ งดาริน แลวลมื ตากวางมองกลบั มายังไชยยันตแ ละ
เชษฐาอีกคร้งั รองออกมา
“คะหยน่ิ ไมเขา ใจ ทานหมายความวา หญงิ เอวบางคนนน้ี ะ หรือทฆี่ าไอแ หวง”
“ไมต อ งสงสัยหรอกคะหย่นิ ผหู ญิงคนน้ีนแี่ หละ ทยี่ งิ ไอแ หวงลมลง”
คะหย่ินแหงนหนาข้นึ แหกปากหวั เราะกึกกองไปทงั้ เตน็ ท ตัวงอไปงอมาเหมอื นจะพบ
กบั เรื่องขบขันทส่ี ุด เสยี งน้ันดงั สนน่ั หวั่นไหวราวกับฟารอง

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1259

“ตัง้ แตเกดิ มา...คะหยนิ่ กเ็ พิ่งไดพ บกบั เรอื่ งนา ขันท่สี ุดคราวนแ้ี หละ ทานเห็นคะหยน่ิ เปน
อะไรไป จงึ เจตนาโกหกเชนน้ี อยา วาแตท า นจะคยุ อวดวา แมผ หู ญิงน้ีเปนคนปราบไอแหวง เลย ตอ
ใหทา นคยุ วา คนใดคนหนึง่ ในระหวา งทั้งสองที่ปราบไอแ หวง คะหยิน่ ก็ยงั ไมเ ชื่ออยนู ่ันเอง ถา ไอ
แหวง ตายแลว จริง ก็แปลวา มอี ยูสองคนเทาน้ันในปานที้ จี่ ะปราบมันได คอื พรานใหญก บั คะหยน่ิ
สดุ แตใครจะพบมนั กอ น”

เสยี งไชยยนั ตส บถดา อะไรออกมาคาํ หนงึ่ อยางเดือดดาล ดารินหนา แดงกา่ํ ตาลกุ วาว มอื
สนั่ สวนเชษฐาหัวเราะอยางใจเย็นเชน เดมิ เขาไมไ ดข นุ เคืองทาทางอนั ไมเชือ่ ถือและเยาะเยย ของ
คะหยนิ่ เลย ตรงขามกลับเหน็ เปน เรอ่ื งขบขนั เพราะอานนิสยั ของคะหย่ินไดท ะลุปรโุ ปรง

“ไอล ิงทโมนตวั นี้ มนั ดแู คลนพวกเราเขาใหเสียแลว มหิ นาํ ซ้ํายังขยบั ทาเบง ทับเสียอกี
ดวย เอาเรือ่ งจริงๆ แฮะ เจา นถี่ า จะตองปราบกนั ดว ยวธิ ตี ดั ไมข ม นาม หรอื ไมกเ็ ชอื ดคอไกใ หล ิงดู
เสยี แลว ”

ไชยยนั ตพดู พรอมกับหวั เราะอยา งถอนฉิว แลว จอ งไปทางคะหยิ่นผูยงั หัวเราะงอหายอยู
เชน น้นั

“นี่แปลวา เจา ไมเ ชอ่ื หัวเราะเยาะเราหรอื ?”
“คะหยน่ิ ไมไดห วั เราะเยาะ แตคะหย่นิ หวั เราะดว ยความขนั ทานจะคยุ เรื่องฝม อื ของทาน
ก็ได คะหยนิ่ ยินดที จ่ี ะฟง แตไมค วรจะเอาผูหญงิ มาคยุ เพ่ือขม คะหยนิ่ ทานดหู มิน่ คะหยนิ่ มากทพ่ี ูด
เชนน”้ี
“ถา เชน นนั้ เจากไ็ มเชอ่ื พรานใหญ ในเร่ืองท่ไี อแหวง ตายแลว?”
“เมอ่ื พรานใหญบอกวาไอแ หวงตายแลว คะหยน่ิ เชื่อ แตไมเชอื่ วามนั สนิ้ ลงดวยมอื ของ
ใคร นอกจากมือของพรานใหญเอง จรงิ อยเู ขาบอกกบั คะหยน่ิ วาพวกทา นฆามนั คะหยน่ิ กร็ ทู นั อยวู า
เขาตองการใหค ะหยนิ่ ยอมรบั นับถือพวกทา นดวย เพราะพวกทานเปน นายของเขา”
วา แลว หวั หนา บา นหลม ชา งอันระบือชื่อ ก็ยืดอกขึ้นยิม้ พรายออกมาอยางโออวด
ภาคภมู ใิ จ กลา วเสียงดังฟงชดั ตอ มาวา
“ในปา น้ี ยกเวน จากพรานใหญผสู หายแลว ไมม ใี ครจะเปน พรานทีใ่ หญยง่ิ ไปกวา คะหย่นิ
ไมมีใครยงิ ปน ไดแ มน ยาํ ไปกวา คะหย่นิ นอกจากพรานใหญ แลวแมห ญงิ เอวบางผนู ี้นะหรือที่ยิงไอ
แหวงลม อยาวา แตจ ะยงิ ชา งใหลมเลย แมแ ตแ คล นั่ ไกปน ออกไปกค็ งจะปลิวไปตามแรงปนเสียละ
กระมงั ”
มือปน สาวตวั ฉกาจประจาํ คณะ กดั รมิ ฝป ากแนน โมโหจนบอกไมถกู ท่ถี กู เจา คนดงสบ
ประมาทไยไพเอาซึ่งๆ หนา หลอนโกรธจนกระทั่งกลายเปน ขํา จอ งคะหยิ่นตาเขียวปด รพนิ ทรบอก
มาเบาๆ วา
“สันดานของเจา คะหย่นิ มนั เปนอยา งนแี้ หละครบั มนั เชื่อมนั่ ในตวั เอง และไมย อมเช่ือ
ใครเปนอนั ขาด จนกวา มนั จะเหน็ กบั ตา ถงึ เวลาแลวครับ....ทค่ี ุณหญิงจะตองเชอื ดคอไกใ หเจา ลงิ ตวั

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1260

น้ีดูอยางคณุ ไชยยันตวา มนั จะไดน ับถือยําเกรงคุณหญงิ ตลอดไป เอาเลยครบั แสดงใหม นั เหน็ เสยี
หนอย ไดโอกาสแลว ”

“เอาเลยครบั นายหญิง ยิงเดด็ หนวดมนั ออกมาทลี ะเสน เลย มันจะไดเ ห็นฤทธ์ิเสยี บา ง”
เกดิ กบั บญุ คํารอ งเชยี รลนั่ มา
ดารนิ หวั เราะออกมาเบาๆ สะบัดเสน ผมยาวท่ลี งมายุงอยทู ่ีพวงแกมดานหนงึ่ ใหก ลับเขาท่ี
กา วออกมายนื อยูเบื้องหนา ของคะหยนิ่ จนเกอื บประชดิ
“เอาละ คะหยนิ่ เจาคุยนกั วาฝมอื ยงิ ปนเจา เปนเลิศ ไหนบอกเราซิ เจายิงไดแ มน สกั ขนาด
ไหน”
นักเลงชาวดอยนิง่ คิดอยอู ึดใจ กบ็ อกวา
“ระยะรอยกาว ลูกมะขวิดเล็กนดิ เดียว แขวนอยบู นตน คะหยิ่นกย็ ิงถกู ”
หญิงสาวอมยมิ้
“ยิงใหเ ราดูเปน ขวัญตาหนอยไดไ หม”
คะหยนิ่ หวั เราะสน่นั ออกมาอกี ครั้งหน่งึ อยา งลาํ พอง แลว พยกั หนา โบกมือกบั ทุกคนเปน
สัญญาณใหตามออกมา ตนเองเดินอาดๆ แบกปนแกป คมู ือโผลอ อกจากกระโจมไปกอ น ดารนิ กม
ลงจดุ บหุ รี่ แลว หนบี .300 เวเธอรบ แี มก็ นม่ั ไวใ นซอกแขน ตามออกมาชาๆ ทุกคนกพ็ ากันตามหลงั
กนั ออกไปทั้งหมด

ที่ลานกวางหนา กระโจมพัก มมี ะขวดิ ใหญต นหนงึ่ ยนื หา งออกไปประมาณ 40 เมตร ลูก
หนึ่งหอยเดน อยโู ดดเด่ียวทางกิง่ ดานซา ยของลาํ ตน คะหย่ินยดื ตวั เปน สงา หนั ไปมองหนา ทกุ คน
ชาๆ แลว ช้ีไปทม่ี ะขวดิ ลกู นนั้

“เห็นมะขวดิ ลกู น้ันหรอื ไม?”
นกั เลงปนตวั เอของคณะติดตามคนสาบสูญ ซอนยิ้มพยกั หนา
“เหน็ !”
“คะหยนิ่ จะยิงใหถ ูกดว ยกระสนุ นัดเดยี ว”
“กย็ ิงซ”ิ
คะหยนิ่ วาดปน ขึ้นไปประทบั บา อยางภาคภมู ิ ทา มกลางคนของฝา ยคณะเดินทาง และ
พวกลูกบา นทย่ี นื มุงลอ มดอู ยแู นน ขนดั ครั้นแลวปน เพลงิ อนั เปนตน ตระกูลของปนทงั้ หลายเมือ่ รวม
สองรอยปมาแลว ก็ระเบดิ บมึ้ ขนึ้ ควนั ตลบอบอวลคลุงไปหมด คะหย่ินมีฝมอื ยิงปน แมน ยาํ สมกบั ที่
ไดอวดอางไวเ หมอื นกนั มะขวิดอันเปน เปา หมายลกู นน้ั แหวง กระเดน็ หายไปครง่ึ ซกี ซีกท่เี หลือติด
ขัว้ อันเหนียวแนนแกวงโตงเตงไปมา พวกบริวารของคะหยิน่ เองทง้ั หลาย พากนั โหขน้ึ อยา งเลอื่ มใส
ศรทั ธาในฝม ือของหัวหนา แตพ วกลูกหาบของคณะเดนิ ทางผเู คยชนิ กบั ฝมอื ของดารินมากอ นแลว
ไมรูสกึ ท่ึงอะไรสกั นดิ ในฝไมล ายมืออยางคะหยน่ิ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1261

“เกงมาก คะหย่นิ ”
ดารินพดู ยม้ิ ๆ ระบายควนั บหุ รี่ออกทางชอ งจมูก
“เรายังไมเ คยเห็นใครมีฝมือปน ย่งิ ใหญไปกวาเจาเลย แมก ระทงั่ พรานใหญ”
“คะหยน่ิ พดู จรงิ ๆ ทาํ ไดจ รงิ ไมโ ออวด”
เจา นักเลงชาวดอยหวั เราะฮาๆ แลว ประกาศกองออกมา หญิงสาวกมศรี ษะลงนิดหนง่ึ
“เอาละ คราวน้ยี งิ อกี ท”ี
“ยงิ อกี ก็ถกู อกี ”
“ใช ตอ งถกู แนท เี ดยี ว สาํ หรับฝมืออนั ยิ่งใหญของเจา แตคราวนเ้ี ราไมอ ยากเหน็ เจายงิ ลกู
ของมนั อยากจะเหน็ ยงิ ที่ขว่ั ตดั ขั้วใหลูกมนั ขาดตกลงมาจากตนไมโ ดยไมไดถ ูกลูก”
หญงิ สาวบอกมาหนา ตาเฉย ซอนย้มิ ไวมดิ ชดิ
คะหยน่ิ อ้งึ ไปครู กะพรบิ ตาปริบๆ อยางลังเล เอียงคอคดิ ชําเลอื งดูหนา หลอน เชษฐากับ
ไชยยนั ตกดั ริมฝป ากกลัน้ หวั เราะเมอ่ื เหน็ อาการของเจานกั เลงชาวดอยขี้โม พวกพรานพืน้ เมอื งและ
ลกู หาบกย็ ้มิ ๆ กนั อยทู ุกคน ในทีส่ ดุ คะหย่ินกเ็ หมือนจะเสย่ี งตัดสนิ ใจ บรรจลุ กู ปน นัดใหมแ ลว
ยกขึ้นเล็งยิงอยางประณตี ทสี่ ุด เหนยี่ วไกล่นั ตมู ควนั โขมงออกไปอีก
ปรากฏวามะขวิดลกู ทแ่ี หวง อยูค รง่ึ หนง่ึ นนั้ ไมไดส ะดงุ สะเทือนอะไรเลย คะหยนิ่ หนา
เสียเลก็ นอ ย บน พํา เกาหัวกรากๆ แลว กห็ ันมาบอกวา
“ทา นจะใหย ิงข้วั มนั ไดอยา งไร ขั้วของมนั เทา เสนเชอื กเลก็ นดิ เดียว ใครบางจะยงิ ถูก
ระยะก็หา งมาก”
“ผหู ญิงเอวบางท่ีเจา วานย่ี ังไงละ จะเดด็ ขวั้ มะขวิดลกู นนั้ ใหเจา ด”ู
พรอมกับพูด ดารินประทบั .300 เวเธอรบขี ึ้น ปลอยกระสนุ เสยี งแผดแหลมกกึ กอง
ออกไป และไมท ันจะส้นิ เสียง มะขวิดลูกที่คะหยนิ่ ยงิ แหวง อยกู อนคร่งึ ลูก ขาดจากข้ัวหลน ตุบลงมา
กลิ้งอยูกบั พน้ื อยา งนมิ่ นวล ราวกบั ใครเอามดี คมๆ ไปปาด
หวั หนา บา นหลมชางยืนอาปากคา ง และโดยไมก ลาวคําใดอกี เลย ดารนิ เล็งยิงไปยงั ข้ัว
ของมะขวดิ ทแี่ ขวนเดน โดดเด่ยี วอีกสลี่ ูก ตามก่ิงกา นตางๆ ทุกคร้ังที่มนั ลน่ั ออกไป แตละลูก
เหลานน้ั รว งผลอ็ ยลงมาสูพนื้ เหมอื นเปาดว ยมนต โดยผวิ ไมไ ดร ะคายกับลูกปน เลยแมแ ตล ูกเดยี ว
“ยิงลูกมนั จะมปี ระโยชนอะไร คะหยนิ่ ”
ระหวา งทค่ี ะหยิ่นยงั ยืนตวั แขง็ จังงงั อยูนนั้ หลอ นหนั มาบอกอยางหนาตาย
“ถกู ลูกเวลามนั หลน ลงมา เจาก็กนิ เนอื้ ของมนั ไมไดเพราะมนั แตกกระจายไปหมด มัน
ตอ งยิงตดั ท่ีขวั้ ถึงจะไดก นิ เนอ้ื ทั้งลกู ”
คะหยน่ิ พดู ไมอ อก ไดแ ตก ลอกตา ยืนน่งิ เหมือนถกู สาปใหเ ปน หนิ ไปชั่วขณะ พวก
บรวิ ารทลี่ อมดูอยู สง เสียงพดู กันจอ กแจก ลั่นไปหมดอยา งต่นื เตน ประหลาดใจเหลอื ที่จะกลา ว พา
กนั มองจบั นิง่ มายงั หญิงสาวเปน ตาเดยี ว ดารนิ ยิ้มออกเลก็ นอย สง ไรเฟล กระบอกนนั้ ไปใหแงซาย

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1262

ถอื ไว แลว บอกใหเ กดิ หยิบเอาจานสังกะสใี บหนง่ึ ไปสงใหแกคะหยนิ่ ซึ่งนักเลงใหญช าวดอยรับมา
ถือไวอ ยางงๆ ไมรเู รอ่ื ง ตวั หลอ นเองเดนิ หางคะหยน่ิ ออกไปหาหกกา ว แลว หันมาเผชิญพยกั หนา
ออกคําส่ังวา

“โยนจานใบนนั้ ขนึ้ ไปบนอากาศ คะหยน่ิ ...โยนซิ!”
คะหยน่ิ กะพรบิ ตาอยเู ชน นนั้ ยกจานในมือขนึ้ ดู พอหลอนเตือนอีกครั้ง ก็โยนลอยควา ง
ขนึ้ ไปบนอากาศเหนอื ศรี ษะของตนเอง
พรบิ ตาน้ันเอง ดารินก็กระชากปน สน้ั จากซองขางเอวข้ึนมา อกี มือหนง่ึ ตบปด นกปลอ ย
กระสุนออกไปสนน่ั หวนั่ ไหวถ่ียิบ ทกุ คนเห็นจานใบนนั้ พลกิ กลางอากาศเควง ควางหมนุ ต้วิ หลาย
ตลบ แลวหลน ลงมายงั พน้ื เม่ือนัดสุดทายสน้ิ เสียงลง หางไปทางเบ้อื งหลังของคะหยนิ่ สามสวี่ า
“เกบ็ ข้ึนมา คะหยนิ่ แลวดูซวิ า มรี อยกระสนุ อยูก นี่ ดั ในจานใบทีเ่ จา โยนข้นึ ไปนน้ั ”
หลอนรอ งบอกมา พรอมกบั ควงปนในมอื อยางคลองแคลว ยดั ใสลงซองตามเดิม ควกั
บหุ รีอ่ อกมาจดุ สบู อีกตัวหนงึ่
คะหยน่ิ เดนิ เชอื่ งเขา ไปกม ลงเกบ็ จานขนึ้ มาดู สีหนา อนั เคยยโสลาํ พอง บดั น้ีซดี เผอื ด
เหลือสองนวิ้ ตาเหลอื กโพลง จานใบนั้นมรี อยกระสนุ เจาะพรนุ อยหู กนดั ไมเพยี งแตค ะหยิ่นเทานนั้
แมแตร พินทร ไพรวัลย เองก็ยืนคอแขง็ เขาเพงิ่ เหน็ ม.ร.ว.หญิงดารนิ วราฤทธ์ิ ปลอยฝม อื ปนของ
หลอ นอยา งเตม็ ท่คี รง้ั นี้เปนคร้ังแรก ซ่ึงแทบจะไมเ ชื่อสายตา
“เด็ดเลย นอ ย ตอ งเอาใหมนั เหน็ เสยี ยังง”้ี
ไชยยนั ตรอ งบอกมาอยา งชอบอกชอบใจ

คะหยน่ิ ขีค้ ยุ บดั นี้กลายเปน คนใบไ ปเสียแลว ไดแตย ืนกลอกหนา อยเู ชนนนั้ จองมองดู
หญิงสาวเหมอื นจะเห็นส่งิ ประหลาดมหศั จรรยทีส่ ดุ ในชวี ติ แลว ยมิ้ ออกมาแหยๆ ความยโสโอหงั
หมดส้นิ ไปราวกับปลดิ ท้งิ หญิงสาวปน สหี นาเครง ขรึมจองประสานตาคะหย่นิ แนวแนไมก ะพรบิ
และยางเทาเคลือ่ นใกลเขามาหยุดอยูตรงหนา ยกมอื เทา เอวพดู เสยี งหว นหนกั ดุดนั

“นี่ คอื ฝม อื ของผูห ญงิ เอวบางอยา งเรา มนั ไมเทา ไรนกั หรอกคะหย่นิ แตส ําหรับผชู ายเอว
หนาอกี สองคนน้นั ...”

หลอ นบุย ปากไปทางเชษฐาและไชยยันต
“ไมตองพูดถึง ฝม อื อยา งเราเพยี งสะเก็ดของเขาเทานนั้ เดยี๋ วนเ้ี จายังคดิ ดหู มิ่นพวกเราอีก
หรือไม”
“คะหยนิ่ เชื่อแลว ...”
นักเลงใหญช าวดอยพดู ออกมาแหบๆ เหงอ่ื แตกซกิ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1263

“นายหญงิ ยิงปน ไดแมน กวา คะหยนิ่ นายหญิงจะตองมีเวทมนตรคาถาอยใู นลกู ปน ท่ียิง
ออกไป จงึ แมน ยาํ ผดิ ธรรมดาเชน นี้ คะหยขิ่ อคํานับ และขออภัยที่ไดด หู มิ่นไมเช่อื มากอน นายหญงิ
อภยั ใหคะหยน่ิ ดว ย”

ดารนิ ยม้ิ ออกมาอยางมีชยั ตาเปน ประกายแจม ใสขึ้น หลอนโลงใจไปถนดั ที่กําราบเจา
นักเลงใหญช าวดอยลงได

“ใช! จะวา เรามีเวทมนตรค าถาอยูใ นลูกปน ก็ได เอาเถอะ เราไมถ อื สาเจาหรอก วา แต
เดี๋ยวนี้ เจาเช่ือหรือยังวาพวกเราจะชว ยปราบงูยกั ษใ หแ กเจาได?”

คะหยน่ิ น่งิ ไปครู สีหนา มีกงั วลกรงิ่ เกรง แลวกถ็ อนใจยาว
“พวกทานยงิ ปนไดแ มนกจ็ รงิ แตง ตู วั ใหญเ หลือประมาณเทา ตนรงั ขนาดหา หกคนโอบ
ปนอะไรจะฆา มันไดก อนทม่ี นั จะฆา เรา”
“เจา ยงั ไมร จู กั อํานาจของปน ของพวกเราพอ คะหยนิ่ ...”
เชษฐากลา วข้ึนหา วๆ แลว หนั มาพยกั หนากับสหาย ไชยยนั ตร ทู ่ี เดนิ กลบั เขา ไปใน
กระโจม ควา .458 แอฟรกิ ันแมก็ น่ัม ทเี่ ชษฐาใหใชป ระจํามืออยอู อกมา หวั หนาคณะยิม้ เลก็ นอ ย
บุยปากใหคะหยิ่นดูไปท่ปี นอันถืออยใู นมอื ของไชยยันต
“นนั่ เปนปน กระบอกเลก็ ๆ ของเราเทาน้นั แตเรากลาพนนั กับเจา ไดว า จะไมม สี ัตวใ ดใน
โลกนี้ ทนปนกระบอกนน้ั ไปได ไมว ามนั จะใหญโตสักขนาดไหน”
หันหนา บานหลม ชา งเขามาเมยี งๆ มองๆ ดไู รเฟลในมอื ของไชยยนั ตอ ยา งสนใจ เออ้ื มไป
ลบู คลาํ อดีตนายทหารปน ใหญจ ึงสง ใหคะหยน่ิ รบั มาสองดเู สนผา ศูนยก ลางของลาํ กลองแลวขอดู
ลูก พอไชยยันตส งให หยบิ มาพิจารณาพลกิ ไปพลกิ มาเดาะชง่ั นํา้ หนกั แลว ส่ันหัวอยา งไมศรัทธา
“ลกู เล็กแคน ีเ้ อง ยิงงูตัวนั้นไมต ายแน”
“ลกู มันเลก็ ก็จรงิ แตอ ํานาจมนั โตกวา ลูกหลายพนั เทา”
ไชยยนั ตบอก
คะหยนิ่ จับคาง เอยี งคอคดิ เหมอื นจะใครค รวญวา ตนเองถกู หลอกหรอื เปลา แลวหนั ไป
พูดกบั รพนิ ทรส องสามคาํ เม่ือคณะนายจางถาม พรานใหญก บ็ อกย้มิ ๆ วา
“คะหยนิ่ สงสัยครับวาปน ขนาดน้ี มันจะแรงสักแคไ หน ผมกเ็ ลยบอกวา อาํ นาจของมัน
พอทีจ่ ะตดั ตน ยางตน นน้ั ...”
พรอ มกับพดู เขาชีไ้ ปยงั ตน ยางสงู ชะลดู ตนหนงึ่ หา งออกไปประมาณ 30 เมตร ใกลเ คยี ง
กบั ตน มะขวิด ลาํ ตน อวบขนาดขาออ น
“ใหขาดไปได เพยี งการยิงสี่หา นดั เทา น้นั คะหยนิ่ อยากเห็น”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1264

“ผมก็วา จะใหม ันเหน็ เหมอื นกนั ...” เชษฐาวา แลว มองยม้ิ ๆ ไปยังคะหยิ่น “ปน กระบอก
ยาวทว มหวั ของเจา แรงสกั แคไ หนคะหยน่ิ ?”

คะหยนิ่ กม ลงมาดปู น ในมอื แลวลูบคลาํ ไปมาอยางภมู ใิ จ
“ชางหรือกระซูก ็ลม ไดใ นนดั เดียว ถา ยงิ ใหถูกทีเ่ หมาะ”
“เชนน้นั ปน ของเจา กม็ ีอาํ นาจมากทเี ดยี ว แตด ูทตี่ น ยางตน นน้ั แลวจงบอกซิวา จะใชป น
ของเจายงิ สกั กน่ี ัด ตน ยางนน้ั ถงึ จะลม ”
คะหยนิ่ ส่นั หวั โดยเร็ว จอ งดูเขาดวยความประหลาดใจ
“ทา นพูดอะไรเชนนี้ ขวานหรือเลอื่ ยเทา นน้ั ท่ีจะทาํ ใหต น ยางตนนนั้ ลม และกก็ ิน
เวลานานโขอยู ลกู ปน ไมว าจะสักกร่ี อ ยนดั จะทาํ ใหมนั ลม ไดอ ยา งไรกนั มันเพยี งแคท ะลเุ ขาไปฝง
เปน แผลเลก็ นดิ เดียวเทานั้น”
“ยิงสท่ี ี ตนยางตน น้ันขาด เจาคิดวา ปนกระบอกนี้พอจะปราบงยู ักษของเจา ลงได
หรือไม? ”
เชษฐาพดู ขงึ ขงั
คะหยนิ่ หนาตนื่ เลิกลก่ั หนั ไปจอ งปน ในมอื ไชยยนั ตอกี คร้ัง
“ถาปน กระบอกนี้ยิงตน ยางไดขาดจริงอยา งทานวา คะหยนิ่ ก็เชอ่ื วา งตู ัวนั้นจะตอ งตาย
แตมันจะเปน ไปไดอ ยางไร”
“เอาละ เจาและพวกของเจา จะไดเหน็ ชัดออกไปเดยี๋ วน”ี้

หัวหนาคณะหร่ีตาเปนความหมายกบั ไชยยนั ต อดตี นายทหารปน ใหญหวั เราะหๆึ อยูใน
ลําคอ กระชากลูกเลอื่ นสงกระสุนข้นึ ลาํ แลวกาวออกมายืนเดน ทกุ คนหลีกจากเบ้ืองหนาของเขา ไป
หลบอยูทางดา นหลงั คะหยน่ิ เขามายนื คอยจองดอู ยูข างๆ อยางสนใจ รพินทรต ะโกนสงภาษา ไล
พวกลูกบานทม่ี ายนื มุงอออยทู างดา นหนา ใหเ ลยี่ งออกไปพน วถิ ี พรอมกบั กระซิบบอกไชยยนั ตม า
วา

“เลง็ ใหป ระณตี หนอยนะครบั วางกระสนุ ใหเปน แนวระดบั เดยี วกนั อยา ใหน ดั ไหน
พลาดจากระดบั ไป ผมวา แคส น่ี ดั กโ็ คนแลว ”

“อยาใหข ายหนา ไอล ิงทโมนน่ลี ะ เรากาํ ลงั จะทาํ ใหมันเชอ่ื เราอยแู ลว”
ดารินบอกเบาๆ มาอีกคน
“เอ ชกั ไมแนใจเหมอื นกันแฮะ ไอเรามันมอื ปนขยะเสยี ดว ย แลว มนั เรื่องอาไรท่มี าใหฉ ัน
ยงิ ความจริงควรจะใหร พนิ ทร เชษฐา หรอื ไมก็นอยน่ันแหละ”
ไชยยนั ตบ นมา ชะงักไปนิดหนง่ึ อยา งลงั เล เพือ่ นสาวกบ็ อกมาวา

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1265

“ไมม ีประโยชนอ ะไรหรอกที่จะใหพรานใหญย ิง เพราะพวกน้เี ล่ือมใสศรทั ธาเขาอยกู อ น
แลว พใ่ี หญเราขณะนก้ี ไ็ มส มประกอบ สวนฉัน ฉนั ยงิ ปน ขนาดนไ้ี มไหวหรอก ยกเวน กรณที ี่
หมายถงึ ชวี ิต เธอนั่นแหละเหมาะทส่ี ดุ แลว อยาใหเ สยี แรงที่ฉนั คยุ อวดมนั ไว เธอตอ งแสดงใหแ กต วั
เธอเองและแทนพใ่ี หญ”

“เอาก็เอา ถายงิ หมดชดุ มนั ยงั ไมลม ก็ชว ยไมไดเ หมือนกนั ”
ไชยยนั ตอ บุ อบิ มาแลวสดู ลมหายใจลึก วาดปน ข้นึ ประทบั ไหล กะเลง็ ไประดบั กลางลาํ
ตน เปา หมายแรกคือริมสุดของลําตน ดา นซา ย
แลวเสยี งของมันก็แผดสะเทอื นเล่อื นลัน่ ราวกับฟา ผา ไปตลอดทงั้ บรเิ วณหมูบา นและ
ขุนเขาทล่ี อ มรอบอยู ลงิ คา งบางชะนสี ง เสยี งลน่ั ขึ้นอยางตกใจ กัมปนาทของเสียงกด็ ี แรงอัดของ
อากาศทม่ี นั ระเบดิ ออกไปก็ดี ทาํ ใหคะหยนิ่ ผูยนื เทา เอวอยูใ กลๆ อยางชะลา ใจ ถึงกบั ผงะออกมา
สองสามกา ว ขห้ี รู ว งกราว ฝนุ เบ้อื งหนา หา งออกไปสามส่ีวาปลวิ คลุงราวกบั ถกู พดั ลมขนาดใหญเ ปา
ในระยะทจี่ ดั ไดว า เผาขนของไรเฟล ขนาดน้ี มือของไชยยนั ตเทยี่ งพอใชท ีเดยี ว ตาํ แหนง
กระสุนกระทบตรงตามเปา หมายทีเ่ ขาตอ งการ
นดั ท่ีสอง เขาก็ปลอยออกไปอีกอยางใจเยน็ คราวน้คี ะหยน่ิ ถอยหางออกไปหลายกาว
แยกเขี้ยวคอยรับกัมปนาทสะเทือนเล่ือนลนั่ ท่ีทาํ อนั ตรายตอ แกว หู มันก็ลงเปา หมายทตี่ องการอกี
ตน ยางสะทานไปทง้ั ตน มองเห็นถนดั ราวกบั ถูกซุงขนาดใหญก ระทุง
นดั ทส่ี ามและส่ี เรียงเขามาระดบั เดยี วกนั อีกอยางแมน ยํา ประกอบกับทลี่ มกรรโชก
ปรากฏเสยี งล่ันเปรยี ะ พอไชยยนั ตก ระชากปลอกกระสนุ นดั สุดทายออก เขากไ็ มจ าํ เปนตอ งบรรจุ
เพ่อื ยิงใหมอ ีกแลว เพราะมนั สนัน่ หวนั่ ไหวข้นึ ดว ยแรงลมชว ย หักโคนครนื ลงไปกับพน้ื ทาง
เบอ้ื งหลัง ทับหมไู มเ ล็กๆ แหลกวนิ าศ ราวกบั ถกู ตดั ดว ยเล่ือยตรงบรเิ วณทกี่ ระสุนเจาะเรียงแถวนน้ั

คะหยนิ่ ครางอะไรออกมาจากลําคอคําหนึง่ เตม็ ไปดว ยความตืน่ เตน พศิ วงขดี สดุ พวก
บรวิ ารลกู บานทั้งหลายกแ็ ซแซดไปหมด

“กระดกู ของงยู ักษ คงจะไมแ ขง็ ไปกวา ยางตน น้ันไมใ ชห รอื คะหยิน่ ”
เชษฐาหนั ไปกาํ ราบคะหยน่ิ อยางไดท ี
ใบหนาอนั ซดี ดว ยความตกใจของหัวหนาบานหลม ชา ง คอ ยมีสเี ลอื ดข้นึ แววตาฉายแสง
ยนิ ดแี ละบงั เกดิ ความหวงั ทาทีโอหงั ดูหมน่ิ เกาๆ เปลี่ยนแปลงไปหมด ความเลอ่ื มใสศรทั ธาและยํา
เกรงเขา มาแทนท่ี
“คะหยน่ิ ไมกลัวงูยักษอ กี แลว ปนของทา นมีฤทธวิ์ ิเศษกวา ปน ทค่ี ะหย่ินเคยเหน็ ”
“ทีเ่ จาเหน็ นี่ เพียงกระบอกเลก็ เทา นนั้ เรายังมใี หญก วาน้ี ฤทธิม์ ากกวา น้ี ยงิ ทีเดยี วลงิ บน
ยอดไมตกลงมาตายเพราะเสียงของมัน เจาจะลองฟงเสยี งดไู หม?”
ดารินขสู ําทบั ขงึ ขังมาอีกคน คะหยน่ิ รบี สนั่ หนาโดยเร็ว

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1266

“คะหยนิ่ เช่อื แลว คะหย่นิ ไมอ ยากฟง เสยี ง กลวั หแู ตก”
คณะนายจา งกลั้นหัวเราะจนหนาแดงไปตามๆ กัน
“เจาควรจะยนิ ดีท่พี วกเรามาถงึ หมบู านเจา ในครัง้ น.ี้ ..ไมต อ งกลวั มนั หรอกคะหย่นิ มัน
ไมไดเปน งูผีงจู าวอะไรทั้งสนิ้ ถา มันโผลม าอกี มันตองตายแน พวกเราก็กําลังตามมันอยู เพราะมนั
เอาควายของเราไปกินเสยี ตวั หนง่ึ เม่อื คนื น้ี พวกเจา ยิง่ กลวั มนั เทาไร มันกย็ ่ิงรงั ควานพวกเจา
เทานนั้ ”
เชษฐากลา วปลกุ ปลอบใจมาดว ยน้ําเสียงออ นโยน เปน มติ ร
“คะหยนิ่ กับพวกทกุ คน จะชว ยทานดว ย”
“ดแี ลว เจา ควรจะตองใหความรวมมือกับพวกเราดว ย ชวยกันกาํ จัดมนั ลงใหไดเพ่ือความ
ปลอดภัยของทุกคน แตเ ราตอ งการคาํ ม่ันสัญญาอยา งหน่งึ จากเจา ...ในการปราบงูยกั ษครง้ั นี้ เจา จะ
ใหไ ดหรอื ไม? ”
ดารนิ ตง้ั คาํ ถามมาอยางสบชอ ง
“นายหญงิ จะเอาคาํ ม่ันสญั ญาอะไร?”
“เมอ่ื เราปราบงูตวั นั้นลงไดส ําเร็จ เจา จะตองยอมใหมลุ ูกชายของเจา ไดอ ยูกนิ กบั นงั อ้ัว
อนั เปนคนรักของมันอยา งมคี วามสุข อยา ไดข ัดขวางกดี กนั อีกเปนอันขาด และใหท ัง้ สองอยใู น
หมบู า นน้ีตอ ไป ที่แลว มาเจา ทําผิดมากรูไหม คะหยน่ิ ”
คะหยน่ิ ยิ้มแคน ๆ ออกมานดิ หน่ึง หลบตาหลอ นลงพ้นื แลว ชาํ เลืองไปทางพรานใหญ
รพนิ ทรก ็พยกั หนา บอกมาอกี คนหนง่ึ
“นายหญิงพดู ถกู แลว คะหยน่ิ เจา ทําผดิ มาก ท่ขี บั นังอ้ัวออกไปจากหมูบา น และคอยกดี
กนั ไมใ หม อุ ยกู นิ กบั นาง จนกระทัง่ มตุ องหนีตามออกไปดวย เพราะมนั รักกันมาก แลว มกุ ็ตอ งเกอื บ
ตาย อยา งทีเ่ จา เห็นอยูแ ลว ดีแตนายหญิงเปน หมอชว ยรกั ษาไวไดทนั มอุ ยูไ มไ ดถาไมม นี ังอั้วท่มี นั
รัก นังอั้วตายมนั กต็ ายดว ย แลว มุเปนใคร...ไมใ ชลูกของเจา ทจ่ี ะเปน นายบานของท่นี ีส่ บื แทนเจา
ตอไปหรอกหรือ เจากม็ ีลูกชายเพยี งคนเดยี วเทา นนั้ ”
คะหยน่ิ ถอนใจยาว เงยหนาขนึ้ แววทิฐดิ ื้อดงึ จางลง พูดมาดวยน้ําเสียงแหบหาววา
“โดยแทจ รงิ มุจะตองแตงงานกบั ลกู สาวของมูเล หวั หนากะเหร่ียงฝง โนน กาํ หนดกันไว
มั่นเหมาะแลวในคนื เดือนเตม็ ดวงคราวหนา การผดิ สญั ญากค็ ือการเสยี มิตร เหน็ ทคี ะหยนิ่ กับมูเลที่
รักกันมานานจะตองแตกความเปน สหายกนั เสยี คร้ังน้ี เพราะเจา มเุ ปน ตน เหต”ุ
“อยางนน้ั เจา กร็ บั ลูกสาวของมเู ลมาเปนเมยี เสียเองซ”ิ
บญุ คําผูคนุ เคยกนั ดกี บั คะหยนิ่ สอดโพลงขน้ึ มา ทาํ ใหท กุ คนตอ งหัวเราะ ยกเวน คะหยิน่ ผู
หนั ไปมองพรานเฒา แหงเขาอมึ คร้มึ ดว ยสายตาขนุ ๆ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])

1267

“คะหยน่ิ ทําอยา งนน้ั ไมได คะหยนิ่ ไมเหมือนแก ตาเฒาบญุ คาํ แกมีเมียเดก็ ๆ คราว
เดียวกันไดห ลายคน”

คําตอบของคะหยนิ่ เรยี กเสยี งหวั เราะจากทุกคนใหด งั ยิ่งขน้ึ ดว ยความขบขันครกึ ครนื้
บุญคาํ สบถดาอุบอบิ แลว เงียบไปไมเ อยอะไรออกมาอกี เพราะเสียทา ...เขา ตัวเอง

เพ่ือตดั ความกงั วลใจของคะหยิน่ ใหห มดสน้ิ ไป รพินทรจ งึ เขา มาตบไหล บอกดวย
น้ําเสยี งหนักแนน วา

“ลกู ชายของเจา รกั ใครก บั นางอ้วั ไมไดร ักลกู สาวของมเู ล ซ่ึงเจา กบั มเู ลเหน็ ชอบกนั เอง
จะมีประโยชนอ ะไรทจี่ ะใหม แุ ตงงานกับผหู ญงิ ทไ่ี มไดรกั เมอื่ เจา พบกบั มเู ล กจ็ งบอกเถดิ วา นเ่ี ปน
ขอ แนะนําจากเรา มเู ลเองก็ชอบพอและเชอื่ ฟงเราอยู คงไมเ กดิ เร่ืองท่เี จา วิตกใดๆ ขึ้นหรอก”

“พรานใหญม คี วามเหน็ เชนเดียวกนั กบั ทา นเหลานห้ี รอื ?”
“ถกู แลว เรามคี วามเหน็ เชนเดียวกับทานเหลานี้ และเปน ความเหน็ ทีถ่ กู ตองท่สี ดุ ”
“ถาเชนนัน้ คะหย่นิ กจ็ ะปฏบิ ัตติ าม คะหยนิ่ ใหสัญญา”
เสือเฒา คะหยนิ่ ผบู ัดนี้เชอื่ งเหมอื นลกู แมว ยอมรบั คําอยางวางาย คณะนายจา งทัง้ สามพา
กนั ยิ้มออกมาไดอ ยา งโลง ใจ ทท่ี ุกส่งิ ทกุ อยางตกลงกนั ไดไ ปในทางทด่ี เี กินคาด รพนิ ทรหันไปทาง
กลุม นายจาง
“สบายใจไดแลว ครับ พวกนปี้ าเถ่อื นกจ็ รงิ แตร กั ษาคําพดู ยิ่งกวา คนเจริญเสียอีก ลงให
สัญญาตกปากรับคําแลวเชนน้ี จะไมมีคนื คาํ หรือมเี ลหบ ิดพลิ้วเปน อันขาด”
“ตอ งเลนจติ วทิ ยากันเสยี แทบแย แตท ้งั นีแ้ ละทั้งนน้ั มนั ขนึ้ อยูก บั คณุ น่นั แหละเปน หลัก
ใหญ ถา คะหยิ่นไมเ ลอื่ มใสคุณเสยี คนเดียว เราคงไมมีโอกาสไดท าํ ความเขาใจอะไรกับเจานไี่ ดเ ลย
อยา งมากก็รบกันเทานน้ั ”
อดีตนายทหารปน ใหญกระซบิ มา
คะหยนิ่ ถามถึงอาการของมุ ลูกชายอกี ครัง้ หนง่ึ สอใหเ ห็นชดั วา สญั ชาตญาณเปน หว ง
ระหวา งพอกบั ลกู ยงั คงมอี ยโู ดยลึกซง้ึ แมว า อาการภายนอกจะโกรธแคน ชงิ ชกั สักเพียงใดกต็ าม ดา
รนิ ใหค าํ มั่นสญั ญา เจา มจุ ะตองมีชวี ติ รอดปลอดภยั จากบาดแผลฉกรรจภ ายในไมชา น้ี โดยการรักษา
อยา งสุดฝม อื ของหลอ น และยงั ไมย อมมอบตวั มใุ หแกค ะหย่ินไป ตามท่ีบิดาของคนเจบ็ ขอมา
“อาการของมยุ งั อยใู นเขตอนั ตราย...”
หลอนบอกดว ยนํา้ เสียงปราณี แตก แ็ ฝงไวด ว ยแววเฉยี บขาดมอี าํ นาจ
“เรายังมอบตวั มุใหเ จาไปไมไ ด แมเ จาจะสญั ญาแลววา จะไมท ําอะไรเขาก็ตาม เขาจะตอ ง
ไดรับการรกั ษาดูแลอยา งใกลชิดจากเราทนี่ ่ี จนกวา จะแข็งแรงข้นึ ...เจาจะมาดแู ลเยยี่ มเยียนลูกของ
เจา ไดทกุ เวลาท่ตี อ งการ เราไมห วงหา ม”
คะหยน่ิ ไดย ินถอยคําของหลอนดังน้นั กพ็ ยกั หนารับโดยสงบ ไมมีปฏกิ ิริยาเชน ไรอีก

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee ([email protected])

1268

จากนัน้ เชษฐากส็ ง่ั ใหรพินทรมอบสิ่งของที่ตระเตรยี มมา สําหรับเปน ของกํานัลใหแก
คะหยน่ิ มเี กลอื สมทุ รสองกระสอบใหญ เนือ้ สัตวย า งรมควนั ท่ียงิ ไดร ะหวา งทางสองเกวยี นเต็มๆ
รวมทงั้ หนงั และเขา ดินดาํ สาํ หรบั เชื้อปะทุปน เพลิง รวมทั้งตะกว่ั ท่ีจะใชห ลอมทําลกู กระสุน ซ่ึงไม
ตองสงสัยวา คะหยนิ่ จะตื่นเตน ยนิ ดีสกั เพยี งไรสาํ หรับสง่ิ ของจําเปน เหลา นนั้

สิ่งทพ่ี วกหลมชางดีใจท่สี ดุ กค็ ือเกลอื สมทุ ร อันเปน ธาตจุ าํ เปนและหาไดยากสาํ หรับพวก
ชาวเขา ซงึ่ ตามปกตแิ ลวพวกนีไ้ ดอ าศยั ธาตุเกลือจากดนิ โปง ซึ่งหาไดย ากเย็นแรน แคน รสชาติก็ผิด
แผกกันไกลกบั เกลือทะเล มนั มคี า สาํ หรบั พวกเขาเสยี ยง่ิ กวา ทองซํา้ ไป

คะหยน่ิ หนา แดงก่ําดว ยความปลาบปล้ืมจนเห็นไดชัด ประสานมือไวตรงหนา กม หัว
ใหแกค ณะเดนิ ทางจากกรงุ เทพฯ อยูงกๆ พรอ มกบั พร่าํ กลา วถงึ การซาบซ้ึงในบุญคณุ ซํ้าซากไมหยุด
ปาก แลวกป็ าวรองเรียกลูกบานทั้งหมดมาประชมุ แนน ขนดั อยทู ่ีลานกวางหนา แคม ป พวกนั้นโผล
กนั ออกมาทง้ั หมด กพ็ อจะประมาณไดว า รวม 200 กวาคน เปนชายฉกรรจเ สียกวา คร่งึ นอกน้นั เปน
พวกผหู ญิง คนชราและเดก็ คะหยนิ่ กระโดดข้นึ ไปยนื อยบู นครกตาํ ขาวใบใหญก ลางลาน ประกาศ
กองไปในบรรดาลกู นอ งทง้ั หลายท่ีลอมวงฟงอยู

“มันบอกกับพวกมนั วา เราจะมาชว ยปราบงยู กั ษใ หครบั และพวกเราเปน มิตรท่ดี ีของมัน
สั่งใหล ูกบา นทกุ คนตอ นรับเราเปน อนั ด”ี

พรานใหญห ันมาอธิบายแกคณะนายจาง ขณะทม่ี องไปยงั คะหยนิ่ ผตู ะโกนอยโู หวกเหวก
พรอ มกบั ทาํ มอื ทาํ ไมป ระกอบ ลกั ษณะของคะหยนิ่ เปน หัวหนาชมรม ทล่ี กู บา นทกุ คนเล่ือมใส
เคารพยําเกรงเปนอยางยิ่ง แลว รพนิ ทรกก็ ระโดดขน้ึ ไปยนื เคยี งขา งคะหยน่ิ ตะโกนพดู กับพวก
ลูกบา นเหลา นน้ั ทา มกลางเสียงโหรองตอนรบั องึ คะนึง

“จริงอยา งท่ีบญุ คาํ บอกไว รพนิ ทรเปนขวญั ใจของพวกชาวปา ชาวเขาทกุ ชมรมทีเดียว”
เชษฐาพึมพาํ ออกมาอยางปราโมทย ทอดสายตาจบั ไปยงั รางพรานนาํ ทางของเขาดวย
ความภาคภมู ิใจ
“น่ีถาใหมกี ารโหวตเสยี งเลือกตั้งกนั ขน้ึ ละก็ เสอื นี่ของเราคงไดต าํ แหนงจกั รพรรดแิ หง
พงไพรทเี ดยี วแหละ เจา พวกนน้ี ยิ มเขาเหลอื เกนิ เขาเปด ปา ไดทกุ ปา เปน ใหญไ ดทกุ ขนุ เขา มนิ า ละ
เขาถึงไดพูดอยเู สมอวา...ปา ดงพงไพรทกุ ตารางน้ิวเปรียบเสมอื นบานของเขาเอง”
ไชยยนั ตยอมรบั มาอีกคนอยางทึง่ ๆ
“กเ็ ปน ธรรมดา คนท่ีฉลาดกวา เจริญกวา กม็ ักจะไดเปน ใหญในหมูบ านของคนโง”
ดารินยักไหล พดู ขดั มาลอยๆ โดยไมต ง้ั ใจ แตพ ี่ชายสน่ั ศีรษะชา ๆ หนั มามองดนู อ งสาว
ยิม้ ใหอ ยา งสขุ มุ เยือกเย็นแลวก็บอกวา
“ไมใ ชอ ยา งนนั้ หรอกนอ ย คนทีฉ่ ลาดกวา หรือเจรญิ กวา ก็ไมแนน กั วา จะเปน ใหญใ นหมู
คนทโี่ งก วา ไดเ สมอไปนัก สง่ิ สําคญั ที่สุดมนั อยูที่น้าํ จิตนา้ํ ใจตะหาก รพนิ ทรช นะจติ ใจของชาวปา
ชาวเขาทั่วไปไดด วยความเผือ่ แผโ อบออ มอารี และเขาซงึ้ ถึงจติ ใจคนเหลาน้ขี องเขา เขามีฝม อื

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee ([email protected])