เพชรพระอุมา เล่ม8 ดงมรณะ

1580

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1581

59

สิ่งแรกท่ีปรากฏกับคลองจกั ษุของทุกคนซง่ึ พากนั วง่ิ ตามกนั มาเปนพรวนกค็ ือ รา งเผือก
โพลนเปลาเปลอื ยของ ดร.สเตเกล ฮอฟมัน นักสาํ รวจชาวเยอรมัน นอนควา่ํ หนา คาอยูบนฝง ธาร
ครงึ่ ตัว ทอ นลา งแชอยูใ นนาํ้ ตนื้ ๆ หอกเลมหน่งึ ปกเดคาอยกู ลางแผน หลงั เลอื ดสเี ขม ของเขากําลงั
ไหลจากบาดแผลของคมหอกทป่ี ก คาอยูค รงึ่ ดาน ละลายแดงฉานไปกบั สายนํ้า

บริเวณลาํ ธารมีรอยขุน คล่กั อันเกดิ จากฝเ ทา เปน จาํ นวนมากยาํ่ ตะลยุ ไว ในมือขวาของนัก
สาํ รวจผูเคราะหร าย ยังกาํ ปน พกประจาํ ตวั อนั เปน ปน รวี อลเวอรขนาด .45 ไวแ นน

รา งดาํ ๆ สองรางทนี่ อนจมปร่ิมๆ อยกู ลางลาํ ธาร เลอื ดขุนขน กาํ ลงั ปะปนไปกับสายน้ํา
เชน กัน เปนศพของสางเขียว ซึ่งแนล ะ เสยี งกระสนุ ระเบดิ สองนดั เมอ่ื อดึ ใจทแี่ ลว น่ันเอง!

ไมปรากฏรอ งรอยว่แี ววของมาเรยี ฮอฟมนั แหมมสาวอนั ตรธานไปเสยี แลว !! เหตกุ ารณ
มันเกิดขน้ึ ภายในเวลาชว่ั อดึ ใจเดยี วเทา น้นั ...

รพินทรกับเชษฐา เผนจากยอดของกอ นหนิ ลกู ใหญล งมาถึงรางของ ดร.ฮอฟมันกอนคน
อืน่ ๆ ในภาวะคบั ขนั ขีดสดุ เชน นี้ พสิ ูจนใหเ หน็ ไดชดั วา หวั หนาคณะมีสติไดดเี ยี่ยม เขาถลันเขา ถงึ
ตวั ฮอฟมนั กอ นพรานใหญเ สยี อกี จบั ดา มหอกมั่นไวใ นมอื ท้ังสอง ตัดสนิ ใจกระชากพรวดหลดุ
ออกมาจากกลางแผน หลงั ของนักสาํ รวจผเู คราะหร า ย แลวทรดุ ตัวลงชอ นศีรษะประคองไว ในขณะ
ท่ไี ชยยนั ตแ ละดารนิ กระโจนตามลงมาถงึ เปนคูหลงั รพนิ ทรน ้นั พะวา พะวังเหมอื นจะยังไมส ามารถ
ตัดสนิ ใจอยา งไรถูก หันไปมองฮอฟมนั แลว หนั กลับไปยังราวปาฝงตรงขา มอยางกระสับกระสาย
แลวกม็ ารสู กึ ตวั เมอ่ื ไดย ินเสยี งรอ งของดารนิ ออกมาวา

“เขายงั ไมตาย!”
จอมพรานโจนพรวดเขามายังรา งของ ดร.ฮอฟมัน ซงึ่ ขณะนค้ี ณะนายจา งกําลังหอมลอ ม
อยู เพยี งสายตาชั่วแวบทก่ี ม ลงมองเหน็ ฮอฟมันซงึ่ ขณะนอี้ ยใู นออ มแขนของเชษฐา อา ปากพะงาบ
หายใจหอบๆ ตาสีฟาทัง้ สองเบิกโพลงอยา งคนทกี่ าํ ลังใกลม รณะกาล บรรยากาศรอบดา นของคณะ
ทกุ คนในขณะน้ี มนั เต็มไปดว ยความสบั สนอลหมา นไมส ามารถลําดบั เหตุการณได
“ตามเรว็ !...มนั มนั เอาเมยไป...”
นน่ั เปน ประโยคกระทอ นกระแทน แทบไมเ ปนภาษา ที่หลดุ ออกมาจากปากคนเจ็บ
“ทุกคนอยูท ีน่ !ี่ บุญคํา แงซาย ตามมา!!”
พรานใหญตะโกนกอ ง และพรอ มกบั เสียงนน้ั เขากแ็ ลนพรวดขามลาํ ธารตนื้ ๆ ขน้ึ ไปยงั
ฝงตรงขา ม
บุญคาํ กับแงซาย ไมม ใี ครใหย อมเสยี เวลาแมแ ตพ ริบตาเดยี ว คนท้งั คูก ระโจนพรวดๆ
ตามโขดหินไลห ลงั มากอนแลว ขณะทค่ี ณะนายจางตรงมายังทเี่ กดิ เหตุตําแหนงแรก พอไดย ินคาํ สงั่

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1582

ของจอมพรานก็ไมไดช ะงกั ดเู หตุการณอ ยูตรงนัน้ แตแลน ไปตามยอดโขดหนิ คนละดา น แลว ก็
บรรลุถงึ ฝง ตรงขา มพรอมๆ กบั รพนิ ทร

สางปาเปนคนท่สี าม ทอี่ อกกวดกระชั้นชิดเขามา
ขณะตะลุยขึ้นไปยังปากดาน ขยับจะสาวรอยไปตามหลกั ฐานท่ีเหน็ พงลเู ปนทางไป
น่ันเอง ธนหู ลายดอกกห็ วีดแหวกอากาศหวอื สวนเขามา รพินทรรอ งเตอื นผูที่ตดิ ตามมาขางหลังเขา
สุดเสยี ง ตนเองเผน วบู เขาหลบกอ นหนิ ลกู หนึ่ง ธนดู อกหนึง่ กพ็ งุ เฉียดหลงั เขาไปอยางหวดุ หวดิ
แลว ปกลงไปกลางลําธารตีนํ้าแตกกระจาย
แงซาย บุญคาํ และสางปากว็ อ งไวขีดสดุ สาํ หรบั การเอาชวี ิตรอด คนเหลานั้นแตกกระจาย
กนั เขา ยดึ หลบทีก่ าํ บังเทา ท่พี อจะหาได ทามกลางหาธนนู ับสิบท่ปี ระดงั มาราวกับดอกไม
พริบตาเดียวกนั นัน้ เสยี งโหรอ งก็ดงั แซส นั่นขนึ้ ทง้ั ปา ดานหนา องึ คะนึงตีวงลอมเขา มา
เปนรูปปกกา เสียงปาแตกอนั เกิดจากฝเทาบกุ ตะลยุ เขา มา เสียงกลองท่ียํ่าระรวั สะทานไปทุกทศิ
รพนิ ทรประทบั ไรเฟล ข้ึน และกระดกิ ไกในทันทีทม่ี องเห็นเงาหมูแ รกฮือสวนเขา มาปาก
ลาํ หว ยแหง อนั ทอดลงมาจบกับลาํ ธาร พรอ มกันน้ันเอง ใครตอใครบา งกไ็ มท ราบ จากกลมุ ที่ตาม
ติดเขา มา ผสมกบั อีกกลมุ หนึ่งทีย่ งั ชลุ มนุ อยูกบั รางของ ดร.ฮอฟมนั ฝงตรงขา ม ก็ระดมกันปลอย
กระสนุ ขนึ้ ประสานกันกึกกอ งกมั ปนาท สะทา นไปทง้ั ลําธารและหุบเขา กลบเสียงโหร องเสยี ง
กลองเหลาน้นั หมดส้ิน กลน่ิ ดนิ ปนฉนุ กกึ และแตละหูที่พะวงอยกู บั การกระหนํา่ กระสนุ แขงกับ
เวลาในขณะนี้ กล็ นั่ ออื้ ไปหมด ทกุ คนยงิ อยา งเรว็ ทีส่ ดุ เทา ที่จะสามารถจากไรเฟล ประจําตวั ทต่ี ดิ ตวั
อยขู ณะน้ี
สองฟากลําธารตําแหนง นนั้ มันกลายเปนฉากตะลมุ บอนอันนองเลือดในระหวาง 11 คน
ของฝา ยที่มาจากโลกเจรญิ แลว กับกาํ ลงั อันยงั ไมส ามารถจะคะเนนับไดจ ากฝา ยอนารยชนผหู ลง
สํารวจ ซง่ึ ฝา ยแรกอยใู นฐานะถูกลอ มจูโ จมเอาอยางกะทันหนั แบบประชดิ ตัว...เหมือนจะเตรียม
แผนไวก อ นแลว
ชดุ แรกประมาณ 7-8 คนที่เงอื ดเงือ้ หอก และหลาวไมไ ผเขา มาผงะกลงิ้ ระเนระนาดไป
หมด เหมอื นถูกวาดดว ยรา งแห พรอ มกบั เสียงแผดรอ งออกมาอยางเจบ็ ปวด
เจา คนสดุ ทา ยวงิ่ แยกเขย้ี วเขา ใสรพนิ ทรดว ยมดี ใบใหญใ นมอื ทีห่ วดลงสดุ เหนย่ี ว
กระสุนนดั สุดทา ยในไรเฟลของเขา มนั กห็ มดสิน้ ไปอยา งชว ยไมไ ด พรานใหญก ม วูบ..หลบคมมดี ที่
กระหนํ่าฟนลงมาหมายปลิดหัวเขาใหขาดกระเดน็ ไปนนั้ แลวงดั ขึน้ แบกรา งประหนึ่งลิงอุรังอตุ งั
ลอยขนึ้ ทัง้ ตวั ทุมสง ดว ยกาํ ลังแรงของมันเองทโ่ี ลดถลาเขา มา ลอยควางขา มกอนหนิ เตย้ี ๆ หลม
โครมลงไปในกลางธารนํา้ เบ้อื งหลังบญุ คาํ ...ผกู าํ ลังกระสุนหมดชดุ และวิง่ อยางไมค ดิ ชวี ติ แลน
กลบั มายังอกี ฝง ผา นเขา มาถึงพอดี ตวดั ดว ยพานทาย .375 กระทบเขา กา นคอซํา้ ขณะท่มี นั ยงโยย ง
หยกจะจงั กาลกุ ขึน้ เสียงดงั กรอ บเหมอื นทบุ มะพราวหาว มนุษยผีดบิ คนน้นั ผงะรอ นควาง หวั ปก ลง
ไปในลาํ ธารอีกคร้งั พรอ มกับอวสานของมัน

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1583

แลว ตาพรานเฒากระดกู เหลก็ ก็หอแนบ กลบั คนื มายงั ฝงเดมิ ไดเ ปน คนแรก ในระหวา งท่ี
รพนิ ทร แงซายและสา งปาพนั ตูนวั เนยี อยูก บั พวกน้นั แบบตะลมุ บอน ทามกลางเสยี งโหร องอยา ง
กระหายเลือด และปรมิ าณของพวกมันกก็ รกู ันออกมาจากราวปารอบดา นราวกับมดปลวก มองเห็น
แตเ ขีย้ วเหลืองสกปรกทแ่ี สยะยงิ ฟน อยรู อบดาน ระทึกสะเทือนปานหุบตอนนนั้ จะถลม ทลายลงดว ย
เสยี งกลองท่รี ะรัว เหมอื นจะเปนสัญญาณบอกความหมายใหเรง เขารมุ สังหาร

บดั นีส้ า งปา กลายเปนขนุ ดาบไปแลว ควงดาบกะเหร่ยี งทเี่ ปน อาวุธติดหลงั อยู ฉะออกไป
รอบดาน เทาๆ กบั ทแ่ี งซายก็กม ลงควา ไดห อกของพวกมนั เองข้ึนมาเลม หนงึ่ กวดั แกวง รบั คมมดี
คมหอกท่ีบกุ โจมกระหนํา่ เขา มาทกุ ทิศ ทัง้ เจา พรานตองสขู องฮอฟมนั และเจา คนใชช าวดงของคณะ
เชษฐา ตางคลองแคลวชํานาญ ในการใชอ าวุธสัน้ อยา งนา ดูดว ยกันทงั้ คู สว นรพนิ ทรค งมีแตตัวไร
เฟล อันหนกั หนว ง ซงึ่ บัดนใี้ ชแ ทนพลอง ทัง้ ลํากลองอนั เปนเหลก็ แขง็ ทัง้ ดนุ และพานทา ยอนั เปน
ไมพอจะปะทะตอตานกบั หอกดาบของเจา พวกน้ัน ยดื โอกาสของชวี ิตออกไปตามมตี ามเกดิ

เชษฐา ไชยยนั ต และดารนิ ในขณะน้ีกจ็ าํ เปนตอ งพึ่งปน ส้นั ตดิ ตวั แลว เพราะวงจํากดั ของ
กระสุนไรเฟลแตละกระบอก ดเู หมอื นจะหมดโอกาสทจ่ี ะบรรจุชดุ ทสี่ องได นอกจากพวกเกดิ เสย
จัน และคะหยิน่ ซง่ึ ยังอยบู นปากดานของฝง ลําธารอีกดา น เจาพวกนน้ั ไมอ าจจะจเู ขาประชดิ ตวั ได
และทง้ั สี่พรานนเ้ี องทช่ี ว ยกนั สงกระสุนเขา มาชวยสถานการณราย เขาดา ยเขาเขม็ ของทุกคนท่อี ยู
เบอ้ื งลาง ในระหวา งหุบลาํ ธารไวไ ดอยา งหวดุ หวดิ จวนเจียน

“ถอยกลบั มากอ น เร็ว!”
เชษฐาตะโกนส่งั ฝายของรพนิ ทรออกไปเปน ครง้ั ที่เทาใดไมท ราบ ในขณะทีป่ น สั้นในมอื
ของเขาระเบิดยบิ เลือกเปา หมายไปยังสางเขยี วทยี่ กพลรกุ กระหนํ่าขา มลาํ ธารเขา มาอยางรวดเรว็ แล
เห็นดําพืดไปหมด
ไชยยนั ตย งิ ปน พกในมอื ของเขาเกลย้ี งไปอกี แลว กต็ ะครุบปน ของฮอฟมันท่ตี กอยขู ึ้นมา
กําแนน ไวท ้ังสองมือ สอ งไปทางดานหลงั ของเจา คนหนง่ึ ซง่ึ ขณะนี้เง้ืองาไมท อนใหญเตรยี มแพน
กระบาลสา งปา ผูร บเปนหนมุ านคลุกฝุนอยู เขาลัน่ กระสนุ นัดนน้ั ออกไปอยา งแมนยาํ ทะลุทายทอย
ของเจา ผีดิบในระยะท่ีหา งออกไปประมาณ 20 เมตร อันมีลาํ ธารกนั้ กลางอยู หวั มันซุนไปราวกับถูก
กระทุง ดว ยทอ นเหล็กจากอาํ นาจของ .45 แบบลองโคลท
มันสมองกระจายลม กลง้ิ ไปในพรบิ ตา
แลว อดตี นายทหารปนใหญก ็รอ งออกมาอยา งตกใจ เมื่อธนดู อกหน่งึ ปลิวเฉียดกานคอเขา
ไปเทาเสนยาแดงผาแปด กระทบกับโขดหนิ เบื้องหลงั แฉลบครางเฟย ว เขาพงุ ตัวลงกบั พืน้ กรวดกลงิ้
เขา หาซอกหิน พรอ มกับระเบดิ กระสุนสงเดชออกไปอกี นดั หน่ึงในกลมุ ของไอผ ปี า ที่วิง่ โหร องขาม
ลาํ ธารมาอกี

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1584

ดารนิ สามารถควบคุมสตไิ วไ ดดี เหนือกวา ทุกคร้ังทแี่ ลวมา ทกุ นัดของหลอ นไมว าจะเปน
ชดุ แรกของไรเฟล .300 แมก็ นัม่ หรอื ชุดหลงั อันเปนหกนดั ของ .357 ปน สัน้ ไมม ีนดั ไหนสญู เปลา
เลย ทุกครงั้ ท่ีมนั กอ งออกไป ยอ มหมายถึงสางเขียวจะตอ งคว่ําลง และบดั นีห้ ลอ นกาํ ลงั ใชค วาม
แมน ยาํ บวกกบั ความเร็ว สงมานกระสนุ ประกาศติ ไปคมุ ครองแงซายสา งปาและรพินทร เทา ท่วี ง
กระสุนจะอาํ นวยใหได

เชษฐาไมเสยี บคุ ลิกในการเปนผนู าํ ทด่ี ขี องเขา อดตี นายพนั โททตู ทหารบก ยิงพลาง กร็ อง
ตะโกนบอกใครตอใครสัง่ การไปพลาง เขาเรง กําชบั ใหเ กดิ เสย จนั และคะหยน่ิ ชวยระดมยงิ
คมุ ครองไปยังฝง โนน รองเตือนใหร พนิ ทรเ รงถอยกลับมาสมทบ และเมือ่ เห็นวาบรเิ วณท่เี ขาไชย
ยันต ดารนิ และรางอันบาดเจ็บนอนพะงาบอยูของ ดร.ฮอฟมนั กําลงั จะเปนเปา หมายของหาธนู ท่ี
ระดมปลิวมาจากทตี่ า งๆ รอบดาน แทบจะไมสามารถกาํ หนดทีม่ าได ก็บอกนอ งสาวกับเพอ่ื นชว ย
ยิงปะทะไวพ ลาง ตนเองลากรา งของคนเจบ็ หลบเขา หาทกี่ าํ บังอันม่ันคงปลอดภัยยง่ิ ขนึ้

“นอ ย ขางหลัง!!”
ไชยยนั ตรอ งล่ัน ขณะทต่ี นเองนอนหมอบถือปนคา งเฉยอยใู นมอื จองไปบนโขดหนิ สูง
เหนือศีรษะของดาริน ผูท รดุ เขากําปน อนั รอ นฉ่อี ยฟู ากตรงขา ม ความจริงเขาเหนยี่ วไกแลว แต
กระสุนในปนของ ดร.ฮอฟมันท่ยี ดึ ขนึ้ มาในขณะนมี้ นั ถงึ กาลเอวงั ไปในลักษณะไมผดิ กับกระบอก
อ่ืนๆ
เสยี งเตือนของไชยยนั ต แผดลนั่ มาพรอ มกบั เสยี งวบู เหมอื นวัตถหุ นกั ลิว่ ลงมาจากทสี่ ูง
เบอ้ื งหลัง นักมานษุ ยวิทยาสาว ไมไดแ หงนขน้ึ มอง เพราะประสาทอนั ชินตอมหาภยั ของหลอนมนั
คุน เคยตอ เหตกุ ารณด แี ลว หลอ นกลิง้ ตวั เองอยา งรวดเรว็ สองตลบ ออกไปทางดานทไ่ี ชยยนั ตนอน
อาปากตะลงึ อยู ทนั ทีน้ันกป็ รากฏเสียงตบุ ลงมายงั ตรงตําแหนง ทห่ี ลอ นนอนหมอบอยูเมอ่ื ครู ไอผี
ไพรตนหน่ึงตะครุบหลอ นผิด
มันพรวดขนึ้ มาอกี คร้ังเหมอื นหมี พรอ มกับเสยี งคาํ ราม ใบหนาของมันทอี่ า ปากแสยะ
เข้ียวมา ก็หางจากปากกระบอก .357 ในมอื ของหลอ นท่ียืน่ ออกมาเต็มเหนยี่ ว เพยี งชว งแขนเดียว
เขม็ แทงชนวนก็สับลงไปบนทา ยกระสนุ นดั สดุ ทายในรงั เพลงิ นั้น อนั เปน เวลาเดยี วกบั ท่ี
มนั พรวดเขามา เสียงระเบิดแหลมกองกลบเสียงรองอุทานราวสัตวป า ของมนั หัวกระสนุ เจาะเกราะ
รูปกรวยฝาชี ประเภทเดยี วกบั ที่เคยเจาะกะโหลกววั แดงมาแลว ตฟี นหนา อนั ใหญของมนั สองซีก
ปลิวออกจากปาก รอ ยเหงอื กผา นเพดาน แลว กค็ วา นระเบิดออกกะโหลกดานหลังเลยไปกระทบ
กอนหนิ แฉลบตอ ไป ดว ยอานภุ าพความแรงของมนั
เปาหมายฟบุ หนาลงอยางเงยี บสงบ แนน่งิ ไมก ระดกิ อยูกบั ทีต่ รงนัน้ เอง
จงั หวะนเ้ี องทไี่ ชยยนั ตแ ละหลอ น มโี อกาสปลน้ิ กระสุนออกมาจากเข็มขดั อยา งชนิดมอื
สั่น แลว ยดั เขา ลกู โมแทบจะไมห ายใจ บุญคาํ ซงึ่ ไมร โู ผลมาจากไหนก็โจนตบุ เขามาใกลพรอ มกบั

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1585

คะหยนิ่ คนหน่ึงไรเฟล อีกคนหนึง่ ลกู ซองซึ่งบรรจุกระสุนชดุ ใหมพ รอ ม และชวยกนั บรรเลงเพลง
ศกึ หดู บั ตบั เกรยี ม

เกดิ กบั เสย กห็ อลับมมุ กอนหนิ โผลม าใหเ ห็นอกี ทาง ในขณะทีจ่ นั วิง่ พลางยิงพลาง ลุยน้ํา
ขา มไปรบั ฝายของพรานใหญ ซึ่งในขณะน้ีแงซายกําลงั หว้ิ ปก ของสา งปา วิง่ เขยง เกง็ กอยโซซัดโซเซ
กลบั มา ธนดู อกหน่ึงปก ติดอยกู ับสะบกั ดา นขวาของสา งปามาดวย จนั กถ็ ลาเขา ชวยหว้ิ อกี ดานหนง่ึ
พากันกระเจดิ กระเจิงเขามาสมทบกับฝา ยเชษฐา เหตกุ ารณม นั เต็มไปดว ยความพะวกั พะวง ยงุ เหยิง
สับสนเหลือท่จี ะกลาว

“รพินทร! !”
เชษฐาตะโกนเรยี กออกไป เพราะยงั มองไมเหน็ เงาของพรานใหญ ปลอยรา งของ ดร.ฮอฟ
มันใหน อนราบอยกู ับพื้น ขยบั ถลนั ลุกข้ึนดว ยความเปน หว ง ทนั ทนี นั้ กเ็ หน็ จอมพรานถือปนสอง
กระบอก ซง่ึ คงเปนของใครอกี กระบอกหนงึ่ ที่ทาํ ตกไว ว่ิงนาํ้ กระจายตรงเขามา สางเขยี วอกี หมหู น่ึง
โหฮ อื ควงหอกแหลนแลนไลมาดวยเปน พรวนเหมอื นฝงู ปศ าจ
“ยิง!!”
ท้งั เขาและไชยยันตตะโกนบญั ชาออกไปพรอมกัน
และมนั กด็ เู หมอื นจะไมจาํ เปน ตองรอคําส่งั น้ัน ทุกคนทถี่ อื ปน พรอมอยใู นมือขณะนี้ ตา ง
รูห นาท่ีของตนดี ประมาณ 5-6 กระบอก จากมุมตา งๆ ท่ีรอคอยและเห็นเหตุการณน อ้ี ยแู ลว ก็
กกึ กอ งประสานเสียงข้ึนพรอมทั้งตบั
ชุดหลังที่พากนั วง่ิ ไลร พนิ ทรมาอยา งกระหายเลือดน้ัน ลมเปน ใบไมห ลน กายกองทบั อยู
กบั ซากของพวกมนั ทก่ี ลิ้งอยูกลาดเกล่อื นกอ นแลว แหกเสยี งรองออกมาสนั่นปา บางคนฟุบน่ิงไป
กับท่ี บางคนเลือดโทรมตะกายไปกบั พน้ื ดิน้ อยเู ราๆ
มนั เปนฉากของการปะทะหมายเขนฆาเอาชีวติ กันอยา งโหดเห้ยี ม ทารณุ ท่สี ดุ เทา ทีท่ ุก
คนเคยผา นกนั มาแลว และไมคดิ ฝน มากอนวาจะไดมาพบกับพฤตกิ ารณช นดิ นี้

รพินทรแ ลน กลับมาถึงพรอ มกับหอบฮกั เลือดแดงไปเหมือนกัน แตลกั ษณะอนั ยัง
คลองแคลว รวดเรว็ ของเขา ทําใหทกุ คนแนใ จวาคงไมม อี ะไรสาหัสรา ยแรงนกั และไมม ีเวลาทจี่ ะไต
ถามเชนไร เพราะมคี นเจ็บท่นี า กังวลท่สี ดุ ขณะน้อี ยสู องคน ดร.ฮอฟมันกับสางปา ซึ่งบัดนีท้ ง้ั บา ว
และนายผเู คราะหร ายถูกหามเขา มากองรวมกันไว สางปายงั นงั่ ได หนา นวิ่ ควิ้ ขมวดดวยความ
เจบ็ ปวดทรมานจากบาดแผลธนู หนาซีดเขยี ว สว น ดร.ฮอฟมนั ไมตอ งพูดถงึ ทกุ คนมองผาดๆ ก็
เห็นเงามฤตยทู ่ฉี ายชดั อยใู นดวงตาสีฟา อันฝาฟางคนู นั้

ระลอกของการจูโ จมขาดตอนไปแลว แตเ สยี งกลองมัจจรุ าชที่ดังกังวานรบั กัน...ยัง
กระหึม่ อยเู ชน นน้ั ฟงไมผิดอะไรกบั เสียงของยมทตู ทเ่ี รยี กหาชวี ติ มนั กลั้วไปกับเสยี งโหค รางสาํ ทบั

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1586

ขวญั และปารอบดานก็เคลอื่ นไหวอยูครนื ครัน แสดงวา กองทัพของมนษุ ยผ ดี บิ บดั น้ีแวดลอ มอยู
โดยรอบ พอวง่ิ กลบั มาถึง รพนิ ทรก็บรรจลุ ูกปนบอกหอบๆ เรว็ ปร๋ือวา

“ถอยกลบั ขึ้นไปบนท่ีมน่ั ของเราเถดิ ครับ เรว็ เขา ตรงนเ้ี รารบั มันไมตดิ หรอกหากมนั ฮอื
เขา มาอีก ขางบนปลอดภยั กวา ผมจะยิงสกดั คมุ กันไวใ หข ณะที่ถอย”

เชษฐากห็ ันไปบางการทนั ทนี ้นั
ดารินกบั ไชยยนั ต วิง่ ผละขึน้ ไปกอน เชษฐากบั เสย ชว ยกนั แบกรางอันรอ แรของ ดร.ฮอฟ
มนั ตามตดิ ขึ้นไปเปนชุดที่สอง สวนเกดิ กเ็ ขาห้ิวปกพยุงสางปา พากันไตกลบั ขึ้นไป เพยี งไมกอ่ี ดึ ใจ
หลังจากนนั้ ทงั้ สามชดุ ก็ถอยเขา สูทมี่ ัน่ อันปลอดภัย
นัน่ คอื บริเวณแคม ปพ ักนอนอนั มแี นวปอ งกันแบบหอรบ เชน ทเ่ี ตรียมกันไวก อ นแลวเมอ่ื
คืน
รพินทร คะหยน่ิ จนั และบญุ คํายงั คงทําหนา ทคี่ อยจองยงิ เจา พวกผีดิบทจี่ ะโผลเงาออกมา
ใหเ หน็ โดยสลบั กันคนละชุด มีเสยี งรอ งลัน่ ดวยความเจบ็ ปวดอนั แสดงวา ถกู กระสุน แวว ออกมา
เปนระยะจากสุมทุมพุม รกรอบดา นท่ีแวดลอมอยู แลว พวกมนั กด็ จู ะเรม่ิ ตระหนักถงึ พษิ สงปน ไม
อาจพอทจี่ ะโผลอ อกมาเปนเปา อกี นอกจากเคลื่อนไหวอยูใ นพงไม...บบี วงลอ มเขา มา นานๆ กจ็ ะมี
ธนูเปน กลมุ ปลิวโตตอบมาสักชุด
“เอาละ สงลกู ซองกบั เข็มขัดกระสุนมาใหฉ นั ...”
เขาหนั ไปพดู กบั จนั สงไรเฟล ใหไ ปถือแทน
“แกกบั บญุ คาํ ลว งหนาขึ้นไปกอน คะหยน่ิ อยูก บั ฉนั กอน”
คะหยน่ิ แยกเขย้ี วรบั ขยับเรมงิ ตนั คูม ืออันเปน ลูกซองเชน เดยี วกนั บญุ คาํ กับจันผละวง่ิ ข้ึน
ไปตามคาํ สงั่ ของเขา ทันทีที่ท้ังสองออกวิง่ ไตขึ้นไปบนทางลาดชันตามโขดหิน ธนอู กี นับสิบๆ ก็รุม
กันประดงั ปลวิ เขา มาอีก เฉยี ดทง้ั สองไปอยา งจวนเจยี นจนตอ งวิง่ พลางหลบพลาง รพนิ ทรกบั
คะหยน่ิ กส็ าดมานกระสุนสวนสกดั ออกไปสนั่นหวนั่ ไหว โดยยิงไปทางตาํ แหนงท่มี าของธนู
เหลา นั้น จะถกู พวกมันหรอื ไมก ็ไมอ าจทราบได ทา มกลางพงไมหนาทบึ ท่กี ัน้ เปน ฉากอยู แตห าธนู
เหลา น้ันกเ็ งยี บหายไปเปน ปลดิ ทิง้ พรอ มกบั กิ่งใบไมท ีก่ ระจายปลวิ วอนดว ยอานภุ าพของกระสนุ
แบบ โอ-โอ บ๊ัค รพินทรยิงพลางบรรจพุ ลาง
อึดใจตอมา เขาก็หันมาตบไหลเ จา นายบา นหลมชาง
“เอาละ ทนี ก้ี ถ็ งึ คราวฉันกบั เจาบา ง อยาเอาแตว่งิ แตจ งคอ ยๆ ถอย หันหนา ไประวงั
ทางดานแนวปา ฝง โนน”
“พรานใหญขน้ึ ไปกอน คะหยน่ิ จะรบั หนา มนั ไวเ อง”
“ไมจ าํ เปน เราไปดวยกนั คะหย่นิ !”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1587

เขารง้ั ไหลเจาอดตี นกั เลงโตชาวดอย แลว ตางผละออกจากท่มี ่นั คอยๆ ถอยหลงั และลัด
กําบงั มาตามโขดหินและพงไม สงู ขึน้ ไปเปน ลาํ ดับ พอถึงท่โี ลง ก็ออกว่ิงรวดเดียวกลับเขา มาถงึ
บรเิ วณแคมป

บนน้นั ...ทกุ คนเขาประจาํ ทพี่ รอ มสาํ หรับการตั้งรบั ศกึ ใหญ อันอาจตดิ พันตอไป
กลองศกึ จากสางเขยี ว กย็ งั คงกระห่ึมครวญครางรบั กันเปน ทอดอยูเชน น้นั ดูราวกบั วา ปา
ใหญร อบดา นแทบทกุ ตารางนิ้ว จะเต็มไปดวยพวกมนั แตข ณะนที้ กุ คนไมหว งแลว ถา พวกมนั ขืน
บกุ เขา มาอกี ในคร้ังนี้
สภาพของมันจะไมผดิ อะไรกับแมลงเมาทบี่ ินเขา กองไฟ

สา งปาตกอยใู นความดแู ลของคะหยน่ิ และบุญคาํ เพอ่ื ชว ยเหลือแกไ ขพิษธนยู างนอง ไมม ี
อะไรจะตอ งหว งนัก เจา พรานชาวตองสูรอดตายแนเมือ่ นกั เลงยางนองตวั ฉกาจผชู ํานาญการรวม
คณะอยดู ว ยเชน นี้ แตส ําหรบั นายฝรัง่ ผวิ ขาวของสา งปา แพทยขนาดมือเกยี รตินยิ มอยา งดารนิ มอง
ไมเ ห็นความหวังใดๆ เหลืออยู บาดแผลจากคมหอกลกึ ฉกรรจม าก มันกําลังจะปลิดชวี ติ ของ
ศาสตราจารยนักสาํ รวจชาวเยอรมันภายในไมกอ่ี ึดใจขา งหนานี้อยแู ลว

รพนิ ทร ผเู พ่ิงกลับเขา มาถงึ ท่ีมนั่ เปนคนลา สดุ ก็ปราดตรงเขา ไปทันที เพราะกลุม ของ
นายจา งทร่ี มุ ลอ มฮอฟมันอยใู นขณะนโี้ บกมือเรยี กมา

นักผจญภยั ผวิ ขาว หายใจหอบถี่ ตาหร่ๆี เปด ๆ เขาพมึ พาํ เรียกชอ่ื ภรรยาอยตู ลอดเวลา
และในทันทนี นั้ ก็เบกิ ตากวา งโพลงข้ึน มองอยา งเล่ือนลอยออกไปขา งหนาอยางปราศจากจดุ หมาย

“ไพรวัลย! ...ไพรวัลย! ”
เสยี งน้นั พึมพาํ แผว เบาๆ มอื สา ยเปะปะ
จอมพรานจบั มอื อนั เยน็ ชดื นั้นไว เหลอื บข้นึ มองดตู าคณะนายจา งทกุ คน ซ่ึงบัดนจ้ี องมา
ท่เี ขาเปน จุดเดยี ว แลวกมลงไปใกลคนเจ็บ
“ผมอยนู ี่ ด็อกเตอรฮ อฟมนั ”
มอื ขางนั้น กาํ มือเขาไวแ นน
“ผม...ผมไมเชอ่ื คุณ...วาระสดุ ทายของผมกาํ ลังจะมาถงึ ...”
“ทําใจดีๆ ไว ฮอฟมัน คณุ จะไมเ ปนอะไร”
รพนิ ทรก ระซบิ ปลอบโยน มนั ตรงขา มกบั ความรูสกึ ของตนเองในขณะนี้ ใบหนาน้นั สนั่
ไปมาชา ๆ หายใจสะอกึ เปนระลอก
“ไมม ีทาง...ผมไมรอดแน...ไพรวลั ย คุณเปนเพ่ือนทีด่ .ี ..โปรดรับปาก...มันเปนคําขอรอง
ของคนท่กี ําลงั จะตาย...”
“ผมยนิ ดปี ฏิบตั ติ ามทคี่ ณุ ตองการ ดอ็ กเตอร”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1588

“เหน็ แกวิญญาณของผม ชว ยตามเมยดว ย...ถา เขายงั มีชีวติ รอดอยู ขอฝากไวกบั ทกุ คน...
รับปากซิ...”

“ด็อกเตอรฮอฟมนั นี่ผม เชษฐาพดู ...”
หัวหนา คณะกม ลงไปจอรมิ ฝปากชดิ หูคนเจบ็ กลาวหนักแนน
“ไมตองเปน หว ง เรารบั ปากคุณวา เราจะออกตดิ ตามชว ยเหลือเมยจ นถึงท่สี ดุ ”
“ขอบคณุ มาก ทานสภุ าพบรุ ษุ ท้ังหลาย หมอ!...หมอดารนิ ...”
ราชสกุลสาวจับมอื ขางหนึ่งของคนเจบ็ เมม รมิ ฝป ากแนน เสียงเครอื
“ฉนั อยูน ี่คะ ดอ็ กเตอรฮอฟมนั ”
“เมยร ักหมอมาก...ฝากเขาไวด ว ย ใหเ ขาไปกับหมอดว ยคน”
ดารินนํา้ ตาไหล
“ฉันรกั เขามากเชนกนั คะ โปรดอยา งหว ง พวกเราท้งั หมดจะตามเขากลบั มาใหได และ
เอาเขาไปกับเราดวย”
“ดังเคอรชุน...ดังเคอร...”
รา งน้ันสะดุง เฮอื กขนึ้ ปากอา คา ง มเี สยี งครอกในลาํ คอ เห็นแตตาขาว แลว กน็ ่ิงสงบ
ดารินจบั ชพี จร อึดใจตอ มาหลอนก็เออ้ื มมือมากดหนงั ตาทเ่ี ปดคางนน้ั ใหปด สนทิ ลง
คนตายไปแลว ชวยอะไรไมได บัดน้ีทกุ คนหันมาสนใจกบั บุคคลตอ ไปทเ่ี หน็ อยตู าํ ตา
สา งปา เจาพรานผซู ่อื สตั ยภกั ดีของนักสํารวจผูพบชะตากรรม

ทามกลางกลิ่นไอของมรณะ ซ่ึงยงั ไมท ราบวาจะเกดิ ขน้ึ กบั ใครอกี เมือ่ ใด มนั เปน เท่ียงวนั
มหานรก ธนูถอดออกจากไหลข องสา งปาเรยี บรอยแลว โดยการกระชากออกอยางงา ยๆ ของ
คะหยน่ิ ซึง่ บัดนมี้ สี ภาพเปน หมอคนหนงึ่ ธนูของสางเขียวไมมเี ง่ยี ง จงึ ไมเ ปนการยากเย็นอะไรนกั ท่ี
จะถอนออก บาดแผลก็ไมลกึ ฉกรรจจนเกินไป แตค วามฉกรรจม นั ไปอยทู ่พี ษิ ของยางนอง ซึง่ ซึมเขา
ไปตามเสน เลอื ด รา งของพรานตอ งสนู อนเหยยี ดยาวอยกู บั พน้ื ตัวออกสีคล้ํา ขากรรไกรทําทา จะ
แขง็ ลกั ษณะอยใู นระหวา งโคมา ในสายตาของแพทยอยา งดาริน

บาดแผล บดั นี้ถูกคมมดี เปด กวางออกไป และพอกไวด วยยาแกพษิ ของคะหยนิ่ เรยี บรอย
เจา นกั เลงยางนองกําลังนั่งกอดเขา พจิ ารณาคนไขของมันอยูดว ยดวงตาดาํ ใส สหี นา เฉยๆ เหมอื น
มองดสู ตั วท ดลองอะไรชนดิ หนงึ่

“เขาจะรอดไหม คะหยนิ่ ?”
ดารินถามแหบๆ ขณะตรวจดจู งั หวะเตน ของหวั ใจ
“ชา ไปสกั หนอ ยนายหญงิ กวา จะเอายาพอกแผลของสา งปา แตคะหยน่ิ คดิ วามนั รอด อีก
เดย๋ี วกค็ งร”ู

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1589

“ดูนนั่ นาย! มนั บุกเขามาอีกแลว!!”
เสยี งของพรานพืน้ เมืองทีจ่ อ งปน ประจําอยใู นท่ีมนั่ รอ งเอะอะกันขนึ้ อีก แลว ชว ยกัน
ระเบิดกระสุนลงไปยังบรเิ วณลาํ ธารสนนั่ หว่ันไหว
พรานใหญก ับคณะนายจา งทพี่ ากันมงุ ดูสางปาอยู หนั ขวบั ลงไปกแ็ ลเหน็ รางดาํ ๆ อกี กลมุ
ใหญ พากนั ว่ิงขามลาํ ธารบุกขึน้ มาตามทางดา นอยางรวดเรว็ เปน จํานวนมากมายดมู ดื ไปหมด
พวกมนั ทยอยกนั ออกมาจากราวปาทบึ ฝงตรงขา ม และกระจายกําลงั กนั ดาหนาขามฝงมา
อยา งกลา หาญดุเดอื ดไมผดิ อะไรกับกองทพั ท่ีกําลังบกุ เขา มาหมายยึดทม่ี ัน่ และเปน การเคลื่อนเขา
โจมตีอยางฉลาด คือทยอยกนั เขา มาเปน ระลอกโดยยดึ ทก่ี าํ บังโขดหินพุม ไม คืบใกลเ ขา มาเปน ลาํ ดบั
ฉากของการระดมยงิ อยางขนานใหญ กอ็ บุ ตั ขิ นึ้ อีกครงั้ แตในครัง้ น้ีฝายของมนษุ ยจ าก
เมือง ยอมจะอยใู นสถานการณทด่ี ขี น้ึ เพราะตา งประจําอยใู นท่มี น่ั พรอ ม และมรี ะยะหางพอทจี่ ะยงิ
สกดั ไดอ ยา งถนัด ไมถงึ กับประชิดติดพนั แบบตะลมุ บอนเหมือนครง้ั แรก
เทาทีเ่ หน็ อยูใ นขณะนี้ สางเขียวไมเ พียงแตจ ะเปนมนษุ ยเ ผาทดี่ รุ าย อาํ มหิตเหนอื กวา
มนุษยเผาใดในโลกเทาน้ัน พวกมันยงั มสี ญั ชาตญาณของความเปน นกั สูทีก่ ลาหาญทรหดย่ิง ดูจะไม
หวาดหว่นั พรน่ั พรงึ ตอ ความตายเลย ที่ถกู ยงิ กล็ มกล้งิ ไป ทเ่ี หลอื กแ็ ผดเสียงโหรองดวยสาํ เนยี งอัน
นา สะพรงึ กลวั กระโดดขา มศพเพอ่ื น รกุ ไลเงื้องา อาวธุ รเี่ ขามา
“มะ! เรียงหนาเขา มา!!”
ไชยยนั ตคํารามอยา งบา เลือด ซดั .600 ไนโตรฯ ครืนออกไปเดด็ ศรี ษะดา นบนของไอต ัว
หน่ึง ท่กี ระโดดหยองๆ มาตามโขดหนิ ขาดหายไปราวกับจามดว ยขวาน รางนัน้ ผงะหงายผึง่ ลํา
กลอ งซา ยของเขา กก็ วาดจบั ไปยงั อีกคนหนึง่ ทีก่ ําลังเงอ้ื งา ธนู กระสนุ นาํ้ หนัก 900 เกรน สาํ หรับ
ปราบสตั วใหญก ระทบรา งของมนุษยก นิ คน หักพบั ไปท้ังคนั ธนทู ้งั คนอยางนาดู
เชษฐากบั รพนิ ทร. ..ในขณะนก้ี ท็ ําหนา ที่สง กระสนุ ข้นึ ลาํ เหนยี่ วไกออกไป กระชากลกู
เลอื่ นสลดั ปลอกออก แลว กข็ ึ้นลาํ นดั ใหมด ว ยอาการอนั รวดเร็วฉับไวราวกบั เคร่ืองจกั ร ทุคคนยงิ กนั
อยางช่ํามือ ปน ทกุ กระบอกรอ นฉที่ าํ งานเตม็ สภาพของมนั เสยี งระเบิดของกระสนุ ขนาดตา งๆ ทั้ง
สบิ กระบอก ดงั ถ่ีระรวั กึกกอ งไปทงั้ ขนุ เขา ไมผดิ อะไรกบั ฉากของสงครามในสนามรบ
ดารนิ ประทับ .300 เวเธอรบแี ม็กนม่ั ตดิ ศนู ยก ลองอยูริมกําบงั ซอกหนิ อีกดา นหนึ่ง เหนือ
รา งอันเหยยี ดยาวหมดสติของสางปา แววตาของหลอนขุนไปดว ยสีเลอื ด ทกุ นดั หลอนปลอ ยมัน
ออกไปอยา งประณตี ทีส่ ุด และเลอื กยงิ เอาอยางถนัดถน่ี เปนการยิงอยางเจตนาโดยตรงท่ที รมานมัน
เปา หมายสว นมากตํ่ากวาระดบั กลางลําตวั ลงมา เปน บริเวณโคนขา หรือเขา เจาผีดบิ แตละคนทถี่ กู
ศูนยกลองเวเธอรบีจบั ยอ มจะเคราะหรายเสียยิ่งกวา พวกทีถ่ ูกนัดเดยี วจอด เพราะตองผวาลงลม กลง้ิ
รองครวญครางกระเสือกกระสนอยกู ับพ้ืน หลอ นไมซ ํ้า...เพียงยิงสกดั แคใ หม นั ดิ้นกระแดว ๆ อยกู บั
ท่ี แลว กเ็ บนเปา หมายไปท่ีคนอนื่ อีกตอ ไป
บาดแผลของกระสุน .300 เวเธอรบ แี มก็ น่ัม นาสยองยงิ่

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1590

การรกุ เสยี จงั หวะชะงกั ลงอีกคร้งั เพราะพวกมนั ไมส ามารถจะฝาแนวกระสนุ ทโี่ ปรย
ออกไปเปนมานสกดั อยา งหนาแนน ไวเ ขา มาถงึ ได ดว ยอาํ นาจของปน ทั้งสบิ กระบอก พวกมนั
จํานวนหน่งึ หลบซมุ อยูหลังโขดหนิ อนั ระเกะระกะ มรี ะยะประจนั หนา อยู หา งเพียงไมเกิน 50 เมตร
ปนของฝายตัง้ รับก็สงบลงไปชั่วขณะ เพราะมองไมเ หน็ เปา หมาย นอกจากเวนหา ง ประมาณสอง
สามอึดใจ ทกุ คนก็ไดยนิ เสยี งไรเฟลในมอื ของดารินแผดสะทานขน้ึ มาสักนดั เทา ๆ กับมเี สียงอยา ง
เจบ็ ปวดแววมาใหไ ดย นิ หลอนสามารถคนหาเปา หมายหา งไกลอันลบั ๆ ลอ ๆ นั้นไดจากกลอ งเล็ง
แลว กบ็ รรจงสอยออกไปทีละนดั ขนาดโผลปลายจมกู พนโคนไมอ อกมาใหเหน็ แมเพยี งนดิ เดยี ว
หลอนก็ยิงเสียกระจยุ

ไชยยนั ตร อ งตะโกนบอกเกิด ใหล าํ เลยี งหบี กระสุนออกมาอีก เพราะกระสุนสํารองทใ่ี ช
กันอยกู าํ ลงั รอ ยหรอลงไป ทนั ใดนน้ั เชษฐาก็พูดขน้ึ โดยเร็ว

“ขนื มวั ยงิ ปะทะการบกุ แบบบาเลือดของมันอยูอยางนี้ เปลืองกระสนุ เปลา เราตองสงวน
ลกู ปน ไว ถา มนั ตอ งหาทางตดั ศึกเสยี แลว”

“ผมกาํ ลังคิดอยูเ หมือนกันครับ”
พรานใหญต อบโดยเรว็ เหลียวซา ยแลขวา ยกแขนปา ยเหงื่อ ไชยยันตผ กู าํ ลงั บรรจุกระสนุ
ชุดใหมอ ยู ก็เงยหนา ขนึ้ อยา งเพ่ิงคิดได
“จริงซิ ลืมไปเสยี อยา งสนิทวา เราฝง ระเบดิ ไวพ รอมแลว ...”
เขาพดู ละลํ่าละลัก ชะโงกหนาออกไปดูทางชอ งหนิ ที่กาํ ลงั ตาลกุ วาว
“ระเบดิ มนั เสยี เดย๋ี วนีร้ ึ มันเลน ลอมเราไวหมดทกุ ดาน ไมยอมถอยแบบน้ี ถา มืดลง
เมอื่ ไหรละกเ็ สรจ็ มันแน เพราะพวกเราจะตองไมเ ห็น เพราะยงิ ปะทะไมท นั ตอนทม่ี นั บุกเขาโจมตี
ซํา้ ในตอนกลางคืน”
ทกุ คนใชความคิดอยา งหนกั ทามกลางบรรยากาศอนั ตงึ เครียด รพนิ ทรย งั ไมเอยอะไรขึ้น
ในขณะนน้ั เหมอื นจะรอฟงความเหน็ ของฝายนายจา ง อดึ ใจตอ มานั้นเอง หัวหนา คณะผรู อบคอบ ก็
เอยมาวา
“ใช! ถา มันยังขืนลอ มเราไวแ บบน้ี ตกคาํ่ เม่ือไหรเ ราจะแย ดทู า พวกมนั ไมห ว่ันอํานาจปน
ของเราเลย แลว กใ็ ชว ิธีบุกแบบหนว ยกลา ตายเสยี ดว ย ไอพ วกนม้ี นั นกั สแู ทๆ ถึงคราวแลวทเ่ี รา
จะตอ งใชระเบิด แตตองอกี วธิ ีหนึ่ง...ไมใ ชว ธิ ที ีแ่ กวา ”
“วิธไี หน?”
อดตี นายทหารปน ใหญถ ามโดยเรว็ กรอกบรั่นดีเขา ปาก ระงับความกระสบั กระสา ย
เชษฐาปาดแขนเชด็ เหงื่อท่ปี ลายคางสลัดออกไป พงุ สายตากราดจบั ลงไปยงั ชัยภมู ปิ ระเทศอนั เปน
แนวรบเบ้อื งลา ง ซงึ่ บัดนี้มนั สงบเงยี บลงอยางแฝงเลศนยั ไมสามารถจะทาํ นายสิ่งใดไดถกู แลเหน็
แตซ ากศพของสางเขยี วท่ีถกู ยงิ นอนตายอยรู ะเกะระกะตามพมุ ไม และกอ นหินตางๆ เตม็ ไปหมด
“ท่นี ่ีเปรียบเสมือนปอ มคา ยของเรา”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1591

เชษฐากลาวมาดวยเสยี งแหบ เมมริมฝปากแนน นยั นต าหร่ลี ง
“ระเบดิ ทเี่ ราฝง ไวร อบดานเหลา น้ัน จะเปน อาวุธชิน้ สดุ ทา ย โดยเฉพาะกรณีทีม่ ันบุกฮือ
เขามาโดยท่ีเราไมสามารถจะตอ ตา นอีกตอ ไปแลว ถา เรารบี รอ นระเบิดมนั ขึน้ เสียกอน จริงอยมู นั
อาจไดผ ลในกรณีท่ขี ับไลม ันใหถ อยหา งแตกกระจายออกไปได แตนนั่ กแ็ ปลวาแนวปองกันของเรา
หมดสิน้ ไปแลว ถา มันหวนตตี ลบเขา มาอกี คร้ัง เรากเ็ สร็จ เพราะปลอ ยไมตายช้นิ สุดทา ยออกไปแลว
ในกรณยี งั ไมจ าํ เปน เราตองสงวนมนั ไวจ นวินาทีสดุ ทา ย”
ไชยยนั ตล ืมตาโพลงข้ึน
“จริงของแก! ถา งั้นทาํ ไมไมเ รียกเจา ‘พระรามแงซาย’ ของเราเขา มา ไมต อ งมากหรอก
สองครนื เทา น้นั ถา มันยังไมถ อนกําลัง ว่ิงปาราบไป มันกเ็ หน็ จะไมใ ชค นแลว ขณะน้เี ราตอ งการให
มันถอยหนไี ปกอน เร่อื งอนื่ คอยคดิ กนั ทหี ลัง”

พรานใหญก ็ยกมอื ข้นึ ดดี เรียกแงซายโดยแรง เจาคนใชชาวดง ผูประทบั ปน จอ งอยยู ังแนว
กาํ บงั ตอนหนงึ่ เยอ้ื งออกไปไมหา งนกั หันขวบั มา เขากวกั มอื

อึดใจเดียว รา งตระหงา นนน้ั ก็เคลอื่ นเขามาหยุดยนื อยตู รงหนา
“เราจะไมร อใหมนั บกุ แลว คอยยงิ อกี แลว แงซาย แตจ ะไลมนั ออกไปดว ยระเบิด”
เชษฐาเปน คนกลา วขน้ึ แกอดีตนายทหารกองโจรกะเหร่ยี ง พรอมกบั ตบทต่ี นแขนกาํ ยํา
นัน้ โดยแรง
“เตรียมธนูตดิ ไนโตรฯ ของแกได! ”
แงซายกมศีรษะ ผละไปโดยเร็ว อดึ ใจใหญๆ กถ็ อื คนั ธนู พรอ มกับลกู ท่มี ดั ตดิ ระเบดิ ไว
พรอมแลว ตรงเขามาอกี คร้ังดวยอาการอนั สงบ รพนิ ทรอ ัดบุหร่ที เ่ี พิ่งจดุ สองสามครั้ง ฉวยไรเฟลขน้ึ
สะพายไหล ปอ งปากตะโกนบอกใหพ วกพรานทุกคนซง่ึ ประจําที่กาํ บงั เตรียมพรอ มอยใู นขณะน้ี
รูตัว และใหค อยระวงั พรอ มอยใู นทม่ี นั่ เดมิ แลว หนั มาทางนายจา ง ชี้ขน้ึ ไปใหด หู นาผาเหนือศีรษะ
ของทุกคนอันสูงข้ึนไปประมาณ 15 เมตร แงห นิ กอนใหญเงอื้ มชะโงกเปนจะงอยโผลล ้ําแนวระดบั
ออกมา มีสว นเชอ่ื มติดอยกู บั ผนังผาสว นใหญ คดิ กวิ่ นดิ เดียวอยา งหมน่ิ เหม ทุกคนแหงนข้นึ ไปมอง
ตาม แลวกเ็ ขาใจในความหมายของจอมพรานในทนั ที โดยไมจาํ เปน ตอ งเอยออกมาเปน คําพูด
เชษฐาแยกเข้ยี วยิ้ม ตาเปน ประกายมองดพู รานใหญอ ยางไวว างใจสนทิ ในทุกสถานการณ
“พับผาซิ ผกู อง! ถา คุณไมเ ตอื น ผมก็ไมทนั เฉลยี วคดิ หนั ข้นึ ไปเหน็ นรกเหนอื หวั ของเรา
ลูกนั้นเลย”
แลว หวั หนา คณะก็ออกคาํ ส่งั ใหคะหยน่ิ กบั บุญคาํ ชวยกันหามรางอันหมดสติของสา งปา
ที่ยังนอนอยูตรงนัน้ หลกี หางพนรัศมหี นิ กอ นใหญเบือ้ งบน ไปยงั ตาํ แหนง ปลอดภยั อีกดานหน่ึง ตวั
เขาเอง ไชยยนั ต และดารนิ ก็ผละออกจากทเ่ี ดิมหมด เขา ยึดที่กาํ บังพน จากบริเวณอนั เส่ยี งอันตราย
จากการหลน ลงมาทับน้ัน

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1592

“คอยระวังใหด ีนะครับ พอระเบดิ ลน่ั ขึ้น ไอพ วกทีห่ ลบอยูตามกอ นหินริมลาํ ธารน่ันจะ
ผละออก แลนเขาปา ”

“ไมต องหว ง จะเกบ็ ใหเ กล้ยี งทเี ดียว!”
ไชยยนั ตคํารามตอบมาอยา งเหี้ยมเกรยี ม

รพินทรหนั มาโบกมอื กับแงซาย แลวออกเดินนําเลาะลัดกาํ บงั ไปตามแนวโขดหนิ
เหลา น้นั ไปกนั เพยี งสองคน จนกระท่งั มาหลบซมุ อยูหลงั กอ นหนิ ใหญกอ นสดุ ทา ย ใกลกบั แนวท่ี
ประจนั หนากนั อยู ภายหลังจากพจิ ารณาดภู ูมปิ ระเทศกบั คาํ นวณอยูอึดใจเดยี ว กช็ ม้ี ือกระซบิ บอก

“เราจะใชร ะเบดิ เพยี งสองลูกเทา น้นั กะหมายใหต กลงใจกลางกลุมท่มี ันแอบซอนชุมนมุ
กนั อยู ลกู แรกยงิ โดง ขา มลําธารใหต กลงไปในดงทึบซายมอื นั่น พยายามใหขา มยอดพงน่นั ไป...ลกู
ท่ีสอง ยงิ ไปทางขวามอื ตรงทเ่ี ห็นยอดไผโ ผลขึ้นมา”

จอมพเนจรกม ศีรษะลงอยา งเขา ใจในคาํ สั่งซักซอมของเขา พรานใหญเ หลยี วกลบั ขึน้ มา
สาํ รวจดูผูร วมคณะทุกคนอีกคร้งั แลว ออกคาํ สงั่ ใหแ งซายเตรียมตวั

เจาคนดงรา งยกั ษข ยบั ตวั ชนั เขา ขนึ้ ในทา ถนัด หยิบลกู ธนูข้ึนพาดสาย สดู ลมหายใจเขา
เตม็ ปอดอันกวา งใหญ ตาเบกิ โพลง เขมนมองไปยงั เปา หมายอนั ดับแรก อันเปนแนวปา หลงั ลาํ ธาร
ดา นซา ยมอื

ปลายบหุ ร่ตี ิดไฟในมอื ของรพินทร กค็ อยๆ ยน่ื ใกลสายชนวนเขามาแลว กแ็ ตะฉบั ควัน
สายเล็กๆ พุงฉุยขนึ้ ในพรบิ ตาน้นั

“ยิง!”
เขารองหนกั ๆ ในลําคอ พรอ มกมตวั วูบลง
มีเสียงสายธนดู ดี พ่ับออกไปโดยแรง จากน้ันกเ็ ปน ความเงยี บจนสามารถจะไดย ินเสยี งหวั
ใจเตน รพนิ ทรน บั อยูใ นใจ ซง่ึ ก็คงจะเปน อาการเดยี วกับเชษฐา และไชยยนั ตใ นขณะน้ี เขานบั
จนกระทัง่ ถงึ สบิ เอด็ และสิบสอง...ทุกสง่ิ ทกุ อยางกย็ งั คงเงยี บเชียวอยูตามเดมิ
ในระหวา งคนยิงธนู กับคนจดุ สายชนวน บดั น้ีจองตากนั
“ทาํ ไมมันเงียบอยางน้ัน?”
รพนิ ทรอุทานออกมาดวยเสยี งกระซิบ
“ผูกองแตะไฟถูกชนวนหรือเปลา?”
แงซายหนา ต่ืน พึมพาํ ตํ่าๆ จอมพรานขมวดค้ิวพรอ มกนั ก็มีเสยี งใครคนหนึ่ง ตะโกนลง
มา ถาไมใ ชเ ชษฐาก็คงเปน ไชยยันต
“ฮา! สายชนวนทรยศ เกดิ บอดขึน้ เสยี แลว หรอื ยงั ไงผกู อง!”
จอมพรานกะพรบิ ตาถีๆ่ อยูเชนน้นั แตแ ลว พรบิ ตานน้ั เองกอ นที่เขาหรือใครจะคดิ เชน ไร
ตอ ไป เสียงเหมอื นระเบดิ ทท่ี ง้ิ จากเครอื่ งบินกัมปนาทสะเทอื นข้นึ ปานเขาบริเวณนนั้ จะพลกิ ถลม กิ่ง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1593

กา นของตน ไมปลิววอนสงู ข้ึนไปบนอากาศพรอ มกบั เปลวไฟแลบวาบแดงฉาน ตามตดิ ดว ยมา น
ควันหนาทึบ มันสะเทือนกอ งไปทั้งหุบ

โดยไมตองรอพิจารณาผลวา มันจะเกดิ อะไรตดิ ตามมาหลงั จากนนั้ เขารอ งบอกแงซายเร็ว
ปร๋อื

“ยิงลกู ท่สี อง เรว็ !”
พระรามแงซายก็ไมไ ดม ัวตะลงึ เสียสติชกั ชาอยูเลยแมแ ตว ิบตาเดยี ว จดั การพาดศรพรหม
มาสดอกทสี่ องขึ้นแหลงอยา งแคลว คลอ งวอ งไว พอเขาจดุ ชนวน พรอ มกบั ใหส ญั ญาณยิงขาดคํา ก็
เหนยี่ วคนั ธนปู ลอยพ่บึ ออกไปอกี ไนโตรลูกท่ีสองระเบดิ เรว็ กวา ลกู แรกเกอื บเทาตวั ไมถึงอึดใจ
เทานัน้ มนั ก็สําแดงเดชขนึ้ ดว ยเสยี งปานฟาถลม ซอนประสานกับเสียงสะเทอื นครัง้ แรกทีย่ ังไมท นั
จะจางหายสนทิ ลง และลกู หลงั น้เี กิดเปน เปลวไฟลกุ ติดแนวปาดา นน้ันข้นึ ทนั ที
ทามกลางเสียงรองอยางตน่ื ตระหนกออื้ อึง และเผน กนั อยา งปาแตกของเจาพวกผดี ิบ ซ่งึ
เปน ไปอยางชลุ มนุ โกลาหลเหลือที่จะกลาว ท้ังรพนิ ทร และแงซายกแ็ วว เสียงตะโกนกองอยา งตกใจ
ของคณะทีซ่ มุ ประจํากันอยตู ามแนวโขดหินเบ้ืองบน จําแนกไมถ กู วาเปน เสียงของใครบา ง พอหนั
ขวับขึ้นไปหวั ใจกแ็ ทบหยดุ เตน
กอ นหินใหญ นํา้ หนกั ประมาณ 5-6 ตัน ทแี่ ตเ ดมิ เปน สวนทช่ี ะโลกลาํ้ ออกมาจากหนา ผา
หลงั แนวลกู นนั้ บดั นีม้ ันขาดหลดุ จากท่เี ดมิ เพราะแรงสั่นสะเทอื นของอานภุ าพระเบิด หลนลงมา
กระแทกพื้นเบื้องลา งต้งั แตเ มอื่ ไหรไมทราบได ทวา ขณะทเี่ หลยี วขน้ึ ไปพบยามน้ี มันกําลงั กล้ิง
ขลกุ ๆ ปานรถบดถนนมาตามพนื้ อันเทลาด กระทบกระแทกแกงหนิ กอ นทเ่ี ลก็ กวา แตกกระจายเปน
ฝุนพรอมกบั เสียงดังสนั่นหวัน่ ไหว มงุ ตรงมายังตาํ แหนง ทีร่ พนิ ทรแ ละแงซายหมอบเคียงคกู ันอยู
อยา งรวดเรว็ ปานลมพัด
พรานใหญเ ปน คนเตือนคณะนายจา งของเขาเอง ใหห ลบออกพน จากรศั มีการตกทบั ของ
หินกอ นน้ันเสยี กอนทจ่ี ะยงิ ระเบิด เขาเพยี งแตค าดคะเนเอาดวยสายตา และถอื หลกั ปลอดภัยไวก อน
เทา นั้น และบดั นค้ี นทง้ั สามก็หลกี หลบไปพนทศิ ทางโดยปลอดภยั แลว ทวาตรงขา มอยา งคาดคิดไป
ไมถงึ เลย เขากลับตกเขามาอยใู นรศั มมี ฤตยขู องมนั เขา ใหเ องจนได
ภาพที่เห็นในสายตาตะลงึ มนั ไมผิดอะไรกบั ภูเขาทั้งลกู ที่กาํ ลังจะกลง้ิ ลงมาบด โดยระยะ
ทห่ี า งออกไปไมถ ึง 10 เมตร
เขาไมม เี วลาพอแมแ ตจะเตือนแงซายใหท ราบถงึ มหนั ภยั อันน้ัน และก็ไมท ราบดว ยวา
ตนเองไดปฏบิ ตั ิลงไปเชนไร การเคลอ่ื นไหวทกุ สิง่ ทกุ อยางขณะนี้ มันเปนไปตามสญั ชาตญาณ
นอกเหนือบังคับ...
ปรากฏเสียงลั่นขึน้ ตูมใหญในเส้ยี ววนิ าทีตอ มา สะเก็ดหนิ ทก่ี ระทบกนั แตก ปลวิ เขา มา
ถกู รา งกายทกี่ าํ ลังกล้งิ สะบดั อยูหลายทอดหลายตลบจนชาดิก แลว มฤตยูกอ นน้ัน กก็ ระโจนขามโขด

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1594

หินทเ่ี ขากับแงซายหลบอยหู ยกๆ กระเดน็ กลิง้ ดว ยความแรงตอไปยังทางดานลาดชดั เบอื้ งลาง ไป
สนิ้ สดุ ลงในลําธารนาํ้ ซ่ึงแตกกระจายสูงเปนลําขนึ้ มา

เหลยี วขวับไปอีกทีเพ่ือคน หาเจาคนดงผูร วมสถานการณ แลวรพนิ ทรก ็ถอนใจโลง แง
ซายไมไ ดแ หลกเหลวยับเยนิ ติดอยูกับแงหนิ ลกู น้นั ตามทเี่ ขาเขา ใจแตแรก อดีตนายทหารกองโจร
กะเหรย่ี งขณะนี้หมอบกระแตอยูทางอีกดา นหนง่ึ ตรงขา มกับดานทเ่ี ขาพลิกหลบออกมาอยาง
หวุดหวดิ หมอนนั่ วอ งไวในการเอาชวี ติ รอดไมน อยไปกวาเขาเลย

ระหวา งทตี่ า งตะเกยี กตะกายพยงุ ตวั ลุกขนึ้ เบอื้ งบนก็แซส นน่ั ลัน่ อือ้ ไปดว ยเสยี งซัลโวอกี
วาระหน่งึ จนทาํ ใหตอ งท้งิ กายหมอบราบลงตามเดิม เสยี งหวั กระสุนครางหวิดหววิ ผา นศีรษะไปได
ยินอยา งถนดั เปา หมายของกระสุนเหลานั้นก็คอื รางของเจาพวกผดี บิ สางเขยี ว ซง่ึ บัดนพี้ ากนั แตก
กระจายออกจากแนวทกี่ าํ บังฝงเดียวกนั วงิ่ เตลิดเปด เปงเพ่ือขามลาํ ธาร หมายจะเขาดงอยา งไมค ดิ
ชวี ติ เพราะขวญั เสยี เทาๆ กับที่ไพรพลสว นใหญท ี่ซมุ ลอ มอยูใ นแนวปา ทึบ ก็เผนกนั อยา งไมร ู
ทิศทาง รพนิ ทรคาํ นวณไวอ ยางแมนยาํ ทสี่ ดุ ลูกระเบิดแงซายยงิ ตามเปาหมายกําหนดของเขา...ตก
ลงกลางกลมุ ของพวกมนั ทแ่ี อบซมุ อยูอยา งถนัดถนีท่ งั้ สองลกู ท่แี หลกยอ ยยบั เปนจุณไปในทนั ทกี ็
สว นหน่งึ ทเี่ หลือรอดตายมนั ยอมทนอยไู มไ หว ตอ ใหเ ห้ียมหาญเกง กลา สกั ขนาดไหน

พวกทแี่ ลน หนผี ละจากกาํ บงั ในขณะนี้ ก็ถูกยิงรวงผล็อยเปน ระนาว เหมือนเลียงผาท่ถี ูก
ไลร าวเขาแนวปน แทบวา จะไมมีคนใดเหลอื รอด ขามลาํ ธารกลบั ไปได สวนมากไปพลิกผงะลม
ควํ่ากันอยูกลางธารนาํ้ น่ันเอง เลอื ดยอมปนไปกบั สายนํา้ ขุนคลกั่ แดงฉานไปหมด ลมตายกันเปน
เบอื

เจา คนสุดทา ยทว่ี งิ่ ขามลําธารไปอยา งไมคดิ ชวี ติ ตกเปน เหยื่อกระสนุ ลูกซองเกา เมด็ ของ
คะหยน่ิ กระโจนขนึ้ ตะกายอากาศ แลว ลม ควํ่าหนา คาทอี่ ยกู ับฝง ตรงขา มนน่ั เอง

เสยี งกระสุนนดั สุดทา ยส้นิ กงั วานของมันลงแลว ทกุ สิง่ ทุกอยา งตกอยใู นความเงยี บสงดั
อกี คร้งั ชั่วขณะหนึง่ ตอมาพวกท่ซี ุมคอยยงิ อยูใ นท่ีมนั่ ก็พากนั วิง่ ลงมายงั รพนิ ทรแ ละแงซาย ผู
ขณะนยี้ งั หมอบอยกู ับพนื้ อยา งรบี รอนดว ยความเปนหวง เสยี งไชยยนั ตก บั เชษฐารอ งถามลัน่ ลงมา
กอน แตก อ นทีท่ ุกคนจะว่ิงลงมาถึง ทัง้ พรานใหญแ ละเจาคนใชชาวดง กพ็ ยงุ ตัวลกุ ขึน้ ยืนทา มกลาง
ความโลง ใจของทุกคน ท่เี หน็ ทง้ั สองไมไ ดร ับอันตรายเชนไร

“ไดผ ล พวกมนั เผนกันปา ราบไปหมดแลว อยางนอยก็ชว่ั ระยะหนึง่ !”
เชษฐากลาวขึ้น ภายหลงั จากสอบซกั อาการของเขากบั แงซาย...
“รบี ลงไปดทู เ่ี กดิ เหตคุ รง้ั แรกเถอะ เมื่อกนี้ ี้พวกเรายงั เหน็ อะไรไมถนดั ก็เลยถูกมนั ลอม
เลนงานเอาเสยี แลว”
ไชยยนั ตบ อกมาโดยเร็ว

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1595

รพนิ ทรส ัง่ ใหค นของเขาสว นหนึ่ง รวมทัง้ แงซาย คมุ เชงิ อยูบนเนนิ สูงตาํ แหนง ทเ่ี ดมิ อยาง
ไมป ระมาท ตนเองพรอ มบญุ คาํ และคณะนายจางทงั้ สามตรงมายังลาํ ธาร บริเวณที่เหน็ รา งของฮอฟ
มันลม อยเู ปน ครงั้ แรก ตลอดทางที่ไตกนั ลงมาตามดา นลาดชนั น้นั เกล่อื นกลาดไปดวยศพของสาง
เขยี วท่ีลม กลิ้งระเนระนาดอยู แตย งั ไมมีใครหันไปสนใจ นอกจากพะวงอยูกับหลกั ฐานตนเหตุคร้งั
แรก ท่สี องสามภี รรยาผิวขาวถกู จูโ จมเขา เลนงาน และทที่ กุ คนจติ ใจรอ นแทบเปน ไฟอยูในขณะนี้ ก็
คอื มาเรยี ฮอฟมนั ซงึ่ อันตรธานไป

เส้อื ผาของสองผวั เมียนกั สํารวจ ผูคงถูกกองขังอยูยังตาํ แหนงเดิมทรี่ พนิ ทรม าพบคร้งั แรก
และกลา วเตอื นใหขึน้ จากธารน้าํ ไมแสดงวามรี อ ยรอยการเคล่ือนยา ยแตะตอง ซึง่ หมายถึงวา
เหตุการณมนั เกดิ ขึน้ กอนท่ที ง้ั สองจะขนึ้ จากลาํ ธาร แลว ไชยยันตก บั ดาริน ก็อทุ านออกมาเมอื่
มองเห็นช้ันในของมาเรยี แขวนอยบู นกิ่งไม โดยเฉพาะดารนิ หนาซดี ตัวสน่ั นอยๆ เชษฐานนั้ เงยี บ
กรบิ หรต่ี าซึม สาํ รวจดูหลกั ฐานเส้อื ผาเหลานั้น

ทกุ คนพอจะเดาเหตกุ ารณไ ดถูก วามันเกดิ ขน้ึ อยา งไร
“โธ...เมย”
ดารนิ ครางออกมาดว ยเสียงส่นั เครอื
“ฮอฟมันถกู ฆา แลวเมยี ก็ถกู มนั ลากเอาตัวไป ทัง้ ๆ ท่ไี มมเี สอื้ ผาตดิ ตัวแมแ ตช ิ้นเดยี ว”
เสยี งของไชยยนั ตแ หงเหอื ดอยูใ นลําคอ กดั รมิ ฝปากแนน
“มนั เกิดข้ึนอที าไหนนี่ พวกผมไมร เู น้ือรตู วั เลย กาํ ลงั นอนหลับ ตนื่ ขึ้นมาก็เพราะเสยี ง
ปน ”
หวั หนาคณะพมึ พํา มองไปทางรพินทร ผูบดั นี้สหี นาของเขาเกรยี มจนแลดูดาํ มดื กราม
ท้ังสองขบแนน เหมอื นจะขม ความรูสกึ
“สองคนลงมาแชน ้าํ ที่น่ีครับ...”
เขาตอบแหบๆ ตาแลจับอยูที่เสื้อผา ของคนท้งั สอง ดวยความรูสกึ อันไมอาจกลา วถกู
“ผมออกไปสํารวจทางดา นหลังเนินนัน้ กย็ ังไมเหน็ มีวแ่ี ววอะไรกลบั เขา มาในแคม ป
สอบถามสา งปาไดความวา สองคนมาเลนนาํ้ กนั ทน่ี ่ี ผมกเ็ ดินลงมาเตอื นใหเ ขาขนึ้ เขาก็บอกใหผ ม
กลบั ไปกอ นประเดี๋ยวจะข้นึ ตามไป พอไปถึงแคมปขา งบนนั่นผมกห็ ลบั ไป อยา งมากก็คงจะไมเ กนิ
10 นาที หลงั จากทพี่ ดู อยกู ับทั้งคูเปน ครั้งสุดทา ย ตกใจตน่ื ขึน้ อกี ครงั้ ก็เปนเวลาเดียวกับที่พวก
คณุ ชายสะดงุ ตื่นนนั่ แหละ”
เชษฐากา วพน จากบรเิ วณโขดหินใหญกอ นน้ัน ไปชดิ ชายลาํ ธารตรงท่เี ขาประคองราง
ของ ดร.ฮอฟมัน กอ นที่จะถูกสางเขียว บุกเขาจโู จมกวาดสายตาไปรอบๆ อยางอา นเหตกุ ารณ
“ฮอฟมันมีปนส้ันติดมอื อยดู ว ยในตอนน้นั และยงิ ออกไปสามนัด เสียงปน นัน่ แหละท่ี
ปลกุ พวกเราทกุ คนขึน้ คณุ คดิ วา เขารสู กึ ตวั ถึงภัยตอนไหน?”
“ก็จะตองรูอยา งจวนตวั กะทนั หนั ท่ีสดุ น่นั แหละครบั ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1596

“แลว เขาจะวิง่ เขามาเอาปนส้ัน ยิงไดทนั อยา งไร?”
“ฮอฟมนั กับเมยี ถอดเส้ือผา ออกกองไวท ่หี ลังโขดหนิ นี่หมดก็จริง แตเขากร็ อบคอบ
พอท่จี ะมีปนสน้ั วางอยใู กลช ดิ ตวั ดว ย อนั นผี้ มยืนยันได เพราะฮอฟมนั เปน คนรองบอกผมเองวา เขา
มปี น ส้นั ตดิ มอื อยูใกลๆ กระบอกหนง่ึ อาจวางไวบ นกอนหินใกลมอื กับบรเิ วณทเ่ี ขาเลน นา้ํ ทใี่ ดท่ี
หนงึ่ ”
“ถาง้นั รปู การควรเปนอยา งนี.้ ..”
หัวหนาคณะอา นเหตกุ ารณอยางใชความถ่ถี วนรอบคอบทสี่ ดุ
“ระหวา งทก่ี าํ ลงั แชนํ้าเพลินอยู ไอพ วกนน้ั กย็ องกรบิ เขา มาโดยที่ทง้ั คไู มท ันรสู กึ แลว ก็จู
เขา ประชดิ ตวั กวา จะรตู วั พวกมนั ก็ถงึ ตัวเสียแลว ฮอฟมนั มโี อกาสควาปน ข้นึ ยงิ เผาขนออกไปสอง
นดั คอื สองศพทเี่ ราเหน็ จมน้ําอยกู ลางลาํ ธารนนั่ เปน ครั้งแรก ตอ จากนนั้ เขามีโอกาสยงิ ไดอ ีกนดั เจา
คนหนง่ึ ทีเ่ ขา มาทางดา นหลัง ก็แทงเขาดว ยหอกลม ลง อีกสว นหนง่ึ ชว ยกนั คราตวั มาเรยี ลากขึน้ ฝง
ไปทางดา นโนน ซึง่ มพี วกมนั สว นใหญรอคอยพรอ มอยกู อ นแลว อยา งเตรียมทจ่ี ะดกั เลน งานพวก
เราอกี เปนระลอกสอง พอเราไดยนิ เสียงปน ว่ิงลงมาดูมนั ก็ฮือเขาโจมตอี ยา งท่เี หน็ แลว ”
“กต็ อ งเปน อยา งทคี่ ุณชายวานั่นแหละครับ”
พรานใหญตอบแผวตํ่า
“อา นเจตนาและแผนของมนั ดวย...”
ไชยยนั ตส อดมาโดยเรว็ มือยังถือกระตกิ บรั่นดี กรอกเขา ปากดบั อารมณอ นั รอ นรุม
กระวนกระวายอยเู ชน น้นั
“มนั ต้ังใจไวอ ยางไร ยกทัพเขา หมายลอ มกรอบจูโ จมพวกเราทง้ั คณะเลยทีเดียว หรอื วา
เจตนาจะเลนงานเพียงสองคนผวั เมียทก่ี ําลงั เลน นํ้าอยู แลวเกิดปะทะกบั เราขนึ้ เพราะพวกเราวงิ่ ตาม
ลงมาถงึ เหตกุ ารณ”
“ผมเชือ่ วา มันจะตอ งยกพลเคล่อื นกาํ ลังสว นใหญ หมายบกุ เขาโจมตีพวกเราทั้งคณะน่ี
แหละครบั ”
พรานใหญใ หค วามเหน็
“หลักฐานทจ่ี ะใหเ ช่ือเชน นก้ี ค็ ือ การยกกนั มาเปนจาํ นวนมากของมนั อยา งทีเ่ หน็ อยแู ลว
นั่นยอมแปลวา พรอมท่จี ะบกุ เขา เลน งานเราท้ังหมด ทนี ร้ี ะหวา งท่ซี ุม ลอ มเงียบ ใกลเขา มาก็เห็นฮอฟ
มันกบั เมยี สองคน เลน นา้ํ กนั อยอู ยางเผลอตัว จึงสง กําลังจํานวนหนงึ่ หมายยอ งเขามาตะครุบเงยี บ
กอ นเปนอนั ดบั แรก ฮอฟมนั สขู น้ึ เสียกอ น มนั เลยฆา เขาคราเอามาเรยี ไป แลว มนั กร็ ดู วี าพวกเรา
จะตองพากันกรลู งมาทนี่ ั่น และน่ันคือจงั หวะที่มนั ฮอื เขา ใสอยา งท่เี ราพบมาแลว ”

ระหวา งทต่ี า งยงั ยืนอ้งึ ตดั สนิ ใจอยา งไรไมถ กู น่ี ดารินก็รองออกมาอยางรอนใจเหลอื ทจ่ี ะ
กลา ว

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1597

“จะทาํ อยา งไรกนั ดีเลานี่ ปา นน้ีไมรเู มยเ ปนยงั ไงบางแลว ตอนท่ีพวกเราตกใจตนื่ ข้ึน
เพราะเสยี งปน ยังไดย ินเสยี งรอ งเปนคร้งั สดุ ทายของเมย แลวจากนน้ั ก็ไมไ ดย นิ เสียงอกี เลย”

น้ําเสียงของหลอนสะทานสั่นเหมอื นจะรอ งไห เพราะหลบั ตาวาดภาพชะตากรรมของ
เพือ่ นสาวไมถกู อยา งนอยท่ีสดุ หลอนกเ็ คยเห็นมากบั ตาตนเองแลว สางเขยี วมีวธิ ีการอยา งไรกบั
เหยื่อที่เปน ผหู ญงิ ของมนั

เชษฐาหนั ไปบีบแขนของนอ งสาวไวแ นน อยางปลอบใจ ย้ิมกรา นเกรียมผดุ ข้ึนท่ีรมิ ฝปาก
ของราชสกุลหนุมหัวหนา คณะ

“ทาํ ใจดๆี ไวน อย เหตุฉกุ เฉินเฉพาะหนามาถงึ พวกเราทกุ คนอกี ครง้ั หน่งึ แลว ฮอฟมัน
ตายไปแลว กจ็ ริง นนั่ มนั เปน เพราะเราไมม โี อกาสชวยเขาไวไ ดทนั แตเมยี ของเขายงั พอจะมีโอกาส
ใหเราชว ยเหลืออยูบา ง ถาหลอนไมเคราะหรายจนเกินไปนัก พวกเราไมม ใี ครใจดาํ จนถึงกับทอดทงิ้
หลอ นไดห รอก เปน ตายรายดีอยา งไรก็ตอ งตามกนั จนถึงทส่ี ดุ แตมนั จะสําเรจ็ แคไหน มนั ขนึ้ อยกู บั
โชควาสนาชะตาชวี ิตของเมยเ อง”

“อยา วา แตเราจะรบั ปากกบั ฮอฟมันไว กอนที่เขาจะส้ินใจเลย”
ไชยยนั ตกลาวอยางหาวๆ หนกั แนน มาอีกคนหน่ึง
“โดยหนาที่ของมนษุ ยธรรม ลงไดรเู ห็นเหตุการณต ําตาอยูอยา งน้ี เรากไ็ มม ีทางจะดดู าย
ไดเลย วา แต...”
เสยี งของอดีตนายทหารปน ใหญแ หบพราไป ตามองไปยงั ฝง ตรงขามของลําธาร เต็มไป
ดว ยแวววติ กกริง่ เกรง
“ไมร ูปานนหี้ ลอนจะมชี ีวติ รอดอยูอ ีกหรอื เปลา บางทอี าจถกู ฆา เสียแลวก็ได แตน่นั
แหละ เราก็ตองตาม แมแตศพ ตามไปใหเหน็ ชดั วา หลอ นยังอยหู รือตายแลว !”
ดารนิ อทุ านอะไรออกมาคาํ หนง่ึ ในลาํ คอ ดเู หมอื นจะสนิ้ เรี่ยวแรงดว ยความหวาดหวน่ั
พร่นั ใจ ซวนไปทรดุ กายลงนง่ั บนกอนหนิ ซบหนาลงกบั มอื ทงั้ สองทถ่ี ือไรเฟล ตัง้ ยันพ้ืนอยู พมึ พํา
อะไรอยใู นลําคอฟง ไมไดศ พั ท

“ผมวามันยงั ไมฆา นายแหมม ”
บุญคาํ ผูยืนน่ิงเงียบอยูตลอดเวลาเอย ข้ึนเปน ประโยคแรก
“บญุ คํามีเหตุผลอะไรหรอื ท่ีคิดอยางนั้น”
เชษฐาหนั ขวบั ไปทันที
“ถามนั จะฆา มันกฆ็ าเสยี ในทนั ทที ่มี นั พรวดเขามาแลว ทีนายเคราเหลอื งมนั ยงั ฆา เสยี
สว นนายแหมม มันฉุดเอาตวั ไป นายแหมม ยงั ตองมีชวี ิตรอดอยแู นๆ บุญคาํ เชอ่ื อยางน้นั ”
สีหนา ของคณะนายจา งปรากฏความหวังเลก็ นอย ตา งแลไปทางจอมพราน ผบู ดั นยี้ นื ใบ
เบอ้ื

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1598

“คณุ คิดยังไง รพนิ ทร?”
“ผมไมกลา ทจี่ ะคดิ อยา งไรไดในเรือ่ งน้ี แตเ หตุผลของบุญคําก็ดอี ยเู หมอื นกัน ถา ผมจะคดิ
อะไรบางในขณะนี้ กค็ ิดอยางเดยี วกบั คณุ ไชยยนั ต นัน่ คอื เราตองตามเมยใ หไ ด แมจะเปน การไดม า
เพยี งแตศพ”
แววตาอนั แหง ผากสิ้นหวังของดาริน เรม่ิ เปนประกายข้ึน ขณะท่มี องมายังพรานใหญ
หลอ นพอใจทจี่ ะไดย นิ คาํ กลา วเชน น้ลี น่ั ออกมาจากปากของ ‘พรานไพรใจฉกาจ’ ผู ‘เลือดเยน็ ’ ของ
หลอน มันพสิ จู นใหเ หน็ วา เขาไมใชค นใจไมไ สร ะกาํ อะไรนกั
“ถาคุณมคี วามขัดแยงกบั เราในเรื่องนี้ คุณกค็ งไมใ ช รพนิ ทร ไพรวัลย! ”
หญิงสาวหลุดปากออกมา
“ถา งัน้ ขัน้ ตอไป เราจะเอากนั ยงั ไง?”
ไชยยนั ตถ ามโพลง แบบขอความเหน็ ทุกคนขึ้นอยา งคนใจรอ น
ทกุ คนรวู า รพินทร ไพรวลั ย ใชความคดิ อยา งหนกั ทีส่ ุด ระหวา งทพ่ี รานใหญย งั อ้ึง
หัวหนา คณะกว็ า
“มันเปนเรื่องท่ีจะตองชว ยกนั คิดอยางรอบคอบท่สี ุด ถึงอยา งไรโอกาสทีเ่ ราจะดําเนนิ การ
อยางฉับพลนั ทนั ดวน มนั กผ็ า นไปเสยี แลว เรามวั แตถ กู ลอ มและตอสูเพ่อื เอาชีวติ รอดอยูน าน ปานนี้
มนั จะตอ งเอาตวั เมยไ ปไกลแลว ถึงจะดวนผลนุ ผลันตามตอนนก้ี ไ็ มมปี ระโยชน”
“นายใหญพ ดู ถูก เราตามตอนนีก้ ไ็ มมีประโยชน บุญคําเช่ือวา โอกาสยงั มี รอใหเดือนขึ้น
คนื น้เี สียกอน แลวบญุ คาํ จะนําออกตามเอง”
ไมมใี ครเขาใจความหมายของบญุ คาํ ทีว่ า ‘รอใหเ ดือนขน้ึ คนื น’ี้ มนั จะมปี ระโยชนอันใด
ข้ึนมาบาง สาํ หรบั การตดิ ตามพวกสางเขยี ว
ขณะนน้ั เอง พรานใหญก ็มอี าการเหมือนจะคดิ อะไรขน้ึ มาได รบี ผลุนผลันไตท างขึ้นไป
ยงั ดานบน ซง่ึ มพี วกรออยกู อ นแลว คณะนายจางทงั้ สามและบุญคาํ กว็ ิ่งตามข้นึ มาดว ย ทกุ คนไดยนิ
เขาตะโกนสง่ั ไปยงั พวกพรานพ้ืนเมอื ง ซ่ึงขณะน้ีออกสาํ รวจศพของสางเขียวทกี่ ลาดเกล่อื นอยู
ท่ัวไป บอกใหพวกนั้นคน หาเจา มนษุ ยผ ดี บิ ท่ถี กู ยงิ บาดเจ็บอยกู ับท่ี และยงั ไมถึงกบั ตาย ใหน าํ ตวั มา
ให
เหตกุ ารณจ ากคาํ รายงาน ปรากฏวามสี างเขยี วประมาณ 4-5 ท่ีถกู ลูกปนของดารนิ ขาหกั
นอนรองครวญครางอยู ถูกคะหยน่ิ ผูเกรย้ี วโกรธและโหดรา ยดดุ นั ตามนิสยั เดิม จับเชือดคอหอยจน
ตายหมดไมเหลือสกั คนเดียว จอมพรานสบถดา ลัน่ ในการกระทําของคะหยิ่น ทิง้ มอื ลงอยา งหมด
หวัง
“คุณตองการไอพวกสางเขยี วทม่ี ันยังเปน ๆ อยไู ปทาํ ไม”
ไชยยนั ตถ ามอยางสงสยั

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1599

“ถา เราไดต ัวไอพวกนี้ ขณะท่ีมนั มีชวี ิตรอดอยูส ักคน มนั จะเปน เครอ่ื งนาํ ทางใหเ ราตาม
ไปถึงชมรมถิ่นอยขู องมันได”

เขาตอบอยางหวั เสยี อยากจะเตะเจา นกั เลงโตหลมชางเขาใหส ักพลกั ขณะที่มันมายนื
รายงานหนา ตนื่ อยูตรงหนา แลวคะหยนิ่ กถ็ กู ถบี เอาจริงๆ บุญคาํ นน่ั เอง ยันโครมเขา ใหท ก่ี ระเบน
เหนบ็ พรอมกบั ดาขรม อดตี นายบา นหลมชา งรองออกมาคาํ หนง่ึ ทาํ หนาเลิกลั่กไมเ ขา ใจความหมาย
อยูเชนนน้ั

“จากการทเ่ี ราเหน็ กําลงั คนของมนั อยางมากมายเปน กองทพั เชนนี้ พสิ จู นไดว า พวกมัน
จะตอ งมถี น่ิ ทอี่ ยกู นั เปน ชมรมทีเดียว มหี วั หนา ใหญป กครองและคอยบงการ ไมใ ชแ ตกกระจายกัน
เปนกลุม นอ ยๆ อยา งพวกตองเหลือง ถาเราไดเชลยสักคน มันจะเปน เรือนํารองไดอ ยา งดี ไมงนั้ เราก็
ตองงม แตไ อเ จาคะหยน่ิ สรู ูตัวดี ก็เชือดคอมนั ตายหมดแลว ทั้งทผ่ี มเห็นคณุ หญิงยิงเลยี้ งไวหลาย
คน”

เชษฐากบั ไชยยนั ตเ พิ่งเขา ใจ หวั หนาคณะมองไปทางคะหยน่ิ แลว วา
“อยา ไปวาอะไรมนั เลย มนั ไมรใู นแผนการของคณุ มากอน ความทม่ี นั เดือดดาลโกรธ
แคน มาก มันก็เลยฆาเสยี หมด มนั ทําไปเพราะรูเทาไมถ งึ การณแทๆ คะหยนิ่ เปนมอื รา ยอยกู อ นแลว
ความจริงถาคณุ มีความคดิ อยางนเี้ สียกอ นเน่ินๆ เรากพ็ อหามมนั ไวทัน นม่ี ันสายไปเสยี แลว กค่ี น-กี่
คน เจา คะหยน่ิ ขว้ันคอเสยี หมด”

ทั้งหมดพากันกลับข้นึ มายงั ท่พี ัก ตรงศพของ ดร.ฮอฟมัน และรา งอนั หมดสติของสางปา
อกี ครั้ง ตางพิจารณาดเู คราะหกรรมของบาวนายคนู ้ันดว ยความอนาถสงั เวชใจ บุญคาํ เก็บเสอื้ ผา ของ
ฮอฟมนั และมาเรียขึ้นมาดว ย

“ผัวตาย เมียถกู ครา หายไป พรานนาํ ทางบาดเจ็บสาหสั ลูกผลี ูกคนก็ยงั ไมรู ความวิบตั มิ นั
เกดิ ขึ้นทั้งคณะเลย น่ีถา เขาเชอื่ รพนิ ทรเ สียอยา งเดยี วเทา นน้ั เรากค็ งไมพ บเหตกุ ารณอ นั นา
อเนจอนาถเชน น”้ี

ไชยยนั ตพ มึ พาํ ขึน้ อยางสลดใจ เหนอื ศพของนักธรณีวทิ ยาเยอรมัน ผูเ อาชีวิตมาทงิ้ เสีย
กลางดง

“มันเปน คราวเคราะหข องเขาจรงิ ๆ ไมรจู ะชวยอยา งไรไดเ หมอื นกนั ท้ังๆ ที่เราก็อุตสา ห
มาเตอื น และคอยใหก ารชวยเหลอื เขาอยแู ลว กอ นอื่นใดในขณะนี้หนา ท่ีของเรากค็ ือชว ยกนั จัดการ
เร่อื งศพเขากอ น มันเปนไปไมไ ดท จ่ี ะหวงั ใหเมียเขามารว มในพิธีฝง ดวย”

ทุกคนเหน็ ดว ยกับคาํ พดู ของหัวหนา คณะ ผูซ งึ่ ไมเ คยเสียบุคลกิ ในการเปน ผูนาํ ของเขา
ไมว า จะเกดิ เหตุการณฉ ุกเฉนิ ใดๆ ขน้ึ เชษฐาสตดิ ีและตดั สนิ ใจในเหตกุ ารณเ ฉพาะหนา ไดร ดั กมุ
ถูกตอ งเสมอ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1600

มันเปนยามบายท่ีท้ังหมดเผชิญกบั ปญ หาเครง เครยี ด และตองทาํ งานอยา งหนกั เพ่ือ
จดั การกบั ทกุ สงิ่ ทกุ อยาง อนั จําเปนใหเสร็จลลุ ว งไปตามลาํ ดบั ความสาํ คญั กอนหลัง

รางอนั ไรวญิ ญาณของนกั สาํ รวจผเู คราะหร าย ซงึ่ เม่ือไมถึงชัว่ โมงมานีย้ ังพดู คยุ อยหู ลัดๆ
ดวยนิสยั เปด เผยสนุกสนานและเปนมติ รกบั ทุกคนของเขา ถูกฝง ยงั บริเวณหน่งึ ไมห า งจากทตี่ ัง้
แคม ปอ อกไปเทา ใดนกั ภายใตร มไมโดดเด่ยี วตนหน่ึง ทุกคนระดมแรงอยางแขงกบั เวลา พวกพราน
พนื้ เมืองทําหนา ทขี่ ดุ หลมุ ซงึ่ กไ็ มส ามารถจะขุดลงไปไดล กึ นกั เพราะดนิ แข็งปนกรวดหิน
เนือ่ งมาจากเปน บรเิ วณเชงิ เขา แตกพ็ อทจ่ี ะใชฝง รางของผูต ายได

เชษฐา ในฐานะหวั หนาคณะท้งั หมด ประกอบพธิ ีฝง ไปตามแกน ทกุ คนยนื สงบนงิ่ ราย
ลอมอยเู หนอื ปากหลุมศพ ในขณะท่รี างปราศจากวิญญาณของ ดร.ฮอฟมนั ถกู หยอ นลงไป เชษฐา
หยอ นกอ นดนิ ลงไปเปนคนแรก ตอมาไชยยนั ต ดาริน และรพนิ ทรเปน คนสดุ ทาย แลว ทั้งส่กี ็กม
ศีรษะลงคาํ นบั ถอยหา งออกมา พวกพรานพ้ืนเมอื งจงึ โกยดนิ กลบจนเต็ม แลว ชว ยกันขนกอ นหนิ
ใหญๆ มาวางทับไวบ นปากหลุม ปองกนั ไมใ หส ัตวชนดิ ใดมาขดุ คยุ ศพขึน้ มาได จากน้ันก็ตัดไมผกู
เปนรปู กางเขนปกไวเ ปน เคร่ืองหมาย

งานตอมากค็ ือ การชวยกนั ลากเอาศพของมนุษยผ ีดิบเผาสางเขยี ว ทถ่ี กู ยิงตายอยูกลาด
เกลื่อนไมนอ ยกวา 3-4 สิบศพ นําไปโยนทิ้งเหวไมหา งออกไปนกั เพอื่ ไมใ หรกอจุ าดตา เพราะถงึ
อยางไร บรเิ วณท่ีพกั อยใู นขณะนกี้ ็จะตอ งเปนปอ มคา ยปราการ หรอื อีกนยั หนง่ึ ทม่ี นั่ ตอ ไปโดยยังไม
รกู าํ หนดแนน อน อยางนอยท่สี ุดก็จะตอ งตลอดเวลาของการติดตามมาเรยี ฮอฟมัน ซ่งึ ไมมสี ิ่งใดมา
บอกไดว า เปน ตายรายดเี ชน ไรในเงือ้ มมอื สางเขียวขณะน้ี

กวาทกุ ส่ิงจะเสร็จสรรพเรยี บรอยลง ตะวนั กบ็ ายลงไปเต็มท่ี อาหารมอ้ื นั้นถกู ยกยอดมา
กินกนั ในเวลาเยน็ ซึ่งคณะนายจางทัง้ สามกลนื กนั อยางฝด คอเต็มทน บรรยากาศในแคม ปของสบิ
ชวี ิตเตม็ ไปดว ยความเครียดขรมึ ผดิ ไปกวา เหตุการณรา ยทกุ ครัง้ ทเ่ี คยผานกันมาแลว แนละ ความคดิ
วติ กกงั วลของทกุ คนในขณะนี้ พงุ ไปรวมจดุ อยทู ช่ี ะตากรรมอนั ยังไมสามารถคาดคะเนไดถูกของ
มาเรยี ฮอฟมนั ภรรยาสาวเลอื ดผสมของนักธรณวี ิทยาผถู ึงฆาตไปแลว

การทีย่ งั ไมรแู นว า หลอ นไดถ งึ วาระสดุ ทา ยของชีวิตแลว หรือไม มนั ทรมานความรสู ึกทกุ
คนเปนอยา งยงิ่ การตดิ ตามคนหาเพ่ือชว ยเหลอื ไมทราบวา จะไดผ ลเพยี งใด และตา งก็คดิ ไมอ อกวา
มันจะเรม่ิ ตนอยางไร นอกจากฝากทุกส่งิ ทุกอยางไวก บั จอมพราน รพินทร ไพรวลั ย เพียงผเู ดยี ว
เทานน้ั ซ่งึ นับต้งั แตเหตรุ า ยไดเกดิ ขึ้น พรานใหญอ ยใู นอาการนิง่ ขรมึ พูดนอ ยทีส่ ดุ เขายุง อยกู บั การ
สงั่ งานตลอดเวลา ซงึ่ วัตถปุ ระสงคส วนใหญก ็คือ สรา งความมนั่ คงแขง็ แรงใหแ กคา ยพักเพ่ิมขึน้ อกี
เตรยี มรบั เวลากลางคนื ที่กําลงั ยางใกลเ ขามา ไมมีใครกลาเดาความคดิ ของรพินทรใ นขณะนวี้ า กาํ ลัง
วางแผนตอ ไปเชนไร

“ถารชู ัดไปเสียเลยวา เมยต ายแลว มนั กร็ แู ลวรูร อดไป เราก็มีแตเ พยี งความเศรา สงั เวช
เทาน้ัน ไมต องมาเปนทกุ ขก ระวนกระวายกันอยแู บบน”ี้

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1601

ไชยยนั ตพ มึ พาํ ขน้ึ พรอมกบั ถอนใจ เชษฐาสูบบหุ ร่ีเงยี บเฉยอยางใชส มอง เขาเปนคนเกบ็
ซอ นความรสู ึกไดด กี วา สหาย ดารนิ ผมู ีอาการไมผดิ อะไรกบั ไชยยนั ต บุยปากไปทางพรานใหญ ซงึ่
ขณะนกี้ ําลงั เดนิ ตรวจสายชนวนระเบิดอยกู บั แงซายงว น

“ดนู ั่น! ฉันอยากรูเหลือเกนิ วา เขาจะเอายงั ไงกนั แน รวมสามชว่ั โมงมาแลว ฉันไมเหน็ เขา
แสดงไอเดยี อะไรขนึ้ บา งเลย เกี่ยวกบั เรื่องทเี่ ราเปน ทุกขก ันอยู ขืนชา ลงไปเทาไหร โอกาสทเี่ ราจะ
ชว ยชวี ิตเมยก น็ อยลงไปแคน ้ัน น่ีก็มดื ลงทกุ ทีแลว”

“ใจเยน็ ไวก อนเถอะ...”
เชษฐากลา วขนึ้ เบาๆ แกนอ งสาว และสหายของเขาอยางรวมๆ
“รพินทรก ค็ งจะรอ นใจไมนอยไปกวาพวกเราหรอก เพยี งแตเ ขาไมไ ดแ สดงอะไรออกมา
เทา นน้ั ลาํ พังพวกเราตอใหค ดิ กันใหตาย ก็คิดไมอ อกวา การตดิ ตามชว ยเหลอื เมยจ ะเร่ิมตนขน้ึ
อยางไร อที า ไหน เรารอฟง เขาดีกวา”
คําพูดของเขาทาํ ใหทง้ั สองจาํ ตองสงบปากคําลง เพราะกเ็ หน็ อยูท นโทว า มันไมม ีอะไรจะ
ดไี ปกวา นัน้ อกี แลว จรงิ อยกู ารตดั สนิ ใจสั่งงานเกีย่ วกบั แผนการของคณะทั้งหมดขน้ึ อยกู บั เชษฐา
โดยตรง แตการคบื หนาแตล ะกาวตามแผนการนั้น มนั อยูในความรับผิดชอบโดยตรงของพรานนาํ
ทางเชนกนั
สา งปาไดสติรูส ึกตวั ขนาดที่พอลกุ ขึน้ นง่ั ได เม่อื เวลาตะวนั ชิงพลบ ภายหลังจากนอน
หมดความรสู กึ ไปถึงสามชัว่ โมงเตม็ พอฟน ก็อาเจยี นออกมาเปนสีดาํ คล้ํา ทกุ คนรูไดใ นทันทวี า เจา
พรานตอ งสพู น เงื้อมมือมัจจรุ าชแลว ดว ยอํานาจสมุนไพรดูดพษิ ยางนอ งของคะหยนิ่ ดารนิ ก็รบั
หนาทแ่ี ทนตอ จากคะหยนิ่ โดยการใหย ากนิ ตดิ เช้อื บาดทะยักและยาบํารุงหัวใจ แลว ส่งั ใหน อนพกั
“ปลอดภยั แลว คะ ยาของคะหย่ินศกั ด์ิสทิ ธจิ์ ริงๆ”
หลอ นหันไปกระซิบบอกพ่ชี าย ภายหลังตรวจอาการโดยละเอียดอกี ครัง้ เชษฐาและไชย
ยันตโ ลงอกขนึ้ เล็กนอย สา งปาน้ันเมื่อฟน ข้ึนมาแลว กไ็ มไดเลอะเลือนอะไรท้ังสน้ิ มันจาํ เหตุการณ
ทุกสิง่ ทกุ อยา งทีเ่ กดิ ขึ้นไดโ ดยตลอด กอ นทีจ่ ะหมดสตไิ ป จองหนา ทกุ คนที่แวดลอ มอยดู วยดวงตา
อนั แหงผากปราศจากความรสู กึ แลวก็ซักถามคะหย่นิ แหบๆ ถึงเจา นายของตน พอทราบวา ‘นาย
เคราเหลอื ง’ ถกู ฝงเสียแลว และ ‘นายแหมม ’ ยงั อยูใ นระหวา งการสูญหายไปโดยไมไ ดข าวเปน ตาย
เจาตอ งสูก ็นอนลืมตาโพลง นงิ่ อยูเชน นน้ั มนั เปนลกั ษณะของชาวเขาทวั่ ไป ซง่ึ ความสะเทอื น
อารมณใดๆ กต็ าม ยากนักทจ่ี ะสอ ออกมาใหเ ห็นโดยอาการหรอื สีหนา สิ่งท่ีทุกคนเหน็ กเ็ พยี งแตว า
สางปาพยายามจะลกุ ขึ้น แตด ารนิ หา มไวอยางเดด็ ขาด
“เจาจะตองนอนพักนง่ิ ๆ อยเู ชนนน้ั จนกวา จะพรุง นี้ นายแหมม ของเจาเปน ภาระของพวก
เรา เจาอยาเดอื ดรอ นกังวลไปเลย”
นักมานษุ ยวิทยาสาวพูดกับพรานชาวตองสู โดยมเี สยเปน ลา ม
สา งปานิ่งซมึ นยั นตาแหงผาก

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1602

พรานใหญเดนิ กลบั เขามารวมกลุม กบั คณะนายจาง ทย่ี งั ปรกึ ษาหารอื กันอยู เมื่อเวลา
โพลเพล ความมืดเริ่มแผเงาเขามาปกคลมุ แนวปา มพี วกพรานพื้นเมอื งทุกคน รวมทัง้ แงซายเดนิ
ตามหลังเขา มาดวยเปนกลมุ เขาเขาไปตรวจดอู าการและพดู กับสางปาอยูสองสามคาํ แลวทรุดตวั ลง
นง่ั ตรงหนาเชษฐากบั ไชยยนั ต พวกพรานทง้ั หมดกต็ วี งลอมเขามา คณะนายจางทง้ั สามสงสายตาจับ
นง่ิ มาอยูกอนแลว แทนคําถามโดยไมไดป ริปากคาํ ใดขึ้นกอ นท้ังสิ้น

“ผมหารือกับบญุ คําและพวกนี้ท้งั หมดแลว ครับ”
พรานใหญเร่มิ ขนึ้ เบาๆ แหงนหนาขึน้ ไปมองดทู อ งฟาท่เี ริ่มดํามดื ลงทกุ ขณะ
“พวกเราจาํ นวนหนงึ่ จะออกตดิ ตามมาเรียตอนพระจนั ทรขึน้ คนื นี้ อีกสว นหน่งึ ทเี่ หลอื จะ
ยึดทีม่ ั่นในแคมปน ไี้ ว”
เชษฐาถามโดยเร็ว ดว ยความรสู ึกท่ีสงสัยและไมเ หน็ ดว ย กไ็ ดร บั คาํ ตอบรบั พรอ มกบั
พยกั หนาอยา งสงบจากรพินทร
“สําหรับพวกผมมองไมเ ห็นทางเลย มันจะเปนไปไดอ ยางไร...”
ไชยยนั ตกลาวแทรกมาทันที ขมวดค้วิ จอ งหนา เขา
“กลางคนื มนั เต็มไปดวยอปุ สรรคสารพัดอยาง ขนาดกลางวนั ปา แถบนก้ี แ็ สนทจี่ ะลึกล้ํา
แลว กลางคืนมนั ยิง่ กวานนั้ อีกสิบเทา จะงมกันไปยังไง?”
ทกุ คนเหน็ รอยย้ิมกรานๆ ผุดขึน้ ท่รี ิมฝป ากอันเขยี วครึ้มไปดวยเครานน้ั แววตากราวแข็ง
สีเหลก็ ที่มักจะกระดา งชาเยน็ อยตู ลอดเวลา ปรากฏประกายวาวโรจนข ึ้นราวกบั ตาเสอื
“ตรงกนั ขาม กลางวนั ทกุ อริ ยิ าบถการเคลื่อนไหวของเรา จะตกอยูในสายตารเู หน็ ของมัน
ทุกขณะ และเปนโอกาสอนั ดที ี่สดุ ที่จะแกะรอยเจาพวกนี้ มันจะไมเ ฉลียวใจคดิ เลยวา เราจะออกตาม
ในเวลากลางคืนเชนน้ี โดยเฉพาะอยา งยิง่ การตามรอยครั้งนี้ ผมไดกาํ หนดตวั ไวแ ลว เราจะไปกนั
เพยี งสคี่ นเทา น้นั ทุกคนเดนิ ในเวลากลางคนื ไดเทา ๆ กับกลางวนั ”
“มใี ครบาง?”
“บุญคํา คะหยนิ่ แงซาย แลวก็ผม”
ฝายนายจา งมองตากนั สําหรับสามบุคคลท่ีรพินทรเ อยนามมา แนล ะ ยอ มไมม ขี อ กงั ขา
คลางแคลงใดๆ เลย ในสมรรถภาพและคณุ สมบตั ิอันเปน พิเศษของคนเหลา น้ัน บญุ คาํ ผูเต็มไปดวย
อํานาจลึกลับทางไสยศาสตรม นตมดื คะหย่นิ ผเู ล้ือยไดอยา งงู และมองเห็นในท่ีมดื ไดเทากับนกเคา
แมว และแงซายผยู ่งิ ยงไวว างใจไดใ นทกุ สถานการณสาํ หรับอาณาจกั รไพร ท้ังสามสมิงราย ภายใต
การนําของ จอมพรานรพนิ ทร รวมเปน สีค่ น คณะของคนชุดนี้กย็ อมจดั ไดว าเตม็ ไปดวยสมรรถภาพ
ท่ีสดุ แลว สําหรบั การเปน กุญแจไขประตปู า แตก ระนัน้ แผนการทีร่ ับทราบมนั ก็เปนความหวัน่ กังวล
ของคณะนายจางอยดู ี
“คณุ แนใ จหรอื ?”
หัวหนา คณะหยั่ง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1603

“ผมยอมรับวา มันเส่ยี ง แตไ มม ีทางเลือก ถาเรายังตัง้ เจตนาไวว าจะตดิ ตามมาเรยี กอ นทีจ่ ะ
สาย”

“หารอื กันเปนทเี่ รียบรอยดแี ลวหรอื ?”
“เรียบรอยครบั ”
“แปลวา นอกเหนือจากพวกคุณสี่คนทก่ี ําหนดไวแ ลวนี้ นอกจากนัน้ คอยอยูเฉยๆ ใน
แคม ปน่?ี ”
“ในแคม ปน จ่ี ะเหลืออยูเจด็ คน รวมท้งั สางปา คอยต้งั รบั ใหดกี ็แลวกนั ครับ สมมตวิ า มัน
บุกซํ้าเขา มาอีกเวลาใดเวลาหนึง่ ”
“ออ ทางนี้นะไมมอี ะไรจะตอ งหว งหรอก ปราการของเราม่ันคงมาก พวกมันไมม ที างจะ
ฝาแนวระเบิดทฝี่ ง ไวเขา มาไดหรอก พวกคณุ ท่จี ะไปกนั สค่ี นตะหาก เปน ความวิตกกงั วลของพวก
เราในขณะนี้ ไหวเหรอ ผูกอง”
ไชยยนั ตรอ งถามมาแผว เบา พรอ มกับหร่ตี าขมวดคว้ิ
“หรือวา เราจะปลอยมาเรียใหเปน ไปตามยถากรรม?”
คําพูดสั้นๆ ของเขา ทาํ ใหท ุกคนอึ้งไปชัว่ ขณะ
เชษฐาลว งสมดุ ปฏิทนิ เลก็ ๆ ในไดอารข่ี น้ึ มาพลกิ ดู
“คืนนแ้ี รม 6 คํา่ พระจันทรจะขน้ึ ในราว 5 ทมุ เศษๆ”
“บญุ คํากะไวแ ลว ใกลเคียงกับปฏิทินของคุณชายนน่ั แหละครบั เราจะออกเดนิ ทางเวลา
นั้น”
“มีเหตผุ ลอะไรหรือเปลา ทีจ่ ะรอใหพ ระจนั ทรข ้นึ ?”
ดารินถามมาเปนประโยคแรก น่ังกดั เลบ็ ใบหนาเศรา หมองซดี คล้าํ เต็มไปดว ยทกุ ขก ังวล
ซึง่ แสดงออกใหเหน็ ชดั ไดโ ดยสหี นา และแววตา ผิดไปจากกลุม ชายใจเพชรท้งั หลาย
“เหตุผลในขอน้ขี องผมไมมี แตของบญุ คาํ มี บางขณะผมตอ งเช่ือบญุ คําเหมอื นกนั ”
“เหตุผลอะไร?”
คราวน้ที ง้ั สามเสยี งฝา ยนายจา ง ซักมาเปน เสยี งเดียวพรอ มกัน
พรานใหญถ อนใจเบาๆ เมม ริมฝปาก
“มันก็อธิบายยากครบั บุญคาํ มีเคลด็ ในทางไสยศาสตรของแก แกบอกกบั ผมวา
พระจนั ทรเ ร่มิ ขึ้นคนื นี้ ภูตผปี ศาจในราวปา ท้ังหลายจะมาเปนพวกแก และชว ยนําทางให ผมไมไ ด
เชื่อภตู ผปี ศ าจ แตผ มเชอื่ เฉพาะตวั บญุ คาํ ในดา นตดิ รอยกลางคืนซ่ึงเหน็ ฝม ือกันมาแลว ”

“เอาละ ขอใหผ มพูดคําเดยี วเทาน้ัน...”
ในท่สี ดุ ไชยยนั ตก โ็ พลง ออกมาหา วๆ ยิ้มเหี้ยมเกรียม แลวมองไปทางเชษฐา ดารินกลาว
ตอมาอยา งรวมๆ วา

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1604

“ในแคมปนเ่ี ราจัดเตรยี มปองกนั ไวพรอ มแลว อยา งแข็งแรงมัน่ คง เชษฐากับนอ ย และอกี
สามอยทู ่นี ่ี สวนผมไปกบั คณุ ดว ย ทกุ คนโปรดอยา คัดคา น”

ที่ประชมุ ยอยๆ นน้ั ตกอยใู นความเงยี บสงดั ชว่ั ขณะหนงึ่ แลวเชษฐากข็ ยบั ตวั เอ้อื มมือไป
ตบบนบาสหายรักหนักหนว ง

“พวกเราทั้งหมดไมม ใี ครคดิ ทจี่ ะมาแยง กนั เสี่ยงอนั ตราย หรือแสดงวีรกรรมเอาเหรยี ญ
ตราอะไรกันหรอก ไชยยนั ต ตลอดเวลาทเี่ ราทกุ คนไดร วมทางกนั มานี่ ตางซาบซึ้งในนาํ้ จติ น้ําใจ
ของกันและกนั ดีแลว และกไ็ ดเ คยจัดสรรหนา ทีก่ นั ไปแลว ตามความเหมาะสมแกสถานการณต างๆ
ที่จะเกดิ ขน้ึ แกเปนนกั สูท เ่ี ลือดเขมขนขนาดไหนทกุ คนร.ู ..แตแ กผานมาหลายศึกแลว ในขณะทฉ่ี ัน
นอนเฝาโยงอยูก บั แคม ปเ พราะอปุ ทวเหตุครัง้ นนั้ ในคราวนี้ ถาจะมพี วกเราอกี คนหนงึ่ ไปกบั
รพนิ ทรด ว ย กข็ อเปน ฉนั เถอะ แกคุมอยทู น่ี ก่ี ับนอ ยและพวกท่เี หลือ แกคิดวาถกู ตอ งไหม?”

เพือ่ นตายทั้งคู สบตากนั แนวแน. ..อยางหยงั่ ซง้ึ และเขา ใจซึง่ กันและกันมาต้ังแตไ หนแต
ไร คร้ันแลว...โดยไมจําเปนจะตองกลา วโตแ ยง อะไรกนั มาก ไชยยนั ตผ ูพ ูดงายในทุกสถานการณก็
กมหัวลง

“ตกลง! แกไปกบั พวกรพินทร ฉันอยกู บั นอยเอง”
พรานใหญขยบั ปาก แตแลว กส็ งบนิ่งไป เมอื่ รสู ึกแนวา เปลา ประโยชนใ นการทจี่ ะคัดคาน
ความตอ งการของฝายนายจา ง เขาปลอ ยทกุ ส่ิงทกุ อยา งใหเปน การตดั สินใจเอาเอง
สงิ่ ทพ่ี รานนาํ ทางเชน เขานึกนิยมมาตลอดสําหรับบคุ คลทัง้ สามนีก้ ็คอื การทําความเขา ใจ
กันไดอยางงา ยดาย การทนั ตอเหตกุ ารณใ นทกุ กรณี กอปรไปดวยความรักใครกลมเกลยี วและ
เสยี สละ แมแ ตดารนิ เองในขณะนี้ เขาคิดไวว าหลอ นคงจะแสดงความเหน็ คดั งา งอะไรออกมาบาง
แตก ็เปลา ทง้ั สนิ้ ...หญิงสาวนง่ิ ฟง การตดั สนิ ใจ และขอตกลงระหวางสองชาย ซ่งึ คนหนง่ึ เปน พแ่ี ละ
คนหนึง่ เปน เพอ่ื นอยางสงบ รวมทัง้ รูหนา ทข่ี องตนเองไดดี โดยการวางตัวอยใู นลักษณะผูพรอ มที่
จะปฏบิ ตั ิตามคําสัง่ ของฝายอาวุโสกวา ยามเม่อื วิกฤติการณมาถึง
เชษฐา แลไปสบตาเขา
“การตดิ ตามมาเรยี ไมใ ชหนาทโ่ี ดยตรงของคณุ ตามลําพงั เทา นัน้ แตเ ปน ของฝายผมดว ย
อยา งนอยทีส่ ดุ ก็จะตองมใี ครคนหนึ่ง และในกรณีน้ีทางผมไดตกลงกนั แลว ใหไ ชยยันตอ ยกู บั นอ ย
ผมไปแทน คณุ คดิ วา การทผ่ี มจะรวมไปดว ยอกี คน จะเปนอุปสรรคไหม?”
ตามความรูส ึกของรพนิ ทร ถาจะมกี ารเลือกไดใ นระหวา งเชษฐากบั ไชยยนั ต สําหรับ
เหตุการณเ สยี่ งอันตรายคับขนั ขีดสดุ แบบน้ี แนละเขาตอ งเลอื กเชษฐา ซงึ่ เหนือกวา ไชยยนั ต ในดาน
ความรอบคอบและแผนการตลอดจนช้นั เชิง
“ผมยินดีท่จี ะมีคุณชายรว มดว ย ถา น่ันเปน ความประสงคข องคณุ ชายเอง”
นนั่ เปน คําตอบอยางจรงิ จัง และงายๆ เชนเดยี วกัน
“คราวนเ้ี รากแ็ บงพวก แยกหนา ท่กี นั ทาํ ไดฝ ายละหา คนเทาๆ กนั แลว ...”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1605

เชษฐาวา หันไปทางนองสาวอยางไมว ายกงั วล
“นอ ย เธอเขาใจในแผนของพวกเราทงั้ หมดแลวไมใ ชร ”ึ
“เขาใจคะ นอยกับไชยยนั ต และอกี สามคน เฝารออยูท ่ีนี่ ในขณะทีห่ วั กระทิทัง้ หมดแยก
ไป ไมตอ งหว งทางนีห้ รอกคะ ”
ประโยคหลงั โดยเฉพาะอยางย่งิ สําหรบั หูของรพินทร ไพรวัลยฟ ง ไมถนัดวา นัก
มานษุ ยวทิ ยาสาวพดู ออกมาจากจริงใจ หรือความหมายตงิ ตัดพอ เขามองไปทางหลอนดว ย
ความรูส กึ กังวล แลว ก็พบตาคนู ัน้ พอดี
“ถา จะพดู ถึงมอื พรานละก็ ยังเหลอื มือชั้นเยีย่ มอยทู นี่ ี่อกี คนหนึง่ คอื จนั สว นเกดิ กับเสย
ถึงจะเดก็ ไปหนอ ย กไ็ วว างใจไดเ สมอ แตในกรณนี บ้ี ุคคลท่ีผมไวว างใจทส่ี ุดกค็ ือคณุ ไชยยันต
เพราะหนา ที่ของทกุ คนไมใ ชอ อกเดนิ ทาง หากแตค อยระวงั รกั ษาท่มี น่ั จากการจโู จม คุณไชยยนั ต
เปนนายทหาร จะตอ งรูหลักยทุ ธศาสตรและแผนตง้ั รบั อยา งดีที่สุด”
“เอาเถิดนา ไมม อี ะไรจะตองวติ กวจิ ารณท างดานแคมปน ห่ี รอก...”
ไชยยนั ตส อดโพลงมา
“รับรองวาจะรกั ษา ‘คา ยอลาโม’ นี่ไวอ ยางดีทีส่ ุด
ตกลงกันเปน ทีเ่ รยี บรอย การจดั เตรียมตวั กก็ ระทํากันขน้ึ ในทันทนี น้ั สําหรบั ฝายหาคนที่
จะแยก เชษฐาเรยี กลูกซองบรรจหุ า นดั ทใ่ี หเปน ปนประจาํ มอื ของจนั มา โดยท้งิ .458 ไวใ ห คดั ลกู
ปรายชนดิ เอสจแี ละ โอ-โอบั๊คลวน บรรจลุ งซองกระสนุ สายเข็มขดั และสํารองอีก 3 กลองใสล งไป
ในยามหลงั สว นรพินทรก ็โยนไรเฟล ขนาดหนกั ประจําตวั ไปแลกกบั .30/06 ซีแซดของเขาเอง ซ่งึ
มอบใหเ กดิ ใชป ระจําอยู เชษฐากส็ ่ังใหแ งซายปลด .375 คูมือแลกช่ัวคราวกับมัลลเิ คอร .30/06 ท่ีเสย
ใช
การทําศกึ กับสางเขียว ซ่ึงแทท จี่ ริงกค็ อื มนษุ ยป าเถื่อนหลงสํารวจเผา หนึ่งนัน้ อาวุธหนัก
สําหรับใชใ นวตั ถุประสงคปราบสตั วใ หญห นงั เหนียว ยอ มเกินความจาํ เปน นอกจากหนกั แรงแลว
อํานาจสะทอ นถอยหลังอยางสงู ของมัน ยอมเปน อปุ สรรคในการท่ีจะยงิ ซา้ํ ไดอยา งรวดเร็วทนั การ
ทาํ ใหหยอ นความคลอ งแคลวฉบั ไวลง
ในภาวะเชน นแ้ี หละ...ท่ีทกุ คนนกึ ถงึ คุณประโยชนของปน ลูกซองขนึ้ มาอีกคร้งั หนึ่ง แตก ็
เปน ทีน่ า เสยี ดายยิง่ นกั ท่ีหลายกระบอกจําเปนตองทงิ้ ไวท ่หี ลมชาง ไมส ามารถจะนาํ ติดตัวมาได ทง้ั
คณะคงมปี น ลกู ซองอยเู พียงสองกระบอกเทานน้ั คือเบราวน งิ่ ก่งึ อัตโนมัติทจี่ ันประจาํ มอื และเรมงิ
ตันแบบปม แอค็ ชน่ั ซึง่ คะหย่ินไดรับมอบจากหวั หนา คณะ ถา จะมอี ยูอกี กระบอกหนึง่ ก็คอื ซาเวจ
เกา ครํา่ คราของสางปา เจาพรานชาวตอ งสู ซึ่งมนั ไมอ าํ นวยประโยชนอ ะไรใหไดม ากนัก ใน
วัตถุประสงคด า นตอสู ยกเวน หาอาหาร เพราะมันเปน ปน เดีย่ วท่บี รรจทุ ลี ะนดั เทานน้ั

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1606

บุญคําควา ข้นึ มาในคร้ังแรก แตแลว ก็ส่นั หัว สมัครใจจะใช .375 ท่ีเคยประจําตวั ตามเดมิ
เพราะไมร จู ะเปล่ียนกับขนาดทีเ่ ลก็ กวานกี้ บั ใคร นอกจาก .300 เวเธอรบีแมก็ น่มั ตดิ ศูนยก ลองของ
ดารนิ ซึ่งแกไมถนัด

แลวทง้ั หา กน็ อนพักเอาแรงทันที เพอ่ื รอเวลาออกเดนิ ทางเม่ือเดอื นขน้ึ โดยมอบหนาท่ี
เวรยามแกฝา ยทจี่ ะอยเู ฝาแคม ป

ไชยยนั ตกับดารนิ ประสาทแข็งคางเสียแลว สาํ หรบั เหตุการณท ่ีเกดิ ขน้ึ ท้ังสองไมมี
ความรสู ึกงว งเลยจนนดิ เดยี ว นงั่ สบู บหุ รี่ปรึกษากันเบาๆ อยรู ิมกองไฟ มีเกดิ จัน และเสย ลอมวง
รวมอยูดว ย เวลาผานไปอยา งแชมชา ทา มกลางความเงยี บสงดั วังเวงของปารอบดาน จะเหลยี วแลไป
ทางดา นใดมันแวดลอมไปดว ยความมดื มิดแฝงเลศนยั อันนา สะพรึงกลัว จักจนั่ เรไร และส่ําสัตวท ี่
ออกหากนิ ในเวลากลางคืนดจู ะพากนั สงบเงยี บกนั ไปหมด ฟาแลบอยูเปนระยะทางสนั เขาดาน
ตะวนั ตก และมเี สยี งคาํ รามเบาๆ แวว มา ลมเย็นเฉยี บจากดานตะวันออกเฉียงเหนือกระโชกฮวบฮาบ
มาเปน ระยะๆ

สามทุมผา นไปแลว จากนาฬิกาขอ มอื ของไชยยนั ต ฟา ยงั เปน สดี าํ มดื ราวกบั เอาผาผืน
ใหญมาคลมุ ไว ปราศจากแมแตด าวสกั ดวง ครง้ั หนง่ึ มีเสียงอะไรชนิดหน่งึ หวดี แหลมยาวเยือก
โหยหวนแวว มาตามลม อปุ าทานของดารินฟง คลา ยๆ กบั เสยี งกร๊ีดของมาเรยี ฮอฟมนั ทหี่ ลอนได
ยินเม่อื เทยี่ งวนั นี้ ขณะที่เหตุรายเกิดขน้ึ ไชยยนั ตเองกย็ ดื ตวั ลมื ตาโพลงพยายามเงยี่ หู แตจ นั ผูนอน
เอกเขนกสบู บหุ ร่ีใบตองแหง อยอู กี ฟากหนง่ึ ของกองไฟ บอกมาวา

“เสยี งนกนะ นายทหาร”
ไชยยนั ตถ อนใจเบาๆ กรอกบร่ันดีใสปาก แลวลูบหลังดารนิ ผูน่ังซึมอยใู กลๆ กระซิบ
“นอนพักเสยี เถดิ นอ ย ฉันกบั พวกน้จี ะผลดั กันอยูย ามเอง”
ดารินกม ตวั ลงนอนอยางวางา ย ชักแบลง็ เกต็ ขนึ้ คลมุ ตัว แตด วงตาท้ังสองยงั คงเบิกโพลง
ทันใดน้ันเอง จนั ผงกหวั ชันตัวขึน้ ตาลกุ วาว อาการเหมอื นจะรูสึกในความผดิ ปกติ
บางอยา ง อดตี นายทหารปนใหญส งั เกตเห็น ขยบั จะอา ปากถาม พรานพ้นื เมอื งของรพนิ ทรก ็ยกมือ
เปนสัญญาณหา มไว ปอ งหเู งย่ี ฟง เสียง เกดิ และเสย ก็มีอาการหผู ง่ึ ตาสวา งข้นึ ทัง้ สองคน คอยๆ ดึง
ตวั ข้ึนจากอาการที่นอนอยูอยา งแชมชา
ทั้งสามพรานคอ ยๆ ยอ งแยกกนั ไปนง่ั ฟงเสยี งซมุ สงบอยตู ามมมุ กอ นหินรอบดานโดยไม
พูดคําใดกันเลย ตอ มาจนั กก็ มลงเอาหแู นบกบั พื้น แลว หนั มาโบกมอื เรียกไชยยนั ตผ จู อ งตาเขม็ง
แทบจะไมย อมหายใจ นกั ผจญภัยชาวพระนครก็ฉวยไรเฟล ประจาํ ตัวพรอ มไฟฉายยองกริบคมุ ตัว
เขา ไปคุกเขา อยยู ังแงห นิ ทจี่ นั หมอบรอคอยอยนู น้ั
“อะไรอยางหน่งึ กาํ ลังยองใกลเ ราเขา มาทางหมูหินดานโนน”
จนั จอปากเขามากระซบิ ใกลห ูเขา

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1607

ไชยยนั ตใจเตน แรง ตาเบกิ สวางอยใู นความมดื มองจอ งไปยังกลุมโขดหนิ ที่เหน็ เปน เงา
ตะคุมเรยี งรายสงู ๆ ต่าํ ๆ เหมอื นภาพปศาจมานั่งกนั อยู แลววาดลาํ กลอ งไรเฟลเตรยี มพรอ ม จอ งไป
ยงั ทศิ ทางนน้ั กระชับมน่ั นวิ้ แตะรออยทู ่ไี ก เวลาเดยี วกนั จนั กเ็ ออื้ มมอื มาฉวยไฟฉายไวใ นมือ แตย ัง
ไมเปด สวิตช

แลว โสตอนั เปด พรอ มของเขา ก็แวว เสยี งกอ นหนิ ปนกรวดบนพืน้ ท่ใี ดที่หนึง่ ไมห า ง
ออกไปนัก ลน่ั แผว เบาขน้ึ ครัง้ หนง่ึ จากนน้ั ก็เงยี บหายไป

จงั หวะนเี้ องใครอีกคนหนึ่ง กเ็ คลื่อนกรบิ เขามาทรดุ คกุ เขาอยูอ กี ดา นของแงหนิ ที่กาํ บงั
ดารนิ น่ันเอง ไรเฟลประจาํ มอื ถอื ตดิ มาดวยแตวางราบไวก บั พน้ื อกี มอื หนึ่งกาํ .357 ปนสัน้ ทีด่ งึ ออก
จากซองขา งเอว หลอ นไมไดน อนหลับอยางท่ไี ชยยนั ตค ดิ และมองเหน็ ปฏิกิริยาอนั ไมช อบมาพากล
ของคนเหลา นนี้ ั้นโดยตลอด จึงถลนั ลุกตามอยา งรวดเรว็ ดว ยสังหรณรา ย

“สัตวรา ย หรือวาสางเขียว?”
ไชยยนั ตกระซบิ ถามเบาทสี่ ดุ
จันแยกเขย้ี ว แลว สา ยหนาชา ๆ
“จันไมร แู น นายทหาร แตม นั มาตวั เดียว ใกลปางของเราเขา มาทุกที ตอนนม้ี นั หยดุ ...คง
จะอยหู ลังพงรมิ ซายมือ ตรงกอ นหนิ หมนู น้ั แนๆ เสยี งมาจากทางนน้ั ”
เกดิ และเสย บัดนก้ี ค็ ลานเขามาสมทบทางดานนัน้ แสดงวาคน หาที่มาของเปา หมาย
ลกึ ลับไดเ ดน ชดั ทกุ คนถือปน ในทา เตรยี มพรอ ม
“แนใ จหรอื วาตัวเดยี ว?”
“แนใ จ นายทหาร”
“เอาละ คอยฟง เสยี งใหด ี แลว ฉายไฟในทนั ทที แ่ี นใ จวา มนั โผลออกมาในแนวแสงไฟ”
ไชยยนั ตสั่ง ประทบั พานทา ยปน แนบไหล

อดึ ใจใหญผ า นไป ทกุ สง่ิ ทกุ อยา งจังคงจมตัวอยใู นความสงัดแฝงเลศนัย
“ทาํ ไมไมปลุกพรานใหญ ทาํ ไมไมเ ตือนใหพ วกเราทง้ั หมดรูสกึ ตวั วามนั มอี ะไรเกิดขนึ้ ”
ดารนิ คลานแทรกเขา มาในระหวางไชยยนั ตแ ละจนั แลว กระซิบถามขน้ึ หางเสียง
“ไมจําเปน พวกนัน้ จะตื่นขนึ้ เอง เมอ่ื เสยี งปน นดั แรกระเบดิ ข้ึน”
อีกฝา ยหน่ึงตอบ โดยไมย อมลดปน ลงจากไหลในทา เดมิ
และแลว ทันทีนัน้ กม็ เี สยี งนกกลางคืนชนดิ หนงึ่ ดังแวว แทรกความเงียบมาเบาๆ มันดงั
มาจากกลุมหนิ หมูท ี่หมายตาไวน นั่ เอง
“สางเขยี วแน มนั กําลงั สง สัญญาณอะไรบางอยา งบอกพวกมัน!”
ดารนิ อุทานแผว เบาออกมาจากรมิ ฝปาก

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1608

แทนคาํ ปราม ไชยยนั ตป าดมือกระทบแขนดารินเบาๆ เปน การเตือนใหสงบเงยี บ จนั เกิด
และเสย พยายามจับฟง เสยี งน้ัน เหมือนจะหาคาํ แปล สีหนาอยูในอาการงุนงง เสียงดงั กลาวยังคง
แวว ตอมาอกี เปน ระยะ...และมีอยเู พยี งเสยี งเดยี ว ไมม ีเสยี งขานรับจากที่อืน่

บัดนัน้ เบื้องหลงั ของคนทงั้ หาทก่ี าํ ลงั ซุมสงบเตรียมพรอมอยู พวกทกี่ าํ ลังนอนก็คอ ยๆ
ผดุ ขึ้นทลี ะคนเหมือนเงาผี รพินทร แงซาย คะหย่นิ บุญคํา และเชษฐา แมก ระท่ังสางปาผู
สะบกั สะบอมอยใู นขณะน้ี ก็ยังรสู ึกตวั ดว ยสญั ชาตญาณปาชันคอข้นึ แตกต็ อ งนอนราบลงตามเดิม
เพราะพรานใหญกดศรี ษะไว

ฝา ยหลังทีเ่ พงิ่ จะรสู กึ ตวั กเ็ ขามาสมทบกบั ฝา ยแรกอยา งไมมีเสียง แยกยา ยกนั เขา มา
ประจาํ ตามทมี่ น่ั ตา งๆ กล่ินไอท่ีทั้งสบิ เผชญิ อยใู นขณะนี้ มันจมอยใู นปรศิ นาอนั ไมอาจขบแตก แลว
กอนทใี่ ครจะคดิ เชนไรตอ ไปนน่ั เอง กอนหนิ เล็กๆ กอ นหนง่ึ ขนาดเทา หัวแมมือ ก็ลอยเขามาในแนว
ท่กี ําบงั กระทบโขดหินปรากฏเสยี งข้ึนเบาๆ มันกระดอนมาถกู เขา ของรพนิ ทรเ ขาพอดี พรานใหญ
หยิบข้นึ มาพิจารณากพ็ บวา มนั เปน กอ นกรวดธรรมดากอ นหนงึ่

เขาเดาะกรวดกอ นนนั้ ขน้ึ ลงในมืออยา งช่ังใจ หวั คว้ิ ขมวดยน สายตาของทกุ คนในยามนี้
พงุ มารวมจดุ อยทู ีเ่ ขาคนเดยี วดวยความพศิ วงงงงวย

มนั นา จะเปนสัญญาณเรียก หรอื เตอื นใหรสู กึ ตวั อะไรสกั อยา งหนง่ึ ซึ่งสง มาจากตัว
ปริศนาในขณะนี้ ลักษณะของมนั ไมน าจะสอ ไปในทางรา ย

จอมพรานกข็ วางกรวดกอนนนั้ กลับคนื ไปยังตําแหนง ทม่ี าของมันทนั ที มเี สียงกรวด
กระทบโขดหนิ ดังแกก แลวก็กระดอนหา งออกไป ขาดเสยี งกรวดกอ นนั้น ทุกคนก็แววเสยี งการ
เคลือ่ นไหวสวบสาบหลงั โขดหนิ กอ นใหญ ไดยินอยางถนดั ใกลเ ขามา พอไดระยะ ไฟฉายท่ี
เตรยี มพรอ มอยแู ลวไมต่าํ กวา ส่หี า กระบอก กส็ าดลาํ จา ประสานกันออกไป

“อยายิง”
รพินทรร อ งอยางเรว็ ปรือ๋ ทนั ทที ีแ่ สงไฟสาดไปกระทบเปาหมาย และเสยี งรอ งหามของ
สกัดกนั้ ปน หลายกระบอกทเี่ ตรียมจะสาดประดังออกไปไวไดอ ยางหวุดหวิด โดยเฉพาะอยา งย่ิงไชย
ยันตแ ละดาริน ผูย้งั น้ิวไวทันเพียงเสนยาแดง
รางอันมีผมกระเซิง ทอ นกลางลาํ ตวั พันไวด วยผาเตยี่ ว ยนื ยกมือปอ งหนาหลบแสงไฟอยู
ริมหินใหญข า งพมุ ไมตอนหนึ่ง มองผาดๆ ไมผ ิดอะไรกบั ภตู ปาทีป่ รากฏตนขน้ึ
“เจา ตองเหลอื งคนนั้น!”
เชษฐากับบุญคาํ อุทานออกมาพรอมกนั อยางตื่นเตน ทุกคนพลอยตะลึงกนั ไปหมดเมื่อ
มองเหน็ ไดถ นดั
รพินทรลกุ พรวดขนึ้ ยืนในทนั ทีนั้น สงภาษาขมุออกไปเรว็ ปร๋ือ รา งน้ันจงึ คอยๆ เคล่ือนท่ี
เดินตรงเขา มา จอมพรานส่งั ใหท ุกคนทเ่ี อาไฟฉายจับอยใู นขณะนี้ ดับไฟลงเสยี อดึ ใจเดียวรางของ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1609

เจา ตองเหลอื ง ซึง่ ทกุ คนจาํ หนาไดถ นดั วา เปน คนเดยี วกบั ทไ่ี ดชว ยใหร อดชีวติ จากสางเขยี ว กเ็ ขา
มาถึงเขตชน้ั ในของแคม ป ทา มกลางความประหลาดใจของฝา ยทีอ่ ยใู นแคม ปทั้งหมด

“ใหต ายเถอะ! สวรรคชวยมนั แทๆ ท่ีรพินทรต ื่นขน้ึ มาทนั ...”
ไชยยนั ตรองขนึ้ แหบๆ จองหนาเจาตองเหลอื งเขม็ง
“ไมง น้ั พอสองไฟเจอะพรบิ ตาแรก มนั เปน ตองขาดสองทอ นดวยลูกปน แน เม่อื กี้นกี้ ็
หวดิ ไปนิดเดยี ว ดีแตชะงกั ไวทัน ไปยงั ไงมายังไงกนั น”ี่

รพนิ ทรนําเจา คนปาท่เี ขาเคยชว ยชวี ติ ไวใ หร อด ตรงเขา มาทก่ี องไฟกลางแคมป ทกุ คนมงุ
ลอมชายตองเหลืองผนู ัน้ ขณะทม่ี นั พดู จาโตตอบเร็วปรอื๋ อยูกับพรานใหญ ดวยลกั ษณะทา ทางอนั
ตืน่ กลัวลุกลนสังเกตเห็นไดช ัด

คะหยนิ่ สงเหลา ปา ไปให มนั รบั ไปดม่ื อยา งกระหาย แลวแทะเนอื้ ยา งรมควนั อนั เปน
เสบียงแหงทบ่ี ญุ คํายนื่ ไปใหอ ยา งหวิ โหยตะกรุมตะกราม ลกั ษณะอดโซมาหลายม้อื ปากกโ็ ตตอบ
คาํ ถามทีร่ พินทรแ ละพวกพรานพ้ืนเมอื งรมุ กนั ซักไปพลาง ตลอดเวลาคณะนายจา งทั้งสามไดแต
สงั เกตอาการทาทอี ยางกระสับกระสาย เพ่อื รอการถา ยทอด

ครูใ หญ จอมพรานก็หนั มาทางคณะนายจา ง ซงึ่ จองอยูกอ นแลวอยา งกระวนกระวายทจ่ี ะ
รขู า ว กลาวโดยเร็ว

“เจาเกอะมาสงขาวใหเ รารู สางเขยี วหมหู น่งึ ประมาณ 9 คน ภายใตก ารนําของลู ลูกชาย
ของซซู ู หวั หนา ใหญ ขณะนซ้ี ุมอยูบนไหลผ าหา งออกไปไมเกินสองสามรอยเมตรนี่เอง พอ
พระจันทรเรม่ิ ขน้ึ ลมจะพดั เปลย่ี นทศิ โดยพัดจากมนั มาหาเรา มนั คอยโอกาสน้นั สมุ ควันไฟ มยี า
สะกดใหห ลับลอยตามลมมาสะกดพวกเราทกุ คนที่อยทู นี่ น่ั พวกเราถูกควันจะหลบั เปน ตายกนั
หมด”

ท้งั สามลมื ตาโพลง อุทานออกมาอยา งตกใจ
“เปนความจรงิ หรือ?”
“มนั บอกเชน นั้นครบั ”
“เจานีม่ นั รไู ดย ังไง?”
“เจาเกอะวา ตลอดเวลา มันรเู ห็นการเคลือ่ นไหวของสางเขยี วและพวกเราอยูท ุกระยะ เม่ือ
ตอนบาย กอ นทสี่ างเขียวจะยกพลเขา โจมตีเรา มนั กร็ แู ตเ ขา มาบอกไมท นั ตอ งหลบหนีเอาตวั รอด
ไปกอ น การปะทะระหวา งเรากับสางเขยี ว นบั ตง้ั แตเ ร่มิ ตน มาจนลงทา ยมันกเ็ หน็ มนั บอกวากองทพั
ไอผดี ิบสว นใหญภ ายใตบ งการของซูซูหวั หนา ถอยหนบี ายหนา ไปทางปาบนอนั เปน หมูบานชมรม
ท่ีอยขู องมันหมดแลว เหลอื ท้งิ ไวแตลูผูเ ปน ลกู ชายและทหารเอกของมนั อีก 6 คน ซง่ึ เตรยี มวางแผน
จะรมยาสะกดพวกเราคนื นี้ พวกมันปรกึ ษาวางแผนกนั รมิ โพรงไมท่ีเกอะบงั เอิญซอ นตวั อยแู ละได
ยินตลอดหมด มนั บอกวา ท่มี ันหลบรอดสายตาของพวกสางเขยี วมาไดแคปลายจมูกกเ็ พราะผี

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1610

ของนงั เทย๊ี ะ ลูกสาวมนั ที่ถกู ฆา ตายไปแลว เขามาชว ยบงั ตาให และทีม่ ันซมุ เขามาหาเราไดนี่
นงั เท๊ียะกน็ าํ มนั เขา มา มันอดอาหารมาสองวนั เต็มๆ แลว ขุดแตห วั เผือกหวั กลอยกนิ หลังจากทแี่ ยก
กับเราแลวไมพ บพรรคพวกมันคนไหนอีกเลย สงสัยวา พวกมนั กลมุ นนั้ จะถูกฆา ตายหมดแลว ”

“นแี่ ปลวา ไอพ วกผรี ายนน่ั ยงั รอคอยทจี่ ะเลน งานเราอยใู กลๆ นี่เองหรอื ?”
ไชยยนั ตร อง เชษฐากซ็ ักมาเร็วปรือ๋ วา
“มนั รูหรอื เปลาวา ขณะนมี้ าเรียเปนอยางไรบา ง อยูทไ่ี หน?”
“มนั เหน็ แตเ พยี งไอพ วกนน้ั เอาตัวมาเรยี ไปดว ย ตอนทีเ่ รายงิ ระเบิดไล ลกั ษณะของมาเรีย
สลบไมรูต ัว ขณะที่เกอะเหน็ มนั ยังไมไ ดฆ าหรือทําอนั ตรายอะไร นอกจากถูกแบกไปเฉยๆ มุงหนา
กลับหมูบานของมนั ”
“ถางั้น เจา เกอะควรจะรทู ิศทางไอพวกสางเขยี วเปน อยา งดีทีเดยี ว มนั จะตอ งนําทางใหเรา
ได! ”
ดารินพูดโดยเร็ว ตาเปนประกาย
รพนิ ทรหนั ไปสง ภาษากับชายตองเหลืองอกี ครู กบ็ อกวา
“มันไมเ คยรแู นน อนมากอ นวา หมบู านหรือชมรมของสางเขยี วอยทู ไี่ หน เพราะเปน
แหลงลี้ลับมาก แตม นั กร็ ับอาสาที่จะนําทางใหแ กเ รา มนั บอกวา ผขี องลูกสาวมนั จะเปน ผูน าํ ทางมนั
และมนั กน็ าํ ทางใหเ ราอกี ทหี นึง่ แตก อนอน่ื ผมคิดวา เราควรคํานึงถงึ ปญ หาเฉพาะหนากอน ลูกบั
พวกมนั อกี หกคนอยไู มห างจากเรานกั กาํ ลังจะยองเขามา ภายหลังจากท่ีมันแนใจวา สะกดเราหลบั
หมดแลว ”
“มันจะใชอ ะไรสะกด โดยเวทมนตรผีของมันนะ รึ?”
เชษฐาเต็มไปดว ยความฉงน
“มีหนงั คางคกภูเขาชนดิ หนึง่ เมอ่ื เผาใหเ กิดเปน ควันโชยไปถกู คนหรือสตั วเ ลือดอุนทุก
ชนิด มันจะมสี ภาพคลายๆ ยาสลบทาํ ใหง ว งเหงาหลับใหลไปโดยไมร ูตวั ผมเคยรูกติ ตศิ ัพทข องมนั
มากอ นบางเหมอื นกนั แตไ มเ คยทดลองหรือพบเหน็ กบั ตวั เอง เกอะมาบอกวา ไอพ วกสางเขียวมนั ใช
วธิ ีน้ี จงึ ควรพจิ ารณาไดว า มนั จะตอ งเปนความจริง”
“นรก!! นถ่ี า พวกเราทกุ คนเผลอสลบไสลกันไปหมด เพราะถูกยาสะกดของมนั เขา มจิ บ
แหกันไปหมดหรอื จะทาํ ยงั ไงกันตอ ไปน่?ี ”
ไชยยันตส บถออกมาอยา งแคน เคือง

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1611

60

ทุกคนเงียบกรบิ ไปชัว่ ขณะหน่งึ ครนั้ แลววาระนน้ั แงซายผูสงบนง่ิ ฟง การหารือในปญ หา
คบั ขันมาโดยตลอด ไมไ ดเ อย คําใดเลยก็ไหวตวั ขึน้ แสงไฟในกองสอ งกระทบตาท้ังคเู ปน ประกายคม
วาว แลวอยางไมคาดฝน ตา งกไ็ ดย นิ เสยี งหาวทมุ นั้นดงั มาวา...

“ผกู องเองเคยพูดไวว า ทุกสงิ่ ทุกอยา งในโลกนีม้ ันมขี องแกก นั พระธุดงคท ่เี ลี้ยงผมมา
ทา นก็พูดไวเชน น้ี เพียงแตว า เราจะรหู รือไมเทา น้ัน”

จอมพรานหนั ขวบั ไปจองหนาโดยเรว็
“แกหมายความวายังไง แงซาย”
“หนงั คางคกภเู ขาตากแหงเผาไฟใหเ กดิ ควนั โชยไปถกู ใคร คนนนั้ จะหลับเปน ตาย นีเ่ ปน
ความจรงิ แตห ัววา นชนดิ หน่งึ ทบุ ใหแ หลกผสมกับเหลา ขยใี้ หทว่ั จมกู ปาก จะชว ยกรองพษิ ควนั
สลบน้ัน ผกู องทราบบา งหรอื เปลา ?”
รพินทรงนั ตาสวา งข้นึ ทกุ คนจองไปยงั แงซายเปนตาเดยี ว ดว ยสงั หรณแ หงความหวัง
“แงซาย นีแ่ ปลวา เธอรูวิธแี กอ ยางน้นั หรือ?”
ดารนิ รอ งถามมาเรว็ ปร๋ือ
รมิ ฝป ากเปนมมุ สวยของใบหนาประหนึ่งหลอ ดว ยทองแดงนน้ั สยายกวางออกไปจนเหน็
ฟน
“แงซายเคยใชย าสะกดชนดิ นก้ี บั กองทหารพมา เม่ือครั้งยังอยใู นหนวยจูโ จมของกองโจร
กะเหรีย่ ง ถาไมร วู ธิ ีแกกใ็ ชยาสะกดนไี้ มได เพราะจะตองถูกเขา เองดว ย”
“แลววานอยา งวานั่น เราจะไปหาจากไหนไดทนั การ?”
หนั หนาคณะถามสวนมาอยา งรีบรอน
แทนคําตอบ รา งนั้นลุกยืนขนึ้ เดนิ ตรงไปยังท่ียามสว นตวั อดึ ใจเดยี วก็เดินถอื หัววา น
ชนดิ หนง่ึ ลกั ษณะกลมแบนเหมอื นลกู สะบา มีรากรอบตัวเปน สาย อนั ขนาดเทากําปน ออกมา เดนิ
กลับเขามาชูใหทกุ คนดูโดยไมกลาวคําใดทั้งสิ้น
รพินทรเอ้ือมมือมารบั ไปพจิ ารณาดเู ปน ครัง้ แรก แลว สงเวยี นตอ ไปใหค ณะนายจางเขา
ตามลําดบั เสียงไชยยนั ตพ มึ พําออกมาอยางปต ิวา
“ใหม นั ไดอ ยางน้ซี ิ พอ คณุ เอย !...”
เชษฐาผูถถ่ี ว น รบั ไปดเู ปน คนสดุ ทา ย แลว เหลือบมองพรานใหญอยา งขอความเหน็
เหมอื นจะยงั ไมแ นใจนัก ยน่ื สง คืนไปให รพินทรก ดั รมิ ฝปากพดู แผว ตํ่า ขณะทพ่ี ลกิ กลบั ไปมาใน
มือ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1612

“มวี า นอยชู นิดหน่งึ พวกตนุเรียกในภาษาของเขา แปลออกมาตรงกับคาํ วา วานพระ
อาทติ ย ลักษณะกลมแบนมรี ากเปน รัศมีออกรอบตวั คณุ สมบตั ขิ องมันเปนยากระตนุ อยางแรง ทาํ
ใหต าคาง ไมง วงไมเ พลยี ไมม ที างจะนอนหลับประสาทลงไดจนกวา จะหมดฤทธ์ขิ องมนั ผมกไ็ ม
เคยเหน็ มากอน ไดรับทราบมาจากพรานเกาๆ เทานัน้ ไมทราบจะเปนวานชนดิ นี้หรอื เปลา”

“ถา งน้ั สรุปไดเลย ใชม นั แลว !”
ไชยยนั ตล งความเหน็ มาอยา งมนั่ ใจ ทนั ทีทเี่ ขากลาวจบ
“เราก็ไมมีทางเลอื กอยา งอน่ื นอกจากจะตอ งยอมเชื่อแงซายในภาวะเชน น้”ี
พรานใหญว า แลไปทางหวั หนาคณะ
“เปนอันวาเรามสี ิง่ ปองกนั ยาสะกดของมันแลว ครับ โดยฝากความหวงั ไวก บั เจา วา น
ประหลาดอันน”้ี
เชษฐาตาเปน ประกาย มองหนา ทกุ คนที่ลอมวงประชมุ เครยี ดอยู
“มันจะตอ งเขา มา เมือ่ แนใ จวา พวกเราหลบั กันหมดแลว ...”
เขาพดู อยางใครค รวญระมดั ระวงั ตาหร่ีลง
“เหมาะท่สี ดุ แลว ดกั เอาตวั ลกู ชายหวั หนา ใหญข องมันใหได ถาเราไดต ัวมนั ขณะท่ียังมี
ชีวิต กพ็ อมองเห็นลทู างทจ่ี ะติดตามเมยไ ด หรือคณุ เหน็ ยงั ไง?”
“ครบั น่นั เปน วิธเี ดียวที่เราเหน็ ความหวงั ”
รพินทรกม ศีรษะ แลว โยนวา นไปใหแงซาย ออกคําส่ังโดยเรว็
“จดั การตามวธิ ขี องแก ใหพ วกเราทกุ คนเรว็ ”

แงซายรับวา นไปใชมีดฝานออกเปนชน้ิ แจกจา ยใหจนครบคน แลว ทบุ แหลกเปน ฝอย
เอาเหลาปาของคะหยนิ่ เคลา ผสมจนชมุ ขยล้ี ะเลงลงท่บี ริเวณจมกู และรมิ ฝป ากเปนตัวอยางใหด ู

ไมก ่อี ึดใจหลงั จากนั้น ทุกคนก็ปฏบิ ัติตามโดยเรว็ แมก ระทั่งสา งปาผยู งั ตกอยูในฐานะคน
ปวย และเจา เกอะ ชายตองเหลืองที่ลอบเขา มาสงขาว กลน่ิ ของวานประหลาดฉนุ เฉียวชวน
คล่นื เหียนอยางไรบอกไมถ กู เหมอื นวา นหางตะเข แตก พ็ อจะทเุ ลาลงไปดวยการดบั ของเหลา ปา ที่
ใชเ คลา ผสมกอนทีจ่ ะขยีล้ ะเลงทั่วปากจมกู

“อยาเพง่ิ ปลอยเจาเกอะแยกออกไปไหนตามลําพงั เสียกอ น ใหม ันรวมกลุม อยกู ับเราในน”้ี
เชษฐาสง่ั

พรานใหญสงภาษากบั ชาวปา อกี ครูเ ดียว กถ็ า ยทอดขอ ความใหฟงวา
“แผนการของไอพ วกน้นั เทา ท่มี นั แอบไดย ินก็คือ หลังจากแนใ จวา พวกเราถูกควนั สะกด
หลบั กันหมดแลว มันจะยองเขา มาฆาพวกเราใหหมด ยกเวน ผูหญิงคนเดียว...ทมี่ ันจะเอาไปดวย”
ทกุ คนหนั ขวับไปมองดูดารินเปนตาเดยี ว ก็เหน็ นอ งสาวใจเดด็ ของหวั หนา คณะหวั เราะ
ดุดนั เหีย้ มเกรยี มอยใู นลําคอ ตาลกุ วาว

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1613

“บอกเจา ตองเหลอื งวา ขอขอบใจท่ีมันเขา มาบอกใหรตู วั เสียกอ น ไมเ สียแรงท่ีเรา
ชวยชวี ิตมนั ไว”

“ลกู ชายของหวั หนาเผา ซุม มองนายหญิงมาหลายวนั แลว มนั พอใจนายหญิงมาก มนั คดิ ที่
จะลักพาเอาตวั นายหญิงไปใหได และเฝา ตามทกุ ระยะ”

เกอะพดู กับหลอ น โดยผานรพินทร
“ทาํ ไมไมสงผใู หญมาสขู อ วางแผนฉดุ ครา กันอยา งน้ีไมด ”ี
ไชยยนั ตอ ดมอี ารมณขนั ไมไ ด และมนั กไ็ ดผ ล ทุกคนหวั เราะ แมแ ตเ จา ตัวนัก
มานุษยวทิ ยาสาวเอง เกอะไมร ูเ ร่ืองเพราะรพนิ ทรไ มไดแ ปลคาํ ปรารภแบบหนาตายของไชยยนั ตให
มนั เสียงอดีตนายทหารปน ใหญบ นพมึ พาํ ตอมาเบาๆ อกี วา
“สงสยั จะซุม ดหู มอดารินตอนอาบนาํ้ ในหว ย แลว กไ็ มร ใู ชก ลองตดิ เทเลโฟโตถ ายภาพไว
บางหรอื เปลา ”
ดารนิ เหวีย่ งพลกั่ เขาใหก ลางหลัง กระซิบเสยี งขุนๆ
“จะตายในวินาทใี ดกไ็ มร ู ยงั อตุ สา หตลกออกอกี หรอื ?”
เพือ่ นชายยกั ไหล ยิ้มเลี่ยนๆ
“ก็ ขอตลกไวก อ นละ ฉนั ชอบตายหนายม้ิ ไมช อบตายหนาเศรา จาํ ไมไ ดหรอื ที่เขาวา
เปนการงายยม้ิ ไดไมต องฝน เมอื่ ชพี ช่นื เหมือนบรรเลงเพลงสวรรค แตคนทคี่ วรชมนยิ มกัน ตองใจ
มนั่ ยมิ้ ไดเ ม่อื ภยั มา ฉนั ถอื คตินี้มาแตไหนแตไ รแลว ”
คําพูดของชายตองเหลอื งท่ีรพินทรแ ปลออกมา ทาํ ใหความคดิ ชนดิ หนงึ่ แวบไปในสมอง
ของเชษฐา แลว สีหนา เขาก็เรมิ่ มแี ววแหงความหวังขน้ึ
“ถาเจา เกอะมคี วามหมายในคาํ พดู เชนนน้ั จริง ผมก็เชื่อ มาเรยี นา จะยงั มชี ีวติ รอดอยไู ด”
แนวความคดิ เชนน้นั ของหวั หนาคณะ เรียกความสะดุดใจของทุกคนขึน้ มาทันที ไชย
ยันตเอย ถามมาโดยเรว็ วา
“ลองถามเกอะดรู พนิ ทร วา สางเขยี วมนั จะเอามาเรยี ไปแหวะอกกนิ เปนอาหารเหมอื น
อยางนงั เทย๊ี ะ ลูกสาวของมนั โดนมาแลว หรือไม”
รพนิ ทรถ าม กไ็ ดคาํ ตอบแปลออกมาเปน สํานวนประสาคนบานปาวา
“เกอะวา ซูซู หัวหนา เผาคงไมฆาหญิงผวิ ขาว แตเ อาไปทาํ เมียเพราะหญงิ ผิวขาวเปน คน
สวย มนั ไมเ คยพบเหน็ มากอ น...”
แลวเจา ตองเหลอื งก็หันไปจอ งพิจารณาดารนิ ชมี้ อื ออกมาวา
“นายหญิงผูง ามเหมือนนางไมนก่ี ็เหมือนกนั พวกมนั ไมค ิดจะฆา กินอยางหญิงชาวปา เผา
อน่ื ๆ มันอยากไดไ ปเปน เมยี พอเอาคนหน่งึ ลกู จะตอ งเอาอีกคนหนึ่ง แตพวกผูชายมนั จะจับฆา กนิ
หมด”
“น่ีเปนความคาดคะเนของเจา เกอะครับ เปน ความจรงิ แคไ หนเรากย็ ังไมท ราบ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1614

พรานใหญบ อก
“มันนา จะมเี คา ความจริงควรเชื่อไดมากทเี ดยี ว...”
หวั หนา คณะกลาวภายหลงั นงิ่ คดิ
“ถึงอยา งไรสางเขียวก็ยงั เปน มนษุ ยท ม่ี ีอารมณแ ละความรูสกึ ในดา นเพศเยยี่ งวสิ ยั มนษุ ย
มาเรียเปนผหู ญิงสาวผวิ ขาวรปู สวย ตอ ใหม ันดกุ ระหายเลือดชอบกินคนเปน อาหารเชนไรกต็ าม มนั
กไ็ มน าจะฆาหลอ นในวตั ถปุ ระสงคน ้ีไดล งคอ ตราบใดกต็ ามทีม่ นั ยงั มีสญั ชาตญาณทางเพศอยู ผม
วา เจา เกอะนา จะคาดการณไ ดถ ูกตอ งแลว ”
“ภาวนาใหม นั เปนอยางนนั้ จริงเถิด หนทางทีเ่ ราจะชว ยชวี ิตเมยย อมจะมีมากขึ้น” ไชย
ยันตว า
ทันทนี น้ั เอง ชายเผาตองเหลืองกเ็ งยหนา ขึ้น สายจมกู รอ นไปมาในอากาศพรอ มกนั ทกุ
คนตางกร็ ูสึกวา มกี ล่นิ ขมๆ ชนิดหน่ึงโชยแผวเบาบางมาตามลม เหมอื นกล่ินผมหรอื กระดกู ไหม
กลิ่นนัน้ กระทบฆานประสาทถนดั ขึ้นทกุ ครง้ั เมื่อลมพดั ผานมา
“เตรยี มตัว มนั สุมควันสะกดเราแลว!”
รพนิ ทรบ อกอยางรบี รอน พรอมกบั หันไปกําชับสั่งคนของเขา ตามแผนซง่ึ ไดน ดั หมาย
กนั ไวแ ลว แลว พูดเรว็ ปรือ๋ กบั คณะนายจางของเขาเปน ประโยคสุดทา ย
“เขา ประจาํ ที่ ทาํ เปนนอนหลบั ไดแลวครบั สังเกตเจา ตวั ทป่ี กขนนกสดี าํ ไวบนศรี ษะ นน่ั
คอื ลู ลูกชายหวั หนา เผา เราจะจับเปนเจาลไู วเพยี งคนเดยี ว นอกน้นั ฆา ใหห มด สัญญาณลงมือฟงจาก
ผม”
ไมม ีใครเอย คําใดกนั อีกทง้ั สนิ้ ตางแยกยายกนั เขาประจาํ ทีน่ อน ซ่ึงวางจุดไวอยา ง
เหมาะเจาะ สําหรบั เปน กับดกั ฝา ยท่จี ะยอ งเขา มาชนิดไมเ ปดโอกาสใหห ลุดรอดไปไดเ ลย การรกู ําลงั
ของฝา ยตรงขา มลวงหนา วา มอี ยจู ํานวนเทาใด ยง่ิ ทําใหส ะดวกขนึ้ ตอการรับมอื ในระยะประชดิ ตวั
อันจะเกิดขึ้น
นายจางทัง้ สามลม ตวั ลงนอนทีเ่ ดิม ปนยาววางแนบกายพรอ มทจี่ ะหยบิ ฉวยขึน้ มาไดทันที
แตในมอื ของแตละคนที่ซกุ อยภู ายใตคลุมของแบล็งเกต็ กาํ ปนสน้ั ประจาํ ตวั ไวแนน คะหยนิ่ นอนดกั
อยทู างดา นศรี ษะ แงซายสกดั เปนรัว้ อยทู างปลายเทา รพนิ ทรเ ปน เปาเดน ลอ ตาอยูขางกองไฟ
นอกนัน้ นอนเรียงรายอยใู นรศั มรี อบๆ สว นเจาตองเหลอื งเกอะ แอบเขา ไปหลบซมุ อยใู นซอกหินที่
นกั สาํ รวจปา สองผัวเมยี ผูเคราะหร ายเคยใชเ ปนท่ีนอน
แลว ทุกคนก็สงบน่ิงไมต งิ กาย เหมอื นจะหลับสนิท รอคอยเวลาสาํ คญั ท่จี ะเขามาถึง ดวย
ใจอนั เตน แรง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1615

กลน่ิ ขมๆ ทล่ี อยตามลมมานนั้ ทวคี วามรนุ แรงข้ึนทุกขณะ จะเปน ดว ยกาํ ลงั ใจอนั แนว แน
ทตี่ อสกู ับอาํ นาจความงว งเหงาหาวนอน หรอื จะเปน เพราะฤทธิว์ า นของแงซายชโลมจมูกไวก ไ็ ม
ทราบได ทกุ คนมปี ระสาทตน่ื พรอมอยูตลอดเวลา โดยไมม ีใครหลับลงแมแตคนเดียว

เวลาผานไปอยางแชมชา ทา มกลางความเงยี บ
กาลมนั จะลว งเลยไปนานสกั เทา ใดไมท ราบได เดือนแรมจัด เรม่ิ จะโผลพ น ทิวไม สาด
แสงซดี ๆ ลงมาแอบแนวปา เคา ฝนหมดไปแลว เห็นดาวทอแสงอยูร ะยับ นกฮกู รอ งเปน จงั หวะอยู
บนยอดกรา งเหนอื ตนี เขา คร้นั แลว เสยี งการเคล่ือนไหวอนั เกิดจากกิ่งไมส ั่นกระทบ และกอ นกรวด
พลกิ ก็แวว ใกลเ ขามาอยางแชม ชา
ดารินสะกดิ แขนพี่ชาย แลว ก็รสู กึ ในฝามอื อบอนุ ของเชษฐาทกี่ ุมมอื หลอนไวบ บี เบาๆ
ไชยยนั ตน นั้ กรนครอกอยเู ปน จังหวะ แตม เี สยี งกร๊กิ ล่ันขนึ้ เบาๆ มาจากใตผ า คลุม มนั เปนเสยี งงา ง
นกของ .44 แมก็ นั่มแบบซิงเกิ้ลแอ็คชัน่ ทถ่ี อื อยใู นมือ
ตอ มาอกี อึดใจใหญๆ จากมา นตาที่หรี่แคบจับสังเกตอยูของทกุ คน เงาดาํ ๆ เหมือนภตู ผีก็
คอยๆ โผลออกมาจากหลืบโขดหนิ ท่ขี นึ้ แวดลอมสลับซบั ซอ น ทลี ะเงาสองเงา จากทศิ ทางตางๆ
รอบดา นนับไดเจ็ดคน ตามจาํ นวนทเี่ จาเกอะมารายงานไวล ว งหนาไมม ผี ดิ
มนุษยผ ดี ิบจาํ นวนนน้ั พากนั เคล่อื นไหวใกลบ รเิ วณทพ่ี กั นอนเขา มาอยา งเงยี บเชียว แสง
ไฟกองใหญก ลางแคมปท่กี อ ไฟ สาดกระทบตามใบใหญช วงส้ันลกั ษณะคลายๆ งาวที่มนั ถือ แลเปน
เงาวับ สารรปู และทาทางในการยา งสามขมุ ยอ งเขา มาของพวกมนั ดไู มผิดอะไรกบั ลงิ ทโมน ไมมี
เสียงพดู นอกจากมือท่ีโบกแทนสัญญาณบอกความหมาย
แลวสองคนชดุ แรกทย่ี อ งนาํ เขา มากห็ ยุดยนื คาํ้ อยูเหนอื รา งของบุญคํา ผูนอนขดตัว
ตะแคงอยใู นแถวนอกสดุ กม ลงจอ งพจิ ารณาอยอู ึดใจชะรอยจะชะลา ใจ เชอ่ื มัน่ ในอาํ นาจยาสะกด
ของมนั จงึ ไมแ สดงทา วาจะสนใจระวงั ตวั กบั เหยือ่ ทีม่ นั คิดวาสลบไสลนัก ออกเดนิ สํารวจไปยังคน
อ่ืนๆ ตอ ไป พวกท่ตี ามตดิ เขา มาก็แยกยา ยกนั เดินตรวจไปรอบๆ ราวกบั แคม ปพ กั นอนของคณะ
ชาวเมืองจะเปน ถ่นิ ของมนั เอง
แลว รา งสงู ใหญกํายาํ มีขนนกสดี ําปกอยูท แ่ี ถบคาดศรี ษะ ก็ปรากฏใหเห็นในสายตาคร่งึ
ปดครงึ่ เปดของรพนิ ทร ไพรวัลย เขาไมสนใจกับเจาบรวิ ารอ่นื ๆ ของมัน นอกจากคอยหมายตาตาม
การเคลอ่ื นไหวของรา งนนั้ อยา งระมดั ระวังเพียงรางเดยี ว เจา ตัวหนงึ่ มายนื ชะโงกดหู นา เขาใกลๆ จน
ไดกลนิ่ สาบสางเหมือนสัตวป า อยา งถนัด แวบเดียวมันกผ็ ละไปดคู นอนื่ ๆ อกี อยางวางใจ
เจาหวั หนา ยนื เดน อยกู ลางบริเวณ กวาดตาอันพองถลนของมันไปรอบๆ เหมอื นจะคนหา
แลว กม็ าหยุดชะงกั อยทู นี่ ักมานษุ ยวทิ ยาสาว ผนู อนอยใู นระหวางขนาบของเชษฐาและไชยยนั ต ตา
ของมนั เปน ประกายวาวราวกับเสอื รมิ ฝป ากหนาแสยะออกมาอยา งพงึ ใจ แลวกา วขา มรา งของ
แงซายอยางแชม ชา ตรงเขาไปหยดุ ยนื จองพิจารณาในระยะใกลอ ยูทางดา นปลายเทา บริวารอีกสาม
คนของมันก็เคล่ือนเขาไปลอมวงมงุ อยู

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1616

เชษฐา ไชยยนั ต และดาริน ในขณะนมี้ องเห็นภาพเบอ้ื งหนานน้ั อยางถนัดถนท่ี ี่สดุ ทกุ คน
กล้ันลมหายใจ ยังไมอาจเคลอ่ื นไหวปฏิบตั ิการอยา งใดลงไปได เพราะรอคอยสัญญาณจากรพนิ ทร
อยูตามท่ีนัดแนะไว

แลว วนิ าทสี ุดทา ยแหง การรอคอยกม็ าถงึ เมอื่ เจา หวั หนา ยา งสามขุมออมไปทางดานศรี ษะ
ของบคุ คลทั้งสาม ในขณะทอ่ี ีกสองคน เงือ้ หอกอันแหลมคมขน้ึ สองมือชูเหนือศรี ษะ หมายจะ
กระหนํ่าลงไปบนยอดอกของเชษฐาและไชยยนั ตค นละคน

“ฆามนั !”
เสยี งพรานใหญท ต่ี ะโกนกองขึน้ ชาไปเสียแลว บคุ คลท่ีตดั สินใจกอ นเขาคือดารนิ ตาม
เคย หลอ นยงิ ทนั ทที ่เี หน็ เจา คนซงึ่ ยืนขนาบอยูข า งพช่ี ายเง้อื หอกขนึ้ เปน การยงิ ทะลุผาแบลง็ เกต็ ที่
คลุมอยอู อกมา เสยี งกระสุนปนระเบิดกลบเสียงของพรานใหญห มดสน้ิ
มนั หมนุ ผงะไปราวกบั กังหนั แลวลม ควา่ํ ลงทันทีทห่ี อกกระเดน็ หลดุ มอื โดยไมมเี สียง
รอ งแมแ ตค าํ เดยี ว
พรบิ ตาท่ตี ิดตามมานัน้ เอง ปน ท่พี รอ มอยแู ลวในมอื อ่ืนๆ ก็ประสานกึกกองขึน้ แทบจะ
เปน เวลาเดียวกัน สดุ แตเ ปา หมายทแ่ี ตล ะคนกาํ หนดไวก อน อกี หาคนทแ่ี ยกยายกนั ยนื เกะกะอยทู ั่ว
บรเิ วณแคมป ผงะหงายเปน ระนาวพรอมกับเสียงรอ งอยางตกใจระคนเจบ็ ปวด สองสามคนซวนเซ
ไปมา พยายามจะเง้ือดาบพงุ เขา ใสคนทอ่ี ยใู กลม ันมากที่สดุ แตแ ลว กก็ ระดอนถอยหนาถอยหลัง
เพราะแรงผลกั ของหวั กระสนุ ทพี่ นเขาใสอ ยา งเผาขนจากทิศทางตา งๆ กอ นที่จะหลนลงไปนิ่งสนทิ
เลอื ดทะลกั โทรมอยูกบั พ้นื
เชษฐาไมไ ดย งิ แมแตน ดั เดยี ว ทันทที นี่ อ งสาวระเบิดกระสนุ นดั แรกขนึ้ เขากด็ ดี ตวั ตีลงั กา
กลับจากทา ทน่ี อนอยูพุงเขาใสเจาตัวหัวหนาท่กี าํ ลังยนื ตะลงึ ในเหตกุ ารณ ซงึ่ มันคาดไปไมถ ึง
ช่วั ขณะ อุง มอื ซายอันเหนยี วแนน ขยมุ ขมบั เขาทข่ี อมอื ขา งกําดาบของมนั หมดั ขวากย็ ิงโครม
สดุ แรงเกดิ เขา ทป่ี ลายคางอนั กวา งใหญแข็งแรงนัน้ เสยี งผั๊วะสนัน่ มนั ผงะหนาเรดิ กระดอนลงไป
มือตนี กางอยกู บั พ้นื
แตพรบิ ตานัน้ เอง กอ นทีเ่ ขาจะโผนเขาตะครบุ ตวั มันกท็ ะยานขน้ึ มาดวยความทรหดและ
พละกําลังผิดมนษุ ยม นา มุดหวั พงุ เขาขวิดกลางลาํ ตัวพรอ มแผดเสยี งรอ งลนั่ ออกมา เชษฐาเสียหลัก
กระเดน็ ตามแรงปะทะนนั้ ชนกับรางของไชยยนั ต ซงึ่ กําลังตะเกยี กตะกายจะลกุ ขน้ึ ลม ระเนระนาด
ไปดว ยกนั เจา บุตรชายของหัวหนาเผา กนิ คนเผนขามคนทัง้ สองอยา งรวดเรว็ แตก ็ตอ งลม กลง้ิ ลงคํา
รบสอง เพราะแงซายรวบขาไวทนั ดว ยความเร็วพอๆ กนั มันแผดเสยี งคํารามล่ัน ฟด กบั เจาคนใช
ชาวดงรางยกั ษ กล้งิ ไปกับพ้นื อยางดุรา ย ไวแทบจะดไู มท นั แงซายยงั ไมส ามารถที่จะจบั ไวไ ดถ นดั
มือ นอกจากปะทะตดิ พันชลุ มุนอยเู ชนนั้น

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1617

จังหวะนเ้ี อง คะหยน่ิ กโ็ ผนเขา มาสมทบอีกแรงหน่ึง แตเจาหวั หนาบา นหลมชางตวั ใหญ
เสียเปลา การตอสแู บบมือเปลา ของมนั ไมไดเปน ประสาเอาเลย นอกจากวธิ รี วบรดั ตัวและหมายเคน
คออยา งเดยี ว ยงิ่ ทาํ ใหเ กะกะแงซายเขา ไปอีก

กอ นที่เชษฐาจะตง้ั ตวั ตดิ พรอมกบั ไชยยนั ต มันกส็ ะบัดคนทงั้ สองกระเด็นออกไป แลว
ออกแลน เตลดิ ราวกับเสือเผน ชนกับบุญคาํ กับเกิดทส่ี วนเขามาลมลงท้ังสองคน

จันว่งิ ปราดไปคอยสกดั อยูท างขวา ในขณะทเี่ สย กข็ วางอยทู างดานซาย มนั ชะงกั
พะวา พะวัง เพราะพบกับดาบขาววับทีท่ ง้ั สองแกวง คอยทอี ยู จังหวะชว่ั เสยี้ ววนิ าทีนเ้ี อง ดารินก็สอ ง
ปากกระบอก .357 ของหลอ นไปยังดานนัน้ แตไ ชยยันตโ ผนเขา กดมือไวไ ดท นั ตะโกนหา มเสยี ง
หลง

“อยา ! เราตอ งการมนั เปน ๆ!”
เจา ลู ผเู ปรียบเสมือนพยคั ฆร า ยในวงลอ ม แผดเสียงคํารามกึกกอ งขึน้ อกี ครงั้ หน่งึ พลาง
ตัดสนิ ใจวิ่งตะลยุ ไปยังปากดา น ที่จะนําไปสูล าํ หวยที่มันเห็นปลอดวางอยู
วบู เดยี วนั้นเอง รพินทร ไพรวัลย กพ็ รวดออกมาจากหลงั กอ นหินดา นน้นั ทันควนั ตวดั
เสยดว ยพานทา ยไรเฟลอยา งถนัดถน่ี เสียงดังผลวั ะเขาทขี่ ากรรไกร รา งอนั กํายาํ ประเปรียวนัน้ รอ ง
ออกมาไมเปนภาษา หวั ซุนถลาลม ลงกล้งิ พรานใหญโจนตามติดเขามาอยา งรวดเรว็ เตะสุดแรงเกดิ
ซอ นเขาทล่ี น้ิ ป มันผงะตามแรงชตู นัน้ ไปอกี ครงั้ แงซายก็เขา ถึงตวั ทางดานหลงั ชวงแขนอนั
แข็งแรงปานปลอกเหล็ก ตวัดรดั รอบคอไวกระชากจนหนา แหงนตวั แอน ตอใหเรย่ี วแรงปาน
กระทงิ เชนไร เจามนษุ ยก นิ คนกส็ ้ินฤทธิเ์ ดชทจ่ี ะสาํ แดงไดอ กี ตอ ไปแลว ภายใตก ารล็อกคออัน
มั่นคงแขง็ แรงนั้น ตาเหลอื ก สองมอื ฟด ฟาดตะกายอากาศอยูไปมา มเี สียงครอกๆ อยใู นลําคอ ปาก
อา กวาง
“ระวงั มันจะคอหกั ตายเสียกอ น!”
เขารอ งเตือนมาละลํ่าละลกั
แงซายปลอ ยแขนที่รดั คอออก แลว ประเคนสันแขนลงไปขนคอตอดา นหลงั ของมนั อยา ง
รวดเร็ว ปรากฏเสียงพล่ักสนนั่
มนุษยผ ดี ิบชีวิตสดุ ทายทไ่ี มไ ดต กเปนเหยอื่ ลกู ปน คะมาํ หนา ลงไปคว่ําอยกู บั พ้ืน แนน ิ่ง
หมดฤทธไิ์ ปในทนั ทนี นั้
แลวแงซายนั่นเอง...ที่จดั การมดั แขนมนั ไขวห ลงั ไวด ว ยเชอื กไนลอนประจาํ ตวั ท่ีเตรยี ม
ไวพรอ มแลว คะหยนิ่ กเ็ ขา มาชว ยมดั เทาท้งั สองตดิ กัน ในขณะท่คี นอนื่ ๆ กรเู ขา มามงุ ลอ มอยา ง
ตื่นเตน
“เร่ยี วแรงมนั ยงั กะยกั ษ พับผา เถอะ รพนิ ทรซ ดั ดว ยพานทา ยปน เมอื่ ตะกี้ เปน คนธรรมดา
กค็ อหกั ไปแลว ”
ไชยยนั ตพดู หอบๆ เชษฐาทรุดตัวลงพลกิ รา งของมันหงายขึน้ สํารวจโดยเรว็

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1618

“ก็ยงั ไมแ นเ หมอื นกัน...นอย! ชวยดูหนอ ยซิ ไอนีพ่ ออยูไหวไหม?”
ประโยคหลงั เขาเงยหนา ขึน้ บอกนองสาว
ดารนิ สอดปนเขาใสซองขา งเอว แลว ทรุดตวั ลงตรวจอาการของเจา มนษุ ยก นิ คน ซึ่งมอง
ผาดๆ เขาขั้นตรีทตู เพราะการสกัดจบั แบบดเุ ดอื ดของพรานใหญแ ละแงซาย หลอนจับหนา มัน
ประคองไวบ นฝา มอื สะบดั เหว่ยี งทดลองไปมาดูวา คอหกั หรือไม ตรวจบาดแผล สังเกตอาการ
หายใจ และจบั ชพี จรอึดใจใหญกล็ ุกข้ึน
“ราดนาํ้ ลงไปทหี่ นา มนั ประเดยี๋ วกฟ็ นเอง” หลอ นสั่ง
เกดิ กว็ ่ิงไปเอากระบอกบรรจนุ าํ้ อนั เยน็ เฉียบราวกบั แชน ํ้าแขง็ เพราะอากาศกลางดึก มา
ขยับเทราดลงไปบนใบหนาของรางทีน่ อนหงายเหยยี ดยาวอยู แตรพินทรเ อามือกน้ั ไวก อ นออก
คําส่งั กับแงซาย ใหตรวจสอบเชือกทม่ี ดั มือและขอ เทา ของมันอีกคร้งั เพื่อความแนใ จวามนั่ คง
แขง็ แรงดที ส่ี ุดแลว จงึ พยกั หนาเปนความหมายกบั เกดิ
นาํ้ ทงั้ กระบอกก็เทราดลงไปบนใบหนา นน้ั ชา ๆ ทุกคนถอยหางออกไปเล็กนอ ยอยา ง
ระวงั ตวั คมุ เชงิ นอกจากแงซายและคะหยิน่ ซ่งึ คมุ อยทู างดา นศรี ษะ
ทรวงอกของมนั ขยายขนึ้ จากการหายใจแรงๆ ตอ มากส็ ําลัก และเริ่มมอี าการเคลื่อนไหว
นอยๆ อีกอดึ ใจเดยี วกล็ ืมตาโพลงข้ึน
เพยี งพริบตาแรกทแ่ี ลเห็นคณะทั้งหมดรายลอ มอยู อาการของมันกไ็ มผ ดิ อะไรกบั สตั วปา
ท่ีติดกบั เจา สางเขียวแผดเสยี งคาํ รามขึน้ อยา งดุรา ย ด้นิ สะบดั อยางสุดฤทธิ์ จนตัวหมุนกลงิ้ ไปมาอยู
กับพน้ื แตอนั เนอื่ งมาจากมอื ที่ถูกมัดไขวห ลังและขอเทา ก็ตรงึ ติดกนั ดว ยจงึ ทาํ ใหม นั ชว ยตวั เอง
อยา งไรไมไดเลย นอกจากการแถกไถเหมอื นปลาที่ถูกวดิ นาํ้ ข้ึนมาบนบก
คะหยนิ่ กรากเขามางางเทา ขนึ้ หมายจะซํา้ แตรพินทรรอ งหา มไวเ สียกอ น
ทุกคนยนื ดกู ารออกกําลงั ดน้ิ รนของมนั เงียบๆ จนกระทั่งหมดแรงไปเอง นอนตะแคง
หอบซ่ีโครงบาน คงมแี ตด วงตาอันแข็งกระดางเทานนั้ ...ท่ีเบกิ โพลงลกุ วาว จองไปยังทกุ คนอยา ง
ประสงคร าย
แลว พรานใหญก็กาวเขาไปหยุดยนื อยูตรงหนา เขาพยายามใชภ าษาชาวเขาทุกแขนงพูด
ตดิ ตอกับมัน แตดูปราศจากผลโดยสิ้นเชงิ ไมวา จะเปน ภาษาชาวเขาเผา ใดเทาทีพ่ อจะพดู ได เจาสาง
เขยี วไมแ สดงทาวา เขา ใจความหมายท้ังสน้ิ มันไดแ ตแสยะเข้ยี ว ถลึงตาอยเู ทา นน้ั

กอ นท่ีรพินทรจ ะสน้ิ ความพยายาม และเรยี กเกอะชายตองเหลืองเขามาน่ันเอง แงซายก็
กลา วขึน้ กบั เชลยอยางแชมชา ชดั เจน เปนภาษาวา

“เรารู วาเจา ชอ่ื ลู เปน ลกู ของซูซู หัวหนา เผา ”
มนุษยผีดิบเหลยี วขวับไปทางแงซายทันที แววตาสวางวาวบงใหท ราบวา มนั เขา ใจภาษา
วา ไดเปน อยางดี

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1619

“พวกเจาท้ังหมดจะตอ งตาย อยา นกึ วาจะรอดไปได! ”
มันตะคอกสวนออกมาดว ยเสยี งอันดังเปนภาษาวาเชนเดยี วกนั
รพนิ ทรก ็มองเห็นความหวงั ขึ้นมาในทนั ทนี ั้น เมือ่ รูว าเจา มนษุ ยร าย สามารถใชภ าษาวา
ไดโดยทเ่ี ขาลมื ไปถนัด ไมไ ดท ดลองใชพ ูดตดิ ตอกับมนั จนกระท่ังแงซายนาํ ทางขนึ้ จอมพเนจร
ไมไ ดเ อย คาํ ใดกับมันอีก เหลอื บมาท่พี รานใหญเ หมอื นจะปดหนาทเี่ จรจาใหแ กเ ขา
“เจา ตางหากทจี่ ะตอ งตาย ไมใ ชพวกเรา!”
เขาตอบคาํ มนั แทนแงซาย ดวยภาษาปา เถอ่ื นแขนงนนั้ อยา งคลอ งแคลว แตน าํ้ เสียงดดุ นั
เห้ียมเกรียม
“แตเ ราจะไวชวี ติ ปลอ ยใหเ จา รอดไป หากเจา ยอมทําในสง่ิ ทเ่ี ราตอ งการ”
ลเู ปล่ียนสายตาอนั นา กลัวของมนั มาจบั อยทู ่ีรพินทร น่ิงไปครูกแ็ ยกเขี้ยว
“ทานตอ งการอะไร?”
“เจารดู ีอยแู ลว พวกเจาคิดการชัว่ รา ยมาก เขาโจมตีทาํ รา ยคณะเรา แลว ยงั บงั อาจลักพาเอา
ผหู ญงิ ของเราไปคนหนงึ่ เราตอ งการผหู ญิงขาวคนนัน้ กลบั คนื มาโดยปลอดภยั เจา ตอ งชวยเราใหได
ตวั ผูหญิงขาวคนื มา แลวเจา กจ็ ะปลอดภยั เชน เดยี วกนั ”
ลกู ชายหวั หนา เผา กินคนหวั เราะดวยเสียงคาํ รามอยใู นลาํ คอ แลวส่นั หนา โดยแรง
“ไมมที าง! อยา หวังทจ่ี ะไดหญงิ สาวคนนัน้ กลับคนื มา พวกทา นน่นั แหละ เรงระวังตวั ให
ดี ความตายกาํ ลังใกลเ ขา มาแลว จะไมม ใี ครเหลือรอดไปไดแมแ ตคนเดยี ว”
คะหยน่ิ ผูเปน อีกคนหนึ่งทฟ่ี ง ภาษานน้ั เขาใจ คํารามล่นั ออกมาอยา งเดอื ดดาล ขยับตวั ...
แตเ ชษฐาผูพอจะอา นอะไรไดเลาๆ เหนี่ยวไหลปรามไวเ สยี กอน ภายหลังทีแ่ งซายแปลออกมาให
คณะเจานายทราบ ไชยยนั ตก จ็ ปุ ากเบาๆ
“ไอน ีร่ าย ดูทามันไมกลัวเราเลย”
“แตเจาจะตอ งตายกอ น!”
รพนิ ทรบ อก
ลูแผดเสียงหวั เราะ ทาทขี องมนั เต็มไปดว ยความเยย หยันไมพรน่ั พรึง
“ในปาใหญ ไมมเี ผา ใดจะยิง่ ใหญม อี ํานาจกวา สางเขียว อินคาใหฤทธ์อิ าํ นาจแกเรา ใหเ รา
เปนผูกินชวี ติ ทกุ ชวี ิตในปา เราไมกลัวความตายเพราะเราตายแลว เราเกิดไดท นั ทีเพ่อื กลับมาฆา
ศตั ร”ู
“อนิ คาที่เจาวาคืออะไร?”
“รปู บูชาอันศักด์สิ ทิ ธ์ขิ องเรา เปนเทพเจา ผสู ัง่ ใหเราทาํ ทกุ อยางตามประสงค”
“อินคาชว ยเจา ไมใหเ จ็บปวดกอ นจะตายไดห รือไม? ”
“อินคาชวยเราไดทกุ อยา ง”
“เชนนั้นดแี ลว เจาจะไดเหน็ วาอนิ คาชวยเจา ไดจ ริงหรอื ไม”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1620

รพินทรออกคาํ ส่งั กับคนของเขาในทนั ทนี นั้

อดึ ใจเดยี ว คะหยิ่นกบั บุญคาํ ก็สอดไมค านหาบเขา ไปในระหวา งมือและเทาของเจา มนุษย
กนิ คน ผูนบั ถอื เทวรูปอินคา แลวยกหว้ิ ข้นึ สภาพของมันจึงมองดูไมผ ิดอะไรกับการมดั หาบสตั ว
อยา งทม่ี นั เคยใชม ัดและหามเหยือ่ ของมันมาแลว ไมค านอันนน้ั ถูกหามไปวางพาดกบั สลักไมง า ม
สองอนั ซ่ึงทําไวสาํ หรบั ยางเน้อื สตั ว

รา งของล.ู ..ที่ถูกหว้ิ ในลักษณะอกแอน ควํ่าหนา ลงมาในระดบั ขนานกบั พน้ื หางพ้นื
ประมาณศอกเศษ เกิดกบั เสย กจ็ ดั การเรียงไมฟ นในทนั ทนี ้ัน พรานใหญเ ดนิ เขาไปทกี่ องไฟ หยิบ
ฟนดุน ทต่ี ดิ ไฟข้ึนมาถอื ไว. ..เดินกลับเขามา คณะนายจา งจงึ เพ่งิ จะเขาใจในทนั ทนี นั้ ดารนิ ลมื ตา
โพลง รอ งเสยี งหลงออกมา

“รพินทร นัน่ คณุ กาํ ลังทาํ อะไร?”
“คนหนั อรอยกวาหมูหัน!”
เขากระชากเสยี งตอบอยางหว นๆ
หญงิ สาวอุทานอะไรออกมาคาํ หนง่ึ อยา งตกใจ พอขยับปาก พี่ชายกค็ วาแขนฉดุ ใหห าง
ออกมา กระซบิ
“เฉยไว นอย! นนั่ เปนวธิ ที ี่เราจะทาํ ใหม นั ยอมจาํ นน”
“ก.็ ..ถามนั ยงั ใจแข็งไมย อมจาํ นนละคะ?”
ไชยยนั ตหวั เราะกรา วๆ โพลง มาแทนวา
“เราก็จะไดกนิ สางเขยี วหนั แทนหมหู นั อยางรพินทรว าดบู าง พับผา ซิ คงเดด็ ไมใ ชนอ ย!”
“บา! นีพ่ ลอยบา ตามพรานน่ันกนั ไปหมดแลว ทําไมถงึ ปาเถ่ือนอํามหติ กนั อยา งนนี้ ะ นี่
จะแปลงสัญชาตเิ ปน สางเขยี วกนั ไปหมดแลวรึ”
“เมอื่ อยใู นดงสางเขยี ว เรากต็ องเปนสางเขียว รพนิ ทรทาํ ถูกแลว มนั กนิ เราได ทาํ ไมเราถึง
กินมนั มง่ั ไมไ ด ยางมันเสยี ทงั้ เปนๆ นั่นแหละ”
อดีตนายทหารปน ใหญว า แลว ชวยเชษฐารัง้ ตวั นักมานษุ ยวทิ ยาคนสวยไว ไมใ หเ ขาไปยุง
ดว ย

รพินทรยนื แยกเขย้ี ว แกวง ดนุ ฟน ตดิ ไฟอยูในมือลอ ตามนั เจาลลู มื ตาโพลง แววแหง
ความหวาดกลวั เริ่มปรากฏข้นึ ในดวงตากลอกกล้ิงทง้ั คู แตย ังอํามหติ ดอ้ื ดงึ ตามเผาพนั ธุข องมัน

เขาปาดดนุ ฟน ไปมาชา ๆ ภายใตทองของมนั เปลวอนั รอ นจา กระทบผวิ ที่ชโลมยางไมส ี
เขียว จนมันตอ งแขมว หลบ

“จงอยา นึกวา ชีวิตอืน่ ๆ จะถูกเจากนิ แตถายเดยี ว เจา เองก็มเี วลาจะถูกกินไดเ หมือนกนั ...”
เสยี งของพรานใหญเหีย้ มเกรยี มดุดนั

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1621

“เจา คงเคยเห็นแลว ไมใ ชห รอื สัตวทีม่ นั ถกู ยางทง้ั เปนกอนทม่ี ันจะสกุ มันเรารอ น
เจ็บปวดทรมานแคไหน ขา หวังวา อนิ คาคงจะชว ยดบั พิษรอนทรมานใหแ กเ จาได กอนทจี่ ะกลายเปน
ลงิ ยาง”

กลา วจบ จอมพรานก็สอดฟน ติดไฟอนั นน้ั เขา ไปในกองฟน ที่เรยี งกอ ไวแลว นาํ้ มนั กาดที่
บุญคาํ ราดไวกอ น ชว ยใหมันลุกพรบึ ตดิ ขึน้ อยา งรวดเรว็ สงเปลวแดงฉาน พรอมมา นควันขนึ้ สมุ รา ง
อันนอนควํ่าหนาของเจามนษุ ยก นิ คน มนั ผงะดิ้นทรุ นทรุ าย บิดตวั ไปมา ดารนิ รอ งเอ็ดตะโรมาอีกคาํ
หนึ่ง ขยับตวั แตเชษฐากับไชยยนั ตช วยกนั ยึดแขนไว รพินทรไ มสนใจกับอะไรทงั้ สน้ิ ยนื จอ งมองดู
อาการดิ้นรนของมนั อยา งเลอื ดเย็น ทกุ คนก็สงบ มองภาพน้ันอยา งเงียบๆ

ไมถ งึ อึดใจนน้ั เอง เจามนษุ ยใจเหยี้ มกร็ อ งจากเอ็ดอึงออกมาไมเ ปน ภาษา เพราะอาํ นาจ
ของพระเพลิงไมเ คยปราณีตอ สง่ิ ใด ตาเหลอื กเสอื กกายดนิ้ อยเู รา ๆ

“เหน็ แลว หรือไมว า อินคาชว ยเจาไมได! ”
จอมพรานประกาศกองมาอยา งดดุ นั สีหนาของเขายามนี้ แมแตเ จา มนุษยผ ีดบิ ก็ยงั มอง
เหน็ ชัดวา ไมม สี ่ิงใดในโลกจะนา สยองกลวั มากไปกวา
“แตขา ซิ...ขาชว ยเจา ไดเ พียงแตเจา จะรองขอชีวติ เทานนั้ ”
“ชวยขา ไวส ักคร้งั อยา ใหขา ตองตายอยางทรมานเชน น!ี้ ”
เจาลหู มดส้นิ ความเหย้ี มหาญทระนงของมนั อีกตอ ไป รอ งขอความกรุณาอยโู หวกๆ ผวิ
ของมันเร่ิมแปลบปวดข้ึนทุกขณะ รพนิ ทรห วั เราะอยา งนา กลวั จดุ บหุ รส่ี ูบดวยอาการอันเย็นเฉยี บ
“เราตองการผูห ญงิ ขาวของเราคนื ลู เจาพอจะมีทางชว ยเราไดไหม?”
“เรายอมทา นทกุ อยา ง! เรว็ ! เรากาํ ลงั จะขาดใจอยแู ลว!!”
เสยี งของมนั แผดกกึ กองไปทามกลางความเงยี บสงัดแหง ราตรี ระคนไปกบั เสยี งลกุ ฮือ
ของไฟในกอง
รพินทรค งหวั เราะในลกั ษณะคํารามอยเู ชน นน้ั จองมนั อยูอกี อึดใจหนึ่ง จงึ โบกมือเปน
สัญญาณกบั คนของเขา บญุ คําและจนั ปราดเขา มาพรากไฟอันลกุ โชตใิ นกองออก รัศมรี อ นแรงที่
กําลังจะทาํ ใหห นงั ของมนั ปะทจุ งึ ผอ นคลายลง
บตุ รชายหวั หนาเผาสางเขยี ว หายใจหนักแรง ตาเหลอื กดว ยความหวาดกลัวสดุ ขดี ต้ังแต
ถือกาํ เนิดมาแตช นเผาท่ีมแี ตจ ะคอยเบียดเบยี น พรา ผลาญชวี ติ ทกุ ชวี ิตทม่ี ันพบแบบเจา ปา เคยแตจ ะ
สรา งความหวาดหว่ันนา สะพรึงกลวั ใหแกเ หย่อื ก็เพิ่งมาคราวนแ้ี หละ ทีม่ ันสาํ นกึ ตนไดอยา งถองแท
วา...มาเจอเอาสง่ิ ท่นี า กลัวรา ยกายเสยี ยง่ิ กวาพวกมันเองเสียอกี
เหนอื กองถานสว นนอย ที่ระอกุ รุนอยภู ายใต พอทีจ่ ะสรางความทรมานแบบ ‘ยางไฟรมุ ’
ใหแกเ จา เชลยราย รพนิ ทรทรุดตวั ลงน่งั บนขอนไมใกลๆ แลว เขากเ็ รม่ิ เจรจาสง ภาษากับมนั ในครงั้
น้ี เจา ลูโตตอบคําโดยไมมอี าการอิดเอื้อน หรอื ยโสโอหงั ใดๆ เหลอื อยอู กี

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1622

ดารนิ ผกู ําลงั ยนื ใจหายใจควา่ํ อยู หลับตาลงพรอ มกับถอนใจเฮอื ก เมอ่ื เหน็ บุญคาํ กับจนั
พรากไฟออกจากกอง

“บาเบเรีย่ น!”
หลอนคราง
“นั่นคือวธิ ีการสอบสวนเชลยทด่ี อื้ ดงึ ใหม นั ยอมจํานน”
ไชยยนั ตบอกมา น้าํ เสียงปลอบใจ
“มันเกินไป จนทนดไู มได ออ! นกึ ออกละ ตอนทเี่ รียนอยใู นเยอรมนั นี คงเรียนวิธี
สอบสวนผตู องหาหรือเชลยแบบเกสตาโปมาดวย โหดเหยี้ มอาํ มหิตผิดมนษุ ยม นา”
“เราตอ งพจิ ารณาเสียกอ นวา ผทู ่เี ราจะสอบสวนมนั เปน อะไร อยาลืมวาน่นั คือมนุษยก ิน
คน! เธอก็เหน็ ความโหดเหยี้ มผิดคนของมันมาแลว ”
“แลว เราละ เปน อะไร เปนมนุษยก นิ คนอยา งมนั ง้นั รึ ถงึ ไดเ อาแบบอยา งของมันมาใช! ”
“อยาวุน วายอะไรไปเลย นอ ย...”
พีช่ ายขดั มา ตดั บทมา
“เราตอ งการเพียงใหมันจํานนราบคาบยอมปฏบิ ัตติ ามเรา ใชวิธพี ดู คําหวานกนั ไมได
หรอก จะวา ไปก็ไมใชเ รื่องทโ่ี หดรา ยอะไรเลยสกั นิด เพยี งแตขม ขมู ันเทานัน้ รพนิ ทรท ําถกู แลว ไอ
นน่ั มันไมใ ชค น แตเปนสตั วปาดุรา ยนากลัวท่สี ดุ เราใชว ธิ กี ารอยา งผูเ จรญิ แลวกับมันก็พูดกันไมร ู
เรือ่ ง มนั กต็ องเกลือจม้ิ เกลือแบบน้ี ไป! เขา ไปดูกันเถอะ รูสกึ วา มนั จะเชอื่ งกับยอดชายนายพราน
ของเราแลว ”

ท้ังสามเคลือ่ นเขาไปสมทบกบั รพนิ ทร ระหวา งท่ีเขาเจรจาสง ภาษาอยกู บั มัน ในขณะท่ี
มันยงั ถูกแขวนอยูเ หนอื กองถานเชนนนั้ คนอื่นๆ กม็ ุงรายลอ มเขา มา รวมท้ังเจาตองเหลอื งเกอะ ซงึ่
ตลอดเวลา...จอ งตาคมวาวอาฆาตแคน จับอยทู ี่ลูเงียบๆ

พักใหญ คณะนายจา งทั้งสามสังเกตเห็นสหี นา ของรพินทรด ขี ้นึ เขาออกคาํ สั่งใหย กเจาลู
ลงจากไมง ามทแ่ี ขวนอยู แกม ัดมือที่มดั ไขวหลังอกแอน อยา งกระดกิ กระเดย้ี ไมได เปล่ียนมามดั ไว
ขางหนาซ่งึ ทรมานนอ ยลงหนอย ระหวา งเปลยี่ นแปลงพนั ธนาการ เจามนุษยกนิ คนยินยอมโดยดี
ไมไ ดแ สดงอาการขัดขนื หรอื ตอสขู นึ้

แลวจอมพรานกห็ นั มาทางนายจางของเขา
“เอาละ ไดเ รอื่ งแลวครบั เราจะเอามนั เปน ตวั ประกัน และมคั คุเทศกน าํ ทางเขาไปจนถงึ
แหลง ชมรมของพวกมนั ทีเดยี ว แลว ก็ไมต อ งลําบากเดนิ ทางกนั คืนนด้ี วย นอนพักเอาแรงกันไว
พรุง นี้คอยออกเดนิ ทางกนั แตเ ชามดื ”
ทัง้ หมดจอ งหนา เขาอยางประหลาดใจ
“มนั จะทนั การหรือ ถาออกเดนิ ทางพรุงนี้?”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1623

เชษฐาถามโดยเรว็
“ทนั ครับ ใชเ วลาเดินทงั้ หมดประมาณไมเ กนิ 8-9 ช่ัวโมงถงึ หมูบา นของพวกมนั ”
“จะมีหลกั ประกนั อะไรใหเ ชอ่ื แนไ ดว าเมยป ลอดภยั และเราจะไปทนั ชว ยเหลอื ?”
ไชยยนั ตถามมาบาง
“สง่ิ ทเี่ ราพอจะไวว างใจไดก ค็ อื มนั ไมมีแผนการจะฆาเมย. ..”
รพนิ ทรต อบแผวต่าํ ขณะทม่ี องไปยงั ลู ซงึ่ นั่งราบอยกู บั พืน้ กาํ ลังประคองกระบอกนา้ํ
จากจันขน้ึ มาดม่ื ดว ยความกระหาย เพราะพษิ ความรอนจากไฟยา งที่มนั โดนเขาเมือ่ ครู
“ความเขาใจของเจาเกอะ ทบ่ี อกเราไวแ ตแ รกถกู ตองแลว นั่นกค็ อื มันลักพาตวั เมยไป เพ่ือ
ประกอบพิธีกรรมอะไรของมัน บางอยางซึง่ จะกระทําขนึ้ ตอหนาเทวรปู อินคา อนั เปน ทเ่ี คารพบชู า
ของพวกมนั ตอ นรับเมยเขาเปนพวกเดยี วกบั มัน แลวกต็ กเปน สมบัตขิ องซูซู ผเู ปนหวั หนา เผา พธิ นี ้ี
จะเรม่ิ ขึน้ ในเวลาตะวนั ชงิ พลบของพรุงนี้ ซ่ึงเจาลูจะตองนาํ เราไปถึงพอดี”
คณะนายจา งทง้ั สามเตม็ ไปดว ยความสงสัย จองมาทเี่ ขาอยา งกระหายที่จะทราบโดย
ละเอยี ด จอมพรานกอ็ ธิบายทุกส่งิ ทุกอยางใหไ ดทราบ ตามทรี่ ดี มาไดจ ากเชลย

หมบู านของมนษุ ยผ ดี ิบสางเขยี ว ซอนมดิ ชดิ อยบู นบริเวณยอดเขาสูงอนั ล้ีลับตอนหนึ่ง
ทางตะวนั ออกเฉียงเหนือในระหวา งวงลอ มของขนุ เขารอบดา น โดยมหี บุ เหวและหนาผาชนั เปน คู
เมอื งโดยธรรมชาติ พวกมนั อยูกนั เปนชมรมใหญ มีคนประมาณ 5-6 รอยคน ภายใตก ารนาํ ของ
หวั หนาใหญผ มู นี ามวา ซูซู และคคู ดิ ทป่ี รึกษา มุมบา อันเปนหมอผี

ทุกสงิ่ ทุกอยางยอ มจะตองเปน ไปตามขอแนะนาํ ของมมุ บา หมอผซี ง่ึ เปน ทตู ตดิ ตอ นํา
วตั ถุประสงคโ องการของอินคามาสชู าวสางเขียวทง้ั หลาย

อินคาคอื หนิ ทงั้ แทง สลักจากหนา ผา บรเิ วณหนา ลานของหมูบาน ศีรษะเปนเสอื กายเปน
คน อยใู นทา นั่ง หันหนาไปทางทศิ ตะวนั ตก ผจู ะบนั ดาลโชคชยั ทุกส่งิ ทุกอยางมาสหู มูบ าน และ
จะตอ งเซน สรวงกนั ดว ยเลือดและศีรษะมนษุ ยใ นทกุ รอบฤดขู องการเร่ิมเพาะปลกู พชื ไร

ตามปกติแลว สางเขยี วจะไมข า ม ‘คเู มอื ง’ อนั เปนแหลง ที่อยูโดดเด่ยี วเรนลบั ของมัน มา
สูดงเบ้อื งนอกเลย จนกวา จะถงึ ฤดูกอ นหนาการหวา นพชื ไร อนั ถอื วาเปนฤดูแหง การลา มนุษยเ พอื่
เซน สรวงสงั เวย และเพื่อเสพยเ ปน ภักษาหารใหเพิม่ พลงั ฤทธิ์ ตลอดจนใหเ ปน ไปตามประสงคของ
เทพเจาอินคา

ฤดกู อนฤดูเพาะปลูกฤดใู ดกต็ าม ทอี่ ินคาไมไดส ังเวยดว ยเลือดของมนษุ ยต า งถิน่ และชน
ในเผา ไมส ามารถจับมนษุ ยใ ดมาแจกจา ยเนื้อเพอ่ื ลิ้มรสกันใหท ว่ั ถึง ยอ มหมายถงึ อินคาเกรีย้ วโกรธ
และตามมาดว ยคําสาปแชงอนั กอใหเ กดิ ทุกขพบิ ตั ิภยั โรคระบาด การลม ตายของสัตวเ ลีย้ ง และพชื
พันธุทีไ่ มใหผ ล

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1624

ดังน้นั ในฤดลู า เพ่ือใหไดม าซงึ่ เลือดเนือ้ ของมนษุ ยต า งแดน จึงเปน ฤดูแหง การทาํ ศึก
ใหญ มันหมายถึงการรบชนิดเอาชวี ติ เขาทุมทีเดียว ทกุ คนถอื วา ตายในการลาคือตายเพอ่ื อนิ คา
เทวรูปศักด์ิสทิ ธิ์ซึ่งเปรียบเสมอื นชวี ติ จิตใจ (และนัน่ จึงเปนเหตผุ ลท่วี า เหตุไร สางเขยี วจึงทําการบกุ
จโู จมอยางบาบิน่ อาจหาญทสี่ ดุ ในตอนปะทะกับฝา ยของเชษฐา)

กอนหนา ทฤี่ ดแู หงการลา จะมาถงึ เพียงสองวัน มมุ บาผเู ปนสือ่ กลางระหวา งอนิ คากับสาง
เขียวทัง้ หลาย ก็ทายทักขน้ึ วา ฤดูการเพาะปลกู ครง้ั นี้จะมงั่ ค่งั อดุ มสมบูรณก วาทกุ ป จะมคี นตา งแดน
มาเปน เหยื่อใหล า อยา งมากมายเหลือเฟอ และในจาํ นวนน้ี มีหญิงสาวรปู โสภาสองนาง ทีอ่ ินคามีบง
การประกาศิตใหม าเปน สมบตั ิของสางเขยี ว เพือ่ สืบเผาพนั ธุลกู หลานอนั แข็งแกรง ชาญฉลาดให

‘หญิงผมสีทอง’ อนิ คามอบมาใหแ กซ ูซูผเู ปนหวั หนา สว น ‘หญิงผมสีดํา’ มอบใหแ กล ูผู
เปนบตุ ร ท้งั สองจะตอ งคน หามาใหพ บ และตอนรบั ไวตามโองการของอนิ คา...มุมบาบอกไว
เชน น้นั !

ขบวนการลา กก็ ระจายออกจากหมบู าน แยกยายกันไปเปน หมวดหมตู างๆ เพื่อคน หา
เหย่ือ โดยเฉพาะอยางยงิ่ ...หญงิ งามตางถนิ่ สองคนตามคําทํานายของมุมบา

“กองลาดตระเวนหมหู นึ่งของมัน คนพบฮอฟมันและคณะมากอนสามสี่วนั แลว...”
รพนิ ทรเ ลา ตามถอ ยคําที่สอบซักไดจากเจา ลู
“เมยค อื หญิงผมทอง ตามคําทํานายของมุมบาหมอผี พวกมนั เฝา ซุม คณะสามคนของเขา
อยเู งยี บๆ รอคอยโอกาสท่ีจะสังหารฮอฟมันและสางปา เพื่อเอาตัวเมยไป ระหวา งรอจงั หวะอยนู เ่ี อง
พวกมนั อกี สว นหนงึ่ ก็คนพบคณะของเราเขา อกี น่ันคอื คืนหน่ึงท่ีตอนรุงเชา เราพบรอยเทา ของพวก
มันนัน่ เอง คืนนั้นเจา ลนู แ่ี หละ ท่ีนาํ พวกของมนั ไปซมุ แอบดูเรา แลว มนั ก็เหน็ คณุ หญงิ ...”
เขาเปล่ยี นสายตาไปจับอยูทนี่ องสาวของหวั หนาคณะ ผูน ่ังฟงอยา งใจเตนไมเ ปนสาํ่ อยู
“หญิงผมดํา ตรงกับคําทํานายของมมุ บาเขา อกี อยางสอดคลอ งพอดี บา ยวนั นัน้ พวกเราก็
ปะทะเขา กบั พวกมันสว นหนงึ่ เขา กอ น ตอนท่มี นั ฆาหญงิ ตองเหลือง แลว ระหวา งทเ่ี ราเดินทางมา
สมทบกับคณะฮอฟมัน พวกมนั กต็ ามสะกดรายลอ มเขา มาทกุ ดาน โดยสง ขาวกนั ตอ ๆ ไป ยกกําลัง
ของมันแทบทง้ั หมบู า นมา กลายเปนกองทพั หมายบกุ เขาขยเ้ี ราเพอื่ เอาตวั เมยแ ละคณุ หญิง อยางท่ีเรา
พบกนั มาแลวเมื่อตอนกลางวนั ตอนทเ่ี รายงิ ระเบดิ ไล ซซู พู รอมกับพวกมนั สว นใหญถ อยหนเี อาตวั
เมยล ว งหนา ไปยงั ชมรมของมันกอ น ท้ิงไวแ ตเจาลู ลูกชายซึ่งมีแผนการรมควันสะกดเพือ่ ยองเขามา
ฆาพวกเราท้งั หมด แลว เอาตวั คุณหญิงไปอกี คนหน่งึ ”
ดารินยิ้มจดื ๆ ยักไหล พมึ พําออกมากับตนเองวา
“ขอบคุณสวรรค ท่เี กอะเขา มาบอกขา วใหพ วกเราเตรียมปอ งกนั และรบั มือทันเสียกอ น”
เชษฐากับไชยยนั ต ก็ถอนใจลึกออกมาอยางไมรูสึกตัว แตก ร็ สู ึกเบาใจข้นึ ถนดั ความหวงั
ท่จี ะตดิ ตามกชู วี ิตมาเรยี ฮอฟมนั ซง่ึ แตแรกมืดมนทัง้ สบิ ทิศ บดั น้ีเร่มิ พอจะเหน็ ทางขนึ้ แลว

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1625

อยางไรก็ตาม ปญหาหนกั ใจก็ยอมจะเกดิ ขน้ึ อยูดี เม่อื พจิ ารณาถงึ กาํ ลงั ของพวกสางเขยี ว
ซง่ึ จากเทาทเี่ หน็ การนาํ พลบกุ เขาโจมตี และจากคําสารภาพของลู มจี ํานวนเทียบไดกองพันยอยๆ
ทกุ คนสรู บอยา งบา คลั่งเพราะความงมงายเช่ือถอื ในลัทธอิ บุ าทวข องมัน

“คณุ ตกลงกับเจา นไี่ วอ ยางไร?”
ไชยยนั ตบ ยุ ปากไปทางบุตรชายของหวั หนา สางเขียว พรอมกับหย่งั เสยี ง
“ผมทําใหมนั เขาใจแลว วา เดีย๋ วนี้มันเปน ตวั ประกนั ของฝายเรา ถา เมยรอดชวี ิตกลับคนื
มาถงึ มอื เราได มันกม็ ชี ีวิตรอดไป เพราะฉะนน้ั มนั ตองรูหนา ท่ดี วี า มนั ควรจะปฏิบตั อิ ยางไรบา ง มัน
จะเหี้ยมหาญอาํ มหติ สกั ขนาดไหนกต็ าม มนั ก็เปนคนคนหน่งึ ทีร่ ูจักกลัวเจบ็ กลวั ตายเหมอื นกนั ”
อดตี นายทหารปนใหญล บู คาง เหลือบมองดูเชษฐาผนู ่งิ ขรมึ อยางใชความคิด แลว วา
“แปลวา พวกเราเพียงไมก ี่คน จะตอ งบุกเขา ไปกลางอาณาจักรของสางเขียว ซ่ึงมกี าํ ลังคน
เปน กองพนั เพ่ือเผชญิ หนากบั ซซู ู โดยมเี จา ลเู ปนตวั ประกนั แลกเอาตวั เมยก ลบั ”
“กม็ อี ยูวธิ เี ดียวเทา นน้ั ครบั สว นการเจรจาขอแลกตัวจะเปน ไปโดยสนั ตวิ ธิ หี รอื ไม กส็ ุด
แลว แตเ หตกุ ารณ”
พรานใหญตอบอยา งใครค รวญ
“คุณคิดวา มนั จะยอมแลกตวั เมยก ับลูกชายของมนั ไหม?”
หวั หนาคณะกลาวมาดวยเสียงเกอื บจะเปนกระซิบ
รพนิ ทรย ้มิ กรา นๆ แววตาทม่ี องตอบนายจา งเปน ประกายคลางแคลงนง่ิ ไปครู ก็สา ยหนา
“อันนี้ผมกต็ อบไมถูกเหมือนกนั แตห ยงั่ เสยี งเจา ลูดูแลว ลําพังตวั มนั เองขณะนยี้ อมไมม ี
ปญหา มนั ตอ งการทจี่ ะไถต ัวมนั เองโดยแลกกบั เมยอ ยา งเต็มใจ ถงึ ซซู พู อของมันก็ไมนากงั วลนกั
เพราะจะตองเห็นชวี ติ ลูกสาํ คัญเหนืออะไรท้ังสน้ิ ปญ หาทน่ี าคดิ มนั ไปอยทู ่ีมุมบา หมอผที ี่ปรึกษา
ซ่ึงทําตวั เปนตวั แทนของเทวรูปอินคา มนั มีอาํ นาจเสียยิ่งกวาซูซูเสยี อกี เพราะสางเขยี วทั้งหมด รวม
ทัง้ ซซู เู องกต็ อ งเชอ่ื ฟง มนั เจา มุมบามหี วงั ทาํ ใหแ ผนเจรจาแลกตวั โดยสันตขิ องเรา อาจตอง
กลายเปน ศกึ ใหญขึน้ อีกคร้งั ขอ เทจ็ จรงิ ท่เี รารูก นั ไดก ค็ ือ อนิ คาไมไ ดเ ปน อะไรเลยสกั อยา ง นอกจาก
ทอนหินแกะสลัก ทุกส่ิงทุกอยา งมันไปรวมอยูท่ีเจา หมอผีมุมบานัน่ คนเดยี ว สุดแตวา มันจะบงการ
ประกาศิตเชนไรในหมูสางเขียว โดยอาศยั รูปหินสลกั เปน เครอ่ื งมือ ลูเปน ลกู ชายของซูซูไมไ ดเ ปน
อะไรกบั เจา มมุ บา ซซู ูยอมมมุ บาอาจไมย อมกไ็ ด ซงึ่ ขอน้ีเจาลูมันกไ็ มร บั รองเหมอื นกนั มันรบั กบั
เราไดอ ยางเดียววา...จะนําทางเราเขา ไปจนถงึ ชมรมของพวกมนั แลว กย็ อมรับรูแ ลว วา หากเกดิ
อันตรายใดๆ ขึน้ มนั จะตองตายกอนคนแรก”
เชษฐาพยักหนา ชาๆ เมม ริมฝปากเปน เสนตรง แลว กลาวอยา งระมัดระวังวา
“ถา ง้ัน กม็ ีอยสู องวิธีสาํ หรบั การบกุ เขา ไปของเรา คือหนึ่ง จะตองเขาไปใหถงึ ตัวซูซูและ
มมุ บา โดยท่ีเราไมเปน ฝา ยเสยี เปรียบหากเกดิ อะไรข้นึ สอง ถา เกดิ การสูรบข้ึน ตอ งสามารถชว ยเมย
ใหท นั กอ นทจี่ ะสาย ตอนน้เี รายังวางแผนแนน อนอยางใดไมไ ดท้ังสิน้ ตอ งใหเ หตกุ ารณเฉพาะหนา

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1626

มาถึงเสยี กอน มนั เก่ยี วกับภมู ิประเทศและส่ิงแวดลอมดว ย ถงึ อยางไร การยึดตัวลูไวได ก็ไมท าํ ให
เราตกอยูในฐานะเปน รองมนั นัก”

“อยา งนอ ยท่ีสดุ เรากพ็ ออนุ ใจไดแลว วา เมยยงั มีชวี ิตรอดอยูในขณะน”้ี
ไชยยนั ตพมึ พาํ กับตนเอง ตาเปน ประกายขนึ้ ดว ยความหวงั แตดารนิ หอ ไหลลงอยา ง
สยองใจ กระซิบ
“ทามกลางเจามนษุ ยก ินคน แลวกใ็ นเง้อื มมือพธิ ีกรรมอบุ าทวของเจาหมอผมี ุมบานนั่ นะรึ
ถงึ ไมถ กู ฆา เมยกอ็ าจชอ็ กตายไปแลว กไ็ ด”
แลวนกั มานษุ ยวทิ ยาสาว ผโู ชคดีกวานกั นิรกุ ตศิ าสตร ซ่งึ ถกู ครา ตัวเอาไปแลว กห็ ันมา
ทางพีช่ าย พูดขึ้นดว ยเสียงหนกั แนน เด็ดเดย่ี ว
“การไดตวั เจา นี่ไวเ ปน ประกนั แผนตดิ ตามของเรากพ็ ลอยเปล่ยี นแปลงไปดว ย แทนที่จะ
ออกเดนิ ทางกนั คนื น้ี กเ็ ลือ่ นไปเปน พรุง นเ้ี ชา พใี่ หญไมค ดิ วานอยกบั ไชยยนั ตควรจะสมทบไปดวย
หรือคะ อยา งนอ ยก็มปี น เพม่ิ ขึ้นอกี สองกระบอก ทางนไ้ี มมีอะไรจะตอ งหว งเลย ใหจ ัน เกดิ เสย เฝา
กนั อยูสามคน แลวก็สา งปาอกี คนหนง่ึ ก็พอ”
คําพดู ของหลอนมเี หตุผลควรรับฟง เชษฐาคิดเพยี งครเู ดยี วก็ตดั สนิ ใจ
“ดีเหมือนกนั ถา บุกกันในเวลากลางวนั และมแี ผนแนน อนตระเตรยี มไวแ ลว เชน นี้ พก่ี ็
คิดอยเู หมอื นกันวา นอ ยกบั ไชยยนั ตค วรจะไปดว ย”
ภายหลงั ปรกึ ษาหารือกันอกี ครใู หญ รพนิ ทรกส็ ัง่ ใหท กุ คนนอนพกั เอาแรงทันที ยกเวน
เกดิ เสย และจนั ผูไ ดรบั หนาที่มอบหมายใหเฝาแคม ปใ นวันพรุง นี้ และสําหรับคนื น้ี ก็ใหมหี นา ทใ่ี น
การอยยู ามดวย
ศพของสางเขียว 6 ศพ ทีถ่ ูกสงั หารเกลอื่ นอยูกลางบริเวณแคมป ถกู ลากออกไปกอง
รวมกนั ไวทห่ี น่งึ พน บริเวณออกไป สว นเจาลู เชลยผจู ะใชเ ปนตวั ประกนั พรานใหญสั่งใหบ ญุ คํา
มดั ติดไวกบั หนิ กอนหนึ่งกลางแคม ปใกลกองไฟอยางแขง็ แรง ปอ งกนั ไมใ หม นั ฉวยโอกาสหลบหนี
ไปได แลว พยกั หนา เรยี กเจา ตองเหลอื งเกอะเขา มาถามวา
“เจาจะไปกบั พวกเราดวยหรอื ไม พรุงน?้ี ”
“ไป”
เกอะตอบสัน้ ๆ ชําเลืองตาวาวอยางไมน า ไวใ จไปยงั ลู ผถู กู มัดน่ังพงิ โขดหินอยู
“ถางน้ั ดแี ลว เจา คงรแู ลว วา เจา ลจู ะตอ งเปน คนนําทางเราไปยงั ถน่ิ ของมนั อยาคิดอาฆาต
จอ งจะทาํ รา ยมัน ถา มันตายเสยี กอน เราจะไปไมถึงถิ่นสางเขยี ว”
ชายตองเหลอื งแสยะเขย้ี ว นงิ่ ไปครู ก็กมหวั ลง
เกอะเชอื่ นาย เกอะจะไมท าํ อะไรมัน”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1627

แลวมนั ก็ถอยหายเขา ไปในซอกหนิ ที่อาศยั นอน พรานใหญก ระซบิ ส่ังจนั กาํ ชับไวให
คอยระมัดระวงั เจา เกอะ ปอ งกันไมใ หม นั แอบดอดเขามาทาํ อันตรายใดๆ เชลยเสียกอ น แลวลมตัว
ลงนอน

อาํ นาจอันรุนแรงศกั ดิ์สิทธยิ์ ่ิงของวานพระอาทติ ย ทชี่ โลมจมูกของทกุ คนไว. ..สาํ แดงให
เห็นเดนชดั ทง้ั หมดประสาทแขง็ คา ง ไมมีว่ีแวววาจะหลบั ลงไดเลย ทงั้ ๆ ท่พี ยายามจะนอนใหห ลบั
เพือ่ เอาแรงไวส าํ หรับเหตุการณในวันพรุงนี้ ตางพลิกกระสบั กระสา ยอยไู ปมา แมแ ตรพนิ ทรผ เู ปน
คนหลับงายทสี่ ุด เขาพยายามปดตา ทวาประสาททกุ สว นตนื่ พรอ ม ไมม ีอาการออ นเปลยี้ ลงเลย

ประมาณสองนาฬกิ า ไชยยนั ตก ็ลกุ พรวดพราดขนึ้ มาอยา งกระวนกระวาย เชษฐาและดา
รินพลอยลืมตาสวางโพลงข้ึน เพราะไมห ลับเหมือนกนั

“มอี ะไรหรอื ?”
เชษฐาถามเบาๆ สหายของเขาสัน่ ศีรษะ และถอนใจเฮอื ก
“เปลาหรอก อยากจะรูแตเพียงวา มพี วกเราคนไหนหลบั บา งไหม หรอื วามีฉันคนเดียวที่
ดันตาคางอยไู ด ไมง วงสกั นดิ ”
ทงั้ สามมองดูหนา กนั แลว กส็ ังเกตเหน็ ทกุ คนท่ีนอนอยไู หวตวั
รพนิ ทรผูนอนหา งออกไปทางดา นหนึ่ง คอยๆ ยนั กายลกุ ข้นึ รองบอกมาเบาๆ วา
“ไมม ใี ครหลบั หรอกครบั คณุ ไชยยนั ต เจา วา นพสิ ดารของแงซายมันทาํ พิษเอาเสียแลว
คืนนเ้ี หน็ จะไมต องหลับกันทง้ั คืน ขนาดผมเอาน้ําลา งจมกู มนั ยังไมหมดฤทธเ์ิ ลย”
“เอ ถาจะไมเ หมาะเสียแลว กระมัง...”
เชษฐารอ งขึ้น กวาดตาคน หาท่นี อนของเจา ของวา น
“ถา ไมไ ดห ลบั กันตลอดคืนน้ี พรุงนี้จะเอาแรงท่ไี หนเดนิ ละ”
“สําคญั วามันจะไปเสื่อมฤทธ์ิเอาพรงุ น้ี แลว เรากห็ ลบั เปน ตายกนั หมดทุกคน ไมต องทํา
อะไรกันเลย”
ดารินเสรมิ มาอยา งรอนใจ
รพินทรจองไปยังรา งอนั นอนหงายเหยยี ดยาวของแงซาย ซงึ่ อยูห างออกไปในระหวา ง
ซอกหินมมุ หนงึ่ ใกลกับกองสมั ภาระ มือท้ังสองประสานกันวางอยบู นอก มผี าเคยี นเอวพนั หนา
และศีรษะ เหลือแตจมกู โผลออกมา รางนน้ั นอนสงบนิง่ เหมอื นทอ นไม เขารองเรียกออกไปเบาๆ
สองสามคํา เจาคนใชชาวดงก็ยงั คงเปนดษุ ณีอยเู ชน นนั้ สงั เกตดูจงั หวะของการหายใจแผว ออ น
สมํา่ เสมอ
มนั เปน ลกั ษณะของคนท่ีจมอยูใ นหวงนทิ ราอนั แสนสขุ !

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1628

พรานใหญลกุ ขึน้ โดยเรว็ เดินตรงรเี่ ขามา แลวหยดุ ยนื คํา้ จอ งอยูเหนอื รางตระหงา นงาม
ไดส ว นสัด ราวกับภาพหนิ สลักนัน้ สีหนา เต็มไปดว ยความงนุ งง คณะนายจา งทง้ั สามก็ลุกขน้ึ ตาม
เขา มามงุ ลอมทนั ที

“แงซายเปน อะไร?”
ไชยยนั ตถ ามแผวเบา หนาตน่ื
จอมพรานเมม ปาก แลว แยกเขย้ี วออกมา
“มนั จะเปน อะไร นอกจากหลับอยางสบายที่สุด โดยปลอ ยใหเ ราทกุ คนต่นื เฝา มนั ”
พรอมกบั คาํ รามลอดไรฟน เขาก็เตะคอ นขา งแรงไปทเ่ี ขาของเจาอดตี นายทหารกองโจร
กะเหร่ยี งแทนการปลุก ในขณะทน่ี ายจา งพากนั ยืนงง ไมส ามารถจะเขา ใจอะไรไดในขณะนน้ั
แงซายสะดุงลกุ พรวดพราดข้ึนโดยเรว็ เอามอื แกผา ทพ่ี นั หนา กับหวั ออก พอมองเหน็ ทกุ
คนยนื จองรายลอมอยกู ็ยิงฟน
“ผูก องมีอะไรจะใชผมหรอื ?”
พรานใหญห วั เราะหึๆ อยใู นลาํ คอ จองใบหนาอนั วางเฉยอยางสนิทนนั้ เขมง็
“ในคืนท่ีเราหลับ แกตื่น และในคนื ที่เราต่ืนกนั หมดทกุ คน แกหลับ พับผาซ!ิ มันตองมี
การอธบิ ายกนั เสยี แลวเจาคนซอื่ !”
เขาพยายามพดู ดวยนํา้ เสยี งที่กล้วั ไปกับหวั เราะเปน ปกติ สะกดกลัน้ ความรูส ึกภายใน
เอาไว
แงซายกะพริบตาปรบิ ๆ แลวตอบมาหนาตาเฉยเชนเดมิ วา
“ถาจาํ ไมผ ิด ผมไดรบั คาํ ส่งั จากผกู องใหน อนหลับ”
“ใช...”
รพนิ ทรกระชากเสียงหนกั ๆ พรอมกับหยกั หนา เนิบลง ลบู มอื ทั้งสองเขา หากนั ไปมา ถา
ไมมนี ายจา งทง้ั สามอยดู ว ยในขณะนี้ เขากบ็ อกไมถ กู เหมือนกนั วา เจา แงซายจะเจอะอะไรเขาบาง
อยา งนอยก็คงเปน บาทาที่เหวยี่ งเขาใหส ักพลัก่
“แตแ กจะไมอ ธิบายหนอ ยหรือวา ในระหวางท่พี วกเราทุกคนตาแข็งคางกันไปหมด
เพราะอํานาจวา นของแก ตวั แกเองหลับสนทิ กรนครอกอยา งบรมสขุ ลงไดอยา งไร”
จอมพเนจรยกมือข้นึ ลบู หวั อนั เปน ลอนหยักศกไปดว ยเสนผมดกปกทา ยทอย แววพริ ธุ
ชนิดหน่ึงผานไปในดวงตา แตแ ลว ก็เปน ปกตเิ หมอื นเดมิ พอมนั อา ปาก รพนิ ทรกช็ งิ ดักคอพูดข้ึน
เสียกอ นวา
“พระธดุ งคท่เี ลี้ยงผมมา ทา นบอกไวว า...”
แงซายอา ปากคางอยแู คน ้ันเอง ทาํ หนาพกิ ล เชษฐา ไชยยันต และดารินหวั เราะออกมา
พรอมกนั โดยไมไ ดน ดั กันไว มองดพู รานนาํ ทางกบั คนใชชาวดงดว ยอารมณข ันทแ่ี ทรกขึ้นมาอยา ง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1629

ไมรูตวั ตา งคดิ อยใู นใจวา...ทงั้ สองชา งทนั กนั ไปเสียหมดทุกฝเทายา ง ชนดิ กินกันไมล งเลย ระหวาง
ทแ่ี งซายอง้ึ ทาํ ตาปรบิ ๆ เหมือนจะจาํ นน ไชยยันตก็พดู พลางหัวเราะพลางมาวา

“ตอ ไปใหจบประโยคซิ ผูกอง คณุ คิดวา เจา แงซายมันจะบอกวายงั ไงตอ ไป?”
“ถามมันเองดีกวาครับ คุณไชยยนั ต! ”
เขายกมือขยจี้ มกู ตอบมาเสียงขุน ๆ ตายังจอ งจอมพเนจรอยูเ ชนนน้ั
“เอาละ แงซาย พระธดุ งคอ งคทีเ่ ลี้ยงเธอมา ทา นบอกไวว า ยังไง?”
ดารินกัดริมฝป ากกลั้นหวั เราะ พยกั หนา ถามอยางขนั ๆ
“ทา นบอกไวว า ...”
แงซายตอบออ มแอม ชาํ เลอื งมองดูพรานใหญแวบหนึง่ แลวหลบตาไป
“ใครกต็ ามทถ่ี กู พิษวา นพระอาทติ ยท าํ ใหต าคา งนอนหลบั ไมได ก็จงแกด ว ยรางจืด อนั จะ
ดบั พษิ ยาส่ังทุกชนิด...”
“แลว รางจืดทว่ี า นน่ั อยทู ไ่ี หน?”
พรานใหญก รรโชกเสียงรอดไรฟน ออกมา
แงซายไมตอบวา กระไร หนั ไปรอ้ื ยามดว ยอาการอดิ ๆ เอื้อนๆ อึดใจเดยี วก็คอยๆ ชู
สมุนไพรชนิดหนึ่ง ลกั ษณะเปนรากไม ยาวประมาณหนง่ึ คืบออกมาชูใหท ุกคนเห็น
รพนิ ทรห ันไปกระซิบกับไชยยันตว า
“เปนยังไงครบั คุณไชยยันต? นา เหยยี บไหม...คณุ สามคนคุยอยกู ับไอตวั ดีนไี่ ปกอ นเถอะ
ผมไปละ ขืนอยชู า ผมอาจจะตองเหยยี บคอตอมนั แลว คณุ หญิงดารนิ กค็ งจะเหยยี บผมอกี ทีหน่ึง”
ไมทันจบประโยค พรานใหญสะบดั หนา เดินผละไปทิ้งตวั นอนทเี่ ดมิ ของเขา ปลอ ยให
คณะนายจางทงั้ สามยังคงยนื ลอ มแงซายอยู

ไชยยนั ตนัน้ ถงึ กบั ปลอยกากออกมางอหาย ดารินหัวเราะกกึ ๆ ในลําคอ แทนทห่ี ลอ นจะ
โกรธเคืองแงซาย กลบั มองดเู จาคนใชช าวดงอยา งชอบอกชอบใจ เชษฐาเองก็ท้ังขนั ทงั้ เดอื ด สา ย
หนา ชา ๆ

“น่ี! ไอเสอื แลว มันเรือ่ งอะไรท่ีแกมียาแกอ ยกู ับตวั กลบั ไมช ว ยแกใ หพ วกเรา ปลอยใหต า
คา งนอนไมหลับอยู ตวั แกเองนอนสบาย”

“ก.็ ..ผกู อง หรอื ใคร ก็ไมถามผมสักคน...”
แงซายตอบไมเ ตม็ ปากนกั แลวยงิ ฟนตามเคย ไชยยันตทาํ เสียงพรืดๆ อยใู นลาํ คอ
“จริงของพรานใหญ ฉนั เพงิ่ จะเห็นชัดๆ คราวนีเ้ อง แกนม่ี ันนา เตะจริงๆ พบั ผา ซิ! เราทกุ
คนนอนกนั ไมห ลบั เลย และขืนเปน อยแู บบนี้ พรงุ นี้ก็เสรจ็ แพแรงแย. ..จะเอากาํ ลังทไ่ี หนไปรบกะ
สางเขยี ว เสือกผกู ไวใ หแ ลว ไมแ ก ท้ังๆ ทก่ี แ็ กไ ด เอารึเอาเสียปาบ...”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee