เพชรพระอุมา เล่ม8 ดงมรณะ

1630

ไชยยนั ตขยับงา งเทาขน้ึ อยา งอารมณเลน มากกวาจริง แตด ารินเหนีย่ วไหลไว กระชาก
ออกมา

“อยา ทาํ เปนตาพรานขโ้ี มโห ขีใ้ จนอ ยโดยไมมเี หตผุ ลน่นั ไปอีกคนหนึ่งเลย”
หลอนกลาวยม้ิ ๆ แลวมองไปทางแงซายหวั เราะเบาๆ
“เรามนั กส็ าํ คญั มากนะ แงซาย เอาละ ถึงแมวา จะทําเปน ไมร กู ข็ อใหรูเสียเดยี๋ วน้ีเลยวา
พวกเราทกุ คนทจ่ี ะรวมทางกนั ไปพรงุ น้ี ตอ งการนอนหลบั พกั ผอ นดว ยกนั ท้งั นัน้ ไมใ ชต วั เองนอน
หลับสบายเสียคนเดยี ว”
แงซายฝานรากไมทอนนนั้ ออกเปน ชน้ิ เลก็ ๆ แลว ยื่นแจกจายใหแ กเจา นายทัง้ สาม บอก
หนา ตาเฉยวา
“อมไวในปาก ไมน านนกั จะหลบั ”
“เอาไปแจกพวกเราใหครบทกุ คน ยกเวน พวกท่ีอยูยาม” เชษฐาออกคําสง่ั
จอมพเนจรหลบตา ลกุ ขนึ้ เดินนาํ รางจดื ไปแจกจา ยใหแ กท กุ คนในแคม ป ตามคาํ ส่ังกึง่
บงั คับของนายใหญ คงเหลอื แตร พินทร ผนู อนสูบบหุ รแี่ ดงวาบๆ อยูค นเดยี ว ท่เี จา แงซายรีๆ รอๆ
ไมกลาท่จี ะนาํ เขาไปให อึดใจใหญๆ ก็เลย่ี งเขา มาหา ‘นายหญิง’ ผูกาํ ลงั จะแทรกตัวเขาไปในผา
แบล็งเกต็ ทรดุ ตัวลงนัง่ ยิ้มแหงๆ อยใู กลๆ ทางดา นปลายเทา ดารนิ เหลอื บไปเหน็ เขา กเ็ ลิกคว้ิ ถามวา
“ทาํ ไมหรือ?”
“ผมไมกลาเอาไปใหผ ูก อง”
หลอนหัวเราะ
“รตู วั เหมือนกนั หรือวา เรานะ มันกวนโมโหขนาดไหน”
องครักษพ เิ ศษของหลอนนงิ่ เฉยไมต อบวา กระไร ดารินจอ งหนา ดว ยสายตาขบขนั ระคน
เอ็นดูอยคู รู กล็ ุกขึน้ ยนื
“เอาละ ฉันจะไปกับเธอดว ย ตามมา!”
กลาวจบ หลอนก็ออกเดนิ ตรงไปยังที่นอนของพรานใหญ มแี งซายเดินตามหลงั เขา มา
ดวย

รพินทรนอนสบู บุหรม่ี องเงียบๆ อยกู อนแลวดว ยสีหนาบอกบญุ ไมร บั เดาไมถ ูกวา
นอ งสาวคนสวยของนายจา งมีธรุ ะอะไรกบั เขา ดารินยนื นิง่ อยูครู กบ็ อกขึน้ เรียบๆ วา

“แงซายตอ งการจะเอายาแกพ ษิ วา นพระอาทติ ย มาใหค ุณ”
“แลวมนั เกี่ยวอะไรกับนายหญงิ ไมทราบ?”
อีกฝายยอนมาหว นๆ ชาํ เลืองมองขา มหลังหลอนไปยงั รา งสงู ใหญ ที่ยืนสงบสํารวมอยู
“เก่ียวซิ เขาไมก ลา ท่จี ะนาํ มาใหค ณุ ดวยตวั เอง”
“เพราะมันรวู า ผมรอคอยทจ่ี ะเตะมนั อยู กเ็ ลยเอาบารมีของนายหญงิ มาคมุ ตวั ดว ย”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1631

“ความจริงลักษณะของพรานใหญ รพนิ ทร ไพรวลั ย ไมใ ชคนอารมณออ นไหวข้ใี จนอ ย
เลยสักนดิ เขาเปนชายชาตรที ง้ั แทง”

“ผมไมช อบวธิ กี ารแบบนขี้ องเจา องครักษพ ิเศษของคณุ หญงิ มาแตไ หนแตไ รแลว และก็
แปลกใจอยตู ลอดเวลาวาทําไมนายจางของผมจงึ ชอบนัก ดูจะสนับสนนุ ใหทา ยอยูเ สมอ”

“หมายถึงพวกฉนั ท้งั สามคนนะ ร”ึ
“นายผชู ายของผมสองคนนะ ไมกระไรนกั ดอก”
“ถางั้นกเ็ จตนาวา ฉนั คนเดียว”
“ไมไ ดว า แตพ ูดออกมาตามความรูสึกทเ่ี ห็น”
“ถายังโมโหไมห ายละก็ ฉันจะสง่ั ใหแ งซายขอโทษคุณ”
“ไมจาํ เปน ! ไมมคี าํ วา ‘ขอโทษ’ หรอื วา ‘ขอบใจ’ ในระหวางพรานนาํ ทางกบั คนใชพ เิ ศษ
ของคุณหญงิ คนนั้น มนั มหี นา ที่ของมัน ผมกม็ ีหนาที่ของผม!”
ดารินสา ยหนา ชา ๆ ย้ิมนดิ หน่งึ หันไปมองแงซายผยู นื เฉย อยา งปราศจากความรูส กึ ใดๆ
แลวบอกเบาๆ วา
“ผกู องยังไมสามารถปรับอารมณร า ยของเขาได เพราะฉะน้นั เธอหลบไปเสยี กอนไป แง
ซาย ออ! เอารากไมน่ันมาใหฉ นั ดว ย”
แงซายสงชน้ิ ของรางจืดท่ีถอื เตรียมอยใู นมือไปใหน ายหญิง แลวผละไปเงียบๆ ดารนิ
เดาะส่ิงท่ีรบั มาถอื ไวใ นมอื ขนึ้ ลงชาๆ
“คุณมจี ดุ ออ นอะไรอยูอ ยางหนง่ึ นะ นายพราน บางทีคณุ อาจไมร ตู ัวกไ็ ด”
“ถาศัลยแพทย- สตู แิ พทย- รวมท้ังบัดนี้กาํ ลงั กลายเปน จติ แพทยขนึ้ มาดว ย จะกรุณาบอก
ใหท ราบไวบ างกด็ ีเหมือนกนั !”
“ปมเง่อื งยงั ไงละ!”
“หมายความวา ยังไงไมท ราบ?”
“สํานึกบอกกบั ตนเองอยูตลอดเวลาวา ในปาแลวตนเองตองเปนใหญ ใครจะมาเสมอ
ทัดเทียมไมไ ด พอเจอคูปรบั ท่ีชน้ั เชงิ ทนั กันเขากเ็ ลยเขมน ไมชอบหนา คอ ยจอ งจะเอาเรื่องจบั ผดิ
มองในแงรายกนั เสียเรอื่ ย”
รพนิ ทร ไพรวลั ย ผุดลุกขึ้นนงั่ โดยเร็ว ตาวาว แตช วั่ ขณะเดยี วก็หวั เราะแผว เบา สาํ รวมทุก
สง่ิ ทกุ อยางอยใู นอาการเย็นเยือก ดูเหมอื นจะเยน็ ลงกวา เกา เสียอกี
“เขา ใจวเิ คราะหม าก คณุ หมอ...บางทมี ันอาจเปนจรงิ อยางทว่ี า นั่นก็ได แตคณุ หมอจะไม
วิเคราะหตัวบา งหรอื วา ทาํ ไมนะ ในฐานะของนายจาง ดกึ ดืน่ คอนคนื อันสมควรจะเปน เวลาพกั ผอ น
หลบั นอน กลบั ไมคอยยอมนอน มักจะลกุ ขึน้ มาปลุกลูกจางขน้ึ ชวนทะเลาะอยเู ปนประจาํ ”
ดารนิ หนา แดง กดั รมิ ฝป ากเบาๆ อกึ อกั อยใู นลําคอแทบจะจํานนตอ ถอ ยคาํ แลวยนื ยืดตวั
ตรงอยา งไวตวั

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1632

“ขอใหรไู วด วยวา น่คี อื หมอ มราชวงศห ญิงดาริน วราฤทธ์ิ ไมใ ชค ุณแสงโสมหรอื วามา
เรีย ฮอฟมัน ฉันไมไ ดม ีเจตนาจะมาตอแยอะไรคุณหรอก เรามีปากเสยี งปน เกลียวกนั บอยคร้งั อยา ง
ท่คี ณุ เรยี กวาทะเลาะ ก็เพราะเหตวุ าชะตาของเราไมถูกกัน บางทเี รื่องไมเ ปนเร่อื งเรากต็ องใชถอยคาํ
กนั อยา งรนุ แรง เพราะความทีค่ ุณไมป ฏบิ ัติตนใหส มกบั การเปนลกู จา งท่ดี ี และฉนั ก็ยอมใหค ุณ
แสดงความยโสโอหงั อยางนน้ั ไมได ถึงคนื นกี้ เ็ หมอื นกนั ฉนั ไมไ ดมาทะเลาะอะไรกับคณุ เหน็ วา
คณุ เอาแตอารมณจะมเี รอื่ งกบั แงซาย ฉนั กม็ าขอโทษแทนแงซาย มหิ นาํ ซ้าํ ยังจะใหแงซายกลาวขอ
โทษแกค ณุ ดว ย แตคนใจแคบอยา งคณุ ก็ปฏเิ สธ เอาละ ขอโทษอกี ครง้ั ถาคณุ พิจารณาวาฉนั มาชวน
คุณทะเลาะ”

กลา วจบ หลอ นก็วางรางจดื ไวใ หโดยไมพ ดู อะไรอกี หนั หลงั กลบั เดนิ ผละไปอยางสงบ
ปลอ ยใหอกี ฝายหนงึ่ ทอดสายตาตามหลงั ไปจนลับ ดว ยความรูสกึ ภายในทไี่ มมใี ครสามารถทาํ นาย
ถกู

ท้งั หมดตนื่ ขนึ้ และพรอมที่จะออกเดนิ ทางไดต ัง้ แตห านาฬกิ าเศษ
ลู ถูกแกม ดั ออกจากกอนหนิ เทาทัง้ สองเปนอสิ ระสาํ หรับใหเดนิ ไดโ ดยสะดวก คงมแี ต
มือเทา นนั้ ที่ถูกมดั ไวแนน หนา ปอ งกันการตอ สูหรือผละหนไี ดโ ดยสะดวก พรานใหญเ คลื่อนเขามา
หยุดยนื อยูตรงหนา แววตาของเขาเหี้ยมเกรยี มเอาจริงเอาจงั
“จําไว! ...”
เขาพดู เฉยี บขาด
“เราตอ งการไปถงึ ถนิ่ ของเจา อยางเงยี บที่สดุ โดยไมใ หพ วกของเจา คนใดไดรูเลย ถาเกดิ
อะไรข้ึน เจา จะตองตายกอนเปน คนแรก!”
ลูกชายหวั หนา เผากินคนแสยะยิ้ม นยั นต าอันโปนถลนกลอกกล้งิ อยูไ ปมา แลวมนั กเ็ อย
ขน้ึ ลอยๆ
“แมลงสักตวั ทีจ่ ะไตเ ขาไปในเขตของเรา ก็ไมมีวนั ทจ่ี ะลว งพน ไปจากการรเู หน็ ของเรา
ได”
“ตอ งได ถาหากเจาเปน ผูนาํ ทาง”
ขาดคาํ รพนิ ทรก ส็ วิงหมดั ขวาปง เขา ไปทีล่ ้นิ ปอ ันเปลา เปลือยของมนั เสียงดงั อักราวกบั
ตอ ยถุงทราย เจา ลูผไู มเ คยกบั กาํ ปน ลว งทอ งมากอนรอ งออ ก งอตัวหงกิ ลงสหี นา บดู เบ้ียวดว ยความ
จกุ เสียด พริบตานั้นเอง หลงั มอื อีกขางหน่ึงกซ็ ัดเปรี้ยงกระทบกกหู มนษุ ยก นิ คนลมตะแคงลงไป
กลิ้งอยูกับพน้ื
คะหยน่ิ ผกู ระเห้ยี นกระหือรืออยแู ลว ก็โจนเขา ไปกระชากคอจกิ หวั ขนึ้ จนหนาหงาย
“คะหยน่ิ จะถลกหนงั มนั เอง ถา มนั ยงั อวดด!ี ”
อดตี นายบา นหลมชา งรองกอ งมา

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1633

“ดีมาก คะหยนิ่ เจา มีหนาทคี่ อยคุมมันไวท ุกกา ว ขณะออกเดินทาง”
“เอามันใหง อมพระรามเสยี กอน คอยใหมนั นําไปดไี หมนาย?”
บญุ คําแอบเขามากระซิบ
“ยังไมต อง มนั ดื้อหรือทาํ ทา จะแผลงฤทธ์เิ ม่อื ไหร คอ ยจดั การ ประเดยี๋ วมนั จะไปไมไ หว
เสียกอ น”
พรานใหญต อบ แลว พยกั หนา เรียกจัน เกดิ และเสย เขา มากาํ ชบั สง่ั ความเปนคร้งั สดุ ทาย
เพราะท้งั สามจะตอ งมหี นาที่ในการเฝา แคมปร อคอยการกลบั คนเหลา นนั้ ไดรับคาํ สัง่ ใหระวงั รกั ษา
ท่มี น่ั และชวี ิตของตนเองโดยอสิ ระ และหากความจาํ เปน คับขนั สดุ ยอดมาถึง โดยการบุกเขาโจมตี
จากสางเขยี วจนไมสามารถตานติดอกี ตอไป ก็ใหใ ชร ะเบดิ ทฝี่ ง ไวเปน รวั้ ปองกนั ไดทนั ที
เปน คร้ังแรกทไ่ี ชยยนั ตว าง .600 ไนโตรฯ คมู อื ทเี่ คยใชประจาํ ตวั อยทู กุ ขณะ โดยทง้ิ ไวใน
แคมป ควาได .375 เอชแอนดเ อชแมก็ น่ัม อนั เปนปนซีแซดของมาเรยี เอง ทเี่ จา ของตอ งถูกพรากจาก
ไป โดยยังไมร ูอนาคต มาเปน ปนประจําตัวช่ัวคราว เขาหยิบมันขน้ึ มาพิจารณาดู พรอ มกบั ถอนใจ
อยา งเศราๆ พมึ พํา
“เอ็งไปกบั ขา จะไดมโี อกาสแกแคน เอาตวั นายของเอง็ คนื มา ขา กับเอง็ กไ็ มเ คยมือกนั มา
กอน อยา เสือกทรยศข้ึนมาเสยี ละ ”
ไรเฟลซีแซด กระบอกนนั้ ของมาเรยี เปน โมเดล แซดเคเค 602 อนั เปน รุนทนั สมัยทสี่ ดุ
แตอ ันเน่อื งมาจากเจาของ ไดใชมาอยา งโชกโชนสมบุกสมบนั จึงครํา่ ครา ทวา กด็ ศู กั ดิ์สทิ ธิ์เพิ่มขนึ้
บริเวณดา มและกระโจมมือเต็มไปดว ยร้วิ รอยขดี ขว น คล้ําหมองไปดวยคราบไคล เนือ้ เหล็กขาวเวอ
แทบจะหมดสดี ําท่รี มไว แตป ฏิบตั กิ ารของกลไกทกุ ช้ินยังใชก ารไดดเี ย่ียมพอแกก ารไวว างใจได
ไชยยนั ตถ อดลกู เลือ่ นออก สอ งดูลาํ กลองแลวเบปาก เมอื่ เห็นเกลยี วของมันบางเตม็ ที
“น่ีแมเจาประคุณ เหน็ จะซัดมาแลว ไมต าํ่ กวาพนั นัด เกลียวแทบไมมเี หลือ ลํากลอ ง
เกือบจะเปนลกู ซองอยแู ลว ไมนาเชื่อเลยวา มันจะเปนปน ของผูหญงิ ”
นักผจญภยั ชาวกรงุ บนเบาๆ แลวสง ไปใหเชษฐาดู หวั หนาคณะสอ งดเู กลียวในลาํ กลอ ง
ไมกลา ววา กระไร สง ตอไปใหร พินทร ภายหลงั จากตรวจดูอยางถีถ่ วนระมดั ระวงั พรานใหญก ็คนื
ไปใหไ ชยยนั ต
“ยงั ไหวครับ โดยเฉพาะอยา งยิ่งเราก็เหน็ กนั แลว วา เจา ของเคยใชย งิ หวั กระรอกไดถ ูกใน
ระยะใกลๆ แปลวา ขปี นะวถิ ีของมนั ยังดีอยูเ หมอื นเดิม ถาไมถนดั ใจอยา งไรละก็ เอา .30/06 ของผม
กระบอกนกี้ ไ็ ด”
“ไมเ ปนไร ผมใชมันเอง เชอื่ วา มันคงอยากใหผมใชเ หมอื นกันในการติดตามเจา ของครงั้
น”้ี

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1634

ไชยยนั ตกลาวอยา งมัน่ ใจ จดั การบรรจุกระสุนเขา ซอง แลว กระแทกลกู เลือ่ นกรวม สงลกู
ข้ึนลาํ ลดนก เหวย่ี งขน้ึ สะพายไหล พลางเดินไปหยดุ ยืนสงบน่ิงอยูทห่ี ลุมศพของ ดร.ฮอฟมนั ทุกคน
พลอยเดนิ ตามเขาเขา มาดว ย และนิง่ สงบกนั อยูอึดใจใหญ

“เพ่ือนยาก! เรากาํ ลงั จะไปตามภรรยาของคณุ เชนที่รับปากไว เราจะทาํ ไดส าํ เร็จหรือไม
เพยี งไร พระเจา เทาน้ันท่ีจะรไู ด”

ไชยยนั ตกลา วข้นึ แผว เบากบั หลุมศพนน้ั

ปา เรมิ่ สวา งข้นึ เปนลําดับ พรอมกบั เสียงนกที่ออกหากิน การเดินทางกเ็ ริ่มตน เม่อื
มองเห็นหนา กนั ไดรางๆ คะหยิน่ ผูไ ดร ับมอบหมายใหเปน ผูค ุมเชลย เตอื นเจา ลกู ชายของหัวหนาเผา
กนิ คนดว ยวิธกี ระตนุ ปลายมดี อันแหลมคมเขาไปท่ีทายทอยดานหลัง ลูออกนาํ หนา ไปโดยไมม ีทาง
ขัดขืนอิดเออ้ื น เพราะอาํ นาจบังคับที่เฉียบขาดดุดนั นั้น

ทั้งเกา คนเคล่อื นไปอยา งเงยี บกริบ ทา มกลางละอองนา้ํ คา งท่จี บั ชมุ อยตู ามพ้นื และใบไม
หมอกอนั หนาทึบปกคลมุ ราวปารอบดา นทําใหแลดูลกึ ลบั ชวนกังขา ดวยไมอาจมองเห็นอะไรได
ถนดั

เจาตองเหลือง-เกอะ แยกออกจากขบวนนาํ หนา ลับหายไปกอ นดว ยวิญญาณปาของมัน
เพ่อื ทาํ หนาท่ีเปน แมวมองกองหนา โดยไมตองหวงวามนั จะพลดั หลงกบั คณะ

คะหยนิ่ จตี้ ดิ หลังลู เตือนใหม ันรโู ดยอาการอยูทุกขณะจติ วาการบดิ พลวิ้ หรอื พยายามจะ
เลน เลห ก ลใดๆ ยอ มหมายถงึ อาญาเถ่อื นที่จะไดร ับ

พรานใหญเ วน ระยะทอดหลงั มาประมาณสบิ เมตร การมอบหนา ทีค่ วบคมุ เชลยใหแ ก
อดีตนายบานหลม ชา ง ทาํ ใหเขาไวว างใจ และสามารถจะใชสายตาสาํ รวจปารอบดา นไดโ ดยสะดวก
ข้นึ เชษฐาเคยี งตดิ อยใู กลชดิ เขา พอทีจ่ ะกระซิบปรึกษาหารอื กันไดถ นดั ไชยยนั ตก ับดารนิ เดินอยู
ดวยกนั อกี คหู นงึ่ โดยมีบญุ คําเยื้องหลังมาเลก็ นอย และทายขบวน คอื จอมพเนจรแงซาย ซง่ึ ทอด
ระยะหางออกมาเปน ตาหลังของทกุ คน มือถือไรเฟล ไหลส ะพายธนพู รอ มกระบอกลูกธนตู ดิ ระเบิด
ไนโตรเตม็ อัตราศกึ 12 ลูก

ตัดขามลาํ ธาร อนั เปนยุทธภูมินองเลือดเมื่อบายวานน้ี เขา สดู งทึบอีกฟากหนง่ึ แลว ก็บุก
ปา ฝาพงกันไปอยา งไมค าํ นงึ ถงึ อปุ สรรคขวากหนามใดๆ ทั้งสน้ิ ทุกคนชาชินกบั เหตุการณเสียแลว
ไมว า จะเปนความเหนอื่ ยยากลาํ บากกาย หรือการสํานกึ ในขอ ทว่ี า...ชวี ิตแขวนอยบู นสายใยเสน นอ ย
นิด ซึ่งมีมัจจรุ าชเปนผูแกวง ไกว อดีตทผ่ี านมาแลวมันโชกพอสมควรที่หลอ หลอมจิตใจใหแ ขง็ กราว
ทรหด หาญเผชญิ ในทกุ สถานการณไ มวา มนั จะเลวรายสักขนาดไหน เปน ความจรงิ เหมอื นเชน ท่มี า
เรีย ฮอฟมนั ไดพูดไว

น่ันคอื มนุษยเราเม่อื เห็นวาความตายปราศจากความหมายลงยามใด ยามนนั้ มนษุ ยก ็
พรอ มแลวท่จี ะเหยยี บจมกู มฤตยไู ดอ ยางเตม็ ภาคภูมิ...

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1635

ข้นึ เขา ลงหบุ ปาบางขณะกท็ ึบจนแทบไมม ที างเดิน บางขณะกโ็ ปรง โลง สลับกนั ไปอยู
เชนนช้ี ว่ั โมงแลว ชัว่ โมงเลา จากเชา สาย แลวกใ็ นทสี่ ดุ ใกลเท่ียง ทัง้ หมดพบตัวเองเดินเลยี บเลาะไป
ระหวา งชายทงุ แฝกอันรอ นอาวระอุ ตอมากผ็ า นบริเวณอันเหลือรองรอยของไฟปา ไวใหเหน็ ดว ย
ความโกรนเกรยี นของตนไม สลับไปกับกอนหนิ สดี าํ ไอแดดทแ่ี ผดจา เตนระยับประหน่งึ เดินผา น
ไปในเตามหายกั ษ

ลคู งเดินนําไปอยางรวดเรว็ ดว ยฝเ ทาดจุ สัตวป า ของมัน ไมมคี ําอทุ ธรณฎ กี า ไมแ สดงทาวา
จะเหนด็ เหนือ่ ยออนแรง และไมเคยขอนาํ้ กนิ หรอื ขอหยดุ พกั นานๆ คร้งั มันก็เหลอื บชาํ เลอื งสายตา
คมวาวมาทางเบอ้ื งหลงั สักคร้งั แตแลวกต็ อ งหวั ซนุ ออกเดนิ ตอไป เพราะคะหยนิ่ ไสคอขูเ ข็ญสาํ ทับ
หลายตอ หลายครงั้ ท่เี จาลูหลงั แอ เพราะถูกซน ปน กระทงุ อดตี นักเลงโตหลมชา งทําหนาที่ผูคมุ ของ
มนั อยา งดีทส่ี ดุ เพราะสันดานใหอยูแลว

เกอะสอ สญั ชาตญาณตามเผาพนั ธุของมนั ใหเ ห็นชดั
น่ันคอื ไมย อมเขามาจับกลมุ รวมขบวนดว ย หลายครัง้ ทค่ี ณะชาวกรุงสงสยั วา มนั จะหลง
ทางพลัดหมหู ายไป เพราะไมป รากฏใหเห็นนานนบั ชั่วโมงของระยะการเดินตาม อันซอกซอนคด
เคย้ี ว แตรพินทรเ ตือนใหเลกิ กังวล และไมต อ งไปสนใจหว งในการหายตวั ไปของมัน เขาบอกใหอ นุ
ใจวา...จะอยางไรเสีย เจา เกอะก็จะตอ งติดตามมาในรัศมใี กลเ คยี งเสมอ
และก็เปน ความจรงิ อยางพรานใหญบอก นานๆ คร้งั ทกุ คนจะเหน็ เงาของชายตองเหลือง
แผว พานกรายใกลเ ขา มา บางทกี ็ไปปรากฏยืนดักอยูเบอ้ื งหนา บางทกี ด็ อดตามมาเบ้อื งหลัง การ
เคล่ือนไหวของมันเปน ไปอยา งลึกลบั
รองรอยของพวกสางเขยี ว มองเห็นไดเปน ระยะตลอดทางท่ีผา นมา นอกจากรอยเกาอนั
แสดงถึงวา ตลอดทัง้ ดงถิน่ น้ลี ว นเปน แดนทอ งเที่ยวหาเหยื่อของมนั แลว รอยของการเคลอื่ นคนผา น
ไปจํานวนมาก อันเปนรอยใหมท ี่เกดิ ขึ้นจากเมอื่ วาน กย็ ังปรากฏใหเ หน็ ชัดเจนตรงทุงแฝก และ
บรเิ วณหนองน้ําแฉะๆ ตรงตีนปาโคก กอ นจะนําขึน้ เขาลกู ใหญดานตะวนั ออกเฉียงเหนอื ของเขาหวั
แรง
รพนิ ทรกับบญุ คาํ อา นภมู ปิ ระเทศเหลานน้ั ไปอยางระมัดระวงั ทกุ ฝก า ว และซบุ ซิบหารอื
กันอยูบ อยครัง้ เวลายง่ิ ลวงผา นไป ทัง้ พรานใหญแ ละตาพรานเฒา แหง เขาอมึ ครมึ กย็ งิ่ ถี่ถวนขน้ึ ทกุ
ขณะ

พอข้ึนสุดยอดเนินเขาลกู นนั้ ลงไปสูไ หลล าดอกี ฟากหนงึ่ เพื่อจะไตขนึ้ เขาทีใ่ หญก วา ขึ้น
ไป และเห็นชะเง้ือมมืดไปดวยดงทบึ อนั เปนปาดึกดําบรรพ รพินทรก็หยดุ ชะงกั ลงตรงหนาผารมิ
ทางดา นเกา ตอนหนง่ึ สงสัญญาณเรียกคะหยน่ิ ซึ่งเดนิ คมุ ลูไปเบอ้ื งหนา ใหน ําตวั บุตรชายของ
หวั หนา เผาสางเขยี วเขามา สง ภาษาพดู จาซกั ถามอยอู ดึ ใจใหญ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1636

เชษฐากบั ไชยยันต กก็ รากเขา มาดวยความสงสยั จองหนา เหมือนจะถาม รพินทรป า ยหลัง
แขนเช็ดเหง่ือทเ่ี กาะพราวอยูท ีข่ นตา ใชน วิ้ เสยปก หมวกขึ้นเลก็ นอย แลว บยุ ปากข้นึ ไปบนหนา ผา
เต้ียๆ เหนอื ศรี ษะของทุกคนท่ชี มุ นมุ กนั อยู

คณะนายจา งทงั้ สาม แหงนขนึ้ มองตามสัญญาณชบี้ อกน้นั แลว พากันชะงกั นิง่ กนั ไป
ชวั่ ขณะ

ศรี ษะเกา ๆ ของมนษุ ยส ามศรี ษะ เสยี บอยูบนปลายไมป ก เรียงไดระยะกนั อยู บนตอนบน
ของหนาผาทสี่ ูงขน้ึ ไปประมาณ 10 เมตรนน้ั แลเหน็ ผมเปนกระเซงิ ถูกลมพัดอยไู ปมานยั นต ากลวง
โบ และฟนทแี่ สยะนากลวั สีดําคล้าํ แหง เกรอะเพราะตากแดดตากฝนมานาน

“หมายความวา ยังไง?”
ใครคนหนึ่งหลุดปากออกมาดว ยเสียงกระซิบแหงผาก ดเู หมอื นจะเปน นักมานุษยวทิ ยา
สาวน่ันเอง
“เรากาํ ลังผา นเขา มาถึงดา นแรกของมันแลว นั่นคือประตผู ”ี
“แปลวา อะไร ประตูผี?”
ไชยยนั ตถามเสยี งเหอื ดๆ หรีต่ าจอ งขึ้นไปยังสามศีรษะอันปก เสียบไมอยูนน้ั ดว ย
ความรูส ึกอันไมอาจกลา วถูก
“ประตูผี คอื พรมแดนดานนอกของหมูบา นมนั หวั ของเหย่ือจะถกู ตดั มาเสยี บปกไวเ พือ่
ความหมายวา ใหชว ยเฝา ปากทาง เปนบรวิ ารของเทวรปู อินคา คนแปลกถน่ิ หรือศตั รูทีจ่ ะแผว พาน
ผานเขามา ผที ่ีมนั ตัดหวั ไวเปน ยามเฝา จะรายงานไปยังอินคา และอนิ คาก็จะเขา ดลใจบอกมุมบาหมอ
ผีอกี ทหี น่ึง มนั เชือ่ เชนนน้ั ทุกดานทจ่ี ะเขา ถ่ินของมันในรศั มปี ระมาณ 5 กโิ ลเมตร จะมีประตูผีอยาง
นไี้ วท ัง้ หมด”
“ถา งน้ั เรากใ็ กลถ นิ่ ของมนั เขา มาเตม็ ทีแลว?”
หัวหนาคณะพดู แผว ต่ํา จอ งตาเขา รพินทรนงิ่ ไปอึดใจยงั ไมตอบวา อะไรทั้งสิน้ ทํามือ
เปนสัญญาณใหทกุ คนสงบรวมกลมุ อยกู บั ท่ชี ่วั คราวกอ น ตนเองออกเดนิ สาํ รวจไปตามเสน ทางเดนิ
อนั แยกแยะคดเค้ียวตดั กนั ไปมาราวกบั เสน ทางเขาวงกตน้นั พรอมทั้งตรวจดตู ามพนื้ และปา รกรอบ
ดานอยางระมดั ระวัง พนื้ เหลานั้นเปน ดนิ แขง็ สลับไปกับกอ นหนิ ยากทจ่ี ะหารอ งรอยใดๆ ได
อยา งไรก็ตาม สัญชาตญาณพรานบอกเขาไดในทนั ทีวา หนทางอันแลเปนเทอื กโลง เตียน
ท่ีเหน็ อยเู หลา นี้ แมลกั ษณะมันจะแลดผู าดๆ คลา ยดา นสัตว กวางเพยี งประมาณสองฟุตเศษๆ คด
เคี้ยวเลย้ี วเลาะไปในระหวา งพุมพงสองฟาก แตม ันกผ็ ดิ แผกไปกวาดานสัตวโ ดยปกติทั่วไป เพราะ
ความเกลย้ี งเกลาของมนั ชนดิ ทแี่ มแตห ญา สักตน กไ็ มสามารถจะข้ึนบนทางเหลา นั้นได
มนั นาจะเปน ทางเดนิ ประจาํ ของมนษุ ยเสยี มากกวา แบบเดยี วกบั หนทางที่นําเขาสู
หมูบ านคนท้ังหลาย การใชเ ปนทางผา นไปมาอยปู ระจาํ และดว ยปริมาณของคนเดนิ ผานเปน จํานวน
มาก ทําใหเ กดิ เสนทางเรียบโลง เหลา นีข้ ้ึน

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1637

บุญคํา ผยู องตามหลงั เขามาอยางเงยี บกรบิ กมลงเอาจมกู ดมฟุดฟด แลว กระซบิ
“บญุ คาํ ไดกล่นิ มนั ปว นเปย นอยูแถวนี้ นเี่ ปน ทางเดนิ ทมี่ นั ใชอยูเปน ประจาํ !”
จมกู ของตาพรานเฒา จดั วาเลวทสี่ ุดสาํ หรับ ‘กลิน่ เมอื ง’ เพราะขนาดแอมมอเนยี ทค่ี น
ท่วั ไปดมแลวสําลกั ตาตงั้ แกดมยงั เฉยๆ ไมรูสกึ อะไรเลย น้ําหอมทกุ ยหี่ อ ตอ ใหด ีวเิ ศษสกั ขนาด
ไหน แกกไ็ มเคยสนใจรูในกลิน่ ของมนั แตส าํ หรบั สาบปา แลว เทย่ี งนัก ไมต องเหน็ รอยใดๆ ทัง้ ส้ิน
เพียงแคด มเอาจากพื้นดนิ กอ นหนิ หรอื โคนไม ที่สรรพสตั วเ หลานัน้ เฉียดผา นไปเทา นน้ั แกก็
สามารถบอกไดอ ยางแมน ยาํ วา มนั คอื อะไร ลว งหนาผา นไปแลว นานสกั เทาใด
นี่เปน สง่ิ ลึกลบั ทีร่ พินทรเองกย็ งั จบั เคล็ดหาเหตผุ ล ในการคาดคะเนไดถูกตอ งของแก
ไมไ ด แตเ ขากเ็ หน็ ประจกั ษมาแลว โดยไมก ลา มองขา มเสยี และยามน้กี ารสาํ รวจดวยจมกู ผีของบญุ คาํ
ตรงกันกับการสาํ รวจดว ยสายตาอนั เจนจดั ของเขา
อดึ ใจนนั้ เอง กแ็ ลไปสะดดุ เขา กับกอเฟรนเล็กๆ กอหนง่ึ ขึน้ อยูตนี โขดหินรมิ ทาง หาง
จากเบือ้ งหนา ของเขาออกไปราวสบิ กาว สวนหนึ่งของใบเฟรน เหลา นัน้ ยับลลู งมาตดิ พนื้ มองเหน็
ไดถนดั จากใบอนั ดกท่ีข้ึนปกคลุมแผเปนพุมเขยี ว
เขาเคลื่อนตรงเขา ไปโดยเรว็ ทรุดลงน่ังสํารวจ แลว กพ็ บรอยเทา เขาอยา งถนัดถนี่ เพราะ
ตีนโขดหินตําแหนง นนั้ เปน บริเวณตานํา้ พ้ืนดินออ นเปย กชมุ ตรงทร่ี อยตีนเหยยี บลงไป นาํ้ ยงั ไหล
ซมึ เขามารินๆ และใบเฟรน ท่แี หลกเพราะถกู น้ําหนกั ตัวบดลงไป ก็ยังสดอยู มันผานมาไมถึงชวั่ โมง
นี่เอง
รพนิ ทรกวาดตาอยา งระแวงไปรอบดาน ปายงั อยูในอาการสงบเงียบงนั ไมม ีสง่ิ ใด
กระโตกกระตากอยตู ามเดิม แตแ ลว กต็ องประทบั ไรเฟล ขน้ึ อยา งรวดเร็ว เพราะปรากฏเสยี งปาลน่ั
สวบสาบข้นึ ตรงดงพลวงเบอ้ื งหนา บญุ คําเองกห็ มนุ ตัววืดเขาหาโคนไม วาดปน ดว ยสญั ชาตญาณ
อนั ฉันไวของแก ทวาทั้งเขาและบญุ คาํ กจ็ อ งปนคางอยเู ชน นัน้ คอยๆ ผอนลมหายใจออกมาได ส่ิงที่
โผลอ อกมาใหเห็น คอื ชะมดแผงตวั หนง่ึ ใหญขนาดเกอื บเทา เสือดาว มนั พงุ ปราดจากปาอกี ฝงหนง่ึ
ออกมาหยดุ ยนื อยูกลางทางเดิน แลวโจนแผลว็ เงยี บหายเขาไปหลงั โคนไมใ หญด านตรงขา มเม่ือลม
โชยกล่นิ มนษุ ย
ทัง้ สองนงั่ ซุมอยอู กี พกั ใหญ มีเสยี งนกหวารองโวยกองมาจากเนนิ สูงขนึ้ ไปอกี คร้ังหน่งึ
คลายๆ จะเปน เสยี งกตู ะโกนของคน ตอมากเ็ ปนเสียงคิกครอกของคางดําสองสามตัว และเสียงทมี่ นั
กระโจนซูซาไปตามยอดไม แตค รูเดียว กส็ งบลงตามเดิม
บญุ คําคอยๆ กม ลงเอาหูแนบพ้นื แลว เงยขึ้นสัน่ หวั ชา ๆ เปนความหมายวา ยังจับเสยี ง
อะไรไมไ ด แตเ คาหนากเ็ ตม็ ไปดวยความกังขาคลางแคลง

รพนิ ทรล ุกขนึ้ พยกั หนา ชวนแกเดินกลับมายงั จุดรวมของทางหลายสาย ท่ีมาบรรจบกัน
ตรงหนาผาตดั ซงึ่ ใหค ณะท้งั หมดหยุดรอคอยอยู ขณะท่ีเขาโผลมาถึง กพ็ บวาคนเหลา นน้ั อยูใ น

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1638

ลักษณะระวงั ตัวเตรียมพรอมตามท่ซี มุ กาํ บงั ตางๆ อยางไมประมาท คงจะสาํ เหนียกถงึ สงิ่ ผิดปกติ
นน้ั ไดอยเู หมอื นกนั

“เมื่อตะกเ้ี สยี งเหมือนคนกู แลว กม็ เี สยี งคางตน่ื ”
เชษฐากระซบิ
“เสียงนกหวาครับ”
พรานใหญต อบ มองไปทางเจา ลู ซึ่งบัดนี้ คะหยนิ่ กดคอใหนั่งยองๆ อยหู ลงั กอนหนิ ใหญ
กอ นหนงึ่ พรอ มท้ังมีดทจี่ อ ทา ยทอย
“ไดรอ งรอยอะไรมงั่ ?” ไชยยันตถ าม
“ระยะทางจากน้เี ปนตนไม เราตองเพ่มิ ความระวังทกุ ฝก า ว มนั อาจเหน็ เราเม่อื ไหรก ไ็ ด
เพราะกองลาดตระเวนของมันปวนเปย นอยแู ถวน้ที ว่ั ไปหมด เสน ทางท่เี ราเห็นอยเู หลา น้ี เปน
ทางเดนิ ของพวกมนั ทงั้ น้นั ไมใชด า นสัตว ผมกําลังจะหาทางออ มออกใหพ น เสนทางของพวกมนั ”
“ถามันเหน็ เราเม่อื ไหร แผนของเราจะเปลย่ี นแปลงไปหมด เราตองเขาใหถงึ กลางชมรม
ถงึ ตัวเมยก อนที่มันจะไหวทนั ”
หวั หนา คณะพมึ พาํ
“แลว เมือ่ กนี้ ้ี คุณเรยี กเจาลมู าพูดอะไร?”
อดตี นายทหารปน ใหญซ กั มาอีก เพราะไมสามารถเขา ใจภาษาได
“ผมตองการใหมันนาํ เราออกใหพ นสายตาหนวยลาดตระเวนของมัน ซ่งึ มนั ควรจะรดู ี
ตลอดเวลา...มนั นาํ เรามาในลักษณะเจตนาจะผา นเสนทางใหพ วกมนั เหน็ และถา พวกมนั เหน็ รูต วั
ลว งหนา เม่อื ไหร ไมเพยี งแตจะเสียแผนเทา น้ัน พวกเราจะถูกฆาตายหมดกอนท่ีจะทําอะไรได เจา ลู
มนั หวังไวอ ยา งนนั้ ”
ไชยยนั ตแ ยกเขยี้ ว หนั ขวับไปทางเชลย คํารามออกมา
“ไอน ีไ่ มเช่อื งแฮะ มนั นา ยงิ ท้ิงเสยี นัก ถา ไมหว งเร่อื งเอาไปเปนตวั ประกนั กซ็ ัดเสียแลว
เลหเหลี่ยมลกู ไมจ ัดนกั ”
“อยาไปวาอะไรมันเลย น่ันเปนความฉลาดทจ่ี ะเอาตัวรอด และกลับสถานการณใ หพวก
เราตกเปน เหยอ่ื ของมัน เมอ่ื เรารูทันก็หาทางแกไ ขเอา”
เชษฐาวา ยังไมท นั จะขาดคาํ เขาน่นั เอง ทกุ คนก็ตองสะดงุ ขน้ึ พรอมกนั ในบดั นนั้ มหี ิน
ขนาดกําปน กอ นหนึ่ง หลน ลงมาจากหนาผาอนั เปน ‘ประตผู ี’ ของสางเขยี วเหนอื ศีรษะขน้ึ ไป เกือบ
ถกู คณะทกุ คนทยี่ ืนปรกึ ษากนั อยู ทง้ั หมดเผนแยกจากกนั ขยับปนพรอ มทั้งเงยขวับข้ึนไป ก็พบรา ง
หน่ึงยนื เดน อยใู นระหวางเสาทีป่ กศรี ษะมนษุ ยน นั้ รพนิ ทรโดดวบู เดยี วปด ไรเฟล ของดารนิ ซ่ึง
ข้ึนมาอยูในระดบั สายตาเลง็ เบนพน แนวออกไป
“อยา ! นน่ั เจา เกอะ!”
เขารอ ง

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1639

หวิดไปนิดเดยี วเทา นน้ั สาํ หรบั นักมานษุ ยวิทยาสาวผูมคี วามไวเหนอื กวา ทกุ คนในคณะ
เกย่ี วกบั การล่นั กระสุนเขาใสเ ปาหมาย โดยไมเ คยตรวจดูใหถ่ถี ว นวา เปาหมายน้นั ๆ เปนอะไร มนั
เนอ่ื งมาจากความตืน่ เตน และหวาดกลัว ตามประสาผูห ญงิ ซึง่ ประสาทไมม ่ันคงนักนน่ั เอง

เจา ตองเหลืองเกอะ ผแู ยกหายจากคณะไปรว มคร่ึงชวั่ โมง นับแตเ ห็นกนั คร้งั หลังสดุ
บดั น้ียนื โบกไมโบกมือ อาการกระสบั กระสา ยลุกลนอยบู นยอดผาเตย้ี ๆ ตําแหนงนน้ั ลกั ษณะของ
มนั ตองการจะบอกอะไรสกั อยางหนงึ่ แตเปนการตใี บ. ...ไมย อมใหเ สยี งใดๆ ทงั้ สนิ้ รพนิ ทร
กระโดดออกไป โบกมือตใี บเ ปน สัญญาณตอบ แตก ็ยังไมส ามารถเขา ใจอะไรกันได

ในทสี่ ุดมันกโ็ หนตวั ไตลงมาทางรากไมแ ละแงห ินอยา งรีบรอ น พอลงมาถึงพ้นื ดนิ ก็
แลนปราดเขา มาหา สงภาษาเรว็ ปร๋อื กับพรานใหญลักษณะกระซบิ กระซาบ

รพนิ ทรก ็โจนกลบั มายังคณะนายจาง
“กองลาดตระเวนของสางเขยี ว 3 คนกาํ ลังเดนิ ลงเนินตรงมาทางนี้ครบั เจา เกอะเหน็ ”
ประสาทของทกุ คนเครียดขนึ้ ในทันทนี นั้
“มันรถู ึงการมาของพวกเราหรอื เปลา?”
เชษฐาถามเรว็ สลัดเบราวน ง่ิ กึง่ อตั โนมตั ลิ งจากไหล ในขณะทส่ี หายรว มตายของเขายงั
ขยับลกู เลอื่ นขน้ึ นก .375 แมก็ นัม่ ของมาเรยี
“เกอะบอกวามนั เดินมาตามทางอยา งสบาย ผมคดิ วามนั คงยงั ไมร”ู
“สามคนแนห รอื มมี ากกวา นัน้ หรอื เปลา ?”
“มนั เหน็ เพยี งสามคน”
“เอาไง หลบใหมนั ผานพน ไป หรือเก็บ?”
ไชยยนั ตส อดมาโดยเร็ว
ระหวา งทพี่ รานใหญชั่งใจ หวั หนาคณะก็สงั่ มาอยางเฉียบขาดวา
“ปลอยไมไ ด ถึงอยา งไร ถาผา นทน่ี ไี่ ป มันจะตอ งรูถงึ การมาของเราแน เก็บเงียบใหห มด
อยา ใชป นเลยเปน อนั ขาด!”
รพินทรหมุนซายหมนุ ขวาอยา งกระสับกระสาย หันไปสอบซกั เกอะโดยเรว็ อีกสองสาม
ประโยค กบ็ อกกบั คณะนายจา งรบี ดว นวา
“พวกคณุ ชายซุมเตรียมพรอ มไวนะครบั ผม แงซาย บุญคาํ สามคนจะจดั การกบั มนั เอง”
วา แลวเขากห็ นั ไปออกคาํ สงั่ กบั คนเหลา นน้ั ทุกส่ิงทกุ อยา งดําเนินไปชนดิ แขงกบั เวลา
และดว ยการเขา ใจหนา ท่ขี องกันและกนั โดยไมจ าํ เปน ตอ งพดู กนั ยาว
เชษฐา ไชยยนั ต และดารนิ ปน พรอมอยใู นมือ เขา ประจําท่ีกาํ บัง ไชยยนั ตล ากเจาเกอะให
ไปรวมกลมุ อยูด วย ขณะนน้ั เอง ลกู ข็ ยับตวั กระสบั กระสา ยอยางสอพริ ุธ ทําทา จะผดุ ลกุ ขึ้นยนื สง
เสยี งรอ งเปน สัญญาณขนึ้ คะหยิน่ ทบุ โครมลงไปใหทีค่ อตอ คะมําหนาไปคว่ําอยกู บั พ้ืน เจา อดตี

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1640

นักเลงโตหลม ชา ง เอาผา เคียนเอวมัดปากมนั ไวปอ งกันไมใหสง เสยี งใดๆ ข้นึ มาได แลวขึน้ นั่งทบั
หลัง มีดจออยทู ่ีกระเดือกขยบั เฉือนเบาๆ จนหนังกาํ พรา ช้ันนอกขาด เลอื ดไหลซึมออกมา

เจาลูนอนตวั แข็ง ไมก ลา กระดิกกระเดย้ี

รพินทรว างไรเฟลลง ดงึ มดี โบวปี่ ระจาํ ตวั ออกจากเอวมาถอื กระชบั ไวม ั่น บุญคาํ กบั แง
ซาย ฝากปนไวก ับคณะนายจา งเชน กัน บุญคาํ นน้ั ชักมดี หมออันเปนดาบหวั ตดั ของแกขน้ึ มาจบ
เหนอื หวั สวนแงซายถอดมดี ซยุ ออกจากฝกอยางใจเย็น

โดยไมจ าํ เปนตองนดั แนะหรอื พูดคาํ ใดอกี เลย พรานใหญพ ุงปราดดว ยฝเ ทายอ งของเสอื
ตรงออกไปยังทางดานเบือ้ งหนา โดยทศิ ทางท่ชี ้บี อกของเกอะ บญุ คํา กบั แงซาย กต็ ดิ หลังไปราวกบั
เงาผี

ณ บดั นี้ ทง้ั สามแปรสภาพเปน เสอื พรานไปแลว
การเก็บเหยอ่ื จะตอ งกระทําการอยางเงยี บเชียบทส่ี ุด นนั่ หมายถงึ การจเู ขาประชดิ ตวั และ
การคบื เขา หามนุษยก ินคนเผาสางเขียวจนถงึ ตวั โดยไมเ ปดโอกาสใหมนั รูตวั ไดเ ลยน้นั ก็คือการยอ ง
เขาหาเสอื ลายพาดกลอนเราดๆี นเ่ี อง
การเสยี จังหวะพลัง้ พลาดแมใ นชว่ั พริบตาเดยี ว แทนทจี่ ะเปนฝา ยลา กจ็ ะกลบั เปนฝา ยถูก
ลา ในทนั ที ขอ นี้ รพนิ ทร ไพรวัลย ยอมจะตระหนักดี แตก็ไมม ที างเลอื กอยา งอ่นื ตราบใดกต็ าม ท่ี
ปนไมสามารถจะนาํ มาใชไ ดในภาวะเชน น้ี
พอพน ทางโคงเบ้ืองหนา ทงั้ สามก็แยกเขาปา รมิ ทาง เคลื่อนไหวไปอยางระวงั ไมใ หเกิด
เสียง พรอ มทง้ั คอยเงีย่ หสู ดบั ตรับฟง บุญคําบุกลํา้ ไปเบอื้ งหนา เพราะ ‘หผู ’ี ของแกดีกวา หธู รรมดา
ของเขา แงซายกมๆ เงยๆ ลอดก่งิ ไมเ ยอ้ื งมาทางดานหลัง สหี นา ของจอมพเนจรเฉยเมย ปราศจาก
ความรูสึกใดๆ ใหอ า นออก อนั เปนคุณลกั ษณะประจาํ ตวั
อึดใจใหญต อมา ตาพรานเฒาก็นอนฟง กับแผน ดนิ อกี ชว่ั ครเู ดยี วกล็ ุกข้นึ ช้ีมอื เปน
สญั ญาณบยุ ใบใหท ราบวา ทิศทางสวนเขา มาของมันมาจากทางแยกดา นซายมอื พรอ มกัน บุญคําก็
กระโจนขา มทาง ตัดไปอกี ฟากหนึง่ แยกจากหวั เลี้ยวเขาหลบซุมอยหู ลังพุม ไม รพนิ ทรยองเขา แฝง
ตัวอยูทจ่ี อมปลวกเยอ้ื งกบั ทซ่ี ุม ของบุญคาํ เล็กนอ ย สวนแงซายหยดุ อยทู ่โี คนไมใหญ หายแวบราว
กบั ผไี ปท่นี ่ัน
เสยี งตนี มากกวาหนึ่งคู เดนิ ย่าํ มาตามทางเบาๆ แตกแ็ วว มาใหไ ดยนิ อยา งถนัด ทามกลาง
ความเงยี บสงดั ตอมากม็ ีเสียงพดู คยุ กนั พมึ พาํ แสดงวา พวกมนั พากนั เดนิ มาตามสบาย ไมไดเ ฉลียว
คิดระวังตนใดๆ เลย รพนิ ทรสดู ลมหายใจเขาปอดลกึ อกี มอื หนงึ่ ลบู คลาํ แผว เบาอยทู ี่คมมีด ชําเลอื ง
ไปทางบุญคาํ เห็นแอบสงบอยทู น่ี ่นั แตเ จาแงซายหายไปเหมอื นมันไมไ ดร วมมาดว ย
คร้ันแลว จากหนทางแคบๆ เปน ชองยาวเหยยี ดตดั ไปในระหวา งปารกสองฟากนน้ั
ตน เหตขุ องการทาํ ใหน กหวารอ ง และคา งทกั เมื่อครูใหญน ้ี กป็ รากฏขึน้ ใหเห็น

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1641
ตรงตามคาํ รายงานของเจาเกอะทกุ อยา ง สางเขยี วสามคนพากนั เดินเรยี งเด่ียวชดิ กนั มา
ตามทางน้นั เปน ชายฉกรรจร า งล่ําสันแขง็ แรง สว นสูงเพยี งไมเกิน 5 ฟุต จากเงาสลวั ของกง่ิ ไมท ี่
คลุมทึบอยเู บอื้ งบน ทําใหม องดเู หมอื นลงิ ทโมน เจา คนหนากับคนกลางถอื ดาบใหญ สวนคนหลัง
แบกหอกยาวทว มหวั เสียงมันคยุ กนั มาพมึ พาํ เหมอื นหมกี นิ ผ้งึ ไมม กี ารสาํ เหนยี กถงึ ภัยระวังตวั ใดๆ
ทง้ั สน้ิ
พรานใหญพยกั หนา กบั บุญคําเปน ความหมาย แลว คลานออ มจอมปลวกไปอกี ดา นหนึ่ง
สงบนงิ่ รอคอยโอกาสใหมนั ผานทางเขามาใกล แทบจะไมยอมหายใจ
ใกลเขา มา...และใกลเขามาเปน ลาํ ดับ จากหนทางทจี่ ะตอ งผา นตําแหนงซมุ ประหน่งึ
พยัคฆรายคอยเหยอื่ และแลว ในทส่ี ดุ พวกมันกเ็ ดนิ เขามาถึง ผานหนา คลองหลงั ตําแหนง หลบซอน
หา งออกไปเพยี งวาเศษ
“เอามนั !”
พรานใหญรอ งใหสัญญาณ พรอมกนั เขากพ็ ุงพรวดออกจากทซ่ี อ น แขนซายตวดั ล็อกคอ
คนหลังสุด เสอื กปลายมดี เตม็ เหนยี่ วเขาไปท่บี ริเวณสีขา งดานหลังเหนอื เอวขนึ้ มาเล็กนอ ย อนั เปน
จดุ ตาย แลว กระชาก มนั วบู ผงะเซออกนอกทาง พรอมกับการเผนเขาใสข องเขา บุญคาํ กโ็ จนราง
ออกมาฟนฉวั ะอยา งแมนยาํ เขาไปทกี่ านคอของเจา คนนน้ั หวั หลดุ หอยรองแรง ไปในพริบตา กอ นที่
มันจะทนั รูตวั วา อะไรเปน อะไร รา งทีไ่ มม ีคอนั้น ว่ิงเตลิดออกนอกทางไปสองสามกาว กล็ มฮวบลง
เลอื ดพงุ กระฉดู เปนสาย
เจาคนกลางหนั ขวับมาทางดา นหลัง พรอ มกบั แผดเสียงรอ งออกมาอยางตกใจ แลว มนั ก็
โดดเขา ใสรพนิ ทรด วยดาบทีเ่ งือ้ สดุ ลาสองมือ หมายจะแลง หวั เขาใหแบะออกเปนสองซกี เปน เวลา
เดยี วกับท่พี รานใหญกําลังกระชากมีดของเขาออกจากหลงั ของเหยอ่ื
และหันกลับมาเผชิญกบั คมดาบอันนา สยองนน้ั เขา มาพอดชี ัว่ พรบิ ตา...

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1642

61

รพนิ ทรถ ลาวูบ ท้ิงตัวเองควาํ่ หนา ลงกบั พนื้ โดยสวนกับคมดาบทหี่ วดกระหน่ําหวือลงมา
นน่ั เปน การเคลอ่ื นไหวชนดิ เดยี วเทาที่เขาจะสามารถทาํ ไดในยามนี้

รา งทีท่ ง้ิ หลบลงมายงั ไมถ งึ พน้ื หูสาํ เหนียกเสียงใบดาบทีฟ่ าดอากาศถากหลังจนสัมผัส
ลมเยน็ วาบ แลว มนั ก็กระทบฉาดเขากบั แงหนิ ตาํ แหนง ใกลเคยี งกับท่เี ขายนื แตแรก แตกเปน สะเกด็
พรอ มกบั ไฟฉายแวบวาบเหมอื นตีชดุ ไฟ

มันหมนุ ตวั กลบั อยางรวดเรว็ ทีส่ ดุ พรอมกบั ดาบทีผ่ ดิ เปาหมายในครัง้ แรก เงอื้ ขึน้ อีกครง้ั
โจมฟน ตามตดิ มือเหมือนจว งขวานผา ฟน โดยกําหนดยอดอกเขาเปน เปา หมาย

สมองส่งั การใหพลิกกายกลงิ้ หลบ แตรางกายดจู ะหนักอง้ึ ไปหมด เพราะเถาวัลยท ่ีตดิ พัน
แขนขาอยูนุงนงั รพนิ ทรบอกกบั ตนเองวา ...วาระสุดทายกําลงั จะมาถงึ เขาอยู ณ บดั น้ีแลว เขามอง
ไมเ ห็นอะไรอกี ท้ังส้ิน นอกจากสีหนาแสยะถมงึ ทึงเหมือนภูตปศ าจ และคมดาบท่ีเงอื้ ราอยูเหนอื
ศีรษะ ประสาททกุ สว นดจู ะกลายเปนอัมพาตไปหมด

แตแลว แทนที่มนั จะหวดคมดาบลงมา เขาเห็นมนั เงอื้ คางรา อยเู ชนนั้น ปลอ ยเวลาการ
ผลาญชวี ติ ของเขาใหลาออกไปถงึ อดึ ใจ โดยตาตอ ตาจองกนั อยู ตอ มาตาโปนถลนทง้ั คู ใบหนา นั้นก็
เหลอื กข้ึนไปสูเ บือ้ งบน คอ ยๆ หมนุ กายทรดุ ฮวบลงมาคว่าํ หนาอยใู กลๆ เขา ชนดิ เกือบลม ทบั
รพนิ ทรไดสตอิ กี ครงั้ ตะกายลกุ ขึ้นโดยเรว็ ดวยตาอนั เบกิ โพลง แลวก็เขา ใจในบดั นน้ั

แผน หลังดา นซายของมนั เห็นแตส ว นดา มของมดี ซยุ ตดิ เดอ ยู ใบจมมดิ หายเขา ไปหมด
ไมม ปี ญหา มนั เสยี บทะลวงตัดขว้ั หัวใจพอดี!
เจาของมดี ยนื อยูทีซ่ มุ ไม หางออกไปประมาณ 10 กาว ไมไ ดเ ขา มาสงั หารในระยะ
ประชดิ ตวั หากแตข วา งออกมาดวยมืออนั ชาํ นาญเย่ียม แตม นั กเ็ กือบจะสายไป สําหรบั วินาทีมรณะ
เมื่อพรบิ ตาท่ีแลว แนละ ระหวา งทเ่ี ขากบั บญุ คํา ปราดเขา ตะลุมบอนแบบถึงตวั กบั ไอพวกผดี บิ เจา
คนใชชาวดงไมไ ดกระโดดเขา มารว มดว ย หากแตย นื ดูหา งๆ
พรานใหญย นื หายใจหอบๆ กมลงมองดสู างเขยี วทเี่ กือบจะเปน มจั จรุ าชปลิดชีวิตเขา และ
เงยหนา ข้นึ จอ งหนา แงซายผูแหวกพมุ ไม เดนิ ตรงเขา มาเหมอื นไมไดเ กดิ อะไรข้นึ
“แกควรจะรอใหม นั ผาอกฉนั เสยี กอ น แลว คอ ยฆามนั !”
เขาพูดลอดไรฟน ออกมา
เปน ดว ยอุปาทานหรืออะไรกบ็ อกไมถ ูกเหมอื นกัน คลายเขาจะเหน็ รอยยิ้มชนดิ หนึ่งผา น
ไปในแววตาของแงซาย แตก ไ็ มเ อยคําใดทัง้ สิน้ กม ลงเหยยี บสางเขยี วคนสุดทา ย จบั ดา มมดี ฉุด
กระชากออกมาจากแผน หลงั ของมัน เอาใบไมเช็ดเลอื ดแลวสอดเขา ฝกขา งเอวตามเดมิ จากนนั้ ก็

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1643

ชวยบญุ คาํ ลากทง้ั สามศพ เขา ไปหมกพน ทางเดินไวใ นพงทึบ โกยใบไมแ หงกลบรอยเลือดที่
กระจายแดงฉานเร่ียราดอยู

งานดักเกบ็ กองสอดแนมสางเขยี ว สําเรจ็ เสรจ็ สนิ้ ไปในระยะเวลาอนั รวดเรว็ แตก ็
ฉุกละหุกเกือบจะถงึ ชวี ิต

คณะทั้งหมดพรวดออกจากทก่ี าํ บงั เมือ่ เหน็ ทั้งสามคนพากนั เดนิ กลบั มาอยางรีบรอ น
“เรยี บรอ ย รบี ไปกนั เถอะ สงสยั วา พวกมนั อาจมผี า นมาอกี ”
พรานใหญบ อกเรว็ ปรือ๋ ขณะทีร่ ับไรเฟลทไี่ ชยยนั ตโ ยนคืนมาให แงซายกบั บญุ คาํ กต็ รง
เขาฉวยอาวธุ คูมอื ของตนขน้ึ สะพายไหล คะหยนิ่ กระชากคอลใู หล ุกขนึ้ ยืน ลากออกมาหารพนิ ทร
เกอะก็ถกู เรยี กเขามารวมซกั ถามหารอื อยดู ว ย ครูเดียวเขาก็หนั ไปทางนายจา งอกี คร้ัง ชีม้ อื ข้ึนไปบน
หนา ผาอนั เปนประตผู ขี องสางเขยี ว
“เราจะตดั ขน้ึ ไปทางสันผานน่ั เดนิ บกุ รกไปโดยตลอด เพ่อื ปองกันไมใ หพ วกมนั เห็น
เจาลูกย็ อมรบั วา กองสอดแนมลาดตระเวนของพวกมนั จะเดนิ อยูในเสน ทางเทานนั้ สําหรับใน
เหตกุ ารณป กติ เราจะใหมนั นําหลีกพวกมนั เอง โดยมเี กอะเปนที่ปรกึ ษาฝา ยเราควบคมุ อีกทหี นึง่ มนั
คนปา เหมอื นกันยอ มตามกนั ทัน”
เชษฐายกนาฬกิ าขอ มือขึ้นดู แลว เงยหนาขน้ึ มองเทยี บกับแสงตะวันท่ีเร่มิ บา ยลงเปน
ลําดบั
“ตกลง! ยงั ไงกไ็ ดท ั้งนนั้ สดุ แลวแตก ารตัดสนิ ใจของคณุ ขอ สําคัญก็คือเราตองลงมอื
ทํางานใหท นั กอนจะมดื คืนนี้ ไมงั้นจะลําบาก พวกผมสามคน พอตะวนั ตกดนิ ในปากเ็ หมือนกับคน
ตาบอดนน่ั แหละ แทนทจ่ี ะชว ยอะไรได กลบั จะกลายเปน ถวง”
“ทาทางไอน่ีไวใ จไมไ ด ตองคอยระวงั มนั ใหม ากทีเดียว ประมาทไมไดเ ลย”
ไชยยนั ตพ ยักหนา ไปทางบตุ รชายหวั หนา สางเขยี ว
“เช่ือมอื คะหยนิ่ เถอะครับ มันคุมไดอ ยหู มดั ”
รพินทรร บั รองอยางมัน่ ใจ พรอ มกับหันไปสงั่ ความสองสามคํากับคะหยนิ่ เจานกั เลงโต
หลมชา งยม้ิ ยงิ ฟน ตาลุกวาวกระหายเลือดมองไปทางลู เอื้อมมืออันใหญเทอะไปตบเบาๆ ที่ตนคอ
ของมนุษยก ินคน
“นายไมต อ งเปน หว ง ไอนพี่ ิษขึ้นมาเมื่อไร คะหยนิ่ ถอดกระดกู มนั เม่อื นนั้ !”
เกอะ ออกนาํ เปนมคั คุเทศก เพราะสาํ รวจลทู างไวก อ นแลว โดยอาศยั ไตขน้ึ ไปตาม
ทางเดนิ ของเลยี งผาและเสอื ดาว เจาลรู อ งขอใหแกม ัดมนั กอ น เพราะทางเดนิ ตองอาศยั มือชว ย แต
ทุกคนรูดวี า นนั่ ยังไมถ งึ กบั จาํ เปนอะไรนัก คะหย่ินทาํ หนา ทีเ่ ปนพ่เี ลยี้ งคอยชว ยหวิ้ พยงุ มนั อยูแ ลว
ขณะทไ่ี ตต ามทางฉุกเฉินนน้ั ข้ึนไป โดยมเี กิดกับเสย ชว ยอยูอ ีกสองคน
“ไตเ ขาอยางนล้ี ะดนี กั ...”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1644

คะหยนิ่ คาํ รามกบั เจา มนษุ ยก นิ คน ผลกั ไสฉดุ กระชากมนั ข้ึนไปเปน ระยะอยางไมปราณี
“เอ็งมีฤทธขิ์ ึน้ มาเมอื่ ไร ขา จะไดถ บี ตกเขาคอหักเสียรูแ ลว รูรอด”

ไมน านนกั โดยอาศยั คอยๆ ปนปา ยขนึ้ ไปตามแงห นิ และรากไม ท้งั หมดกข็ น้ึ มาถึง
บรเิ วณไหลผาตอนน้ัน ลมโชยมาวูบหนง่ึ กล่ินตๆึ สางๆ จากศีรษะอนั ปราศจากรา งทเ่ี สียบตดิ อยบู น
ปลายไมสงู ลอยมากระทบจมกู ชวนคลืน่ เหยี น

เกอะบอกใหท ราบวา ศีรษะเหลา นัน้ เปน ศีรษะของพวกตองเหลือง เมื่อข้นึ มาถงึ บริเวณ
นน้ั จงึ พบวา ...เสาสําหรับเสยี บหวั เหยอื่ เหลาน้ีปก ไวก ลาดเกลื่อนนับสบิ ทีเดยี ว หลายเสามรี อยเสอื
ดาวมาตะกายลม และคาบเอาศรี ษะเหลา นนั้ ไปกิน

ตามพ้ืนมพี วกกลว ยปา ทีถ่ ูกตดั มาทัง้ เครอื ตกุ ตาลกั ษณะพิกลซง่ึ แกะสลักจากไมดว ยฝมือ
หยาบๆ และเสาซมุ ลกั ษณะเหมอื นศาลผี ปลกู เรียงรายเกลือ่ นเหมือนจะมีพิธเี ซน สรวงบูชาอะไรสกั
อยา งของพวกมนั มีทางเดนิ อันราบเรยี บกวา งใหญขนาดดา นชาง ทอดวกเวยี นออมมาตามไหลเ ขา
ตอนน้ัน

อยา งแขงกบั เวลา รพินทรใหเ กอะกับคะหยนิ่ บังคบั เจา ลนู าํ ตัดขึ้นสยู อดทส่ี ูงขน้ึ ไป โดย
ตดั แยกจากหนทางน้นั ทันที ซอกซอนบุกกันข้ึนไปในทรี่ กทบึ ซึ่งแนนอนวา สางเขยี วไมใชเปน
เสน ทางสัญจร หรอื มแี มวมองกองสอดแนมของมนั เพน พา นอยหู ลายตอหลายครัง้ ทีต่ างตดิ ตามรอย
สตั วก ันมาแลว แมก ระทง่ั ไอแ หวงชา งรา ยหรอื งยู กั ษ แตสาํ นึกยามนี้ยอ มบอกกับตนเองวา มนั ตอ ง
ใชความรอบคอบระมัดระวังยิ่งกวาหลายเทา นัก เวลาใดก็ตามทกี่ ลุม มนุษยรา ย ผูบชู าเทวรูปอินคา
สําเหนียกถงึ การลว งแดนเขา มา เวลานั้นแผนการกูช วี ิตมาเรยี ยอมพินาศลงในทนั ที รวมทั้ง
มหนั ตภยั ใหญห ลวงท่ีจะมาถึงทกุ คนพรอ มกนั ดว ย

การถกู เจ็บเขา บอยครัง้ เปรยี บอะไรไมผดิ กบั ปฏักทค่ี อยทม่ิ เตอื นอยู ลดความลังเลอิด
เอ้อื นและเจตนาทีจ่ ะดาํ เนนิ แผนบิดพล้ิวใดๆ ของเจาลูลงมาก มนั ยอ มสาํ นึกไดด วี า...ถา พบกับพวก
ของมนั เขา เมื่อใด อวสานชวี ิตของมนั ยอมมาถงึ เปนอนั ดบั แรก และมนั กย็ งั รกั ตวั กลัวเจบ็ อันเปน
วสิ ัยของมนษุ ยอ ยู

ทกุ คนเหน็ดเหนือ่ ยกนั สายตวั แทบขาด จากการไตเ ขาโดยตอ งปนปา ยและฝารกอยู
ตลอดเวลา โดยเฉพาะอยางย่ิง คณะนายจางท้ังสามซ่ึงความอดทนทรหดยอ มจะมไี ดน อยกวากลมุ
คนดอยโดยสายกําเนิด แตก ารพะวงจดจอตอ งานสาํ คญั และการสาํ นกึ ถงึ มหาภยั ซ่งึ แวดลอ มอยทู กุ ฝ
กา วยาง ทาํ ใหลมื ความเหน่อื ยหมดสนิ้ ตา งเคลอ่ื นไหวรดุ หนา ไปเหมอื นรางกายจะเปน
เคร่อื งจักรกลท่ีทํางานโดยอตั โนมัติ

หลายตอ หลายครง้ั ที่โผลออกมาพบกบั ทางดา น แตก ต็ ดั ขา มผา นไปเร่ือย เพอ่ื หลีกใหห า ง
เสน ทางเดนิ ของสางเขยี ว พรานทุกคน...นับตง้ั แตรพินทรล งมา...ทาํ หนาที่ของตนเต็มสมรรถภาพ
โดยการสํารวจตรวจตราไปทุกระยะ แทบจะเรียกวา กา วตอ กาว

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1645

อกี ช่ัวโมงเศษตอ มา ทง้ั หมดกด็ ัน้ ดนข้นึ มาถงึ ยอดอนั สงู สดุ ของเขาลกู น้นั ทามกลางวง
ลอ มของยอดเขาอ่นื ๆ รอบดาน แลดูเหมือนยอดปราสาทพงุ ทะยานเสยี ดฟา รายลอ มอยู หางออกไป
ไมไ กลนกั ทางดา นตะวนั ตก อันมองเหน็ ตะวันใกลค ่าํ ลอยตํ่าแตะอยกู ับทิวเขาลูกหนงึ่ ผา นมา น
หมอกทป่ี กคลมุ แลดูเหมอื นวงกลมสีหมากสกุ ตา งสงั เกตเหน็ ควนั ลอยออ ยอ่ิงอยูทว่ั ไปเปน จดุ ๆ ไม
หางกันนกั บรเิ วณท่ีตา งหยุดพกั กนั ลงชวั่ ขณะนั้น เปนทีร่ าบโลงสวนหนง่ึ ของยอดเขา ทาํ ให
สามารถสังเกตเห็นทัศนียภาพรอบดานไดถ นัดชดั เจนโดยไมม ีปา บัง

“ที่เห็นควนั ลอยขึน้ มาน่ันแหละครับ หมบู านของพวกมันอยบู นยอดเขาลกู นน้ั ”
หลงั จากซักถามเชลยสองสามคํา พรานใหญก็ช้มี ือบอกคณะนายจา ง เชษฐาลวงกลอ ง
สองทางไกลออกมาจากเปห ลัง สอ งสํารวจดูแลว กแ็ ยกออกโดยเลนสของกลอ งทันทีวา มนั เปนควนั
ไฟจริงๆ ไมใ ชเมฆหรอื หมอกที่สายตาเปลาชวนใหเ ขาใจไปแตแ รก
กอ นทีใ่ ครจะเอย เชนไรตอ มาน่ันเอง ทกุ คนกไ็ ดย ินเสยี งกลองแวว มาเปน จังหวะ จากยอด
เขาลูกน้นั แลว ก็ดังสะทอ นรบั มาจากเขาลกู อนื่ ๆ เปน ชวงตอกนั ไป บางขณะมันกช็ าๆ ทอดระยะและ
บางขณะมนั กร็ ัวถเี่ รว็ เหมือนสัญญาณโทรเลข แตไ มมใี ครสามารถเขาใจไดน อกจากเจาลู ซึ่งบัดนี้ลง
นัง่ ยองๆ อยกู บั พน้ื ทาํ หูผ่ึง
คณะตดิ ตามภรรยานักสํารวจผวู ายชนม มองหนา กนั เอง แลวเปลยี่ นสายตาไปจับยัง
บตุ รชายหวั หนา เผากนิ คนเปนตาเดยี ว
จอมพรานพยายามใชส ายตาอานสหี นา ของมนั เจา ลเู หลอื บสบเขานิดหนง่ึ แลว เมินหลบ
ไป
“เจา ตองรูวา นนั่ เปนสญั ญาณอะไรของพวกเจา ?”
เขาเอยขนึ้ แผว เบา แตเ หี้ยมเกรยี มนากลัว
บตุ รชายหวั หนา เผากินคนนงิ่ เฉย แตแ ลวก็ตองลนลานละล่าํ ละลกั ตอบคาํ ออกมา เม่ือ
คะหยนิ่ วดั ดว ยตนี พล่ักเขา ใหท ่สี ีขา งลม ตะแคงลงไป พานทายปน ของอดีตนายบา นหลมชางเสยยนั
เขา ใตค าง
“ตะวนั กาํ ลังลับเขา พิธบี ูชาอินคากาํ ลงั เรม่ิ มุมบาเรยี กใหพ วกทีต่ ระเวนอยใู นปา กลบั เขา
ไปรว มประชมุ ท่กี ลางลานพธิ ีพรอ มกัน”
“มันอาํ พรางเราหรือเปลา...”
หัวหนาคณะกระซบิ เมอ่ื ถอยคาํ ของเจา ลูถกู แปลถายทอดมาใหเขาใจ
“เปนไปไดไ หม ทกี่ องลาดตระเวนของมันพบรองรอยของเขาเขา แลว สงสัญญาณแจง
เหตเุ ขาไปยงั พวกมันในหมูบา น?”
“หรืออยางนอ ยท่ีสดุ มันอาจพบศพของพวกมนั ทเี่ ราฆา หมกปา ไวตอนกอ นท่ีจะปน เขา
ขึน้ มาน่ีกไ็ ด และเสียงสญั ญาณเหลา นนั้ คอื การเตือนภยั เตรียมลา เรา”
ไชยยนั ตเ สริมมาโดยเร็วอกี คน

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1646

รพินทรต รึกตรอง อา นรปู การอยูอึดใจ ก็บอกอยา งระมดั ระวังวา
“ผมก็ไมไวใ จเจาลจู ะพดู จรงิ แตม เี หตุผลทจ่ี ะเชอ่ื ไดว ามนั คงไมไดอ าํ พรางโกหกเรา เสียง
กลองสญั ญาณดงั ออกมาจากหมบู าน และบรเิ วณรอบนอกจึงตอบรับ นนั่ ควรลงความเหน็ ได ใน
หมบู านสง ขาวออกไปยงั เบอ้ื งนอก ไมใชพ วกทต่ี ระเวนอยูเบื้องนอกแจง ขาวใดๆ เขาไปในหมูบา น”
ทุกคนอึ้ง ตางจมอยูในหว งคดิ อยางหนัก ไมส ามารถจะปลงใจลงความเหน็ แนน อนอยา ง
ใดไดทัง้ ส้นิ เสียงสัญญาณกลองยังกระหึ่มโตต อบกนั ไปมาอยูเชน เดิม สะทอนกอ งไปทุกยอดเขาที่
แวดลอมอยู จนกําหนดไมไ ดว า มนั มาทางทศิ ทางใดบาง ดรู อบดานไปหมด
เสยี งน้นั ฟง บาดแสยงเขา ไปถงึ ข้วั หัวใจอยา งประหลาด ไมผิดอะไรกับเสียงมฤตยทู รี่ อง
ทวงถามชีวติ กอใหเกดิ อาการสะบัดรอนสะบัดหนาวตะครน่ั ตะครอไปทุกขุมขน การทไ่ี มส ามารถ
อานเขาใจความหมายได ทําใหตกอยใู นความคลางแคลงพะวาพะวงั แลวสิ่งท่ีทกุ คนอดหวนคิด
ข้ึนมาไมไ ดก ค็ ือ คําพูดของลทู ว่ี า...ในอาณาจักรของมนั แลว แมแ ตแ มลงเลก็ ๆ สกั ตัวท่ีผา นเขา ไป ก็
ไมม ีวันทพี่ วกมันจะไมรู
ความเงียบปกคลุมไปช่ัวขณะ ในระหวางคณะ 8 คนของฝา ยติดตามกชู วี ติ ภรรยา ดร.ฮอฟ
มัน จิตใจเรา รอนเตนระทึกกระวนกระวายไมใ ครห วาดหว่นั กังวลในเรือ่ งทีจ่ ะเกดิ ปะทะเปนศกึ
ใหญข นึ้ อีกครง้ั ในกรณที ่ถี า พวกสางเขยี วรตู วั และลอมลาเขา มา แตท่หี นกั ใจเปน หว งอยใู นขณะน้ี
คือมาเรยี ฮอฟมัน
การชว ยเหลือจะทําไดส าํ เร็จหรือไม มนั ยอ มขึน้ อยกู บั หัวเลย้ี วหวั ตอสาํ คญั ตรงนแี้ หละ
ถาพวกมันรถู งึ การบกุ ลวงล้ําเขามาเสยี กอ นทีจ่ ะถงึ กลางชมรม ก็แปลวา หมดหวัง!

รพินทรพดู อะไรเครง เครียดอยูกบั ลอู ีกครเู ดียว กบ็ งั คับใหม ันเดินนําตอ ไมก นี่ าทหี ลงั
จากนน้ั ทง้ั หมดก็ออมยอดเขาลงมายงั บริเวณไหลอีกดานหนึ่ง และหยุดชะงกั ลงอีกครงั้

ภมู ปิ ระเทศเบอื้ งหนา ทโ่ี ผลออกมา เปนโตรกเหวลกึ ชันตดั ลงไปประหน่ึงวา ทวิ เทอื กเขา
น้ันจะถกู ตัดใหขาดจากการเชอ่ื มติดตอ กนั ฝงตรงขามเปนยอดเขาหางออกไปอกี ลกู หนึ่ง สิ่งทท่ี ํา
ความตื่นเตน ประหลาดใจใหแ กค ณะนายจางทกุ คนกค็ อื หางจากทางดานซา ยมือออกไปประมาณ
300 เมตร ซงึ่ พอจะสังเกตเห็นเขาดา นนน้ั ไดอยา งถนัด เพราะรอยทค่ี ลายๆ ถกู ตดั ขาดออกจากกนั
และสว นมากเปน โขดหินงอกอยูระเกะระกะปราศจากไมใ หญบ งั ระยะไหลเ ขาลกู น้ีกบั ไหลเขาลกู
ตรงขามเปนชานหนิ ราบเรยี บ ย่นื ลา้ํ ชะโงกเขาหากนั ดา นตรงขามอยูในระดบั สูงกวา อกี ดา นหน่ึง

สงิ่ ไมเ คยคดิ วา จะไดพบเหน็ ปรากฏอยูทน่ี นั่ !
สะพานลอยกลางเวหา ซึง่ สรางดวยฝม อื สถาปนกิ อนารยชน!! มันเปนทางเชอ่ื มใหเดนิ
ติดตอ ถึงกันได ในระหวา งชอ งเขาขาด ซงึ่ เบอ้ื งลางเปน เหวลิบลว่ิ ลงไปเหน็ แตยอดไมเ ขียวมดื !

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1647

พรานใหญบยุ ปากไปทเี่ ปาหมาย โดยยงั ไมพ ูดคําใดออกมา ท้ังสามสํารวจดว ยกลองสอง
ทางไกลโดยเรว็ จากเลนสย น ระยะ เหน็ ลักษณะของมนั ไดอยา งถนัดชัดเจน ไชยยนั ตครางอะไร
ออกมาคาํ หนง่ึ ในลําคอ ดวยความพศิ วงอศั จรรยใ จเหลอื ทจ่ี ะกลา ว

ตวั สะพานลอยเชอื่ มขามเหว หรืออกี นัยหนง่ึ ขามชอ งเขา ประกอบขึน้ ดว ยลําไมไ ผ ซ่ึง
นาํ มาผูกดว ยเถาวัลย ในลกั ษณะเหมือนลกู ระนาดหรอื แพลกู บวบเรยี งกันเปน ตับถี่ สวนกวาง
ประมาณเมตรเศษ มสี ายโยงดานบนและดานลา งเปน หวายขนาดใหญข งึ ตรึงไว ปลายทั้งสองดา น
ยึดตดิ อยูกับลําตนไมใ หญท ีย่ นื อยรู มิ ผาท้ังสองฝง ไมมีใครสามารถทํานายถูกวา กรรมวธิ ีสรา ง
สะพานกลางเวหาของมนษุ ยผดี บิ สางเขยี วทาํ ขึ้นไดอยางไร ความยาวของมันไมต ่ํากวา 30 เมตร ใน
ระหวา งชานชะโงกของทั้งสองดาน ระดบั ของมันอยใู นมมุ เทราว 20 องศา จากฟากหน่งึ ลงมาจรด
อกี ฟากหน่งึ

เสยี งลมทพ่ี ัดผา นชอ งเขาครางหวอื ๆ อยเู ปน ระยะในขณะนี้ พดั สะพานลอยใหแ กวงไกว
พะเยิบพะยาบ รอนตามลมอยางนาหวาดเสยี ววา มนั จะขาดหลุดออกจากกนั แตม นั ก็คงทนอยไู ด
อยางนอ ยก็คงอยมู าจนกระทงั่ ฝา ยมนษุ ยท่ีเจรญิ แลว มาพบเห็นเขาอยา งงงันในขณะนี้

“สะพานลอยขา มเหว! นาแปลกเหลือเกนิ พวกมนั สรา งขึ้นมาไดอยางไรกันน”่ี
เชษฐาอทุ านออกมาเหมือนกลาวกบั ตนเอง
“ดใู หดี มนั กเ็ ขา หลกั เกณฑข องสถาปต ยอ ยูเหมอื นกนั เชือกใหญสองเสน ที่ขึงยดึ อยู
ดา นบน มันแทนสายสลงิ กโ ยง ชว ยรบั นาํ้ หนักตวั สะพานไมไผด านลา งไว แตถ กู แดดถกู ฝนโดนลม
พัดอยูตลอดเวลาเชน น้ี มันกไ็ มนา จะคงทนอยไู ดน านนกั ”
ไชยยนั ตพดู นาํ้ เสียงพศิ วง
“ปญ หามันมีอยูว า ตอนเริม่ ลงมอื ทําครงั้ แรก มันตอสายเชือกทใี่ ชแทนสลงิ กขามหบุ เหว
นนั่ ไดอ ยางไร ไมนาเลยทมี่ นุษยป า เถ่อื นผูป ราศจากเครือ่ งมือชวยทนั สมัย จะตอ สะพานขา มเหว
แบบน้ไี ด มันเปนสถาปตยทนี่ า ทงึ่ เหลือเกนิ ”
“ที่เห็นอยนู ั่นแหละครับ คอื เสนทางคมนาคมสําคัญทส่ี ุด ซงึ่ สางเขยี วใชเปน ทางตดิ ตอ
ระหวางถิน่ ที่อยขู องมนั กบั ปา นอก พอขามสะพานนนั่ ขึน้ ไปกเ็ ขาเขตหมูบา นของมันแลว ”
จอมพรานกระซบิ ขณะน้ีทกุ คนซุมตัวเฝา สํารวจไปยังสะพานลอยประหลาดน้ันอยูในเขา
ของพุมไม ตรงตาํ แหนงสะพานและริมชานผาทั้งสองดา นเงียบเชยี บ ปราศจากวแ่ี ววของส่งิ มีชีวิต
ใดๆ ทั้งสน้ิ นอกจากตวั สะพานท่ถี กู ลมพดั ไหวพะเยบิ อยูเ ปน จังหวะเชนนั้น
แตแ ลวอดึ ใจตอ มานัน่ เอง...กอ นทใ่ี ครจะพดู เชนไรตอไป ตา งกเ็ ห็นเงาดําๆ ของเจาของ
สะพานที่สรางมนั ขึน้ มา พากันโผลออกมาจากแนวบงั ของแกงหนิ ริมชานผาดา นเดยี วกันกบั ไหลเ ขา
ทที่ กุ คนแอบซมุ อยู และไมผ ดิ ลงิ แลวเขา แถวเรยี งเดยี่ วเดนิ ไตไ ปตามสะพานนนั้ ทง้ิ ระยะหา งกนั
ประมาณสองวาตอหนึง่ คน เพอ่ื ขา มไปยังฟากตรงขา ม จาํ นวนน้ันนบั ได 8 คน เวน ระยะหา งไปอกี

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1648

ครูใหญ ชุดหลังก็โผลออกมาใหเห็นอกี 5-6 คน และใชส ะพานนนั้ ขา มไปในอาการเดียวกับชุดแรก
ทีล่ ว งหนาไปกอนแลว

พสิ จู นใหเ หน็ ชัดวา สะพานทม่ี ันสรางไวใชเ ปน เสน ทางเดินขามเหวไดอ ยางดี แตทลี ะคน
...โดยระยะทท่ี อดหา งกนั พอสมควรไมกระชน้ั ชิดนกั ขณะทพี่ วกมันเดินไตไป ตวั สะพาน
สนั่ สะเทอื นโยนตวั อยางนาหวาดเสยี ว ไหวอยวู ูบวาบทาํ ทา เหมอื นจะพลกิ ควา่ํ แตพ วกมนั ก็เลีย้ งตัว
กันผานไปดว ยความชํานาญ

“ไอพ วกทเ่ี พนพา นอยตู ามปา นอก พากนั ทยอยกลบั เขา หมบู า นของมันแลว!”
บุญคําพึมพาํ
“จะเอากนั ยงั ไง รอใหพ วกมนั ขามสะพานกันไปจนหมด แลวเราไตตามหลงั ไปง้นั หรอื ?”
เชษฐาถาม ขณะทหี่ รี่ตาลง
“เราไมม ีทางจะใชสะพานนนั่ ในเทย่ี วขาไปนไี่ ดโ ดยเด็ดขาด เพราะมันจะตองเหน็ เรา
ในทันทีทไี่ ตข ามสะพานไป ลบู อกวา พวกมนั เปน ยามอยูฝง โนนตลอดเวลา บริเวณใกลเ คียงกบั
สะพานนนั่ กล็ ว นอยใู นสายตาของมนั ทงั้ น้นั ”
“แลวจะเอายงั ไงละ ใกลคา่ํ เขา ไปทกุ ทแี ลว พิธีของมนั กก็ าํ ลงั จะเริม่ เราตอ งบุกเขา ไปให
ทนั เวลา”
ไชยยนั ตพ ูดอยา งรอนใจ มอี าการกระสบั กระสาย ตาจบั ไมกระพริบไปยังสะพานลอยท่ี
เหน็ อยนู นั้ รพนิ ทรด ึงมีดโบวอ่ี อกจากเอว ขดี ลงกับพืน้ ดนิ เปน แผนทค่ี รา วๆ ใหค ณะนายจางดกู ลาว
โดยเรว็
“ออ มไปทางไหลเ ขาดา นตะวันตกเฉยี งใตน ่ีไมไ กลนกั มีปลองเหวแคบๆ ก้นั อยรู ะหวาง
ฝงน้ีกับฝง โนน จากการบอกของเจา ลู ผมคะเนวา ระยะมนั หางเพยี งไมเ กิน 7-8 เมตรเปน อยางสงู
เพราะระยะของมนั ขนาดเสือดาวหรือเลยี งผาเผน ขา มพน เราจะลอบขา มบรเิ วณทแี่ คบและปลอดตา
พวกมนั ที่สุดตอนน้ี แลวไตห นาผาสูงชันขน้ึ ไป เม่อื ขน้ึ ไปถงึ สวนยอด และไตล งไปทางตะวันตก
เพียงครเู ดยี วเทา นน้ั พวกเราทง้ั หมดจะอยูเ หนอื กลางลานของหมบู า นมนั ในขณะทก่ี ําลังประกอบ
พิธีกรรมสงั เวยอินคาอยู โดยโผลอ อกทางดา นหลงั บรเิ วณสว นบนของเทวรูป ซงึ่ อยูชดิ หนา ผาดาน
นน้ั ”
หวั หนา คณะปาดหลงั มอื เช็ดคาง จอ งตาเขม็ง นง่ิ ไปกง่ึ อดึ ใจ
“ขามปลอ งเหว แลว กไ็ ตห นา ผาชนั ขน้ึ ไป?”
“มีทางเดยี วเทา น้นั ครับ”
“ระยะมนั หาง 7-8 เมตร ตามคาดคะเนของคุณ พวกเราไมใ ชนักกระโดดไกลอยา งเลยี งผา
หรือเสอื ดาว”
“สะพานลงิ ครบั !”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1649

จอมพรานตอบส้นั ๆ เชษฐาองึ้ ชําเลอื งแวบไปทางนองสาวและเพ่อื นรวมตาย และพมึ พํา
ออกมา

“เสี่ยงเหลอื เกนิ แตไ มม ีทางเลือก แลว ตอนไตหนาผาละ ?”
“มันชนั มากกจ็ ริง แตไมสงู เกนิ ไปนกั แงซายจะตอกทอยนําขึน้ ไปกอ น”
คําพดู ของรพนิ ทรฟ ง ดงู า ยดายเหมือนไมม อี ะไรเลย แตท ุกคนยอมเขา ใจไดด วี ามนั เส่ยี ง
อนั ตรายเพยี งใด ทวาปญ หาเฉพาะหนา เผชญิ อยู มนั ยอ มไมมีประโยชนอ ะไรตอ การวติ กวจิ ารณ
ยกเวนแตจ ะฝากทุกสิ่งทุกอยางไวภ ายใตการตดั สินใจของเขาเพียงคนเดยี ว
“วางแผนเสยี ใหเรียบรอ ย วา จะเอายงั ไงแน สมมติวา เราผา นอปุ สรรคสองขั้นนี่ไปได
แลว ”
ไชยยนั ตวา จดุ บหุ ร่สี บู เปนตวั แรกของระยะการบกุ บั่นหนกั มาตลอดเวลา
“แผนของเรายงั ไมส ามารถกําหนดไดแ นนอนตายตวั ครับคุณไชยยันต เพราะยังไมเคย
เหน็ ภูมิประเทศมากอน นอกจากคาดคะเนเอาตามคําบอกเลาของลู มนั ตอ งกําหนดข้นึ เฉพาะหนา
เปนระยะๆ ไป แตผ มกําหนดคราวๆ ไวแลว คือในวาระสดุ ทา ย เราจะถอยกลับออกมาทาง
สะพานลอยทม่ี ันสรางไวนน่ั ไมวาโดยสนั ติวิธี หรอื การรบ แตผ มสังหรณอ ยางหลังมากกวา พอ
พวกเราขามพน หมด ก็ระเบดิ สะพานเสยี พวกมนั จะถูกตัดขาดอยบู นยอดเขาลกู โนน ไมมที าง
ติดตามเราไดท ัน”
เชษฐาพยักหนา อยางเหน็ ดว ย
“ถูกตอง มนั ตอ งเปนอยางน้นั ขากลบั เราจะใชส ะพานของมันนน่ั แหละเปนทางผา น
เสร็จแลวระเบดิ เสยี ดว ย”
“เปนยังไง ทเี่ รยี กวา สะพานลงิ นะ ?”
ดารนิ ผตู ลอดเวลาเงยี บกรบิ เอย ถามขึ้นแผวเบา เตม็ ไปดว ยความประหว่ันกังวล หลอ น
ไมส ูจะเขาใจอะไรนัก
“ประเดยี๋ วคณุ หญิงจะไดเ หน็ เอง”
“ไหนวา มที างผานเขาออกระหวางถิน่ ของสางเขยี วกับปา นอก เฉพาะสะพานลอยทีเ่ รา
เหน็ อยนู ี่ไมใ ชห รือ แลว ทําไมถึงยังมที างอ่ืนอกี ”
แพทยห ญงิ นกั มานษุ ยวทิ ยา เตม็ ไปดวยความสงสยั เพราะความไมเ ดยี งสาตอแผนการ
ของผูชายทงั้ สาม
“หนทางมนั มอี ยูท่วั ไปรอบดาน แตท างทีส่ ะดวกทสี่ ุด กค็ อื สะพานลอยท่พี วกมนั ทํากนั
ไวนนั่ หนทางอื่นมนั เสีย่ งอนั ตรายมาก และมนั ไมค ดิ วาศตั รจู ะอาศัยหนทางเหลานน้ั ผานเขาไปใน
ถ่นิ ของมนั ได ถงึ พวกมนั เองกไ็ มเ คยคดิ ทจ่ี ะใชเ สน ทางนเ้ี พราะลําบาก ตอ งไตลงมาจากหนาผาชนั
จงึ จะถงึ บริเวณใชข าม”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1650

“ถา คุณแนใ จวา นนั่ เปนหนทางปลอดภยั ทส่ี ดุ นาํ เราไปถงึ ใจกลางชมรมของมันได กไ็ มม ี
อะไรจะตองลงั เลอีกตอ ไป”

หวั หนา คณะตดั สินใจ

รพนิ ทรล ุกขึน้ ยืนในทันทนี น้ั ดดี นิ้วเปน สัญญาณกับคนของเขา แลวขบวนท้ังหมดภายใต
การนําของเชลย กเ็ คล่อื นท่ีอยางรบี ดว นแขง กบั เวลา วกกลบั ไปทางดานใตของไหลผ าตอนน้นั
หนทางทีบ่ กุ ปา ไปลาดตํา่ ลงจากระดบั เดมิ เหมือนจะเดนิ ลงเขา คลานบาง กม บา ง แหวกกนั ไปตาม
พงหนามและเถาวลั ย

ครูใหญก ็ทะลอุ อกทางดาน ซง่ึ เลาะเลียบปลองเหวอันเปน ทางเดนิ ของสตั วจาํ พวกเลยี งผา
และเสือดาว ชะโงกมองลงไปเบือ้ งลาง

ทุกคนรูสึกวาบหวิวเยน็ เฉยี บท่เี ทา มันเปนชองลกึ เวิ้งวา งลงไปสูกน อนั ไมส ามารถ
กําหนดไดว า ไปสิ้นสุดลงนรกขมุ ไหน

บุญคาํ สะดุดหนิ กอ นหนง่ึ ขนาดกําปน พลัดหลุดจากขอบลงไป หินกอนน้ันลอยหายเงยี บ
ลงไปชนดิ ไมไ ดยนิ เสยี งกระทบอะไรแวว ขนึ้ มาใหไดยนิ เลย เฉพาะฝง ที่ทกุ คนยืนอย.ู ..เปน หนา ผา
หนิ ตดั ราบเกา สิบองศา ปราศจากพมุ ไมห รอื แงหนิ สว นใดโผลล ํ้าออกมา คลายกบั วา คร้ังหน่ึงบริเวณ
นี้มนั จะเช่ือมตดิ กันเปน ทวิ เขาเดียว แตก ็ตอ งแยกหา งกนั ออกไป เพราะแรงสั่นสะเทอื นของ
แผน ดินไหวฉะนน้ั

ฝง ตรงขา มเปน ทางดา นทเ่ี ลาะเลียบไหลผ าตอนนน้ั เชน กัน แตอยใู นระดบั เยอ้ื งเปน ชาน
สูงข้นึ ไปเล็กนอ ย มพี มุ ไมแ ละกง่ิ เถาวัลยข นึ้ อยตู ามริมขอบ ลา้ํ ยน่ื ออกมาในชองวางประปราย พราน
ใหญคาดคะเนไวถ กู ตองแลว บรเิ วณทแ่ี คบท่ีสุดหางประมาณ 7-8 เมตร

เมอื่ ตา งมายืนพิจารณาอยูยังขอบเหวตรงตาํ แหนงนี้ เสยี งกลองย่ิงดงั สะเทอื นไดย ินถนัด
เหมือนจะดงั มาจากหลังเขานนั่ เอง มันรัวกระหึม่ ไปในอีกจงั หวะหนงึ่ อยา งเรง เรากระชั้นถี่ ทวขี นึ้
ทุกขณะ พรอ มกนั กม็ ีเสยี งโหห อนในทว งทํานองลีลาประหลาดแวว มาตามลม เสียงเคาะเกราะ
ผสมผสานไปกบั เครือ่ งดนตรี อันประกอบขนึ้ ดวยเขาสตั วแ ละปลองไมไ ผ ฟง แลวสะทานไปทวั่ ขมุ
ขน แสงสีหมากสกุ ของตะวนั ใกลค่ํา อาบแดงฉานลงมายงั แนวปารอบดาน ประหนึง่ จะฉาบยอมทกุ
กิ่งไมใบพฤกษใหก ลายเปน สีโลหิต

สําเนยี งทพ่ี วกมนั เปลง อือ้ องึ ประสานกันกึกกองทไี่ ดย นิ อยูในขณะนนี้ ้ัน ฟงคลา ยๆ จะ
รองวา “เอย !-เอย!...” ซํา้ ๆ กันอยหู ลายคําจงึ ตดิ ตามลงทา ยมาดว ย “หะ !” วนเวียนซ้าํ ซากอยเู ชนนน้ั
บางครั้งกแ็ ทรกมาดวยเสยี งรอ งแหลมยาวอยา งสําแดงถึงความลาํ พอง ปรียเ ปรมใจอยางปา เถ่อื น

โดยไมย อมใหเ สยี เวลาตอไปอกี แมแ ตน ิดเดยี ว พรานใหญขอเชอื กประจาํ ตัวของทุกคน
มาตอ กันเขา โดยแบงออกเปนสองเสน ยาวเทา ๆ กนั ปลายดา นหนงึ่ ของเสน หน่ึงผูกเปน บวงบาศ
แกวง ขึ้นเหนอื ศรี ษะเปนวงกลม พอไดจงั หวะกข็ วางไปคลองกบั แงโ ขดหนิ ฝง ตรงขา ม ทโ่ี ผลเดน

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1651

ข้นึ มาลกั ษณะเหมือนเสาหลกั อยา งแมน ยํา กระชากใหบ วงรัดติดมดั ตดิ แนน กบั แงห นิ อนั นน้ั แลว
ใหแ งซายและคะหยนิ่ สองคนชวยกนั ออกแรงฉดุ กระชาก เพ่ือทดลองดูความมนั่ คงแขง็ แรงของบวง
รัดวา จะหลดุ ออกหรือไม ปรากฏวา มันรัดติดแงพ อดไี มม โี อกาสท่จี ะหลุดได ยกเวน แตเชือก
ไนลอนเสนขนาดเกือบเทาหัวแมม อื นน้ั จะขาดออก แลว สง ปลายอกี ดา นหนึ่งใหบ ญุ คาํ ปน ขนึ้ ไปบน
ตน มะคาทีอ่ ยใู กลๆ จดั การผูกเขา กบั ลําตนระดับสูงข้ึนไปเลก็ นอ ย เพ่อื ใหเสนเชือกขงึ ตงึ ในระดบั
ขนานกบั พน้ื ของฝง ตรงขาม

“ผมจะไตขา มไปกอน...”
เขาอธบิ ายโดยเรว็ ภายหลังจากทดลองกระโดดขน้ึ เกาะเสน เชือกที่ขึงตรงึ ไกวตวั ไปมา
“พอไปถงึ ฝง โนน จะขึงเชือกอกี เสนหนงึ่ ในระดับลางขนานกนั เพ่ือใชเสน บนเปน เสน
สาํ หรบั เกาะพยุง เสน ลา งเปน เสนเดนิ ไตไปแบบสะพานลิง พอจะขามกันไดไ หมครบั ?”
เชษฐากบั ไชยยนั ตย ม้ิ ปราๆ
“ผมกับไชยยนั ตนะ ไมก ระไรหรอก แตน อ ยนะซ”ิ
ดารินมอื เทา เยน็ หลอ นเริ่มใจไมด ีต้ังแตมองเห็นปากเหว และรูก รรมวธิ ีที่จะขา มแตแ รก
แลว และเปนครัง้ แรกท่นี กั มานุษยวิทยาสาวรอ งอทุ ธรณขน้ึ
“ฉนั ไมใชนกั ยิมนาสตกิ ไมใ ชนกั ไตราว แลว ก็คอ นขางจะเปน โรคกลวั ความสงู อยดู วย
แตถ า ไมมที างเลอื กก็จะพยายาม”

ภายหลังคิดชัว่ กง่ึ อดึ ใจ รพินทรกบ็ อกมาวา
“วธิ ีทีป่ ลอดภยั ที่สุดสําหรบั คุณหญงิ ก็คอื มดั ขอมือทั้งสองขางครอมตดิ กบั สาบเชอื กที่ขึง
ดา นบน พลาดพลัง้ มือหลุดเชอื กทม่ี ัดขอมอื ไว กย็ งั คลองติดอยูกบั สายโยงอย”ู
เชษฐาและไชยยันตก ็นกึ ขึน้ มาไดตามคําแนะนําของเขาในทันทนี ัน้ สหี นาดขี นึ้
“จริงของคุณ เรื่องงา ยๆ แคน เ้ี อง แตปน กับสมั ภาระตดิ ตวั ละ จะเอาขา มไปโดยวิธีไหน”
“ระยะหา งแคน ี้เอง ปนและของแตล ะชน้ิ ของเรากไ็ มห นักอะไรนกั เราจะใชวธิ โี ยนสง
และคอยรบั ”
ท้ังสองใชส ายตาคํานวณกะระยะอีกครัง้ แตก็เหน็ ดว ยวา มนั พอจะเปนไปได
“เวลาเราขา มกนั ไปถึงฝงโนน หมดแลว เราจะมวี ิธีเอาเชอื กคนื ไดย งั ไง มติ องท้ิง ปลอ ยให
มนั ขงึ คา งระหวางสองฝง นีอ้ ยหู รือ อยา ลมื วาเรายังตองอาศัยเชอื กเหลานอี้ ีก”
ไชยยนั ตถาม เพราะนึกไมอ อก
“คนสุดทาย...ผมจะใหตกลงกนั เองระหวา งบุญคํา หรือเกอะซง่ึ จัดวาตวั เล็ก นาํ้ หนกั นอย
หนอย วิธนี ก้ี ค็ ือ ภายหลังจากทกุ คนขามไปหมดแลว คนทีอ่ ยูฝง น้ีเปน คนสุดทาย จะนาํ เชือกทง้ั สาม
เสนมาตอ เปน เสนเดียวกนั ทั้งหมด แลว จะนาํ ขน้ึ ไปโยงสูงไวบนงามไมต น นน้ั ...”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1652

พลางจอมพรานก็ช้ีมอื ไปยังคาคบไมสงู ตนหนึง่ ซ่งึ ยนื ตระหงา นอยเู หนอื โขดหนิ ทข่ี วา ง
บว งไปมัดตดิ ไว

“เมอ่ื โยงเชือกไวท ี่นนั่ แลว ระดบั ของทางดา นโนนจะสงู กวา ดานนมี้ าก ใหผ กู เชือกดา นนี้
ตดิ เอวไว อกี หลายคนทางดานโนนดวยการชักรอก คนทางฟากนจี้ ะลอยขา มไปถงึ ฝง โนนไดเอง
ตามหลักของแรงเหวย่ี ง เรากจ็ ะไดเชือกคนื มาทั้งหมด”

เชษฐาครางอะไรออกมาคาํ หนึง่ อยา งทง่ึ ๆ ในความปรีชาชาญฉลาดของพรานนําทาง ซ่งึ
เกดิ ข้นึ อยา งชนิดทเี่ ขาเองก็คดิ ไปไมถ ึง สวนไชยยนั ตย มิ้ ออกมาไดดดี นวิ้ เปาะ รอ งออกมาสนั้ ๆ คาํ
เดยี ววา

“ใส!”
รพินทรป ลดเปห ลงั ออกมา วางไรเฟลลง คงเหลอื แตมดี โบวแี่ ละปนสนั้ ท่ตี ดิ เอวอยู เพ่อื
ทาํ ตวั เองใหเบาและคลอ งแคลว ที่สุด จัดการเอาเชือกอีกเสนหนง่ึ มัดตดิ เอว โดยสง ปลายอีกดานให
บุญคาํ ถือไว แลวโดยไมกลา วคําใดอกี เลย เขากเ็ ผนขน้ึ เกาะสายเชือกที่ขงึ ไว ไกวตวั โหนโดยอาศยั
กาํ ลังแขนทัง้ สองในลักษณะของนักไตเ ชอื ก ลอยลวิ่ โตงเตงพน จากระดบั ขอบหนา ผา ที่พากันยนื อยู
ออกไปอยางแชม ชา
เสียงใครคนหนง่ึ รอ งเตอื นตามหลังมาเบาๆ ใหเ ขาระวงั ตวั

ทามกลางสายตาของผรู วมคณะทจี่ ับมองอยูดวยใจอนั เตน ระทกึ รา งของจอมพรานไกว
ตามเชอื กเสนน้ันหา งออกไปเปนลาํ ดบั บญุ คํากค็ อยโรยเชอื กท่มี ดั เอวเขาอยตู ามไปดว ย รา งนนั้ ลอย
ขามชองเหวใกลฝงตรงขา มเขาไปอยา งแชม ชา ในความรสู ึกอนั หายใจไมทวั่ ทองของพรรคพวกอกี
ฝง หนง่ึ

และในท่สี ดุ กไ็ ปถึงฟากตรงขาม อันเปน เปาหมายไดโ ดยสวัสดภิ าพ จดั การแกเ ชอื กที่ผกู
ติดเอวมาดว ย มัดไวก บั ลําตนไมใกลๆ อกี ตน หน่ึง...ในระดบั ทสี่ ูงกวาเสนเดิมประมาณหนง่ึ วา

บุญคาํ ซงึ่ เขาใจวิธีการดีอยูแลว กน็ าํ ปลายเชือกอีกดานท่ตี นถอื ไว นาํ ขึน้ ไปผูกยังตน ไม
ในระดบั เดยี วกนั ไมก ี่อึดใจตอจากนน้ั กป็ รากฏเปนเสน เชอื กขึงตงึ สองเสน ราวกบั สายโทรเลข
ทอดขามชอ งเหวโดยมสี ายหนง่ึ อยูบน อกี สายหนึง่ อยลู า ง มรี ะดบั ตรงกัน

ภายหลังจากทดลองดคู วามมน่ั คงของเชือกเสน บน ทขี่ ึงใหมจนเปน ทแี่ นใ จแลว จอม
พรานกโ็ บกมอื เปน สัญญาณใหทยอยขามตามกนั มา ดงั เชน ทน่ี ดั แนะกนั ไวเปนทเ่ี ขาใจแลว

ไชยยนั ตจ ึงเปน บคุ คลทีส่ อง ไตเ ชอื ก หรืออกี นัยหนงึ่ ‘สะพานลงิ ’ คูนั้นตามไป สองมอื
เกาะพยุงตวั โดยอาศยั เชือกเสน บนเปน ทย่ี ดึ สว นเทาเดนิ เหยียบไปบนเชือกเสนลางอยา งหมน่ิ เหม
มนั เปนความหวาดเสยี วเส่ยี งตอการพลดั หลอนลงไปสูมรณกาล ซึ่งรอคอยอยูเบ้ืองลางเปนอยา งยง่ิ
แตกป็ ลอดภัยพอสมควรสาํ หรับผูทม่ี ีสตแิ ละกาํ ลงั ใจอนั ม่นั คง หากไมเ ผลอปลอยมือจากเชือกเสน
บน

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1653

ไชยยนั ตก าวพลาดถงึ สองคร้ัง ตีนหลดุ จากเสนเชอื กลาง แตเขาก็สามารถยึดเสน บนไวไ ด
ปลอ ยตวั ใหห อ ยเควง ควา งกลางอากาศ แลวก็พยายามเหยยี บเชอื กไตต อ ไปไดทามกลางความใจ
หายใจควาํ่ ของทุกคน

ในท่ีสุด ก็บรรลถุ ึงทห่ี มายไดป ลอดภยั อีกคนหน่ึง โดยมีรพินทรค อยชว ยรับไว

ดารนิ ถูกกาํ หนดใหเปน บคุ คลทส่ี าม ภายหลังจากวางปน ปลดเคร่อื งหลังออก และไตข้นึ
ไปบนโขดหนิ ใหญในระดบั ท่ขี งึ เชือกไว พี่ชายก็มดั ขอ มือของนอ งสาวอยางแนน หนา ครอ มตดิ กบั
สายเชอื กดานบนไว ปอ งกนั อุปท วเหตอุ นั อาจเกิดขนึ้ จากการปลอ ยมอื หลดุ จากสายเชอื กทีใ่ ชย ดึ

“เลีย้ งตวั บนเชอื กเสน ลา งใหด ี อยาพยายามมองลงไปขา งลา ง!”
เชษฐากระซิบเตือน
นกั มานษุ ยวิทยาหลบั ตา สดู ลมหายใจเขาปอด แลว ลืมตาขึ้นอีกคร้งั ดว ยกาํ ลงั ใจอันเด็ด
เด่ยี ว ฝง ตรงขาม รพนิ ทรก ับไชยยนั ตย นื เตรยี มรอคอยรบั อยแู ลวดวยอาการกระสับกระสาย
หลอ นเมมปาก ทดลองปลอ ยมอื ออกจากเชือกเสนบนทจี่ บั อยู ใหเ ชอื กทมี่ ัดเปน บว งติด
ขอ มอื คอนนํา้ หนักของตนเอง แขวนไวก บั สายโยงแลว ทิ้งตวั ลง
ปรากฏวามันหอ ยตวั ของหลอนไดอยางมนั่ คง โดยไมจ ําเปนจะตองใชม ือจับ
วนิ าทีนนั้ เอง หลอนก็ตัดสินใจเฉียบขาด ใชม อื ทั้งสองจับเชือกเสน บนไว กา วเหยียบไป
บนเชอื กเสน ลา งในอาการเดยี วกับทไ่ี ชยยนั ตล ว งหนา ไปกอ นแลว ดวยความกลาหาญมัน่ คง ผล
ปรากฏออกมาวา...เพยี งชว่ั ระยะกล้นั ลมหายใจอดึ เดยี วเทานัน้ ราชสกุลนกั ผจญภัยก็สามารถไต
เชือกไปสูฝ ง ตรงขามได โดยเทา ไมไ ดห ลดุ พลาดจากเสน เชอื กเสน ลางท่ีอาศยั เหยียบไปนนั้ เลย และ
ใชเวลาไปไดเรว็ กวาไชยยันตเ สยี อีก เชือกทมี่ ัดติดขอ มอื หลอ นไวสาํ หรับเปนการชว ยปองกนั ไม
จําเปน ตองมสี ว นชว ยเหลอื อยา งใดทงั้ ส้นิ
ไชยยนั ตโ อบเอวชวยกระชากใหพ นขอบปากเหวขึ้นไป เมือ่ หลอ นไตเ ขามาไดระยะการ
เออ้ื มถึง และรพนิ ทรเปนคนแกเชอื กทเี่ ชษฐามดั ขอ มือของหลอนออก
เชษฐากบั แงซาย ก็ชว ยกนั โยนสมั ภาระตดิ ตัวและปน สงไปใหพวกทข่ี ามไปกอ นแลว
คอยรบั จนหมด กอ นทีจ่ ะลาํ เลยี งกันทยอยขา มตอ ไป ตวั หวั หนา คณะเองเปนคนทีส่ ่ี ถัดมาก็เปน แง
ซาย แลว กถ็ งึ เจาลูผเู ปน เชลย
คะหยนิ่ จดั การมัดมือครอ มติดกับสายเชอื กเสน บน ลักษณะเดยี วกบั ดารนิ เพ่อื ปอ งกัน
อปุ ท วเหตุ เทา ๆ กับปองกนั การใชเ ลหเ หล่ียมผละหนี แลวรอ งเตอื นไปยงั แงซายใหคอยรับ พลางก็
ถีบลูกชายหวั หนา เผา สางเขยี ว ลอยหลดุ ออกไปจากโขดหนิ ทยี่ ืนอยเู ควงควา งอยกู ลางอากาศหรือ
ชอ งเหวน้ัน ลจู ําเปน ตองเอาตนี ตะกายควานหาเชอื กเสน ลาง และคอ ยๆ ไตน าํ ตวั ของมนั ขามไป
อยางไมม ีทางเลี่ยง

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1654

พอไปถึง คะหยิ่นก็ตามหลงั มาเปน คนที่เจด็ ถัดมาก็คอื เกอะ เปนคนรองสดุ ทา ย ทง้ิ บญุ คาํ
ใหอยเู ปนคนหลงั สดุ

เมอื่ คนอื่นๆ ขา มพนไปหมด บุญคาํ จงึ แกปลายเชือกเสน ลางออก แงซายสาวไปยงั ฝงตรง
ขา ม ตอ เขากบั ปลายเชอื กเสนบน ซึ่งบดั น้แี กจากการมดั โยงอยกู บั แงโ ขดหิน พอกลายเปน เสน
เดียวกนั กน็ าํ ไตขึน้ ไปยงั คาคบตะเคยี นสูงทขี่ ึน้ อยใู กลๆ โยงร้ังไว ลากปลายไปผกู แนน ไวก บั ตน ยาง
อีกตนหนงึ่ เพอ่ื กันหลุด

จากน้ันอกี หลายคนกเ็ ขา มาชว ยกันยดึ สายเชอื ก ทีท่ อดลงมาจากงามตน ตะเคยี นไว เตรยี ม
ชักรอก รพนิ ทรกระโดดขน้ึ ไปบนยอดหนิ รมิ เหวคอยรบั และทาํ หนาทใ่ี หส ญั ญาณท้งั สองดา น เขา
รอ งส่ังใหบ ุญคาํ มดั ปลายเชอื กดา นโนน ตดิ กบั เอวไวอกี ทหี นง่ึ แลว ใหเกาะสายเชือกไวมน่ั พอได
จงั หวะ พอทค่ี อยชกั รอกอยกู ช็ ว ยกนั รั้งเสนเชอื กสาวขึ้น บุญคาํ ผเู กาะเชอื กอยูดานหนง่ึ พรอมอยูแลว
ลอยละลิว่ ในลกั ษณะลูกตุมถว ง แกวง เขามาตามกฎของแรงเหวย่ี งในทันทีนั้น

วูบแรกทีร่ า งของบุญคําปลิวแกวง เขามา มันไมถงึ ขอบเหวอีกดานหนงึ่ และรพนิ ทรก ็ยงั
ไมส ามารถจะควา ถึง พอสดุ ชวงแรงเหวยี่ ง บญุ คํากแ็ กวงคนื กลบั ไปฝง เดมิ ลักษณะเหมือนการแกวง
ของตุมนาฬกิ า พวกทีช่ ักรอกอยกู ็ออกแรงเหนยี่ วสายโยงใหร ้ังสงู ขนึ้ ไปอกี ตาพรานเฒาแกวงกลับ
เขา มาอกี ครัง้ ลอยมาถึงฝง อยา งหม่นิ ๆ พรานใหญผลักสุดแรงเกดิ ใหลอยกลบั ออกไป เพื่อใหก าร
เหวย่ี งคืนในครงั้ ทีส่ าวปลวิ ลกึ เขามาอกี และก็สมประสงค

ในครั้งน้ี รา งของบุญคาํ แกวงพน ขอบเหวขึ้นมาไดอยางเต็มตวั เขาก็ควา เอาไวไ ดก อนที่
จะหลดุ กลบั ไป บญุ คําจงึ เปนคนสดุ ทายทบี่ รรลถุ ึงทห่ี มายไดอยา งทลุ ักทุเล

ทกุ คนถอนใจออกมาไดอ ยา งโลง อก การลาํ เลียงขา มชอ งเหวสําเร็จลงดว ยดปี ระการหน่ึง

ขบวนทั้งหมดเคลื่อนทตี่ อ ไปอยางทรหด โดยไมย อมเสยี เวลาแมแ ตน ดิ หนง่ึ ไตเ นินชนั
เหนอื ขอบเหวฝงตรงขามน้ันขน้ึ ไปอกี ครูเ ดยี ว ก็บรรลุถงึ หนา ผาตดั ตรงเกา สิบองศา แงซายตอกทอย
นาํ หนา ข้ึนไปกอน เพ่ือสรา งบันไดใหแ กท กุ คนตามวิธที ถี่ นดั

ไมช า ไมนานนัก ทา มกลางเสยี งกลองและเสียงโหร อ งกองสนั่นของพวกมนษุ ยผดี บิ ซ่ึง
ดงั จากฟากเขาตรงขา มไมห างออกไปนัก

ทุกคนก็บรรลถุ ึงสวนยอดสงู สุดของปลายเขาลูกนนั้
และน่ันคอื หลังคาของหมูบ า นสางเขียว ซง่ึ กําลงั รา เรงิ ชลุ มนุ อยกู ับพิธกี รรมของมนั โดย
จะรูสึกเฉลยี วคิดแตส ักนดิ กห็ าไมวา ขณะนศ้ี ัตรูของมนั กําลงั คบื ใกลเขา มาสูใจกลางอาณาจกั รแลว
ยามนัน้ ตะวันแดงกา่ํ เปน สเี ลอื ด แตะขอบลงจรดกับทวิ เขาทต่ี าํ่ ลงไปทางดา นอัสดงคต
บนยอดเขาตอนนน้ั เปน เนนิ ราบต่าํ ทอดลงไปสูแองรูปกน กระทะตอนหนง่ึ แลเหน็ ภาพ
ทุกสิ่งทกุ อยางถนดั ชัดเจน ยามเมอ่ื คณะทง้ั หมดพากนั หมอบตัวแอบซุมอยูตามกอนหนิ และเนนิ สูง
ตาํ่ ทแี่ วดลอ มอยูท่วั ไป

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1655

ลบิ ลิว่ ลงไปสูใ จกลางแอง กระทะ อันเปน ทําเลประหลาดน้นั กลาดเกลื่อนแนน ขนดั ไป
ดวยกระทอม หลังคามุงดว ยใบพลวงรูปยอดแหลมกรวยฝาชปี รกลงมาเกือบจรดพนื้ ฝาทําดวยตบั
แฝก ลกั ษณะของมันผิดไปจากบานเรือนของชาวเขาเผา ใดๆ ทง้ั สิน้ ที่ทุกคนเคยพบเหน็ มา ประมาณ
ดวยสายตาครา วๆ ไมต าํ่ กวา 150 หลังคาเรอื น ปลูกเรียงรายอยบู นพน้ื ที่อนั สงู ๆ ตา่ํ ๆ ตามลักษณะ
ของภมู ปิ ระเทศ สลบั ไปดว ยหมูไมพ มุ พง แตก ็มหี นทางเดนิ อนั โลง เตยี น ลักษณะถนนติดตอ ถงึ กนั
หมด

กลางลานกวา งราบเรยี บตีนเนนิ ซง่ึ มเี สาผปี ก สูงชะลดู ราวกบั เสาธง เรยี งรายเปนระยะอยู
กลาดเกล่ือน บัดนี้คลาคล่ําไปดว ยอนารยชนผเู ปน เจา ของถิน่ พวกมนั กาํ ลังชุมนุมวนุ วายกันอยทู น่ี ั่น
แนน ขนดั ไปหมด ไมวา จะเปน หญงิ ชายลกู เล็กเด็กแดง ประหน่ึงวาทุกครวั เรอื นจะแหก ันมาประชมุ
พรอ มกนั อยู ณ ท่ีน้ีจนหมดส้นิ

สายตาเพยี งชว่ั วาบท่คี ณะผจญภัยทงั้ หมดมองเห็น และโดยระยะทห่ี า งไกลลงไป ยงั ไม
สามารถจะกาํ หนดภาพลงไปไดแ นชดั วา อะไรเปน อะไร นอกจากจะบอกไดป ระการเดยี ววา ณ
กลางลานนน้ั กาํ ลงั มีการเคลอ่ื นไหวกนั อยา งคึกคักสบั สนไปหมด ระคนไปกบั เสยี งโหร อ ง และ
เสยี งดนตรปี า เถื่อนของพวกมัน ซึง่ สวนใหญประกอบดว ยกลอง และเกราะไมโหมกระหนํ่าถีระรวั
อ้ือองึ

ระหวางทที่ กุ คนเพง สายตาเพอื่ ปรบั ระบบจักษุภาพใหชัดเจนข้นึ นน้ั เอง สรรพสาํ เนยี ง
อึงอลเหลานน้ั กเ็ งียบสงัดลงในทันทรี าวกบั นัดกนั ไว ดปู ระหนง่ึ วา กลางลานชมุ ชนอนั มีคนนับรอย
นน้ั ปราศจากสงิ่ มีชีวติ ชวั่ ขณะเดยี วของความเงียบอนั เปนดษุ ณนี ้ี ตอ มากต็ ามมาดวยมเี สยี งโห
โหยหวนแหลมเยือกแวว ลอยข้ึนมาตามลมนําขนึ้ แลว กม็ เี สียงครางขานตามเสียงนาํ นน้ั เหมือนจะ
เปนการสวดบวงสรวงรา ยมนตอ ะไรสักอยาง เสียงกลองแปรเปล่ียนสะทา นใจไปอีกจงั หวะหน่งึ ฟง
บาดลกึ เขาไปถึงรากขมุ ขน สอดแทรกตามมาดว ยเสยี งแผดตะโกนเรง เรา ถก่ี ระชั้นกระโชก แลว ก็
ลดลงสูระดบั โหยหวนวงั เวงสลบั กันอยเู ชน นัน้

จากกลอ งสอ งทางไกลของคณะนายจา งทง้ั สาม ภาพทง้ั หลายแหลก ็แจมกระจางออกไป
ในสายตาที่จองตะลงึ

เปา หมายแรกท่ีเหน็ ก็คอื แถวของชายฉกรรจในลักษณะนักรบเผา สางเขียวไมนอ ยกวา
จํานวนรอ ย เรยี งรายโอบลอ มเปนรูปครึง่ วงกลมอยกู ลางลานดนิ กวาง มือขวาถือดาบใบใหญข าว
เปน เงาวับ กวดั ไกวเขา กับจงั หวะการรายราํ โยกยา ยดว ยลลี ายา งสามขุม ซึ่งเปน ไปอยา งพรอมเพรยี ง
เหมือนระบาํ ออกศึกของพวกวา

พวกมนั กระทบื เทาลงกับแผน ดนิ เยอ้ื งกราย เงอื ดเง้อื ดาบบบี ลอ มตวี งใกลกันเขา มา แลว
ก็ขยับถอยหา งออกไปอกี ทําใหรูปครงึ่ วงกลมนน้ั แคบเขา และกวา งออกเปนระลอกตามจงั หวะการ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1656

เคลอ่ื นไหว ลลี าการเตนของมัน ยอ ตวั กม ลงต่าํ อกี มอื หนึง่ ตบขาปรากฏเสียงดงั สนน่ั พรอมๆ กัน
แลว กระโดดกระทบื แผน ดนิ ตรงหนา สะอกึ ลํา้ ออกไปแลว ก็กระโดดถอยกลบั ซํา้ ๆ ซากๆ

ใจกวางวงลอ มของระบาํ ศกึ นั้น เชลยจํานวนสบิ คนถกู มดั มือมัดตีนไขวห ลัง นั่งกม ในทา
คกุ เขา ศรี ษะชะโงกไปเบ้อื งหนา เพราะคอถูกมดั ตดิ อยกู บั หลักไมง า ม เรยี งรายอยเู ปนแถวหนา
กระดาน สังเกตจากลกั ษณะไดว าเปน ชายเผา ตองเหลอื งพวกเดียวกับเกอะ ท้ังสิบคนมลี กั ษณะไมผ ิด
อะไรกับววั ควายท่ีถกู มดั ตดิ กับหลักประหาร

ยืนเดน สาํ แดงอาการเยื้องยกั เตน แรง เตน กา นาํ หนาขบวนเหลา นนั้ เปน รางทหี่ อ หมุ ไป
ดว ยหนังหมที าํ ใหม องดูเหมอื นสัตวม ากกวา คน มกี ระดูกเปน สายสังวาลพนั รุงรงั รอบตวั วาดหนา
ไวดว ยสแี ดงเขยี วและขาวดนู ากลวั ในมือขางหนง่ึ ถอื แสห างกระทิงโบกแกวง อยไู ปมา และเปน ผสู ง
เสยี งแหลมนําขบวนข้ึนเพ่อื ใหพวกนนั้ โหห อนตาม ไมมขี อ คลางแคลงใดท้ังส้ิน

เจาน่ันจะตอ งเปนหมอผีมุมบา น่ันเอง!
ลกึ ออกไปจากขบวนรา ยราํ แถวคร่งึ วงกลม เปน แทน หนิ สงู เดน เสมอื นจะเปน ประธาน
ของพธิ ี ชายรูปรางล่ําสนั แขง็ แรงน่ันถอื หอกวางทา สงา อยบู นนน้ั คลมุ ไหลไ วดว ยหนังเสอื ดาว
ศรี ษะปกขนนกแดง
นั่นคอื ซซู ู หวั หนา เผา
ทุกคนท่ซี มุ ดเู หตุการณอยูย อ มจะเดาไดใ นทนั ทตี ามรูปการ
วงลอมรอบนอกหา งออกไป คอื พวกผหู ญงิ คนแกแ ละเด็ก อนั เปน ประชากรในหมบู าน
ชมรมของมนั ทั้งหมด

ความนาสยองเกลาทั้งหลาย มนั ไปรวมจดุ อยทู ่ีอนิ คา ซึง่ นัง่ ตระหงา นมหมึ าชะเงื้อมตดิ อยู
กับแผน ผาหนา ลานพิธี มนั คอื หินภูเขาทั้งลูก สลักเปนรปู คนในทา นง่ั มอื ทง้ั สองวางราบไปกับเขา
ศรี ษะเปนเสือกําลังแสยะเขี้ยว ยามนแ้ี สงตะวนั ใกลคา่ํ สาดจับแดงฉานดปู ระหนึ่งจะมีวญิ ญาณผรี า ย
เขาสงิ ตาํ่ ลงไปเปนแทน บชู ากวางใหญ สลกั จากเนอ้ื หนิ กอ นเดยี วกนั สองดา นมเี สาสูงปก อยู
คลา ยๆ เชิงเทียน ปลายเสาดา นบนเปน กระบอกไผข นาดใหญ แผปากกวา งไวเปน รูปชะลอม เปน ท่ี
ใสศ รี ษะของมนุษยผ จู ะถกู ตดั มาสังเวย บดั น้ีมนั ยงั วางเปลา

มมุ บากระโดดโลดเตนไปตามแถวของเหยอื่ สังเวย ท่มี ีคอตดิ อยกู ับหลักเหลา นน้ั ใชแ ส
หางกระทงิ ปด ลงไปบนแตละศีรษะท่ีมนั ผานไป แลวชแู สขึน้ โบกไปทางเทวรูปอินคาพรอมทัง้ เปลง
เสียงแหลมเยือกเย็น ทไ่ี มมคี ณะผจญภัยคนใดสามารถฟง ออก นอกจากจะเขา ใจโดยอาการวา เปน
คําบวงสรวงสังเวยตามประสาของมัน

ไชยยนั ตส ง กลองใหร พินทรโ ดยเร็ว ภายหลงั จากวาดสาํ รวจอยูอึดใจใหญ จอมพรานก็
รับมาสอง ระยะนนั้ มนั ไกลไปหนอ ยสาํ หรับสายตาเปลา แตถนดั ชดั เจนที่สุดสําหรบั กาํ ลงั ขยายของ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1657

กลองขนาด 12 คณู 50 กอนทีเ่ ขาจะตดั สินใจเชน ไรนนั่ เอง เสียงกลองก็ถีร่ ะรัวเรง เร็วไปอีกแบบ
หนง่ึ

“ดูนัน่ ! มันลงมือตดั หวั พวกนั้นแลว!”
เสียงดารินละล่าํ ละลกั ออกมาแทบไมเปนภาษา พรอ มกบั ถอดกลอ งทกี่ ําลงั สองอยูออก
จากสายตา ดว ยความหวาดเสยี วสดุ ที่จะดไู ด ไชยยันตก ต็ ะครุบกลอ งมาสอ งแทน
จากเลนสย น ระยะ อันแทนสายตาของเชษฐา รพนิ ทรแ ละไชยยันตอยูใ นลักษณะน้ี ตา ง
เหน็ เจา มุมบาหมอผีผกู าํ ลงั เตนวนอยหู ยดุ ชะงักกกึ ลง ชูแสขึ้นเปนสญั ญาณ สางเขยี วจํานวนสิบคน
เทา กบั เชลยกก็ า วล้าํ หนาออกจากแนวทรี่ ายลอมอยู มาหยดุ ยนื ประจาํ ทใี่ กลกับเหยื่อสงั เวยแตล ะคน
การประหารเรมิ่ ตน จากหวั แถวทางดา นซา ยกอ น เจา เพชฌฆาตกําดาบสองมอื เง้ือขึน้ สดุ
ลา เหนือศรี ษะ เมอื่ หมอผหี วดแสใ นมอื ตํา่ ลง มันกห็ วดดาบฉัวะลงมาเต็มเหนยี่ ว ศรี ษะแรกกระเดน็
ออกจากคอ ไปกลิง้ อยกู บั พน้ื เลอื ดพงุ กระฉูดเปนสาย ทามกลางเสยี งโหรององึ คะนึงอยา งพออก
พอใจ คนหนึ่งเอากระบอกไมไผมารองรับเลอื ดไว อกี คนหนง่ึ ตรงเขามาหิว้ ศรี ษะทขี่ าดกลิง้ อยกู ลาง
พืน้ นาํ ไปใสไ วบนเสาสงั เวยดา นขวาของเทวรปู
ระหวา งการตะลึงงัน เลือดแทบจบั เปน กอ นแข็งของฝา ยท่ีลอบเห็นเหตกุ ารณอ ยู ศรี ษะที่
สองก็ถูกฟนขาดไปอกี อยา งรวดเรว็ มนั ดําเนนิ ไปอยา งฉับพลันตดิ ตอ กนั ดว ยอาการอยา งเดียวกบั
ศรี ษะแรก โดยสญั ญาณจากมมุ บาท่ีคอยบงการอยู
ไชยยนั ตรอ งออกมาคําหนงึ่ อยา งลมื ตวั ถลันจะลุกขน้ึ แตเ ชษฐาไวกวา ควา คอไวทนั
“อยา หุนหัน! นเี่ ปนวนิ าทสี าํ คญั ที่สดุ พลาดแมแ ตน ดิ เดียว แผนของเราทลายลงหมด!”
“มันกําลังฟน คอพวกนน้ั เปน ฟน หยวก ทาํ ไมเราไมชวยชวี ิตพวกเขาไว”
อดีตนายทหารปนใหญกระหดื กระหอบ หนาซดี
“จําไวอ ยางเดยี ววา คนแรกทเ่ี ราจะชว ย กค็ อื เมย! แกเลือกเอาไดวาจะชวยพวกนน้ั กอ น
แลวแผนการชว ยเมยต อ งเสียไป หรอื วา ตองปลอ ยพวกน้นั ใหเ ผชิญชะตากรรมไปตามเรอื่ ง เพอ่ื
โอกาสชว ยเมยไดรดั กุมขึ้น”
ไชยยนั ตก ดั ฟน น่ิง แนละ เขาตองเลอื กเอาอยางหลงั แตภ าพทเ่ี ห็นในยามนี้ มันทรมาน
ความรสู ึกเหลือที่จะกลา วได และมนั ทาํ ใหเขาเกือบจะหมดสตทิ าํ อะไรทโี่ งเ ขลาออกไป ดแี ตสหายผู
รอบคอบสกดั ก้นั ไวท นั
เชษฐาเองในขณะน้ีก็มคี วามรสู ึกอันยากทจ่ี ะบรรยาย เขาแทบจะไมสามารถทนสอ ง
กลองดูอยูตอไปเหมอื นกนั ดารินนั้นกายสัน่ สะทา นลมื ตาโพลง คนอื่นๆ กต็ กอยใู นอาการเดยี วกนั
ยกเวน รพนิ ทรก ับแงซาย ซง่ึ ไมมีอะไรเปลยี่ นแปลงในสหี นาใหจ บั ความรสู ึกได
ถกู แลว ในภาวะเชน น้ี ไมม ีใครสามารถจะชวยเชลยหรอื เหยื่อสังเวย อนั เปน ชนเผา
ตองเหลอื งพวกน้ันไดเ ลย เพราะเปา หมายทส่ี าํ คญั กวา รอคอยอยเู บอ้ื งหนา การกระโตกกระตากใดๆ
ออกไปในยามนี้ ก็ยอ มเทา กบั เตอื นใหพ วกมนั รตู วั ขนึ้ เสียกอ นนน่ั เอง

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1658

โดยเฉพาะอยา งยง่ิ ขณะน้กี ย็ งั ไมส ามารถกําหนดไดวา มาเรีย ฮอฟมัน อยใู นตําแหนงใด
แน อีกประการหนึ่ง ระยะทลี่ อบสงั เกตเหน็ อยกู ห็ า งไกลกันมากเกินกวา ที่จะชว ยเหลอื ปองกนั ไวไ ด
ทัน โดยไมใ หเ สยี แผนการเดมิ ทวี่ างไว

การประหารดว ยวิธเี อาดาบบั่นคอยันลานสงั เวยเบ้ืองลา ง ไมม ีจังหวะหยุดชะงกั ลาชา อยู
ทกุ ครั้งท่มี ุมบายกแสโบกลงเหยือ่ คนตอๆ ไป หวั จะกระเดน็ หลดุ ออกไปในทนั ทดี ว ยใบดาบท่ี
เหวย่ี งมาเตม็ แรง มันดาํ เนนิ ไปอยา งรวดเรว็ ยิง่ ระคนไปกบั เสยี งโหร อ งอยางปรดี า ในยามท่ดี าบฉัวะ
ลงไปพรอ มๆ กบั ศรี ษะหลุดจากรา ง

ชวั่ อดึ ใจเดยี วทที่ กุ คนตกอยใู นอาการเหมอื นถกู สะกด ทําอะไรไมถูกนี้ ท้ังสบิ หัวถูกบ่นั
หมดเลือดสาดกระเซน็ ไปทว่ั ลานแดงฉาน ศีรษะถกู เก็บนาํ ไปใสไ วต ามเสาสังเวยท่ีปก อยูรอบๆ
เทวรปู อินคา กระบอกไมไ ผก ็ถูกนาํ มารองเลือดท่ีโกรกไหลออกจากคอท่ดี วนอยู

เสียงโหรอ งองึ ม่ี! พวกทร่ี ายลอ มอยูรอบนอกเร่ิมกระโดดโลดเตน อยา งรา เริงสุขสนั ต
เสียงกลองกย็ ่ิงสะเทอื นกระหมึ่ เหมอื นจะพลกิ ขุนเขาลกู นนั้ ใหทลายราบลง

“เราไมมีโอกาสจะชว ยพวกนน้ั ไดท นั เลย มนั ฆาพวกเขาเร็วมาก”
หวั หนา คณะครางออกมาเสียงแหบแหง เหมือนจะกลา วกบั ตนเอง ทนั ใดน้ันพรานใหญก ็
ยา ยทีซ่ มุ จากเดิม ไตข้ึนไปบนโขดหินลูกทสี่ ูงกวา กราดกลองสํารวจอกี มุมหน่งึ แลวรองมาเรว็ ปรือ๋
วา
“เมยถูกมดั อยทู ่ีหนา แทน บูชา ใตฐานเทวรปู น่ัน!”
คําพูดของเขา ปลุกใหค ณะนายจางทั้งสามตื่นจากตะลึง เผนพรวดเขามาในทนั ที
โดยมมุ ท่ีจอมพรานชบ้ี อกนนั่ เอง ทุกคนเห็นรา งขาวเหมือนหยวกรา งหนึ่ง ถกู มดั ตดิ อยู
กับหลักไมเอนประมาณสีส่ บิ หา องศา อยใู ตฐ านในระหวา งขาท้ังสองของเทวรปู พอจบั เขากลอง ทงั้
เชษฐาและไชยยันตตอ งอุทานออกมาพรอมกนั
มาเรยี ฮอฟมนั ! ในสภาพรา งกายเปลอื ยเปลา ไมม สี งิ่ ใดปกปด แมแตน ิดเดยี ว อนั เปน
ลกั ษณะเดิมกับทหี่ ลอนไดถกู ครา ตัวมาจากธารนา้ํ ขณะท่เี ริงเลน อยูก ับสามีเมอ่ื บายวาน บนศรี ษะ
ถกู สวมไวดว ยมาลยั ดอกไมป า มชี อเอื้องหลากๆ สี ประดบั อยูร อบๆ กาย และทั่วบรเิ วณท่หี ลอนถูก
มัดอยเู ตม็ ไปหมด แลดปู ระหนงึ่ หลอนจะเปนภาพปน ของเทพีแหงปวงบปุ ผชาติฉะน้นั
สังเกตดหู ลอนยงั พอมสี ตริ สู กึ ตวั แตก ็สน้ิ หวงั ทอดอาลัยในชะตากรรม ตาทง้ั สองเบิก
โพลง เหมอมองอยา งปราศจากจดุ หมายขนึ้ ไปยังทอ งฟา
“สวรรคท รงโปรด! วาแตจะเริ่มตน อยา งไร?”
ไชยยนั ตกระซิบแทบจะระงบั อารมณตืน่ เตนไวไ มไ ด”
“คบื เขาไปใหใ กลก วา นี้ บางทีเราจะมองเหน็ ทางวาจะเริ่มตนกนั ยังไง”
รพนิ ทรต อบ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1659

เชษฐาตบมาเบาๆ ทีห่ ลงั เขาแทนความหมาย คร้นั แลว ท้ังหมดภายใตการนาํ ของพราน
ใหญก เ็ คลื่อนออกจากทซ่ี มุ กาย หมอบคลานแฝงตนกาํ บังไปตามกอ นหิน บา ยหนาลงจากยอด
บริเวณนั้น ตรงเขาไปยังลานพธิ ที ่ีมองเหน็ อยูเ บือ้ งลา ง คะหยนิ่ คมุ ตวั ลแู จ ลากใหค ลานตามไปดว ย
โดยไมย อมใหห า งมือ

ในท่ีสดุ กม็ าซมุ อยูใ นแนวกลุม หินทเ่ี หลือ่ มสลับซบั ซอนเปนหลบื กาํ บงั อยางดี ทาง
ดา นซายของเศยี รเทวรปู อินคา สามารถมองลงไปเห็นเหตกุ ารณเบ้ืองลา งไดใ นระยะไมเ กิน 150
เมตร

ระยะเวลาอันแขง กบั เหตกุ ารณน ้ี พรานใหญและคณะนายจา ง กวาดสายตาสาํ รวจลทู าง
รอบดา นอยา งรวดเร็ว ขณะนพี้ วกทใี่ ชกระบอกไมไผรองเลอื ดจากคอท่ถี ูกตัดของเชลย นาํ กระบอก
เหลา นน้ั มาเทเลือดสดๆ ลงในแอง หนิ เบอ้ื งหนา ฐานเทวรปู อินคา อนั มลี กั ษณะเหมอื นอา งน้าํ มนต
ใกลๆ กบั หลักทม่ี ดั ตรึงรา งของภรรยาสาวนกั สาํ รวจ

ซูซูหวั หนา เผา และบรวิ ารอ่นื ๆ บัดนีส้ งบน่งิ อยกู ับที่ ปราศจากการเคลอ่ื นไหวใดๆ ทง้ั สน้ิ
“จะทําอยา งไรกต็ ดั สนิ ใจเดยี๋ วน้เี ถอะ!”
ดารนิ รอ งออกมาอยางเรา รอ น ศนู ยกลอง .300 เวเธอรบีของหลอ น บัดน้ีจบั ไปทรี่ างอัน
เตน ยกั แยยกั ยนั ของมุมบาอยา งพรอมทจี่ ะปลอ ยกระสุนสงั หารออกไปไดท กุ ขณะ สว นไชยยนั ตเลง็
ไปยังซซู ู ผูนั่งเดนอยบู นแทน หิน แตเ ชษฐากดไหลน องสาวและเพอื่ นชายไว ปรามไมใหดว นปฏิบตั ิ
สิ่งใดลงไปกอนเวลาแทจ ริง เขามคี วามเหน็ ทีต่ รงกบั รพินทร ไพรวัลย นั่นคือมองหาลทู างท่ีแยบยล
และใหผลเหนอื กวาการทจี่ ะสงั หารมมุ บาหรอื ซูซูเสยี กอ นในขณะนี้ เพราะมนั ไมเกดิ ประโยชน
อะไรข้นึ มาเลย นอกจากเปด ฉากประจัญบานขนึ้ ซ่ึงแนล ะ โอกาสทจี่ ะชว ยชวี ติ มาเรีย ยอ มหมดสิน้
ในทันทหี ากการสูรบเปน ไปอยา งชลุ มนุ กอ นหนา ท่ีจะเขา ถงึ ตวั ภรรยาสาวของนักสํารวจผูว ายชนม
ได
กอ นทห่ี วั หนาคณะจะเอย เชน ไรออกมานน่ั เอง จอมพรานก็บุยปากไปทางดา นซา ยของ
เศยี รเทวรปู อนิ คา
“เห็นทางเลก็ ๆ ทางดา นหลงั เทวรปู นั่นไหมครบั สงั เกตใหดี มันจะเปน ทางนําลงไปสู
ฐานเทวรูปดานลาง ใกลเ คยี งกบั ตําแหนงทเ่ี มยถ กู มดั อยพู อด”ี
ราชสกลุ หนุมจอ งตามการชบี้ อก แลว ทนั ทนี น้ั เขากม็ องเหน็ ลทู างข้ึนมาอยา งฉบั พลนั
พรอมกบั การตดั สนิ ใจ
“เอาละ ไดการ พวกเราทั้งหมดจะแบง ออกเปนสองฝาย ฝายแรกผม ไชยยนั ต นอย และ
บญุ คาํ สค่ี นจะไตทางท่ีเหน็ อยูน่นั ลงไปโผลยังฐานเทวรปู เบ้อื งลาง เพอื่ เขา ใหถงึ ตวั เมย ฝา ยท่ีสอง
คือ คุณ คะหยนิ่ แงซาย คอยคมุ เจาลไู วบนนี้ เปด ฉากเจรจากบั มนั โดยสันตกิ อน ใหแ งซายทาํ หนาที่
คุมระเบดิ ไว ถาการเจรจาไมเปนผลกย็ ิง พวกคณุ ที่อยขู า งบนน่ี คอยคุมกนั ใหพวกผมทจ่ี ะลงไป
ขางลา งดว ย”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1660

แผนการของเชษฐา แมจ ะเปน เพยี งคราวๆ เพราะรีบรอ น รพนิ ทรกย็ อ มจะเขา ใจทุกส่งิ ทกุ
อยางไดปรุโปรง

“ตกลงครบั พอคณุ ชายลงไปถึงฐานเทวรูปขางลางนั่น ยงิ ปน เปน สัญญาณขึน้ นดั หน่ึง
กอน ทันทีทไี่ ดย นิ เสยี งปน ผมจะเอาเจา ลูออกไปยืนอยูท ช่ี ายหนาผาดา นขวาโนน โดยใหซ ูซแู ละ
พวกมนั ทั้งหลายเหน็ วา ลูตกอยูใ นกํามือของเราแลว ผมจะหาทางพดู ใหม นั สงบนงิ่ อยูกับท่ี ใน
ระหวางนีข้ อใหค ณุ ชายตรงออกไปแกมดั เมยโดยเรว็ ทส่ี ดุ และไมวา จะเกิดอะไรข้นึ จงถอยกลบั
ขึ้นมาทางดา นหลังของเทวรปู ตามเดมิ ตรงมาสมทบกับฝายผมทนี่ ่ี กระสนุ นดั แรกทจ่ี ะยิงข้ึนนน้ั
ขอใหย ิงข้นึ ฟา อยา เพง่ิ ใหถกู พวกมนั คนใดทัง้ ส้ิน เราหวงั ไววา จะเอาตวั เมยคนื มาไดโ ดยไมตองเสีย
เลือดเนือ้ ”

อยา งคนทที่ ันแผนการของกนั และกนั อยแู ลว โดยไมจ าํ เปนตอ งเสียเวลาอกี แมแ ตน อย
เชษฐาเออ้ื มมอื มาตบไหลร พินทรหนกั หนวง แลวสค่ี นทีก่ าํ หนดไว ก็เคลื่อนออกจากทซี่ มุ เดิม
ในทันที แยกจากรพินทรม ุงตรงไปยงั หนทางลาดเล็กๆ ดา นหลงั ของเศียรเทวรูปพากนั ไตเงยี บลงไป
มีเจา เกอะ ตองเหลืองตามติดหลงั รวมขบวนของเชษฐาไปดวยอกี คนหนึง่ รวมเปน หา

ทนั ทที ฝี่ า ยของเชษฐาแยกทางตามแผน รพนิ ทรห นั มาโบกมือเปนสัญญาณกับแงซายและ
คะหยน่ิ ใหคมุ ตัวบตุ รชายของหัวหนาเผาสางเขียว ยอ งเขา มาซุม รอคอยจังหวะอยูท ร่ี มิ ชายผาชนั อัน
ทอดลงไปสูเบื้องลาง กระซบิ นดั แนะแผนการใหท ัง้ สองเขาใจโดยตลอด

เพยี งไมก ่นี าทตี อมา กลุม ของเชษฐาก็พากนั เลด็ ลอดลงมาถึงโพรงหนิ ทางฐานดานหลงั
ของเทวรูปอินคา อันมีลกั ษณะเหมอื นถ้าํ เล็กๆ เตม็ ไปดว ยซอกมุมโขดหนิ

ทงั้ หา คนยองกรบิ เขา มาตามหนทางเดนิ อนั มืดสลัวนนั้ แลเห็นปากทางสองสวางอยู
ดา นหนา ระดบั ที่จะโผลออกไป...เปนบรเิ วณฐานช้นั บนของเทวรูป เหนือตาํ แหนง ทร่ี า งของมาเรยี ผู
มัดตรึงตดิ หลกั ไมเอนเพยี งเล็กนอ ย มนั เปน โอกาสอันปลอดท่ีสุด ระยะทางเดนิ ภายใตฐานเทวรปู
ปราศจากพวกมันคนใดทง้ั สนิ้

อดึ ใจตอ มา ทงั้ หมดกม็ าซมุ ตวั อยยู งั แนวกาํ บงั ของกอ นหนิ ปากทาง มองเห็นเหตกุ ารณ
ตรงบริเวณดานหนาไดในระยะกระชนั้ ชดิ ไมเ กนิ 50 เมตร!

ณ บดั น้ี มุมบาไดเ ตน ยางสามขมุ เขา มายืนจังกา ครอมอยบู นรา งของมาเรยี ฮอฟมัน กิรยิ า
ทาทางของมันที่ขยมตวั รา ยรํา แลดไู มผ ดิ อะไรกับแมงมมุ ทีก่ าํ ลังขยมุ เหย่ือ และแสดงออกใน
อารมณท างเพศใหเ หน็ ชดั

มอื อันสกปรกเต็มไปดว ยเลบ็ เหมือนตนี เหยย่ี ว ประคองขยุมทใี่ บหนา ของหลอน แลว
คอยๆ ลบู ตํา่ ลงมายงั ลําคอ ระเร่อี ยลงมาจนถงึ ทรวงอกอันชสู ลา งแนนหนับไปดว ยปทมุ ถนั ขยาํ ขย้ี
ฟอนเฟน อยา งบา คล่งั อยทู ่ีกอนเนือ้ คูนน้ั ดูราวกับจะกระชากใหฉีกขาดออกมาดว ยกรงเล็บ ใน
ลักษณะกามวปิ รติ แบบซาดสิ ซ่ัม

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1661

มาเรียสะดงุ สดุ ตัวกรดี รองออกมาสดุ เสยี งดวยความตระหนกเจบ็ ปวด ระคนแสยะแสยง
เสียงของหลอ นกล้ัวไปกับสําเนียงคาํ รามเหมือนสัตวของมนั ดารนิ ตะลงึ ตวั เย็นเฉยี บไปอกี ครง้ั มนั
ลูบคลําขยาํ ขยีเ้ ชลยสาวไปตลอดท้ังกาย ดว ยอาการจกิ ทง้ึ ดวยองุ มือทีเ่ หมือนตีนเสือ แลว ก็กระโดด
ออกไปเตนเราๆ ชมู ือแหงนหนา สง เสยี งเอด็ อึงอยูหนาเทวรูปอินคา จากน้ันกต็ รงเขาไปที่อางบรรจุ
เลอื ดสดๆ ของพวกตองเหลอื ง กองข้ึนมาเต็มทัง้ สองมอื ปรีเ่ ขา มาคละละเลงเทกายของหลอ นไปจน
ท่ัว

พรบิ ตาน้นั เชษฐากร็ ะเบิดปน ในมอื ของเขา กมั ปนาทกกึ กอ งข้นึ เสียงเอฟเอ็น
ก่ึงอตั โนมัติ จากลกู โอ-โอบั๊ค คํารามตมู สะทา นสะเทือนไปทง้ั ซอกใตฐานเทวรปู กงั วานไปตลอด
ทั้งลานพธิ ีกรรมของเจา พวกมนุษยผ ีดบิ

เจา ผนี รกมุมบารองวากแหลมออกมา ดว ยความตระหนกตกใจที่เกดิ ขนึ้ อยางกะทนั หัน
พรอ มๆ กับคะหยิ่น ผกู ระชากคอลเู ขา มายนื ตวั โกง อยูร มิ ผาหมน่ิ ๆ มอี าการเหมือนจะผลักใหห ลน
รวงลงมาแหลกลาญอยูยงั พนื้ เบื้องลา ง

“ซซู ู! เจาเหน็ แลว บัดนี้ลู ลูกชายของเจาตกอยูในกาํ มอื ของเรา!”
จอมพรานตะโกนกองลงเปน ภาษาวา เสยี งของเขาดังสนั่นไปทัง้ ลานเบอ้ื งลา ง สะทอ น
ไปมาระหวา งหุบเขารอบดา น
สําเนยี งประกาศอนั เฉยี บขาดนน้ั ทาํ ใหซ ซู ู มมุ บา และเหลา ผีดิบสางเขียวท้ังสิ้นทช่ี มุ นมุ
กนั อยูเบอื้ งลา ง แหงนขึ้นไปในทันที พลันพวกมนั ทกุ คนกม็ องเหน็ อยา งถนดั ชดั เจน พากันจอง
ตะลึงไปอีกวาระหนึง่ พวกมนั ยงั ไมทนั จะสรางตะลึงจากเสยี งปน ของเชษฐา ก็ตองมาจงั งังอยกู บั
ภาพทีป่ รากฏขน้ึ อยางกะทนั หนั จโู จมของรพินทร พรอ มกับเชลยซง่ึ เปน ลกู ชายหวั หนา เผา ของมัน
เอง คะหยน่ิ ค้าํ ตนคอทางดานหลังของลไู วเ พยี งแคอ อกแรงนิดเดยี วเทานน้ั เจา ลูยอ มจะหลุดพน ขอบ
ผาลงไปสกู ลางลานพธิ ี ตอ หนาพวกมันทุกคน
ความเงยี บขนาดเข็มตกไดย นิ ปกคลมุ ไปท่ัวบรเิ วณชั่วขณะหนึ่ง มันเปนความเงยี บทไ่ี ม
มีใครสามารถจะทํานายอนาคตไดถ ูก แมแ ตลมก็หยุดพดั ใบไมทกุ ใบนง่ิ อยูกับที่ไมกระดิก
“จงฟง เรา ซซู !ู ...”
ครั้นแลว เสียงชัดเจนหาวกอ งของจอมพราน ก็ประกาศตอ มาอยางแชมชา รางของเขายืน
เดน ตระหงา นอยเู หนอื หนา ผา
“เรามาพบเจา อยางสันติ พรอ มดว ยลู ลกู ชายของเจา ดงั ที่เหน็ อยูน่ี จงปลอยหญงิ ผิวขาว
คืนมาใหเรา แลว ลูก็จะไดก ลบั คืนไปสเู จา !”
“ฆามัน! อนิ คาประกาศิตใหฆ ามันเสยี !!”
ขาดคําของรพนิ ทร มมุ บากต็ ะโกนแหลมกอ งขนึ้ พรอ มกบั ช้มี อื ขน้ึ มา สางเขยี วทัง้ หมด
ขยบั กายฮือขน้ึ แตแลว กช็ ะงกั นง่ั อยกู บั ทีไ่ ปอีกครัง้ เพราะเสยี งตวาดของซซู พู รอ มกับยกมือข้ึนโบก
หา ม

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1662

หวั หนาเผากนิ คนหนาแสยะถมงึ ทงึ เดินชา ๆ จากแทน หินท่ีนง่ั อยูมาหยดุ ยืนเปน สงา อยู
กลางลาน แหงนหนา ขึน้ จองมองไปยังรพนิ ทรและบตุ รชาย ซึง่ บดั น้ียนื หนา ซดี ทําตวั ลบี อยูในอุง มือ
ของคะหยนิ่

“พวกเจา บังอาจมาก ท่เี ขา มาจนถงึ กลางถน่ิ เรา...”
ซซู ูรอ งตอบมาดวยเสียงหาวใหญดังสน่นั
“พวกเจา น่นั แหละ ท่ีตกอยใู นเงือ้ มมอื ของเราแลว อยาหวังที่จะรอดไปไดแ มแ ตคนเดยี ว”
รพินทรแผดเสยี งหวั เราะสะทอ นกอ งไปทง้ั หุบเขา
“จงรูไ ว ซูซู เราเขา มาในถ่ินของเจา มใิ ชอยา งเหยื่อสังเวย แตมาอยางมีอาํ นาจ เจาและ
พวกเจา ทง้ั หมด จะพนิ าศท้ังเผา รวมท้งั อนิ คาทีเ่ จา เคารพบูชาดว ย ถายงั บงั อาจคดิ รายตอเรา”
ชายในเตีย่ วหนังเสอื แสยะปากหวั เราะบาง ยกปลายหอกช้ขี ้นึ มา
“เจา มีอาํ นาจอยา งไร เจา เหยอ่ื สงั เวยผบู ังอาจ! เจา มีสงิ่ ใดปองกนั ไมใ หหวั ของเจาถกู เดด็
มาเซน อินคา อยางเจา เหย่อื พวกนนั้ ”
พลางมันกช็ ้ีมอื ไปยงั ศีรษะของพวกตองเหลืองทถี่ ูกตัดขาดจากตวั นาํ ไปวางไวบ นเสา
สงั เวยรอบดา น
“ลืมเสียแลว หรอื ซูซ.ู ..”
พรานใหญต ะโกน
“อาํ นาจชนดิ ใด ทที่ ําใหพวกเจา แลน ปาแตก มุดหัวกลบั ถนิ่ แทบไมทันเมือ่ บายวานนี้
ขณะทบ่ี ังอาจเขา โจมตีพวกเรา อาํ นาจชนดิ ใดทที่ ําใหนกั รบพวกเจาลม ตายลงนับสิบๆ ก็อาํ นาจชนิด
นัน้ แหละ ทม่ี ากบั เราดว ย”
“ฆามนั ! ไมมอี าํ นาจใด จะยง่ิ ใหญไ ปกวา อาํ นาจของอนิ คา อินคาตองการเลอื ดของมนั มา
สงั เวย”
มุมบาแผดรองเสยี งหลงข้ึนอกี แยกเขี้ยวยิงฟน กระโดดโลดเตน อยูเ หยงๆ
เบือ้ งลา ง ในซอกปากถ้ําใตฐ านเทวรปู ดารนิ เล็งศนู ยก ลอ งขยายสเ่ี ทาของ .300 เวเธอรบ ี
แม็กนั่ม แตะฉับเขา ใหท ห่ี วั กะโหลกหมที ่ีอา ปากแสยะเขี้ยวทนู อยูบนหวั ของเจาหมอผีมุมบาอกี ที
หนงึ่ แลวกระดิกไก...เสียงกระสุนระเบดิ แหลมกึกกอ งอกี คร้งั หน่งึ กะโหลกหมีบนศรี ษะของมุมบา
กระเดน็ หลดุ ลงไปกลิ้งอยูกับพืน้ ในพรบิ ตา เจาหมอผเี ผน ตัวลอยอยา งขวญั หาย เหลยี วหนา เหลยี ว
หลงั เลกิ ล่ัก ดารนิ คํารามออกมาเบาๆ อยา งมนั เขีย้ ว คราวนี้เลนสกากบาทของกลอง พาดเขากลาง
กระบาลของเจามมุ บาอยางพอดิบพอดี ถามนั ตูมข้นึ เมือ่ ไหน กม็ หี วงั ขาดแลง ออกไปทัง้ กระบิ
เพียงแตวา ไชยยนั ตย ดึ ขอมอื ของหลอนกดไวแ นน
“อยาเพ่ิง นอย!”
เพ่อื นชายกระซบิ หา มโดยเรว็

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1663

กระสนุ ประกาศติ แบบขม ขวัญนัดนน้ั ของ ม.ร.ว.หญิงดาริน เปนการเปดชอ งเหมาะ
ใหแกร พินทร ผูท าํ หนาทีเ่ จรจาอยูดานบน

“เหน็ แลว หรอื ไม วาอํานาจของอินคา กบั อํานาจเสียงฟารองของเรา ใครจะย่ิงใหญกวา
กนั เรายงั ไมตอ งการจะใชอํานาจพวกนน้ั กบั พวกเจา จึงเจรจากบั เจา โดยดี แตถ า พวกเจาไมย อมเชอ่ื
ฟง ก็จะไดเหน็ กนั !”

ซูซูยนื องึ้ แหงนจองขึ้นมาขา งบนตาไมก ะพรบิ เหมือนจะชงั่ ใจ รพินทรก ระซบิ เตอื นแง
ซายใหเ ตรยี มพรอ ม จอมพเนจรวาดดอกธนูติดไนโตรฯ ขึ้นพาดแหลง ยืนบังรอคอยคาํ สง่ั เขาอยทู ี่
เหล่ยี มหนิ ดา นหลงั สวนคะหยิ่นใชชว งแขนท่ใี หญโ ตปานงวงชาง เตม็ ไปดว ยพละกําลงั ไสคอลูให
หมิน่ ขอบหนา ผาออกไปอีก บตุ รชายหวั หนา เผาสางเขยี วรองเสยี งหลงดว ยความอกสน่ั ขวัญแขวน

“วาอยางไร ซซู ู เจาจะยอมคืนหญิงผวิ ขาวใหเ รา หรอื ตอ งการจะเหน็ ลูหลน ลงไปแหลก
ละเอยี ดอยเู บอื้ งลาง รวมทงั้ ความวบิ ัติฉบิ หายของพวกเจาท้ังหมด”

พรานใหญส ําทบั มาอยางไดท ี
“อยาเชือ่ มั่น! มนั จะทาํ อนั ตรายลไู มได อนิ คาจะคมุ ครองลู และบันดาลความพนิ าศใหแ ก
พวกมนั ! หญงิ ผิวขาวจะตอ งเปนเครือ่ งสงั เวยซซู แู ละสางเขียวทั้งหลาย จงเชอ่ื ขา...มมุ บา ผเู ปนทตู
ของอินคาอนั ศักดสิ์ ทิ ธ!ิ์ ”
มุมบาตะโกนเอ็ดกกึ กอ ง ชมู ือท้ังสองข้ึนไปบนอากาศพลางหันหนาไปทางเทวรปู
สําเนียงอื้อองึ ก็ปรากฏกระหม่ึ ข้นึ ในลานเบอ้ื งลางอกี คร้งั แตแลว ก็ซาลงเปนดษุ ณี เมอื่ ซูซูชูหอกขึ้น
สูง ใชแ ขนอันรงุ รังไปดว ยขน ปาดหมอผที ีป่ รกึ ษาใหพ นไปจากเบื้องหนา ตนเองกาวลาํ้ ออกมาอกี
กา วหนง่ึ
“ปลอ ยลู และขาจะปลอ ยหญงิ ผวิ ขาว!”
หวั หนาเผา ประกาศขึ้นดว ยเสียงดนั ดัง
“หญงิ ผิวขาว ขนึ้ มาถึงหนา ผานเี่ มอ่ื ใด เมอ่ื นั้นเจาจะไดต วั ลูกลบั คนื ไป”
รพินทรตอบ และพรอ มกนั เขาก็ตะโกนใหส ัญญาณลงไปยงั ฝา ยของเชษฐา

“นอ ยกับบุญคาํ ซมุ อยูทน่ี ่ี คอยระวงั เตรยี มยงิ คมุ กันดว ย”
หวั หนา คณะรอ งสั่งเร็วปรือ๋ แลว เขากับไชยยันตกถ็ ลันพรวดออกไป ตามตดิ มาดว ยเจา
เกอะตองเหลือง ปรตี่ รงเขา ไปยงั รางของมาเรยี ทถ่ี ูกมัดอยูโดยเรว็ ทา มกลางเหลา มนุษยผ ดี บิ ทย่ี ืน
เรียงรายแวดลอ มอยู
ดารินกับบุญคาํ ประทับปน ในทีม่ นั่ เตรยี มพรอม เชษฐากระชบั เอฟเอนกง่ึ อัตโนมัติใน
ระดับเอว น้ิวแตะอยทู ีไ่ ก ไชยยันตกระชากมีดจากเอว วงิ่ ปราดเขาถึงตวั แหมม สาวผเู คราะหร าย ตดั
เชือกหวายท่มี ดั ตรึงตดิ อยกู บั หลกั อยางรวดเรว็ มาเรยี ลืมตากวางอทุ านออกมาแหบแหง
“โอ! พระเจา!!...ไชยยนั ต คณุ หรือ?”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1664

“ผม-และพวกเราทุกคน ทาํ ใจดๆี ไว เมย พอมีกาํ ลังบางไหม?”
ไชยยนั ตพ ดู ปรอื๋ ขณะที่ตัดเชอื กรบี รอน
“ถาเชือกขาดเปนอิสระไดเมอื่ ไหรล ะก็ ไดโนเสารก็เหน็ จะมีแรงนอยกวา ฉนั แนท ีเดยี ว”
หลอ นรองออกมา ตาสวา งวาวขึ้นดว ยความหวัง
“ดีมาก! และขอบคณุ พระเจา ที่พวกเรามาทนั เวลา”
เชอื กหวายท่มี ดั หลอ นขาดออกหมดดว ยคมมีด ไชยยันตก ระชากแหมมสาวเลอื ดผสม
ออกมาจากหลักสงั เวย ถอดเสือ้ แจก็ เกตฟลดท ่สี วมอยู คลุมรา งอนั เปลาเปลือยให มาเรยี รบั มาสวม
โดยเร็ว มนั สามารถปกปดรา งอันโลงโจง ขาวออ นผองนนั้ ไวไ ดเพยี งแคขาออ น แตกพ็ นจากความ
ลอ นจอ นไปได และในพรบิ ตาน้ันเอง ธาตุแทข องการเปน นกั สูของหลอ นกส็ าํ แดงชดั โดยไมจาํ เปน
จะตอ งเตือนบอกกลาวสิง่ ใดใหเ สยี เวลา มาเรียกระตกุ ปน ส้นั .44 แมก็ น่มั ในซองขา งเอวไชยยันต
ข้นึ มาถือไว
“ถอย เร็ว! เชษฐารอ งเบาๆ
ทุกคนขยบั ตวั ชนิดแขง กบั เวลา แตแลว พรบิ ตานั้นเอง สถานการณม นั ก็ผันแปรไป!

ทางดานหนา ผาเบอ้ื งบน ซ่งึ คณะของรพนิ ทรย ึดลไู วเปน ตวั ประกนั ในขณะน้ี จะเปนดว ย
คะหยนิ่ ชะลาเผลอตัวหรอื อยางไรไมท ราบได เชลยในองุ มือของมนั แผดเสียงรอ งสนั่นกอ งขึ้นวา

“อนิ คา!”
และดว ยความเร็วอันแทบดูไมท ันนน้ั เอง มนั กพ็ ลกิ สะบัดตัวกลบั พนจากแนวหมนิ่ เหม
ริมผาทถี่ ูกบงั คบั ใหยนื อยู พรอ มกันกพ็ งุ ตวั เขา กระแทกผูคมุ ของมันสดุ แรงเกดิ
คะหยนิ่ รอ งล่ันออกมาดว ยความตกใจผวา เสียหลกั หลดุ พนจากขอบผาทีย่ ืนอยู รพินทร
ตะลึงไปช่วั เสย้ี ววนิ าที แลว สัญชาตญาณนอกเหนือบงั คบั ก็ทําใหเ ขาปาดแขนออกไปดกั หนา ควา
ติดผา เคยี นเอวของเจา อดีตนายบานหลมชางไวไดพรอ มกบั ขยมุ ตดิ แนน นํา้ หนกั ตัวอนั มากมายของ
คะหยน่ิ ซ่ึงบัดน้หี ลดุ พนขอบผาออกไปแลว ถว งเขาใหถ ลําตาม แตแ ขนอกี ขางหนงึ่ เทา ยันตดิ แงโขด
หินใกลๆ ขดั ตดิ ไวอ ยา งหวดุ หวิดจวนเจยี นนา หวาดเสยี ว
ความรูสกึ บอกตนเองวา เขาสามารถจะคอนน้าํ หนกั คะหย่นิ ไวไดอ กี ไมเ กนิ กึง่ อดึ ใจ
ขา งหนา น้เี ทานน้ั แลว กม็ หี วงั พากนั ลอยละลิ่วลงไปสคู วามแหลกลาญขางลางพรอ มกนั
วินาทอี นั คบั ขนั สุดขดี ทสี่ ุด กผ็ นั เปล่ยี นเหตกุ ารณท งั้ มวล จากหนามือใหก ลายเปน หลงั
มอื นี้ แงซายหมนุ ตวั วบู ไปทางลู ผูซ ่ึงบดั นเี้ ผนหนีออกไปอยางรวดเรว็ ปานลมกรด ขยบั นา วคนั ธนู
ขึ้น แตแลว ก็ตอ งชะงกั ทิง้ คนั ธนูลง...เพราะเสียงตะโกนสดุ เสียงของพรานใหญ
“เร็ว ชว ยยดึ ไว ปลอ ยมนั ไปกอน!”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1665

อดตี นายทหารกองโจรกะเหรยี่ ง โจนผึงเขา คลอ งเอวเขาไว ออกแรงกระชากเต็มเหนยี่ ว
รพินทรกเ็ กร็งขอที่รง้ั ผา เคียนเอวของคะหย่นิ ผูด ิน้ กระแดว อยกู ลางเวหาอีกทหี นึ่ง พรวดเดยี วทัง้
สามคนจึงพน ออกมาจากขอบผา ลม กลง้ิ ทบั กนั ไมร ใู ครเปนใคร

ความเปลย่ี นแปลงดา นบน สะทอ นผลไปสสู ถานการณเ บอื้ งลางอยา งฉบั พลัน!

มุมบา ผอู ยใู กลกบั คณะเชษฐาทีส่ ุด กระชากดาบมาจากมือของสางเขียวตนหนง่ึ สง เสยี ง
รองล่นั โจนเขา กระหนํา่ ฟน ไชยยนั ตสุดแรงเกดิ ทางเบอื้ งหลัง

เชษฐากับมาเรยี รองเตือนพรอ มกนั เสียงหลง ไชยยนั ตกเ็ ร็วเกนิ เชอ่ื ในภาวะเชนน้ี เขากม
วบู คมดาบใบใหญต ดั อากาศเควี้ยวถากสนั หลังไปไมถงึ องคุลี และกอ นที่ใครจะเคล่ือนไหวอยา งใด
ตอไปน้ันเอง เกอะผูอ ยูเบอื้ งหลงั ไชยยนั ตเ ลก็ นอ ย กโ็ ถมเขา ใสเจาหมอผีพรอ มกบั หอกในมอื ทก่ี าํ
แนน อยา งกระชบั

ปรากฏเสยี งดงั สวบ พรอ มกบั เสยี งรอ งแหลมกอ งของมมุ บา ซง่ึ ผงะตาเหลือก มอื ทง้ั สอง
ตะกายอากาศ ปลายหอกอนั แหลมคมของเกอะ เสียบจนมดิ หลังทะลอุ อกทางดานหนาชาย
ตองเหลืองผูคลง่ั ไปดว ยเลอื ดพยาบาท และจองโอกาสทจ่ี ะแกแคน อยูแลว

เกอะกระชากหอกกลบั คืนดว ยกําลงั แรง แตม ันไมสามารถจะหลุดออกไดด ังใจเพราะปก
เขา ไปลึกมาก รา งของมมุ บาฉุดเกอะใหเ ซตามไปดวย แลว พริบตาตอ มาน้ันเอง สางเขียวรา งกํายําคน
หนึง่ ก็เผน เขา ใสเกอะอยางรวดเรว็ มเี สียงดงั ฉวั ะตามมาอนั เกิดจากคมดาบแหวกเนื้อ แมน ยําและฉบั
ไว จนดูไมท นั อะไรเชนนน้ั ศีรษะของเกอะกระเดน็ หลุดไปจากบา ลงไปกลิ้งอยกู บั พน้ื เลอื ดแดง
ฉานพงุ กระฉดู เปน สายโดยไมมีเสยี งรอ งแมแตค าํ เดยี ว ทัง้ ๆ ทย่ี ังยืนกาํ ดา มหอกอยู

ปงแรกท่ีสน่ันกกึ กอ งข้นึ คอื .44 แมก็ น่ัมของไชยยนั ต ซ่ึงบดั นีอ้ ยใู นมอื ของมาเรยี หลอน
เหนยี่ วไกทนั ทีที่เหน็ มันโผนเขา ใสเกอะ แตก ช็ าไปเสยี แลวสาํ หรบั ทจ่ี ะปอ งกนั ชวี ติ ชายตองเหลอื ง
ไว หัวของเกอะถูกตดั ขาดกระเดน็ ไปกอน ลูกปน ของหลอนจึงผา นลํากลองเฉยี ดซอกคอเชษฐา
แลนเขาเจาะทะลวงกลางใบหนาของเจา นกั ลามนุษยต นนัน้ มนั หงายผ่งึ ทั้งยืนราวกบั ถกู กระทงุ ดว ย
ซงุ ท้ังตน

ความชุลมนุ ในลกั ษณะตะลุมบอน ก็อบุ ัตขิ ึน้ ในบัดนน้ั

ซูซตู ะโกนบงการลน่ั ราวกับฟาผา วิ่งปรี่นาํ หนา ควงหอกตรงมาทเ่ี ชษฐา ไชยยนั ตแ ละมา
เรยี ผกู าํ ลังผละถอยบา ยหนา หนไี ปทางปากโพรงใตฐานเทวรปู มันขวา งหอกนํามากอน ปลวิ มาที่
กลมุ บุคคลทั้งสาม เฉยี ดเชษฐาไปเพยี งศอกเดยี วเทาน้ัน

ดารนิ กบั บญุ คาํ ผซู มุ อยใู นท่ีกาํ บงั ปากโพรงใตฐ านเทวรปู มองเห็นเหตกุ ารณน น้ั อยาง
ถนดั ไรเฟล ในมอื ของทัง้ สองจงึ แผดคํารามขึ้นพรอ มกนั ไลเ ลีย่ กับเสยี งปนนดั แรกของมาเรยี

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1666

มนั ไมม ีทางพลาดเปา หมายเลย สําหรับฝงู มนษุ ยก ินคนนบั รอ ยทพ่ี ากนั แยกเข้ียวยิงฟน วิง่
ฮือประดาหนากันกวดหลงั ท้งั สามมาอยา งกระหายเลือด พวกทโี่ หร องกวดกระชนั้ ชดิ เขามาเปนแถว
หนา เผนตวั ลอยแลว ลม กลิง้ ระเนระนาด พรอมกบั แหกเสยี งรองออกมาอยา งเจ็บปวด ลูกไรเฟล
อันมอี ํานาจเจาะทะลวงสูง ไมไ ดส ุดสิน้ อาํ นาจการสังหารลงเพียงแตคนแรกท่มี ันจะผานเทา นนั้ เจา
คนหลังๆ ทเี่ ขามาอยใู นแนวเดียวกนั พลอยถกู รอยพวงหลน ฮวบกนั เปน ระนาว

ซซู หู ลดุ รอดจากเปา หมายการยิงชุดแรกของดารนิ และบุญคําไปไดอยา งหวดุ หวดิ มนั
ชะงักกกึ ...แลว เผนเขาบงั อยหู ลังโขดหนิ อยางฉลาดในการเอาตัวรอด สง เสียงรอ งเรงบงการให
บรวิ ารดาหนา เขาไปอยา งไมล ดละ คงไมม มี นุษยช าตเิ ผา ใดอกี แลวในโลก ที่จะบา ดีเดือดกลา เผชญิ
กบั ความตายเทา กับสางเขียว อํานาจปน ไมสามารถจะหยดุ ยง้ั พวกมันจํานวนมากเหลานั้นลงไดเ ลย

ท่ลี ม ก็ลม ไป ทย่ี งั ไมถ ูกยงิ ก็ทะยานรา เขา มา
เชษฐา ไชยยนั ต และมาเรยี วิง่ ถอยหลงั พลางยงิ พลาง เสียงปน ระเบดิ ถีย่ บิ กกึ กองไปทง้ั
หบุ เขาบรเิ วณนั้น ระยะทีพ่ วกมนั กวดไลเขามาอยา งเอาเปน เอาตายนั้น มันกระช้ันชิดตดิ พนั
เหลอื เกิน หางกนั เพยี ง 20 เมตรเทา นน้ั อาํ นาจปนท้ังหา กระบอกท่สี าดปะทะออกไป มองเห็นไดช ัด
วา ไมมีทางที่จะสกดั กน้ั ไวไ ดอ ยู
มาเรยี วงิ่ ถอยหลังกระเจดิ กระเจิง สะดุดแงห นิ ลมลกุ คลกุ คลาน ไชยยนั ตเผนเขาประคอง
ปก ไวฉ ดุ พาวงิ่ ตอ ในขณะทเี่ ชษฐาสาดลูกซองก่งึ อตั โนมัติของเขาออกไป ไมผิดอะไรกับคารไ บน
กระสนุ ปน ลูกปรายของลกู ซองยามนีอ้ ํานวยคณุ ประโยชนใหอ ยา งวเิ ศษสุด เพราะมันแผรศั มกี วาง
บานออกไปราวกบั รางแห หรอื กระดงโปรยปรายเปนมานกนั้ ไมใหมนั กวดกระชนั้ ชิดเขาได
มากกวา นนั้ เขายิงโดยไมต อ งเลง็ กวาดปากกระบอกทห่ี นบี ไวเพยี งเอว แลว กร็ ัวนวิ้ กระดกิ ออกไป
ในขณะท่ีอกี มอื หน่งึ ทําหนา ท่ียัดกระสุนสํารอง เพิ่มเติมเขาไปในหลอดเกบ็ กระสุนใตโ ครงปน โดย
ไมเ สยี จงั หวะการยงิ ปากกร็ องตะโกนสัง่ ดารนิ กบั บญุ คาํ ใหเรงชว ยระดมยงิ ปะทะไว และเตือนให
ไชยยนั ตพ ามาเรยี วิ่งหนเี ขาไปถงึ ท่ีม่ันโดยเรว็ ตนเองหนั หนา เผชญิ ถอยพลางยงิ พลางเปน หนว ย
ระวังหลงั
แลวไชยยันตผแู ทบจะไมม โี อกาสยงิ เลย เพราะมัวแตค อยพะวงฉดุ มาเรียใหห นี ก็
กระชากแขนภรรยาสาวของนักสํารวจผวู ายชนม ถลาเขา มาถึงปากโพรงถํ้า ทด่ี ารินกบั บญุ คําหมอบ
กาํ บังคอยอยกู อ นแลว ทั้งสองทาํ หนา ทยี่ งิ ปะทะอยางเรว็ สดุ เทาท่จี ะสามารถเหมอื นเชนเคยปฏิบตั ิ
จนชินมาแลว ในเหตกุ ารณประจญั บานในทาํ นองเดยี วกนั ไมวาจะกับคนหรอื กับฝูงสัตวรา ย
มาเรียเซถลาเขาไปหมอบพังพาบอยขู างดารนิ ผใู นขณะนยี้ งั ไมมีโอกาสจะหันมาทกั ทาย
สอบถามอยา งไรไดท ง้ั สิ้น นอกจากต้งั หนา ต้งั ตาบรรจุ และกระหนา่ํ ยิงออกไปอยา งหายใจหายคอ
ไมทนั ไชยยนั ตถอดเขม็ ขัดกระสุนปนสนั้ โยนไปใหแ หมมสาวทง้ั สาย หลอ นตะครบุ มาอยางแขง
กับเวลา จดั การบรรจกุ ระสุนชดุ ใหม แลวชว ยยงิ ออกไปอยางคนทชี่ าํ นาญตอเหตุการณ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1667

ไชยยนั ตเพ่ิงจะมีโอกาสระเบิดไรเฟล .375 แม็กน่ัม อันเปน ปนของมาเรียเองท่เี ขานาํ มา
เปน ปน ประจํามือ เม่ือเขา มาถึงที่กาํ บงั แลว ทกุ ตูมทสี่ นนั่ หวั่นไหวออกไป พวกสางเขียวทคี่ วงหอก
ดาบว่งิ ดาหนา เขามา เหมือนมดปลวกเหลานัน้ กระเดน็ ไปอยา งนา ดู ถกู เขา ทไ่ี หนขาดสะบัน้ แหลก
เหลวทีน่ นั่

เชษฐาเปนคนสดุ ทา ย ที่กระโจนเขา มาถงึ ลกู ปนในสายเข็มขดั ของเขาประมาณ 20 กวา
นดั ท่ตี ิดตวั มาดว ยเกลย้ี งฉาด คนอื่นๆ ก็กาํ ลังจะตกอยใู นสถานการณเดยี วกนั เพราะดารนิ เรมิ่
กระชากปน สั้นประจาํ ตวั ของหลอนขึ้นมาแลว สวนตาพรานเฒา บุญคําก็รอ งอทุ ธรณล ัน่

“นาย! ลูกปนบญุ คํากาํ ลังจะหมด แตพ วกมันแหเ ขา มายงั กะมด!”
“แบงเอานีไ่ ป เร็ว!”
ไชยยนั ตรอง โยนลกู ปน .375 อนั เปนขนาดเดยี วกันกบั ท่บี ุญคาํ ใชอ ยู แบง ไปใหป ระมาณ
10 นัด พรานเฒา กระดกู เหลก็ ตะครบุ อยา งตาลตี าเหลอื ก ขึน้ มายดั ใสซองกระสนุ โดยเรว็ เชษฐาเอง
ก็ชัก .44 แมก็ นม่ั ประจาํ ตวั ข้ึนมาแทนเอฟเอนท่ีขาดลกู ลงเสยี แลว ยังไมสามารถจะลว งออกมาจาก
ยามหลังไดทนั
ศึกสางเขียวทป่ี ระจญั อยเู บือ้ งหนา หางกนั เพยี งไมกกี่ า วย่งิ ทวีหนกั ขน้ึ ทุกที พวกมันโห
รอง ขูค าํ ราม แลวกว็ ง่ิ เขาใสอ ยางรวดเรว็ ราวกบั พวกมนั จะรทู ันอยูวา ถา เขาประชิดตวั เมือ่ ไร เมอื่
นั้นชยั ชนะยอมเปนของฝา ยมัน
“ถอยกลับข้นึ ไปทางเกา เรว็ ระวงั ลกู ธนดู ว ย!”
เชษฐาตะโกนส่งั การสุดเสยี ง เมือ่ เหน็ เหตกุ ารณทวคี วามคบั ขันยิ่งข้ึน
ท้ังหาคนผละจากโขดหนิ ซอกหินทก่ี าํ บงั ถอยพลางยิงพลางตอไปอยางไมเปนขบวน
เหตุการณมันฉุกเฉนิ เตม็ ที่
“พวกขา งบนโนน มวั แตท ําอะไรกนั อยูนะ ทาํ ไมไมช ว ยเราบา งเลย”
ดารนิ รอ งข้นึ กระหืดกระหอบ ภายหลังยิงสางเขียวตนหนง่ึ ทล่ี ้าํ ปากโพรงตามตดิ เขามา
ควาํ่ ขา วเมาไปอีกคนหนงึ่ หลอนหลบอยขู า งเคียงมาเรีย ผซู ่ึงปน ในมือปะทุลั่นอยถู ่ยี บิ ไมนอยไป
กวา กนั
ทกุ นดั ของนกั นริ กุ ติศาสตร เรยี กเลอื ดและชวี ิตของสางเขยี ว โดยไมเสียเปลาเลย
เชนเดยี วกบั นกั มานุษยวิทยา หลอนคลองเข็มขัดกระสนุ ของไชยยนั ตส ะพายบาไว มือหนงึ่ จองยิง
อีกมือหน่งึ ทําหนาที่ปลดกระสุนจากเข็มขดั มาเตรียมสํารอง
ยามนี้ มาเรยี ฮอฟมนั ไมผ ิดอะไรกบั นางเสอื ดาวที่หลุดจากพันธนาการ หลอ นฆา คนได
เลอื ดเย็นกวาดารนิ เสยี อกี

ดานบนทถ่ี ูกฝา ยขางลางบนถึงอยใู นขณะนี้ บดั นี้เพง่ิ จะเผน ขน้ึ ยืนจากการลม กลิ้งทับกัน
อยู คะหย่นิ คํารามล่นั ออกมาอยางแคนเคอื ง ตาแดงจา หมุนควา งเหลยี วมองหาลูแตก ห็ มดหวงั ราง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1668

ของบุตรชายหวั หนาเผา กินคน อันตรธานหายลับไปจากทน่ี ่นั แลว คะหย่นิ ไดแตสบถเอด็ อึง หันรี
หันขวาง

รพนิ ทรม คี วามรสู ึกอยากจะถีบเจา อดีตนายบา นหลมชา ง ใหล อยจากหนา ผาลงไป
ขา งลางเสียรแู ลว รรู อดไป คา ที่มันเผลอไผลปลอ ยใหเชลยหลดุ มอื ไปไดซ่งึ ๆ หนา ทําให
สถานการณเปลยี่ นแปลงจากหนามือเปนหลังมือ แตเ ขาก็ไมมโี อกาสจะคิดเชน ไรไดอ ีกท้ังส้นิ ยามนี้
เพราะเหตคุ บั ขันเขา ดา ยเขาเขม็ ทอ่ี บุ ัติอยูเ บอ้ื งลาง

จอมพรานประทบั ไรเฟลข้นึ สาดกระสุนลงไปกลางกลุมของสางเขียว ที่เฮละโลกันเปน
ระลอกคลื่นกวดไลฝา ยของเชษฐา การเปด ฉากยิงของเขานน่ั เอง เทา กบั เตือนใหแงซาย คะหยน่ิ
ชว ยกันระดมหา กระสุนลงไปอีกสองกระบอก มันดปู ราศจากความหมายโดยสนิ้ เชงิ สําหรบั
กําลังคนจาํ นวนมากมายเหลา น้นั

จากสายตาเทาที่เห็น ทั้งหา คนฝายเชษฐา...หลบหนีเขาไปอยใู นโพรงใตฐานเทวรปู ลบั ตา
ไปแลว ไดย นิ แตเสยี งปนทสี่ าดประดงั ออกมา และเบื้องนอกกําลังของสางเขยี วเร่มิ ขยายปก กา โอบ
ออ มเทวรปู ไวท กุ ดาน พวกมันสวนหนึง่ ...กาํ ลังปน บายหนา ไปสกดั ยงั ทางออกดานหลงั อนั จะเปน
ทางถอยของฝา ยเชษฐา ซึง่ บดั นี้ยดึ ทีม่ นั่ ภายในไว

ไมมปี ญหา ปน ยาวทงั้ หมดในคณะเพยี ง 8 กระบอก โดยภมู ปิ ระเทศอนั เปน ใจกลางถน่ิ
ของมนั เชนนี้ ยอมไมมีทางจะตรึงสถานการณไวไ ดเ ลย ไมผิดอะไรกับนํา้ นอยและไฟมาก

หลายตอ หลายนัดทเ่ี ขา แงซาย และคะหยน่ิ ชว ยกันกวาดเกบ็ ไปยงั เจา พวกทข่ี ยายกาํ ลงั
ปนปา ยเขา เพอ่ื จะออ มไปทางดานหลังเทวรูป พวกมนั รวงผลอ็ ยไปในทุกคร้ังทเ่ี ขา ศูนย แตม ันไม
ทนั กนั กับจาํ นวนอนั มลี กั ษณะเปน กองทพั เหลา น้ัน พวกมันไตก นั ยวั้ เยี้ยจนไมร จู ะยิงสกัดทนั ได
อยา งไร

“แงซาย!...ระเบิด!!”
พรานใหญรองเตือนขึ้น
แงซายวางไรเฟล ลงในทันทนี น้ั หยิบธนขู นึ้ มาพาดสายอกี ครงั้ รพนิ ทรข ดี ไลทเ ตอรข ้นึ
“ยิงลงไปกลางหมูของพวกมนั ใหห างเทวรูปออกมา!”
เขาสั่ง แลว จุดสายชนวนใหม ันโดยเรว็
พระรามแงซายขึ้นสายศร เหนี่ยวสดุ ลา หมายลงไปกลางกลมุ อนั หนาแนน ของพวกพราน
ลามนุษย ทกี่ าํ ลงั เคลือ่ นไหวอึงอลอยา งกระหายเลอื ดอยกู ลางลานชมุ นมุ พลางปลอ ยออกจากแหลง
ไป ลูกธนตู ิดไนโตรฯ พงุ โดง แหวกอากาศไปตามแรงสง แลว ปก หวั ลงไปยังทห่ี มายเบ้อื งลา งอยาง
แมน ยํา
มันหายแวบลงไปกลางกลมุ นั้น เหมือนไมไ ดเ กดิ อะไรขน้ึ แตแลว ไมถ ึงอดึ ใจก็ระเบดิ ขึ้น
จนหนา ผาที่ยนื อยูส ะเทอื นกราว ภาพทเ่ี หน็ ผงคลีและมา นควนั ลอยตลบขน้ึ มาพรอมๆ กับรา งกาย

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1669

อนั เปนชนิ้ สวนของมนุษยท กี่ ระจายวอนไปรอบๆ ทิศ สวนพวกท่ีอยูในรศั มหี า งออกไป กล็ ม ระเนน
ลงกับพ้ืน

อานุภาพของมนั ศักด์ิสทิ ธิ์ยิ่งยงอยูเ หมือนเดิม
ความอลหมา นโกลาหลเกิดขึ้นแลว ชนเผาทน่ี ับถอื เทวรปู อนิ คาแตกฮอื ออกไปราวกับผึ้ง
แตกรงั พรอมกับเสยี งรอ งแซสน่นั อยางตกใจหวาดกลวั แซสนนั่ ไปทงั้ ลานฟง ไมไ ดศ พั ท ว่งิ พลา น
กระจัดกระจายออกไปทุกทศิ ชนิดตวั ใครตัวมนั
รพินทรยมิ้ ออกมาได มองเห็นความหวงั ในทันทนี ้ัน แงซายไมไ ดรอชา ใหเ สยี จงั หวะเลย
พอลกู แรกระเบิดตูมก็หยิบธนูลูกทสี่ องขน้ึ พาดเตรียมพรอมทันที
“คราวนี้หมายไปที่หมูบานของมัน! ยิง!!”
เขาจุดชนวนอกี ครัง้
ชัว่ กลั้นลมหายใจตอมานน้ั เอง ทา มกลางความวนุ วายอลหมา นของพวกมนั ทีพ่ ากันว่งิ
กระเจิง กมั ปนาทกกึ กองกด็ งั กลบเสยี งทงั้ หลายขึ้นอกี วาระหน่งึ ปรากฏเปลวไฟแลบแดงโชติขึน้ ที่
กลุมหมบู า น ตาํ แหนงทปี่ ลกู เรียงรายกนั หนาแนนทส่ี ดุ ฝง ตรงขามกับลานเทวรูป ฝาแฝงแฝก
หลังคาใบพลวง ประกอบไปดวยลาํ ไมไ ผลอยสูงข้นึ ไปบนอากาศ ตามติดมาดวยพระเพลิงทีโ่ หมลกุ
ไหมต ิดบา นเรอื นอันเปน เชื้อฟน อยา งดี และลามติดตอกนั ไปอยางรวดเร็ว
คราวน้ดี เู หมอื นจะรา ยกาจย่งิ กวา ลูกระเบิดลกู แรกเสยี อกี เสียงรอ งของพวกมนั ดงั ออ้ื อึง
ไปทั่ว ปนไปกับเสียงกรีดรอ งของเด็กและผูหญงิ พากันวงิ่ หวั ซกุ หวั ซนุ ออกมาจากบริเวณหมบู าน ท่ี
หลบกาํ บงั อยรู ะส่ําระสายเหมือนเกิดกลยี คุ ฟา ถลม โลกทลายข้นึ ในความรสู ึกของพวกมนั ทุกคน
บดั นเ้ี งาของหายนะวบิ ตั ิ ไดแ ลนปกคลมุ ไปตลอดท้ังเผา ของมนั เสยี แลว ความตกใจขวัญ
หนดี ีฝอ และคดิ ที่จะหนเี อาตัวรอดตามสญั ชาตญาณของมนุษยสัตวท ว่ั ไป ทําใหพ วกมนั ยุติความ
กระเหย้ี นกระหอื รือทีจ่ ะบุกเขามาขย้ีคณะของเชษฐา ทย่ี งั ถกู ลอ มติดอยูในถา้ํ เลก็ ๆ ใตฐานเทวรปู
และถอยแตกกระจายออกไปหัวซกุ หัวซุน
“ถอยกลับข้ึนมาบนหนาผา เร็ว!”
เสยี งพรานใหญต ะโกนโหวกๆ ลงมาจากหนาผาเหนอื ลาน ทกุ คนไดย ินอยางถนดั และ
เขาใจสถานการณไ ดอ ยางดี โอกาสทจี่ ะรอดจากความคับขันขีดสดุ มขี ้นึ แลว โดยอานภุ าพระเบดิ
จากธนขู องแงซายท้ังหมดใจช้ืนขึ้นมา ในทนั ทนี ้ัน เชษฐาสง่ั ใหถ อยโดยเร็วตามสญั ญาณทไ่ี ดจ าก
รพนิ ทร ดารินกระชากแขนมาเรยี ผุดลกุ ขึน้ ว่งิ ตามหลงั บุญคําซึ่งนําหนาไปกอน หัวหนา คณะกับ
ไชยยนั ตจองปน ...ถอยเปน กองระวงั หลังตามออกมาอยางไมแนใ จนกั วา จะปลอดภยั จากการติดตาม
ไมป รากฏวามพี วกสางเขยี วคนใด บังอาจติดตามรกุ ไลค ณะของเชษฐาเขามาทางปาก
โพรงถ้ําใตฐานเทวรูปนน้ั เลย เพราะพวกมันพากนั แตกตน่ื หลบหนีใหพ น บริเวณลานและหมบู าน
กันจาละหวน่ั หมดความสนใจทจี่ ะลางผลาญเขน ฆาศัตรลู ง อยา งนอ ยกช็ ่ัวระยะเวลาหนึง่

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1670

ทง้ั หาคนพากนั เคลือ่ นยา ยโดยเรว็ สดุ กําลงั ความสามารถเทา ทมี่ อี ยู ถอยออกมาพนบริเวณ
ฐานเทวรูปดา นหลัง และตะกายไตเ นนิ ยอนทางเดมิ วิ่งบายหนา เพื่อกลับไปสมทบกับฝายของ
รพินทร ซึ่งรอคอยอยา งกระสับกระสา ยอยู

พรานใหญก ระโดดไปยืนรบั อยูบ นโขดหนิ ลกู หนง่ึ โบกมือเปน สัญญาณใหพ วกนน้ั เรง
ไตเ ขาขึ้นมาโดยเรว็

บัดนี้ ทกุ คนไมจาํ เปน จะตอ งคอยพะวงระมัดระวังวา จะมีเจา พวกมนษุ ยผ ีดบิ คนใด
บังอาจติดตาม หรอื จองยิงธนูขนึ้ มาเลย ตลอดท้ังชมรมพวกมนั กาํ ลังประสบกับความแตกตืน่ อลเวง
เหลือท่จี ะกลา ว ดว ยฤทธเ์ิ ดชระเบดิ ไนโตรฯ ทง้ั สองลกู ซงึ่ มอี าํ นาจพอท่จี ะหยดุ ย้งั ความดดุ ันบา
เลอื ดแบบฝงู หมาบา ของมนั ไวได

บญุ คาํ หอลิ่วนาํ หนา ขน้ึ มากอ นเปนคนแรก เพราะความสนั ทดั ชาํ นาญในการไตเ ขา อนั
เปนธรรมชาติของลกู ปา โดยกาํ เนิดของแก สวนดารินกบั มาเรียลม ลุกคลุกคลานขึ้นมาดวยกัน พอ
ข้ึนมาถงึ ก็ลมลงนอนหมอบหายใจหอบอยา งเหนด็ เหน่อื ยแทบขาดใจ ไมสามารถจะพดู อะไรออก
เชษฐากบั ไชยยันตไ ตตามขนึ้ มาถงึ เปน ชดุ หลังสดุ ขณะน้นั ตะวนั ลบั เหลย่ี มเขาไปแลว อากาศเรมิ่
ขมุกขมัว ความมดื โรยตวั ลงปกคลุมทุกหนแหง อยางรวดเรว็ คงเหน็ แตแ สงไฟแดงจาที่อาบโหม
หมูบ า นสางเขยี ว พรอ มท้งั มา นควันหนาทึบเบอื้ งลาง ที่บริเวณลานพธิ หี นาเทวรูปหัวเสือซ่งึ กําลงั
แสยะเขย้ี วถมงึ ทงึ อยู บัดนแี้ ลลงไปเห็นความปน ปวนเหมือนฝงู มดรังแตก

พอขึน้ มาถงึ และสมทบไดก บั ฝายท่รี อคอยอยกู อ นแลว เชษฐา ไชยยนั ต ก็โดดเขา หา
รพินทร

“ลหู ายไปไหนแลว?”
เชษฐาถามหอบๆ แทบจะฟงไมรเู รื่อง
“มันไดโอกาสหนไี ปเสยี แลว ครับ พวกคณุ ชายมใี ครเปนไรบาง?”
เขารองตอบ พลางถาม จองไปทางดารินกบั มาเรยี ซงึ่ ยงั นอนพังพาบหอบหนา ซดี อยู
“ปลอดภัยเรยี บรอ ย ยกเวนเกอะคนเดียว ถูกมันฆา ตายเสียแลว”
ไชยยนั ตเ ปนคนตอบ การสูญเสียชวี ิตของเกอะชายตองเหลืองผรู ว มเปน รว มตายมากบั
คณะ เปน ความสลดใจของทุกคน แตไ มมใี ครมวั คดิ อยไู ดใ นภาวะเชน น้ี
“รีบหนีเถอะครับ เราจะตอ งหาทางออกไปใหพนเขตของมนั กอ นจะมดื สนิท นก่ี ม็ ืดลง
เต็มท่แี ลว”
จอมพรานบอกรบี รอน แหงนหนา มองดทู องฟา เตม็ ไปดว ยอาการกระสบั กระสา ย แลว
ปรี่ตรงเขาไปที่หญงิ สาวทง้ั สอง เอยถามขน้ึ เร็วปร๋ือ
“ยังพอมีกาํ ลังไหมครับ เราตอ งไปจากท่ีนเ่ี ดย๋ี วน”้ี
ทง้ั คูมองสบตาเขา แลวรมิ ฝปากอันแหง ผากของมาเรยี ก็ปรากฏรอยยมิ้ อยางทรหด นาํ้
เสียงแมจ ะแหบ กเ็ ตม็ ไปดว ยความม่ันคงหนกั แนน

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1671

“ไมตองหวง ไพรวัลย ฉนั ยังไปไหว”
พรอ มกับพูด หลอ นสง มอื ไปใหเ ขา รพนิ ทรจ ับฉุดใหลกุ ขึน้ ยนื แลว หนั มาทางดารนิ สง
มอื อกี ขา งหนงึ่ ไปให แตน กั มานุษยวทิ ยาสาวสะบัดหนา หนั ไปเกาะแงหนิ พยงุ ตวั เองลุกขึ้นอยา ง
รวดเรว็ โดยไมต องการความชวยเหลือจากเขา กาํ ลังออนเปลี้ยของหลอนดูเหมอื นจะกลับคืนมา
ในทนั ทนี ้นั
จงั หวะอนั รบี ดว นแขง กับเวลานเ้ี อง เชษฐาเตรยี มใหท กุ คนตระเตรียมกระสนุ ปน ยาว
ประจาํ มือของแตล ะคนใหพ รอ มอกี คร้ัง โดยเฉพาะอยา งย่งิ บญุ คาํ ไชยยันตแ ละดารนิ ซึง่ หมดสิ้น
ไปในการยงิ ตอ สเู มอ่ื ครูน ี้ กระสนุ สํารองความจรงิ กย็ งั พอมเี หลอื อยู แตม นั ตดิ อยใู นยา มหลังซ่งึ ไม
สามารถจะลว งออกมาไดท นั ในขณะประจัญบานติดพนั
“อยาเพ่ิงไวใ จวาพวกมันจะไมตามมาเลนงานเราอีก”
หัวหนา คณะบอกอยางรอบคอบ แลว เรียกแงซายเขามา
“แกเพิ่งยงิ ธนไู ปเพยี งสองดอกเทา น้ันไมใ ชหรือ?”
“ครับ นายใหญ! ”
เชษฐาหนั ไปมองดูเทวรูปอินคา ซ่ึงแลทะมึนปานอสรู ในทาน่งั เอาหลงั พงิ เขา กลางแสง
ขมุกขมัว ดวงตาอนั เปนหนิ ทง้ั คจู อ งมองถมงึ ทงึ มาราวกบั วญิ ญาณรายเขาสงิ ทกุ คนพากนั หนั ไป
มองอยทู ่ีภาพน้ันราวกบั นดั กันไวเปน ตาเดียว แลว กช็ ะงกั งนั ไปเหมือนถกู สะกด รสู กึ ขนลกุ ชัน
แสดงเขา ไปถงึ ข้วั หวั ใจอยางประหลาด
“ทําลายเทวรูปอบุ าทวน่ันเสยี ! อยา ใหเ หลือแมแตซ าก!!”
หัวหนาคณะสงั่ ออกมาดวยเสียงคําราม
รพินทรจ ดุ สายชนวนทนั ที ขาดเสียงเขา แงซายกย็ ิงลกู ธนูพุงดง่ิ เขาหาเทวรูป และตกลง
ปากโพรงใตฐานอยา งแมน ยาํ
มันสน่ั สะเทอื นจนแผน ดินไหว พรอมกบั เปลวไฟสวางแดงวาบ
อินคา อนั เปน หินสลักทง้ั แทงก็มาถงึ ซึ่งวาระสดุ ทาย ฐานเบื้องลางหลดุ ออกเปนกระบิ
กระเด็นออกไปเปน เศษหินรอบทศิ แลวตวั เทวรูปกล็ ม ฟาดลงมาหกั สะบน้ั อยูก ลางลาน ท่ยี งั ชุลมนุ
จาละหวน่ั อยดู ว ยพวกสางเขียว ทับพวกมนั บางสว นแหลกละเอยี ดลงไปภายใต ทา มกลางเสยี งรอ ง
แหลมทฟี่ งไมเ ปน ภาษา ควนั ผสมกับมานฝนุ มัวตลบไปทั่วบรเิ วณ ไมผ ดิ อะไรกับภูเขาท่ถี กู ไดนา
ไมทร ะเบดิ หลดุ ออกมาท้งั ซีก
ยงั ไมท นั จะสนิ้ กงั วานอนั สะทา นสะเทือนนนั้ รพนิ ทรกเ็ ตือนใหท ุกคนเคลื่อนจากที่
โดยเรว็ นาํ ไตออมเนินลงสูตนี ขอบเหว ก้นั ระหวางเขาสองลกู เพือ่ บา ยหนา ไปยงั สะพานลอยกลาง
หาว อนั เปน หนทางตดิ ตอระหวางถน่ิ สางเขียวกบั ปา นอก

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1672

ทง้ั หมดเคลือ่ นไปในลกั ษณะว่ิง มอื กระชบั ไรเฟลเตรียมพรอม หนทางท่ผี า นไปเปน ภูเขา
ท่เี ตม็ ไปดว ยโขดหนิ และพมุ ไมเ ต้ียๆ ไมรกทึบนัก อากาศย่ิงมดื มวั ลงไปอีก จนมองเห็นส่ิงรอบดา น
ไดเพยี งรางๆ ในระยะหางไมเกนิ 20 กา ว

มาเรียลมลกุ คลกุ คลานไปตลอดทาง เพราะหลอ นเปน คนเดียวทไ่ี มไ ดส วมรองเทา และ
อิดโรยออ นเปลีย้ กวา ทกุ คน เนือ่ งจากสะบกั สะบอมมาวนั กบั คนื เตม็ ๆ

ไชยยนั ตกบั บญุ คําตอ งเขาชวยประคองปก
สวนเชษฐาท่ีวงิ่ ตกหลมุ ตอนหน่ึง ถึงกับลมกลิ้งรอ งครางออกมาอยา งลืมตวั พอรพินทร
กับดารินวง่ิ เขา ไปชว ยกันประคองฉุดขึ้น ราชสกลุ หนมุ หวั หนาคณะก็กดั ฟนกรอด หนานวิ่ ควิ้ ขมวด
“ขาผม!...”
เขากดั ฟน พดู
“สงสยั แพลงเสียแลว เสนมนั ไมด ีตั้งแตคราวขาเจบ็ ครง้ั นัน้ ”
“พี่ใหญพอไปไหวไหมคะ?”
นองสาวถามละล่ําละลกั อยางใจหาย เชษฐาใชเ ทายนั แตแ ลว ก็เซเกาะไหลรพนิ ทรไว ฝน
ใจบอกวา
“พอไหว แตต อ งชา หนอ ยนะ”
จอมพรานเมม รมิ ฝปากแนน มองดูเชษฐาดวยความเปน หวง เหลียวไปรอบๆ ดารินกห็ นั
มาถามอยางรอ นใจวา
“ระยะทางอกี ไกลไหม กวา จะถงึ สะพานขา มเหวนั่น”
“ไมไ กลหรอกครบั ออ มลงเนนิ นก่ี ถ็ ึงแลว แตร ูส กึ วา คณุ ชายจะเจบ็ มาก เพราะซาํ้ แผลเกา
ถายงั ไง ผมคิดวา เราหาทางหลบแถวนกี้ อ นดีกวา ไมเ พยี งแตคณุ ชายเทานั้น เมยก ท็ ําทา จะไปไมไหว
เหมอื นกนั ”
“ตอ งไหว!...”
หวั หนา คณะขดั มาโดยเรว็ ดว ยเสยี งหนกั แนนเฉียบขาด ฝนยิม้
“เราจะติดอยูฝงนไี้ มได ถาจะพกั ...ก็หมายถึงวาขามเหวไปฝง โนน แลว เอาละชวย
ประคองผมหนอ ยเดยี วเทานน้ั ”
กลาวจบ เชษฐาก็เขยงออกเดิน แตแ ลว กแ็ ยกเขยี้ วตัวงอลงอกี ขาขา งน้ันของเขาแตะยนั
พ้ืนก็รสู กึ เสยี วปลาบขน้ึ ในทนั ที กอ นที่รพนิ ทรห รือใครจะตัดสินใจเชน ไร ในนาทวี กิ ฤตินเี้ อง รา ง
อนั ตระหงานกํายาํ ของแงซายก็ปรากฏเขา มา สงคนั ธนแู ละปน ใหพรานใหญ คมุ ตัวลงหนั หลังให
หัวหนา คณะ
“เกาะคอแงซายไป นายใหญ! ถูกของนายใหญแ ลว คนื นีเ้ ราจะติดอยฝู ง นไี้ มได”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1673
เชษฐาตบไหลเจาคนใชช าวดงอยา งหนกั หนว ง ไมก ลาวคําใดอกี เลย สงปนใหน องสาว
เกาะคอแงซายไวใ นลกั ษณะข่ีหลงั หนมุ พเนจรรางยกั ษก แ็ บกนาํ ลว่ิ ไป ท้ังหมดรดุ หนา ตอไปอยาง
รบี รอ น
ทงั้ ขบวนบากบ่นั กันไปอยางทลุ กั ทุเล
ครูตอมา ทงั้ คณะก็พนเนนิ ตอนนัน้ เลียบทางไหลเหวดา นตะวันตก มองเหน็ สะพานลอย
ของสางเขยี ว อันเปน เสนทางคมนาคมติดตอระหวางปา นอกกับปา ใน เปนเงาตะคมุ อยเู บ้อื งหนาไม
หา งออกไปนกั ทา มกลางเงาของแมกไมแ ละโขดหิน อนั ขนึ้ อยรู ะเกะระกะ
ทันใดนน้ั เอง รพินทร ไพรวัลย ซ่ึงสาวเทานาํ อยูเบือ้ งหนากห็ ยดุ ชะงกั ลงอยางกะทนั หนั
ทิง้ คนั ธนแู ละปน ของแงซายที่ถอื อยูในมือซา ยลง ประทบั ปน ของตนเองที่ถอื อยใู นมอื ขวาขึ้น พรอ ม
กบั รองล่ัน
“ระวัง! พวกมนั ดักอยทู ีร่ ิมสะพานนัน่ !!”
ไมท นั จะขาดเสยี ง ไรเฟลในมือของเขากแ็ ผดเสียงคาํ รามสนน่ั กองขนึ้ สะทา นไปทัง้ สอง
ฝง เขา ทา มกลางโพลเ พลอนั เงียบสงัด เปลวไฟแลบกระฉดู จากปากกระบอกมองเห็นถนดั ...

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1674

62

เงาตะคมุ ที่เหน็ แวบประหนง่ึ ภาพลวงตาอยยู งั หมูหนิ ใกลตนี สะพาน ผงะหมนุ ควา งแลว
ลม ฮวบ อีกหลายเงาเผน วบู เขา กาํ บงั หมไู มและกอ นหิน พรอ มกับเสียงครางหวอื ของลูกธนทู ีพ่ งุ
สวนมา

พรานใหญก ระชากลกู เลื่อนสลดั ปลอกกระสนุ เกาทิง้ พลางเผน เขา หาโคนไมรมิ ทาง
พรอมคะหยิน่ เชษฐาก็วองไวขีดสุด แมจ ะตกอยใู นฐานะพิการชวั่ ขณะก็ตาม เขาเผน ลงจากหลังแง
ซาย พรอมกบั ผลักเจา คนใชช าวดงหวั ปก เขาไปทก่ี อนหนิ เตยี้ ๆ ออกอยขู างหนา ตนเองกระชากปน
ส้นั ข้ึนมาถอื ไว ใชขาทย่ี งั แขง็ แรงดดี ยนั ตวั ตามหลงั แงซายเขาไป

บุญคาํ กับไชยยนั ต ผชู ว ยกนั ห้ิวประคองมาเรียอยู ก็ทง้ิ กายลงระเนนทบั กันลงกับพน้ื คงมี
แตดารินคนเดยี วเทา นั้นทย่ี ืนงันอยูท ่เี ดมิ เพราะสมองสัง่ การไมทนั

“นอย! หลบลง!!”
ไชยยนั ตผ ูลม หมอบเบื้องหลงั และเหน็ เหตกุ ารณ ตะโกนเตือนสดุ เสยี งตะครุบไรเฟลท่ี
หลุดหางมือขนึ้ มา แตมนั กช็ า ไปเสียแลวสาํ หรับเสียงเตอื นน้ัน เงาทะมนึ เงาหนึง่ ซง่ึ คงจะแอบซุมรอ
คอยจงั หวะอยแู ลว บนยอดจอมปลวกรมิ ทาง กระโจนวูบลงมายงั รา งทย่ี งั ยืนอยูกลางทางของนกั
มานษุ ยวิทยาสาว เหมือนพยกั ฆรา ยเผน ตะครุบเหยื่อ
มาเรยี ฮอฟมนั นอนตะแคงทบั อยบู นหลงั ของไชยยนั ต หลอ นเห็นภาพนัน้ ไดก อ นทกุ คน
แมจ ะออ นเปลยี้ เพลยี แรงจนแทบวา พยุงตวั เองตอไปไมไหว แตใ นวนิ าทอี นั หมายถงึ ความเปน ความ
ตายท่ีเหน็ อยซู ง่ึ หนา ยามนี้ หลอนพสิ ูจนชัดในความเร็วประหนึ่งลมกรด และความแมนยําในการ
ประหตั ประหารอยา งไมเสยี แรงทเี่ กิดมาเปน ลกู สาวพรานใหญ
ในทาท่ยี งั นอนตะแคงทบั หลงั ไชยยันตผกู ลง้ิ ขลุกขลกั อยู แหมมสาวเงยลาํ กลอ ง .44
แม็กน่ัมทกี่ ุมตดิ มอื อยตู ลอดเวลาขึน้ น้ิวเหนย่ี วไก อกี มอื หน่ึงปด ตบนกแบบซิงเกลิ แอค็ ชั่นโดยเรว็
มันลั่นตูมขึน้ แทบวา จะระเบดิ แกว หูของไชยยนั ต ผมู ีใบหูอยหู า งจากปลายลาํ กลอ งเพยี งฝา มือเดียว
หวั กระสุนทป่ี ระดิษฐด ว ยโลหะแขง็ สาํ หรบั เจาะสตั วหนงั หนา จากแรงสง ของอํานาจดนิ
ขับนองๆ ไรเฟล ผาแลงเขา กลางยอดอกของรา งทกี่ ําลังลอยละลิว่ ลงมาน้ัน ตดั กระดกู ซ่โี ครงขาด
สะบ้นั แลวควา นแหวกทางออกเบือ้ งหลงั เจาสางเขยี วตนนน้ั แทบวา จะกระดอนไปกลางอากาศ
ประสาททกุ สว นหยดุ ทํางานอยางกะทนั หนั กอนที่มนั จะลอยลงมาปะทะดารนิ ทางเบื้องหลัง นกั
มานษุ ยวทิ ยาสาวลม คะมาํ กระเดน็ ไปฟุบอยอู กี ทางหนงึ่
มาเรียกดั ฟน ถลันลกุ ขน้ึ ดวยกาํ ลังสว นสุดทายทงั้ หมดเทาที่จะรวบรวมได วงิ่ เขาไป
ประคองดาริน ในขณะทเ่ี ชษฐา ไชยยนั ตแ ละบุญคาํ ก็ระเบดิ ปน ในมอื ออกไปรอบดานสนน่ั

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1675

หวัน่ ไหว สดุ แตว า ใครจะเหน็ อนั ตรายโผลอ อกมาทางดา นใด เพราะวาประชิดตวั รอบดาน ในขณะ
น้ีเจา พวกมนษุ ยผ ีดบิ กลมุ หนงึ่ ซึ่งดกั อยูแลว ไดฮือออกโจมตีในระยะประชดิ ตวั ตะลมุ บอนอีกครงั้

ทา มกลางความมืดสลัวของอากาศ การปะทะเปน ไปอยางเผาขนดเุ ดือดย่ิง ในระหวางฝา ย
มนษุ ยท เี่ จรญิ แลว 8 ชวี ติ กบั อนารยชนเผา ดุรายกระหายเลอื ด ผูเปน เจาของถนิ่ ซ่งึ ดกั จโู จมอยู เสยี ง
ปนระเบิดสนน่ั หวนั่ ไหวไมเ ปน จังหวะทา มกลางเปลวไฟทแ่ี ลบอยูว บู วาบ เสยี งขคู าํ รามและเสียง
รอ งอยา งเจบ็ ปวดแผดประดังข้ึนฟง ไมไดศ พั ท เปาหมายหางจากปากกระบอกปน เพียงวาเดยี ว
เทา น้นั บางครงั้ ก็ใกลกนั ถงึ ขนาดจอปลายลาํ กลองจิ้มเนื้อแลวยิงเลย

รพนิ ทรเองระหวา งเหวย่ี งไรเฟล เขาปะทะกบั คมหอกเบอ้ื หนา เพราะยังยิงไมทนั กถ็ กู เจา
คนหน่งึ ทะยานรีเ่ ขามาทางเบอื้ งหลัง โถมแทงดว ยหอก เสียหลักคะมําหนา ลมกลง้ิ ลง เคราะหด ี
เหลือเกินเส้อื แจก็ เกตหนา และหมอสนามทเี่ ขาใสไวใ นเครอื่ งหลัง ชวยเปน เกราะปอ งกันคมหอกไว
ไมใ หทะลเุ ขาไปถึงเนอื้

มนั กระโดดเขา เหยยี บหลังพรานใหญ ฉดุ กระชากหอกท่ียงั ปก ทะลุตดิ ยา มหลังของเขาอยู
ขนึ้ เงอ้ื ข้นึ หมายจะจวงซํา้ ไชยยันตผูเหลือลกู ติดปนอยเู ปน นัดสุดทา ย และมีลํากลองใกลเปา หมาย
ทส่ี ดุ กแ็ หยพรวดเขา ไปทหี่ นา ของมนั พรอ มกบั เหนย่ี วไกปน ใบหนาอนั เหยี้ มโหดกระหายเลือดนั้น
กระเดน็ หายไปซีกหนง่ึ พรอมกับมันสมองและเลือดท่ีกระจายเปนฝอย รา งของมันลอยผงะลม ฟาด
ลงกลางดนิ เปด โอกาสใหร พนิ ทรตะเกยี กตะกายลุกขึ้นมาไดอกี ครงั้

ดารินนนั้ กมุ ลกู ซองหา นัดของพี่ชายทฝี่ ากใหถอื ไวใ นมอื แนน สา ยลํากลองเขา หาเปา แต
ไดย นิ เสียงพี่ชายตะโกนบอกมาเสยี งหลงใหร ะมัดระวงั วถิ ีกระสุน เพราะการตอ สูเปนไปอยา ง
ชลุ มุนสับสนประชิดตวั นวั เนียไปหมด การยงิ ในยามนี้ มหี วงั ถูกกนั เองงา ยท่สี ุด หลอ นจึงไดแ ตจ อ ง
ปนเลือกหาโอกาสอยู

แงซายกบั คะหยิ่น ใชวธิ ที ถ่ี นดั ในการตอ สูประชิดตวั ท้งั สองกระชากดาบเดนิ ปา
ประจําตัวออกมา โดยไมสนใจกับปน ซึง่ แทบจะหาประโยชนอะไรมไิ ดใ นภาวะคลุกคลถี ึงตวั กัน
เชน นี้ หวดกระหนาํ่ ฟาดฟน ออกไปอุตลตุ ไชยยนั ตเ องก็หมุนควางเปนกงั หนั กระโดดขามมายนื
เฝาคอยคมุ กนั เชษฐา ผนู ง่ั ถอื ปนสั้นพิงกอนหนิ อยูด ว ยความเปน หวง แลว ก็กมวบู ลงควา เรมงิ ตนั
ประจํามือของคะหยนิ่ ทตี่ กอยใู กลๆ และพอมีลูกเหลือคางลํากลอ งอยูสองนัดขนึ้ มากระชับมนั่

รพนิ ทรน ้ันวงิ่ ปราดตรงไปยงั สะพานลอยที่เห็นอยเู บอื้ งหนา มอื หนึ่งถอื ไรเฟล ที่ลูกหมด
อีกมือหนึ่งถือปน ส้ันท่ีเพิ่งจะหยบิ ข้นึ มาใชเปนคร้ังแรก ทกุ คนเห็นเขายงิ ไปที่กลุม โขดหิน และพง
ไมป ลายสะพานฟากนี้อกี สองนัด และมเี สียงรอ งดว ยความเจบ็ ปวดสวนมา

บุญคํากอ็ อกแลนตามนายไปเปน คนทสี่ อง เพอื่ เขายดึ ปลายสะพานไว แงซายกบั คะหยิ่น
ยงั คงควงดาบเขาปะทะกบั เจา มนุษยผ ีดบิ เปน พลั วนั อกี คนละคอู ยางดุเดอื ด แตแลว ชว่ั พรบิ ตานน้ั เอง
มันกเ็ ขา อยใู นทางปน ของดารินซง่ึ สายลํากลองคอยอยูแ ลว หลอนเหนย่ี วไกทนั ที เมอ่ื คะหยน่ิ ถอย

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1676

หลังสะดุดกอ นหินลมหงายลง...และไอนน่ั เง้อื ดาบขน้ึ สดุ ลาสองมือ ระยะหา งประมาณสามวา
กระสุนลูกปรายแบบเอสจบี รรจเุ กา เม็ดทยี่ งั ไมท ันจะบาน ว่ิงรวมกลมุ เขากลางหลังของมัน โครม
เดยี วผวารอ นราวกับถูกชางถบี แลวหลนลงไปกองไมกระดิก เจาคนทสี่ องกําลังพนั ตูไลร กุ แงซายอยู
ก็เจอเขาดว ยกาลกิรยิ าเดยี วกนั

หลอนยงิ มนั กล้ิงทูตไปอยางนา ดูในระยะเผาขน
“ว่ิงมาทสี่ ะพาน เร็ว!”
เสียงพรานใหญตะโกนบอกลน่ั มา รางของเขายืนโบกมอื กระสับกระสายอยทู ี่นน่ั
ไชยยนั ตก รากเขา มาแบกเชษฐาพรอมกบั แงซาย พาว่งิ ล่วิ ออกไป ดารินรองส่งั ให
คะหยน่ิ ชว ยประคองฉุดมาเรยี ตามหลงั ไปตดิ ๆ โดยตนเองถอื ปน ลูกซองของเชษฐาคอยระวงั คมุ เชงิ
อยูเ บอ้ื งหลงั หลอ นยงิ กราดไปอีกนัดหน่ึงเปนการสกดั ไมใหต ดิ ตาม อดึ ใจเดยี วคณะทง้ั หมดกม็ าถงึ
ยงั บรเิ วณปลายสะพาน ซึ่งรพนิ ทรแ ละบญุ คําขณะน้ปี ระทบั ปน จอ งคอยยิงคุมกนั ใหอ ยกู อ นแลว
ทกุ สิ่งทกุ อยางเตม็ ไปดว ยความฉุกละหุกแขงกับความเปน ความตาย
“พวกมนั มาดกั ทาํ ลายสะพาน ฟนเชือกทีผ่ กู โยงไวนั่นเกอื บขาดแลว”
พรานใหญบ อกกระหดื กระหอบเร็วปรอื๋ บยุ ปากไปยังเชอื กหวายอันขนาดขอ มือเสน
หนง่ึ ซ่งึ ยดึ ปลายสะพานดา นนี้ตดิ อยูกับกอ นหนิ ใหญ บดั นม้ี รี อยมดี ฟน เหลอื สว นทย่ี ังตดิ หนาไม
เกนิ 2 นิ้ว ศพของสางเขียวคนหนึ่งถกู ยงิ ตายลมฟาดติดอยูก บั เสนเชือกนัน้
น่ันคือศพแรกท่รี พนิ ทรย งิ ไวขณะทีท่ ุกคนคบื ใกลเขา มา
“พอจะใชข า มไปไหวไหม?”
เชษฐาถามรอ นรน กัดฟน พยายามตอ สูกับอาํ นาจความปวดของขาขา งท่พี ลิกแพลง
ยงั ไมทนั จะตอบคาํ ถามของหวั หนา คณะ ปน ของจอมพรานก็แตกสนนั่ ข้นึ อกี คร้ัง ทาํ ให
ทุกคนหนั ขวับก็เหน็ เงาดาํ ๆ หลายเงา เคล่อื นวูบวาบกาํ บงั พมุ ไมแ ละกอนหนิ เขามาราวกับปศ าจ
หนึ่งในจํานวนน้ันถูกเขา อยา งจงั ทรดุ ฮวบลง จังหวะนเ้ี อง ดารินกบั บุญคาํ ก็ชว ยกันกระหนํา่ ออกไป
อีกคนละนดั สองนดั อยา งรวดเร็วทนั ตอเหตุการณ อกี สองสามคนลม ควํ่าคะมําหงาย หยดุ การ
เคล่ือนไหวของพวกมนั ใหช ะงักลงเพยี งแคน นั้ ท่ีเหลอื โจนหลบเขา ทกี่ ําบงั หมด มธี นสู องสามดอก
พงุ แหวกอากาศสวนมา บางดอกกระทบหนิ แฉลบเฟย วขา มหัวทงั้ คณะไป บางดอกกป็ ก ติดตนไม
“เราถูกมนั ลอม คุมเชิงอยูตรงสะพานน่เี อง!”
ไชยยนั ตสบถล่ันออกมา กดั กรามกรอด บรรจกุ ระสุนเขา ปน ทกุ คนเหงอ่ื แตกซกิ ท้งั ๆ ที่
อากาศเริม่ เยน็ เฉียบ มาเรียขณะน้ีนัง่ พิงหนิ หลับตาลง หนาของหลอนซีดเผือด รสู กึ วาบหววิ เหมือน
จะเปนลม ภรรยาสาวของนกั สาํ รวจหมดกาํ ลงั ลงเสียแลว แตมือยังกาํ ปนแนน แงซายเลือดโชกท่ี
สะบักเพราะถูกคมหอกเฉย่ี ว คะหยน่ิ เจอดาบเขาทสี่ ีขาง กาํ ลงั เอาผาขาวมามดั ชว ยตวั เอง ไชยยนั ตก ็
เพิ่งจะมาสาํ รวจตนเองรูสกึ ตวั เดยี๋ วนีว้ า เลอื ดจากศีรษะ...กาํ ลงั ไหลลงมาทางหนาผากและเขา ตาเขา
จนถงึ กับตองเชด็ สะบดั ออกไป บอกไมถ ูกเหมือนกนั วาโดนอะไรทเ่ี จ็บเสียวท่ีศีรษะ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1677

คงมอี ยเู พียงสามคนเทา น้ัน ทจ่ี ัดวาปลอดภัยเรยี บรอยทสี่ ดุ ไมม ีการเลือดตกยางออกเลย
คือรพินทร ดารนิ และบญุ คาํ ตาเฒา หนังเหนยี ว นอกนัน้ อยูในภาวะสะบักสะบอม

สถานการณของท้งั 8 ชวี ิต กาํ ลังตกอยใู นฐานะเลวรา ยขดี สุด

ประตแู หงความรอดพน มนั มองเหน็ อยหู างประมาณ 30 เมตรนเ่ี อง นัน่ กค็ ือ ขอบเหว
ฟากตรงขาม โดยอาศยั สะพานลอยไตข ามไป

แตน น่ั ตองหมายถงึ วา สะพานมนั จะไมขาดพินาศลงเสยี ในระหวางทค่ี ืบผานกนั ไป
เพราะรอยที่ถกู ฟน เชือกยดึ ไว อันเหลือติดอยอู ยางหมนิ่ เหมเทาๆ กบั ทอ่ี ะไรจะมาเปนหลกั ประกนั
ใหไดวา ...ขณะไตไปบนสะพานนนั้ คนใดคนหน่ึงหรือทงั้ หมดจะรอดพน ไปจากธนอู าบยาพษิ ที่
คอยดกั จองยิงอยูแลว ทกุ คนทผ่ี านไปบนสะพานน้นั จะตอ งเปนเปา อยางดีท่ีสุด โดยไมมีทกี่ ําบงั เลย

รพนิ ทรรองสัง่ ใหคะหยนิ่ กบั แงซาย คอยจองยงิ เจาพวกท่จี ะโผลร ุกเขามา เขากบั ไชยยนั ต
กระโดดลงไปสํารวจรอยเชือกที่ถกู ฟน ไวน นั้ อีกครั้ง เชษฐาก็คลานลงมาสมทบดว ย

“ผมวายังพอขา มไหว หรอื ยงั ไง?”
อดตี นายทหารปนใหญเ งยหนาขึ้นพูดกับพรานใหญเบาๆ รพนิ ทรกดั ริมฝปากแนน
“ลมกําลังแรงเสียดว ย...ระหวา งทพ่ี วกเรากาํ ลังทยอยขามไป มันจะขาดลงในพริบตาใดก็
บอกไมถกู เหมือนกัน แตถา ยงั ขืนติดอยฝู งนี้ มดื สนทิ ลงเมื่อใด เราตายหมดเมอ่ื นน้ั มนั จะตองเปน
เจาลูแน. ..ที่เอาพวกมาดกั เลน งานเรา เพราะมนั รูอ ยูว า เราจะตอ งถอยออกทางสะพานนี้ โอกาสของ
มันก็คอื ลอมถวงเวลาเราใหม ดื ”
ไชยยนั ตกราดสายตาไปยงั แนวหนิ และพุมไมรอบดาน ซ่งึ บัดน้เี ต็มไปดวยพวกสางเขยี ว
ซงึ่ หลบซุมอยู
“มนั ลอมประจนั หนา เราอยูเพียงแคน ี้เอง สงระเบดิ ไปใหม ันอีกสักลกู เปน ยังไง?”
“ไมม ปี ระโยชน...”
เชษฐาขัดข้นึ โดยเรว็
“ระยะมนั ใกลเ กนิ ไป เกอื บจะเรียกไดว า ประชดิ ตวั กันทเี ดียว แลว พวกมนั ซมุ กนั อยู
ตรงไหนบา ง มจี าํ นวนมากมายแคไหน เราก็ยงั ไมร แู น ทส่ี ําคัญทส่ี ดุ กค็ ืออํานาจส่นั สะเทือนของแรง
ระเบิด จะทาํ ใหสะพานขาดออกจากกันในทนั ที เราตอ งเสย่ี งขามไปท้ังอยางนี้แหละ ระหวางท่ี
ทยอยกนั ลาํ เลยี งขา ม อกี พวกหนึ่งคอยยงิ คมุ กันไวอ ยาใหมันโผลอ อกมาเลนงานพวกเราขณะท่ีขาม
ดวยธนไู ด พอถงึ ฝง โนน พวกท่ไี ปถึงก็คอยยงิ คมุ กนั ใหพ วกทต่ี ามไปทีหลงั ผลัดกนั ”

ทกุ คนชว ยกนั ใชความคดิ อยา งหนกั แลวกไ็ มเหน็ วา จะมวี ธิ ีใดดไี ปกวาทห่ี ัวหนาคณะ
เสนอมา

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1678

“ตกลงครับ เอาละ ทกุ คนเรม่ิ ทยอยขามกนั ไปกอน ผมกับบญุ คําสองคนจะยึดท่มี ั่นตรงนี้
ยงิ ตรงึ ไวใ ห เรว็ เขาเถอะชา ไมไ ด”

พรานใหญบ อก
“เดีย๋ วกอน ควรจะกาํ หนดลงไปใหแ นน อนตายตัววาจะทยอยขามกนั อยา งไร...”
ดารินแทรกมาทันทนี น้ั เตม็ ไปดวยความอาจหาญเดด็ เดีย่ ว และกอปรดว ยลกั ษณะของ
ผูน ํา มันเกดิ ขน้ึ ในทันทีท่ีหลอนเหน็ ชัดวา เชษฐาและไชยยันตก ลายเปน ผบู าดเจบ็ ไปเสยี แลว
“พวกเราทัง้ หมดแปดคน หา คนกาํ ลังบาดเจบ็ สะบักสะบอม เหลอื คนดๆี อยูเพียงสามคน
เทา นน้ั คอื พรานใหญ บญุ คาํ และฉัน คนเจบ็ ควรจะเคลอื่ นยา ยไปกอน โดยมคี นดอี ีกคนหนึ่งไปทาํ
หนา ทีด่ แู ลคุม กนั ใหทางฝงโนน เพราะเราก็ยงั ไมรวู า ทางฝง โนนมอี ันตรายอะไรรอคอยอยอู กี
หรือไม จะไดแ กไ ขทนั ตามความเหน็ ของฉัน บุญคํานําแถวไปคนทห่ี นง่ึ ถดั มาคอื เมย ไชยยันต
คะหยน่ิ พ่ใี หญ และแงซายตามลําดับ ฉนั กับพรานใหญจ ะคอยยงิ หนวงใหท างนี้ แลวจะขา มตามไป
ทหี ลัง”
“ผมเห็นดว ยทจี่ ะใหบ ญุ คําลวงหนา ไปฝง โนน เปน คนแรก แตมองไมเ หน็ ความจําเปน ท่ี
คุณหญิงจะตองตดิ อยบู นฝง นี้พรอ มกับผม ในขณะท่ีพวกเราหาคนกาํ ลังทยอยขา มไป คุณหญิงควร
จะเปนคนหนงึ่ คนใดในจาํ นวนกลางแถวทท่ี ยอยขามไปนัน่ ”
จอมพรานแยง ขน้ึ เสียงเครียด ก็ไดร ับคําตอบที่กราวกระดา งพอกนั วา
“จาํ เปน ! มากเสียดวย ชีวิตหกคนท่ีกําลังไตไปบนสะพาน จะฝากไวก บั ปนเพียงกระบอก
เดยี วไมได”
“ถางั้นทาํ ไมไมเปน แงซาย หรอื คะหยน่ิ ?”
“ไมเห็นหรือวา สองคนนั่นเจบ็ ขนาดไหน?”
หลอ นหันมาตวาดเขาใส แววตากราวเฉียบดุดนั นากลัว ผดิ ไปกวา ทุกครง้ั ทเ่ี ขาเคยเหน็
“ใหฉันอยกู ับรพนิ ทรเองดีกวา เธอขา มไปชุดแรก”
ไชยยนั ตส อดขึ้นมาเครง ขรึม แตร าชสกุลสาวผมู ีเลือดนกั ผจญภัยอนั เขม ขน สั่นหนา อยาง
เด็ดขาด
“เธอกเ็ ปน คนเจ็บ ไชยยนั ต ถงึ อยางไร เธอ คะหยน่ิ หรือแงซายก็ทาํ หนาที่นไ้ี มไ ดด ไี ป
กวาฉันหรอก โปรดพิจารณาถงึ เหตุผลขอ เท็จจรงิ และตดั ความคิดอยา งอ่นื ออกไปเสยี เถอะ คนเจบ็
ทกุ คนควรจะรีบถอยตัวออกจากเขตอนั ตราย เขาหาทปี่ ลอดภัยโดยเรว็ ที่สดุ ขอใหร ไู วด ว ยวา นเี่ ปน
คําสั่งของหมอดารนิ อยามวั โตเ ถยี งกันใหเ สยี เวลาอยเู ลย”
เหตผุ ลของหลอ นมนี าํ้ หนกั จนเกนิ กวาทใี่ ครจะโตแ ยง ได แมกระทั่งพ่ชี ายเอง ถกู ของ
หลอ นแลว ในภาวะเชน นี้ถา จะมใี ครสักคนติดอยฝู ง น้ี เพอื่ ทาํ หนา ท่คี อยยิงคมุ กนั ใหพวกท่ีขามฟาก
โดยสมทบกบั พรานใหญ ก็ยอมไมม ีใครเหมาะสมไปกวา ดารินอกี แลว เพราะหลอนไมไ ดร ับ
บาดเจบ็ อะไรเลย

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1679

“ปฏิบตั ิตามคําสั่งของนายหญิง!”
เชษฐาเขา ถึงใจนอ งสาว และเขากต็ ดั สินใจไดเ ฉยี บขาดเหมอื นกนั ในภาวะสาํ คัญเชน นี้

รพินทรไมกลา วอะไรอกี แมแ ตคาํ เดยี ว สง ไรเฟล .30/60 ไปใหค ะหยนิ่ แลกเอาลกู ซอง
บรรจหุ า นดั แบบปมแอค็ ชนั่ มาไวเ พอื่ การทาํ ศกึ ขั้นตะลมุ บอนคร้ังสดุ ทาย พรอ มกับกระสนุ ที่
คะหยนิ่ มีติดยา มอยูทงั้ หมด

สว นเชษฐาก็โยนกระสนุ เอสจกี ลอ งสุดทา ยที่เหลืออยู ไปใหนองสาวพรอ มทัง้ เข็มขดั ดา
รนิ รบั มาคาดเอวไว เทกระสุนจากกลองบรรจุอดั เขา ตวั ปนจนเตม็ ทีเ่ หลือใสไวใ นซองเขม็ ขดั โยน
.300 เวเธอรบีแมก็ นม่ั ประจาํ มือ ฝากใหบ ญุ คาํ เอาติดลว งหนา ไปดว ยเพอ่ื ไมใ หเ กะกะ

เปนอันวา ทงั้ สองตกลงใจทีจ่ ะใชป นลกู ซองเปนอาวุธตอสูเบ็ดเสร็จกับพวกสางเขยี ว ยงั
ตําแหนง ทม่ี นั่ แหลง สดุ ทายน้ี เพ่อื สกดั กน้ั การรกุ ประชดิ เขามาของพวกมัน ในระหวา งทห่ี าคนไต
ขามสะพานไป หรือวาโผลอ อกมาใชธ นยู ิงคนเหลา นน้ั ขณะที่ไมส ามารถจะหลกี หลบปอ งกนั
ตนเองได

“ไดยนิ เสียงปน จากฝงโนนเมื่อไร ถอนตัวจากทม่ี ่ันขามสะพานไปได”
เชษฐาใหก ําหนดนดั แนะ รพนิ ทรยกมือขน้ึ แตะปกหมวก แลว สงใหแ ทนคาํ ตอบรบั ดา
รนิ ยม้ิ อยา งไมพ ะวงตอ อนาคต โบกมือใหก บั พชี่ ายและทกุ คนทจ่ี ะแยกลว งหนาไปกอ น
“ขอใหพ ใี่ หญแ ละทุกคนไปถึงฝง โนนไดโดยสวสั ดภิ าพ”
ทนั ทนี ั้น มาเรียผซู มึ นง่ิ อยูเ ปน เวลานานเพราะพิษไข ท่ีเร่มิ เกดิ ขึ้น กถ็ ลาเขามากอดราช
สกลุ สาวไว รอ งออกมาแหบๆ สายตาวงิ วอน
“นอย...”
ดารินกอดตอบ ตบเบาๆ ที่แผน หลงั กระซบิ ออ นโยนปลกุ ปลอบวา
“ทีร่ กั เธอกําลังไมสบายมาก รีบขา มฟากไปเสียกอ นเถอะ ไมตองหว งฉนั เด๋ยี วเราคอ ย
พบกนั ฝง โนน ”
“ฉนั เปน ตนเหตใุ หทุกคนตองลาํ บาก ใหฉ ันไดอ ยูชว ยเธออีกสักคนเถอะ ขอใหฉนั ได
ทาํ งานเสียสละเพือ่ พวกเราทกุ คนบาง!”
มาเรียพมึ พําออกมา นยั นตาแหงผาก
ดารินสา ยหนาชาๆ ยมิ้ ละไม บีบตนแขนภรรยานักสํารวจผูวายชนมก ระชบั แนน
“เธอจะชวยพวกเราไดอ ยางมากทีเดยี ว ถา เธอเปน ปกติดเี หมอื นฉนั ในขณะน้ี แตน ีเ่ ธอ
กาํ ลังไมสบาย เชอ่ื ฉนั เถอะ ลวงหนาหนีไปกอ นพรอมกบั พ่ีชายฉนั และพวกเราอกี สค่ี น อยาคดิ อะไร
ใหม ากเลย เธอไมไ ดทาํ ใหพ วกเราลาํ บากหรอก เหตกุ ารณตะหาก”
พรอมกับพดู จบ หลอ นพยกั หนา กับไชยยนั ตใ หเ หนย่ี วตวั มาเรียไป

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee