เพชรพระอุมา เล่ม8 ดงมรณะ

1780

มองฝาความมดื ข้ึนไปยงั หลงั คาเพงิ พักเตย้ี ๆ ทม่ี ุงไวด ว ยใบไมแ หง ทกุ หนทกุ แหงเงยี บสงดั ไดย นิ
แตเสยี งน้าํ คางหยดกระทบใบไมแ หง อยูเ ปาะแปะ

“ไชยยนั ต”
เสียงกระซิบ ดงั มาจากความมดื ขางๆ ตัว
“ออื้ หือม?”
“คุณหนาวไหว”
“คุณละ?”
“ฉนั รสู กึ วาจะเอาเปรยี บคณุ มาก เพราะเขามานอนในตาํ แหนง ที่คณุ เคยนอน”
“ไมเปนไรหรอก”
“นอยนอนเบียดพีช่ ายของเขา และฉนั กเ็ บยี ดเขาอยอู กี ทหี น่งึ ...เราไดไ อตวั ของกันและกัน
แทนไฟผงิ ...”
“นนั่ เปนวธิ ีแกห นาวที่ถกู ตอ งแลว ”
“แตม คี ุณอยูคนเดยี วทที่ ําผดิ วิธี โปรดอยาเอาธรรมเนียมประเพณขี องสภุ าพบรุ ษุ ในเมือง
...มาใชใ นปา เลยคะ ไชยยันต ยกเวน แตวา คณุ จะรังเกยี จฉัน”
“ตรงขาม ผมเกรงวาคุณจะรงั เกยี จผมเสยี มากกวา”
แทนคาํ พดู ตอไปใดๆ ท้งั ส้นิ ฝา มอื อันอบอุนของมาเรียจบั มาทีต่ นแขนของเขา แลว รงั้ ฉดุ
ใหไชยยนั ตน อนแนบชดิ เขามา จนกระทงั่ ไหลและลําขาสัมผัสกัน หลอ นแบง ผา ผวนสว นทเ่ี หลือ
สะบดั คลมุ ใหเ ขา แลว นอนขยับตัวไปมาเหมอื นจะหาตาํ แหนง ท่ถี นดั ทส่ี ดุ
“รูสึกวาคุณจะรําคาญอะไรบางอยาง นอนทบั ตอไมเ ลก็ หรอื กอ นหนิ เขากระมัง?”
เขาถาม
“ไมใ ชต อไม หรือกอ นหนิ หรอกคะ ...”
หลอ นพึมพํา พลางเอามือควานอยใู นแถบเอวของเขา
“แตร ูส กึ วา จะเปนดา มปน พกในซองขา งเอวของคุณมากกวา มันกดกับตะโพกของฉัน”
“ออ ! ขออภัย...”
เขารบี บอกโดยเร็ว ถอดเขม็ ขัดของปน ทีค่ าดเอวออก ขอศอกขา งหน่งึ ทก่ี างออกไป
ขณะท่ีปลดเขม็ ขัดกระทบเขา อยา งจงั กับตําแหนงใดตําแหนงหน่ึง อนั เตม็ ไปดว ยความนมิ่ และหยนุ
ระดับกลางลําตวั ของแหมม สาว หลอนอทุ านเบาๆ ดวยความตกใจมากกวาเจบ็ ปวด ไชยยนั ตใจหาย
วาบ รบี ละลาํ่ ละลักขอโทษโดยเรว็ รูส กึ เลอื ดแลน รอ นซาไปตลอดท้งั กาย ความมดื สลัวทําใหไ ม
สามารถมองเห็นสหี นา ของกนั และกันไดถ นัด เหว่ียงเขม็ ขัดปน ขึ้นไปไวท างหวั นอน แลว พลกิ
ตะแคงหนั หลงั ใหห ลอ น
“กูดไนท! ”
เสียงกระซบิ ดงั มาเปน ประโยคสดุ ทา ย

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1781

“กดู ไนท! ”
เขาตอบเปน ประโยคสุดทายเชน กัน
ราตรีน้ัน ผา นไปอยา งสงบราบคาบ

ทุกคนตนื่ ขน้ึ เมอื่ เริ่มตนของวนั ใหม ดวยบรรยากาศที่ดขี ึน้ ในทุกดาน เพราะตา งไดร ับ
การพกั ผอนอยางเตม็ ที่ เชษฐาเดนิ คลอ งขน้ึ กวา เมือ่ วาน และมาเรียแขง็ แรงกวา เมื่อคืน หลอนไมใ ช
คนเปราะเลย ทรหดบกึ บนึ พอๆ กบั ผูชายคนหนึ่ง อยา งไรก็ตาม ภายหลงั จากปรกึ ษาหารือ ทกุ คนก็
ลงความเหน็ ตรงกันวา สมควรจะพกั ฟน อยูทน่ี ี่สกั วนั หนงึ่ กอนการบกุ บั่นตอ ไป

ภายหลงั จากสาํ รวจก็พบวา ขา วสารจาํ นวนจํากดั ทนี่ าํ ติดตวั มาไดพ อจะใชเ ปนเสบยี ง
สาํ หรบั คน 12 คน ไปไดอ ีกเพียงไมเ กนิ 3 วนั เปน อยา งสงู และเผือกมนั เทา ท่จี ะแสวงหาเอาไดเ บ้อื ง
หนา ตามแผนการซ่งึ กะกนั ไวก อ นแลว อยา งหลกี เล่ียงไมพน นนั่ ไมเปนส่ิงทีท่ กุ คนกงั วลเพราะ
พรอ มท่จี ะเผชญิ กบั สถานการณน ัน้ อยแู ลว

สงิ่ ท่ีทําใหค ณุ คนตองใจหายกค็ อื ลูกปน เพราะปรากฏวาในจํานวนกระสุนท้ังหมดท่ีนาํ
ติดมาดวยนน้ั มนั รอยหรอไปถงึ เกอื บครึ่งคอ น ทาํ เอาหบี กระสนุ ที่เปน สัมภาระหนกั กวา อยา งอื่นใด
เบาขึ้นโหวงเหวง

“เราใชกระสนุ ท้งั หมด ในการทําศึกกบั สางเขยี วไปมากเหลือเกิน”
ภายหลงั จากการตรวจสอบอยางถี่ถว น ไชยยันตค รางออกมา และทกุ คนกเ็ พ่ิงจะนกึ ข้นึ มา
ไดในขณะน้ี
“ระยะทเี่ รายงิ กันมากทสี่ ดุ กต็ อนที่มันบกุ เขาโจมตีทีม่ นั่ ทน่ี ่นี ัน่ แหละครับ เฉล่ียแลวแต
ละกระบอกยิงไปรวมรอยนดั เห็นจะได แตถึงเชนน้นั เราก็เกอื บจะตา นมันไมอ ย”ู
พรานใหญว า
เชษฐาเองกต็ ะลึงไปเหมือนกนั เปาลมออกจากปาก
“นี่เพ่งิ จะมารกู ันเอาเดย๋ี วนเี้ องวา เราหมดกระสนุ จากคลงั ไปต้ังครง่ึ คอน ถาเกดิ ศกึ ใหญ
แบบนีอ้ ีกคร้ังเดียว กระสนุ เราหมดแน หรือยงั ไง ผกู อง?”
“ผมไมคดิ วาเราจะตอ งยิงตอ สูราวกบั ทาํ ศกึ สงครามอยางนีอ้ ีกแลว นอกจากปอ งกนั ตัว
จากสตั วร ายและอาหาร ซ่งึ เรายังเหลือกระสุนท้ังหมดอยอู กี เกอื บพนั นดั พอเพยี งถมเถไป
“กด็ ไี ปอยางหนึง่ เหมอื นกนั มนั ทําใหห บี กระสนุ ของเราลดนา้ํ หนกั ไปอกี เยอะ พวก
ลูกหาบแบกกนั สบายขน้ึ ”
ไชยยนั ตพ ดู ปนหวั เราะกรอ ยๆ ปรากฏวา กระสุนทใ่ี ชไ ปมากที่สดุ กค็ ือกระสุนลกู ซอง
ลงมาก็ขนาด .30/06 และ .375 ซงึ่ มอี ยชู นิดละสองกระบอก สวน .300 เวเธอรบ แี มก็ นม่ั ของดาริน
และ .600 ไนโตรเอกเปรสของไชยยนั ต ซึ่งไมซ ้าํ กับของใคร และมีกระสุนกันมากระบอกละไมเ กนิ
200 นดั น้ัน ใชยงิ ไปนอยทสี่ ดุ ในขณะตอสู ทวา เด๋ียวนี้ สาํ รวจแลว ก็เหลอื กนั อยเู พียงชนิดละไมถึง

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1782

รอย อยางไรกต็ าม ทุกคนมองเห็นชดั ในความรอบคอบของรพนิ ทร ทีก่ าํ หนดใหขนกระสุนมาดว ย
อยา งมากมาย ซง่ึ คร้ังแรกคณะนายจา งออกจะรสู กึ วา เกนิ ความจําเปน เพราะมีนา้ํ หนกั มากกวาเสบยี ง
เสยี อีก เพ่งิ จะมาเหน็ คณุ คา ตอนรบกับสางเขียวนเ่ี อง

“ระยะทางเดินหนาตอ ไปนี้ เราคงจะไปกนั ไดเรว็ ยิง่ ขึน้ เพราะเบาขาวสารเบาลูกปน ข้ึน
มาก สาํ หรับลกู ปน ก็จะยง่ิ เบาจากคลังกลางลงไปอีก ถาเราจะแจกจายไปใหประจาํ ตัวไวคนละ 50
นัด”

พรานใหญบ อก
“นั่นเปน วธิ ที ี่ถกู ตอ งทีส่ ดุ ดีแลว แจกกระสุนประจําตวั แตล ะคนไวเสยี เลย เกดิ ฉุกเฉิน
อะไรจะไดไมข ลกุ ขลกั เพราะกวา จะรอ้ื หีบออกมา มนั ไมท ันการ อยา งนอ ย 50 นัดตดิ ตวั ไวก พ็ อได
ต้ังรับ คราวกอนนเี้ ราทาํ กนั ไมถกู หลกั เลย ลูกปน สวนใหญไปประเดอยใู นหีบหมด มีติดตวั กนั อยู
คนละไมกนี่ ัดเทา นั้น” หัวหนาคณะสั่ง
รพินทรก ับไชยยนั ตชว ยกันรอื้ กระสุนปน ออกมา และเรยี กคณะทัง้ หมดเขามาแจกจา ย
ตามแตชนดิ ของปนทถี่ ือประจําอยู กอนทจ่ี ะแพก็ ลงผกู มัดสาํ หรบั การเดนิ ทาง ไชยยนั ตเปน คนหยบิ
ลกู .375 แมก็ นัม่ สงไปใหมาเรียสองกลอ ง แหมมสาวเปด กลองออกดปู รากฏวามันเปน ลกู ขนาด 300
เกรน หวั ซิลเวอรทปิ ทัง้ สองกลอง
“คุณมหี วั แบบฟูลแพ็ทซ 300 เกรน แลวก็ซอฟปอยท 270 เกรนบา งไหม?”
หลอนถามเบาๆ อดีตนายทหารหนุมเลกิ ค้วิ
“ขอเปล่ียนเปน ฟลู แพท็ ซส ักกลอ งหนง่ึ แลว ก็ซอฟปอยทอกี สักกลอ งเถอะ”
ไชยยนั ตมองหนา แลว ยิ้ม นั่นเปน การเลอื กกระสุนในแบบของผชู าํ นาญ ไมใ ชส กั แตว า ให
เปนกระสุนทีใ่ ชย ิงได มาเรียจะตอ งมีเหตุผล ในการเลอื กกระสนุ ของหลอน อนั เนอ่ื งมาจากความจดั
เจนเปน อยา งดนี ่ันเอง
“ทําไม คุณไมช อบลกู หัวเงนิ หรอกรึ?”
“มนั กด็ อี ยหู รอก แตถ าจะตดั กระดกู แข็งๆ หนาๆ กนั จรงิ ๆ แลว มนั สหู วั โลหะแข็งไมไ ด
เพราะฉกี เปลอื กเรว็ ไปหนอย สว นถาจะยงิ สตั วหนังบางระยะไกล กแ็ พล กู หวั ออ น 270 เกรนอกี
เหมือนกนั ถา ไมมีก็ไมเ ปน ไร ลกู ปนเกาทฉ่ี ันมอี ยลู วนเปนซลิ เวอรทปิ ทง้ั น้นั ”
เขาบอกใหห ลอ นเขามาเลือกเอาเองจากคลงั กระสุนกลางตามความพอใจ ไมก นี่ าทหี ลงั
จากน้นั มาเรียกล็ องลูกปนนดั แรกของหลอ น ดวยการยิงกระรอกดงตวั ขนาดแมวเขอื่ งๆ ไตอยบู น
ยอดกระหรา งสงู ลบิ หวั ขาดกระเดน็ ตกลงมาราวกบั เอาไมส อย ทา มกลางการเฝา ดอู ยางตน่ื ใจของ
ทุกคน
ดารนิ เองกย็ ืนคอแข็งไปเหมอื นกัน วิธยี งิ ของมาเรยี ประทบั ใจหลอ นมาก เพราะเล็งเร็วนา
พิศวง และทนั ทีที่กระสุนลนั่ ออกไป หลอนไมไดเวน ระยะใหเ สียจงั หวะวางอยเู ลย ตบลูกเลือ่ น

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1783

กระชากปลอกเกา ทง้ิ และยัดลกู ใหมเ ขารงั เพลงิ ในทนั ที เปน การกระทาํ ตดิ ตอ กนั อยางอตั โนมัติดวย
ความเคยชนิ อันเปน วิธียงิ ปน ไรเฟล แบบลูกเลอื่ นท่ถี ูกตอ งท่สี ุด

ขณะทด่ี งึ ลกู เลื่อนกเ็ ชนกัน หลอนไมจําเปน ตอ งลดปน ลงจากไหล แตดึงปลอกกระสนุ
เกา และนาํ ลกู ใหมเ ขา รงั เพลิง ในขณะท่ปี น ยงั ประทบั อยูกบั ไหลนนั่ เอง ซึง่ การกระทําอนั
แคลวคลองเชย่ี วชาญชนดิ น้ี แมแตเชษฐาหรอื ไชยยนั ตเ อง กย็ อมรบั วา ไมส ามารถจะทําไดถ นดั เทา
หลอน การหยิบฉวยจับปน กร็ ดั กุมแนบเนียนไมเ กงกางเกะกะ แสดงความเปนเอตทัคคะในทางนี้
อยางเยย่ี มยอด สมกบั ทีเ่ ปนเชื้อไขพราน

คณะชาวพระนครท้ังหลายเพงิ่ จะเห็นพิชานในการใชไ รเฟล ของหลอ นชดั ๆ ครั้งนเี้ ปน
คร้งั แรก ตา งมองดดู วยสายตาเลอ่ื มใสนิยมเงียบๆ สาํ หรบั ดารนิ นัน้ รสู ึกตวั ไดด ีวา...หลอ นเจอเอา
คูแขง สาํ คญั เขาใหแลว รพนิ ทรเคยเลามาใหฟ ง กอ นแตหลอ นกไ็ มอยากจะเช่ือนกั มาเหน็ เขาชดั ๆ ใน
ครง้ั น้ีกง็ นั องึ้ ไป

“วิเศษมาก เมย ฉนั เหน็ จะตอ งยอมตัวเปน ลูกศิษยเ ธอเสยี แลว”
หมอดารนิ พดู ยมิ้ ๆ เขา มาจับแขนมาเรีย เพ่อื นสาวตา งผวิ หวั เราะอยางไมเ ช่ือถือในคาํ พูด
ของหลอน
“อยาถอ มตวั นอย พรานใหญบอกใหฉ นั รูแลววา เธอยงิ ปน ไดขนาดไหน ไมวาไรเฟล
หรือปนสน้ั ขนาดฉนั เทยี บเธอไมต ิดหรอก”
“ฉันสนใจวิธกี ระชากลกู เลอื่ น ในขณะทปี่ น ยังประทับอยกู ับไหลของเธอ นาดูมาก มนั
รวดเร็วดเี หลอื เกนิ ฉนั เองกอ นจะกระชากลกู เล่ือน มันจะตองลดปน ลงจากไหลกอ นเสมอ ถงึ พราน
ใหญรพนิ ทรเอง ฉันกไ็ มเหน็ เขาทาํ ไดอ ยา งเธอ”
“ถาเธอลดปนลงจากไหล กแ็ ปลวา เธอจะตอ งยกมันขนึ้ ประทบั ไหลอ กี คร้งั ในการยิงซา้ํ
นัดที่สอง น่นั คอื จงั หวะทีเ่ สยี เวลาไป มันอยทู ่ีการฝก คร้ังแรกนัน่ เอง พอฉันสอนไวว า ในทนั ทีที่
กระสนุ ผานลํากลอ งออกไป มันจะถกู เปาหมายหรือไม จะมกี ารยิงซาํ้ อกี หรอื ไมก ต็ าม ใหก ระชาก
ปลอกเกาทง้ิ และสงนดั ใหมเ ขา รงั เพลงิ ทนั ที ในขณะทปี่ นยังประทับอยูกับไหล มนั จะเปน การฝก
นสิ ยั ใหเ กดิ ความเคยชิน และใหป ระโยชนใ นกรณยี งิ ซํา้ อยางรวดเร็ว”
“โดยหลักของการยงิ ปน ลกู เลอ่ื นแลว วธิ ที เ่ี ธอใชอยนู บั วาถูกตองทส่ี ุด แตข อเทจ็ จรงิ มัน
ไปอีกอยา งหนงึ่ คอื การกระชากลูกเลอ่ื นในขณะท่ีประทบั อยูก บั ไหลน ้ัน ถาเปนไรเฟลขนาดใหญม ี
น้ําหนกั มาก เราจะทําไดล าํ บากทเี ดยี ว มนั ไมถนัด สูลดลงมาเสียกอนไมได ชว ยใหจับลูกเล่อื นได
ถนัดยงิ่ ข้ึน นกั ยงิ ไรเฟลสวนมากก็เลยนิยมกนั แบบน้ี แลว ก็เลยเปน นสิ ยั ที่ผิดๆ ตดิ กนั มาเรอื่ ย เพ่ิงมา
เห็นเธอยิงไดถ กู หลักทส่ี ุดนเ่ี อง นา ดเู หลอื เกนิ ”
ดารินกลา วชมเชยอยา งใจจรงิ ไชยยนั ตก ็รอ งบอกมาเปน ภาษาไทยวา

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1784

“โธ! ไมเ หน็ จะตอ งมีอะไรสงสยั เลยน่ี ดูขอลาํ แมเ จาประคณุ เสียบางซิ ยังกะนกั กลา ม
แข็งแรงออกอยา งนนั้ ทําไมถึงจะดึงลกู เลอ่ื นขณะทพ่ี านทายประทบั ไหลไ มไ ด ชว งแขนกย็ าว ชบั
ชวนออกจะตาย ฝรง่ั กบั คนไทยมนั ผิดกนั อยูแลว”

มาเรียไดย ิน แตฟงไมร ูเร่ือง ทาํ หนาต่ืนหนั มาถามดารินวา
“เพ่ือนของเธอนนิ ทาอะไรฉันหรือ นอ ย?”
ดารนิ หวั เราะ
“เปลา เขาไมไดน ินทาหรอก เขาเพียงแตบ อกวา ทเี่ ธอดงึ ลูกเลอ่ื นไดส ะดวกและรวดเร็วก็
เพราะเธอแข็งแรง”
มาเรยี ส่นั ศรี ษะชาๆ บอกมาดว ยนาํ้ เสยี งปกตวิ า
“เขา ใจผิดถนดั มนั ไมเกยี่ วกับความแขง็ แรงหรอก ใครกต็ ามทส่ี ามารถจะยงิ ไรเฟล
กระบอกนน้ั ไดรวดเรว็ โดยไมจ ําเปน ตอ งลดลงมาจากไหลใหเ สียเวลาไดเ ชนกัน เพยี งแตว าฝกครง้ั
แรกใหถ กู วธิ ี และทาํ ใหช าํ นาญจนคลอ งเทานนั้ ...”
แลวหลอ นก็หนั มาทางพรานใหญผ ูยืนเงียบๆ อยูทางหนึง่ เลิกคว้ิ ถามวา
“ใชไ หม ไพรวลั ย? ”
“กอ็ าจถกู ของคุณ แตก รณที ค่ี นเราจะฝก อะไรใหคลองและชํานาญนัน้ มันขึน้ อยกู ับความ
สะดวกในคร้ังแรกไดแ คไ หนตะหาก ผมเองก็ยอมรบั วา ...ไมส ามารถจะทําไดคลองเหมือนคณุ วธิ ยี ิง
ปนของทหารเขากส็ อนมาเชน นั้น แตผมเห็นวา มนั ตอ งอาศัยเวลาฝกซอมกนั มากทีเดียว จงึ ทาํ ให
นกั ยิงปน สว นมากหนั เขาหาความสะดวกของตน นอยคนนกั ที่จะยิงไดต ามหลกั ”
ภรรยาสาวของนกั สํารวจผวู ายชนมย กั ไหล
“แตฉันคดิ วา มนั ไมใชเรือ่ งสาํ คัญอะไรนกั หรอก ทส่ี ําคญั กค็ ือขอใหยงิ แมนกแ็ ลว กนั
แมวาการยิงจะชา ไปบาง แตก ็ยงั ดกี วา สามารถยงิ ไดถูกหลัก ยงิ เรว็ แตพ ลาดเปา หมาย จรงิ ไหมคะ
ทา นทูต?”
ประโยคหลงั หลอ นหันไปขอความเหน็ หวั หนา คณะ
สภุ าพบรุ ุษในราชสกุลย้ิมเลก็ นอ ย ผงกศีรษะลง
“ถูกของคณุ เมย แตจะดยี ง่ิ ขนึ้ อีก ถา สามารถยิงไดถูกหลกั แลวกย็ งิ แมน ดวยอยา งคณุ เรา
สนใจวิธีข้นึ ลําบนไหลข องคณุ มาก มนั เรว็ จนดไู มทนั เลย ลองทําชา ๆ ใหดูใหมไ ดไ หม”
มาเรยี หวั เราะเบาๆ ยกปน ขน้ึ ประทับกบั ไหล แลว ซอ มดงึ ลกู เลอื่ นใหท ุกคนดู วธิ ีปฏิบตั ิ
ของหลอนก็คอื ทนั ทีที่มือขวาอนั เปน มอื ทีจ่ บั คอปน และใชเหนย่ี วไกนน้ั พน หนาทจี่ ากการจบั กแ็ บ
ฝามือหงายข้ึน ใชสนั ขององุ มอื ซายจบั กระโจมมอื ไวอ ยางมั่นคง พยุงกดใหพ านทายแนบกับบา ลูก
เล่ือนเคลื่อนตวั ออกจากลอ็ กไดอยา งงา ยดายเพราะแรงตบน้ัน
“ถา ใชน ้วิ จบั ดา นลูกเล่ือน ปลดออกจากลอ็ ก แนน อนที่สดุ มันจะตอ งหนกั แน เพราะ
กาํ ลังนว้ิ มไี มพ อกับแรงฝด ของลูกเลื่อนทีป่ ดอย”ู

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1785

หลอนบอก ในขณะทท่ี าํ ใหด ูเปนจงั หวะอยา งชา ๆ
“แตถา ใชสนั มอื ตบขน้ึ มันจะหลดุ จากลอ็ กโดยงา ยอยา งน้ี และงอนวิ้ ท้งั ส่ีเขา มาเปนขอ
เกีย่ ว กระชากกา นลกู เลือ่ นใหถอยมาสดุ ชวงสลัดปลอกออก ขณะเดียวกันก็ใชสนั มอื ผลกั กระแทก
ลูกเลอื่ นเขาไปใหม เทากบั เปนการสง กระสุนนัดตอ ไปเขา รังเพลิง จากนัน้ ก็คว่าํ ฝา มือลงตบปุมลูก
เลอื่ นปด เขา บากล็อกอยใู นลักษณะสี่จังหวะแบบนี้ อาการทงั้ หมด ไมจําเปนจะตอ งใชก ําลังท่ี
มากมายอะไรเลย ฝก ทําสักวนั ละ 5 นาที สองสามวันกจ็ ะคลองเอง”
พรอมกับประโยคสุดทาย หลอ นตบกานลูกเลอื่ นลงแลวสง ไรเฟล กระบอกนน้ั ไปใหด า
รนิ กลา วตอ มาวา
“ลองดซู ินอย มนั ไมยากอะไรเลย ครั้งแรกอาจฝนๆ หนอ ย ตอไปกเ็ คยชิน มนั อยทู กี่ าร
หงายมอื ควาํ่ มอื นแี่ หละ อยา ใชนวิ้ ในลักษณะหยิบปมุ ลูกเลื่อนเพราะกาํ ลงั นว้ิ ไมพอ จะทําใหรสู กึ
หนักมาก”
ราชสกลุ สาวเลกิ ควิ้ อยา งท่งึ ๆ รบั ไรเฟล ของมาเรยี มาทดลองกระทําตามทเี่ จาของปน สอน
ไชยยนั ตก ็บอกมาเบาๆ วา
“วาแลว หมอดารินมาเจอเอามือทเี่ หนอื กวา เขาใหจ นได รไู วเ สยี ดว ยนอ ย เมอื่ คนื นคี้ ยุ กนั
มาแลว คปู รับของเธอคนน้ีลา สิงโตมาแลว 34 ตวั ควายปา แอฟรกิ ัน 23 ตวั ชางรวม 50 เสอื หลาย
รอย เร่ิมยิงสงิ โตครั้งแรกเมอื่ อายุ 17 ป ฮะฮา ! หมอดารนิ หมดทา แน ฟา ใหด ารินมาเกิดแลว ไฉนจงึ
ใหมาเรยี มาเกดิ อีกก็ไมรู ฉนั รําพึงแทนใหเ ธอ”
ระหวา งซอมกระชากลูกเลอื่ นเขาออก หลอ นก็ตอบมาวา
“ฉันไมใ ชล กู สาวพรานอยา งเขา และไมเคยคิดทจี่ ะไปประกวดประขันอะไรกับเขาทงั้ สิ้น
แตจ ะวางเดิมพันพนนั กับเขาอยางเตม็ ใจยง่ิ และตอใหเสียอกี ดว ยถาแขงกันยิงใหร อ ยรจู มูกคนชอื่
ไชยยนั ต”
วาแลวหลอ นกเ็ บนลํากลองไปทางใบหนา ของเพ่ือนหนมุ ไชยยนั ตร อ งลั่นเอ็ดตะโร
โฉงเฉงในขณะท่เี บยี่ งหลบไปทางหนง่ึ
“เลนบาๆ นอ ย! ปนกระบอกนน้ั มลี ูกดวย ฉนั สงสยั เหลอื เกนิ วา สมาคมกฬี ายิงปนแหง
ประเทศไทย และสมาคมเปา ปนแหง ประเทศไทย เขายอมรับ หมอมราชวงศหญงิ ดารนิ วราฤทธิ์ เขา
ไวเปน สมาชกิ กติ ติมศักดอิ์ ยางไรกนั นะ สาํ หรบั นกั เลงปน ที่ไรม ารยาท ชอบเอาปน มาสอ งหนาคน
อยา งน!้ี ”
“ไมใ ชสองเฉยๆ ถาปากไมด ี ก็อาจยงิ เอาปากแหวงอีกดว ย”
หลอนวา แลว เบนลํากลองข้นึ ไปยงั ตน ยากอกี ตนหนึง่ ใกลเ คียงกับตน กระหรา งทม่ี าเรยี
ยงิ กระรอกดงพลัดตกลงมาเมื่อครูน้ี ขณะน้ีเงาดาํ ๆ ท่มี หี างเปน พพู วง และทองสนี ํ้าตาลไหมข องคู
มันอกี ตวั หนง่ึ กําลงั ว่ิงพลา น กระโดดปดหางอยไู ปมาบนยอดไมใ กลๆ รัง แทบจะสังเกตไมเหน็ ถา
ไมใ ชเพราะอาการเคลอื่ นไหวของมนั อึดใจใหญท่ีทกุ คนเห็นดารนิ เล็ง ครนั้ แลว กระสนุ .375 หัว

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1786

ออนจากซีแซดของมาเรีย กแ็ ผดกึกกอ งขนึ้ อีกนัดหน่งึ ก่ิงไมขนาดเทา ลาํ แขนบนยอดบริเวณนนั้ หัก
สะบั้นรวงหลน ลงมาราวกับถกู ขวานจาม พรอ มกับรา งสดี ําปนนํา้ ตาลแกข องเจากระรอกดงตวั นนั้
เสยี งมันระลูลงกับใบไมแ ละพมุ พงท่ีต่ําลงมาเปน ลาํ ดบั และกก็ ระทบพืน้ โคนตน ดงั ไดยนิ ถนดั

ทันทีทก่ี ระสนุ ระเบดิ หลอนกต็ บลกู เลื่อนกระชากปลอกทิ้ง และสง นดั ใหมเขา รงั เพลงิ
ในอาการเดยี วกบั ทม่ี าเรยี เคยทาํ แลวสง ปนคืนไปใหเ จาของ ผูต กเปน ฝา ยยืนอาปากงนั ไปบาง บอก
เรยี บๆ วา

“ฉันเล็งชา กวา เธอ เมย บางทจี ะเปนเพราะสายตาฉนั สูเธอไมไ ด”
มาเรียอุทานอะไรออกมาคาํ หนึง่
“รา ยกาจจรงิ นอ ย! ปากเธอถอม แตฝม ือไมยอมถอมเลย ฉันอยากรูเหลอื เกินวา เธอยงิ ถูก
มนั ตรงไหน”
วาแลว มาเรียกห็ นั ไปตะโกนสั่งสางปา ใหบ กุ พงเขาไปเกบ็ กระรอกดงตวั น้ันมา
“อาจถกู แตก ่งิ ไมท่ีมนั เกาะ พอก่ิงขาด มันกเ็ ลยพลอยตกลงมาดวยกันได”
ดารินตอบอยางสงวนเชิง
สางปาเดนิ บุกพงทาํ หนาเซอ กลบั ออกมา ใครตอใครหลายคนรอ งตะโกนถามไปถงึ
กระรอกตวั นน้ั เจา พรานตองสูโบกมอื อันวา งเปลาหรา แสดงวา ไมไ ดต วั แลว เดินเขามาจนใกล
“หมดทาเลยนอ ย! ฟาวลเ ปลา เธอยงิ ผดิ ทีเ่ หน็ รว งลงมากเ็ พราะเธอยงิ กง่ิ ทม่ี ันเกาะขาด”
ไชยยนั ตร อ งลนั่ ออกมาอยา งผิดหวงั
ดารินกดั รมิ ฝป าก กะพริบตาถีเ่ ร็ว แลว หันมาย้มิ จดื ๆ กบั มาเรีย
“เหน็ ไหม ฉนั บอกแลว ฉนั ยงิ ผิดจรงิ ๆ แหละ เมย”
“เปนไปไมได กฉ็ ันเหน็ อยนู นี่ ะวา มนั กระเดน็ หลุดจากก่งิ ที่มนั เกาะขณะทถี่ กู ลกู ปน แลว
กงิ่ ไมทห่ี กั รว งลงมาดวยนนั่ กไ็ มใ ชกง่ิ ท่ีมนั เกาะอยู แตเปน กิ่งที่อยูสูงข้ึนไปทางยอด”
มาเรียพดู โดยเรว็ อยา งสงสยั แลว หนั ไปสง ภาษาพมา เร็วปร๋ือกับคนของหลอ น
“เจา หาดูทว่ั แลว หรอื สางปา”
“ทว่ั แลว นายแหมม”
สางปาตอบหนา ตาย
“ไมพ บเลยหรอื ?”
แทนคาํ ตอบ เจา ตอ งสสู ่นั หวั รพนิ ทรห วั เราะหๆึ แลว พยักหนา ออกคาํ สง่ั มาวา
“ไหน ลองหนั หลังซิ สา งปา”
สางปาหมนุ ตวั กลบั หนั หลงั ใหโดยดี แลวทกุ คนก็อุทานออกมาพรอ มกนั เม่อื มองเห็น
กระรอกดง เหย่ือลกู ปนของดารินถกู ผา ขาวมาของสา งปามัดตดิ ไวเบอ้ื งหลัง
“ชิ! ไอจ วกน่ี จะทาํ ใหน ายหญิงของกขู ายหนาซะแลว ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1787

บญุ คาํ กเ็ อ็ดตะโรล่นั ออกมา กระโดดเขาไปกระชากกระรอกดงตัวน้นั ออกมาจากเอวของ
สา งปา แลวถบี หวั คะมาํ ไปทา มกลางเสียงหัวเราะงอหายของทกุ คน บญุ คําโคลงหวั ดกิ ๆ หวิ้ กระรอก
ชขู ึ้น ดารินกบั มาเรยี หวั เราะจนนํา้ ตาไหลดว ยความขบขนั ทุกคนเขา ใจดวี า เจา พรานตอ งสเู ยา เลน
อยา งไมม เี จตนาเปน อ่ืน แตประกอบกับสหี นาเซอ ๆ และการตหี นา ตายอยา งสนทิ ของมันทําใหอ ด
ขําไมไ ด ตวั มันเองถูกตาพรานเฒา ถบี หัวซนุ ไปน่ังพับเพยี บแปะอยกู บั พื้น กไ็ มไ ดม ปี ากเสยี งใดๆ
นอกจากนัง่ ลบู หัวอา ปากหวั เราะแหะๆ

“ไอเ จา นข่ี ีเ้ ลน เหมอื นกนั ...”
ไชยยนั ตพ ดู พลางหวั เราะพลางอยางสนุกสนาน มองดสู า งปาดว ยความพอใจ
“แหม! แตท ีแรกทําเอานอ ยหนาเสียทีเดียว รพนิ ทร! คณุ รูไดย งั ไงวา เจา สางปาเอา
กระรอกผกู ซอ นมาขางหลัง ผมนึกวา นอ ยยงิ ผดิ จรงิ เหมอื นกัน”
“ตอนท่คี ณุ หญงิ ยิง ผมก็เหน็ อยวู า มนั ถูก แลวก็เหน็ หางโผลอ อกมาทางดา นหลังของสา ง
ปา มันแกลง ลอ คณุ หญงิ เลน”
“เอาเสยี อีกปา บรึ นายหญิง? ไอน ีล่ กู ไมจดั นัก มันถือหางนายแหมมของมัน บุญคํากถ็ ือ
หางนายหญิงของบญุ คาํ เหมือนกัน”
บุญคาํ หนั ไปถามดาริน ผูย งั กมุ ทองหัวเราะอยกู ับมาเรีย นักมานษุ ยวทิ ยาสาวโบกมอื รอ ง
หามโดยเรว็
“อยา! ไมเอา อยาไปทําอะไรเขา ถึงยงิ ผดิ ฉันกไ็ มเ สยี ใจอะไรเลย มนั ไมใชป น ของฉัน
ทดลองยงิ ไปอยางนั้นเอง กไ็ มนกึ เหมอื นกนั วา จะฟลกุ ไปถูกเขา แลว มนั ถกู ตรงไหน ดซู ิบุญคํา”
“กา นคอพอดี นายหญิง เหลอื หนงั ตดิ หอยรองแรง อยนู ดิ เดยี ว ตัวของนายแหมมตะก้ีผา
แลงหัวหายไปซีกหน่งึ ของนายหญงิ เฉอื นคอมนั ดีแท ไดมาสองตัว คา่ํ นีบ้ ญุ คาํ จะแกงปาใหก นิ
รบั รองอรอยสะเดด็ ”
แลว ตาพรานเฒาก็หวิ้ กระรอกดงสองตวั นนั้ ไปจัดการโยนเขาเผาในกองไฟใหข นไหม
แลว ขดู หนงั ขาวอลอ งฉอ ง กอนที่จะผาทอ งเอาเครอื่ งในออก โดยมีเกดิ เปน ลูกมืออยูใกลๆ

เชษฐายิ้มๆ อยใู นสีหนา มองดูนองสาวและภรรยามา ยของนกั สาํ รวจเยอรมัน ทตี่ กอยูใน
อุปการะดแู ลของเขาดว ยความพึงพอใจยิง่ ไมม ีอะไรที่เขาจะตองหว งกงั วลเลย ถงึ แมจ ะมีผหู ญิงอยู
สองคนในคณะของเขา แตท งั้ คูก ต็ างมีฝมือในการใชอ าวธุ ปนไดดเี ลศิ ทดั เทียมกันชนดิ ทเ่ี ฉือนกนั ไม
ลง อาจแตกตา งกนั ออกไปบางก็แตเ พยี งวา ดารนิ มีประสบการณใ นปาและชวี ติ พงไพรดอยไปกวา
มาเรยี บางเทา นั้น

ทั้งสองสามยอ มจะเปน กาํ ลงั สําคัญพอแกก ารไววางใจได หากเกดิ เหตุฉกุ เฉินเกี่ยวกบั
ตอ งอาศยั ความแมนยาํ ของปน ขน้ึ ความแขง็ แกรงทรหดกด็ ูจะไมห า งไกลกนั เทาใดนกั เพราะระยะ
หลงั นี้นอ งสาวของเขากไ็ ดร บั การฝกฝนจนเกดิ ความเคยชนิ พอสมควรแลว

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1788

สวน รพินทร ไพรวัลย มองดหู ญิงสาวท้ังสองในความรสู ึกอกี อยางหนึ่ง ซ่งึ คดิ อยภู ายใน
เงยี บๆ ขึ้นชอื่ วา ผหู ญงิ ไมม วี ันเสยี ละทีจ่ ะยอมลดราวาศอกใหแกกนั ตอ ใหดวู า สนทิ สนมรักใครก นั
สักเพียงใดกต็ าม ผูห ญิงยอ มไมต องการใหผูห ญงิ อีกคนหน่ึงมา ‘เหนอื ’ ตน ยอมจะทุมเททุกส่งิ ทุก
อยา ง เพ่ือประกวดประขนั และเอาชนะอีกฝา ยหนงึ่ ใหไ ด หรอื อยา งนอยท่สี ุด กต็ อ งเสมอทดั เทียม
ไมม วี นั ยอมนอ ยหนา ไปกวา

เขาอา นออกวา ดารินยิงกระรอกตวั นนั้ ดวยความประณตี บรรจงและต้ังใจทส่ี ดุ เพอ่ื
พิสูจนใหม าเรยี เหน็ วา ตนไมไดดอ ยไปกวา และในครั้งแรกทเ่ี จา สางปาเลน ตลก เดนิ ออกมามือเปลา
ทาํ ทวี าหลอนยิงผดิ ไมไดต วั เขาสังเกตเหน็ ดารินหนาซดี ดวยความผิดหวังไมใ ชน อ ยทีเดียว สําหรบั
มาเรียนัน้ ไมไ ดต้ังใจจะอวดฝม ืออยา งใดทง้ั สิน้ แหมม สาวเพียงแตต องการลองทางปนของหลอ น
โดยปกติธรรมดาเทานัน้ แลว ในท่ีสุดกก็ ลายเปนประชนั ฝมือกันข้นึ กลายๆ อนั เน่ืองมาจากที่ไชย
ยันตกระเซาเยา แหยมา กต็ อ งนับวา โชคดีไปอยาง ท่ี ม.ร.ว.หญงิ ดารินรกั ษาเหล่ียมของหลอ นไวไ ด
ไมงัน้ หลอ นอาจหงุดหงดิ และพาโล

แลวเชษฐาก็สงั่ ใหแ งซายทดลองปน .460 เวเธอรบีแม็กน่มั ของ ดร.ฮอฟมัน ซง่ึ เจา คนใช
ชาวดงจะตองใชอาวธุ ประจาํ ตัวตอ ไป ทา มกลางการเฝา รายลอมดขู องทุกคน แงซายยกไรเฟล
กระบอกนน้ั ขนึ้ ประทบั ไหลอ ยา งระมัดระวัง เลง็ ไปยงั ปมุ ตาไมก ลางลําตน ตะเคยี นใหญตน หนง่ึ ยนื
ตระหงา นอยรู มิ เชงิ เขา อดึ ใจเตม็ ๆ ท่ีแงซายเล็งอยู แลว เสยี งกัมปนาทก็สะเทอื นเลอื่ นลนั่ ขึน้ มันดงั
หนักแนน กอ งกระหึม่ ไปทง้ั ลกู เขา รางอันสงู ใหญของเจา คนใชช าวดงสะทานยวบไปท้ังกาย แตไ ม
ถึงกับเสียหลกั ตนตะเคยี นฉีกเปลอื กขาวเวอ มองเหน็ ไดอ ยา งถนัด แมจ ะอยหู า งไกลออกไปถงึ รอย
กวาเมตร ไชยยนั ตส งกลอ งสาํ รวจผลการยงิ ก็รอ งบอกมาวา

“สงู จากท่ีหมายไปประมาณ 6 น้วิ แตร ะดบั ในเสน ด่ิงตรงเผ็งแลว”
รพินทรขมวดคว้ิ อยางฉงน ขอกลองจากไชยยนั ตไ ปสองตรวจดู แลวหนั ไปจอ งไรเฟล
กระบอกนนั้ อยา งคลางแคลง หัวหนา คณะกอ็ อกคาํ ส่งั มาอีก
“อีกนดั ซิ แงซาย”
แงซายกระชากปลอกเกา กระเดน็ ออกมากล้ิงอยกู ับพ้นื สง ควนั กรุน แลว บรรจุนัดใหมเขา
รงั เพลิง เลง็ อีกครง้ั พรอ มกบั แตะไกปลอยกระสุนอานภุ าพสูงออกไป ทกุ คนที่ยนื ดอู ยเู บือ้ งหลงั รสู กึ
วูบดว ยแรงอดั ของอากาศในขณะทบ่ี รรจรุ ะเบดิ ผานลํากลอ งออกไป ฝนุ และใบไมเ บ้อื งหนา ใน
ระยะ 5-6 เมตร ปลิวกระจายวอนราวกบั ถูกพัดลมขนาดใหญเปา
“ซํา้ ท่ีเดมิ !”
ดารินขานเปา มาดว ยความแปลกใจ หลอ นก็ใชก ลอ งสอ งสาํ รวจอยูเชน น้นั กระสุนนดั ท่ี
สองของแงซาย รวมกลุมเบยี ดชิดอยูกับนดั แรกหางกันแคสองนิว้ เทา นนั้ เจา กะเหรย่ี งพเนจรทาํ หนา
งง กะพริบตาปรบิ ๆ มองปนในมือของตนเองแลว สนั่ หวั
“แกเลง็ ยงั ไง แงซาย ผิดทงั้ สองนัด แตก ระสนุ ดันไปรวมกลุมกนั อยางดที เี ดียว!”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1789

เชษฐารองถามเบา แงซายยมิ้ ฟนขาว
“แงซายไมเคยยงิ ปน ศูนยกลอ งมากอน แตก เ็ ลง็ เอาท่ีหมายตรงกบั กากบาทในศูนย ทาํ ไม
มนั กินสูงไปกไ็ มรเู หมอื นกนั นายทหาร”
“สงสัยวาศูนยจ ะคลาดเคลอื่ นเสียแลว ...”
หวั หนาคณะหนั มาบอกตาํ่ ๆ กบั พรานใหญผ ยู นื อยใู กลๆ
“จะวา แงซายยงิ ผิดเองก็ใชท ี่ เพราะกระสุนเขา รวมกลมุ กนั ดีอยู คณุ ลองดูซิ รพนิ ทร จะได
หมดสงสัย”
จอมพรานเมม รมิ ฝป ากเล็กนอ ย เดนิ เขา ไปรบั ปนจากแงซาย ยกขนึ้ ทดลองเลง็ ผานกลอ ง
ไปยงั เปา หมายนน้ั แลวเอยี งคอเหมอื นจะคิดอยคู รู แทนทจี่ ะทดลองยิงดว ยตวั เอง เขาลว งกระเปา
กางเกงหยบิ ไขควงเล็กๆ อนั ทําเปน ลกั ษณะพวงกญุ แจข้ึนมา เปด ฝาครอบหมดุ สกรสู ําหรบั ตัง้ ระยะ
สงู ตํ่าของศนู ยก ลอ งทต่ี ดิ อยบู นไรเฟล กระบอกนน้ั กะระยะดว ยสายตาระหวางตาํ แหนง ทยี่ ิง และ
เปาหมายอกี ครงั้ แลว บรรจงไขสกรตู งั้ ศนู ยร ะมัดระวัง อดึ ใจใหญก็สงคืนไปใหแ งซายอีกครงั้
“ยงิ อกี นัดซิ แงซาย ไมตองเผ่ือ แตเลง็ ตรงตามกากบาท”
แงซายรับมายงิ เปนนัดท่ีสาม
ทนั ทที กี่ ระสุนลนั่ ออกไป ทกุ คนกค็ รางออกมาดวยความพอใจ เพราะปรากฏวามนั ลง
ตําแหนงปุมตาไมก ลางตน ตะเคียนนัน้ ราวกับจบั วาง ฉกี กระจยุ กระจายออกไปในพรบิ ตา เชษฐายม้ิ
ออกมาได จับแขนรพนิ ทรบบี โดยแรง แลว ตรงเขามาตบไหลคนใชช าวดง
“เอาละ ใชการไดแ ลวแงซาย!”
มาเรียจองมองดูแงซายอยางทึ่งๆ พลางหันไปพูดกับดารนิ
“องครักษประจาํ ตวั ของเธอ ยิงไรเฟลกระบอกนน้ั ไดว เิ ศษสดุ นอย! ฉันไมคิดเลยวา เจา
เฮอรควิ ลิสนั่น จะยงิ ปน ไดแ มนยาํ ถงึ เพยี งน้ี โดยเฉพาะอยางย่ิง .460 ของสามฉี นั กระบอกนั้น”
นักมานษุ ยวทิ ยาสาวยิ้มอยา งภาคภูมใิ จ มองจบั ไปทางคนใชช าวดงของหลอนดวยตาอนั
เปน ประกายชน่ื ชม
“คนของฉนั ทมี่ าดวยกนั นี่ ลว นมีสมรรถภาพเยยี่ มท้ังนน้ั เมย โดยเฉพาะอยา งย่งิ แงซาย
คนนน้ั ถาเธอรวมทางกับเราตอไป เธอจะเห็นวาเขามอี ะไรดๆี อยูในตวั อยา งนาพิศวงทีเดียว เปนคน
สงบเสงี่ยมถอ มตน แตก็ซอ นคมไวอยา งคดิ ไมถ ึง ฉนั ภมู ใิ จในองครกั ษป ระจําตวั ของฉนั คนนีม้ าก”
ไชยยนั ตเดนิ ตรงเขา มาทมี่ าเรีย โคลงหวั ชา ๆ บอกวา
“เมย คณุ เองก็เปน นกั ยงิ ปน ตวั ฉกาจ ทําไมถึงปลอยใหส ามีของคณุ ถอื ปนกระบอกท่ี
ศูนยเ ลเ กถึงเพยี งนี้ ระยะเพียง 100 เมตร กินสงู ขึน้ ไปตัง้ 6 นว้ิ ฟตุ !”
แหมม สาวเบกิ ตา พรอมกบั หอ ไหลท ง้ั สองลง
“ฉันบอกแลว วา ฉนั ไมไดย งุ เกยี่ วกบั ปน กระบอกนเ้ี ลย ไมเคยรดู ว ยวา ศนู ยม นั เทยี่ งตรง
หรือไมเพียงใด สเตลเกลเขาจดั การตั้งศูนยข องเขาเอง และก็ใชมนั มาโดยตลอด ฉนั กเ็ คยบอกไวแลว

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1790

เหมอื นกนั วา สามีของฉันไมใ ชนกั ยิงปนทดี่ ิบดอี ะไรนกั ...เปนการโชคดอี ยางยิ่งแลว ท่ีไพรวลั ย
ตรวจพบขอบกพรอ ง และจดั การตั้งศนู ยเ สียใหม ฉันก็เพิ่งเหน็ ชดั เดยี๋ วนเ้ี องวา...พรานนาํ ทางของ
คุณนอกจากจะชาํ นาญในเรอ่ื งปา ดงสารพดั แลว เขายังเปน ไรเฟล แมนอยางแทจ ริง สมตามที่ทานทตู
ไดบอกไว ไมต องลองยงิ ดวยตวั เองเลย เพยี งแตคํานวณระยะทางเทา นนั้ เขากส็ ามารถปรบั ศนู ยใ ห
เขาเปาหมายไดอ ยางนาอศั จรรย มนั ตองมาจากความชาํ นาญช้ันเยยี่ มยอดทเี ดยี ว”

“กไ็ มไ ดชํานาญเยี่ยมยอดอะไรอยางทค่ี ุณวา นั่นหรอก...”
พรานใหญบ อกเนือยๆ ย้มิ ใหห ลอนนดิ หนงึ่
“ลองเดาสุมไปงนั้ เอง บงั เอิญมนั ตรงจุดเขา พอดี เร่ืองสําคญั มันอยูท่ีวา คนยิงมือเทีย่ ง
พอทีจ่ ะอาศยั เปนบรรทัดฐานได การปรบั ศนู ยกส็ ะดวกข้นึ ถา ยงิ เปะปะกระสนุ ไมร วมกลมุ ใหใ ช
เปนแนวคาํ นวณได กวาจะตงั้ ได ดไี มด ลี กู ปนหมด”
แลว เขากห็ นั ไปทางแงซาย ถามวา
“เปน ยงั ไงบาง หนกั หนว งมากไหม?”
แงซายลูบคลาํ ไรเฟลกระบอกนน้ั อยางพงึ พอใจ
“หนกั กวา ปน ทผี่ ูกองกบั นายใหญใ ช แตเ บากวา ปน โตของนายทหาร ผูก องเองจะไมล อง
ยิงดูบา งหรอื ?”
จอมพรานสัน่ ศีรษะ
“ไมต องหรอก เปลอื งลกู เปลาๆ เอาไวใ ชใ นเวลาจาํ เปน ดกี วา สําคัญวา ใหศ นู ยม นั
เท่ยี งตรงเทานน้ั เวลาสะพายระวงั หนอยก็แลวกัน พยายามอยาใหก ลอ งไปกระทบกบั อะไรเขาแรงๆ
ถา มนั เคลื่อนจะลําบาก”

กอนเที่ยงเล็กนอ ย มาเรยี กค็ วา ไรเฟล ชวนดารนิ ลงไปทีล่ ําธาร โดยมีสางปาและแงซาย
ตามตดิ เปนองครักษลงไปดวย โดยคาํ สง่ั ของเชษฐา

“ถาเธอเชอ่ื ฉัน-เช่อื หมอ เธอไมควรจะลงไปแชน้าํ เยน็ ๆ ในระหวางน้กี อ น”
หมอดารนิ บอก เมอ่ื เหน็ เพอ่ื นสาวตา งชาตวิ างไรเฟล ลงบนโขดหินที่งอกเปนแทนอยู
รมิ นํ้า...ทรุดตัวลงนัง่ ถอดทอป ขณะนน้ั แงซายกบั สางปาแยกกนั นั่งเฝาอยคู นละดา น ลับตาออกไป
ในหมูโขดหนิ
“สงสารฉนั เถอะ นอย! มนั รอนเหลอื เกนิ เหนอะหนะตวั มาหลายวันแลว ฉนั ตอ งการจะ
เปลยี่ นแพด ดว ย รับรองวา จะไมลงไปแชน านนัก”
มาเรยี บอกออ ยๆ สีหนาอึดอัดใจ ปลดดุมเส้อื ออก ราชสกุลสาวพยกั หนา แลว หันหลังให
กระโดดขนึ้ ไปน่ังสูบบหุ รบี่ นยอดโขดหนิ ใตร ม ไทรใกลๆ นึกอยใู นใจวา มาเรียกเ็ หมือนกบั หลอน
นั่นเอง คือทนตอการหมักหมมไมคอ ยจะได ถามโี อกาสเปนตอ งลงนํ้าทุกครั้งไป กด็ ไี ปอยางหนึ่ง
หลอนไดเ พอ่ื นแลว

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1791

“เธอไมอาบนา้ํ หรือ นอ ย?”
เสียงมาเรยี รอ งชวนมาเบาๆ จากเบื้องหลัง ดารินตอบโดยไมหนั กลับมาวา
“เธออาบกอนเถอะ ฉนั จะนง่ั เปน เพอื่ นตรงนี้ ผลัดกนั เธออาบเสร็จ ฉันคอยอาบ”
“ทําไมไมลงมาอาบดวยกนั ”
“องครักษผ คู มุ กนั ของเราสองคนเปน ผชู าย ตอใหเขาเปน คนสตั ยซ อ่ื สักขนาดไหน ฉันก็
ไมอยากจะใหเ ขาชาํ เลืองมาที่เรา ขณะทเี่ ราอาบนํา้ กันอยทู ้งั สองคน ระหวา งเธอกับฉนั ถา ผลัดกัน มี
คนใดคนหนง่ึ นั่งเฝา ไวอกี ชน้ั หนึง่ เขาจะรสู ึกเกรงใจขน้ึ ”
“ไรสาระ นอ ย! เธอแครม ากนกั หรอื ?”
“แนนอน ฉนั แครมาก แลว ก็อยากจะแครใหกับเธอดวย ถึงอยางไรเรากเ็ ปนผูหญิง และ
เขาอกี หลายๆ คนเปน ผูช าย ภูมปิ ระเทศมนั กเ็ ปน ปาดงพงไพร เราลกั เพศอตุ รเิ องที่รวมทางมากบั เขา
เหลา น้ี หนา ทข่ี องเราก็คอื ตองชวยตวั เอง เทา ๆ กับทตี่ อ งชว ยเขาดว ย”
“แลว ครั้งกอนๆ นี้ กอนท่เี ธอจะพบฉนั เวลาเธออาบน้ําเธอทํายงั ไง?”
ดารินอึ้งไปครู แลว ก็อําพรางมาวา
“ทกุ ครัง้ พ่ชี ายของฉันเปน คนเฝา ”
แลวกร็ สู กึ หนา รอนผา ว เม่ือตระหนกั แนว าเจตนาโกหก พี่ชายของหลอ นมีเวลามาเปน
เพ่อื นเฝาตอนหลอ นอาบนาํ้ ทกุ ครง้ั ไปเม่ือไร หลายครัง้ ทรี่ พนิ ทรต อ งรบั ภาระอนั น้ี และมันก็หลาย
ครั้งท่ีเกิดเหตอุ นั นาขวยใจขน้ึ โดยท่ีทง้ั เขาและหลอ นก็ไมไดเจตนา
“พช่ี ายของเธอเปนคนดีเหลอื เกนิ นะ เหน็ เขาแลวทาํ ใหฉ นั นกึ ถึงพอ”
“เขากเ็ ปนทงั้ พ่ี และพอของฉันเหมอื นกนั ”
“ฉันอยากจะมพี ่ชี ายอยา งเขาสกั คน”
“เดย๋ี วน้เี ธอก็ไมใชใ ครอืน่ เมย เขาคิดวา เธอเปน นอ งสาวของเขาคนหนงึ่ อยูแลว ”
“เปน ความจรงิ หรือนอย?”
เสียงหลอ นรองถามมาอยางต่ืนเตนยินดี
“จรงิ เขาบอกกับฉันเอง”
“โอ! ดีอะไรอยางนี้ ขอบคุณพระผูเปนเจา ถา เขาจะถอื วาฉันเปนนองของเขาดว ยคนหน่ึง
อยา งเธอบอก...”
นง่ิ ไปครู มาเรยี ก็ถามมาเบาๆ จากเบื้องหลงั อีกวา
“ผมเธอสั้นดีเหลอื เกิน เตรยี มตดั มาตงั้ แตก อ นออกเดนิ ทางหรอื ?”
“เปลา ฉันเพ่งิ จะมาตดั ส้ันตอนท่ีออกจากหลมชางนเ่ี อง กอนนผ้ี มฉนั กย็ าวเหมอื นเธอ
เหมือนกนั ”
“แลว ใครตดั ใหเธอ”
“พใี่ หญ! ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1792

“พใี่ หญ?”
มาเรยี ทวนคาํ ต่ําๆ อยา งฉงน ไมเ ขาใจความหมายของคาํ
“พ่ชี ายของฉนั นะ ซิ ฉันเรียกเขาวา ‘พ่ใี หญ’ มนั เปน ชื่อเลน ๆ ของเขา”
เสียงของแหมม สาวพมึ พํา เหมือนจะซอมเรยี กซํา้ ๆ อยูเชน นน้ั

มาเรียอาบนา้ํ เสรจ็ เรยี บรอ ย ดารนิ จึงลงอาบบาง แตแทนท่ีจะน่ังเปน ยามเฝาให กลบั น่งั
หันหนา มองราชสกุลสาวขณะท่ีลงแชข ดั สีฉววี รรณอยใู นลําหว ยอนั ใสปานกระจก ตาสเี ขียวเปน
ประกายใส

“เธอซอนรูปเหลอื เกนิ นอย”
“หนั หนา ไปทางอน่ื เมย”
ดารินรอ งออกมาเบาๆ อยางกระดาก เบย่ี งดา นขางใหห นาเปน สชี มพเู รือ่ ๆ
“ทาํ ไมฉนั ถงึ จะตองหนั หนา หนีภาพทีง่ ามประทับใจอยา งน้ี นอยรูปรา งเธอสวยจรงิ ๆ ถา
ฉนั เปนผูชายฉนั คงจะโจนเขา หาเธอเสยี เดย๋ี วนี้ แมค วามตายจะกน้ั อยเู บอ้ื งหนา”
หนา ของดารินยง่ิ แดงจดั
“ขอบคณุ สวรรค ท่เี ธอไมไ ดเปน ผูช าย!”
แลว หลอนก็เบ่ียงหลบเขาไปบงั อยูห ลังกอ นหิน ใหล บั ตามาจากมาเรยี เสีย แตแ ลว ก็
กระอักกระอวนลาํ บากใจอกี ครงั้ ตอนจะขนึ้ มาเช็ดตวั และสวมเสือ้ ผา ทวากต็ ดั สนิ ใจทาํ ทกุ อยางให
เปน ปกติธรรมดาทส่ี ุด บอกกับตนเองวาหลอ นขนื ทํากระดากกระเดื่องปดบงั เทาใด ก็ยิง่ เหมอื นกับยุ
ย่ัวใหเ พ่อื นสาวตา งชาติสนใจเพมิ่ ขน้ึ เทานนั้ จึงแข็งใจเดนิ ขนึ้ จากน้ํา ตรงเขา มาที่กองเสอ้ื ผา หยิบ
สวมใสโ ดยหนั หลงั ให ไมต องสงสยั วา สายตาของมาเรยี จะไมสํารวจไปตลอดทัง้ รางของหลอนจาก
ทางเบอ้ื งหลงั น้ัน
“ไซสของเธอเทา ไหร นอย”
“เห็นอยแู ลว ทําไมไมทาย”
“36 – 22 - 36?”
“ผิด! 35 - 23 ครึง่ - 36 เธอละ ?”
“ก็ทําไมไมทายบา ง?”
ดารนิ สะบดั นา้ํ ออกจากผม หนั หนากลบั มาเผชิญขณะทกี่ ลดั ดมุ เสอื้ มาเรียนง่ั กอดเขา อยู
บนโขดหินดานบน
“38 - 25 - 37”
มาเรยี กระโดดลงมายนื เคยี งขาง โอบไหลไ ว ยิ้มให
“ไมผิดสักกระเบียดนว้ิ ยงั กะชางเสอ้ื ทเี่ คยวดั ตวั ฉันมากอนงนั้ แหละ นอ ย ทําไมเธอถึงกะ
ไดแ มน ยาํ อยางน้ี”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1793

“ฉนั เปน หมอ แลว ก็เปน นักมานษุ ยวิทยาอีกดว ย แตนน่ั มันคงไมส ําคญั เทากบั สามัญ
วนิ ิจฉยั หรอก ไป! กลบั ขึ้นไปบนแคมปก นั เถอะ มานานแลว เดย๋ี วพวกเราเปน หว ง”

“เดยี๋ ว ตอนทเ่ี ธออาบนา้ํ อยู ฉนั เหน็ ปลาตวั โตผุดฮุบอยใู ตตนไมร ิมฝง นนั่ มาชวยกนั จับ
ปลาดกี วา จะไดเอาเปนอาหารเย็นนี้ เจออาหารประเภทเน้ือมาตลอดเวลาแลวเบ่อื เตม็ ที”

พรอ มกบั พดู แหมม สาวกวาดสายตาเปน ประกายลงไปยงั ธารน้ําท่ไี หลผานแงหินอยรู กิ ๆ
บางแหง ต้ืน และบางแหงลึก ดารินหันขวบั ไปจอ งหนาอยา งสงสัย อุทานออกมา

“จับปลา! จับยงั ไงกนั เราไมม เี ครือ่ งมอื ...”
“โธ! เรื่องเลก็ ตามฉันมาทางนี้ นอ ย”
มาเรยี พูดโดยเรว็ ฉวยไรเฟล ประจําตัวฉดุ ขอ มอื ดารินกระโดดไปตามกอนหนิ ทงี่ อกอยู
รมิ ๆ นํ้า ตรงเขาไปดอ มสํารวจใตร ากไทรอนั รมคร้ึม อนั เปนตําแหนง นํ้านิ่ง และลึกกวา ท่อี นื่ ๆ แลว
ชม้ี ือบอกใหด ารินไปคอยดกั อยทู างปลายนา้ํ ไมหา งออกไปนัก ตรงน้ันเปนบรเิ วณกรวดทรายตืน้
เขนิ กอ นทน่ี าํ้ จะมาถึงสันบรเิ วณอนั เปนขอบ แลว ไหลลงไปเบื้องลางทีต่ ํา่ ลงไป ราวกบั นา้ํ ตกเลก็ ๆ
ราชสกลุ สาวทําหนา งงไมเ ขา ใจวา ถาหลอนมาคอยอยยู ังตาํ แหนงน้ีตามบงการของมาเรีย แลวจะจบั
ปลาไดอยา งไร
“พอมนั ลอยตามน้ําไปท่ีเธอ คอยวดิ มนั ขนึ้ มาบนฝงเรว็ ๆ นะ”
มาเรียรอ งเตือนมาอกี คร้งั
แลวเช้ือสายพรานของมาเรยี ก็สําแดงออกมาใหด ารนิ เหน็ ชดั ในบดั นน้ั แหมม สาวแหย
ปากกระบอกไรเฟล .375 แหยล งไปใกลผ วิ นํ้าเหนยี่ วไกตมู กาํ ลังอดั ของกระสุนที่ระเบดิ ผานลาํ
กลอ ง แหวกนาํ้ ออกไปทาํ ใหน้ําตรงบริเวณน้ันแตกเปน พราย สะเทือนกระฉอกโดยแรง ลกั ษณะ
ของมันก็คอื ระเบิดใตนา้ํ กลายๆ นั่นเอง อึดใจใหญๆ ตอ มาปลาลําธารตัวเขอ่ื งขนาดเกือบเทาหนา
แขง 2-3 ตวั ก็ปรากฏพลิกทอ งขาว ลอยฟอง ด้ินกระแดวลอยตามกระแสนา้ํ พดั ตรงมายงั บริเวณท่ี
ดารินยนื ดกั อยู
นกั มานษุ ยวิทยาสาวรองลน่ั ออกมาอยา งดใี จ เสียงมาเรยี ตะโกนบอกมาโดยเร็ว พรอ มกบั
วงิ่ ออ มตลง่ิ ตรงเขามา หลอ นจึงเอามอื ท้ังสองกอบวดิ ปลาทกี่ ําลงั ลอยหงายทองพะงาบอยนู ้นั ขนึ้ ไป
นอนอยบู นฝง มาเรียโจนทอ งน้าํ ลงมาชวยอีกคนอยา งคลองแคลว วองไว มปี ลาเคราะหรา ยที่ชอ็ ก
เพราะอํานาจระเบดิ ของกระสนุ ท่ยี ิงอัดใตผ วิ นํา้ ลอยมาถงึ 4 ตวั ใหญๆ
แงซายกับสา งปาไดยนิ เสียงจงึ วิ่งลงมาสมทบ ไมก่ีนาทหี ลังจากนน้ั ทั้งสก่ี ก็ ลับขึน้ มายงั
บริเวณแคม ป สา งปาเอาเถาวัลยร อ งพวงหวิ้ ปลามาดว ย
เชษฐากบั ไชยยันต พอมองเหน็ เขา ก็ลมื ตาโตดว ยความแปลกใจ
“นน่ั ไปไดป ลากนั มายังไงนะ ?”
หัวหนา คณะรอ งถามมา ดารินหวั เราะเสียงใส บุย ปากไปทางมาเรยี

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1794

“เมยน ะ ซคิ ะ เขา ใจเหลอื เกนิ ไมเ สียแรงเปนลกู สาวพรานใหญ เขามีมนตเ รยี กปลาได
เหมือนพระสังข”

“มนตเ รยี กปลา? เปนยังไงกนั ?”
ไชยยนั ตขมวดคิว้ ทาํ หนา งง พอดารนิ อธบิ ายใหทราบ ทั้งสองก็หันไปมองดูมาเรยี อยา ง
ทึง่ ๆ อดท่ีจะนกึ ชมเสียไมได ไมม ีอะไรจะตอ งหว งกังวลอกี แลว สาํ หรบั แหมม สาวผนู ้ี หลอ น
แคลว คลอ งและชํานาญในการดาํ รงชพี อยูใ นปาพอตัวทีเดียว แทบจะเรียกไดวา เปน พรานดวยตัวเอง
คนหนง่ึ
ตกบา ย เชษฐาน่งั สูบกลอ งพักผอนสนทนาอยกู บั ไชยยนั ตบนกอนหนิ ใตเ งาไม มาเรีย
ฮอฟมันกเ็ กิดถอื กรรไกรตรงเขาไปท่รี าชสกุลใหญ
“พ่ใี หญค ะ...”
หลอ นเอย เรยี กเขาเปนภาษาไทยดว ยลน้ิ ทช่ี ดั พอสมควร ทาํ เอาเชษฐาลมื ตาโตดวยความ
ประหลาดใจ หนั ไปจอ งหนาก็เหน็ แหมม สาวจองมาทเี่ ขาดว ยนยั นต าใส สงกรรไกรทถี่ อื อยูในมือ
ให
“กรณุ าตัดผมใหฉ นั ดว ย ใหเหมอื นกบั ของนอยนะ ”
ประโยคหลงั หลอนกลา วเปน ภาษาองั กฤษ
เชษฐาย้ิมงงๆ ในขณะที่ไชยยนั ตห วั เราะชอบใจ ถามมาวา
“น่ีเหน็ จะตอ งนอยกระมงั ทส่ี อนใหค ุณเรยี กคําวา ‘พี่ใหญ’ ”
มาเรียพยกั หนา
“ใช. ..”
แลวหลอ นกม็ องไปทางเชษฐา
“รงั เกียจไหมคะ ถา ฉันจะเรยี กทานอยา งทน่ี อยเรียก?”
เชษฐาเลิกควิ้ หัวเราะกังวาน
“ดีเหมือนกัน ผมจะไดมีนอ งสาวเพมิ่ ข้ึนอกี คน แตบ อกกอ นนะเมย พีช่ ายคนนด้ี หุ นอย
หวังวานอยคงจะบอกใหค ณุ รแู ลว ”
“ท่ไี หนไดคะ ฉันเหน็ วาพใ่ี หญใ จดี นา รักที่สดุ ”
หลอนวา แลวทรุดตวั ลงนงั่ บนกอ นหนิ ทต่ี ่าํ ลงไปตรงหนา พลางสะบดั ผมอยางยาวสยาย
ไปพาดอยกู บั ตักของเขา รองเตือนมาเบาๆ หัวหนาคณะหัวเราะอยา งอารมณด ี
“เอ เมย ผมไมใ ชช า งตัดผมเสียดวยนะ พลาดพล้งั ยังไงไปละกแ็ ยท ีเดยี ว”
“ผมของนอย พี่ใหญย ังตัดเสยี สวยน่ีคะ โปรดเถอะ ตัดใหฉ นั มง่ั ฉันรําคาญเตม็ ทแี ลว มัน
จะสวยหรอื ไมส วยก็ชางมนั ขอใหส ้นั ๆ เทา น้ัน ในปา เชน นี้ ผมยาวไมส ะดวกเลย”
“เอา ตกลง ถา ยังไงละก็ อยา รองไหก แ็ ลว กนั ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1795

ไมกน่ี าทหี ลงั จากน้นั ผมสที รายอันยาวสยายของมาเรยี กถ็ ูกหาํ้ ลงจนกลายเปน ทรง
เดยี วกับดาริน รบั กบั ใบหนาอันคมเขมนนั้ จนไชยยนั ตจ องตาคา ง เขาเพงิ่ จะสงั เกตเห็นไดช ดั ๆ
เดย๋ี วน้ีเองวา มาเรยี ฮอฟมนั นอกจากจะมเี รือนรา งอนั บาดอารมณแลว รูปทรงใบหนาของหลอน ยัง
งามในแบบผาดโผนเรารอนย่ิง ผมสน้ั รบั กับใบหนา ของหลอ นมากกวา ผมอนั ยาวสยายเปะปะ

ดหู ลอ นจะพออกพอใจเปน อยางย่งิ ภายหลังจากพจิ ารณาดูทรงผมตนเองในกระจกเงา
บานเล็กของดารนิ ท่มี ตี ิดมาดวย หันมาพราํ่ กลา วขอบคณุ เชษฐา แลว วิ่งไปหาดารินอยา งดีใจ

ระหวา งทีค่ ณะนายจา งพกั ผอนกนั อยา งทอดอารมณ รพินทรล งไปท่ีลาํ หวยเบื้องลาง
จัดการถอดระเบิดท่ีฝงเปน รวั้ ไวต ามกลมุ โขดหินและตนไมใหญ ตามคาํ สัง่ ของหวั หนาคณะ เพ่อื
เตรยี มเดนิ ทางในวนั รุง ขนึ้ โดยมเี กดิ เสย และจนั เปนลกู มอื ทนั ใดน้นั เอง บุญคําซึง่ เดินหายออกจาก
บรเิ วณแคม ปต ง้ั แตกนิ อาหารเท่ียง กโ็ ผลมาจากแนวปา เดนิ ตรงรี่เขามาท่พี รานใหญด วยสหี นา อนั
ซดี เผอื ด แววตาลุกลนผดิ ปกตไิ ป พอเขามาใกลก ันทาํ บยุ ใบพ ยกั หนาใหเขาเดินตามแกออ มไปยงั
โคนไมใ หญ ลบั ตาพวกพรานอน่ื ๆ

“มอี ะไรหรอื บญุ คาํ ?”
เขาถามแผวต่าํ จองหนาตาพรานเฒา คูใ จอยางแปลกใจ
“ถามนั จะไมไ ดการเสยี แลว ละครับ นาย...”
แกกระซบิ เบาท่สี ุด เหลียวหนา เหลยี วหลงั ลอกแลก ทแ่ี ขนอันกรานเกรยี มของแก มีขน
ลกุ ซูๆ เปนระยะ
“ไอแงซายทาํ เหตเุ สียแลว เมอื่ ตอนสายมนั ลองปน ตนไมใหญในปา นบั พนั นบั หมนื่ มนั
ไมลอง เสอื กยงิ เขา ไปที่ตน ตะเคียนโดด บญุ คาํ วาจะหามไวแลว ตอนนน้ั ...แตห ามมนั ไมท นั ”
พรานใหญข มวดคว้ิ แหงนขึ้นไปมองยงั ตะเคยี นทองตน ใหญ ทย่ี ืนตระหงา นสงู เดน
เหนอื กวาไมอนื่ ๆ ในละแวกใกลเคยี ง อยยู งั ฝงหว ยตรงขา ม อนั เปนตน ท่แี งซายลองทางปนเมือ่ ตอน
สายของวนั นี้ ขณะน.้ี ..แดดในยามเยน็ สาดจับลําตน แลดูแดงก่ําราวกบั อาบไวดว ยไฟสี เสียงไกปา
ขนั เยน็ เยือกสงั่ ทวิ ากาลดงั แววมาจากดงทบึ เบอื้ งหลงั
แลว เขากห็ นั กลับมาจอ งหนาบญุ คาํ ยิ้มใหเ ล็กนอ ย
“ตนตะเคยี น เกาะตนตะเคยี นนะซิ แลว มนั จะเปน ยังไงไป”
“บญุ คํานกึ แลว บอกไปนายกค็ งไมเ ชื่อบญุ คาํ คนื นไี้ มอ ะไรก็อะไรเขา สกั อยาง...ทท่ี ําให
พวกเราตองเดอื ดรอ นกันแน”
บุญคําพูดเสียงสะทาน ทา ทางแกตะหนกตกใจเอาจรงิ ๆ ซงึ่ เขาก็ไมเ คยเหน็ ตาพรานเฒา
เปนเชน นม้ี ากอ น
“ทําไมนะ ขน้ึ ชือ่ วาตน ตะเคยี น จะแตะตองอะไรไมไ ดเ ลยทเี ดยี วหรอื บุญคํากเ็ คยเหน็
แลววา ฉนั โคน มันมาเสียนกั ตอนกั ...”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1796

เขาพดู ปนหวั เราะอยางปลอบใจ ตบบาแกเบาๆ
“อยา ตื่น...ถอื โชคถอื ลางเหลวไหลไปหนอ ยเลยนา บญุ คํา”
“น่นั มนั อยา งหนง่ึ ครับ นาย ตะเคยี นเล็กไมเ ปนไร น่มี นั พญาไมทเี ดยี ว อายนุ บั เปน รอ ยๆ
ป แลวกข็ ึน้ อยโู ดดเดย่ี วกลางปาลึก”
รพนิ ทรคงหัวเราะเบาๆ อยูเ ชนนัน้ มองดูอาการอันงันงกของบญุ คาํ อยางสมเพช พยัก
หนา
“เอาละ แตจ ะทํายังไงไดล ะ เราไมไดเ จตนาน่ี อยา ไปสนใจคดิ อะไรอยเู ลย ตน ไมก อ็ ยู
สวนตน ไม เราก็อยูสวนเรา มวั แตคดิ อยอู ยา งนี้ เรากไ็ มต อ งยา งเทา เดนิ ไปไหน กลวั จะเหยยี บหวั ผี
หรอื เทวดาองคใดเขา”
“นายรหู รอื เปลา วา เมอื่ กีน้ ้ีบญุ คาํ ไปไหนมา?”
“กก็ ําลงั จะถามอยเู หมอื นกนั เพราะเรยี กหากไ็ มเ หน็ ตวั เพง่ิ จะเห็นโผลมานแ่ี หละ”
“บุญคาํ ไปน่ังถา ยทุกขอยูท ห่ี ลังพมุ ไมฟากโนน...”
แกชม้ี อื บอก ปากคอสน่ั เสียงทีพ่ ูด ผานลาํ คอออกมาอยา งยากเยน็
“กาํ ลงั นง่ั สปั หงกเพลนิ ๆ ไดย นิ เสยี งผหู ญิงมารอ งไหซกิ ๆ อยูหลังพมุ ไมทน่ี ่ังอยู ทแี รก
นกึ วา เผลอหลับฝน ไป นง่ั กลนั้ ใจฟงอยูเปน นานมนั กด็ ังอยอู ยา งนน้ั แหละ บุญคาํ รบี ลกุ ข้ึนออกเดนิ
ยอ งตาม พอไปถงึ พมุ น้ี มันไปดังอยพู ุมโนน พอตามไปถงึ พมุ ไมโ นน มันกไ็ ปดงั อยพู มุ นูนตอๆ ไป
เรือ่ ย นกึ ในใจวา ผีไพรมนั ลองดี กจ็ ะหวดกะมนั สักตงั้ เดินตามไปตามไป กเ็ ลยไปถงึ ตนตะเคียนตน
นั้น คราวนี้ โนนมนั กรด๊ี ลงมาจากยอด...”
เสียงบญุ คาํ ขาดหายไป ผมเกรยี นบนศรี ษะของแกดทู าวาจะตง้ั ชันขนึ้ จองหนา เขา
มองเหน็ แตต าขาว
รพินทรโคลงศีรษะชาๆ จปุ าก
“เมอ่ื กอ นเที่ยงนเี้ หน็ แอบสูบกญั ชากับสางปา เมากญั ชาเสยี แลว บุญคํา!”
“โธ! นาย ใหบ ญุ คํารากเลอื ดลงแดงซเิ อา ! บญุ คาํ ไดย ินจริงๆ”
“ใช ไดย นิ คนเดียว ฝน ไปคนเดียว และคนื นถ้ี านังตะเคยี นตนนนั้ จะเลนงาน กค็ งเลน งาน
คนเมากัญชาคนเดียวเหมือนกนั สั่งไวห ลายคร้งั แลว ไมใ หสบู เลนทงั้ กระทอ ม ทั้งกัญชา”
บุญคํายนื องึ้ รพนิ ทรไมสนใจอะไรดว ยอกี ขยบั จะเดนิ ไป แตแ ลวเขากช็ ะงกั อกี ครง้ั ตา
พรานเฒา จบั แขนไวแ นนพูดเสียงหนกั ๆ
“มะ! นายไปกบั บุญคาํ เดยี๋ วน้ี บุญคําจะใหดอู ะไร”
“กอ็ ะไรละ ?”
“เหอะนา เอาไวน ายไปเหน็ กะตาตัวเองกแ็ ลวกนั อยา เพิง่ ใหบ ุญคาํ บอกเลย”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1797
วาแลว แกก็ฉุดมอื เขา พาลุยขา มลาํ ธาร เดินตดั เนินเขาฟากตรงขา ม เลาะลัดพุมไมท ข่ี นึ้ อยู
โปรงๆ บริเวณนน้ั ตรงไปยงั ตน ตะเคยี น พอมาถึงโคนไมใ หญ ก็ช้มี ือขน้ึ ยังลําตน ตรงตําแหนงทแ่ี ง
ซายยิงไวด ว ยกระสุน .460 เวเธอรบ ีแม็กนม่ั
“ดนู ่ัน นาย บอกเฉยๆ เดย๋ี วจะหาวา บุญคาํ ตาฝาดไปอีก...”
จอมพรานเงยข้นึ จอ งสํารวจ ตามท่ีบุญคาํ ชบี้ อก แลวเขากต็ ะลงึ ตวั เยน็ เฉยี บไปชั่วขณะ
สงู จากระดับโคนตน ไมใ หญข นาด 5 คนโอบนน้ั ข้นึ ไปประมาณ 3 เมตร คอื รอยกระสนุ
ทั้งสามนดั ทีแ่ งซายยงิ ลองทางปนไว สองนดั เรยี งอยคู กู นั ระดบั สูงกวาบรเิ วณตะปมุ ทงี่ อกใหญ
ออกมาจากผิวขนาดเทาลกู มะพรา วหา วราว 6 น้วิ สว นอกี นดั หนึ่งเจาะลงตรงกลางตะปุมนนั้ อยาง
แมนยํา อนั เปน นดั ทีส่ ามภายหลังทเ่ี ขาไดป รับศูนยใ หแลว
ท้ังสามรอยบาดแผนมาจากกระสนุ ปน ปรากฏมขี องเหลวชนดิ หนง่ึ ไหลเย้ิมเปน ทางลง
มายงั โคนตน เบ้อื งลาง
คุณพระชว ย...จากสายตาที่เห็นในขณะนี้ มนั คอื โลหิตสดๆ เราดๆี นีเ่ อง!!

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee