เพชรพระอุมา เล่ม8 ดงมรณะ

1730

ตา งมองดูตาแลวหัวเราะใหแ กกนั รพินทรร นิ กาแฟใสฝ าหมอสนามสง ไปให

ความทุกขยากลาํ เคญ็ ความรวมเปน รว มตายฝากชีวิตไวใ หแกก นั ทําใหม นุษยเ ราสามารถ
จะหย่ังซึง้ ถึงจติ ใจกนั ไดอ ยา งดีทีส่ ดุ ไมว าจะเปน ใคร ตา งชัน้ วรรณะกนั สักแคไ หน ณ บดั นห้ี มอม
ราชวงศหญิงผูสูงศกั ด์ิบอกกบั ตนเองวา หลอนรจู ักพรานรับจา งนามวา รพนิ ทร ไพรวัลย ไดด ีทส่ี ดุ
เทา ๆ กับที่จอมพรานกซ็ ึง้ ในราชสกลุ สาวผูอยูในฐานะนายจา ง

แนละ ปราศจากดาริน วราฤทธิ์ เสียแลว ชวี ติ ของเขาคงจะไมรอดจนถึงเชาวันน้แี นน อน
เขาคาดไมถึงมากอนวา น้ําใจของผูหญงิ คนหนึง่ จะยง่ิ ใหญถงึ เพียงน้ี ไมเ พียงแตจ ะกลา หาญเดด็ เดย่ี ว
เทา น้นั ยังกอปรไปดวยการเสยี สละ ซง่ึ หาไดย ากในพ้นื ฐานอารมณของสตรเี พศท่ัวไป เพราะความ
อาทรหว งใยทม่ี ีตอ เขาแทๆ ทาํ ใหห ลอ นพลอยติดอยกู บั ฝง นแี้ ทบจะเอาชวี ิตไมรอดไปกบั เขาดว ย
ทงั้ ๆ ที่มีโอกาสจะปลกี ตวั

รูกนั ดว ยแววตา หย่ังกนั ไดด ว ยหัวใจ ไมจาํ เปนจะตองเอย เปนวาจาใดๆ ออกมา ระหวาง
เขากบั หลอนชว่ั ขณะหนง่ึ รพินทรหวนคดิ ไปถงึ ภาพเหตกุ ารณทีไ่ ดพ บเห็นกนั คร้ังแรก ท่สี ถานกี ัก
สัตวของนายอาํ พล...วันทเ่ี ขาไดรบั การติดตอ ทาบทามขอวา จา งจาก ม.ร.ว.เชษฐา ซง่ึ เปน พ่ชี ายของ
สาวสงู ศักดิ์ผนู ี้

บายวนั นั้น ทา ทีของหลอนเยอหย่งิ ไวตวั เหลือประมาณ สายตาเรมิ่ ไมกินเกลียวนบั แต
แรกพบ ทรรศนะ อารมณก ด็ จู ะหางไกลกันออกไปคนละทิศชนิดไมม วี นั จะมาบรรจบกนั ได ปา ดง
พงไพร และความยากแคน ทรุ กนั ดารรว มกนั แทๆ ท่ียอมใหเลอื ดตา งสกี ลายมาเปนสีเดยี วกนั ได แต
นั่นมนั กม็ พี ื้นฐานมาจากธาตุแทท ตี่ รงกนั หลอนเปน คนจริงเทาๆ กบั เขา ใครจะนกึ หมอ มราชวงศ
หญิงคนน้ัน จะมารว มเผชิญมหาภยั กบั พรานไพรเชน เขา

ในเหตุการณท ผี่ า นมาเมอ่ื คืน มนั ทาํ ใหอ คตแิ ละการประมาณการอยางผดิ ๆ ของเขา สลาย
ไปหมดสนิ้ เหลอื ไวแ ตการคารวะยกยอ งนาํ้ ใจ

ความสขุ เกดิ ขนึ้ เงียบๆ กลางใจของคนทม่ี ีชีวิตเกิดมาไมเ คยพบกบั แกนแทข องความสขุ
แตแ ลวตอ มามนั ก็กลายเปน ความเศรา เม่อื สาํ นึกบางสงิ่ บางอยา งเตือนตนเอง สายตาดม่ื ดา่ํ ท่จี บั นง่ิ
อยูย ังใบหนางามนน้ั ลดตาํ่ ลงอยูท ่พี ้ืน จนทําใหอีกฝา ยฉงน เพราะสังเกตเหน็ ความเปล่ยี นแปลงนนั้
ได

“กาํ ลังคดิ อะไรอยหู รอื รพินทร? ”
หลอ นถามมาแผว เบา หางเสียงกังวล
พรานใหญย กั ไหล หัวเราะกลบเกลือ่ น ปรับทกุ สงิ่ ทุกอยา งใหเ ปน ปกติ เสอําพรางไปอกี
เรื่องหน่ึง
“เปลา...ผมกาํ ลังคดิ แตเพยี งวา ทพ่ี วกเรามาลาํ บากแทบลม ตายกนั อยนู ่ี กเ็ พราะสองคนผัว
เมยี คูนัน้ แทๆ ความจริงผมบอกแตแ รกแลว วา เราควรจะมุงหนาเดนิ ทางของเราไป อยา ไปยุง กบั เขา

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1731

เลย ถา เราไมไปพบฮอฟมนั กบั มาเรยี ปา นนเี้ ราก็ออกพน ถิน่ สางเขียวไปไกลแลว ไมต องมาทาํ ศึกตดิ
พนั แทบลม ประดาตายอยูกบั มนั อยา งน”ี้

ดารินจอ งเขาดว ยแววตาสงสัย ไมศรทั ธาเชอ่ื ถือจรงิ จังในคาํ พดู ของเขานัก ย้มิ ออกมา
เลก็ นอย

“คณุ ชอบพูดหรือแสดงออกมาในเชิงเหน็ แกต วั เสมอนะ ทงั้ ๆ ทโ่ี ดยใจจรงิ แลว ฉนั รวู า
คณุ ไมใ ชคนอยางนัน้ เลย บางทีอาจเปนเพราะนิสยั กราวๆ ของคณุ ก็ได คณุ กร็ ูดีอยแู ลววา พวกเรา
ทัง้ หมด ไมม ที างทจี่ ะปลีกตวั ใหพน จากการรับผิดชอบสองชวี ติ ผวั เมียคูนีไ้ ดเ ลย และแมว าเราจะไม
ยอนมาพบเขาทัง้ คู ก็เปน ไปไมไดท ่ีเราจะออกพนจากถ่นิ สางเขียวไป โดยไมป ะทะกับมัน เพราะมนั
ตามลา ทุกชีวติ ท่ีผานเขา มาในละแวกของมนั อยูแลว แตน ัน่ ไมใ ชเ รื่องสาํ คญั หรอก คุณไมไดค ิดอยู
ในเรื่องน้ไี มใ ชห รือ”

เขานิ่ง หนั ไปควา กนบหุ รส่ี บู ท้ิงไวต งั้ แตเ ม่อื คนื นข้ี ึน้ มาจุดสบู อดึ ใจใหญต อ มาก็เปลยี่ น
เรือ่ งมาวา

“เมือ่ คืนนผี้ มเอาเปรียบคุณหญิงมาก นอนเสยี คอ นคนื คุณหญิงไดน อนนิดเดียวเทา นั้น
ไหนจะคนไข ไหนจะสางเขยี ว เราจะไมไ ปไหนแลวครบั แตจะดกั รอพวกเราอยทู นี่ แี หละ คุณหญงิ
จะพกั นอนเอาแรงตอไปกไ็ ด”

หลอ นสั่นศีรษะ ยกมือทง้ั สองขึ้นขย้ีเปลอื กตา
“กพ็ อกนั น่นั แหละ ฉนั กเ็ อาเปรียบคณุ เหมอื นกัน เพราะเอาอกคณุ เปนหมอน เผลอหลับ
ไปเม่อื ไหรไมร ูต วั เลย สวา งแลวฉันนอนตอ ไปไมไ ดห รอก ยิ่งตอนนีย้ ่งิ รอ นใจไมร วู า พวกเราท่ี
ตามมาเปนยังไงบา ง สางเขียวเปน ชนเผา ดุรา ยกระหายเลือดทส่ี ดุ ดูมันไมพ ร่นั พรึงตอ ความตายหรือ
อํานาจปนของเราเลย ขนาดเม่ือวานนี้ โดนระเบิดตายกนั เปนเบอื มันยังกลา ท่จี ะคิดสเู ราอกี ยังกะ
มดปลวกงน้ั แหละ”
“ไมต อ งวิตกหรอกครับ ลงถาแงซายเอาระเบิดยอ นกลบั ขน้ึ มาอีกคร้งั แบบน้ี เราคงสบาย
ใจไดแ ลว มนั ทนลูกปน ไดก ็จริง แตท นระเบิดไมไ ดแน ปานน้ีคงเปนจณุ มหาจณุ ไปหมดแลว ทั้ง
หมูบ าน สงั เกตดูเสียงปน จากพวกเราเมือ่ ตะก้กี ร็ ู ไมไ ดมกี ารตะลมุ บอนเลย”
“คณุ คดิ วาพวกเราจะยอ นขามฟากมาสกั กคี่ น หรือวา ท้ังหมด?”
“คณุ ชายขาแพลง คงยอนกลบั มาไมไดแน มาเรียถามสี ตยิ ง้ั คิดกน็ า จะรตู วั เองดวี า ยงั ไม
พรอ มท่จี ะตอ สู ก็มีอยูสี่คนเทา น้นั ครบั ท่ียงั พอไหว แงซาย คะหยน่ิ บญุ คําแลว กค็ ุณไชยยนั ต แตผม
ไมคิดวาจะมาหมดทง้ั สคี่ น เพราะถาคุณชายกับมาเรยี ยงั ตกคางอยฝู ง โนน ก็จะตองมใี ครสักคนหนึ่ง
ในระหวางคะหยิ่นกับบุญคาํ อยูเปนเพอ่ื น เร่ืองนีเ้ ห็นจะไมต องหว ง คุณชายรอบคอบและเปนนัก
วางแผนที่ไวใ จไดเ สมอ”

“ขอถามอะไรสักหนอ ยไดไหม?”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1732

“ถามอะไรครบั ?”
“สญั ญากอนวาจะตอบตามความจรงิ ”
“ดวยเกยี รติยศของพรานปา ผดู าํ รงชพี ดว ยสจั จะของผม”
“ชางเถอะ ฉันเปลี่ยนความคดิ แลว ไมถามละ”
หลอนวา เบนสายตาผละจากเขา เอาทอนฟน ขดี เขียนอะไรเลน อยา งปราศจากความหมาย
บนผนังหิน
รพนิ ทรแ ววตาขรมึ ลง
“คุณหญิงทาํ ใหผ มไมสบายใจเสียแลว”
น้ําเสยี งนนั้ ตดั พอ
“ฉนั ไปทาํ อะไรใหคุณหรอื ?”
“วา จะถามอะไรแลวทําไมไมถ าม ทําใหผมคิดอยนู เ่ี อง”
“ฉนั พจิ ารณาแลว วา มนั ไมไดม ีประโยชชนอะไรแกใครข้นึ มาเลย จงึ ระงับความคดิ ทจี่ ะ
ถามนั้นเสยี ความจริงกไ็ มไ ดมเี จตนาหรอก ปากมนั เผลอไปง้นั เอง”
“โปรดถามผม ในส่ิงทีค่ ดิ จะถามเมื่อตะกนี้ ้ี ถาคุณหญิงใหเ กยี รติผม”
เสยี งหา วตาํ่ แมจ ะเนบิ ๆ กงั วานของมันกแ็ ฝงความกงั วลไวเต็มเปย ม จอ งมองดหู ลอ นตา
ไมกะพริบ
“กเ็ พราะฉนั คดิ วาฉนั ควรใหเ กียรติคณุ นะ ซิ ฉนั จงึ เปลีย่ นความตง้ั ใจทจ่ี ะถามเสยี ”
พรานใหญถ อนใจเบาๆ พลางสัน่ ศรี ษะชาๆ
“ผมอยากรเู หลือเกิน อะไรนะเปน ความคดิ ของคณุ หญงิ กอ นทจ่ี ะมกี ารเปลยี่ นความ
ต้ังใจ”
“อยา สนใจเลย ลมื เสียเถอะ”
“สมมตถิ าผมจะขอรอ ง”
“อยากจะใหฉันถามนักหรือ?”
“อยากจะรใู นเร่ืองที่จะถามเทานนั้ ”
ดารินหนั มาสบเขาดว ยสายตาตรงอีกครงั้
“คนื สุดทา ย กอ นสางเขียวจะเขาโจมตเี ราในตอนบา ยของวันรุงข้นึ ...”
หลอนพดู ดว ยเสียงเรยี บราบเปนปกติ ในขณะทีอ่ กี ฝายขมวดควิ้ ตะแคงใบหนาฟงอยา ง
ตง้ั ใจ
“ตอนดึกของคนื นน้ั ฉนั เหน็ เงาของคนสองคน ในระหวา งซอกโขดหนิ ลบั ตาออกไป
พบปะพูดจากนั อยนู านทีเดยี ว ตอมาคนหนงึ่ ผละจากทน่ี ัน่ เดนิ ผานบรเิ วณแคม ป ฉันจงึ จาํ ไดวาเปน
เมย แลว อีกคนหนง่ึ กเ็ ดนิ ตามมาทหี ลงั ...คอื คุณ ขณะน้นั ด็อกเตอรฮ อฟมนั และทกุ คนดูเหมอื นจะ
หลับหมด ขอโทษนะฉนั ไมไ ดเ จตนาท่จี ะเฝา ดูอยหู รอก มันต่ืนข้นึ มาพบเหตุการณพ อดี และเรือ่ งน้ี

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1733

ก็ไมมีอะไรทาํ ใหร ูส กึ ตะขดิ ตะขวงใจเลย ถาหากวา เมยไ มใ ชเ ปนคนแตงงานมีสามแี ลว เหมอื นเชน
ทีเ่ ขามอี ยูในคนื น้นั ...”

รพนิ ทร ไพรวลั ย ผิวปากหวอื จองหลอนตาไมก ะพริบยมิ้ ออกมาเล็กนอ ย ดารินจอ งตอบ
พยายามจะคนหารองรอยบางส่งิ บางอยา งในแววตาคนู ้ัน แตกไ็ มพ บอะไร...นอกจากประกายแจมใส
บริสุทธ์ิ และเปดเผย

“คุณหญิงคงหมิ่นนํ้าใจของผมนะครับ ในขณะทีเ่ ห็นนั่น”
เขาพึมพําออกมาเหมอื นรําพงึ หลอนยักไหล
“ใช! ฉันยอมรับวาในขณะน้ัน ฉนั พจิ ารณาวา คณุ เปนคนไมมเี กยี รติ ไมเ ปนสุภาพบรุ ุษ
และไมนา ไวว างใจเลย”
“แลวเดยี๋ วน?้ี ”
“มนั คา นกนั กบั ที่ฉันรูจกั คุณอยางไรพิกล เทาทฉี่ นั เหน็ มาแลวจนกระทัง่ บัดนี้ คณุ เปน
สุภาพบรุ ษุ เต็มตวั เปนลูกผชู าย! สง่ิ ท่เี หน็ ในคืนน้ันไมนา จะเปน ไปได ฉนั อยากจะคิดดว ยซํ้าวา ฉัน
ตาฝาดไป”
“คุณหญิงกไ็ มไ ดตาฝาดหรอกครบั สงิ่ ที่คุณหญงิ เหน็ มันเปนความจรงิ แตม ันจริงคนละ
ชนิดกับความเขา ใจของคณุ หญงิ ”
“อธิบายเสยี หนอยกด็ ี ถา คุณอธบิ ายได”
“คนื นนั้ เมยย นื พดู อยกู บั ผมจริงตามทีค่ ุณหญิงเหน็ ...”
รพนิ ทรกลา วเรื่อยๆ แววตาและสีหนาออนโยน ดเู ขาจะไมสนใจวา ถอยคาํ ที่อธิบาย
ออกไป ฝา ยทร่ี ับฟงจะเชือ่ หรือไม
“หลอ นจะออกมาจากทนี่ อนเม่ือไหร ผมไมท ราบเพราะไมไดส นใจ แตเ ทาทร่ี ูภายหลงั
นั้น ปรากฏวาเมยออกมาคุยกบั แงซายกอ น ผมนง่ั ตากลมอยคู นเดยี ว หลอนคงจะเหลอื บมาเหน็ กเ็ ลย
เดินเขา มาพดู ดวย ผมยงั ถามเลยวา ฮอฟมนั อยูไหน หลอ นบอกวาหลบั แลว พูดกนั อยสู ักพักหลอ นก็
กลับไปนอน”
“เทานน้ั เองหรอื ”
“ก็ไมมีอะไรมากไปกวานน้ั ”
“ฉนั คดิ วามนี ะ ถาตาไมฝาด”
“อะไร?”
“เมยห นั หลังกลบั เหมือนจะรบี ผละไปอยางกะทันหนั คณุ ฉดุ ตวั เขาไว”
รพินทรเลิกควิ้ แลว พยกั หนานดิ หนง่ึ
“ไมใ ชฉดุ หรอก ผมกระชากใหหลอ นกลบั มากอนที่จะผละเดินหนีไปเฉยๆ ทเี ดยี วแหละ
หลอ นพูดท้ิงทา ยบางสิง่ บางอยางทาํ ใหผมขอ งใจ แลวกจ็ ะเดนิ หนีไป ผมตองการใหหลอ นพดู
ออกไปอยางกระจาง น่ันคือสงิ่ ท่คี ุณหญิงเหน็ คลายๆ กับวา มีการยอ้ื ยดุ หรือลวนลามอะไรข้นึ ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1734

“เมยพ ูดอะไรใหคุณไมพ อใจหรือ?”
“ครับ ผมรับวาไมพอใจอยางมาก และเขาก็ร”ู
“ซอกแซกละลาบละลว งเกนิ ฐานะไปมากไหม ถาฉนั อยากจะรูบาง?”
จอมพรานขยบั ปาก แตแ ลว ชะงกั แนล ะ ลกู ผชู ายอยา งเขาไมอ ยูใ นฐานะท่ีพดู อะไรเพอ่ื ให
ผูหญิงสองคนหมางเมินผดิ ใจกัน โดยหวงั ผลประโยชนแตต นฝายเดียว แมวา คนหนงึ่ เขาจะบชู ายก
ยอง สว นอีกคนหนงึ่ เปนคนทเ่ี ขาไมศ รทั ธาจนนดิ เดียว ดารินจะชงั นา้ํ หนามาเรียในทนั ที หากเขา
บอกความจรงิ ออกไป เพราะขอ ความทแ่ี หมมสาวเลือดรอนพดู ทง้ิ ทา ยไวก ับเขาคนื นน้ั ...
มันเก่ียวกับเกียรติยศของราชสกลุ สาวโดยตรง
เสนหอ ันนา นยิ มและควรแกก ารยกยอ งของดารนิ กค็ ือ ความเปน ผมู ีนํา้ ใจนกั กฬี า และเผอ่ื
แผเอื้อเฟอกอปรดวยความเมตตาตอ เพือ่ นมนษุ ย ถา หลอนรูความจริงวา มาเรียเอยถงึ หลอ นเชนไรใน
คนื นน้ั ความรูสกึ ในสวนดงี ามเหลา นีจ้ ะผนั แปรไปในทนั ที และเขายงั ไมตองการใหบคุ ลิกสวนดี
ของราชสกุลสาวตอ งสูญเสยี ไป และถา จะวา กนั โดยตามจรงิ แลว มาเรยี ฮอฟมันกไ็ มไ ดมเี จตนาท่จี ะ
หม่นิ อะไรดารนิ ทง้ั สน้ิ หลอ นพูดไปเพราะความคะนอง นิสัยโลดโผนเปดเผยและหวงั เพียงเพอ่ื จะ
ยัว่ เขาเทา นนั้
แลว เขากเ็ สหวั เราะเบาๆ อาํ พรางมาวา
“คุณหญงิ โปรดทราบแตเ พยี งวา เมยด ูหมนิ่ ผมกแ็ ลว กัน เราเคยมีเรอ่ื งเกี่ยวขอ งกนั มากอน
อยา งทคี่ ณุ หญงิ ก็ทราบอยแู ลว ครัง้ หนึง่ ผมเปนลกู จา งของฮอฟมนั เร่ืองมันกอ็ ยใู นทาํ นองวา หลอน
หาวา ผมเหน็ แกไ ด งกเงนิ คาจาง สามขี องหลอนจา งในราคาเบาไปหนอ ย ผมกไ็ มย อมเอา ทีคุณชาย
เชษฐาใหร าคาสูงก็ยอมแมแ ตจะขายชวี ติ ให อะไรเทอื กๆ น้นั แหละ”
“ออ ...”
หญงิ สาวครางออกมา พรอ มกับหวั เราะนอ ยๆ เคา หนาสดใสข้ึน รพนิ ทรลอบถอนใจ
อยางโลงอกท่โี กหกหลอ นไดอ ยางแนบเนยี น
“ฉนั เขา ใจละ เรื่องนนั้ เองละหรือ”
“หลอนดักจะตอ วา ผมมาตัง้ แตพบกนั คร้งั แรกแลว แตไมม ีโอกาส พอเห็นผมอยคู นเดยี ว
ก็เลยพูดขนึ้ ความจริงขณะทเ่ี มยยนื พูดอยกู บั ผมจะวา สองตอ สองลบั ตานักกไ็ มได มีแงซายน่ังอยทู ี่
กองไฟอกี คนหนง่ึ ถาคุณหญงิ ยังไมเ ช่ือ สงสัยอยา งไรอีก กถ็ ามเจาองครักษประจําตัวของคุณหญิงดู
ได”
“ทําไมจะตองโยนกลองใหไ ปถามแงซาย?”
หลอนเอยี งคอถาม
“ผมเปน ผถู ูกสงสยั ในทางบาป หรอื อีกนยั หนึง่ เปน ‘จาํ เลย’ ผมก็ตอ งหาพยานพสิ จู นใ น
ความบริสทุ ธิ์ของตัว และพยานนั้นก็จะตองเปน พยานทม่ี นี ํา้ หนักดว ย คือเปนพยานทคี่ ณุ หญงิ
เช่อื ถอื ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1735

“แลวรยู ังไงวา ฉันจะเชอื่ แงซาย?”
“ก็เห็นคณุ หญงิ ศรัทธา เช่ือถือองครกั ษประจําตวั นน่ั มาตลอดไมใชหรอื ?”
“ขอใหรไู วด ว ย ฉนั ไมไ ดเชอ่ื ม่ันศรัทธาแงซายมากไปกวา พรานนําทางของฉันหรอก เวน
ไวแ ตว า...บางขณะจะหมน่ั ไสในความขเี้ กก ของเขาบา งเทา น้นั และถาคุณมั่นใจในเกียรตยิ ศสัจ
ธรรมของตวั คณุ เอง จาํ เปน อะไรทจี่ ะตอ งอา งอิงพยาน เอาละ ฉนั เช่อื คุณ!”
“ขอบคุณมาก ท่ใี หโ อกาสผมอธบิ ายความจริง บาปจะพน ตวั เสยี ที ผมไมทราบวา
คณุ หญงิ เหน็ เหตุการณใ นคนื นัน้ แลว เขา ใจผดิ ผมมาถึงจนเดย๋ี วนี้ โชคดเี หลือเกนิ ท่ีถามขน้ึ โปรดอยา
คดิ วา ผมแอบนัดภรรยาของเขาออกมาพบในยามวกิ าลขณะทส่ี ามีหลบั เพ่อื ประกอบความชวั่ ถาผม
เปนคนผิดศีลผดิ สัตยถ ึงเพยี งนนั้ ปานน้ีเจา ปาลงโทษแลว ในสถานการณคบั ขนั ตวั เองจะเอาชวี ิตไม
รอด เมอื่ ตอนเยน็ วานน้ีคงไมบ นั ดาลใหใ ครสักคนหนง่ึ มนี ํา้ ใจการุณยเ มตตา เสย่ี งตายอยเู ปน เพอ่ื น
ชวยชวี ิตผมไวห รอก”
“บทจะพูดใหเ ขาหู กพ็ ดู ไดเกดีเหมอื นกันนะ”
หลอ นวา ปนหวั เราะรืน่ ตวัดหางตาผานใบหนา เหมือนจะคอ นนดิ ๆ
“มนั ไมใชเ พราะอานสิ งสผลบุญ อนั เน่ืองมาจากศีลหรอื สตั ยอ ะไรของคุณอยา งทว่ี า นั่น
หรอก ในการทใ่ี ครคนหน่งึ ยอมรว มสถานการณรายกบั คณุ ดว ย โดยไมปลอ ยทิ้งใหต ายคนเดยี ว ตอ
ใหค ณุ เปนคนช่ัว ‘แอบตีทา ยครัว’ เมยี ของเขาจริงๆ ในภาวะเชนนน้ั ฉันกท็ ้ิงไมได เพราะคุณเปน คน
ของเรา มคี วามสําคัญย่ิงยวดสาํ หรับการเดนิ ทางขา งหนา มนั เปน ลอยคิ ...ตรรกศาสตรธรรมดาๆ น่ี
เอง...”
แลว ดารินกเ็ มนิ ไปทางหนงึ่ สีหนา ยงั ยม้ิ ๆ อยูเชนนนั้ กลา วเสียงเบา ใส ตอ มาวา
“แตตอ ไปนีเ้ หน็ จะไมเ ปนไรแลวกระมัง เมยกลายเปน มา ยสามตี ายไปเสียแลว เชน น้ี คง
ไมมใี ครตําหนติ ิฉินคุณไดห รอก”
รพนิ ทร ไพรวัลย สะดุง วาบในคําเหนบ็ อนั คมกริบนนั้ รูสึกเหมือนใบหอกเสียบทะลวง
เขาเฉอื นหัวใจ หอกวาจาของดารนิ วราฤทธิ์ คมยง่ิ กวาหอกอนั เปนอาวธุ ของสางเขยี ว!...

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1736

64

เสยี งปน ระเบดิ กึกกอ งสะทานเขา มาถงึ ในถา้ํ คราวนีม้ ันดังคลายๆ จะอยตู ีนเขาใกลๆ นเี่ อง
เปลีย่ นความรสู กึ นึกคดิ ของบคุ คลทั้งสองไปอยางกะทันหัน โดยเฉพาะอยา งย่ิงดาริน หลอนดู
เหมอื นจะลมื เร่อื งท่ีกาํ ลงั สนทนากนั เสียหมดส้ิน ถลนั ลุกข้ึนยนื วง่ิ ออกไปหนาปากถ้ําอกี คร้ัง
รพนิ ทรต ามออกมาหยดุ ยนื อยใู กลๆ

ขณะนั้นหมอกจางลงมากแลว มองเห็นทวิ ไมเ ขยี วทบึ อยเู บื้องลา ง ทา มกลางแสงอนั
แจม ใสของยามเชา

“รสู ึกจะดงั อยใู กลๆ นีเ่ อง”
หญงิ สาวพูดเบาๆ สหี นาครนุ คิดพยายามอา นรปู การ
“เกดิ รบปะทะติดพนั กนั มาจนถึงนแ่ี ลว หรอื ยังไง?”
“เสยี งปนดังขนึ้ เพียงนดั เดยี ว คงไมใชเปน การยงิ ตอสแู น”
พรานใหญก ระซิบ
“คงเปน การยิงเรียกเรามากกวา และการทไ่ี ดยนิ อยใู กลๆ กน็ า จะแปลไดว า พวกนน้ั แกะ
รอยเรามาถกู ทางแลว เพยี งแตย งั ไมรูวา เราอยทู ีไ่ หนแนเ ทานน้ั ยงิ ตอบซิครบั ”
ขาดคําของเขา ดารินกด็ งึ ปน ส้ันจากซอง ยงิ ขึ้นฟาดงั สนนั่ เสยี งมนั ซา ปกคลมุ บริเวณไป
ทวั่ ยงั ไมทนั จะขาดเสียงก็มเี สียงไรเฟล แผดโตต อบมาอกี คร้งั นักมานษุ ยวทิ ยาสาวยม้ิ ออกมาได
“ถกู ของคุณ เราเห็นจะปลอดภยั แลว พวกนน้ั กําลงั ไตเ ขาตามพวกเราขน้ึ มาทางน”้ี
“ถา งัน้ เตรยี มตวั ไดแ ลวครบั อยางชา อกี สกั 5-6 นาทกี ค็ งเขา มาใกล ขนาดกไู ดย ิน เราเองก็
ยังไมร ูเหมือนกนั วา สถานการณของพวกน้นั เปนอยางไร การรบสดุ ส้ินลงโดยเดด็ ขาดหรือวายงั อยู
ในระหวางตดิ พัน พอพวกนน้ั มาถึง เราตองรว มกบั เขาไดทันทีโดยไมเ สยี เวลา”
รพนิ ทรบอกพรอมกบั กลบั เขา ไปยังบริเวณทีพ่ กั โดยเรว็ จัดการเก็บขาวของบรรจลุ งเป
หลงั เตรียมพรอ ม หญิงสาวปฏิบัตติ ามเขาอยางไมย อมเสียเวลาหรอื ตอ งใหเ ตือนซํา้ พรานใหญ
ฉวยเรมงิ ตนั ของเขาขนึ้ มา กระแทกกระสุนทเี่ หลอื ติดอยเู พยี งสามนดั สุดทาย กระเด็นออกมานดั
หนง่ึ หยิบสง ใหดารนิ พรอ มกบั พยกั หนาไปยังเอฟเอนประจํามอื ของหลอน
“อยา ถือปน เปลา ครบั นัดเดยี วกย็ งั ดี บรรจุเอาเขาลาํ กลอ งไว ของผมเองกเ็ หลอื อยูเพียง
สองนัดเทา น้นั ”
หลอนรับกระสุนมายัดใสป น ของหลอนทนั ที แลวสง ขน้ึ ลํา จากน้ันกพ็ ากนั ออกมาคอย
มองและฟงเสยี งรมิ หนาผาทตี่ ดั ชนั ลงไปยังเนินเขาเบื้องลา ง อดึ ใจใหญต อ มากไ็ ดย นิ เสยี งกแู วว
ข้ึนมาจากตนี เนนิ ดานซาย รพินทรปองปากกตู อบลงไปไมน านนกั ฝายทนี่ ่งั คอยอยบู นหนาผาปาก

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1737

ถาํ้ ก็สงั เกตเหน็ ฝา ยทตี่ ดิ ตามมากําลังไตเขา เลาะลดั มาจากพมุ พงปรากฏลับๆ ลอๆ แลว คอยๆ ใกล
ขึน้ มาเปน ลําดบั

รพนิ ทรคํานวณไวไ มผ ิดเลย แงซาย คะหยน่ิ และไชยยนั ต สามคน!!
ตา งฝา ยตางมองเหน็ กนั เสยี งไชยยนั ตก ต็ ะโกนเอ็ดองึ โหวกเหวกข้นึ มากอนอยา งตนื่ เตน
ดีใจเหลอื ท่ีจะกลาว เมอื่ เหน็ รา งของดารนิ และพรานใหญป รากฏอยูบนหนา ผา กําลงั โบกมอื ใหอยู
“เรยี บรอ ย ปลอดภยั หรอื เปลา ?”
เสยี งอดตี นายทหารปนใหญตะโกนถามขน้ึ มาแวว ๆ ท้งั ท่อี ยใู นระยะหา ง
“ปลอดภัย!”
ดารินปอ งปากรอ งบอกลงไปเสียงใส หลอ นดีใจแทบกระโดด เมื่อมองเห็นพรรคพวก ครู
เดียวสามคนนน่ั กไ็ ตข ึ้นมาจนถงึ ตีนหนาผาอนั จะนําขน้ึ สูปากถํ้า ระยะหา งกนั เพยี งพูดจาทักทายกนั
ไดอ ยางธรรมดาไมตอ งตะโกน ไชยยนั ตม องดลู กั ษณะของผาชันตอนนน้ั แลวทาํ หนาประหลาดใจ
พยายามกวาดสายตาสาํ รวจไปรอบๆ ดาน คน หาหนทาง
“นัน่ เผนกนั ขึ้นไปอยบู นนน้ั ไดยังไงกนั มองไมเ ห็นทางข้ึนเลยน”ี่
เขาแหงนหนา รองถามขึ้นมา
“คนเรา เวลาจะเอาชวี ติ รอด มักจะทาํ อะไรไดปาฏิหาริยเ สมอแหละ รออยูขางลางนัน่ ฉนั
กับรพนิ ทรจะลงไปเอง”
ดารนิ ตอบปนหวั เราะ ขวางปลายเชอื กลงไปขางลา ง ในขณะทพ่ี รานใหญผกู ปลายขาง
หนึ่งไวกับตน ไมท ่ขี ้ึนอยูบนผาตอนบน
“เดยี๋ วกอ น ยังไมตองลงมา พวกเราจะขน้ึ ไปบนน้นั ”
ไชยยนั ตตะโกนบอกขึ้นไป พรอ มกบั โบกมอื ใหท้งั สองรอคอยอยกู อ น ตนเองโหนเชือก
ไตข ้นึ ไปเปน คนแรก ถดั มาก็คะหย่ินและแงซาย ครูเดยี วทงั้ สามกข็ น้ึ ไปถึงบริเวณหนา ผาทีด่ ารนิ กบั
รพนิ ทรย นื รออยแู ลว ทนั ทที ี่ข้ึนมาถงึ อดตี นายทหารปน ใหญกก็ รากเขากอดเพือ่ นสาวไวแ นน แลว
หนั ไปจับแขนพรานใหญด ว ยความตน้ื ตันใจจนพดู อะไรไมอ อก คะหยน่ิ กส็ ง เสียงทักทายลง เลงตาม
ประสาของมนั แงซายคนเดยี วเทานนั้ ทย่ี งิ ฟนขาวอยูเ งยี บๆ สายตาจับนิ่งอยูที่จอมพราน

ระหวา งทไี่ ชยยนั ตย งั พดู จาซกั ถามอยูก บั ดารนิ รพนิ ทรมองไปยงั แงซาย พดู แผวตํา่
“ฉันรูวา เปน แก ตง้ั แตไดยนิ เสียงระเบิดครง้ั แรกแลว ”
“นายใหญใ ชใ หผ มมา”
จอมพเนจรตอบเสยี งกงั วานลกึ แตหว นสน้ั
“ถงึ วา ซ.ิ ..”
เขาพูดลอดไรฟน ออกมา

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1738

“ถา ไมใ ชค ําสัง่ ของนายใหญ ฉันกย็ งั สงสัยอยูเ หมือนกันวาแกจะมาหรอื ไม แตถ งึ อยา งไร
ฉนั กข็ อขอบใจแก!”

คาํ พูดของคนท้ังสอง ไมม ีใครไดยินหรือสนใจ
“เม่อื คืนนีไ้ มเปน อันหลับอนั นอนกนั เลย เปนหว งแทบแย ใจหายตง้ั แตเหน็ สะพานนนั่ ถกู
ไฟกนิ ขาดแลว แตก อ็ ุน ใจนดิ ทนี่ อยตดิ อยฝู ง นพี้ รอมกบั คณุ ”
ไชยยนั ตว า ยงั เตม็ ไปดว ยอาการตน่ื เตนปต ิ
“ทไ่ี หนไดค รับ มนั ตรงกนั ขามทีเดียว ถา ไมไดค ุณหญงิ อยกู บั ผม ปา นนี้ คุณไชยยนั ตจ ะ
ไมพ บเหน็ ผมอีกแลว ...แมแ ตซ าก”
รพินทรตอบพรอ มกับหัวเราะเบาๆ ไชยยันตล ืมตาโพลงหนั มาจองหนา
“หมายความวา ยงั ไง?”
“ผมเกิดอาการจับส่นั ขึ้น ในขณะท่สี ะพานขาดพอดีแลว กไ็ มไ ดสติอยจู นคอ นคืน”
อดตี นายทหารปนใหญ อทุ านล่นั ออกมาคาํ หน่งึ อยางตกใจ
“ฮา! เปนความจริงหรอื ?”
“จรงิ ครบั ”
“คณุ พระชว ย!...โอ!...ขอบคุณสวรรคเ หลอื เกิน ทท่ี ้ังคณุ และนอยอตุ สาหมีชีวิตรอดอยไู ด
จนกระทง่ั ผมมาถงึ นี่”
ไชยยนั ตคราง กวาดสายตาสํารวจไปรอบๆ แลว แยกเขย้ี วหยตี าลง เมอื่ มองเห็นบรเิ วณ
หนา ลานปากถ้าํ กลาดเกลอื่ นไปดว ยศพของสางเขยี ว รพินทรอธบิ ายใหเขาทราบโดยตลอดวา
เหตกุ ารณทั้งหมดมนั เกดิ ข้นึ ไดอ ยางไร ภายหลังจากทแี่ ยกจากกนั แลว ไชยยันตถอนใจเฮอื กใหญ
สวดอะไรพําอยูในลาํ คอแลว หันไปจับแขนเพือ่ นสาวไว
“นถี่ า พวกเราทางโนนรูความจรงิ วา ขณะทสี่ ะพานขาดเราแยกจากกนั แลว ยอดชาย
นายพรานของเราเกดิ จบั ส่นั ข้ึนกลางคันละก็ คงแทบกลั้นใจตายกันหมดทุกคนทีเดียว เธอสตดิ มี าก
นอย ที่สามารถชวยตวั เองได ในขณะท่ีรพนิ ทรหมดสตอิ ย”ู
ราชสกุลสาวมองไปยงั จอมพรานดว ยดวงตาเปนประกาย
“พรานใหญท าํ หนาท่ีของเขาจนวนิ าทีสดุ ทาย ลาํ พงั ฉันเองก็คงจะหาชวี ิตไมแลว กอ นที่
เขาจะมลี ักษณะคลา ยๆ เปน อมั พาตไปนนั้ อยางนอยที่สดุ เขาก็พยายามพาฉนั ขน้ึ มาบนที่มั่นอนั
ปลอดภัยน้ี ถา ไมใชเ พราะชยั ภมู ทิ นี่ ี่ ทั้งฉันและเขากค็ งเสร็จไปแลว เหตกุ ารณค ับขนั ขีดสุดเมอ่ื คนื
สงิ่ ศกั ด์ิสทิ ธช์ิ วยเราไวแ ทๆ ตลอดเวลาเราภาวนาขอใหตะวนั ขึน้ โดยเรว็ เพ่อื ความหวังวาพวกเธอจะ
มาชว ย ยงั คิดอยเู ลยวา ถามนั บุกเขาโจมตอี กี คร้ังเดยี ว เปนตายแน เพราะลกู ปนหมด เหลอื แตปน สนั้
ไมกน่ี ดั เทา นนั้ ทางดานเธอเปน ยังไงบา ง?”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1739

จรงิ ตามทรี่ พนิ ทร ไพรวัลย คาดคะเนไวไ มมีผิด เมอื่ ฟงจากคําบอกเลา ของไชยยนั ต ทุก
คนฝายโนน ตกใจเหลือที่จะกลา ว เมือ่ แลเห็นสะพานถูกไฟไหมขาดสะบ้นั ลง และดารนิ กบั รพินทร
เหลือตกคางอยฝู งน้ี ทามกลางวงลอ มของสางเขียว และความมดื ท่เี ริ่มปกคลุมเขามา

ส่ิงที่จะทาํ ไดก ค็ อื ชวยกันระดมยิงสกดั มาอยางสมุ ๆ ซ่ึงมนั กเ็ ลอื่ นลอยตอ ความหวงั ใดๆ
ทงั้ สิ้น ไดยนิ แตเ สยี งปนของสองคนฝง น้รี ะเบิดอยูถ ยี่ ิบ แสดงวาสถานการณเพ่มิ ความรนุ แรงข้นึ ทกุ
ขณะ

ตอ มากไ็ ดย นิ เสยี งฝงู หมาในว่ิงครึกไปหมดทงั้ ปา พรอ มๆ กับอากาศก็มดื สนิทลง ท้ัง
เชษฐาและไชยยันตแ ทบจะคลงั่ ตาย เพราะไมรูจะหาทางชวยเหลอื ไดอ ยา งใด เสียงปนทีไ่ ดย ิน เวน
ระยะหางออกไปเปนลําดับ จนในที่สดุ กเ็ งยี บหาย

นั่นเปนปริศนาซงึ่ ทกุ คนขบไมแตก ไดแ ตส วดมนตภ าวนาและนกึ บนบานศาลกลาว แลว
หันหนาเขา หารอื กัน ตางเปน หวงดารนิ อยา งท่สี ดุ แตก็ยังฝากความหวงั อันนอยนดิ ไวแตเ พียงวา
หลอ นไมไ ดตกคางอยเู พยี งลําพงั คนเดยี ว หากแตม รี พนิ ทร ไพรวลั ย อยดู วย จอมพรานนาจะมวี ิธีใน
การเอาตวั รอดได ปญ หาท่หี ว งกนั หนกั อยอู ีกประการหนึ่งกค็ ือ เร่อื งกระสนุ ปนของทง้ั สอง ซึ่งเกรง
กนั วา อาจหมดลง ซึ่งจะทําใหส ถานการณเ ลวรา ยหนกั ลงไปอีก

บญุ คาํ ชวนแงซาย จะขออนญุ าตขามฟากตดิ ตามในทนั ทนี ั้น แตเ ชษฐาสง่ั ยับยั้งไวกอ น
เพื่อรอฟง เสียงปน หวั หนา คณะใหอ อกเดนิ ทางยอนกลบั มายังบริเวณชอ งแคบทใี่ ชส ะพานลิงขามมา
เมือ่ บายน่ันทนั ที และภายหลงั จากพิจารณาอยา งรอบคอบทสี่ ุดแลว เขากต็ ัดสินใจใหแ งซาย คะหยนิ่
สมทบดวยไชยยนั ต ผเู ปน หว งดารินไมน อยไปกวาพชี่ าย ไตเ ชือกขามเหวในยามดึกสงัด ตัวเขาเองผู
ขายังแพลงใชก ารไมไ ดถ นดั และมาเรยี ผูตลอดทั้งคนื ซมหนักดว ยพษิ ไข เฝาโยงอยอู กี ฟากหนึ่งโดย
มบี ญุ คําเปนเพอ่ื น

คาํ ส่ังของเชษฐากค็ อื ใหท ําลายลางหมบู า นสางเขียว และพวกมนั ทุกคนใหพ นิ าศชนดิ ขดุ
รากถอนโคนเทา ที่จะทาํ ได และใหตดิ ตามคนหาคนทงั้ สองกอนตะวันขึ้น เพราะรแู นว า ยงั มีชวี ติ อยู
(อนั เนอื่ งมาจากไดย ินเสียงปน ขณะทดี่ ารินยงิ ปะทะกับฝา ยของลู ทีไ่ ตห นาผาลงมาเม่อื ตอนดกึ สงัด)

แงซายกับคะหย่นิ นาํ ไชยยันตงมไปในพงไพรอันเปนถ่ินสางเขยี ว ทา มกลางความมดื มดิ
ของราตรกี าลดว ยอาการไมผ ิดอะไรกบั เงาปศาจ ไชยยนั ตม ีหนาท่อี ยา งเดยี ว คือเดนิ ตาม สุดแตท งั้
สองจะนาํ ไปและเปน ผทู ่ีตดั สินใจสั่งการเฉพาะหนา เมื่อทง้ั สองใหคํารายงาน

แผนของไชยยนั ตก็คือ ลอบเขา ไปใหใ กลช มรมหมบู านของมนั เพราะสามัญวนิ ิจฉยั บอก
กับเขาวา ในยามกลางคนื จะอยา งไรเสยี พวกมนั จะตองกลบั เขา มาชุมนมุ กันอยูในเขตหมูบานเปน
สวนใหญ และน่นั คอื จุดหมายทจ่ี ะโจมตโี ดยการกระหนาํ่ ยิงดวยระเบิด กอนฟา สางเล็กนอย
ทามกลางอากาศอันหนาวเหน็บ ทง้ั สามแอบแฝงเขาไปจนไดระยะอนั เหมาะเจาะทส่ี ดุ

และมนั กเ็ ปน ความจริงตามทไ่ี ชยยนั ตก ําหนดไว สางเขยี วเกอื บทัง้ หมดชุมนมุ พรอ มกัน
เพื่อรอแสงตะวนั สําหรบั แผนการขั้นตอไปของมนั เชนกนั พอฟาเรม่ิ สาง ซซู หู ัวหนาเผาก็ระดม

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1740

นกั รบของมันอกี ครั้งทา มกลางเสียงกลองศกึ ระคนไปกบั เสียงเกราะไมไผ สางเขยี ว มนษุ ยผ ดี บิ ผู
ไมพรัน่ พรงึ ตอ ความตาย เตรียมการลา ศัตรขู องมนั อีกครง้ั อยางไมมอี ะไรจะหยุดยง้ั ได

ซซู ยู ืนเดน อยกู ลางวงลอม แผดเสยี งสั่งการกับบรวิ ารของมันกกึ กอง ทา มกลางเสียงโห
ฮกึ หาญสนัน่ หว่ันไหว

และนัน่ ...คือโอกาสอนั เหมาะเจาะทอ่ี ดีตนายทหารหนุมตอ งการและหวงั ไว เขาเปน คน
จุดสายชนวน แงซายเปนคนยงิ ธนตู ดิ ไนโตรฯ ดอกนั้น วง่ิ เขาไปปกอยกู ลางลานตรงหนา ของซซู ู ผู
ชหู อกอยหู า งเพียงวาเดยี ว แลว มันก็ระเบิดขน้ึ เพยี งชวั่ พรบิ ตาทต่ี กถงึ ดนิ ทามกลางพวกมนั นบั รอยที่
เบียดเสยี ดกนั แนน ขนดั อยเู ปนกลมุ ไชยยนั ตกบ็ รรยายใหท ้งั สองฟงไมถูกเหมอื นกนั วา เหตกุ ารณ
ตอนน้นั เปน ไปในลักษณะใด เขาบอกไดแตเพยี งวา ...ระเบดิ ลกู นนั้ ของแงซาย ตดั ศึกสางเขยี วลง
อยางเดด็ ขาด เพราะซซู แู หลกเหลวอยใู นกลมุ ท่ลี ม ตายราวกับมดปลวกนน้ั ดว ย

สว นลกู ตอๆ ไปเปน การเผาลงกา กระทอมสางเขียวทีป่ ลกู เรยี งรายกันเปนกลุม กลายเปน
จณุ มหาจุณไปหมดแลว ดว ยอาํ นาจของพระเพลงิ ทีเ่ กดิ จากระเบิด พวกท่อี าจเหลือรอดอยูบางกท็ ้ิง
อาวุธ เปดหวั ซกุ หวั ซนุ เขาปา ไปอยา งหมดสนิ้ มานะเหย้ี มหาญที่จะตอสู

มนั เปนการตายอยา งยับเยนิ มากกวาครง้ั ทปี่ ะทะเมอ่ื ตอนเยน็ วานมากนัก เพราะการ
รวมกลมุ ของพวกมนั ขณะทร่ี ะเบดิ ตกลงกลางวงและซ้ําอยูหลายลูก

แทบวา ปาท้งั ปา แถบน้ันจะเตียนโลงไป
อาณาจักรของสางเขยี วถลม ทลายลงเสียแลว สมตามคาํ ส่ังของเชษฐา แมจะไมถ งึ กบั สูญ
พันธุ พวกมนั ก็คงจะเข็ดขยาดไปอีกหลายช่ัวอายุของพวกมันกันเอง

“ตอนปะทะเมอ่ื เยน็ วาน เราเพยี งแตตอ งการจะเอาเมยกลับคนื มา และหนีมาใหพ นพวก
มนั เทาน้ัน...”

ไชยยนั ตพ ดู เสยี งแหบพรา แววตากรานเกรียมของเขาสลดลงเล็กนอย เม่อื หวนนกึ ไปถึง
ภาพเหตกุ ารณต อนนน้ั

“แตม นั กย็ งั บังอาจราวจี นคาดไมถ ึง ขับเคยี่ วเอากบั เราจนถงึ ที่สุด จาํ เปน เหลือเกนิ ท่ีเรา
จะตอ งจดั การกบั มนั อยา งรนุ แรงอยางน้ี มันทาํ ใหเ ราตองกลายเปน คนทารณุ เหย้ี มโหดไป”

กลา วจบ เขากส็ ั่นหัวชาๆ อยา งเศราใจ รพนิ ทรกับดารินเองกอ็ ง้ึ ไป ทั้งสองมีความรูสึกท่ี
ไมอาจกลาวไดถ ูกเชน กนั

“เธอแนใจหรอื วาพวกมนั ราบคาบลงหมดแลว”
นักมานษุ ยวิทยาสาวกระซบิ ถามขน้ึ แผวเบา
ไชยยนั ตห นั ไปมองดตู าแงซาย จอมพเนจรเมนิ หลบไปทางอน่ื
“ถาจะเหลือ กค็ งเปนเดก็ กับผหู ญงิ กระมัง และถาไมหามไว แงซายกับคะหยนิ่ ก็คงกวาด
เกล้ียงไปแลว เหมอื นกนั ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1741

“ไมน า จะเอามนั ไว ควรฆาใหห มด นายทหารใจดเี กินไป”
คะหยน่ิ โพลงข้นึ สีหนาอาการปกติ ปราศจากความรสู ึกใดๆ รพินทรส ังเกตเหน็ อดตี นาย
บา นหลมชา ง หิว้ อะไรชนิดหน่ึงอยใู นมอื หอไวด ว ยใบของตน วานกระดาษขนาดใหญ จงึ ถามวา
“นน่ั เจา ห้วิ อะไรมาดว ยคะหยน่ิ ?”
แทนคาํ ตอบ คะหยนิ่ แกใบไมทหี่ อ ไว ชสู ง่ิ นนั้ ขึ้น ดารินรองอุทานออกมาคําหนงึ่ แทบ
ผงะ
มนั คอื ศรี ษะของซซู ู หัวหนา เผาสางเขียว ซงึ่ ถูกบ่ันมาแคค อยงิ ฟนขาว ตาเบกิ โพลง เลอื ด
สคี ลาํ้ ยังหยดอยูเปน ระยะจากรอยทตี่ ดั ระหวางที่พรานใหญกบั ดารนิ ตะลงึ อยู เจา นกั เลงโตหลมชาง
กว็ างหวั ของซซู ูลง เดินตรงไปทศ่ี พของลูที่นอนคว่าํ หนา กันอยู ชกั มดี ประจําตวั ออกฟนขาดจากบา
หิ้วผมของศรี ษะนน้ั นํามาโยนกองคกู ับศรี ษะของซูซูผเู ปน บดิ า
“คะหยน่ิ จะเอาไปฝากนายใหญ...”
มนั บอกหาวๆ
“มนั ทาํ ใหพ วกเราทกุ คนเกอื บตาย มนั ตอ งชดใชด ว ยหวั ของมนั เอง นายใหญจ ะไมเ ชอ่ื แน
วา มนั สองคนพอ ลกู ตายแลว ถา ไมเ หน็ สองหัวนี่ ตอ ไปนจ้ี ะไมม สี างเขยี วออกลาคนในแถบนอ้ี กี
แลว!”
ไมมใี ครคดั คาน หรอื ทวงติงในความคดิ ของคะหยน่ิ ทจ่ี ะลงทุนหวิ้ สองศีรษะน้นั ไปให
เชษฐาดดู ว ย ทกุ คนตระหนกั ดวี า เจากะเหรย่ี งหลมชางเปน คนบาระหาํ่ ดรุ า ย และแมจะโง แตก ็
ซอ่ื สัตยม นั่ คงนัก ลงถา มันภกั ดีตอ ใคร
คะหยนิ่ ดเู หมอื นจะเคยี ดแคน พวกสางเขยี วย่งิ กวาใครในคณะทัง้ ส้ิน โดยเฉพาะอยา งยงิ่
เจา ลู เพราะมนั เองเกือบเสียทา ถึงแกช ีวิตดว ยพษิ สงของลูเมื่อเย็นวานน้ี

ทง้ั หา คน นง่ั พกั สนทนากนั อยูบนลานหนา ผา ผลดั กนั สอบถามเหตุการณท ี่ผจญมาแตละ
ฝาย และเลยถอื โอกาสกินอาหารเชา ซึ่งฝา ยไชยยนั ตเ ตรียมมาอยา งพรกั พรอม ไมม ีอะไรจะตองเรง
รีบกังวลอกี ตอ ไป เพราะเหตรุ า ยผานพน ไปแลว ไชยยนั ตน ้นั รอบคอบพอทจ่ี ะพกกระสนุ ลกู ซองติด
มาเผอ่ื ดารนิ และรพนิ ทรอ ีกสองกลอง เพราะเชื่อวา ตองขาดมอื ลงแน ตัวเองถือ .375 แมก็ นม่ั ของมา
เรียเปนอาวุธคมู อื ตามเดิม สว นคะหยน่ิ นนั้ ถอื .30/06 ซีแซดของรพินทร ท่เี ขาแลกกบั ลกู ซองไว
กอ นท่ีจะแยกกนั ตอนขา มสะพาน

ดารนิ ไดบหุ รจ่ี ากไชยยนั ตส งไปใหรพนิ ทรกอ น บรรยากาศของทุกคนโปรง โลง เหมือน
ยกภูเขาออกจากอก

“คณุ ชายกับเมย เปนอยางไรบา งครบั ?”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1742

พรานใหญถาม ภายหลงั จากอดั ควนั บุหรตี่ ดิ ๆ กันอยางเตม็ กระหาย มันเปน ครั้งแรก...ท่ี
พอจะมโี อกาสสอบถามขา วคราวกนั และกนั นบั ต้ังแตเ หตกุ ารณสูรบประจญั บานตดิ พันแทบตัง้ ตวั
ไมตดิ ตั้งแตเ มอ่ื บา ยวาน

“เชษฐาคงไมเปนไรนกั หรอก เหน็ พอจะยนั เดนิ กะเผลกไดแลว กอนทผี่ มจะขา มฟากมาน่ี
มนั แพลงเพราะไปกระทบเสน เกาเขา เมือ่ คราวศกึ ไอแ หวง ตรวจดูตามประสาของผม เหน็ วาไม
ถงึ กบั หกั หรอื เดาะ แตเมยร ูส ึกวาจะแยก วา ทกุ คน พอขา มฟากไปถงึ โนน ก็จบั ไขท ันทีนาเหน็ ใจ
หลอ นสะบกั สะบอมมามากแลว”

“แลว เธอเองละ คร้ังสดุ ทา ยกอ นท่จี ะแยกจากกนั เหน็ หวั เลือดแดงเถอื กไปเหมือนกนั ”
ดารนิ ถามมาโดยเรว็ เพื่อนชายหวั เราะ ถอดหมวกกมหวั ลงไปใหดู
“นดิ หนอ ย หวั แตกธรรมดา สงสยั จะกระแทกเขา กบั แงหินตอนประจญั บานกับมันท่ี
ปลายสะพานนั่นแหละ ไมห นกั หนาอะไรหรอก เจาะเขา เม่ือไหรก ไ็ มร ูต ัวเหมือนกนั มารูเอาอตี อน
เลอื ดมนั ไหลลงมาเขาตา”
แงซายกโ็ ดนปลายหอกถากหวั ไหล ไมฉกรรจอ ะไรนกั คะหยน่ิ สีขา งเบอ ไปเกือบถึง
กระดกู ซโ่ี ครง หนักกวาทกุ คน แตบญุ คาํ กห็ า มเลือดใหห ยดุ ลงไปไดอ ยา งชะงดั ดว ยยาสมุนไพรของ
แก ประกอบกบั ความบึกบึนทรหดปานแรดเปนทุนเดิมอยแู ลว ของเจา นายบา นหลมชา ง จงึ ดเู หมือน
แทบไมร สู ึกอะไรเลย คะหยนิ่ ยังคงแขง็ แรงปราดเปรยี วอยเู หมือนเดมิ
“ตาบญุ คําบอกวา แกโดนจว งดว ยหอกเอาหลายอก้ั เหมอื นกนั ตอนที่ตะลมุ บอนกันท่ี
ปลายสะพานนั่น...”
ไชยยนั ตว า ปนหวั เราะ
“แตนา แปลกเหลือเกนิ หนงั แกดแี ท ไมย ักเขา ”
พรานใหญอมยิ้ม
“ผมเองก็ถูกเขา เต็มรักกลางแผนหลงั ไมเขา เหมือนกนั แตไ มใ ชเ พราะหนังดอี ะไรหรอก
คมหอกมนั กระทบหมอ สนามที่อยใู นเปหลงั เสียกอน อยาไปเชอื่ บญุ คาํ นกั นะครบั ตาเฒานนั่ ขโ้ี ม
พอๆ กบั เจาคะหย่นิ นน่ั แหละ”
“แตผ มวา แกไมโ กหกนา เพราะถลกเส้อื ใหดู รอยเขยี วเปน จ้ําเลย”
ไชยยนั ตพ ูดอยางต่นื เตน ศรทั ธาเตม็ ท่ี รพินทรแทบจะหวั เราะออกมาดงั ๆ
“รอยเขียวทแ่ี กถลกอวดใหด นู นั่ คงจะลม ไปถูกตอไมห รือแงห นิ เขากระมงั ครบั คณุ ไชย
ยันตล มื ไปเสียแลวหรอื คราวทอี่ ายแหวงอาละวาดเอากับเราครัง้ แรก เหยยี บลูกหาบของเราตายไป
คนหนึ่ง แลว ขบั บุญคําหนเี ขาไปติดอยใู นกอไผ หนามไผมนั ฉีกเนอื้ แกเสยี เหวอะหวะ จนตอ ง
กลับมาใหคณุ หญิงเยบ็ หลายเขม็ ถาหนงั แกเหนียวจริงอยา งทีค่ ยุ กค็ งไมถ ูกหนามไผแ หวะเอาไส
ทะลัก”
“เออ จรงิ สินะ...”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1743

ไชยยนั ตค รางออกมา แลว หวั เราะ
“แกกค็ งไมม่งั จรงิ ม่ังของแกไปตามเรอื่ ง แตแ กกม็ อี ะไรใหเ ลอื่ มใสอยไู มน อ ยเหมือนกัน
เกีย่ วกับพวกเวทมนตรคาถาอาคม และยาสมุนไพรของแก ลกู นองของคณุ สีค่ น ตาบุญคาํ นด่ี ทู า จะ
เฮยี้ นกวาคนอนื่ ๆ มแี กอยูดว ยกอ็ นุ ใจ พอๆ กบั ทีค่ ณุ อยดู ว ยเหมอื นกนั ความจรงิ บญุ คาํ จะตามมา
ดว ยแลว แตผ มสง่ั หามไวเ อง เพราะเชษฐาอยกู ับเมยเ พยี งสองคน ซาํ้ ยังไมสมประกอบกันทั้งค”ู
“เปน การถูกตอ งแลว ครบั ทใ่ี หบ ุญคําอยเู ปน เพ่ือนคณุ ชายกบั เมย ในระหวางที่อีกสามคน
ขา มฟากมาฝงนี้ และคณุ ไชยยันตก ็มาไดทนั เวลาดีเหลอื เกิน ถา ชาไปกวานอ้ี ีกสกั ชว่ั โมงเดียว ผมกบั
คณุ หญิงตายแน เพราะพวกมันจะตองเขา โจมตที ่นี ่ีอีกคร้ัง”

ระหวา งนัง่ สนทนา ไชยยนั ตล ุกขน้ึ เดินตรวจดูชยั ภูมิบรเิ วณน้ันอยางถถ่ี วน ดารินกบั รพิ
นทรเ ดินตามมาดว ย

“โชคดเี หลือเกนิ คณุ กับนอยรอดตายกเ็ พราะหนา ผาตรงนแ้ี ทๆ ภมู ปิ ระเทศมันอํานวย
อยางท่ีสดุ สาํ หรับการต้ังรบั เพราะพวกมันไมสามารถฮือกนั เขามาในเวลาเดยี วไดม ากๆ นอกจาก
ทยอยขึน้ มาเปน เปาลกู ปนทลี ะคน กอนจะปนข้ึนมานี่ ก็เห็นศพของพวกมนั กล้งิ อยูตนี ผาสองสาม
ศพ คงจะถกู ยงิ รวงลงไป”

“ฝม อื คณุ หญงิ ทงั้ นนั้ แหละครับ ผมมาสรางไขร สู กึ ตัวไดสตขิ ้นึ กต็ อ เมือ่ คณุ หญิงยงิ มนั
กล้ิงไปหมดแลว ไมตํา่ กวา 20 ศพ”

ไชยยนั ตย กมอื ขนึ้ ลูบคาง กวาดมองไปยังศพสางเขยี วทก่ี ล้ิงเกล่ือนปากถํา้ เหลานั้น พึมพาํ
ออกมาเหมอื นจะกลาวกบั ตนเอง

“ไมน าเช่อื นะวานอยจะประจันหนา กบั มนั เพียงคนเดยี วไดแบบนี้ ในขณะทีร่ พนิ ทรส ลบ
ไสลอยู มนั ก็แปลกดีเหมือนกนั หลายครัง้ มาแลว...เมอ่ื ถึงคราวจําเปน ขดี สุดขึ้น นอ ยมกั จะทําอะไร
ไดใ นแบบปาฏหิ ารยิ เสมอ พระยนื อยขู างเธอแทๆ สําหรบั เหตุการณทผ่ี านมาเมอ่ื คนื ”

“ฉันก็คิดเชน นนั้ เหมือนกัน...”
หญิงสาวตอบ กลืนนํ้าลายลงคออยา งฝด ๆ
“มันเปนการตอ สแู บบจนตรอกคร้งั สุดทา ยเพอื่ เอาชวี ิตรอด ฉันจาํ เหตุการณต อนน้ัน
ไมไดเ สยี แลว วาทําอะไรลงไปบาง เคราะหด ีที่มีปน ลกู ซองอยูสองกระบอก ถาเปน ไรเฟลคงยิงสกดั
ไมท ันแน เพราะหมาในที่มนั ปลอ ยออกมาไลเราฝูงนนั้ แทๆ ถึงไดตะเกียกตะกายหนีขนึ้ มาไดท ม่ี นั่
บนน้ี ถา ไมใ ชเ พราะหนีหมา เราก็คงจะปก หลกั อยรู มิ ๆ ขอบเหวนน่ั เอง แลว พอตกกลางคนื มันก็คง
บกุ เขาถงึ ตวั ถกู ฆาตายไปแลว ”
“แลว ปนกนั ขนึ้ มาบนน้ีไดอที าไหนกนั ฉนั ตรวจดแู ลว มองไมเ ห็นทางเลยวา ลาํ พังมือ
เปลาจะไตขน้ึ มาไดอยา งไร...มนั ชันต้ังเกา สบิ องศา หนาตดั เรยี บไมม ีชะงอน ตน ไมท ่งี อกอยูบาง ก็

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1744

งอกอยูหางๆ สูงเกินเอือ้ มไปตง้ั เยอะ ตอนน้นั ก็ฉกุ เฉนิ เตม็ ทีไ่ มใชห รอื ไหนวาฝงู หมาในไลห ลงั
ติดๆ มา และมนั กค็ ่าํ ลงทกุ ขณะ”

ไชยยนั ตถ ามดว ยความสงสัย หันไปจอ งหนาท้งั สอง
“ตอ คอกนั ขนึ้ มานะซิ ฉนั เหยยี บไหลรพนิ ทร โจนจบั ตน ไมเลก็ ๆ ตนแรกไว แลว โรย
เชอื กลงไปให พอเราขึ้นมาถงึ บนนี้ ไอฝูงหมานรกนนั่ กต็ ามมาถึงตนี ผาขา งลา งพอดี หวดุ หวิดกนั
นิดเดยี วเทานน้ั ”
หญงิ สาวไมไดเลาใหไชยยนั ตฟงถงึ การปรากฏตัวขนึ้ ชว ยนาํ ทาง ของหญิงตองเหลอื งผู
ลึกลับ ตลอดจนการมาปรากฏกายของนังเท๊ียะในยามดกึ สงดั กอ นหนา ลจู ะนําพวกของมันบุกเงยี บ
ซึง่ หลอ นเช่อื วา ท้งั หมดเปน ปรากฏการณข องวญิ ญาณ เพราะไมตองการจะใหเ กดิ ปญ หาโตเถียงใดๆ
จากไชยยนั ตขึ้น รพนิ ทรเองก็ไมไดเ อยพาดพิงไปถงึ เชน กัน
ไมกน่ี าทหี ลงั จากนั้น ทง้ั หา คน กไ็ ตห นา ผาบรเิ วณนน้ั ลงมา และออกเดนิ ทางบา ยหนาไป
ยงั ตาํ แหนง ท่ีตอ สะพานลิงใชข า มฟาก ถึงแมจะไดรบั รายงานจากไชยยนั ตว า สางเขียวพนิ าศลงหมด
สิ้นทั้งชมรมของมันแลว รพินทรก็เตือนทกุ คนไมใ หป ระมาท ปนทกุ กระบอกบรรจุลกู เต็มอตั รา
และถอื พรอมอยใู นมือ พอเฉียดแนวทางของเหวตรงตําแหนงปลายสะพานทีถ่ ูกยงิ ธนูเพลงิ ตัดขาด
เมือ่ หัวคา่ํ วานนี้ ท้ังเขาและดารนิ กส็ งั เกตเห็นควนั ไฟลอยตลบข้นึ มาจากยอดปาตอนหนง่ึ อนั เปน
ท่ีตัง้ ของหมูบ า นสางเขียว กล่นิ ซากศพที่ถกู ไฟเผาโชยตามลมมาสมั ผัสฆานประสาทเปน ระยะ
สดุ สนิ้ ลงเสยี ทีสาํ หรับชนเผา ดรุ า ยกระหายเลือด ซึง่ บชู าเทวรูปอินคา มันคงไมม ีโอกาสท่ี
จะตดิ ตามราวคี ณะเดนิ ทางอกี แลว

รพินทรท าํ หนา ทีต่ ดั ทางเชนเคย เลาะเลยี บไประหวา งชายขอบเหว โดยไมป ระสงคท จี่ ะ
ผานเขาไปใกลเคยี งกบั ชมรมของมันอกี ปานน้มี นั คงจะกลายเปน กองขเ้ี ถาไปหมดแลว ไอรอนท่ี
โชยกรุน มาเปน ระยะ ผสมกบั กลิน่ ควันไฟซงึ่ หนาแนน ขนึ้ ทกุ ขณะ ทาํ ใหส นั นษิ ฐานไดว า นาจะเกดิ
ไฟไหมป าขนึ้ ในละแวกน้ันดว ย ซ่ึงมนั ลกุ ลามติดตอ กนิ แดนไปไกล สดุ แลว แตสภาพของปา

“เมยทราบแลว หรือยังครบั วา ฮอฟมันตายแลว?”
ระหวา งทเ่ี ดินเคียงคมู าดวยกนั จอมพรานกระซบิ ถามไชยยันตเ บาๆ สีหนา ของเขาเต็มไป
ดวยความอึดอดั กงั วลใจ
“เรายังไมท นั จะบอก หลอ นก็ทายถูก...”
ไชยยนั ตตอบเสยี งเครง ขรึม ถอนใจยาว
“หลอนบอกวา ขณะทถี่ กู พวกมนั ฉุดกระชากตวั ไปนนั้ หลอ นเหน็ ฮอฟมันถกู แทงดว ย
หอกอยา งถนดั ถน่ี แลว หลอ นก็หมดสตไิ ป รูสึกคลา ยๆ ถกู ทบุ ทีศ่ ีรษะกอ นจะหมดความรสู กึ มาฟน
ข้นึ ก็พบตวั เองถกู มดั ติดกบั แทน หนา เทวรปู อนิ คา กอ นหนา ทพ่ี วกเราจะเขา แยง ตวั เลก็ นอยเทา นนั้ ”
“ลักษณะทา ทขี องหลอนเปน ยังไงบา ง หลงั จากรวู าสามหี าชวี ิตไมแลว”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1745

“ก็เหน็ น่งิ ซึม ไมพ ูดอะไรอกี ทงั้ ส้นิ บนอยคู าํ หน่ึงวา เปน หวงนอ ยกบั คุณ แลว ก็จบั ไข ดูๆ
ก็นาสงสาร ใจกลางปา ลกึ ผัวคูท กุ ขคยู ากทผ่ี จญมาดว ยกันก็ตายจากไปเสียแลว เหลอื ตัวคนเดยี วกบั
เจาคนใชข เี้ ทอชาวตองสนู ัน้ ”

รพนิ ทร ไพรวัลย ไมเ อยคาํ ใดตอไปอีก เขารูถึงเงาแหงความยงุ ยากทเ่ี กิดข้ึน นบั ต้ังแต
เชษฐาสั่งเปล่ียนเสนทางใหต รงไปพบสองสามภี รรยาคูนแ้ี ลว มนั นา จะเรยี กวา อบุ ตั เิ หตุกไ็ ด

ไมม ีปญ หา เดย๋ี วนม้ี าเรยี ฮอฟมนั ตกเปน ภาระของคณะเดินทางนเ้ี สียแลว อยางหลีกเลี่ยง
ไมได เขารซู ้ึงถึงจิตใจของคณะนายจางทัง้ สามเปน อยา งดี ไมมีวนั เสียละ...ทคี่ นเหลาน้ีจะปลอยให
หญงิ มา ยไปตามยถากรรม หลอ นกําลงั วาเหวเ ปลา เปลีย่ ว กําลงั ตกอยูในภาวะอับจนขดี สุด
ปราศจากทีพ่ ึง่ ท่ยี ึดเหนี่ยวใดๆ ทัง้ สนิ้ นอกจากเจา พรานนําทางชาวตอ งสู ซึง่ ถึงแมมันจะซือ่ สตั ย
ภกั ดอี ยางไร กห็ าเปนหลักประกันอันควรแกก ารไวว างใจอยางไรไดทง้ั สิน้ ไม

ตัวเขาเองเลา จะใจไมไสระกาํ ไมเหลยี วแลหลอนเลย ในภาวะเชน น้ไี ดหรือ?
มาเรยี ฮอฟมัน กลายเปนบุคคลทีน่ า สงสารไปเสยี แลว
จริงอยู เม่อื ดร.ฮอฟมนั สามขี องหลอ นยงั มชี วี ิต เขาสารภาพวา มีความรงั เกยี จแหมม สาว
เลอื ดแรงคนนเ้ี ปน อยา งยิง่ หลอ นมักจะกอ เร่อื งยงุ ทําความลําบากใจใหแ กเ ขาเหลือประมาณ ต้ังแต
ครั้งเคยเดนิ ปาดว ยกันคราวกอ นแลว และเจอะกันอกี คราวน้ี เขาก็ภาวนาอยากจะใหเดนิ ทางผละแยก
จากกนั เสยี โดยเรว็ เพือ่ ตดั ปญ หาทั้งหมด แตแ ลว ฮอฟมนั กม็ าเสีย่ งชวี ติ ทงิ้ ภรรยาสาวไวก ลางปา ดง
พงพีเชนนต้ี ามลาํ พังกบั พรานนําทางซึ่งไมป ระสปี ระสานกั
เขาจะทอดท้งิ ไดอยางไร มหิ นําซํา้ ผตู ายยงั ฝากฝง สง่ั เสียไวกับเขาอกี ดวย
คณะเดนิ ทางจากจํานวน 10 คน กจ็ ะเพ่มิ มาอีก 2 คน และในจํานวนสองคนนัน้ ก็เปน
ผหู ญิงผมู ีอารมณประดจุ ไฟปาเสียคนหนึ่ง อะไรมนั จะเกิดข้นึ บา ง ถา ไมใชค วามยงุ เหยงิ อลหมา น
ลาํ พัง ม.ร.ว. หญงิ ดารนิ อนั เปน นอ งสาวเจาอารมณข องนายจางเพยี งคนเดียว เขากแ็ บกภาระทางใจ
ไวพ อแรงแลว มาเรยี เพ่ิมเขา มาแทรกอีกคน รปู การมันเปน ไปอยา งไร ยิ่งคดิ ก็ย่งิ อดึ อัดลําบากใจ
เหลอื ท่จี ะกลาว
ไชยยนั ตจะคดิ อยางเขาหรอื เปลา ไมท ราบ แตเหน็ บนพําปลงเวทนามาเรียไปตลอดทาง

กนิ เวลาเพยี งชวั่ โมงเศษๆ ทง้ั หมดกม็ าถึงที่หมายเชอื กสองเสน ขึงลางบนแบบสะพานลิง
ท่ีไชยยนั ต คะหย่นิ และแงซาย ทาํ ขามมาเมอื่ คืน ยังคงคา งรออยใู นลกั ษณะเดิมเชน น้นั ฝงตรงขา ม
เชษฐา บุญคาํ และมาเรยี เฝา รอคอยอยกู อนแลว ท้งั สามเต็มไปดว ยความปต ิยนิ ดเี หลอื ทจ่ี ะกลาว เมอื่
เหน็ ทุกคนกลบั กันมาครบ ไมม ใี ครขาดไป สงเสียงทักทายลนั่ มา

ครใู หญต อมา ทง้ั หาคนกข็ า มเหวกลบั ไปรวมฝง กับพรรคพวกโดยสวสั ดิภาพ ทันทที ่ดี า
รินขา มฟากมาถงึ มาเรยี กโ็ ผเขากอดไวแ นน น้ําตาซึม

“นอย! พวกเราทางนท้ี กุ คน ภาวนาขอใหพ ระเจาจงคุมครองเธอกับพรานใหญ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1746

“และแรงภาวนากเ็ ปนผล ฉนั กบั พรานใหญกลบั มาแลว ท้งั ๆ ท่เี ราคิดวา เราไมร อด
เหมือนกนั ไดข าววา เธอไมสบายเมย”

“ฉันหายเรยี บรอ ยดแี ลว พชี่ ายของเธอและทกุ คนกรณุ าตอ ฉนั มาก ฉนั เปน หน้ชี ีวติ ของ
ทกุ ๆ คน ไมควรเลย ท่ีหลายๆ คนตองมาพลอยลาํ บากเพราะฉนั ”

มาเรยี พดู เศรา ๆ ฉวยเอามือดารนิ ไปกุมไวแนน ราชสกุลสาวย้มิ ใหอยางปลกุ ปลอบใจ บบี
มอื ตอบแหมม เลอื ดผสมหนกั หนว ง

“อยาคดิ อะไรใหม ากไปเลยเมย เดย๋ี วน้ีเธอปลอดภยั แลว เปนสงิ่ ท่ีเรายินดีท่สี ุด พวกเรา
ทุกคนไมมีใครทอดท้ิงเธอไดหรอก ถา ยังพอมโี อกาสอยบู า งแลว เราตอ งชว ยเธอจนถึงทีส่ ุด”

เชษฐากก็ รากเขา หารพินทรก ับไชยยนั ต แลว ก็รูเ รอื่ งราวทเ่ี กิดขน้ึ สาํ หรบั ทกุ ฝา ยโดย
ตลอด พรอ มทัง้ ศรี ษะของซซู ูและลู ซึ่งคะหยนิ่ หว้ิ มาใหดู

“ราพณาสรู ไปหมดแลว สมตามประกาศติ ของทานแมทพั ”
ไชยยนั ตบอกสรุปแกส หายของเขาในตอนทา ยของการเลา
“เอาละ เหน็ จะโลง อกไปไดเ สยี ที เกยี่ วกับสางเขียว...”
หัวหนาคณะกลาวดว ยสีหนา แชม ชนื่ ข้นึ แลวหนั ไปทางนองสาวกับจอมพรานถามยมิ้ ๆ
วา
“เปนหว งจะแยอยแู ลว เปนยงั ไงบางละนอย-รพินทร?”
พรานใหญเ พียงหวั เราะเบาๆ นอ งสาวตอบแทนมาใหวา
“ก็เกอื บไมไ ดก ลับมาเห็นหนา กันอกี แลว นั่นแหละคะ ถาไชยยนั ตไ ปถึงชากวานน้ั เพียง
นดิ เดยี วเทานนั้ ”
“มันอหี ลักอีเหล่อื ทลุ กั ทุเลเหลอื เกนิ ...”
เชษฐาหนั ไปกลาวกับรพนิ ทร พรอมกบั โคลงหัว
“ผมขาแพลง เมยกไ็ มส บาย เลยตองแบงพวกกนั ไป ผมเกอื บตัดสนิ ใจอะไรไมถ ูกเมอื่ คืน
นี้ ดีแตไ ดบ ญุ คาํ เปนคูคดิ แลว กเ็ คราะหด ีทแี่ งซายกับคะหยน่ิ เดนิ ในเวลากลางคืนได”
บญุ คาํ นน้ั พอไดท ราบวา พรานใหญเ กดิ อาการจับสนั่ โรคเกาขนึ้ ในวนิ าทีวิกฤตทิ ีส่ ดุ กก็ ็
ตบอกผาง
“ผีสางเทวดาชว ยนายไวแ ทๆ เทยี ว ท่ใี หน ายหญงิ ตดิ อยดู ว ย ไมงน้ั นายเสรจ็ ไปแลว ! บญุ
คาํ กบั นายใหญไมไ ดน อนกนั เลยตลอดทงั้ คนื ตอนตีสามไดยนิ เสยี งปนติดๆ กันหลายนัด ก็รวู า ยงั อยู
แตพอเสยี งปน เงียบหายก็ทายกนั ไมถกู อกี ถา รูเสียแตแรกวา นายจะจบั ไขขน้ึ ใหบ ญุ คําเปน คนร้ัง
ทายเสยี จะดกี วา ”
“ออ ถาบญุ คําติดอยูฝง โนน คนเดยี ว บุญคาํ ก็เหลือแตก ระดกู ไปแลว หรอื แนใ จวา หนัง
เหนยี วพอ หอกดาบสางเขยี วทําอะไรไมไ ด ไหนคยุ นักวาแทงไมเขา เหรอ?”
ดารนิ รอ งถามมาพรอ มกบั หวั เราะ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1747

บุญคาํ หวั เราะแหะๆ ยกมือลบู หวั อันมเี สนผมหยกิ หยอยติดหนงั หวั ของแก
“แทงไมถ กู ก็ไมเขา ละนายหญิง หอกดาบหรือปน บุญคาํ ไมกลัว แตบญุ คํากลวั เขม็ ฉดี ยา
ของนายหญงิ เสยี ดายบุญคาํ ไมไ ดไ ปชว ยนายหญิงดวย ตองอยโู ยงเฝา นายใหญทางน้.ี ..เปน หว งนาย
หญงิ จนบอกไมถ ูก”
“ขอบใจมาก เปน หว งแตฉ นั หรอกหรือ แลว เจานายของบญุ คาํ เองละ ไมหว งเลยหรือ
ยังไง”
ตาพรานเฒา เจา เลหอ าปากหวั เราะเหงอื กแดงอยูเ ชน นั้น ชําเลอื งไปทางเจา นายของตน
บอกออ ยๆ
“กห็ วงเหมอื นกันแหละ แตน อยหนอ ย ถงึ ยงั ไง ลําพังพรานใหญเอาตวั รอดได”
ดารนิ หนั ไปมองรพนิ ทรด วยดวงตาสุกใสเปนประกาย ตอบบญุ คาํ วา
“ถาเขาเอาตัวของเขารอดได เขาก็ตอ งเอาตัวฉันใหพลอยรอดไวเ หมอื นกนั ”
จอมพรานสบตาคนู ั้นแวบหน่ึง แลวเมนิ หลบ หนั ไปทางเชษฐามองไปท่ีขาของราชสกุล
หนุม
“ขาเปนยงั ไงบา งครบั ?”
“เสน มนั แพลงนะ ไมเ ปนอะไรมากหรอก น่ีกพ็ อจะเขยกไดแ ลว พกั สกั วนั สองวนั ก็คง
เปน ปกติ เสนขาขา งนี้มันเสียไปแลว ตามปกตกิ ไ็ มเ ปน ไรหรอก แตถ าไปกระทบเขากพ็ าลแพลงเอา
งายๆ”

บุคคลคนเดียว...ทเี่ ขายังไมไดพดู คาํ ใดดว ยเลย คอื มาเรยี ฮอฟมนั ผซู งึ่ บัดน้นี ่ังนงิ่ ซึมอยูที่
ขอนไม ตาเล่อื นลอยอยา งปราศจากจดุ หมาย รา งกายของหลอ น คงมีแตเพยี งเส้อื แจก็ เกตฟล ดสวม
อยูตวั เดียวเทา น้ัน มนั สน้ั เหนือเขา ขึ้นมาจนมองเหน็ ทอนขาอวบสชี มพอู ยางลอ แหลม ดวงตาสีเขียว
ที่เคยวาววามอยูเปน นจิ บดั นหี้ มองเศรา เตม็ ไปดวยความวิปโยค รันทด วา เหว ทวา มนั ก็ถกู ซอ นอยู
ภายในอยา งมดิ ชดิ ในความรูส ึกของเขา หลอนเปนผูห ญิงทใี่ จแข็งไมใ ชน อย แตถ ึงเชน นั้นกต็ าม
เหตุการณม นั กบ็ บี ค้ันทรมานความรสู ึกของหลอ นเสยี จนสดุ จะทนทานได ทุกคนยอ มเขาใจดี ตา ง
เบนสายตาไปจับอยูทีม่ าเรียอยางสลดสังเวช พากนั นงิ่ งนั ไปชวั่ ขณะ

รพนิ ทรก า วตรงเขาไปหยดุ อยูตรงหนา ภรรยาสาวของนกั สํารวจผวู ายชนม เขายอมรบั วา
เดย๋ี วนี้ เขาสงสารหลอ นเปน ที่สุด

“มิสซสิ ฮอฟมัน...”
จอมพรานพดู แผว เบา ออนโยน
“คุณเปนอยางไรบาง?”
ดวงตาสเี ขยี ว โรยเศรา คูนัน้ เหลอื บข้ึนสบตา ริมฝป ากอันแหง ผากปรากฏรอยยิ้มซดี เซียว

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1748

“ปกติเรียบรอยดีแลว ขอบคณุ พรานใหญแ ละทกุ คนทเ่ี สยี่ งอนั ตรายมาชว ยเหลือฉัน จน
เกอื บจะเอาชีวติ ไมร อดกันทกุ คน ไมค วรเลยทจี่ ะตอ งมาลําบากกบั ฉนั ถึงเพียงน”ี้

เสยี งของหลอ นแหบเครอื นาํ้ ตาคลอ รพนิ ทรถ อนใจเบาๆ ยิม้ ให
“เราชว ยกนั ดว ยนา้ํ ใจ-ชวยกนั จนสดุ ความสามารถ น่คี อื มติยึดมั่นของพวกเราทกุ คน ผม
รูส ึกเสยี ใจเหลือเกนิ ในเหตกุ ารณท ่ีเกิดขน้ึ กบั ดอ็ กเตอรฮ อฟมัน มันถงึ คราวเคราะหข องเขาจรงิ ๆ”
“คุณ และทกุ คนทาํ ดีทส่ี ดุ แลว มันเปน ความผิดของฉนั และสเตลเกลเอง ท่ีไมเ ชื่อคณุ แต
แรก คุณควรจะสมนํ้าหนาเรา”
จอมพรานสัน่ ศรี ษะชาๆ มองดูมาเรยี อยางเหน็ ใจ
“ผมเขา ใจดี วาคุณมคี วามรสู ึกเชน ไร โปรดอยา พดู ถงึ สงิ่ นั้นอกี เลย คิดเสยี วาเปน คราว
เคราะหก แ็ ลวกนั พวกเราทกุ คนยนิ ดที ช่ี ว ยใหค ณุ ปลอดภัยออกมาได”
มาเรียกวาดตามองไปยังทุกคนท่แี วดลอมรอบกายหลอนอยู กลา วออกมาจากความรสู กึ
สวนลกึ
“ทุกคนเปนสภุ าพบรุ ษุ ทม่ี ีจติ ใจสงู แมแ ตห มอดารนิ เอง...ถึงจะเปน ผหู ญงิ เธอผนู ้กี ็ไมได
ยง่ิ หยอ นไปกวา ทา นสุภาพบุรุษผูง ามน้าํ ใจท้งั หลาย ฉนั ไมมอี ะไรท่จี ะกลา วไดอ กี นอกจากสาํ นกึ ใน
บญุ คณุ วญิ ญาณของสเตลเกลกค็ งคดิ เชนเดยี วกบั ฉนั ในขณะน”้ี
ไชยยนั ตกาวเขาไปใกล จบั มอื ของหลอ นเขามาบบี ไวแ นน
“โปรดทําใจใหเขมแขง็ เมย ทกุ คนเปนมิตรของคณุ ทง้ั นั้น คณุ ไมไ ดยนื อยคู นเดยี ว
ทา มกลางความโดดเดยี่ ว แตค ณุ มีเพื่อน! เพอื่ นผูซึง่ ผูกชวี ิตเขา ดว ยกนั ไวด วยประหน่งึ สายโซ และ
คุณกเ็ ขา มาเปน เปลาะหนงึ่ ของสายโซนน้ั แลว ดว ย!”
“ไชยยนั ต...คณุ กรุณาตอ ฉันเหลอื เกนิ ”
มาเรียพดู เหมอื นกระซิบ อดตี นายทหารปน ใหญห วั เราะปลอบใจ หยบิ ไรเฟล ข้ึนเดาะใน
มือท้ังสอง แลวยน่ื สงใหห ลอนดู
“จาํ ปน กระบอกน้ีไดไ หม เมย?”
“จําได มันเปน ปน ของฉันเอง”
“นี่แหละ ท่ีผมเอามนั มาดว ย และใชงานมันในการชว ยชวี ติ คุณผลาญชีวติ สางเขียว แทน
ใหแกเ จาของเสียแทบนบั ศพไมถ ว น”
แหมมสาวเลอื ดผสมยม้ิ เศราๆ ใบหนาอนั รว งโรยซดี เซียวแชม ชน่ื ขนึ้ เลก็ นอ ย หลอน
พอใจในความร่นื เรงิ และมีอารมณสนุกสนานขบขันของไชยยนั ตมากอ นแลว นับแตร จู กั ครง้ั แรก
“พรานตองสูของฉนั ...สา งปา...ทําไมเขาถงึ ไมไ ดม าดว ย เกิดอะไรกบั เขาหรือเปลา?”
“สา งปาถูกยงิ ดว ยธนูอาบยางนอ ง ในขณะทต่ี อ สหู ลงั จากท่ีพวกมันลักพาตวั คณุ มา”
เชษฐาเปน คนตอบดว ยน้าํ เสยี งเยอื กเยน็ ปราณี

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1749

“แตพ วกเรากจ็ ดั การดแู ลเขาจนปลอดภัยแลว ขณะนพี้ กั อยูในแคมปพรอ มกับคนของเรา
อีกสามคน เขาพยายามทจี่ ะตดิ ตามคุณขณะทสี่ างเขียวเขาโจมตี แตถกู ยงิ เสียกอน”

“แลว ...ศพของสเตลเกล?”
หลอ นถามอยา งใจลอย เหมอื นจะพมึ พาํ กับตนเอง
“เราฝง เขาไวท บี่ ริเวณใกลแคม ป กอ นที่จะออกตดิ ตามคณุ เราไมอาจรอชา ได เราจะออก
เดินทางกลับกนั เดี๋ยวนี้ คณุ พอจะไปไหวไหม?”
มาเรียมองดรู าชสกลุ หนุม ผเู ปนหวั หนา คณะอยา งซาบซึง้ เม่อื คนื นต้ี ลอดทง้ั คืน เชษฐา
เปน คนดแู ลหลอนอยางใกลช ิด มนั ทาํ ใหห ลอ นหวนคดิ ไปถงึ บดิ าผูห างไกล
“ไหวคะ คณุ ตา งหาก ทีข่ าไมส มประกอบนกั ”
“ไมเปนไร ผมพอเขยกไปได เราไปกนั อยางชาๆ ก็ได ไมม ีอะไรตองรบี รอนแลว กะวา
จะไปถงึ แคม ปข องเราในค่าํ วันน”ี้
แลวเชษฐาก็สง่ั ใหเ ตรยี มออกเดนิ ทางในทนั ทนี น้ั เขาใหค ะหยนิ่ ตดั ไมเสยี บศีรษะของซูซู
และลู ปก ไวย งั ขอบเหวบรเิ วณน้ัน เพอ่ื ใหพ วกมันเห็นเปนการขมขวญั ไมใ หค ิดบังอาจตดิ ตามราวี
อกี

ทัง้ หมดผละจากยอดเขาอนั เปน ถนิ่ ของสางเขยี ว ทิง้ ความพินาศแหลกลาญของอนารยชน
เผากนิ คนไวเบอ้ื งหลงั บา ยหนา ลงสปู า ลางอนั เปน ท่ีต้งั แคม ป ตางเดนิ กนั ไปอยา งเงียบสงบ ใน
สมองของทุกคนอดไมไ ดท จ่ี ะครุน คิดถึงเหตุรายทเ่ี กดิ ขนึ้ จติ ใจหนกั องึ้ เต็มไปดว ยความสลดหดหู
เม่อื ไมเ กนิ 36 ช่ัวโมงทีแ่ ลว มาน่ีเอง มนั ไดเ กิดเหตกุ ารณขึ้นหลายชนดิ เกินกวา ทใ่ี ครสักคนหนง่ึ จะ
คาดฝน ไปได สเตลเกล ฮอฟมนั เสยี ชวี ติ สางปาและอกี หลายตอหลายคนบาดเจบ็ เกอะตายอยา งนา
อนาถ รพินทร ไพรวัลย เองกเ็ กือบหาชื่อมิไดอ กี ตอไป แลวกค็ วามพนิ าศยอ ยยบั ราวกับมดปลวก
ของมนุษยน อกสาํ รวจเผาสางเขยี ว

สิ่งท่ีเกดิ ข้นึ เหลา นี้ ทาํ ใหท ุกคนอดสงสยั ไมไ ดว ามันเปน ความจรงิ หรอื ความฝน !
การเดนิ ทางไปกันอยา งปกติไมเรง รบี อะไรนกั เพราะเชษฐาผูขากะเผลก และมาเรยี ซึ่งยงั
อิดโรยบอบช้ํา พรานใหญส ละรองเทาของเขาใหแ กแ หมม สาวผเู คราะหร าย ซ่ึงไมม ีสมบตั อิ ะไรติด
ตวั อยแู มแตอยา งเดียว นอกจากเสอื้ แจก็ เกตฟล ดท ่ีไดรับจากไชยยนั ต
“ถาคณุ ไมมีรองเทา คณุ จะไปไดอ ีกไมเ กนิ สองสามรอยเมตรนเ่ี ทา น้นั !”
เขาพดู มาดว ยเสยี งบงั คับ เมื่อเหน็ หลอ นสายหนาปฏิเสธ เทา เปลา เปลอื ยทงั้ สองของ
หลอ น...เลอื ดโทรมดวยหนามและกอ นหนิ แตไมปรากฏเสยี งปริปากอทุ ธรณใ ดๆ แมแตคาํ เดยี ว
นอกจากการเซถลาลมลุกคลกุ คลานอยตู ลอดเวลา โดยมีไชยยนั ตค อยเปน พเี่ ลย้ี งชว ยหิ้วประคอง มา
เรียใจอํามหติ เกนิ กวา ทีเ่ ขาจะคดิ สมกับทใ่ี ชชีวติ สมบกุ สมบนั อยใู นปา มาตลอด ดูจะทรหดบาบิน่ ยงิ่

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1750

กวาดารนิ เสียอกี ความยากแคนลาํ เค็บมันบอกออกมาจากแววตาเทา นน้ั ไมไดส ําแดงออกโดยวาจา
หรอื อาการเลย

“แลวคุณละ คณุ ตองเดนิ เทา เปลา...”
“เทาเปลาผมเดินได แตค ณุ ไมเ คยมากอ น ยอ มไมไ ดแน ไมเ ปนส่ิงเหลือบา กวา แรงอะไร
สําหรับผม ในการท่จี ะสละรองเทา ใหแ กค ณุ มันเปน วธิ ที ีด่ ีกวาทจ่ี ะตอ งหามคณุ ไป”
คําพดู ประโยคหลงั ทาํ ใหห ลอนหมดอาการลังเลท่ีจะใชรองเทาของเขา และตลอด
ระยะทางอนั บกุ ปาฝาพงกราํ กนั ไป หลอนไมไ ดพ ดู คาํ ใดกบั ใครเลยทงั้ สิน้ ลกั ษณะของหลอ นเปน
หญิงใจเพชรแทๆ ในการลอบสงั เกตของรพนิ ทร...ไมอ นิ ังขงั ขอบกบั รา งกายอนั มีเส้อื สนามคลมุ อยู
เพียงคร่งึ เดยี ว บางขณะก่ิงไมม ันจะเกีย่ วกระชากใหชายเสอ้ื ถลกสงู ข้ึนมา หรือบางขณะ ดุมทีก่ ลดั
อยเู บือ้ งหนา มันจะขาดเปด เผยออกเหน็ ลาํ ตวั อนั เปลา เปลอื ยชะเวกิ ชะวากเชนไร หลอนเดินไป
เหมือนตกุ ตาไขลาน ทอดอาลัยตายอยากกบั ทกุ ส่ิงทกุ อยาง ดารนิ เองกเ็ กือบจะมีสภาพใกลเ คยี งกนั
เส้ือและกางเกงเดนิ ปา ของหลอนขาดกะรงุ กะร่ิงรอบตวั ราวกับใครเอามดี กรีด อันเปน ผลมาจากซม
ซานหนฝี งู หมาในเมือ่ คืน โชคดที น่ี กั มานษุ ยวทิ ยาสาวยังมีซับในเหลืออยู

พักกนั อกี ครัง้ ท่ีธารน้าํ ตกเมอ่ื เวลาบายสามโมง ไชยยนั ตเ ลี่ยงเขามากระซิบกับพรานใหญ
“สงสารเมยเ หลอื เกนิ หลอ นสะบกั สะบอมกวาทกุ คน”
“กน็ าเหน็ ใจครบั แตเ รากพ็ ยายามไปกนั อยา งชา ทสี่ ดุ แลว ผมคดิ วา คงไมเ ปนไรหรอก
หลอนมคี วามอดทนมาก”
ไชยยนั ตถ อนใจยาว โคลงหวั แลวเอยี งหนา เขา มากระซบิ ออมแอมไมเ ตม็ ปากนกั
“กอ นท่เี ราจะเดินทางมาน่ี เรามวั แตห ว งทจ่ี ะชว ยชวี ติ หลอ นอยางเดยี ว จนลืมอะไรเสยี
อยางหนงึ่ มนั จาํ เปน ไมใ ชน อ ยอยูเหมอื นกนั ผมเองกเ็ พิง่ จะมานกึ ออกเอาเด๋ยี วน”ี้
“อะไรหรอื ครับ?”
“เสือ้ ผาของเมยสกั ชดุ หนง่ึ นะ ซิ มันคงไมหนกั อะไรนกั หากเราจะเอาติดมาดวย ท้งั ๆ ท่ี
เราก็รอู ยแู ลววา สางเขียวควา ตัวหลอ นมาโดยไมม ีอะไรตดิ กายสกั อยาง”
แมจ ะอยใู นอารมณเ ครยี ดและไชยยนั ตเ องก็พดู ออกมาจากแกน แท จรงิ ใจ รพนิ ทรก อ็ ด
ไมไ ดท่ีจะตองยม้ิ ออกมา ในความคิดอนั รอบคอยของอดตี นายทหารปนใหญ เขาเองยอมรบั วาไม
เคยนกึ ถงึ ปญ หาในขอน้ี และแมก ระท่ังเดย๋ี วนี้ ก็ยงั นึกไมออกอยดู ี จนกระทง่ั ไชยยันตพ ูดขนึ้
จอมพรานชูนวิ้ ข้ึนดดี เรียกบญุ คําเขามาในทนั ที แลวเดนิ ออ มหลบไปใหล บั ตาพรรคพวก
ทางดา นหลงั ตน ไมใ หญ
“นายเรียกบุญคาํ ทําไมหรอื ?”
ตาพรานเฒาหนา ตนื่
“ถอดกางเกงออกซ!ิ ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1751

เขาออกคําส่งั สั้นๆ วางหนาขรมึ
บญุ คาํ ลืมตาโพลง อา ปากคา ง
“หา! นายวา ยงั ไงนะ?”
“หตู งึ หรอื ยงั ไง ฉันบอกใหถ อดกางเกงออก”
เสยี งบุญาํ รอ งอะไรลัน่ ออกมาคาํ หนง่ึ ตาเหลือก
“แลวมันเร่ืองอะไรกนั ละ นาย จะใหบุญคาํ ถอดกงุ เกง นางแหมมโปอ ยคู นหนงึ่ แลว จะให
บุญคาํ โปอ ีกคนหรอื ยังไง รปู รา งบุญคํามนั ไมน า ดสู ักนดิ ”
“ไมตอ งพูดมาก บอกใหถอดก็ถอด ชกั ชาประเด๋ยี วจบั ถอดเองเสยี เลย”
ตาเฒา เอามือโปะบนหวั ครางออ ย ทาํ หนา เหมอื นจะรองไห
“โธ นายหนอนาย พเิ รนทรอ ะไรข้นึ มาเลา นี่ บุญคาํ ไมไดมีอะไรอยขู า งใน ขนื ถอดกโ็ ลง
โถงหมดเทานนั้ ผสี างนางไมว ิ่งกันปาราบ”
“ผา ขาวมา ทโี่ พกหวั อยนู ัน่ แหละ นงุ แทน เร็วเขา!”
บญุ คาํ ทั้งงงทั้งประหลาดใจ ทําหนาเลกิ ล่กั พอรพินทรตวาดมาเบาๆ อกี คร้งั แกก็บนพํา
จัดการปลดผาขาวมาท่ีโพกหวั อยูอ อกนุงทับไว แลวถอดกางเกงยีนสเกาครา่ํ ครา สีกะดํากะดา งของ
แกออก พรานใหญฉ วยหมับไปโดยเรว็ บุญคําสะดุง โหยง แลว รีบถกเขมรผาขาวมาไวอ ยา ง
ทะมัดทะแมง กะพริบตาปริบๆ มองหนา เขาอยูเ ชนนนั้ อยา งไมรเู รื่อง รพินทรไ มสนใจอะไรกับแก
อีก เดนิ ถอื กางเกงตวั นั้นตรงเขาไปทม่ี าเรยี ผกู ําลงั น่ังซมึ อยทู ีโ่ ขดหนิ ลกู หนงึ่ ทอดสายตาปราศจาก
จดุ หมายออกไปยังพงไพรทะมึนทึบรอบดา น
“ระยะทางตอ ไปนี้ เราจะตอ งไตเนิน ไตเ ขา...”
เขาพูดดว ยนาํ้ เสียงเรียบ ออ นโยน
“เพราะคุณไมใ ชคนร้งั ทายขบวน เพราะฉะน้นั จะมคี นไตต ามอยเู บ้ืองหลังของคณุ ”
เขาพดู ไวเ พยี งแคน้ัน แลว ยนื่ กางเกงสงให มาเรยี ลืมตากวาง หลอนเขาใจความหมายของ
เขาไดในทันทนี ัน้ อุทานอะไรออกมาคําหน่งึ แลว รบั กางเกงตัวนั้นไปโดยเรว็ พดู เสยี งเครือ
“คุณดอี ะไรเชน น้ี รพนิ ทร. ..ขอบคณุ !”
“จงขอบคุณคณุ ไชยยนั ต เพราะผมเองก็คดิ ไมไดใ นขอน้”ี
มาเรียเหลอื บตาไปทางไชยยนั ต ผยู ืนมองอยูห า งๆ แลวเดนิ หลบเขา ไปหลงั โขดหนิ อดึ ใจ
ใหญห ลอนกเ็ ดนิ กลบั ออกมา สวมกางเกงของบญุ คําเสร็จเรยี บรอย มันคบั ไปเลก็ นอยสําหรับคนราง
อวบใหญอยางหลอน แตกย็ ังดกี วาไมมีอะไรเสียเลย
แลว ทุกคนก็กลั้นหวั เราะเสยี มิได เมอ่ื เห็นบญุ คํานงุ ผาขาวมา แบกปน หนา มุยออกมาจาก
พุมไม
“บอกพรานเฒา ของคณุ วา ฉันจะไมล ืมความมีนา้ํ ใจอันดีของเขาเลย เขาเปน สุภาพบุรุษ
เหมือนนายของเขา”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1752

มาเรยี บอกใหร พนิ ทรแ ปลถอยคาํ ของหลอ น
พอรูเ รื่องวา แหมมสาวพูดเชน ไร บุญคาํ ก็ยม้ิ แกมแทบปริ
“โธ! นายกไ็ มบ อกบญุ คําเสียแตแ รกดว ย วาจะเอากงุ เกงไปใหน ายแหมม นุง บุญคําทูนหวั
ใหโ ดยดเี ลย สงสารแกมาตงั้ แตแ รกเหน็ แลว แตนกึ ไมอ อกวา จะชว ยยงั ไง จะเอาผาขาวมาใหน งุ รึ ก็
คงนงุ ไมเ ปนหลุดเสียเปลา”
“คนแกพ ดู วาอะไร?”
แหมมสาวหันไปถามรพนิ ทรอ ยา งนา สงสาร
เขาหัวเราะเบาๆ แปลใหฟง แลวกบ็ อกตอ มาวา
“ตาเฒาบญุ คาํ พูดพมา ได คุณจะพูดกับแกไดด ว ยตวั เองในภาษาน้ัน”
มาเรียเบิกตาอยา งยนิ ดีขึ้นอกี คร้ัง อทุ านวา
“โอ! วเิ ศษจรงิ ตาน่นั พดู พมา ไดร.ึ ..”
แลว หลอนกก็ วักมือเรยี กบญุ คําเขา มาใกล
“ฉันขอบใจบญุ คํามาก ทอ่ี ตุ สาหส ละกางเกงใหฉ นั ฉนั จะคนื ใหเ มอ่ื ถึงแคม ปแ ลว ”
บญุ คาํ หัวเราะรา ตอบเปนภาษาพมา อยา งแคลวคลอง
“ไมเปน ไร นายแหมม บญุ คาํ ดีใจทม่ี ีโอกาสชว ยนายแหมม ได แตม นั ไมดีอีตอนพราน
ใหญปล้าํ ถอดเอาไปจากตวั บญุ คําเฉยๆ นแี่ หละ ไมย กั บอกใหร วู าจะเอาไปทาํ ไม”
ตาของหลอ นที่มองดูพรานเฒาแหง เขาอมึ ครึมเปนประกายแจม ใสขนึ้
“ฉันดีใจที่พอจะพดู กบั บญุ คาํ ไดร เู ร่อื งดว ยตัวเอง บญุ คาํ พูดพมา ไดดีมากน”่ี
“โอย! ปบู ญุ คําเปนพมา ยา เปน กะเหรี่ยง ตาเปน ไทย ยายเปน ขมุ...”
แกฟงุ ล่นั ปา แลว ทาํ ตาปรบิ ๆ หนั มากระซิบถามรพนิ ทรผยู นื เทาสะเอวมองอยูใกลๆ
“เอ...แลว ตัวบญุ คําเองละ เปนอะไร หือ นาย?”
“เขมรยังไงละ!”
บญุ คาํ สะดุง โหยง ชาํ เลอื งคอ นพรานใหญปะหลบั ปะเหลือก บน อบุ อิบเดินเลี่ยงไปเสยี
กอนออกเดินทางในระยะทส่ี อง ขณะทร่ี พินทรเดนิ ผานหนา เชษฐา หัวหนาคณะกเ็ หนยี่ ว
ไหลเ ขาไว พูดย้มิ ๆ
“รอบคอบดีมาก รพนิ ทร ผมเองกล็ ืมความลําบากของเมยในขอ นเ้ี สียอยา งสนิท พวกเรา
เปนผชู าย ควรจะสละกางเกงใหห ลอนไดส กั ตัวหน่ึง คุณทําไดถ กู ตองแลว แตห ลอนกท็ นทายาด ไม
เคยรอ งขออะไรจากเราเลย”
“คณุ ไชยยนั ตเตอื นผมข้นึ กอน ผมกน็ ึกไปไมถงึ เหมอื นกัน ความจรงิ เราควรจัดการให
หลอนเสียตงั้ แตต น แลว บุญคาํ คะหยนิ่ หรือแงซายเดนิ กนั ตัวเปลา ไดท ัง้ นน้ั ผาขาวมาผืนเดียวก็ถงึ
ไหนถงึ กนั ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1753

ทงั้ แปดคนกลับมาถงึ แคม ปกอนมืดเลก็ นอ ย พอแววเสยี งกูของบุญคาํ ทลี่ ว งหนาเปน
สัญญาณเขาไปกอ น เกดิ เสย จนั และสางปา กพ็ ากนั สวนออกมารบั อยา งต่นื เตน ยนิ ดี ภาพสะเทอื น
ใจท่ีทุกคนเหน็ กค็ อื ทันทที ่มี องเหน็ นายสาวรอดชวี ิตกลบั มาได สางปาปราดตรงเขา ไปนงั่ ยองๆ
ตรงหนา เกาะขาไวน้ําตาไหลพราก มาเรยี กอดเจาพรานชาวตอ งสู ทกุ คนเหน็ หลอ นหลงั่ นํา้ ตาเปน
ครง้ั แรก สองบา วนายพากนั รอ งไห และพราํ่ รําพนั พูดกนั ดว ยภาษาพมา

เหตุการณทางแคม ป ปกตเิ รยี บรอ ยดมี าก เพยี งแตว า จันยงิ กวางใหญไ วไดตวั หนึ่งเมอ่ื เชา
มืดทีแ่ ลว มา ขณะที่มันลงมากินนาํ้ ที่ธารใตแคมป แลว ตระเตรยี มเนือ้ ไวสําหรับเปน อาหารเลยี้ งทกุ
คน

ไมก ่นี าทหี ลงั จากนั้น ทั้งหมดก็มาหยดุ ยนื รายลอ มสงบน่ิงอยูท่ีหลุมฝงศพของนกั สํารวจ
ชาวเยอรมันอกี ครง้ั หนึง่ มาเรียผมู ใี บหนา อันขาวเผอื ด นัยนต าแดงช้ํา ถอื ดอกไมป า ชอใหญไ วใ นมือ
คอยๆ ทรุดตัวลงคุกเขา บรรจงวางชอดอกไมนั้นไวบ นหลมุ ฝง ศพ ประสานมอื กมหนา นงิ่ อยอู ึดใจ ก็
ลุกขน้ึ ยนื ไหลเ ชดิ ลําคอตั้งตรงอยา งพรอ มแลว ที่จะเผชิญกับชะตาชวี ิตของตนเองตามลาํ พัง

“เรานอนกลางดนิ กนิ กลางทราย มชี วี ติ เผชญิ ภัยรวมสขุ และทุกขก ันมาโดยตลอด...”
หลอนเอยขึน้ แผว เบา เหมือนจะรําพึง
“เขาเปนสามที ่ดี ีท่สี ุดคนหน่งึ แตฉนั เอง...ไมทราบวา จะเปนภรรยาทีด่ สี าํ หรับเขาไดเ พยี ง
ไหน เด๋ียวน้ีสามที ดี่ ที ส่ี ดุ ของฉนั คนนนั้ ไดจ ากฉนั ไปเสยี แลว เราเคยคดิ อยูเ หมือนกนั วา สกั วันหนง่ึ
เราอาจตองพลัดพรากจากกนั ในลักษณะเชน น้ี แตก็ไมค ดิ วาวนั เวลานน้ั จะมาถงึ รวดเร็วกะทนั หนั จน
ปรบั จิตใจไมท ันถงึ เพียงน”้ี
เชษฐาวางมอื ลงบนไหลข องแหมมสาว บบี หนักหนว ง
“หลักศาสนาพทุ ธสอนไววา สังขารทัง้ หลายเปนส่งิ ไมเ ทย่ี ง มนษุ ยห รือสตั วทเี่ กดิ มาใน
โลกนี้ จะถึงวาระดบั สญู ไปเม่ือใดก็ไดท้งั สิน้ เพราะมนั ปราศจากความจีรงั แนน อน แตถาจะถือตาม
หลักของคณุ กค็ ือ พระผเู ปน เจา หยดุ ภารกจิ ท้งั มวลของเขาไวเพยี งแคน ี้ และรับเขาคนื กลับไปสูออ ม
แขนอันเมตตาของพระองคต ามเดิม พวกเราทกุ คน ต้งั จติ อธิษฐานสง วิญญาณอันดงี ามของเขาไปสู
สรวงสวรรค ไมมอี ะไรทีจ่ ะตอ งหวงกงั วลถึงเขาอีกแลว ”
มาเรียยกมือข้นึ ลบู ใบหนา แลว ฝนย้มิ
“คะ ทานทูต ฉันปลงตกแลว ”
“คณุ คิดยังไงตอ ไป สาํ หรับอนาคตขางหนา ”
ไชยยนั ตถ าม หลอนนิ่งไปครู รมิ ฝป ากเมม สนิท
“ทกุ สงิ่ ทกุ อยา ง จะเปน ไปตามแผนเดิมกบั ขณะท่สี เตลเกลยังมชี วี ติ อยู เราแยกทางกนั ท่นี ่ี
พวกคณุ มุงหนา ไปตามเสน ทางทกี่ ําหนดไว ฉันก็จะแยกไปตามทางของฉันเหมือนกนั ”
คณะเดนิ ทางทงั้ หมด มองดตู ากัน เมอ่ื ไดร บั คาํ ตอบอนั เดด็ เดีย่ วแสดงอาการตดั สนิ ใจของ
มาเรยี ฮอฟมัน

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1754

“แปลวา คณุ จะเดนิ เขาประเทศไทยทางดา นแมฮองสอนกับสา งปาเพียงสองคน?”
ไชยยนั ตเ อยมาตา่ํ ๆ จอ งหนา
“เราก็มีกนั อยูเพียงสองคนแคน ี้ ไชยยนั ต”
หลอ นตอบอยา งสงบ
“เปน ไปไมได เมย! ”
ดารินรองออกมา มาเรียหนั มายม้ิ ใหเ ศราๆ
“ฉนั ไมม ที างเลอื กอยา งอืน่ นอย”
“มีคาํ ขอรองจากด็อกเตอรฮ อฟมัน กอ นท่เี ขาจะตดั สินใจส่งั ถงึ คณุ ไวด วย ผมคดิ วา คุณ
ควรจะเชือ่ ฟง เพราะมันเปน คําส่งั สดุ ทายของคนตาย”
เชษฐากลาวข้นึ ดว ยนํา้ เสยี งเนนหนักแชมชา ดวงตาหมน หมองคูน ้นั ฉาบไปดวยแววฉงน
“สเตลเกลสั่งความไว. ..ถงึ ฉนั ?”
“ถูกแลว เขาส่งั ไว และเรากร็ บั ปากเขาไวแ ลวดว ย”
“สามีของฉันส่งั ไวว า อยางไร?”
“เขาขอฝากคณุ ไวใ นความดแู ลของเรา ไมต อ งการใหค ณุ แยกไปไหนตามลําพงั แตให
รว มทางไปกับเราดว ย”
“โอ!...”
หลอ นอทุ าน เคาหนา มึนงงเพราะขาวท่ีไดร บั ทราบอยา งกะทันหันโดยไมคาดคิดมากอ น
มองผา นไปยงั ใบหนา ของแตละบคุ คลของฝายเชษฐาทย่ี นื จอ งรายลอ มอยู ดารนิ ก็กาวเขา มาหยดุ ยืน
อยตู รงหนา จบั มือเพ่อื นสาวตางชาติไวบีบแนน
“มนั เปน ความจรงิ เมย นนั่ เปน ประโยคสดุ ทา ยท่ีด็อกเตอรฮอฟมันกลาวไวก ับพวกเราทกุ
คน”
มาเรียยืนอึ้งอยเู ชน นัน้ นาน
“บางทคี ณุ อาจไมต อ งการไปกับเรากไ็ ด แตเ รากเ็ ปน หวงคุณ ในการทจ่ี ะแยกทางไปกับ
สา งปาลาํ พังสองคน สามีคุณก็หวงเชน นเ้ี หมือนกัน หรือวาคณุ รังเกียจพวกเรา?”
เชษฐากลา วเครง ขรมึ
“หามิไดคะ ทา นทูต...”
ภรรยาของนักสํารวจกลาวโดยเรว็ แววตาทมี่ องหัวหนา คณะเดินทาง เต็มไปดว ยความ
รอ นรมุ วิงวอน
“ฉันไมเคยคิดรงั เกียจทจ่ี ะตดิ ตามไปกบั คณะของทา น และยอมตวั ใหตกอยใู นความ
คุมครองดแู ล ตามที่สามขี องฉันส่ังไว แตรสู ึกเกรงใจเหลือเกนิ ...กลวั วา จะทําใหเ กิดภาระข้นึ
เทานน้ั ”
“ไมม ีอะไรเปน ภาระสาํ หรบั เรา ตรงขาม เรามีเพื่อนรว มตายเพ่มิ ขนึ้ อกี ตางหาก”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1755

ไชยยนั ตบอกมาดว ยเสยี งอนั ม่นั คง พรอ มกบั ยม้ิ ให
“ถาหากเราแนใ จวา เธอจะเดนิ ทางไปไดโดยปลอดภยั ตลอดรอดฝง เรากจ็ ะไมชวนเธอ
ใหเดนิ ทางเสย่ี งภัยรว มกับเราในครัง้ นเ้ี ลยเมย แตน ี่เราไมแนใ จ...จงึ คดิ วา ทางท่ดี ที ส่ี ดุ สําหรบั เธอก็
คอื รว มทางไปเสียกบั เรา เปนตายรา ยดอี ยา งไรกย็ งั เหน็ อยเู ปนกลุมกอ น สามีของเธอคดิ ถูกแลว จงึ
สัง่ ไวเ ชน น”ี้
ดารนิ เสริมมาอีกคนหนง่ึ
ดวงตาของมาเรยี เปน ประกายขึ้น สายเลอื ดแหง ความปต ยิ นิ ดแี ลนอาบผวิ หนา อนั ซีดเซียว
ทาํ ใหด ูสดใสมีชวี ิตชวี าขนึ้ กวาเดมิ
“เม่อื สามขี องฉันหาชีวิตไมแ ลว เชน นี้ ฉันก็พรอมเสมอทจ่ี ะเผชญิ กับทุกสิง่ ทุกอยางสุด
แลว แตโ ชคชะตา และโดยใจจริง ฉันก็ปรารถนาทจ่ี ะรวมทางไปกับพวกเธอดวย เพยี งแตฉ ันเกรงวา
จะสรา งความลาํ บากใหเทา นน้ั ...”
แลว หลอ นกห็ นั ไปทางเชษฐา
“ทา นทูตคะ ทานและคนของทานไมไดรงั เกียจดอกหรือ...ในการท่จี ะใหฉนั รว มทางไป
ดว ย”
“คณะของเรา ขอตอนรับคณุ ดว ยความยินดแี ละเต็มใจย่งิ อยา ลงั เลอะไรอีกเลย เมย ตกลง
ใจรวมทางกบั เราเสยี เถดิ ”
อดตี ทา นทูตทหารบก หวั หนาคณะพูดแชม ชา จริงจงั ในนาํ้ เสยี ง
บุคคลสุดทา ยทห่ี ลอนหนั ไปมองคือรพินทร ไพรวลั ย เขาจองมาทีห่ ลอนอยูกอ นแลว
เงียบๆ เปน คนเดียวในกลมุ ทไี่ มไ ดเอย คําใดข้นึ เลย
“ไพรวัลย. ..”
มาเรียเอย ข้นึ แผวเบา
“ฉันไมแนใ จวา คณุ จะรังเกียจฉนั หรือเปลา”
“ถา คณุ ไปกบั เราดวย มนั จะเปนความโปรง ใจสาํ หรับผม และพวกเราทุกคนเปน อยาง
มาก โดยเหตผุ ลท่วี า เราจะไดไ มม าคอยคดิ เปนหว งคณุ อยูอกี ทกุ คนหวังดตี อ คุณ เมย และทกุ คนก็
ไดเหน่อื ยยากเส่ยี งชวี ติ ใหแกค ณุ มาแลว ถาผมเปนคณุ ผมจะไมปฏเิ สธเจตนาอนั ดีของทานหวั หนา
คณะของเราเลย”
พรานใหญพ ดู หา วต่าํ
“แลว ...สา งปา...”
เสียงของมาเรียเกอื บเปน กระซิบ
“คณุ คิดอยา งไรเก่ียวกับสา งปา?”
“เขาจะไมม วี นั ทอดท้ิงฉนั เลย เทาๆ กบั ฉนั ก็ไมท้ิงเขาเหมือนกนั ”
“เชน น้นั ดแี ลว สา งปาจะไปกบั เราดว ย”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1756

เชษฐาตอบ
“ตกลงคะ เราสองคนจะไปกับทาน จะเปน สว นหนง่ึ แหง โซชวี ิตของพวกทานดว ย”
มาเรียตัดสนิ ใจในทนั ทีนนั้ แลว ก็โผเขากอดดารนิ ไวแ นบแนน นาํ้ ตาคลอดวยความต้ืน
ตนั
“กลบั ไปทพี่ ักของเรากอ นเถอะ เมย เปลย่ี นเสื้อผาเสยี ฉนั เกบ็ ขาวของเธอและสามีเธอไว
ใหเ รยี บรอ ย...ในเพิงพกั นอนของเธอ”
ดารินกระซิบออ นหวาน แลว พยกั หนา โอบเอวมาเรียพาเดินกลับไปยงั บรเิ วณแคมป

ยา งเขา ไปในเพงิ ท่เี คยอาศัยพักนอนรว มกบั สามี มาเรียกย็ ืนซมึ ไปอกี ครั้ง กวาดสายตา
มองดูสัมภาระขา วของตนเองและสามผี ูลว งลับ ทีว่ างไวอ ยางเปนระเบยี บ น้าํ ตาจะพาลไหลออกมา
อีก หลอ นสะอื้นออกมาเบาๆ ครัง้ หนึ่ง แลวกดั ริมฝป ากขม ไว

ดารนิ พดู ปลอบโยนอยูค รู แหมมสาวจึงสะกดอารมณล งได จัดการลอกคราบเดิมออก
อยางใจลอย ไมส นใจวา นักมานุษยวิทยาสาวจะยนื อยูดว ย จนเหลือแตก ายเปลาเปลอื ย รื้อคนเส้ือผา
ของตนเองออกมาสวม

คร้ังแรกดารนิ ออกกระดากหนั หลังให แตแ ลวกเ็ ปลย่ี นใจ นั่งมองแหมมสาวเงยี บ ดวย
อาการสงบเปนปกติ จนกระทง่ั มาเรียผลดั เปลีย่ นเสื้อผา เรียบรอ ย เหน็ กนั ในระยะใกลช ดั เจนเชนนี้
หลอนอดนกึ ชมเชยเสียมไิ ด มาเรีย ฮอฟมนั มีรา งไดส ว นสดั งดงามเกนิ กวาทหี่ ลอนคิดไว ลําขาอวบ
ตรง แขง็ แรง ปกคลุมไปดว ยเสนขนละเอียดออ นดนู มุ สนี ํ้าตาลแกมทอง ตะโพกหนากลมเชดิ งอน
เนอ้ื เปนมดั เอวไมบางจนเกนิ ไปนกั แตก ็คดิ เวา รับเปน มุมขนึ้ ไปหาลาํ ตัวรูปวี ซงึ่ ปราศจากไขมนั
หนา ทองแบนราบแบบนกั พละ แตทรวงอกตระหงา นเงอื้ ม แตล ะขา งแลดรู าวกบั ฉดี พาราฟนไว ซง่ึ
สายตาแพทยอยางหลอ นบอกไดทนั ทวี า มนั เปนเลอื ดเนอ้ื แท เสยี อยางเดยี ว...ผวิ ภายใตร มผา ของ
หลอ น มรี อยตะกระอยปู ระปราย ทาํ ใหความผดุ ผองละอองนวลตอ งเสียไปอยา งนาเสยี ดาย มาเรยี
เสยี เปรยี บหลอ นก็เฉพาะในเรอื่ งผวิ นเ่ี อง

เพยี งอดึ ใจเดยี ว แหมมสาวกอ็ ยใู นชดุ เดนิ ปา อันรดั กุมของตนเอง สวมทบั ไวด ว ยเสื้อแจ็ก
เกตหนงั ขณะทหี่ ลอนกม ลงผูกสาวเชอื กทอปใหแ นบกระชบั

“ตงั้ แตบ ัดนเี้ ปน ตนไป คณุ ไปนอนรวมกบั เรา”
เชษฐาบอกดวยเสียงที่กอปรไปดว ยความปราณี ไชยยนั ตกส็ ง ไรเฟล .375 ซีแซดคนื ไป
ใหหลอ น
“ลกู พรอม อยใู นลาํ กลองนัดหนง่ึ แตล ดนกไว”
มาเรยี ยิม้ โรยๆ รับปน ประจาํ ตัวไปขยบั ลกู เลือ่ นตรวจดกู ระสุน แลว ตบกานลกู เลื่อนลง
ตามเดิม หยบิ ปน ส้ันของไชยยันตท ห่ี ลอนตดิ ตัวอยู นับตงั้ แตพ น จากพันธนาการของสางเขยี ว คนื
แลกเปลย่ี นไปใหเชน กัน

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1757

“และน่ปี น ของคณุ ขอบคณุ มาก ไชยยันต”
รพนิ ทรเดินเขา ไปหยิบ .460 เวเธอรบแี มก็ นัม่ ของ ดร.ฮอฟมนั ซึ่งวางพิงอยูกับซอกโขด
หินขึน้ มาตรวจดูครา วๆ ศนู ยกลอ งขยาย 2 เทา คร่งึ สภาพของมนั สมบุกสมบัน อันเปนลกั ษณะของ
เจา ของ แตป ฏิบตั กิ ารกลไกและเกลยี วในลํากลองยังใชง านไดอยา งดี แลวเขากส็ อบถามเก่ียวกบั
กระสุน
ภายหลงั จากรอื้ คน ยา มออกมาตรวจสอบ กพ็ บวากระสุนขนาด .460 ของฮอฟมนั มีอยู
เพยี ง 30 นัด ซง่ึ .375 ของมาเรียมีอยู 20 นดั เทา นนั้ กระสุนลกู ซองทใี่ ชกับปนของสางปาก็เหลอื อยู
สองกลอ ง 50 นดั ปนส้นั รวี อลเวอรขนาด .45 ลองโคลทของฮอฟมัน กม็ ลี กู เหลืออยอู กี ไมถึง 20 นัด
สําหรับตวั มาเรียเอง ไมม ปี น ส้ันใช จํานวนลูกปน อนั เปนปจจยั สําคญั ทสี่ ดุ ในการเดนิ ปา ของคณะ
ออฟมัน จดั วา จํากดั จาํ เขย่ี ทีส่ ดุ ...ไมเ หมาะสมทจ่ี ะรอนแรมอยใู นปา ลึก ทเ่ี ต็มไปดว ยภยั อันตราย
สารพดั ไดนานนกั หากไมม าพบกับคณะของเชษฐาเขาเสยี กอ น
พรานใหญสงไรเฟล ขนาดหนกั กระบอกนน้ั ไปใหเ ชษฐา ซงึ่ ยกข้นึ สาํ รวจดแู ลว หวั หนา
คณะกห็ ันไปมองดูภรรยาของเจาของปน
“มนั เปนขนาดท่ีพวกเราไมไดใชก นั อยูเลย จงึ ไมมีกระสนุ สาํ รองนอกจาก 30 นัดท่ี
เหลืออยนู ัน้ สว น .375 ของคณุ นนั้ ถึงแมค ุณจะเหลือกระสนุ อยเู พยี งเลก็ นอ ย กไ็ มม อี ะไรจะตอ ง
หวง เพราะพวกเรามใี ชก นั อยสู องกระบอก ไมอตั คดั ลกู แน...”
แลวเขาก็ถอนใจเบาๆ โคลงศรี ษะแชม ชา กลาวถามตอ มาวา
“สงสัยเสียจริง คณุ กับสามี แลวเจาสางปารอนแรมกันมาไดอยางไร ในวงกระสุนจํากัด
เพียงไมก นี่ ัดเหลาน้ี มันเส่ยี งอันตรายอยา งทส่ี ุด”
มาเรยี ผายมอื ท้ังสองออกกวาง แลว ทิง้ ลงแนบกาย
“ขณะที่เราสง สางปาออกไปพบกับคณะของทาน มนั หมายถงึ วา เรากําลงั ขดั สนหมดทุก
สงิ่ ทกุ อยาง ยารักษาโรค อาหาร ลูกปน เราตกอยูในฐานะของคนหลงทางคะ ทา นทตู แตเราก็คดิ วา
ในจาํ นวนลกู ปน ทเ่ี หลืออยูเหลานี้ ถา เราจะใชก นั อยางประหยดั เฉพาะการลา สตั วเ พอ่ื เปน อาหาร
และการปองกนั ตวั จากสตั วรา ย ตามธรรมดามนั กพ็ อจะใชไปไดนานเปน เดือนเหมอื นกนั เราไมไ ด
คดิ ท่จี ะมาทําสงครามกับใครทั้งสิน้ ไมค าดฝนวา เราจะเผชญิ กบั สิง่ อนั ลึกลบั ซึง่ แมจ ะนาํ กลับไป
เลาใหโ ลกภายนอกฟง โลกกจ็ ะไมมวี นั เช่ือ”
“แลวคณุ คดิ อยา งไรเกย่ี วกับปนของสามคี ณุ กระบอกน้ี?”
แหมม สาวยกั ไหลอ ีกคร้ัง สหี นาตนั ความคิด
“ฉนั คิดอะไรไมออกท้ังสิน้ ”
“คณุ เคยยงิ มันหรือเปลา พอจะใชม นั ไดไ หม?”
“เคยยงิ คะ แตท นั ทที ีก่ ระสนุ ระเบิดออกไป ตัวฉนั เองเซถอยหลังไปหลายกาว รสู กึ
เหมอื นกบั วา กระดูกกระเดย้ี วจะเคลือ่ นจากที่หมด ฉันเคยลองล่นั ไกดูครัง้ เดียวเทา นัน้ แลว กส็ าบาน

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1758

วาจะไมแ ตะตอ งมันอกี ไรเฟลขนาดใหญท ส่ี ดุ ซึ่งฉันพอจะรักษาความแมนยาํ ไวไ ด ก็เห็นจะไมเ กนิ
ขนาด .375 เทานน้ั ไอนนั่ มนั หนกั หนว งกวามาก”

มาเรยี กลา วเบาๆ พรอมกบั เปาลมออกจากปาก ชําเลืองดไู รเฟล กระบอกนั้นอยางขยาด
“เรากาํ ลังหารือกันถึงเรื่องนา้ํ หนกั ของ ท่จี ะนาํ ตดิ ตัวไปในระยะทางขา งหนา อันไมม ี
กาํ หนดแนข องเรา...”
เชษฐาวา พลิกลกู ปน .460 ดอู ยใู นมืออยางใครค รวญ
“ของทเี่ ราจะเอาไปดว ย ตอ งเปน ส่งิ จําเปน ทส่ี ดุ และใหประโยชนท สี่ ดุ เทา น้ัน ปน ทกุ
กระบอกจะตอ งมคี นถอื มคี นใชป ระจํา ถา ไมเ ชนนัน้ มนั กห็ นกั เปลา เพราะฉะนน้ั จึงไดถามคณุ วา
คณุ คิดอยางไรเก่ยี วกับปน กระบอกน”ี้
“ถา พวกของทา นไมค ิดวามนั จะใหประโยชนหรอื ตองการจะใชม นั กอ นออกเดนิ ทาง ฉนั
จะฝง มนั ไวขา งๆ หลมุ ศพของสเตลเกล เพราะฉนั เองไมมปี ญ ญาจะใชม ันได และมปี น ประจํามืออยู
แลว”
“ทาํ ไมไมใ หสา งปาใชปน กระบอกน้ี แทนลกู ซองเดย่ี วเกา คราํ่ ครา ของเขา ปนของสา งปา
กระบอกนนั้ แทบไมมีอะไรดีไปกวา เศษเหล็ก”
ไชยยนั ตแ ยง แหมม สาวสัน่ ศรี ษะยิม้ กรอ ยๆ
“สางปาเคยยงิ กระบอกนเ้ี หมอื นกัน เขาตีลังกาสองตลบทนั ทีทเี่ ขม็ แทงชนวนเจาะทาย
กระสุน จะมีประโยชนอะไรในการทเ่ี ราจะใหใ นสิ่งที่ไมม ปี ระโยชนสาํ หรบั เขา”
“แปลวาเราจะตองทงิ้ เสยี งน้ั หรือ?”
“ฉันบอกแลว วา ฉนั คดิ อะไรไมอ อกในเรื่องนี้ บอกไดอยางเดยี ววา ฉันหรือสางปาไม
สามารถใชปน กระบอกนไ้ี ด ทกุ สิ่งทุกอยา งยอมขึน้ อยกู บั การตัดสนิ ใจของพวกคณุ เอง”
รพนิ ทร ไพรวลั ย รับไรเฟล กระบอกนนั้ ไปลบู คลาํ ตรวจตราดูอกี คร้ัง
“อยูในปา ทงิ้ ปน ก็เหมือนกบั ท้งิ หวั ใจของเราเอง โดยเฉพาะอยางย่ิงปนชัน้ ดีอยา งนี้ เมย
คุณเปนลกู สาวพรานใหญ ตวั เองก็คลกุ คลีอยูก บั ปน และการลาสตั วมาโดยตลอด ทราบหรือเปลาวา
ปน กระบอกนข้ี องสามคี ุณ ซงึ่ คุณมีความคดิ ที่จะทงิ้ เสียนน่ี ะ มันเปน ปน ลาํ ดบั ชนั้ ไหน?”
มาเรียสน่ั ศีรษะอีกครัง้ มองดอู ยางไมศรัทธา
“ฉันไมส นหรอกวา มันจะเปนปน ลําดับชนั้ ไหน ตราบใดทฉี่ นั ไมส ามารถจะควบคมุ วิถี
กระสุนของมนั ไดอยา งใจนกึ ถงึ สเตลเกลเอง...เขาก็ใชว า จะใชมนั ไดด วี เิ ศษอะไรนกั ยิงมันออกไป
นัดหน่ึง เขาก็เขด็ มันไปหลายวันเหมือนกนั สามีของฉันเขาเปน นกั เดนิ ปาชัน้ เยยี่ มยอด แตเ ปน
นักยงิ ปน ขนาดปานกลางเทา น้ัน เพราะความทีไ่ มค อยจะเชื่อมอื ตวั เองนีแ่ หละ เขาจงึ นยิ มเลือกปน
ขนาดหนกั เขาไวกอน ซ่ึงมนั เปน วิธปี ลอบขวัญตวั เองอยา งหน่ึง ท้งั ๆ ทีข่ อ เท็จจรงิ ถา มือไมเ ที่ยงพอ
ไมส ามารถสัง่ เขา จุดสาํ คัญแลว เรากไ็ มอ าจหยุดสตั วใ หญอนั ตรายทีม่ ันพุงสวนเขา มาหมายจะ
เหยยี บขย้เี ราได”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1759

จอมพรานผวิ ปากเบาๆ มองดูแหมมสาวอยา งสมเพช
“ปนกระบอกน้ี คอื มารค ไฟว เดอลุกซ ไรเฟลของเวเธอรบ ี เปน ปนช้นั เยยี่ มยอดทง้ั ใน
ดานฝม อื ผลติ และอานภุ าพเทาทีค่ นอเมริกนั จะมีปญ ญาคดิ คน ประดษิ ฐป นลาสัตวข ้ึนมาได เหนือ
กวา .458 วนิ เชสเตอรแมก็ นม่ั เสยี อกี แลวก็อยูใ นมอื ของพรานใหญเพยี งไมก ่คี นในโลกนี้ ราคาสูง
เมอื่ อยใู นเมือง คาสงู เมือ่ อยูในปา ดว ยน้ําหนกั ของหวั กระสุน 500 เกรน ดว ยความเร็วตน 2,700 ฟุต
ตอ วนิ าที คณุ รูไหมวา แรงปะทะทตี่ าํ แหนง หา งรอยหลา มีอัตราเทา ไหร? ”
เขาถามตาํ่ ขณะท่ีชูลกู ปน ข้ึน
แหมม สาวหอ ไหลลง
“ฉันไมส ันทัดนกั ในดานบอลลสิ ติคส เทเบล้ิ ของลูกปน ไรเฟลทั้งหลาย บอกไดจาก
ประสาทสมั ผสั อยางเดยี ววา มนั คอนขางหนักมากเทานน้ั ”
“ไมใชค อ นขา งหรอก แตว า เตม็ เหยียดทเี ดยี ว แปดพนั เกา สิบหาฟุตปอนด! สองเทา ตวั
ของ .375 ฮอลแลนดแอนดฮ อลแลนดแ มก็ นัม่ เทา คร่งึ ของ .458 วนิ เชสเตอรแม็กนมั่ ! เพราะฉนั นน้ั
ไมต องสงสัยวา ทาํ ไมสา งปาจงึ ตลี งั กาสองตลบ และคุณเองก็เซไปหลายกาว กระดกู แทบเคล่อื น
อยางทวี่ านน่ั เมือ่ กระสนุ ระเบิดผานลํากลองออกไป”
“อิมพอสซิเบิล้ ”
มาเรยี รอ งออกมา ลืมตาโพลง
“พรานอยา งรพินทร ไพรวัลย ไมใ ชพ รานอยางสา งปาหรอื บุญคาํ ...”
เชษฐาเอย ขึ้นเงยี บๆ มองดูสีหนาอนั ตนื่ ตกใจของมาเรีย พรอมกับยิ้มนอ ยๆ
“เขาเปน ไรเฟล แมน ทัง้ ทางปฏิบัตแิ ละทฤษฎอี ยา งยากนักทีจ่ ะหาตวั จบั ศกึ ษาวชิ าการ
นายทหาร ผานอาชีพนายตํารวจมาแลว เพราะฉะนนั้ จงเช่อื เขาเถิด เมย มันเปน ความจริง!”
“แลวคุณจะใหฉ นั ทาํ อยางไร กอดปน กระบอกนไี้ วเ พยี งแคความอนุ ใจในแรงปะทะแปด
พนั กวาฟตุ ปอนดของมันนะ หรอื ถาคณุ พอใจทําไมคณุ ไมเ อาไวป ระจําตัวเสียเอง”
หลอนหนั ไปถามพรานใหญ
“ผมกําลงั คิดหาทางอย”ู
เขาตอบ พรอ มกับเมมริมฝป าก
“สางปาพอจะยงิ ไรเฟลขนาดไหนไดบ างไหม ในความรสู ึกของคณุ ?”
“เขาชอบขนาด .375 มาก และใชม ันไดดที ีเดยี ว”
รพินทรดีดนว้ิ โดยแรง หนั มาทางเชษฐากบั ไชยยนั ต
“ถา ง้นั ผมมองเหน็ ทางแลว ใหแ งซายเอา .375 ทป่ี ระจําตัวอยใู หสางปาเสีย และถอื .460
กระบอกนแ้ี ทน เรียกวา ฝากใหแ งซายชว ยถือติดมอื ไว ผมหรือคุณชายอาจตอ งการใชม นั ข้นึ มาเมอ่ื
ถึงคราวจาํ เปน ในขณะเดยี วกนั เม่ืออยใู นมอื แงซาย เจา น่ันกใ็ ชม ันไดด ว ย ไมใ ชสักแตวาถอื ไปให
หนักเปลาๆ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1760

เชษฐาก็ตาสวางขนึ้ ในทันที ดารนิ รองมาโดยเรว็ วา
“จรงิ ดวย แงซายตอ งยงิ ปนกระบอกนไ้ี ดแ น เพราะรปู รางออกแข็งแรงใหญโ ต มือกด็ ี
ดว ย”
“ตองไมล ืมดว ยวา ปน กระบอกนมี้ กี ระสนุ ประจําปน อยูเพยี ง 30 นดั เทา นั้น ถา ลูกหมด
เมอ่ื ไหร ก็กลายเปน ทอ นเหลก็ เม่ือนัน้ ”
ไชยยนั ตต ิงมา
“ปนขนาดนี้ เราคงไมม ีโอกาสจะใชม นั บอ ยนกั หรอกครับ นอกจากจาํ เปน จรงิ ๆ...”
รพินทรตอบ
“มกี ระสนุ ประจาํ ปนอยู 30 นดั ก็เหลอื หลายแลว เราลองมาคดิ กันดู ปนของเราเกิน
จาํ นวนคนไปกระบอกหนง่ึ เราจะเลอื กทงิ้ กระบอกไหน ระหวา งปน ทด่ี ที สี่ ดุ อยางเวเธอรบกี ระบอก
นกี้ บั ลกู ปนซองซาเวจของสา งปา ซึ่งนกตองใชย างหนงั สต๊กิ รดั ไว
ทุกคนจาํ นนตอ เหตุผลของเขา
“ถูกของคุณรพนิ ทร เราควรตองเอาปน กระบอกน้ีไปดว ย วาแตเ มยจ ะรงั เกยี จหรอื เปลา
ในการท่ีเราจะมอบใหแงซายถือปนของสามี”
“มอี ะไรทฉ่ี นั จะตองรงั เกยี จ...”
มาเรยี รองออกมาโดยเรว็
“ฉันบอกแลววา ฉนั กบั สางปาไมตองการมัน เม่ือคณุ ทุกคนลงความเหน็ วา มนั มี
ประโยชนส ําหรบั เรา และจดั หาคนทเ่ี หมาะสมเพื่อจะไดใ ชมนั ฉันกย็ นิ ดีท่สี ดุ ดเี สยี อีก ฉนั อยากจะ
มองเหน็ ปน กระบอกนีไ้ ปนานเทา นาน เพ่อื เตอื นระลกึ ถงึ สามีผูลว งลับของมัน ทปี่ ฏเิ สธในการจะ
เอาไปดว ยตนเองน้ัน กเ็ พราะไมมีปญหาจะแบกเทา นนั้ ”
“ถาเชน น้ันกห็ มดปญหาไป สว นปนสัน้ ของสามคี ณุ นน่ั คณุ กค็ วรจะตดิ ประจาํ ตวั ไว คุณ
ใชปน ส้นั ไดด ไี มใ ชห รือ ทาํ ไมถึงมีแตปนสั้นของฮอฟมนั ของคุณเองไมม ี”
“ฉันใชป น ส้ันไมชาํ นาญนักหรอกคะ ทานทตู และเหน็ วามนั เปนของหนกั เอว เกะกะ
ทีส่ ุด สมู ดี สักเลม ก็ยงั ไมไ ด พอเคยสอนฉนั ไวว า...ถาเรายังไมสามารถจะไวว างใจในไรเฟลที่ถืออยู
ในมือขณะที่ออกปา กอ็ ยาไดไวว างใจในปน ชนดิ ใดอีกเลยทงั้ สิ้น ปน สัน้ นั้นใชส ําหรับคนดว ยกนั
เทาน้นั ไมใ ชก บั สตั วป า”
“เชนนน้ั คณุ กถ็ อื หลักเชนเดยี วกับพรานใหญรพินทรข องเรา...”
ไชยยนั ตวา มองดูแหมมสาวอยา งเลือ่ มใส
“มันเปน ความจรงิ ที่วา พรานผูเ ช่ยี วชาญทกุ คนยอมมองไมเห็นประโยชนอ ะไรจากปน
สั้นเลยจนนดิ เดยี ว ในขณะทเี่ ขาเดินปา ยกเวน แตพวกพรานสมคั รเลน หรือนักเดินปา จําเปนเทา นนั้
แตถ า คุณไมป ระมาทจนเกินไปนัก กน็ า จะคิดบางวา บางขณะมันกใ็ หป ระโยชนไดเ หมือนกัน ใน
กรณที ่ีไรเฟล บงั เอิญพลัดหลุดจากมือไป ขนาดรพนิ ทร ไพรวลั ยเอง กเ็ คยรอดชีวติ จากสตั วป า

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1761

มาแลวดว ยปน สน้ั แมว ามนั ไมใ ชป น ส้นั ทเ่ี ขาพกติดตวั อยู ครงั้ หนึ่งเราเคยถกู ววั แดงลาํ บากชารจเขา
ใส ไรเฟลหลุดจากมือกนั ไปหมดเพราะวง่ิ หนี โชคดที ่ีเขาไดปน ส้นั จากนอ ยจึงหยดุ มนั ลงได กอ นที่
ตวั เองหรอื คนอื่นๆ จะแหลกเหลวไป และอกี คราวหนึ่ง...พวกเราท้งั หมดถูกนาํ้ ปา ซงึ่ มาโดยไมท นั
รตู วั ซดั ใหก ระจายแยกยายกนั ไป ปน ไรเฟล พลดั มือไปอีก นอ ยพลดั ไปกับรพนิ ทรเพยี งสองคน ก็
ไดอ าศัยปน ส้นั ที่ตดิ ตวั อยหู าอาหารและปอ งกนั ตัวเองจากสัตวร า ย ระหวางทย่ี งั ไมพ บกับพวกเรา
สวนใหญ ถาไมไดปนส้นั กระบอกนัน้ โอกาสที่จะรอดชีวติ กค็ งยาก ตวั คณุ เองก็เหมอื นกัน...ถา ไม
บงั เอิญผมมปี น ส้ันติดตวั ไปดวย คณุ กค็ งไมม ีโอกาสไดอ าวธุ ทไี่ หนตอ สูกับสางเขยี ว ระหวา งการ
ประจัญบานเมอื่ เย็นวานนี้ เพราะฉะนนั้ จงอยา มองขา มมนั ไปเสยี กลวั จะหนกั เอวหรอื เกะกะ ใสย าม
หลงั ไปดว ยกย็ งั ด”ี

มาเรียย้ิมจดื ๆ ตาท่ีมองดูไชยยนั ตเ ปน ประกายใส
“ขอบคณุ ทกี่ รุณาเตอื น ฉนั จะปฏิบตั ติ ามคําแนะนําของคณุ คะไชยยนั ต”
“พวกนนั้ เตรียมอาหารไวเสรจ็ แลว ไปกินกนั เถอะ จะไดพักผอน พวกเราสะบกั สะบอม
มามากแลว”
หวั หนาคณะกลาวชวนทกุ คนขึน้ กอนออกจากเพงิ ทพี่ กั มาเรยี คืนเสอ้ื แจก็ เกตฟล ดใ ห
ไชยยนั ต คนื รองเทา ใหร พินทรแ ละฝากกางเกงของบญุ คาํ ท่หี ลอนอาศัยนุง มาใหพ รานใหญชว ย
นาํ ไปคืนใหแ กเ จา ของ

รอบกองไฟกองใหญก ลางบริเวณ ทง้ั หมดนั่งรายลอ มกนิ อาหารคํ่ากนั อยางหวิ โหย มา
เรยี คนเดยี วนง่ั ซึม เขี่ยขา วในฝาหมอ สนามอยูไปมา โดยไมม ีใครสังเกตเหน็ นอกจากไชยยันต พอ
เขาเตอื นมา หลอ นก็ตกั ใสปากเขา ไปคาํ สองคํา อึดใจเดยี วก็ถลันลุกขึน้ วิง่ ถลาอยางโผเผออกนอกวง
ไปยนั พงั พาบกับโขดหินกอนหนงึ่ อาเจยี นตวั งอ ไชยยนั ตร องตะโกนออกมาคาํ หนึ่ง ผละจาก
อาหารของเขาทนั ที วิ่งตรงไปจับตวั แหมม สาวไว ทุกคนจงึ เพง่ิ รสู กึ ในความผิดปกตนิ ัน้ หนั ไปมอง
เชษฐาสอ งไฟฉายตามไป แลวพูดต่าํ ๆ ขึ้นกับนองสาว

“นอย อาการของเมยจะไมด ีเสียแลว ”
ดารนิ วางมอื จากอาหาร ลุกข้นึ เดินตรงเขาไปทนั ที ขณะน้ันไชยยนั ตก าํ ลังเอามอื ลบู หลงั
มาเรียอยู และสา งปา เจา คนใชคนซ่อื ประจําตวั ของภรรยานักสํารวจผูว ายชนม ก็เดนิ เลียบๆ เคยี งๆ
เขา มาใกลนายสาวอีกคนหนง่ึ ดว ยความเปน หว ง ราชสกลุ สาวโอบไหลห ลอ นไว หนั ไปพยกั หนา กบั
ไชยยนั ตพ ูดเบาๆ
“กลับไปกินขา วเถอะ ไชยยนั ต ฉันจัดการกบั เมยเอง”
“โธ! แมค ุณเถอะ อยาเกดิ อะไรขึ้นมาตอนนีเ้ ลย ยุงกนั ตายโหง!”
ไชยยนั ตพมึ พาํ ออกมาเปน ภาษาไทย โคลงหัวชา ๆ มองดแู หมม สาวอยา งสมเพช แลว ผละ
เดนิ เขา ไปทวี่ งอาหารตามเดมิ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1762

“เมย...”
ดารนิ เรียกเบาๆ มาเรยี หนาขาวซีด เหงอื่ เมด็ เลก็ ๆ ผดุ ซึมที่หนา ผาก พยายามจะยม้ิ ดว ย
พดู มาอยางยากเยน็ วา
“ไมต องเปนหว งนอย ฉนั ไมเ ปน อะไรมากนกั หรอก”
“แตต วั เธอรอ นจดั หนา ซดี เหลือเกิน บอกฉนั ตามตรงดกี วา รูส ึกเปน อยา งไรบาง”
“ปวดหวั -นิดหนอ ยเทา น้นั ”
“ทําไมถึงปดฉัน...ตัวเธอสนั่ เทิ้มทเี ดยี ว มา...ฉนั จะพาเธอไปนอน”
ดารนิ ประคองหลอ นนําเดนิ ไปยงั ทีพ่ ักนอน แตม าเรียสนั่ ศรี ษะกระซบิ
“พาฉนั ไปท่เี พงิ นอนของฉัน นอ ย”
“เธอตองนอนกบั พวกเรา”
“โปรดเถอะ พาฉันไปทน่ี ่ันกอ น ฉันตอ งการอะไรบางอยา ง...”
ดารนิ จอ งหนาดวยความสงสัย
“เธอตองการอะไร?”
มาเรยี ยงั คงตวั งออยูเ ชนนน้ั มือทั้งสองกดไวท หี่ นาทอง อาการของหลอ นดูเหมือนกาํ ลัง
ตอ สกู ับอะไรอยางหนง่ึ ...ความเจบ็ ปวดอันทรมานยิ่งจากระบบประสาท หรือมฉิ ะน้นั ก็กลา มเน้อื
สว นใดสว นหนง่ึ
“เธอเปนอะไร เมย? ”
ศลั ยแพทยสาวรองถามซาํ้ มาโดยเรว็ อยางตกใจ ลกั ษณะของมาเรียเหมอื นจะเปน ลมหมด
สตลิ งไปในบดั นั้น...

ทกุ คนท่นี ง่ั มองอยทู ่ีกองไฟ เห็น ม.ร.ว.หญงิ ดาริน ประคองแหมมสาวเขาไปยังเพงิ ทพ่ี กั
นอนของหลอน ซง่ึ มีกอ นหนิ กําบังลับตา อึดใจใหญห ลอนกเ็ ดนิ กลบั ออกมาร้อื คน อะไรทห่ี ีบ
เวชภณั ฑ แลว ตะโกนเรยี กแงซายเขามาสง่ั ความสองสามคํา ตางเหน็ แงซายเอานํา้ รอ นทต่ี ม เดือดอยู
ในกา รินใสกระติกสนาม ปด ฝาแนน เอาผาเช็ดตวั ของดารินผืนหน่งึ พนั กระตกิ ไว แลวนําไปสงให
หญงิ สาวรับไวพ ลางเดนิ เขา ไปยงั เพงิ ของมาเรยี โดยเรว็ ไชยยันตต ะโกนถามเขา ไปคาํ หน่ึง แตก็
ไมไดรับคาํ ตอบอะไร

“เอ เปน อะไร...”
ไชยยนั ตพึมพาํ หันไปมองหนาเชษฐากับรพนิ ทร
“หมอดารินออกมาเอายา เอากระตกิ ใสนา้ํ รอ นมผี าพนั แลวก็เดนิ พรวดพราดเขาไปไมพ ูด
ไมจ า แลว ทาํ ไมถึงเอาคนไขไปนอนในเพงิ รางนน่ั ไมย ักใหนอนทน่ี ี่ จะไมเ ขา ไปดหู ลอนกนั หนอ ย
หรือ?”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1763

เชษฐาหนั ไปมองยงั เพิงพกั ของมาเรยี แลวสั่นศีรษะบอกเรยี บๆ แตน า้ํ เสยี งแฝงแววกงั วล
วา

“อยาเพิ่งดกี วา เมยอ ยูในความดูแลของบุคคลทถ่ี กู ตอ งแลว ประเดีย๋ วนอยกลบั ออกมาก็
คงรวู าเปนอะไร ถาหนกั หนาอยา งไร นอ ยกเ็ รยี กเราเอง”

ไชยยนั ตมองไปทางรพนิ ทรเ หมือนจะถาม แตก ็ไมเหน็ เขาเอย อะไรออกมา นอกจากแวว
ตาขรมึ ระคนฉงน แลว ท้งั สามกก็ ินกันตอ ไปเงียบๆ จนอม่ิ พอดมื่ กาแฟ กเ็ หน็ หมอดารนิ เดนิ กลบั
ออกมาดว ยอาการปกติ ไมพ ูดอะไรทัง้ สน้ิ ทรุดตวั ลงกนิ ตอหนาตาเฉย โดยไมส นใจกบั สายตาของ
ไชยยนั ต เชษฐา และรพินทร ที่พากันจองมาเปน ตาเดยี ว

“วายงั ไง หมอ คนไขเ ปนยงั ไงบา ง?”
เพ่อื นชายรอ งถามมาอยา งอดรนทนไมไ ด
“ดีขนึ้ แลว”
“เมยเ ปน อะไร?”
ดารินขมวดคว้ิ ทาํ หนายุงขรมึ ลง เหมอื นจะไมตองการตอบคาํ ถามนน้ั แตไชยยนั ตก ็ไม
วายซักมาอกี จงึ ตอบไมเต็มปากนกั
“ก็ความไมสบายของผูหญิงท่วั ๆ ไปนน่ั แหละ แตร ายน้หี นักหนอ ย และเปน โรค
ประจําตัวทเี ดยี ว มหิ นาํ ซ้ํายงั มี โคอนิ ซิเดนทประจวบเหมาะกับอาการไขเขา ดว ย เธออยาสนใจถาม
ซอกแซกไปหนอยเลย เจา ตวั เขายงิ่ ไมอยากใหร อู ยดู ว ย ไมม ีอะไรนาวติ กนักหรอก นอนพกั ใหใ น
ดานความอบอนุ พรุงนี้กอ็ าจหายเปนปกตเิ รยี บรอ ย”
ไชยยนั ตก ะพรบิ ตาปรบิ ๆ งงไมรูเ รอ่ื ง เชษฐาหรือรพินทรก็ไมม ใี ครเขาใจความหมายใน
คาํ พูดของหมอดาริน
“นี่ หมอ!...”
เสยี งของไชยยนั ตกระซบิ มาแผว ต่ํา จอ งหนา ดารินเขมง็
“หมออยา บอกเปนอันขาดนะวา เมย...แพท อ ง!!”
“บา !”
ดารินรองออกมาพรอ มกบั หวั เราะ คอ นไชยยันต
“ใครบอกวา เขาแพทอ ง เซ้ียวจรงิ ๆ”
“อาว...กเ็ หน็ อาเจียนอยูตะก”้ี
“ออ ! คนอาเจยี นนะ มนั เกดิ จากอาการแพท อ งเสมอไปงัน้ หรือ?”
“กฉ็ ันจะไปรไู ดยงั ไงละ ไมใชห มอนนี่ ะ แตส งสยั เทา น้นั ตวั เองเปน หมอรวู าเขาเปน
อะไร ทําไมไมบอกกนั บา ง เปน หว งแลวกก็ ําลังฟงขา วกนั อย”ู
“ยงุ จรงิ ๆ ตาน่ี คนอื่นไมเ หน็ เขาถามเลย บอกแลววา มนั ไมใ ชเ รอ่ื งท่ีผูช ายทงั้ หลายจําเปน
จะตองรู ตะบอยถามอยไู ด เอาละ จะบอกใหกไ็ ด ดสิ เมนนอรเ รีย!”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1764

ไชยยนั ตทาํ หนา เซอ เกาหวั กรากๆ
“มนั เปนยงั ไงละ เหมือนไขม าลาเรียไหม?”
“เหงกนแี่ นะ !...”
ดารินชมู ือหงกิ ๆ ให รอ งเอด็ ลน่ั ออกมา
“เห็นไหมละ อยากจะรู บอกใหแ ลวกย็ ังไมม ปี ญญาจะรเู รือ่ งอยูดนี ่นั แหละ หยุดซอกแซก
สอดรเู สยี ทไี มด ีกวารึ รับรองวา เมยไ มห นักหนาเปนอะไรไปหรอก หรืออยากจะรใู หไ ดจ รงิ ๆ ก็
โนน -โผลเ ขาไปถามเขาเอง ไป! ”
“เสร็จกนั เมยเ ปนโรคลึกลับ ท่ีพวกเราจะรเู สียมิได หมอดารินหา มไมใ หเ รารู แปลกนะ”
ไชยยนั ตครางออกมา มองดูเชษฐาแลวโคลงหัวจุปาก
“ออ นใจเสียจริง...”
ดารนิ วา พรอมกบั ถอนใจยาว
“อยากรนู กั หรอื วาเขาเปน อะไร?”
“ก็ทาํ ไมจะตองปด กันดวย เหน็ อาการนาวติ กอยางนน้ั กอ็ ดเปน หว งไมไ ด แลว ฉนั กเ็ ปน
ทหาร ไมไ ดเปน หมอ เลนเอาคําเทคนคิ ของหมอมาพดู แบบนี้ จะไปฟงรเู รื่องไดย ังไง”
“เมนของเขามาพอดี ประจาํ เดอื นนะ รจู กั ไหม แลว เขากม็ อี าการปวดทอ งอยา งรุนแรง
เปน ประจําอยูเสมอในทกุ ครงั้ ที่เมนมา อาการปวดอยางหนักชนดิ น้ี คอื ดสิ เมนนอรเ รยี ประจวบ
เหมาะกับอาการไขซาํ้ เขา อกี ดว ย ชาวบานเรียกไขท บั ระดู คราวนเี้ ขา ใจไดแ จม แจง แลวหรอื ยงั พอ
คนสอดรู!”
ดารินพดู เรว็ ปรอ๋ื สะบดั ๆ ไชยยันตสะดุงโหยง ลืมตาโตอา ปากเหมอื นจะพดู อะไรตอ มา
อกี แตแ ลว กอ็ า คางอยูเ ชน นน้ั ไมมีเสยี งใดๆ ผา นลําคอออกมา หนั ไปมองดูทางเพงิ พักของมาเรยี ท่ี
เหน็ เปน หมโู ขดหนิ ตะคมุ อยู หนั กลับมามองหนาหมอดาริน แลวในท่สี ุดกเ็ หลียวไปสบตาเชษฐากบั
รพินทร ผบู ดั นี้ทั้งสองมีสีหนา พพิ ักพพิ ว นปนยาก
ตอมา ไชยยันตบนอะไรพึมพาํ อยใู นลาํ คอ ซึ่งไมมใี ครฟง รเู รือ่ ง โคลงหัวไปมา พราน
ใหญทําเปน เอาหทู วนลมเหมอื นจะไมไดย นิ วาหมอดารนิ พูดเชน ไร สว นเชษฐากว็ างหนา ขรมึ เปน
ปกติ ถามมาตํ่าๆ อยางผใู หญว า
“มีอะไรขลุกขลกั หรือเปลา นอย?”
“ไมหรอกคะ”
“พ่ีหมายถึงวา...แพด็ ?”
“เขามมี าพรอ มคะ ไมต องหว ง หรือขาดเหลอื อยางไรนอ ยก็พอหาใหไ ด”
“แลว อาการ?”
“ถาขาดยากน็ าคิดอยูเ หมือนกนั ดิสเมนนอรเรยี อาจทําใหป วดจนถงึ ดน้ิ พราด หรือบาง
รายเปนลมหมดสติกม็ เี หมอื นกนั แตน อ ยจดั การใหเ รยี บรอย พรงุ นก้ี ค็ อ ยยงั ชวั่ ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1765

“มนิ า ละ เหน็ เอานํา้ รอ นใสกระตกิ เขาไป...”
ไชยยนั ตค รางเบาๆ ทําหนา ประดักประเดิกอดึ อัดใจ
“โชคดเี หลือเกนิ ทีม่ เี พือ่ นผหู ญงิ อยูค นหนง่ึ แลวก็เปน หมอเสยี ดว ย ถามกี ันตามลําพัง
ผชู ายพวกเรา มิอลหมา นกันแยร ึ แลว กด็ ที ก่ี ลบั มาถงึ แคม ปแ ลว จึงเกดิ อาการขนึ้ ถาเปนข้นึ เม่ือคืนท่ี
แลว เชษฐากบั บุญคาํ ตาเหลอื ก”
“ทาํ ยงั ไงได กน็ าเหน็ ใจ มนั เปน เรอ่ื งจาํ เปน ของธรรมชาติ ถา บงั เอญิ เมยเกดิ อาการขนึ้ เม่ือ
คืน ฉนั กับบุญคาํ กต็ อ งชวยไปตามเร่อื ง หลอ นเปนชวี ติ หนึ่งในคณะของเราเสียแลว ชวี ิตทน่ี าสมเพช
เสียดวย”
“นีแ่ หละนา ผหู ญงิ ! ธรรมชาติเขาจดั สรรหนา ที่และขอบเขตไวใ หแ ลว ตอ ใหเ กง กลา
สามารถปานอกสามศอกเชน ไร กห็ นคี วามเปน ผูหญงิ ไปไมพน ไมนา จะมาใชช ีวติ กรากกรํา
สมบุกสมบนั อยางผชู ายแบบนี้เลย ถึงอยา งไรกห็ นคี วามจกุ จิกยุงยากไมได”
อดีตนายทหารปนใหญปลงสังเวช
“ฉันก็เปนผูหญงิ เหมอื นกนั แตอยากจะถามหนอ ย ตงั้ แตม าดว ยกันนี่แนะ ฉันเคยเอา
ความเปนผูหญงิ กอความจกุ จกิ ยงุ ยากใหก บั ทา นสภุ าพบรุ ุษคนใดบางไมทราบ เคยไหม?”
ดารนิ ถามเบาๆ ไชยยันตย กั ไหล ยกถว ยกาแฟขน้ึ จิบ
“ขอ น้ยี อมรบั บางทีเธออาจเปนผหู ญิงทพี่ ิเศษไปกวา ผหู ญิงทั้งหลายกไ็ ด จริงๆ นะ น่ี
ไมไดประชดหรอก พดู จากใจจรงิ รว มทางมาดวยกนั นี่ มันทําใหฉ นั ลมื เสียสนทิ ไปแลวละวา คณะ
ของเรามีผูห ญงิ มาดว ยคนหนึ่ง ฉนั นกึ วา หมอดารินเปน ผชู ายเสียอีก วา แตเ มยเ ถอะ หลอ นจะมี
อาการแบบนท้ี กุ บอยหรือเปลาก็ไมรู มนั อาจเปน อุปสรรคในการเดินทางของเราตอ ไปขางหนา
กําลังเดนิ ๆ กนั อยู แมเจา ประคุณรอ งปวดทอ ง ชกั ด้ินชักงอข้นึ มาเกา ะเสรจ็ ! หยุดชะงกั ไมตอ งไป
กนั ”
“มนั กไ็ มทุกบอ ยเกินกวา วงจรในรอบแตละเดอื นหรอก เดอื นหนึ่งเกิดขน้ึ ครง้ั เดียวเทานน้ั
คงไมถ ึงกับเปน อุปสรรคอะไรอยา งท่เี ธอวา นัก ขอใหร ูไวเถอะวา พวกเรามจี ุดออ นกนั อยูสามคน พี่
ใหญเสน ขาไมส จู ะดี มักจะมอี าการโนม เอยี งในดานเคล็ดหรือแพลงอยูเสมอ ถา ไปสะดุดหรอื
กระแทกอะไรแรงๆ เขา ซ้าํ ขาขางนัน้ พรานใหญเ ปน มาลาเรียเรอื้ รัง วันดีคนื ดีก็สน่ั เปน เจาเขา ทาํ
อะไรไมไ ดไ ปชวั่ ขณะเสียทหี นงึ่ สว นเมยกด็ สิ เมนนอรเ รีย ซ่งึ พอจะรกู ําหนดแนน อนภายในรอบ
เดอื น สําคญั วา ทงั้ สามทานนี.้ ..อยานดั กันมาเปนเวลาเดยี วกนั และในยามฉุกเฉนิ กแ็ ลวกนั หมอดา
รนิ คนเดียว รบั ไมไหวแน”
“ฉันเพิง่ จะนึกออกเดย๋ี วนเ้ี อง จริงๆ นะ พวกเรามใี ครคิดอยางฉนั บางไหม?”
ไชยยนั ตก ลาวขนึ้ เปรย มองหนา คณะพรรคทุกคนพรอมกบั ยมิ้ ตื่นๆ
“คิดอะไร?” เชษฐาถาม

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1766

“คนที่จัดวา กระดูกเหล็กทสี่ ดุ ในคณะของเรา นบั ต้งั แตออกเดนิ ทางมาจนกระท่ังบัดน้ี คอื
ใคร...ลองคิดดซู ิ คนคนน้ันแทบจะเรยี กไดว า ไมเคยไดร บั อันตรายกบั ใครเลยสักคร้งั เดยี ว ไมวาจะ
เกดิ เหตุการณร า ยแรงสักขนาดไหน”

“ตาบุญคาํ กระมงั ?”
“ผดิ ถนัด มองขามไปเสยี แลว ...”
ไชยยนั ตสั่นหวั แลว บยุ ปากไปทด่ี าริน
“น่!ี คนคนนนั้ ทฉ่ี ันวา กค็ อื คนคนนี้ หมอดารินยังไงละ ใครจะเลอื ดตกยางออกแทบลม
ประดาตายกนั ยงั ไง หมอดารนิ ไมเคยเปน อะไรสกั ที ปลอดภยั สบายตัวทกุ ครง้ั เปน คนทเ่ี จบ็ นอย
ทส่ี ดุ ทงั้ ๆ ที่ก็รวมอยใู นเหตุการณค ับขันบอ ยครง้ั ทสี่ ดุ บญุ คําท่ีไมไดเปนอะไรเลยนนั้ ก็เพราะแก
ไมไ ดรวมอยูใ นเหตกุ ารณรา ยๆ บอยนกั แมกระทง่ั แงซายกย็ ังหล่ังเลอื ดมาแลว ”
เชษฐากับพรานใหญ เพ่ิงจะมานกึ ไดต ามคาํ พดู ของไชยยันต มนั เปน ความจริงอยางนา
พิศวงอยคู รามครนั ถกู แลว ในคณะทง้ั หมด ดาริน วราฤทธ์ิ เปน บุคคลทโ่ี ชคดที สี่ ดุ สําหรบั ผองภยั
ทงั้ หลายทต่ี างเผชญิ รว มกนั มานบั ครง้ั ไมถว น แทบจะเรยี กไดวา หลอนไมเคยบาดเจบ็ เปนอะไรกับ
ใครเลย
“ท่ีไหนได ฉนั กเ็ คยขาแพลงไปหลายวันเหมอื นกนั ตอนทป่ี ะทะกับโขลงไอแหวง ลืม
เสยี แลวหรอื ”
เจาตวั แยง อยา งไมยอมเหน็ ดว ย
“น่นั ตอ งนับวา เล็กนอ ยที่สุด เม่ือเปรียบเทยี บกับคนอนื่ คณุ ไชยยนั ตพ ดู ถกู แลวครับ”
รพินทรพ ดู ข้นึ เปน ประโยคแรก
“ถาเชน นน้ั กช็ ว ยกนั ภาวนา ใหฉนั แคลว คลาดอยา งนตี้ ลอดไปเถิด เพราะฉนั เปน คนที่
จะตองคอยชว ยในดานความเจ็บไขไดปว ยของคนอ่นื ๆ ใหฉ ันปลอดภยั ไวดกี วา ...”
แลว หลอ นก็หวั เราะดวยเสียงแผว เยน็ ลกุ ข้ึนยืนปดปากหาวอยา งออ นเพลยี อดิ โรย กลาว
ตอมาวา
“ฉนั ยังสงสยั อยเู หมือนกัน ถาบงั เอญิ ฉันเปนอะไรลงไป ใครจะชว ยแกไ ขใหฉ ันได
เหมอื นอยา งทฉี่ นั แกไขคนอ่ืนมาแลว”
พช่ี ายกบั เพ่อื น ฟง ในลักษณะคําเปรยเลน ๆ ธรรมดา และผานพน ความสนใจ แตใ ครอกี
คนหนึ่ง ฟงแลว ตองคดิ อยา งวา วุน
ใครคนนนั้ ก็คอื รพนิ ทร ไพรวลั ย

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1767

65

คณะนายจางท้งั สาม ยา ยที่นอนจากเดมิ เขา ไปในเพิงพกั เกา ของนักสาํ รวจชาวเยอรมนั ผู
วายชนม เพอ่ื เปนเพ่อื นมาเรีย ซงึ่ เขามานอนซมอยูก อ นแลว เพราะพิษไข ถงึ แมจะคบั แคบไป
เล็กนอ ย แตก็เปน ตาํ แหนง อันเหมาะท่สี ุด เพราะมีโขดหนิ กาํ บงั ทางลมเกือบรอบดาน รพินทรส ั่งให
กอไฟใหญไ วสองกองสกดั ปากทางเขา สองดาน และกําหนดใหเกดิ จนั และเสย สามคน ซง่ึ เปน พวก
ทเี่ ฝาอยูกบั แคม ป ไมไ ดไปสมบกุ สมบันมาดว ย ทําหนา ทเี่ ฝา ยาม

พอหลังแตะถงึ พ้นื เชษฐา ไชยยนั ต และดาริน กห็ ลับลงอยางรวดเรว็ เพราะความ
ออนเพลียอดิ โรยที่ผจญมาอยา งหนกั ดารนิ เอนตวั ลงนอนใกลชดิ กับมาเรยี เชษฐาถดั จากหลอนไป
และไชยยันตน อนอยกู นั ทางดานขวาของแหมมสาว

จดั ดูบรเิ วณทน่ี อนของนายจางเสรจ็ เรยี บรอย พรานใหญก็ควา ไรเฟล .460 เวเธอรบี
แม็กนัม่ ของ ดร.ฮอฟมนั พรอ มกบั กลอ งกระสนุ เดินตรงเขาไปท่แี งซาย ซึง่ บัดนี้กาํ ลังจัดท่ีนอนอยู
ริมกองไฟใกลร า นยางเนื้อ

“คําสัง่ จากนายใหญ ใหแ กใชปน กระบอกนีแ้ ทนกระบอกท่ีเคยใชอ ยู...”
เขาบอกพรอ มกบั สงไรเฟล พเิ ศษกระบอกนนั้ ให แงซายยนั ตวั ลกุ ข้นึ นงั่ รบั มาดู แลวเงย
หนา ข้ึนมองเขายงิ ฟนขาว
“นีเ่ ปน ของนายฝร่งั ทตี่ ายไมใ ชหรือผกู อง”
“ใช เราตอ งการมปี น กระบอกน้ีติดไปกบั คณะดว ย และมองไมเหน็ ใครทีจ่ ะใชม นั ได
อยางเหมาะสมเทากับแก”
จอมพเนจรหยบิ ลูกข้ึนมาพิจารณาดู
“ถบี มากไหมผกู อง?”
เสยี งนัน้ เอย มาเบาๆ
“ไมเ กนิ กําลงั ขนาดแกหรอก คนั ธนแู รงเหนยี่ วแปดสิบปอนด แกยังดงึ ไดอยา งสบาย แรง
สะทอ นถอยหลังของ .460 กระบอกนี้ แกก็ตอ งตา นได พรุงนี้ลองดสู ักนัดสองนดั กไ็ ด กระสุนมีอยู
ทั้งหมด 30 นดั ฉันมอบใหแ กเก็บไวก ับตวั ทัง้ หมดนั่นเลย”
แงซายทดลองตบกานลกู เลือ่ นขน้ึ ลํา แลวยกข้นึ ประทบั สอ งดศู ูนยก ลอ ง
“ผมไมเ คยยิงปนตดิ กลอ งมากอนเลย”
“ก็เหมือนศนู ยเ ปดธรรมดา สะดวกสบายข้ึนเสียอกี เพราะเล็งผา นกลอ งขยายออกไป
กาํ ลงั ขยายของกลอ งท่ีตดิ ปน นน่ั เพยี ง 2 เทา ครง่ึ เทานั้น ชวยใหเล็งยิงไดเ ร็วข้ึน ขดั ขอ งหรอื ไมแ นใ จ
อยา งไร พรงุ นฉ้ี ันจะสอนให เอาละ สง .375 ของแกกระบอกนั้นใหฉนั ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1768

คนใชชาวดงสง เอฟเอน .375 แม็กน่มั ของดารนิ ซ่ึงมอบไวใ หเปนอาวธุ ประจํามอื ไปให
เขาโดยไมปรปิ ากคําใดอกี รพินทรบอกตอมาวา

“คนื น้ีนอนพกั ใหเต็มที่ สามคนนัน่ จะอยยู ามแทนให”
กอ นท่ีเขาจะขยบั ตัวผละไป แงซายกถ็ ามมาวา
“ผมไดขา วมาวา นายแหมม จะรว มเดินทางไปกบั เราดว ย”
เขามองหนา อยางคนหา
“ใช ทําไมหรอื ?”
เคา หนานนั้ ดเู หมือนจะมแี ววยมิ้ แตรพนิ ทรสงั เกตไมช ัดนกั
“ผหู ญงิ อยูท่ไี หน เรื่องยงุ อยทู นี่ ่ัน ผูกองคงมภี าระเพ่ิมขน้ึ อีก”
“มันไมใ ชหนา ทข่ี องแกที่จะออกความเหน็ ”
“หลายครงั้ ทผ่ี มไมออกความเหน็ ใดๆ ผมกถ็ ูกตําหนิ เชน นัน้ ไมใ ชห รือครบั ผูกอง”
จอมพรานคอแขง็ ฉุนกกึ ขึ้นมาในบดั นนั้ แลว กห็ วั เราะออกมาอยางถอนฉิว คารมของเจา
กะเหรี่ยงผูลึกลับทําใหเขาจาํ นน พดู ไมอ อก จริงของมนั แตก จ็ รงิ ในขอท่วี า สงิ่ ท่ีมันควรจะแสดง
ความเหน็ มันก็น่ิงเงยี บเฉยเสียจนตอ งงา งปากกนั ออกมา แตส่ิงท่ไี มค วรจะแสดง มันกอ็ อก
ความเหน็ แหยป ระสาทกอ กวนอารมณข องเขาเลนเสียน่ี
เจาแงซายน่ี มนั ชางลวดลายลกึ ลํ้าชวนเตะเสียจริงๆ

ระหวา งทีร่ พินทรยืนหวั เราะหๆึ จอ งหนา เจา คนใชชาวดงทาํ เปนไมร ไู มช ้ีเสีย เปด สลัก
ลูกเลอื่ นไรเฟล ยัดกระสุนเขาไปในซองทีละนัด แลว สงลูกขึน้ ลาํ ไวน ัดหนง่ึ เหนยี่ วไกกดลกู เลอ่ื น
ปดสนิทลงเปน การลดนก พลางเอนตวั ลงวางปน ไวขางๆ กาย เอาผา เคยี นเอวพนั ตาไวเ หลอื แตช อ ง
จมูกสาํ หรับหายใจ นอนนงิ่ พรานใหญโคลงศรี ษะชาๆ แลวเดนิ ตรงไปทส่ี า งปา พรานตอ งสขู องมา
เรีย ซง่ึ แยกหางจากกลมุ พรานพ้ืนเมอื งของเขา คนอน่ื ๆ ไปนงั่ อยใู ตโ คนตน สะเดาปา มีกองไฟเลก็ ๆ
กอ อยตู รงหนา สูบกัญชาจากปลอ งไมไผอ ยูคนเดยี ว

เขาทรุดตวั ลงนัง่ บนขอนไมต รงหนา สา งปา หยิบปนลกู ซองเกาครํ่าครา ของพรานตอ งสู
ข้ึนมาดู สา งปาเงยหนาขึน้ มองเขาดวยนัยนต าท่ปี ราศจากความรสู กึ แลวถอนปากออกจากกระบอก
กญั ชา

“นายแหมมของสา งปาเปนอะไรไปหรือ นาย?”
เสียงแหบเบานั้น ถามมา
“ไมสบายนิดหนอยไมตองหวงหรอก พรงุ นีก้ ห็ าย...”
เขาตอบ หกั หางเหยย่ี วลกู ซองกระบอกนน้ั แลว ตบปากลาํ หกั ลง ปรากฏวากา นดนั ปลอก
กระสุนสปริงชํารุดเสยี แลว ไมไดดันกระสุนใหถอนออกจากลํากลอ ง อันเปน ธรรมดาของปนลูก
ซองเดี่ยวบรรจุทลี ะนดั ทั้งหลาย ตองใชเ ลบ็ แงะทายกระสนุ ดงึ ออกมา

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1769

“สางปาเสียใจ ท่บี าดเจ็บเสยี ไมไ ดไ ปกบั นายเพอ่ื ชว ยนายแหมมดว ย”
ชายผูน้นั พมึ พาํ มอื หน่ึงขยําใบกัญชาทซี่ อยเปนฝอยละเอยี ดวางอยบู นใบบอน
“แตพวกเรากช็ วยนายแหมม ของเจากลบั คนื มาไดแ ลว บาดแผลของเจา เปนอยา งไรบาง?”
“คอ ยยังช่ัวมากแลว นาย ถาไมไ ดยาของคะหย่นิ สางปาคงตาย”
“กอนท่จี ะสนิ้ ใจ นายเคราเหลือง ฝากฝงนายแหมม ไวก ับเรา นายแหมม เองก็ตกลงใจทจี่ ะ
รวมทางไปกับเราตามคําส่งั ของนายเคราเหลอื ง ตัวเจา เองเลาคิดอยา งไรสา งปา?”
เขาหย่ังหางเสยี งเจาตอ งสู
สางปาบรรจุกัญชาลงปากกลองดว ยอาการเฉื่อยชาปราศจากความยินดยี นิ รายเชน เดิม
“นายแหมมไปไหน สางปาไปดว ย”
“ถา เชนน้ันเจาก็คิดถกู แลว ปน ของเจากระบอกนี้...”
เขาชูปน ลูกซองของมนั ขนึ้ หวั เราะออกมาเบาๆ
“มนั ยงั ใชง านไดดอี ยหู รือ?”
“บางทีมนั ก็ยิงออก บางทกี ย็ งิ ไมอ อก นาย”
“ระยะทางทเี่ ราจะไปขา งหนา ปนทุกกระบอกจะตอ งยิงออก ไมใชยงิ ออกบา งไมออก
บา ง เพราะฉะนัน้ เจาจงเอาปนกระบอกนไี้ วประจาํ ตวั ”
พรอ มกบั พดู เขาสง .375 ทเี่ อามาจากแงซายไปให สา งปาทําหนา งงเหมือนจะไมแ นใ จ
พอรพนิ ทรเตอื นมาอกี คร้งั กเ็ อือ้ มมอื มารับไปลบู คลาํ ดว ยความพอใจ พมึ พาํ ออกมา
“ขนาดเดยี วกนั กบั ของนายแหมม”
“ใชแ ลว กระสนุ ฉนั ใหตดิ ตวั เจาไว 20 นัด ถาขาดมือเมอ่ื ใด หรอื ถึงคราวจาํ เปน จะจา ยให
อกี ”
“แลว ปนเกาของสา งปา?”
“ไดปน ใหมแลว เจากไ็ มควรหวงเศษเหลก็ ของเจา ทอนนอ้ี ยอู ีก ทิง้ มนั ไปเสยี เถิด ขนื หอบ
ไปดว ยกห็ นกั เปลา ”
“แต กระสุนยงั เหลืออยนู ี่ นาย”
“ไมเ ปน ไร เรามีปน ท่ีใชก บั กระสุนชนดิ นอ้ี ยูถึงสองกระบอก...ดีกวาของเจา มาก กระสุน
เหลา น้นั เอาไปใชก บั ปนสองกระบอกนนั่ ได หรือถา เจา ยังเสียดายมันอยู กอนออกเดนิ ทาง...ซอ นมนั
ไวเ สยี ทใี่ ดทห่ี นง่ึ มโี อกาสยอ นผา นมาทางน้ีกม็ าเอาไป”
“มีปนของนายเคราเหลอื งอยกู ระบอกหนง่ึ ...”
“เจา ใชปน กระบอกนัน้ ไดห รอื สางปา?”
เจาตองสูแ ยกเขย้ี ว แลว ส่ันหวั
“มนั เตะเอาสา งปาหงายทอ ง สางปาอยากรูวาปนกระบอกนั้นนายจะเอาไปดวย หรอื ให
ทิ้งเสีย?”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1770

“มนั เปน ปนดมี าก ถงึ มนั จะเตะหนกั เพราะฉะนน้ั เราจงึ เอาไปดว ย แงซายจะเปน คน
สะพายปนกระบอกนน้ั เพราะเจา ไมถ นัดจะใชปนของนายเคราเหลอื ง ฉนั จึงเอากระบอกนม้ี า
เปลยี่ นแทนให”

สางปาพยักหนา กมลงจุดไฟลนกญั ชา ดดู ควนั เตม็ อัด แลววางบองลง
“พวกของนายจะเดนิ ทางไหน?”
“ตัดนรกดําไปทางเหนอื โนน ...เจา คงจะเคยไดยนิ มาบา ง เทอื กเขาพระศวิ ะ!”
แววสะดงุ ใจ ผา นแวบไปในดวงตาสเี หลอื งกรา นนนั้ จอ งหนาเขาน่ิงอยูเปนเวลานาน
“นาย...”
เสียงแหบๆ นน้ั ดงั มาในลักษณะคราง
“มีอะไรหรือ ท่พี วกนายจะตองไปที่น่นั ในชว่ั ชวี ิตของสางปา...ชวั่ ชีวติ ของพอของพอ ...
ทเ่ี ลาสบื ตอกันมา ไมเ คยมใี ครไปถึงเทอื กเขาพระศวิ ะแลว กลับมาได พวกเราจะตอ งตายกนั ทั้งหมด”
จอมพรานหวั เราะ เออ้ื มมอื มาตบไหลอันแบบบาง แตแ ขง็ แกรง ของพรานตองสู
“ทุกคนบอกเลา สืบตอ กนั มาเชนน้ี แตถ าไมไ ปดวยตวั เราเอง เราจะรไู ดอยางไรวา คําเลา
ลือเหลานเ้ี ปนจรงิ หรอื ไม คนหน่งึ เปน นอ งชายของนายใหญ ไดเ ดนิ ทางไปท่นี ั่นเมือ่ ปกวา มาแลว
เราจะไปตามเขา แตถ า เจากลัวเรากจ็ ะไมบ ังคับใหเจาไปกบั เราดว ย มันขึ้นอยูก บั ความสมคั รใจของ
เจา เอง”
สางปานงิ่ ไปครู ก็ตอบมางา ยๆ ตามประสาของมันวา
“สางปาไมก ลัว นายแหมมไปกบั พวกนาย สางปาไปดวย”
“ดมี าก เจาเปน คนคบได สา งปา!”

รพินทรเ ดนิ กลบั เขา ไปยงั กลมุ ของพรานพืน้ เมอื ง ซงึ่ น่ังลอ มวงกันอยรู อบกองไฟกลาง
เกดิ จนั เสย กําลังฟง ตาเฒาบญุ คําคยุ โขมงอยใู นเรือ่ งราวท่ีแกไดเผชิญมา พอพรานใหญเดนิ เขา ไป
ถงึ แกกห็ ยดุ เลา หวั เราะแหะๆ เกดิ รินกาแฟจากกาสง มาให เขารับข้นึ จิบแลวกเ็ ลิกค้ิวดูบญุ คาํ ดว ย
ความสงสยั

“แลว นนั่ มนั เรอื่ งอะไรกันนะ บญุ คาํ นงุ ผาขาวมา อยนู นั่ เอง ฉันเอากางเกงมาคนื ใหแ ลว
ไมใ ชร ?ึ ”

เขาถาม เสยกห็ วั เราะบุยปากไปทกี่ ่งิ ไมเ ล็กๆ ที่ปกอยูรมิ กองไฟ กางเกงของบญุ คําตวั ทใ่ี ห
มาเรยี นงุ แขวนผ่ึงไอไฟอยทู ี่นนั่

“นั่นไงครบั นาย ลงุ คาํ เอายา งไฟอยนู น่ั ”
“ทําไม?”
จนั ก็ตอบแทนมาใหว า

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1771

“พ่ีคําบอกวา แกจะยางใหหมดไอตวั ของนายแหมมเสยี กอ น ใสต อนนไี้ มไดจ กั๊ เดยี ม
ประเดี๋ยวนอนไมห ลับทงั้ คืน”

“ไอชิบหาย กไู มไ ดว า ยงั งนั้ ”
ตาพรานเฒารอ ง ถีบผลุงเขาใหท สี่ ขี า ง จนั หกคะเมนไปแลว เงยหนายิ้มเหน็ เหงอื กกับ
เจานาย
“แหะ! แหะ! อยา ไปเชื่อมนั ครบั ไอพวกน้หี าเรอ่ื ง มนั หนาว บญุ คําก็เลยเอามาผง่ึ ไฟให
อนุ ๆ ประเดี๋ยวจะไดนงุ ...”
พลางกห็ ันไปทําตาเขียวกับจันผูห วั รองออยูอีก
“ไอจัน มึงพดู ยงั ง้ี เดย๋ี วผีนายเคราเหลืองมาเอากตู ายหา”
“ก็ลงุ วา ยงั งนั้ จรงิ ...”
เสยชวยยนื ยันเปน พยานมา
“ตอนทีน่ ายเอากุงเกงมาคืนใหเ มื่อคา่ํ ฉนั เห็นลุงดมเอา-ดมเอา บอกวา หอมเหมือนสาบ
ชะมดยงั ไงละ แทบจะเอาคลุมหัวเสยี ดวยซาํ้ ”
“แนะ ! ดูไอพ วกปากหมาน่ี เด๋ียวพดั ฆา หมด...”
บญุ คําสบถ ขยับลุกขน้ึ เกดิ เสย และจนั หัวเราะลน่ั แตกฮือกันออกไป รพินทรห วั เราะ
หึๆ กดไหลตาพรานเฒา ใหนง่ั ตามเดิม
“เอาละๆ ไมต องโมโหโกรธาไปหรอก”
“อยา ไปเชอ่ื มนั ครับ นาย...”
บญุ คําบนออด
“เถอะนา ไมเช่อื กไ็ มเชื่อ”
พรอ มกบั พูดยมิ้ ๆ เขาลดตัวลงนงั่ ขดั สมาธกิ ลางวงของคนเหลา นั้น เจา สามพรานหนมุ พา
กันหวั เราะคกิ คัก บญุ คําทาํ ปากหมุบหมบิ สบถพาํ เอ้ือมมือไปควา กางเกงทผี่ ึ่งไฟอยูม าสวมอยา ง
กระดาก แลว พาโลเขกกระบาลเสย ซง่ึ นั่งอยใู กลท ี่สดุ แกเหนยี ม
“นายยังไมนอนอกี หรือครับ เหนอ่ื ยมาเต็มทีแลว ”
จอมพรานปด ปากหาว เอนหลงั พิงหอสัมภาระ เหยยี ดเทายาว
“ก็วาจะนอนเหมือนกนั ”
เขาพดู เพลียๆ
“ปวดระบมไปหมดทัง้ ตวั พวกแกคงไมรหู รอกวาฉนั เหนด็ เหน่อื ยแคไหน”
ท้งั สพี่ รานพากันมองดูเขาอยางเหน็ ใจ เตม็ ไปดวยความเคารพรกั จันขยบั เขามาถอด
รองเทาเจา นายออก เขีย่ ไฟในกองเขามาองั ผงิ ใหท ฝ่ี า เทา อันชํา้ ระบมทั้งสอง เกดิ กบั เสยกเ็ ขามา
ชวยกันนวดเฟน ขา รพินทรถอนใจยาว ควกั ยาหมอ ออกมาทาทีข่ มบั แลวหลับตาลง วางตน คอลงกับ
ถงุ ขา วสาร

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1772

“ไมมีใครหนกั ไปกวา นายหรอก...”
เสียงบุญคําพึมพาํ มาเบาๆ อยา งเปนหว ง
“นายมวั แตเ ปน หวงคนอืน่ จนลมื ตัวเอง เนอ้ื หนังเลือดเนอ้ื ของนายไมไ ดทําดวยเหล็ก”
“มันเปนหนาทข่ี องฉันอยูแ ลว บญุ คํา หนา ทซี่ งึ่ จะตอ งเหน็ดเหน่อื ยกวาทกุ คน ถงึ แมเ รา
จะเปน พรานปา ท่ีหาเชากนิ คา่ํ เราก็มเี กยี รตใิ นความซ่ือสตั ยส จุ รติ ตอหนา ที่ของเรา”
เขาพดู แผว เบาเหมอื นรําพงึ
“ผมกลัววา นายจะเปน อะไรไปเสยี กอ น”
“ถาฉันพลาดพลง้ั มีอนั เปนไปเชน ไรเสียกอน...”
จอมพรานกลาวกับคนของเขาทีร่ ายลอ มอยู ทง้ั ๆ ทดี่ วงตาทงั้ สองปด
“ทกุ คนจงอยาละทิง้ หนาท่ี รบั ใชนายจา งของเราไปใหถ งึ ทสี่ ดุ ตามสัญญาแทนใหแ กฉ ัน
ดว ย”
“ไมมีนายเสยี คนเดียว พวกเราทั้งหมดกไ็ ปกนั ไมไ ด”
เกดิ วา
“ตอ งได ถา เวลาน้ันมาถึงเขา จรงิ ๆ อยาใหเ สียทีทีเ่ กดิ มาเปน ลกู ไกร ขอใหท กุ คนพยายาม
กนั จนลมหายใจสดุ ทา ย”
“นายพดู เหมอื นกบั วา นายจะจากพวกเราไปจริงๆ นายอยา พดู เปน ลาง”
เสย พดู น้ําเสยี งไมสบายใจ
รอยย้ิมนอ ยๆ ปรากฏขนึ้ ทร่ี มิ ฝปากของจอมพราน
“ฉันเพยี งแตสัง่ เผื่อไวเทานน้ั ทกุ สง่ิ ทกุ อยา งเปนของไมแ น บอ ยครง้ั อยูเหมอื นกนั ท่ีฉนั
เคยคดิ วา ภายหลงั จากท่ีฉนั หลับลงไปแลว ฉนั จะมีโอกาสต่ืนขึ้นอกี หรอื ไม แตฉ นั กไ็ มอ ยากจะ
ม่ันใจอยเู หมอื นกันวา ฉันจะยังคงมชี ีวิตอยู และสามารถนาํ พวกเราทกุ คนไปถึงยงั ทแี่ หงนนั้ ...ขนุ เขา
พระศิวะ! ทวา นั่นมนั กเ็ ปน แคค วามหวงั เทา นัน้ ...อา!...ขนุ เขาพระศวิ ะ!!”
ริมฝปากของเขาหมบุ หมิบ
“นายหลับเสยี เถดิ บุญคําจะเอาผาหมให ไมต อ งหวงอะไรตลอดคนื นี้ บุญคํากับไอพวกนี้
จะดแู ลใหเ อง”
เสยี งชางรอ งเรียกลกู ออ นจากทใี่ ดท่ีหนง่ึ ทางหุบปลายหวยดานลา ง แววขึน้ มาตามลม
เกง กวางบีบเปว อยูในดงมะปรางฟากตรงขาม แลวกแ็ ตกเตลดิ เมื่อไดยนิ เสอื ดาวคําราม จักจนั่ เขียด
ปาดสง เสยี งดนตรธี รรมชาตขิ องมันขบั กลอมราวไพร ชวี ติ ปาดาํ เนินไปตามสภาพปกตขิ องมัน
ชั่วขณะเดยี ว เจตสิกของพรานใหญกล็ อ งลอยหางไกลออกไป จนกระทง่ั นทิ รารมณยา ง
เขา ครอบงําอยา งสนทิ
ไชยยนั ตต่นื ขนึ้ เมื่อรสู ึกวาผูท ่นี อนอยใู กลๆ ไหวตวั พอลมื ตาก็เหน็ มาเรยี ลกุ ข้นึ นัง่ นิ่ง
เชษฐาและดารนิ ทนี่ อนเรยี งกนั ถัดไปหลับสนทิ แสงไฟท่กี อ ไวทางดานปลายเทา สองใหเหน็ รา ง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1773

ของแหมม สาวเปน เงาตะคุม เขานอนหรต่ี าดูหลอนอยเู ชนนัน้ หลายอดึ ใจ กย็ งั คงเห็นนงั่ งนั สงยอยู
คนเดยี วตามเดมิ จึงคอ ยๆ ดงึ กายขน้ึ นัง่

“เปน อะไรไปหรือเปลา เมย? ”
เขากระซบิ ถามเบาๆ
ในแสงเลือนรางของไฟจากกอง มาเรียยมิ้ โรยๆ ส่นั ศรี ษะแตไ มเ อยคาํ ใด ไชยยนั ตเ ลกิ
แขนเส้ือข้ึนดนู าฬิกาขอ มอื ขณะนน้ั มันเปน เวลาหนึ่งนาฬกิ าเศษ
“เมื่อหวั คา่ํ นีค้ ณุ ไมสบายมาก ตอนนี้รสู ึกเปนอยางไรบาง?”
แหมมสาวยกมอื ข้ึนเสยผม ตอบแผวๆ
“ดีขึ้นมากแลว คะ ไชยยนั ต”
“ควรจะนอนพักเสีย อากาศกําลงั เย็นจัด ลกุ ขึน้ มานงั่ ทาํ ไม?”
มาเรียกวาดสายตาไปยงั ดารนิ และเชษฐา ทีน่ อนเรยี งกันอยูขา งๆ ตัว แลว หนั กลบั มาท่ี
ไชยยนั ต
“นอ ยฉีดยาใหฉ นั แลว กใ็ หก ินยา ทําใหฉ ันหลับไมร ูเร่ืองไปเลย เพงิ่ จะมารูสกึ ตวั เมือ่
สักครนู ้ีเอง ฉันฝน รายไปสารพัด ตกใจต่นื ขึน้ เพราะความฝน ...”
เสยี งของหลอ นสน่ั เครือ ไชยยันตห วั เราะปลอบใจเออ้ื มมือมาลบู หลงั
“เปน ธรรมดา คณุ เผชิญกบั เหตรุ า ยมา และกําลังไมสบายเลอื ดลมไมด ี มนั ก็ทาํ ใหฝน รา ย
ไปได อยาไปสนใจกบั มนั เลย พวกเรายายท่จี ากเดิมเขามานอนเปน เพอื่ นคุณท่นี ”ี่
“ขอบคณุ เหลอื เกิน พวกคณุ ทกุ คนชางดตี อ ฉันจนไมอ าจกลา วถกู ฉันเปน ตน เหตุกอ ความ
ยุง ยากใหแ กพ วกคณุ แทๆ ”
“โปรดอยา พดู ถึงเรอื่ งน้ีอีกเลย ไหนๆ เรากจ็ ะตองรว มชวี ติ กันแลว ”
ไชยยนั ตก ลา วออนโยน แลว ขยับตัวลุกข้นึ
“เมอื่ เยน็ น้ีคณุ ไมไ ดกนิ อาหารเลย สรางไขแลวคงจะหวิ มาก นั่งอยทู ่ีนแี่ หละ ผมจะจดั การ
ให ซปุ รอนๆ บางทจี ะทําใหค ุณดขี นึ้ ”
วาแลว เขาก็เดนิ ออกจากทน่ี อนตรงไปทกี่ องไฟใหญก ลางลานอันเปนทวี่ างสัมภาระ และ
ในขณะนเี้ กดิ นงั่ สัปหงกเฝา ยามอยู ร้ือคน ในถุงเสบียงอยูครู กห็ ยบิ ซปุ กระปองข้นึ มาเปด ตงั้ อุน ไฟ
พอเงยหนา ขึน้ ก็มองเหน็ รางตระหงานของมาเรียยืนอยตู รงหนา กําลงั จอ งดวงตาเปน ประกาย
ซาบซง้ึ จับมาท่เี ขานิ่ง ขณะน้นั เกดิ กส็ ะดุง ลืมตาโพลงข้ึน รบี จัดการซนุ ฟนเพิ่มเตมิ เขา ไปในกอง มี
ทา ทีหายงว ง รอบๆ กองไฟนัน้ จนั เสย บญุ คาํ และพรานใหญรพินทร นอนเรยี งรายกันอยูเ ปนรูป
วงกลม ทกุ คนกาํ ลงั หลับสนิท นอกจากเกดิ ผอู ยยู าม หา งออกไปอีกดานคอื แงซาย สว นคะหยน่ิ และ
สา งปา นอนสกัดอยใู กลๆ กบั เพิงทค่ี ณะนายจา งนอนกันอยคู นละมมุ
“ออกมาทําไม กลับเขาไปทนี่ อนเถอะ เดี๋ยวซุปเดอื ดผมจะเอาไปให”
ไชยยนั ตบอก พรอ มกบั จดุ บหุ รส่ี บู

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1774

แหมม สาวทรดุ ตัวลงนงั่ บนขอนไมฟน ขนาดใหญ ทม่ี ปี ลายขางหน่งึ สมุ อยูในกอง
“ถา คุณไมร งั เกียจ ฉนั อยากจะนง่ั ดสู ภาพบรุ ุษไชยยันต ปฏิบัติหนาทขี่ องเขาใหแ กผ ูห ญงิ
ตกยากอนาถาคนหนึง่ ”
ไชยยนั ตห วั เราะออกมาอยา งเปดเผย ความรสู กึ บอกตนเองวา นกั นริ กุ ติศาสตรเ ลือด
เยอรมันผสมฝร่งั เศสผนู ้ี เขาใจพูดเพื่อสนองตอบน้าํ ใจของเขา หลอนอาจพดู ดวยสมองของคนท่ี
ไดรบั การศกึ ษามาอยา งดเี ลศิ แลว และหรือบางทหี ลอนกอ็ าจพดู มาดว ยความรสู กึ แทจ รงิ แตมนั กท็ าํ
ใหเขาพอใจและเกดิ เอน็ ดขู น้ึ
“เราไมเคยคิดวา คุณเปน ผหู ญิงตกยากอนาถา เมย แตเ ราคิดวาคณุ เปน เพื่อนรว มตายของ
เราคนหน่งึ และในขณะนก้ี าํ ลังตอ งการความชว ยเหลอื สกั วันหนงึ่ คุณอาจชวยผมบา งกไ็ ด...บหุ ร่ี
ไหม?”
“ขอบคุณ”
เขาโยนซองบุหร่ไี ปใหห ลอน มาเรยี รับไว หยบิ ตวั หนึง่ ข้นึ มาจุดสูบ อดั ควันลกึ ตายังคง
มองจับน่ิงมาทไ่ี ชยยนั ตก ึง่ เล่ือนลอย ก่งึ ใชค วามคดิ อาการกย็ งั เซ่อื งซมึ ชวนสมเพช
“ฉนั ไมนึกมากอนเลยวา ในคณะของคณุ จะเพยี บพรอ มไปดว ยบคุ คลทม่ี ีนา้ํ ใจงามอยา ง
น้”ี
ในท่ีสดุ หลอนกลา วเสียงเบาเหมือนจะออกมาจากกระแสคิดคํานงึ อังมอื กับกองไฟแลว
เอาไปประคองแนบแกมอนั หนาวเยน็
“ทา นทตู หัวหนาคณะ ผูมลี กั ษณะอันนาเลอื่ มใสศรทั ธาเช่ือมั่นไมผ ิดอะไรกบั พอของฉัน-
นอ ยผูไ มถ อื ตวั และรักฉันราวกับเราจะเปน พ่นี อ งรวมพอ แม คุณเองผูเปนสภุ าพบรุ ุษท่ีนา รกั ชวยให
อบอุนใจ และ...”
หลอนเหลอื บสายตาไปยงั รางอันนอนเอาหมวกหลบุ หนาของรพนิ ทร ไมหางออกไปนัก
“มสิ เตอรฮ ันเตอร ผูเปรยี บเสมือนหลักประกนั อนั ศกั ดิ์สทิ ธิ์ ประดจุ เกราะกันผองภยั ”
“ผมบอกแลววา คุณอยใู นทา มกลางมิตร ไมต องหวน่ั เกรงอะไรทง้ั ส้ิน”
“พระเจายังไมท อดทง้ิ ฉนั ...” มาเรียพมึ พํา

ท้ังสองสนทนากนั เบาๆ ถงึ เร่ืองสว นตวั หลอ นเลา ถงึ ชีวิตการศกึ ษา การแตง งาน มาเรยี
เปนคนเปดเผยและนา้ํ ใจกวา งขวางอยา งนกั กฬี าพอใชท ีเดียว ในความรสู กึ ของไชยยนั ต โดยเฉพาะ
อยา งยงิ่ ในดา นอุดมคตทิ ัศนะ หลอนอิสรเสรอี ันเปนนสิ ยั ของหญิงฝรั่งเศสทง้ั หลาย ซ่งึ เปน สายเลอื ด
กรรมพนั ธทุ างดานมารดา

ตางคนตา งผลัดกันซกั ถาม อาการของหลอ นดจู ะแจมใสข้นึ จากลกั ษณะเศรา ซึม และเริ่ม
หวั เราะออกบา งในบางครัง้ เมือ่ เขาชวนพดู ในแงข บขนั

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1775

หลอ นกนิ ซุปท่ีเขาอุนใหจ นหมดทง้ั กระปอ ง ดื่มบร่ันดแี ลว ก็น่ังผงิ ไฟคุยกับเขาตอไป
อยา งถูกคอ กระปร้กี ระเปรา มชี ีวติ ชวี าขนึ้ หลอ นเลาถงึ การฝก หัดใชไรเฟล และการลาสตั ว ซง่ึ
ไดร บั การสอนจากบดิ าผูเปนพรานใหญ ผิวขาวแหง คองโกเบลเย่ียม ผมู สี ถิติในการลม ชางมาแลว
กวา 500 ตัว สงิ โตควายปา และแรด รวมแลว อกี นับพนั

การติดตามบิดาไปทุกหนทกุ แหงในการลา สอนใหหลอ นเกิดความเคยชนิ และชาํ นาญ
ข้นึ หลอนเร่มิ ฝกหัดปนมาตงั้ แตอ ายุ 10 ขวบดว ยปน ลม ตอ มาก็ขนาด .22 ข้ึนมาจนกระทั่ง ดบั เบลิ้
ไรเฟล ขนาด .470 อันเปนปนลาสตั วขนาดใหญทสี่ ุดเทาทีห่ ลอ นจะตานทานแรงสะทอนถอยหลงั
ของมันได แตเดมิ ทหี ลอ นชอบแตก ารยงิ ปนเพือ่ การกฬี าเพราะไมช อบฆา สตั ว แตแ ลวความจาํ เปน
มนั บีบบังคับ...

กลา วคือ เมื่ออายุ 17 ปใ นคราวปด ภาคเรียนและหลอนกลับไปเยยี่ มพอ สงิ โตตวั หนึ่งคาบ
เอาชาวพ้ืนเมืองในเขตหมบู า นไปขบขมองแหลกเหลว พอ ของหลอนรีบควาปน คูมือออกตดิ ตาม
ในทันทนี นั้ ตามหนา ท่ี และหลอ นกต็ ิดตามเขาไปดว ย โดยมสี ปริงฟลด 30/06 กระบอกหนงึ่ ตดิ มอื
ไปดวย อยางไมมเี จตนาจะชว ยบดิ าลา สงิ โตวายรายทกี่ าํ ลังขม้ําเหยอื่ ของมันอยใู นพมุ ไมทบึ กเ็ ผน
สวนเขาใสพอของหลอนในระยะกระชนั้ ชดิ ที่หางกนั เพยี งไมเ กนิ 15 เมตร

พอของหลอนแมจะเปนพรานมอื ดี ยงิ สิงโตมารอ ยๆ ตวั แลว กต็ าม เขากม็ โี อกาสท่ีจะ
พลาดไดต ามโชคชะตาอนั ไมแ นของมนุษย

กระสนุ .577 ฮอลแลนดแ อนดฮอลแลนดจ ากไรเฟลแฝดทยี่ งิ สวนออกไป ขณะทม่ี นั เผน
เขาใส กนิ สูงแหวกขนคออนั หนาทึบใหญโ ตของมันกระจุยไปโดยไมถกู สมอง แลว มนั กถ็ ึงตวั เขา
ขย้ําแขนซา ยทย่ี กข้ึนรบั แหลกไป แลว พอกล็ ม หงายหลังลงกับพืน้

ความตกใจจนหมดสติ ทาํ ใหห ลอนตัดสนิ ใจทําอะไรไมถ ูกในขณะนน้ั นอกจากจะสง
เสียงกรีดรอ งลัน่ ไปทัง้ ปา ปนอยูในมือแทๆ แตยามนนั้ มนั ก็หาประโยชนอ ันใดมไิ ด เพราะหลอนลมื
มนั เสยี อยางสนิท มันจะเปน เพราะเจา สิงหร ายตวั นั้น บงั เอิญตกใจเพราะเสยี งตะเบ็งรองของหลอน
หรอื เปน เพราะดวงชะตาของพอจะยังไมถ งึ ฆาตกไ็ มท ราบได ปรากฏวา มนั ไมไ ดขยํ้าซ้ําอยา งใด
ทั้งสน้ิ แตกระโจนพรวดขามรา งอันโชกเลอื ดของพอ ไป แลวกเ็ ผน แนบ หายลบั ไปในพงไมอันสลบั
ไปกับทงุ น้ัน

พอ ของหลอนถกู หามสง เขาโรงพยาบาลในตัวเมอื ง และหวดุ หวดิ จะถกู ตดั แขนขา งนั้น
หลอ นนง่ั รองไหอ ยูข า งเตยี งพออยูส องวนั พอวนั ทีส่ ามก็ลากสปรงิ ฟล ด 30/06 กระบอกนนั้ เขา ปา
โดยไมฟง เสยี งทดั ทานจากใครทงั้ สิน้ สาบานวา จะแกแคนเจา สิงโตตวั นน้ั แทนพอ ใหได มันเปน
เวลาเดยี วกบั ทเี่ พ่อื นพรานทง้ั ผิวขาวและทัง้ พวกพนื้ เมือง ออกตดิ ตามเจาวายรา ยกนั อยางไมเ ปนอนั
กินอันนอน คกึ ไปหมดทั้งปา ยา นนนั้

ขา วพรานใหญ จมิ มุลเลอร ถูกสงิ โตกดั บาดเจบ็ สาหัส เปน ขาวใหญไปตลอดทง้ั แควน อู
กนั ดา พรานจากแควน อ่ืนๆ ทงั้ ใกลแ ละไกล พากนั เดินทางมาเพ่ือตามพิชติ เจาวายรา ยตัวนน้ั

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1776

ไมมใี ครไดระแคะระคายรอ งรอยของสิงโตตัวนนั้ ตลอดระยะเวลาเจด็ วนั แรก นบั ตง้ั แต
มุลเลอรถ ูกกัด สิงโตตัวอ่นื ๆ ถกู ยิงลม ตายลงเปน เบอื ไมต า่ํ กวา 50 ตัว จากบรรดาจอมพรานทั้งหลาย
ทแ่ี ยกยา ยกระจายกนั ออกไป แตไ มมีตัวไหนมลี ักษณะเหมอื น หรอื ชวนใหเ ช่อื ไดว า เปนฆาตกรตวั
นน้ั

ไมม ใี ครรูจกั มนั ไดด ไี ปกวาหลอน
และหลอนกไ็ มเ คยบอกรูปพรรณสณั ฐานของมันใหแ กพรานคนใดเลย หลอนกําหนด
จดจาํ มนั อยูในใจไวค นเดยี ว ตาํ หนทิ เ่ี ห็นชัดท่ีสุดกค็ ือ ขนคอดา นบนเหนือแสกหนา ขึน้ ไป ซง่ึ เปน
รอยกระจยุ ดว ยลูกปน .577 ของพอ หลอ น ราวกับมใี ครเอาบตั ตะเล่ยี นไปถากไว
ทุกคนเหน็ เปน เร่อื งไรส าระทเ่ี ด็กสาวอายเุ พียง 17 ป ถือไรเฟลขนาดเพยี ง 30/06 ออกเดิน
บกุ ปาทอมๆ อยูคนเดยี ว เพ่ือจะฆา สงิ โตทีท่ ําใหพอ บาดเจบ็ ในขณะทพ่ี รานคนอนื่ ๆ ลวนปรากฏ
กิตตศิ ัพทก นั มาแลว กย็ ังไมส ามารถจะปราบมันลงได และพรานใหญแ ตละคนเหลาน้นั ก็ลวนใชไร
เฟล ประจาํ มือขนาดอยา งตํา่ ที่สดุ ต้ังแต .470 ไนโตรขนึ้ ไปจนกระท่ัง .600 ไนโตร
บา ยวนั ทีแ่ ปด บิลล โรเจอร พรานผิวขาวชาวอเมรกิ ันจากซาฟารี กถ็ กู มันขบหัวสมอง
แหลกเหลวไปอกี คนหน่งึ เขาเปนชายวัย 50 เศษ ผานชีวติ พรานอาชีพครํ่าหวอดมาไมน อ ยกวา บดิ า
ของหลอ น เขาถูกมนั กัดตายในพรบิ ตา กอ นท่จี ะทนั ลนั่ กระสนุ ไดแ มแตน ัดเดยี ว ศพถกู ลากไปท่ี
กลางทุงตอนหน่งึ ใกลห นองน้าํ หางจากบรเิ วณทถี่ ูกกัดคร้งั แรกคร่ึงไมล แตไมม รี อยถกู กัดกนิ
เชาวนั ท่ีเกาของการเพยี รพยายามอยา งมมุ านะ และความต้ังใจอนั แนว แน ชนิดท่ไี มม ใี คร
เชือ่ วามันจะสมั ฤทธิผลเปนจริงขึ้นมาได เด็กหญงิ วัย 17 ปป ระจนั หนากับเจา สงิ โตมหากาฬ ผูมี
น้าํ หนกั ตวั เกอื บ 600 ปอนดต ัวน้นั สมปรารถนา
มันเปนเวลาประมาณ 9 นาฬิกาเศษ แดดเริม่ จะแรงกลาขน้ึ เปน ลําดับ ในภมู ิประเทศอัน
เปน ปาโปรงท่มี ีทงุ สลับไปกบั ละเมาะสลบั ไปกบั โขดหนิ ใหญ บริเวณนน้ั ก็คือตําแหนง ทบ่ี ดิ าและ
หลอนพบมนั เปน คร้งั แรกนน่ั เอง หลอนสงั เกตเหน็ เม่อื ประมาณครงึ่ ช่วั โมงท่ีแลวมา มา ลายฝูงหน่ึง
ประมาณ 6-7 ตัวพากนั สง เสยี งรอง และวงิ่ กระเจงิ ตดั ออกทงุ ดา นหนา ไปอยา งตระหนกตกใจ ครัง้
แรกหลอนเขา ใจวามนั ต่นื เสอื ชตี า แตต องการจะเขามาดใู หห ายสงสัย
พอลบั เนินปลวก กา วเขา ไปหยดุ ยนื อยใู นระหวา งไมใ หญส องตนนนั่ เอง หลอ นก็ไดย นิ
เสียงพุมไมส ่ัน พรอ มเสียงคาํ รามกระห่ึมจากขวามือเย้อื งไปทางดา นหลัง พอหนั ขวับมาหลอ นก็
หลกี หลบไปไมทันเสียแลว สําหรบั ระยะประชิดตัวเพียงไมกก่ี าวนั้น
มันยืนแหงนหนา แยกเขยี้ วคํารามอยูปานวา แถบน้ันจะถลม ทลายลงดว ยอานภุ าพแหง
แกวเสียงราชสหี  ศีรษะของมันประกอบดว ยขนคอพองเปนแผงมหมึ า ดรู าวกับจะบดบังแสงอาทิตย
ทส่ี องลงมาจากยอดเขา ระดบั ทม่ี นั ยืนอยูสงู กวา หลอนขึ้นไปประมาณ 15 ฟุต เพราะโผลออกมาจาก
ไหลต ะพกั ตอนหน่ึงของภเู ขาหนิ ยอ มๆ
แลว มนั ก็กระโจนวูบเขา ใส

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1777

หลอนไมม เี วลาแมแ ตจะสงปน ข้ึนถงึ ไหล ทวา เหนี่ยวไกออกไปจากระดบั ท่ีถอื อยแู คเ อว
น่ันเอง เสยี งสปริงฟล ด 30/06 แผดแหลมกกึ กอง กลบเสยี งคํารามอยางดรุ า ยของมนั หมดสิน้ ทันทีที่
ปนลนั่ หลอนก็พุง ตวั ไปกล้งิ อยเู บอ้ื งหนา ปนกระเดน็ หลดุ มือไปไมรูเ หนอื รใู ต รสู ึกแตเพยี งวา
แผน ดินตรงบรเิ วณทหี่ ลอนยืนอยนู ัน้ สะเทือนสะทา น เพราะนาํ้ หนกั ตวั อยา งมากมายที่กระแทกลง
มา

เมอื่ ไดส ติ...หลอนฉวยปน ทตี่ กอยใู กลๆ ทะยานลกุ ขึน้ อกี ครั้ง เจาสงิ โตตวั นนั้ นอน
ตะแคงสนทิ นงิ่ อยกู บั ท่ี หมดฤทธิ์ลงเสยี แลว กระสนุ ซลิ เวอรทปิ นํา้ หนกั เพยี ง 220 เกรน ทะลุกลาง
อกของมนั เสยี ออกทางสะบกั หลัง จบชวี ติ อยา งดษุ ณที ี่สดุ

“ไมนาจะเปนไปไดเลย กระสุน 30/06 น้ําหนกั เพียงแคน ้นั จะทาํ ใหมนั ตายคาท่เี พยี งการ
ยิงนัดเดียวเขา ทีอ่ ก”

ไชยยนั ตรองออกมา ลมื ตาโพลง
มาเรียยมิ้ กรอยๆ ยกั ไหล
“ฉนั กไ็ มเ ช่ือเหมอื นกนั และพรานคนอน่ื ๆ ทม่ี าพบเห็นเขาภายหลัง เขากแ็ ทบจะเชื่อ
สายตาเสียมไิ ด โดยบาดแผลตาํ แหนง นนั้ จริงอยู...อาจจะทาํ ใหม นั ตายไดเ หมอื นกันในความรสู กึ
ของคนท่ัวไป แตก อ นทม่ี นั จะตาย มันกค็ วรมีเวลาขยํา้ ฉนั แหลกลาญไปกอน ไมใ ชลม ควํ่าคาทอ่ี ยู
ตรงนน้ั ราวกบั จะมีปาฏหิ ารยิ เขาชว ย เพอ่ื พิสูจนด ปู ฏิบตั ิการของกระสนุ นัดนน้ั ปรากฏวา ลกู ซลิ
เวอรท ิปตีควา นปอด ดว ยการฉีกเปลอื กหวั กระสนุ ออกบานในลักษณะดอกเหด็ ทําใหเกดิ ไฮดรอลกิ
ชอ็ กอยางรนุ แรงทีส่ ุด ทัง้ ปอดอนั ใหญโตของมนั มเี ลือดค่ังเตม็ ไปหมด ทําใหม นั ตายลงในทันที ถา
บงั เอญิ เปนกระสนุ หวั แข็ง มันกค็ งไมถงึ กับตายคาทที่ นั ที และเลน งานฉันไดแ น ฉันเองก็กะยิงหัว
อนั เปนทร่ี วมประสาทของมัน แตพลาดไปถกู อก เพราะฉะนน้ั ฉนั กลาที่จะรับรองไดว า ในบรรดาไร
เฟล ขนาดยอมดว ยกนั แลว ขนาด 30/06 จดั วาเปน ปน ชน้ั ประเสรฐิ สุด พอแกก ารไวว างใจไดท เี ดยี ว
โดยเฉพาะอยางยิ่ง ถาเลือกแบบของกระสนุ ใหถูกตอ งกบั สัตวทจี่ ะยงิ ”
หลอ นเลาตอไปวา นับจากนน้ั เปน ตน มา หลอ นยงิ สิงโตทุกตวั ทหี่ ลอนพบ สว นพอ ของ
หลอนนัน้ แขนขา งซา ยเกือบจะเรยี กไดว า พกิ ารมาจนกระท่ังบัดน้ี แตเขาก็ยังคงเปน จอมพราน ผซู ึ่ง
ตลอดท้งั คองโก เบลเยย่ี ม ไมมใี ครจะยิ่งใหญไปกวา จนกระทงั่ ในปจ จุบัน สถิตใิ นการประจนั หนา
กบั สตั วใหญอนั ตรายของหลอ นก็คือ ลาสิงโตมาแลว 34 ตัว ควายปาทเ่ี รยี กกันวา เคป บัฟฟาโล 23
ตัว ชางรว ม 50 และท่ีมากทสี่ ุดก็คอื เสอื โครง ในอนิ เดยี ว หลอ นยิงเสียนบั ไมได
ชีวติ การลาสตั วเกมเส่ยี งอันตรายของหลอ น ยังไมเ คยปรากฏวาหลอนจะไดร บั บาดเจ็บ
เลย นอกจากเคยถูกงูกดั ครง้ั หนึง่ ในปาเวเนซูเอลา แตไ ดร บั การเยียวยาชว ยเหลือทนั
ไชยยนั ตฟงหลอ นเลา อา ปากคา ง

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1778

“ผมเพิ่งรูเดย๋ี วน้ีเอง จากสถิติท่ีบอกมานี่ คณุ คอื พรานใหญคนหน่ึงทเี ดียว อาจพอๆ กับ
รพินทร ไพรวลั ย ของเรากไ็ ด”

แหมมสาวสัน่ ศีรษะ
“อยา งฉนั ยงั ไมเ รียกวาพรานหรอก ไชยยนั ต พรานตองอยา งมิสเตอรฮนั เตอร หรืออยา ง
พอของฉันนน่ั คณุ จะนําฉนั ไปเปรียบกบั เขาไมไดเปน อนั ขาด ฉันอยากจะพดู เสียดว ยซํา้ ไปวา ในปา
เอเชียทฉ่ี นั ผานมาแลว ฉนั ไมเ หน็ ใครยิ่งใหญไ ปกวา รพนิ ทร ไพรวลั ย คนน้ี พวกคุณละ ไมไ ดเ ปน
นกั ลา สัตวก นั มาแลว อยา งโชกโชนดอกรึ?”
“เขาใจผิดถนดั เมย พวกเราสามคน เปนแตเพยี งนกั ลา สตั วสมัครเลนเทา นั้น ไมจ ดั อยูใน
ลาํ ดับพรานเลย ไมว าจะในช้นั ใดทัง้ สิ้น เราอาจผจญภยั กับสัตวใ หญอ นั ตรายมาบา ง แตกเ็ พง่ิ ใน
คราวทเ่ี ราออกเดนิ ทางมาคร้งั น้แี หละ เทียบกับคุณแลว หางกันลิบ คุณเปน ลูกสาวพรานใหญ และใช
ชวี ติ ในการลามาโดยตลอด”
มาเรยี ขมวดควิ้ มองดเู ขาอยา งไมเชือ่ นัก ยมิ้ นดิ ๆ
“คุณถอ มตวั กระมงั อยาวาแตค ณุ หรือทานทูตน่ันเลย ขนาดนอ ยซึง่ เปน ผหู ญิงในคณะ
ฉันกเ็ หน็ เขายงิ ปนไดอยา งยอดเยยี่ มท่ีสุด ฉันเชอ่ื วาเขายงิ ปนไดด กี วา ฉนั เสียอกี ”
ไชยยนั ตหวั เราะ
“คณุ ควรจะเขา ใจไวเ สียดว ย นอ ยนะเปน นกั กฬี ายงิ ปน มากอน เรื่องฝมอื การยิงปนได
แมน ยาํ นน้ั ไมต อ งสงสยั หรอก นอยจดั อยใู นชนั้ ทอปทเี ดยี ว ยิงไดดีกวา ผม กวาเชษฐา หรอื บางที
อาจเหนือกวารพินทรเสยี อกี ถา จะใหย งิ เปา กระดาษแขงขันกนั แตน อยและพวกเราไมใชนักลา สัตว
ทช่ี ํานาญอยา งคณุ มากอน นี่เปน ความจริง เพราะฉะนัน้ ในการลาแลว พวกเรายอมไมมีทางจะสคู ณุ
ได เพราะขาดความจัดเจนเทา ทค่ี วร เรามาฝก เอาในคราวเดนิ ปาครง้ั นแ้ี ทๆ โดยมีรพนิ ทรเปน พเ่ี ลี้ยง
แตสําหรบั นอยน้นั เขากม็ อี ะไรเปนปาฏหิ ารยิ อ ยเู หมอื นกันเกี่ยวกับการลา ควายปา เขาเกกตวั หนึ่ง
ชางหูแหวงงาเดยี วอกี ตวั หนงึ่ ทพ่ี วกเราตามลา มนั อยางไมเปนอนั กินอนั นอนเหมอื นกนั กอ นทจ่ี ะ
เดินทางมาถึงหลม ชา ง ปรากฏวาเจาวายรา ยทง้ั สองตัวน้ันลมลงดว ยมือของนอย โดยไมม ีใครคาด
ฝน มากอน”
แลว เขาก็เลาเรอ่ื งไอแ หวงและมหงิ สาใหม าเรียฟง แหมม สาวฟง ดว ยอาการตืน่ เตน และ
ท่ึงเปน อยา งยิ่ง
“นอยมีโชคในการลา สตั ว ประกอบกับมฝี มอื ท่ดี ีเย่ยี ม ถาเขารกั ในทางนี้จรงิ ๆ เขาอาจ
เหนอื กวาฉนั กไ็ ด ฉันดใี จเหลอื เกินทไี่ ดเพอ่ื นท่มี ีนิสยั คลา ยๆ กับฉัน ผหู ญิงท่ใี ชป น ไดดี และรกั ใน
การใชช ีวติ ผจญภัยอยใู นปา ”
มาเรยี กลาวออกมาจากใจจริง ตาเปนประกายสุกใสชืน่ ชม เมอื่ เอย ถึงดารนิ วราฤทธ์ิ
“ก็ไมเชงิ นอ ยอาจไมช อบกบั การผจญภัย หรือใชช ีวิตสมบุกสมบันอยา งคณุ กไ็ ด แตท เี่ ขา
มาดว ยในครงั้ นี้ ก็เพราะความเปน หว งพ่ีชายของเขาเปน ขอ ใหญ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1779

“แตถ ึงอยางไร เขากเ็ ปน ผูหญงิ ท่ีเกง กลา สามารถเกินตวั มาก ขอโทษนะ ถา ฉันจะพดู คยุ
อะไรถึงเรอื่ งสวนตวั คุณบาง”

“ออ ยินดี ไมร งั เกียจเลย”
“เหน็ ครง้ั แรก ฉนั คดิ วา นอ ยเปน ครู กั กับคณุ เสยี อีก”
หลอนหยั่ง จอ งเขาตาไมก ะพริบ
ไชยยนั ตหวั เราะกวา งๆ เปดจกุ กระตกิ บรน่ั ดีขึ้นด่มื แกห นาว
“แลว เดยี๋ วนีล้ ะ?”
“ก็ยังไมแ นใจอยดู ”ี
“เรารกั กนั เสยี ย่ิงกวาคูรกั อกี เมย ครู กั นัน้ เมือ่ สมั พันธจ ดื จางไปเม่อื ไหร กเ็ ลิกรกั กนั เมอ่ื
นนั้ แตเ ราจะรกั กันเชน น้ตี ลอดไป โดยไมม ีวนั เปล่ียนแปลง”
ตาสีเขยี วคนู นั้ สอแววฉงน
“ฉนั ไมเ ขาใจทีค่ ุณพูด”
“เราเห็นกนั มาแตเ ล็กแตน อย เติบโตมาดว ยกนั เรารกั กนั อยา งพ่นี องคลานตามกันออกมา
ไมใ ชอยางคูรกั ”
“แปลกนี่ เปนคทู ีเ่ หมาะสมกนั ท่สี ดุ ทาํ ไมถงึ ไมรกั กนั อยา งนน้ั ?”
คาํ ถามของหลอน ทําใหไชยยันตง นั ไป
“นั่นซิ มนั นา แปลกนะ ผมกแ็ ปลกใจอยเู หมอื นกนั ”
ความไมสบายใจบางอยา ง ผา นไปในสีหนา ของอดีตนายทหารหนุม หลอนกไ็ วพอใช
เพราะสงั เกตเห็นวแี่ ววความอดึ อัดนัน้ ได รบี กลาวมาอยา งมรรยาทดีวา
“ขอโทษ บางทฉี นั อาจจะละลาบละลว งเรอ่ื งสวนตวั ของคณุ มากเกินไปหนอย ฉันไมไ ด
เห็นวา คณุ และนอยเปนอน่ื ไกลนอกจากเพอื่ นสนทิ คุณคงไมถ ือ”
“ไมเ ปน ไร ผมก็เปนคนเปด เผยตรงไปตรงมาเหมอื นคณุ เหมอื นกนั เมย”
ไชยยนั ตร ีบบอกมาโดยเรว็ พรอ มกบั ยม้ิ ให
มาเรยี ลุกข้ึนยนื ดดี กน บุหรไ่ี ปในกองไฟ
“คยุ กบั คณุ ชว ยใหฉ นั มีความสขุ ขน้ึ พอทจ่ี ะลืมอะไรตอ อะไรลงไปเสยี ไดบา ง และคนื นี้
ฉันก็รบกวนคณุ เหลือเกนิ ขอบคณุ อีกครง้ั สาํ หรบั นาํ้ ใจอนั แสนด”ี
ไชยยนั ตลกุ ขน้ึ ยนื ตาม เดินออมกองไฟมาท่หี ลอน แตะแขนกลาวชวน
“เรากลบั ไปนอนกนั เถอะ เมย คุณควรจะพกั ผอนใหมาก พรุงน้จี ะไดหายด”ี
แลว เขากน็ ําหลอ นกลบั เขาไปยังทนี่ อน ตางคนตา งเขาประจาํ ท่ี

มาเรียเอนตวั ลงนอนเบยี ดชดิ กับดาริน ซง่ึ นอนหลับอยกู อ นแลวชกั แบลง็ เกต็ ขึ้นคลมุ หัว
ไชยยนั ตน อนทอดระยะหางออกไปประมาณชว งแขน ยกมือขึน้ กอดดว ยความหนาวเหนบ็ ตาทอด

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee