เพชรพระอุมา เล่ม8 ดงมรณะ

1680

บุญคาํ เร่มิ ตน ไตส ะพาน นําขบวนไปกอ นเปนคนแรกตามแผนของดารนิ แกคอยๆ กาว
ไปตามลกู แพไมไ ผท มี่ ัดไวด วยเสน หวาย ลกั ษณะเปน ลกู ระนาดนน้ั มันเร่มิ ไหวยวบยาบแกวง ไกว
โยนตวั ทนั ทีราวกบั ชิงชา และมีเสยี งปน ลน่ั ปด ข้นึ คร้ังหน่งึ จากเชอื กสายใหญทใ่ี ชโ ยงแทนสลงิ ก
ซง่ึ มรี อยพยายามตดั ไว บดั นกี้ รอนขาดเขา ไปกวาครง่ึ ตาพรานเฒา แหงเขาอมึ ครึมหยุดยืนนงิ่
เหมือนจะบรกิ รรมอะไรอยูอ ดึ ใจ ก็พยายามไตตอไป

“ไมเ ปน ไรแลว ตามบญุ คํามาเถอะ เวน ระยะหางกนั สักคนละ 5 กาว”
เสียงแกรอ งบอกมาแผวเบา
เชษฐาตบหลงั มาเรียเบาๆ เปน เชงิ เตือน แหมมสาวเลือดผสมกัดกรามแนน พยายามตอ สู
กบั อํานาจวิงเวยี นวาบหววิ ทป่ี ระดังขึน้ มา คอ ยๆ จบั ราวเชอื กทก่ี ัน้ อยู พยงุ ตวั ออกไปทา มกลางสาย
ลมเยน็ เฉยี บทพี่ ดั ผา นโตรกเหว ปรากฏเสียงครางหวดี หววิ ดงั ราวกับเสียงรอ งของปศาจ ตวั สะพาน
เร่ิมไหวสะทานไกวแกวง ยวบยาบเพมิ่ ข้นึ พวกทย่ี นื คอยคิวอยูเ บอื้ งหลังจองมองดูภาพของคนทงั้
สองท่คี อ ยๆ ไตไกลออกไปดว ยลมหายใจไมทวั่ ทอง
แลว ในทีส่ ุด แงซายซง่ึ เปนคนสดุ ทายของชดุ ที่จะลว งหนา ขา มไปกอ น ก็ไตต ามลงไป
เปน คนหลังสดุ และเหน็ หลงั ของแตละคนท่เี ขา แถวเวน ชวงหางกันประมาณ 2 วานัน้ คอ ยๆ หาง
ออกไปเปน ลาํ ดับ
ในความขมกุ ขมัวมนของแสนสนธยากาล ซง่ึ เหลือท้ิงไวย ังขอบเขาดานบนอยา งเจอื จาง
เต็มที ราชสกุลสาวและพรานนาํ ทาง ซึง่ บัดนี้รับหนา ทย่ี ดึ ทม่ี ่นั คอยปะทะหนาหนวงเหนยี่ วไว เขา
ประจําซอกโขดหนิ คนละดานจอ งปน พรอ ม ตางเหลยี วมองตามหลงั ของคนเหลานนั้ ไปดว ยความ
หวงใย และหวั ใจทเี่ ตน ไมเปนจงั หวะ นึกภาวนาขอใหพ วกนนั้ ขามไปถึงฟากโนน เสยี โดยเรว็
กอ นทส่ี ายโยงสะพานอนั เหลืออยอู ยา งหมนิ่ เหมนน้ั จะถึงวาระสุดทายลง
ลมในโตรกเหวกด็ เู หมอื นจะทวคี วามรนุ แรงข้ึนทุกขณะ เสยี งเชือกหวายท่ีมดั ตดิ อยกู ับ
แงห ิน ไหวตวั เสยี ดสกี นั ดังเอียดอาดนา ใจหาย ตวั สะพานทอดขามเวหาดิ้นสะบัดเหมอื นงเู ลือ้ ยโยน
อยไู ปมา จนบางขณะทง้ั หกคนที่พากนั ไตอยู ตองหยดุ ยืนน่งิ อยูก ับท่แี ทบไมหายใจ แลวกค็ อ ยๆ
คืบหนา กันตอไปอีก ฝากชีวติ รว มกนั ไวใ นแตล ะกา วทีเ่ หยยี บยางไป
โดยหลังทห่ี นั ใหก นั จอ งปน กําบังแงหนิ ออกไปคนละดา น ทง้ั สองเงยี บสงบ ไมไดเ อย คาํ
ใดแกก นั เลย อดึ ใจตอ มาน้ันเอง รพินทรก ็สะดุง เสยี งปน จากทางดา นหลังเขาดังกกึ กอ งติดๆ กันสอง
นัด ทาํ ลายความเงียบขน้ึ กลวั้ มากับเสียงรอ งล่ันไมเปน ภาษาอยางเจ็บปวด ปลอกกระสนุ ถูกกลไก
อตั โนมตั สิ ลัดปลวิ มากระทบตน คอจนรอ นฉี่ ฉนุ กกึ ไปดวยดินขบั ทถี่ กู เผาไหม
พอเบนตวั หมนุ ขวับมา กม็ องเห็นสางเขยี วกลมุ หนึง่ กระโดดออกมาจากหมูหนิ ท่ขี ้นึ
ระเกะระกะอยู บา งพยายามจะวง่ิ ดาหนา ตรงเขามาโดยเรว็ และบา งกง็ า งคันธนหู มายยิงออกไปยงั
คณะของเชษฐา ทีก่ าํ ลังพากนั เดนิ ไตอยบู นสะพาน ในจํานวนน้ัน 2-3 คน ลมลงไปชกั ด้นิ ชกั งออยู
กบั พนื้ ดนิ ท่ีเหลือกแ็ ตกกระจายไมเ ปน สา่ํ วง่ิ เขาหาทกี่ าํ บัง แตม นั หมดโอกาสลงเสยี แลว เมื่อพราน

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1681

ใหญเหลยี วมาพบ และสาดกระสนุ เอสจีจากเรมงิ ตนั สมทบกบั เอฟเอนของดาริน ซ่งึ บัดน้กี ระดกิ ไก
รัวราวกับคารไ บน

เสยี งของลกู ซองทัง้ สองกระบอก ดังประสานกนั สน่ันหวั่นไหว พมุ ไมใบบงั ในละแวก
นั้นขาดกระจยุ เปน ฝอยปลวิ วอ น เงาตะคุมๆ ทีเ่ หน็ เคลอ่ื นไหวอยวู ูบวาบเหลาน้ัน เผน ตวั ลอยผงะ
เกร็งลมคว่ําลมหงายระเนระนาดไปหมด ทา มกลางเสียงรองแซร ะงม สางเขยี วตนหน่ึงข้นึ ไปยนื โกง
ธนอู ยูบนโขดหิน ไมทราบวาลกู ปรายเกา เมด็ จากลาํ กลอ งไหนทอดแหเอามนั หลนพลั่กลงมา นอน
ไมกระดกิ คาอยบู นหนิ ตาํ่ อีกกอนหนง่ึ คนั ธนทู ่พี ลอยถกู ยงิ หักเปน สองทอน กระเดน็ หลดุ มือไปทาง
หนง่ึ เลอื ดทะลกั ปรค่ี าวคลงุ

ดารนิ ยดั ใสห ลอดใตลํากลองอยางรวดเรว็ อกี ครั้ง ตาวาวดุดันขุนไปดว ยสเี ลือด กวาดไป
ยงั ภมู ปิ ระเทศรอบดา นเพ่ือคน หาเปา หมายอันดับตอไป ปากเคย้ี วหมากฝร่ังเยิบๆ รพนิ ทรยนื พิงหนิ
อกี ลกู หนง่ึ อนั มีลักษณะเหมือนกาํ แพงสนามเพลาะหางออกไปประมาณชว งแขน จองสาํ รวจสวน
ทางกบั หลอนไปอีกดานหนง่ึ

ทกุ ส่งิ ทกุ อยา งตกอยใู นความเงยี บสงดั ลงมาอกี วาระหนึง่
การยิงสกดั ชดุ นนั้ จัดวา ไดผ ลยิ่ง ไมมวี แ่ี วววาพวกมันคนใดจะโผลเ งาออกมาใหเหน็ อกี ดู
ราวกบั วาไมมสี างเขียวเหลือซมุ อยใู นบรเิ วณนัน้
ทวาแนล ะ นัน่ เปนแตเ พียงสง่ิ ทเ่ี ห็นอยูเ ทานั้น ไมส ามารถจะวางใจใดๆ ทง้ั สนิ้ ความเงยี บ
กค็ ือชว งจงั หวะเวนวา งของการท่จี ะมารายในอันดับตอ ไปของมัน

จะเปนการบังเอิญหรอื อะไรไมทราบได ขณะหนง่ึ ของความเปนดุษณี ดารินเอียงหนา ลง
เช็ดเหง่ือกับไหลเ ส้ือ แลวกเ็ หลือบไปพบกบั ตาที่จอ งอยูเงียบๆ กอ นแลว ตางคนตางจอ งกันน่งิ

“คุณหญงิ ครับ...”
เสียงแผวเบา เจือไปดว ยกระแสวิงวอนรอนรมุ ดงั มาจากรมิ ฝป ากอันแหง เกรียมนนั้
“ทําไม?”
อกี ฝายหนึ่งยงั กราวกระดา งอยูตามเดมิ
“โปรดเช่ือ และทําตามขอแนะนาํ ของผมสักครง้ั จะไดไ หม นี่เปนคาํ ขอรอ ง”
“จะใหฉันทาํ อะไร?”
“ขามฟากไดแ ลว รีบไปใหเ รว็ ทีส่ ดุ ไปเสยี เดย๋ี วน!้ี ”
“ตามขอ ตกลง พวกนัน้ จะตองขา มไปถงึ ฝง โนน เสียกอ น แลว ยิงปน เปนสัญญาณบอก
ตอจากนน้ั เราจะขา มตามไป”
หลอ นพดู อยางไมสนใจกบั ถอ ยคาํ ของเขา
“ไมจ ําเปน ปา นน้ีพวกนน้ั คงไปเกือบถึงแลว คณุ หญิงควรทยอยตามหลังไปได ผมจะ
คอยยงิ คมุ กนั ใหเ อง”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1682

นอ งสาวคนสวยผแู สนหย่ิงของนายจา งเคน หวั เราะออกมานิดหนง่ึ เมินหนา ออกไปยัง
แนวยทุ ธภมู ิตามเดมิ ตาสาํ รวจ ปากกบ็ อกหว นๆ วา

“รูไวเสยี ดว ย ถึงแมฉ นั จะไมถูกกบั คุณเปน การสวนตวั แตค วามจาํ เปนมันบงั คับใหเรา
ตองรว มอยูในสถานการณอ นั เดียวกนั ถา ฉนั มนี สิ ยั ชอบปลีกเอาตัวรอดตามลําพังละก็ เหน็ จะไม
ตองมารอใหคณุ ขอรองอยูหรอก คงหนีขา มไปกบั พวกทบ่ี าดเจบ็ นนั่ เสยี แตแ รกแลว ...”

แลวหางตาคนู น้ั ก็ชาํ เลืองมาทใ่ี บหนา เขาอีกครงั้
“นา เสียดายมากนะ ทีเ่ มยสะบักสะบอมบาดเจ็บจนตวั เองแทบหอบสงั ขารไมไ หว ถาเขา
ยงั แข็งแรงเรยี บรอ ยดีเหมือนเดิมละก็ ฉันจะทง้ิ ใหเ ขาทําหนา ที่รับหนาไอพ วกนนั้ เขา คอู ยกู บั คุณทาง
นี้ เขาคงจะชว ยคณุ ไดม ากทีเดียว และคณุ ก็คงจะสุขใจพิลกึ ท่มี เี ขารว มเปน รว มตายเคยี งขางอยดู ว ย
ไมทําใหต องลาํ บากอดึ อดั ใจอยางน”้ี
“ทาํ ยังไง ผมถึงจะใหค ณุ หญงิ เขา ใจผมไดถ กู ตอ งบางนะ”
อกี ฝา ยหนง่ึ พมึ พาํ เสยี งพรา อยูใ นลาํ คอ
“ฉันกไ็ มเหน็ จะเขาใจคณุ ผิดอะไรน”ี่
“นเ่ี ราจะขัดแยง ไมเขา ใจกัน แมกระทง่ั ในวนิ าทคี บั ขนั ขีดสดุ นเ้ี ชยี วหรือ”
พรอมกับพูด รพินทรเลง็ ไปยังเปา หมายลบั ๆ ลอๆ ทเ่ี หน็ อยูใ นเงากง่ิ ไม แลวลั่นไกตมู ไม
ทันจะขาดเสียง...รา งของสางเขียวตนหน่ึงทซ่ี มุ อยูเบอ้ื งหลงั ด้นิ พรวดพราดทุรนทรุ ายออกมา แลว
ฟบุ แนน ง่ิ คาที่
“ออ ! ถา บงั เอญิ ตายพรอมกนั ลงเม่อื ไหร ยมบาลกค็ งราํ คาญ เพราะคงตอ งไปทะเลาะกัน
ในเมอื งผีอยดู ”ี
ดารนิ กระแทกเสยี งตอบ และขาดคาํ เอฟเอนท่ีแนบซอกไหลอยกู ร็ ะเบดิ ข้ึนบา ง เจาผดี บิ
ทวี่ ง่ิ ถลาแวบเปลย่ี นทมี่ ่นั ในระหวา งซอกหนิ เพื่อจะคืบใกลเขามา ผงะมอื กางตีนกาง หลนฮวบลง
ไปกล้ิงราวกบั ไมทอน เลอื ดฟมู ทง้ั ใบหนาและทรวงอก
“คณุ หญิงครบั ...”
เสียงของเขาแหบสั่นผดิ สงั เกตไป พรอมกับลมหายใจสะทานเฮือก แตห ลอ นไมเ ฉลยี ว
คิดสนใจ สะบดั มาวา
“ก็เห็นอยวู า ฉนั อยตู รงนี้ เรยี กทาํ ไม?”
“ม-ี มียาอะไรตดิ ตวั อยบู าง...”
ประโยคเหมอื นกระซิบนนั้ ทําใหหลอนสะดงุ ใจหนั ขวบั ไปทันที กเ็ หน็ รา งของคูอรสิ ่นั
เทานอ ยๆ ใบหนาซีดเผอื ด ไหลห อ หลุบลง
“รพนิ ทร! นั่นคณุ เปนอะไรไป!”
ดารินรองออกมาอยา งตกใจ ลืมตาโพลง ลืมเรือ่ งอ่ืนใดหมดสิน้ ถลนั เขา ถึงตวั จบั แขนไว
ถามละลา่ํ ละลัก

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1683

“ถา มคี วินิน ทง้ิ ไวใ หผมสกั 4-5 เมด็ ...”
จอมพรานพดู อยา งยากเยน็ กดั กราดแนน พยายามฝน ย้ิม มองดูหลอนดวยตาอนั แหง ผาก
แดงเร่อื
“แลว คุณหญิงรบี ไปเสีย...ไปกอนท่ีจะสาย อาการผมมันถาจะไมด เี สยี แลว เกดิ อะไรขึน้
จะไมมใี ครเปน เพอ่ื นคณุ หญิง”
ดารนิ ใจหายวาบ อทุ านอะไรออกมาคาํ หนงึ่ เหลยี วหนา เหลยี วหลงั อยางพะวักพะวง จบั
ไหลเขาไวแ นน สหี นาหลอนเหมือนจะรอ งไหเ สียงเครือ
“ตายละ! เวรกรรม ทําไมถึงมาเกิดจับไขข ึน้ ในเวลาของความเปน ความตายอยา งน้นี ะ
แลวจะทํายังไงกนั ละน”่ี
“ผมบอกอยูนวี่ าใหค ุณหญงิ รบี ถอนตัวไปเสีย ไปซิ! ไมไดย นิ เรอะ”
เสยี งของรพินทรเ กอื บเปนตวาด ดารนิ เหลียวไปมองยังสะพานลอย และฟากตรงขา มซึ่ง
บัดน้ถี กู ปกคลมุ อยดู ว ยเงามดื ไมส ามารถจะมองเห็นสงิ่ ใดไดถนดั อาการของหลอ นกระสบั กระสาย
“แลว คุณละ ?”
“ผมจะยิงสกดั ไวใหในระหวา งคุณหญงิ ขา มสะพาน”
“แลว ตอ จากนนั้ ละ?”
“จะพยายามขามตามไปทีหลงั ”
ดารินจอ งหนาเขา อาการอนั ตืน่ เตนกระสบั กระสายของหลอน เปล่ียนมาเปนเยน็ สงบ
ในทนั ทนี ้นั องั หลงั มือแตะทซี่ อกคางและหนา ผากของเขา แลว พดู แผว ตา่ํ
“คุณพอจะมีสติ ทาํ อะไรตออะไรไดตามใจนกึ เพยี งไมเกิน 5 หรอื 10 นาทขี า งหนา น้ี
เทา นนั้ หลังจากนั้นคณุ จะชว ยตัวเองไมไ ดเ ลยแมแ ตอ ยา งเดียว”
“เพราะฉะนนั้ ผมถึงไดบ อกคุณหญงิ ขา มไปกอ น...ขามไปในขณะทีผ่ มยงั พอจะจบั ปน ยิง
คุม กนั ใหไ ด! ”
ราชสกลุ สาวหวั เราะฝน ๆ อยใู นลาํ คอ
“แลวก็ปลอยใหค ุณนอนส่ันเปนลูกนก รอคอยใหพวกสางเขียวมนั เขามาถลกหนังเสยี งั้น
ร?ึ ”
“นน่ั เปน ส่งิ ทคี่ วรหวงมากไปกวา ชีวติ ของคณุ หญิงเองงน้ั ร?ึ ”
“ออ รบั รองวาไมมากไปกวาหรอก แลวกไ็ มอยใู นขา ยเปรียบเทียบนนั้ เสียดว ย”
“ถา งนั้ ชาอยูท ําไม”
“ชีวติ ของคุณ ยังมีคาสาํ หรบั การเดินทางของเรา เพราะฉะนน้ั ยงั แทงบัญชีจาํ หนายไมได
ทิ้งคุณไวท น่ี ่ีกเ็ ทากับทง้ิ เงินคาจา ง แลว กเ็ ลิกลมแผนการเดมิ ของเราทง้ั หมด ทั้งๆ ท่ีดําเนนิ มาครง่ึ
คอนแลว คณุ คดิ วาฉันจะโงถ ึงเพยี งนั้นเชยี วหรือ”
“น่ีจะเอาชวี ิตของตัวเอง เขาแลกกับเงนิ คา จางถูกๆ เทา นนั้ เรอะ?”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1684

รพินทรร อ ง ลืมตาโพลง
ดารินยกั ไหล บัดนีอ้ าการหวัน่ วิตกพรน่ั พรึงของหลอน ซ่งึ เกิดขน้ึ ในทันทีท่มี องเหน็
อาการจับไขของเขา ปลาสนาการไปหมดสิ้นเม่อื สาํ นกึ บอกกับตนเองโดยถอ งแทว า ตงั้ แตว นิ าทนี ี้
เปน ตนไป หลอนจะตองเผชญิ กบั เหตกุ ารณเ ชนไร มนั เปนสงิ่ ทีห่ ลกี เล่ียงไมไ ดเ สียแลว และลงวา ได
ตดั สินใจเฉียบขาดลงไปแลว ผูหญิงอยา ง ดาริน วราฤทธิ์ ก็เปนผูห ญงิ ท่แี มบุรษุ อกสามศอกกต็ อง
ขามนํา้ ใจ หลอ นมีธาตแุ ทของหลอ น!
“ฉันเปนคนงก ขี้เสยี ดาย”
หลอ นบอกหนา ตาเฉย แลวลวงกระเปาเส้อื หยิบยาเมด็ หนง่ึ สง ใหเ ขากลาวตอ มาวา
“เอา ! กินปะทะปะทงั ไปกอ น พยายามแข็งใจไวอ ยา ใหม นั เปน มากข้ึนเสียกอน ไดยนิ
เสียงสัญญาณปน จากฝง โนน เม่อื ไรเราจะขา มสะพานพรอ มกนั ”
“เราขามสะพานน่นั ไปพรอมกนั ไมไ ด ตอ งขา มทีละคนขณะทไ่ี ตอ ยบู นสะพาน เราไมมี
โอกาสจะหนั มายิงมนั ได จะหวงั การยิงคุมกนั จากฝง โนนก็ไมไ ด เพราะมันมดื ลงเตม็ ทแี ลว ทาง
โนน มองไมเหน็ พวกมนั ถนัด และยิงสกดั ไมทนั แน มนั อาจยงิ เราดว ยธนู หรือมิฉะนน้ั ก็เขา มาตดั
สายโยงสะพานทางฝง นอ้ี อก สะพานขาดกลางคันระหวา งที่เรายงั ไตอ ยู คณุ หญิงไมค วรอยูก ับผม
เลย เตือนแตแ รกแลว”
พรานใหญพยายามอธบิ ายอยา งรอ นรมุ แตอีกฝายหน่ึงเลิกคิว้ ฟงดว ยอาการเฉยๆ ไม
สะดงุ สะเทอื นแมแตน ดิ หนง่ึ
“ถาฉนั ขา มไปกอน คุณกจ็ ะไมมโี อกาสไดข า มอกี เลย”
“ก็ยังดกี วา ไมไ ดข า มทง้ั สองคน”
“กใ็ หมนั รูไป”
รพนิ ทรถอนใจยาว
“คุณหญิงกท็ ราบดอี ยูแ ลว ถาผมเกิดจบั ไขห นักขึน้ ในขณะทค่ี ณุ หญงิ ยงั ติดอยฝู ง น้ี
คณุ หญงิ กเ็ ปรยี บเหมือนอยตู วั คนเดียว”
“มันจะยงิ่ เลวรา ยในความรสู ึกของฉนั มากไปกวานนั้ ถาฉันทิง้ คนเจบ็ ท่ีชว ยอะไรตัวเอง
ไมไดเลย ใหตกอยใู นมือสางเขียวโดยปลกี หนีเอาตวั รอด”
แลว หลอนก็มองเขาดวยสายตาตรง แสงแหงความการณุ ยฉ าบฉายอยูในแววตาทงั้ คู
พรอมกบั ยิ้มนอ ยๆ รพินทร ไพรวลั ย ไมเ คยเห็นรอยย้ิม และแววตาเชน น้ีมานานแลว จนทาํ ใหคดิ วา
อาการไขของตนเองทก่ี าํ ลังเริม่ ทวีข้ึน บันดาลใหต าฝาดไป นํา้ เสยี งแผว นมุ แววเขา มาสโู สตประสาท
ผิดไปกวาความกรา วกระดางทไ่ี ดย ินเสียจนชาชิน
“ถา คณุ ไมไ ดเ ปน อะไร ฉันกย็ ินดีที่จะปฏบิ ัตติ ามคําสัง่ แตน ่ีคุณกาํ ลงั ไมส บาย ฉนั เอาตัว
รอดไปในภาวะคับขันเชน นี้ ก็เทา กับทงิ้ ใหค ุณถกู มนั ฆา ตายเทานน้ั ถึงแมฉนั จะเปนผูหญิงเพศ
เดยี วกบั ทค่ี ณุ เคยดหู มนิ่ น้ําใจ แตคุณก็อยาคดิ วา ฉนั จะเปน คนขลาดเหน็ แกตวั ถงึ เพยี งนัน้ ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1685

รพินทรนงิ่ ซึม รางกายเบ้อื งนอกทวีความหนาวสะทานขึน้ ทกุ ขณะ แตสว นลกึ ของหัวใจ
อบอนุ มพี ลังขนึ้ อยางประหลาด เขาพนิ จิ ประสานดวงตาคูน ัน้ เหมอื นจะดดู ซึมเขา ไปในความทรง
จาํ ตลอดไป พมึ พาํ ออกมา

“ชวี ติ หมอ มราชวงศห ญงิ ดารนิ วราฤทธิ์ มรี าคายิง่ กวาชวี ิตของ รพนิ ทร ไพรวัลย
มากมายนกั ไมสมควรท่ีจะมารวมเสี่ยงในครัง้ น้ี ผมมีหนา ที่โดยตรงอยแู ลวท่จี ะปกปองคมุ ครอง
คณุ หญิง แมแตจะตองสละชวี ติ ของตนเอง เพือ่ ใหคุณหญิงรอดพน ปลอดภยั ไมม เี หตผุ ลท่จี ะมาตดิ
อยูในเขตอนั ตรายกับผมดว ยเชนน”ี้

กเ็ หน็ ใบหนา งามนน้ั สา ยนอ ยๆ
“ในเวลาเชน นี้ ชวี ติ เอามาตกี นั เปนราคาไมไ ด ชวี ิตของใครสกั คนก็ตาม ทมี่ ันมรี าคาแพง
ทีส่ ดุ ในทหี่ นง่ึ อาจไมม รี าคาอะไรเลยในอกี ทห่ี น่งึ ก็ได เราควรจะเทยี บกันดว ยน้ําใจดกี วา เพราะมนั
มคี าคงตัวถาวรเที่ยงแทอ ยใู นทกุ สถานที่ ไมว า จะในปราสาทราชมณเฑยี ร หรอื ในกระทอ ม ไมวาจะ
บนพน้ื พรมกํามะหยี่ หรือบนดนิ ดอนปาดง ฉันยอมรับวา นา้ํ ใจของคนทชี่ อื่ รพินทร ไพรวลั ย มีคา
แมว า ชวี ิตของเขาจะไมมีราคาอะไรเลย ฉนั ทาํ ผิดหรือทไี่ มรบี ฉวยโอกาสท้งิ เขาไปเสียในยามที่เขา
ตองการความชวยเหลือ แมว าจะโกหกตวั เองวา ไมตองการ เพราะฉันเปนนายหรอื ทีฉ่ ันจึงควรตอ ง
รีบฉวยเอาความปลอดภยั ชวี ติ ตนไวก อ น ท้งั ๆ ทมี่ ีโอกาสจะชวยเหลอื เขาได...หรือวา เพราะเขาเปน
ลูกจางหรือ จงึ ตอ งเตือนใหน ายจางผละหนที ้งิ ตัวเองใหเ ผชิญกับเคราะหก รรมตามลาํ พัง...”
ดารินหยดุ เวน ระยะหวั เราะเสียงแตกพลว้ิ ในลําคอ
“รพนิ ทร! ฉนั ไมไ ดค ดิ ทจ่ี ะมาตายกบั คณุ หรอก แตค ดิ วา ฉันมีสทิ ธ์ิในการท่ีจะปอ งกัน
ชวี ิตคณุ ในยามที่คณุ ชว ยตวั เองไมไดเชน น้ี อยา งนอ ยก็เปนการตอบแทนท่คี ณุ เคยชวยชวี ติ ฉัน
มาแลวนับครงั้ ไมถวน ฉันไมใ จดาํ จนถงึ กับปลอ ยคณุ ไวค นเดยี วในภาวะเชน นหี้ รอก”
“เราอาจไมร อด ท้งั สองคน...”
“กไ็ ปทะเลาะกันตอ ในเมอื งผี...”
“ผมไมหวงตวั เอง แตหว งคณุ หญงิ ...”
“ก็ไมเสยี แรงหวงน่ี เพราะเดีย๋ วนี้คนท่ีถกู หว ง เขาอยูใกลๆ นีแ้ ลว...”
ทา มกลางสายตาอันเรม่ิ พรามวั และสมองท่ีหนกั อ้ึงเควง ควางเพราะพษิ ไข โสตของเขา
แวว เสียงกระซบิ แผว นัน้ เหมือนจะลอยมาจากที่ไกลแสนไกล รพนิ ทรสะบดั หนาแรงๆ พยายามฝน
ความรสู ึก ตอ ตา นกับอาการหนาวสะทา นที่แผซ านเขาครอบงาํ คางแนบอยกู บั สนั พานทา ยปน ซึ่ง
พาดไวบ นแงห ิน ตาเพง ฝา ออกไปเบอื้ งหนา รสู ึกตนไดด วี าสตสิ มั ปชัญญะชักจะโบยบินหา งไกล
เปน ลาํ ดบั มนั ตอ งสกู นั อยา งหนกั หนวงระหวา งกําลังใจอนั กราวแกรง ทรหด กบั รางกายทต่ี กอยใู ต
อทิ ธพิ ลของโรคประจําตวั เรอื้ รงั ขณะน้ี แสงใกลค ํา่ มนั ยงั พอเหลอื อยบู างรางๆ สําหรับสายตาปกติ
แตส ําหรบั เขายามน้ี...มองอะไรเปนเงาตะคมุ พรา เลือนไปหมด

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1686

ครัน้ แลว ในความขมกุ ขมัวทค่ี รองราวปาไวร อบดานนน่ั เอง อะไรชนิดหนง่ึ ...แลเหน็ เปน
ทางไฟลุกโชตไิ มผิดกับผพี งุ ไต ก็พงุ โดง ออกมาจากเงาปา แลน เปนเสน โคง ไปยังสวนกลางของ
สะพานลอยกลางเวหาท่ีกําลงั โยนตัวเปน ระลอกดว ยแรงลมอยูใ นขณะนี้ เฉียดสวนกวางประมาณ 1
เมตรของตวั สะพานไปอยางหวดุ หวดิ แลวปก ดิง่ หายลงไปในเหวเบือ้ งลาง แลวลกู ท่สี องและสามก็
ทยอยตามมาเปนสาย เฉยี ดสะพานน้นั ไปมาทง้ั ซายและขวา หลนหายลงไปยังชอ งวางไมผ ิดอะไร
กับลูกแรกๆ บางลูกกระทบสายราวสะพาน ลูกไฟแตกกระจายเปน สะเกด็ ตกลงบนตัวสะพานลุกอยู
วับแวมเหมือนไฟจากเศษขไ้ี ต

“ดนู นั่ !”
ดารินรองลั่นออกมาอยางตกตะลึง
“ธนเู พลงิ ! มนั กําลังจะเผาสะพาน!!”
รพนิ ทรพดู กระหดื กระหอบ ความตกใจแทบวาจะทาํ ใหอ าการจบั ไขช ะงกั ลงชั่วขณะ
และพรอ มกันน้นั เองกไ็ ดยนิ เสียงไรเฟล จากฝง โนน ระเบดิ ขนึ้ กึกกอ ง สะเทือนไปทง้ั สองฟากเหว
เปน สญั ญาณเรียกมา แสดงวา คณะ 6 คนของเชษฐา ไตไปถึงฝง ตรงขามเรียบรอยแลว
ขณะเดยี วกนั ธนเู พลงิ จากสางเขยี วกพ็ ุงแหวกอากาศสวา งโรมาเปนสาย คราวนแ้ี ทบจะ
นบั จาํ นวนไมถ วน ไมผดิ อะไรกับดอกไมไ ฟในงานนกั ขตั ฤกษ ทกุ ดอกอันมเี ปลวไฟลกุ ติดแดงจา
อยตู ลอดปลายเหลานั้น บายหวั ดิง่ หมายไปยังสะพานลอยทัง้ สิน้ ตําแหนงระดมยิงมาจากพงปาหลัง
แนวกอ นหิน หางจากที่รพนิ ทรและดารนิ ซุมยดึ ทม่ี ั่นอยปู ระมาณ 100 เมตร
“เร็ว! ยิงสกัดธนูไว! ผมจะยงิ กราดไปตรงทซ่ี มุ ของมันเอง!”
พรานใหญบอกเร็วปร๋ือตอ มา พลางกเ็ หน่ียวไก ปลอ ยกระสนุ รวั ถ่ียบิ สาดเขา ไปยงั
ตาํ แหนง พุม ไมและหมหู นิ ทสี่ ังเกตเห็นกลุมธนูชุบน้ํามนั ยางติดไฟเหลา น้ันพงุ ออกมา เสยี งลูกปราย
สาดไปปะทะกอนหนิ และกงิ่ ใบไมไ ดย ินถนดั แตกเปน ฝุนกระจายวอ น มันจะถกู พวกสางเขียวซ่ึง
บัดนีซ้ ุมอยูท่กี าํ บังหรอื ไมเขาไมส นใจ แตต อ งการใหม า นกระสุนไปกอ กวนรังควานมันไมใ หระดม
ยิงธนไู ดถ นดั
เวลาเดยี วกัน นักมานษุ ยวิทยาสาวเลอื ดราชสกลุ ผูเ ด็ดเดี่ยวเกนิ เพศ ก็ถอนแนวปน ของ
หลอ นออกจากระดบั ราบท่ีจอ งอยู กวาดลํากลองเงยข้นึ ปลอ ยกระสนุ ลกู ปรายสวนข้นึ ไปยังกลุม
ของธนเู พลงิ ท่กี าํ ลงั ลอยควางเปน ทวิ แถวอยูกลางอากาศเหลานนั้ ลกั ษณะไมม ผี ดิ อะไรกบั การยงิ
เปาบนิ อันเปน กีฬาโปรดทห่ี ลอนเคยฝกผา นมาแลว อยางชํ่าชองในชีวติ ของการเปน นักกฬี ายงิ ปน
ทุกนัดทหี่ ลอนปลอยออกไป กระทบลูกไฟท่ลี อยควา งมากลางอากาศ โดยมีดอกธนูเปน
พาหะแตกกระจาย ตัวลกู ธนูหัวกระเดน็ วอ นไปในพรบิ ตาอยา งนา ดู แตถ ึงอยา งไรกต็ ามปรมิ าณของ
มนั มากเกนิ กวา ทหี่ ลอนจะยิงดับไดท กุ ดอก ทนั ทที ีก่ ระทบลกู ปน กแ็ ตกกระจายดับไป ที่เหลอื กพ็ งุ
ไปตามแรงสง สเู ปา หมายเดมิ ของมนั

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1687

เสียงดารินรองเอ็ดองึ คลายๆ จะบอกถึงความคบั ขันท่หี ลอนไมสามารถจะรับไหว
รพนิ ทรร ีบบรรจุกระสุนชุดใหม แลว ชว ยหลอ นระดมยงิ ลูกธนเู หลานน้ั อีกแรงหนง่ึ อยา งฉุกละหกุ
แทบจะหายใจหายคอไมทนั

ทางดา นเชษฐาก็ยิงสนนั่ หวน่ั ไหวมาเปน การใหญ เหมือนจะชว ยกราดตรงึ ไว เพราะมอง
เหตุการณและอานออกอยเู ชน กนั

ธนทู ูตพระเพลงิ เพราะสางเขียวชดุ น้ัน ดบั ไปกลางอากาศหมด เหลือเพยี งสองสามดอกท่ี
ลอดแนวยงิ ไปได แตก ็ตกผดิ เปาหมาย รพนิ ทรเผนเขากระชากแขนดารนิ ผูกาํ ลังสาละวนยัดลกู อยู

“ขา มสะพาน เร็วที่สดุ ”
เขาตะโกนสดุ เสียง ฉุดหลอ นออกวิง่ ผละจากซอกโขดหินทม่ี นั่ มุง ตรงไปยังปลาย
สะพานซึ่งอยไู มหา งออกไปนัก ผลกั หลอ นใหลว งหนาลงไปกอน ตนเองตามลงไปภายหลงั โดย
เวน ระยะหา งประมาณ 5-6 กา ว พอนํา้ หนกั ของคนทง้ั สองลงมาถวงอยบู นลกู ไมไ ผ ซ่ึงมดั เปนแพไว
ดว ยเสนหวาย มนั ก็เกดิ อาการโคลงหวั แกวง อยางแรง
ความรบี รอนและทรงตัวไมเปน ของหญิงสาว ทําใหหลอนเสยี หลกั ถลา ควาเกาะสายกนั้
สะพานไวทางซกี ซาย นํา้ หนกั ถว งทางดานนนั้ ทําใหมนั บดิ ตวั เอยี งวูบวาบอยา งนาหวาดเสยี ว
รพนิ ทรรองเตอื นเสียงหลง ถลันเขา ถวงนาํ้ หนักไวอกี ดา นหนึ่ง ความพรวดพราดตกใจของหลอน
ทําใหรบี คืนตวั มาทางดา นเดียวกับเขาโดยเร็ว จึงวูบเดยี วเทานัน้ เอง...ไมผ ดิ อะไรกับการพลกิ โคลง
ของเรอื ท่ตี องมรสุม ดานขวาท่จี อมพรานถว งขนื อยูกต็ ะแคงพลกิ เทโดยเรว็ รา งของรพนิ ทรหลดุ
พน จากตวั สะพานทีป่ ราศจากความมัน่ คงนน่ั แขวนโตงเตงอยูกลางหาว โดยมีมอื ทัง้ สองยดึ ราวไว
ดว ยสติและความวอ งไวขดี สดุ
ดารนิ รองงออกมาสดุ เสียง ขยบั จะถลนั เขา มาท่เี ขา แตร พนิ ทรรองบอกจนหมดเสยี ง
“หยดุ อยูกบั ท่ี อยา เขามา!”
เสยี งของเขาปลุกหลอนใหไ ดสติขน้ึ ชะงกั นิง่ ลมื ตาโพลง พรานใหญส งั่ ตอมาวา
“นง่ั ลง เกาะราวไวใ หแ นน เล้ยี งตวั ใหดี อยาขยับเขยื้อนเปน อันขาด ผมจะไตข นึ้ ไปเอง”
หลอนปฏบิ ตั ติ ามคําสงั่ ของเขาโดยเร็ว ทรุดตวั ลงนง่ั ประคองอยบู นลกู แพ ซ่ึงบัดนพ้ี ลกิ
บดิ มือหนึง่ จบั พน้ื ลางไว อกี มือหน่ึงยดึ สายยาว แทบจะไมก ลา หายใจ ทา มกลางสายสะพานทแ่ี กวง
ไกวอยูอยางนา กลวั เสียงลมพดั ผานหวดี หววิ กระทบกายเยน็ เฉยี บ มฤตยแู วดลอ มเชญิ ชวนอยูรอบๆ
ตวั
กึง่ อึดใจนนั้ เอง รพินทรก ็ขยบั สายสะพานปนท่ีคลองแขนอยู ใหข ึ้นมากระชับแนน อยูก ับ
ไหล แลวคอ ยๆ ขึ้นขอเหนย่ี วกายเอาเทา เขี่ยตวั สะพานเกี่ยวไว พยงุ ตวั อยา งยากเย็นขนึ้ มาหอบอยู
บนลกู แพลูกไมไ ผไ ดอ กี คร้ัง ทามกลางความใจหายใจควา่ํ ของดาริน
แตแ ลว ความหวงั ของทั้งสองก็ดับวบู ลงในวาระนน้ั ...

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1688

กอนทพี่ รานใหญแ ละราชสกุลสาวจะทรงตัวลุกขนึ้ ยนื ไดเ ต็มทอี่ กี คร้ังหนึง่ นนั่ เอง ธนู
เพลงิ ของสางเขยี วอกี จาํ นวนหนง่ึ กป็ ลิวเปน สายมาเปน ชดุ ทีส่ าม คราวนี้มันเกาะกลมุ กันมานบั เปน
จํานวนสิบ และในจํานวนนน้ั ไมตา่ํ กวาสามสดี่ อก ตกลงกลางสะพานลอยพอดี คอนไปทางฟากตรง
ขาม หางจากระยะทที่ ้ังสองเลย้ี งตวั อยรู ว ม 30 เมตร

จะเน่ืองมาจากความแหง ผขุ องไมไ ผทท่ี ําสะพาน หรอื เพราะเชือ้ เพลิงอยางดที ีต่ ดิ อยกู ับ
ลกู ธนไู มทราบได มันตดิ พรบึ ลุกจา ข้นึ ในทนั ที ไหมล ามอยูทีพ่ น้ื ลูกแพนน้ั ยงั ไมท ันตน่ื จากตะลึง
ตัดสินใจอยา งไรถูก อกี ชุดหนง่ึ กล็ อยมาตกบนเปา หมายอกี อยา งแมน ยํา

“ไฟไหมส ะพานแลว !!”
ดารินรอ งเสยี งลั่น ถลนั จะลุกขนึ้ ยืนอยา งลมื ตวั แตร พนิ ทรก ดไหลไ ว
“อยาไหวตวั แรง หยุดอยกู ับทก่ี อน!”
“เราตองรบี ขามไปโดยเรว็ กอ นท่มี นั จะขาด!”
“ไมท นั แลว ถอยกลบั ฝงเดิมตามมาชาๆ จับดามปนนไี่ ว”
เขาตะโกน ย่นื พานทา ยปน ไปใหห ลอ นอาศัยยึด ดารินลังเลพะวาอยูพรบิ ตาเดยี วก็
ตัดสนิ ใจเดด็ ขาด จบั พานทายปนท่ียนื่ มาใหน้นั ไว พยงุ ตัวไตต ามหลงั เขาดว ยใจไมอยูก บั เนือ้ กบั ตวั
คอยๆ ยอ นกลบั มายังตน ทางเดมิ ระยะนม้ี ีเสยี งปน และเสียงตะโกนออื้ องึ อะไรฟงไมไดศัพทจากฝง
โนน พวกนนั้ จะบอกความมาอยา งไร ทั้งสองฟง ไมร ูเรือ่ ง แตกต็ ระหนกั ไดวา เปน สําเนยี งแหง ความ
ต่ืนตระหนก รพินทรก าวพน ฝง ขึ้นไปกอ น โอบตนไมเ ลก็ ๆ ทีข่ ้ึนอยรู ิมเหวไว ยน่ื แขนมาคอยรับ พอ
คลอ งเอวหลอ นไวถนดั กก็ ระชากสดุ แรงเกดิ ดงึ รางของหญงิ สาวปลิวพนพน้ื สะพานข้ึนมาโดยเรว็
ทันทีเทาท้ังสองของนักมานษุ ยวทิ ยาแตะพนื้ ดิน กม็ เี สยี งล่นั สนั่นหวน่ั ไหว ไฟที่โหมจา
กินเสน หวายมดั แพลกู ไมไ ผป ระกอบกับลมกรรโชก และนาํ้ หนกั ถว งของสะพานอนั ยาวเหยยี ด มัน
ก็ขาดออกจากกนั ในพริบตาน้นั ท้งิ รอยขาดท้งั สองขาง ซึง่ บดั น้ไี ฟลกุ ติดโชตชิ ว งลอยวูบลงไปกลาง
เหวอากาศ ฟาดปะทะกบั ผนงั ภูเขาแตละดา นดังกราวสะทอ นกองไปทง้ั หุบ แลวขาดกระจดั กระจาย
เปน จณุ มหาจณุ ดว ยอาํ นาจแรงกระแทกนนั้ ลอยละล่ิวลงไปสคู วามลกึ อนั หาขอบเขตมิไดเ บอื้ งลา ง
ดารินยกมือขน้ึ ปด ตาแนน อยางลืมตัว กายสนั่ เทามาไดส ติลืมตาขึ้นอกี ครง้ั ตนเองตกอยู
ในปลอกแขนอนั แขง็ แรงอบอนุ ของพรานใหญ หนาผากของหลอ นซบพงิ อยกู ับแผงอกกวางนน้ั หู
แวว เสียงกระซบิ เรียกชอ่ื หลอนขานตอบ รูสกึ เหมอื นจะหมดเร่ยี วหมดแรง
“น่เี รา...เรายังไมตายหรอกหรอื ?”
หลอนครางออกมาแทบไมม เี สียง
“ยัง! แตถ า ยงั อยทู น่ี อ่ี กี ตอ ไป ตายแน. ..ไดย นิ เสียงอะไรน่นั ไหม?”
หญิงสาวลืมตาสวา งโพลงข้นึ เง่ียหู แลวจอ งหนาเขา
“เสียงคลายๆ เปา เขา”
“ฟงใหด ี นอกจากเสยี งเปาเขาแลว มนั เปน เสียงอะไร?”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1689

รพนิ ทรกระซบิ เหง่อื ผดุ เตม็ ใบหนา อนั เครยี ดคลํา้ กวาดมองไปรอบๆ ดารนิ กลัน้ ใจ
“เสียงเหา ของหมา! คุณพระชว ย! มันมากมายอะไรอยางน้นั ...”
“ใช! หมาไน ไมตา่ํ กวา รอ ย กาํ ลงั บายหนา มาทางน”ี้
หญิงสาวเยน็ วบู ต้ังแตเ สนผมไปถึงปลายเทา รูส ึกเขา ออ นลงในทันทนี ้นั แมจ ะยงั ไม
สามารถเขา ใจสิง่ ใดไดแ จม แจง ในขณะนี้ แตสงั หรณร า ยกแ็ ผซ านไปทกุ ขุมขน หลอ นไดย ินเสียงเปา
เขาดังแววมาแตไกล ยาวเยอื กเปนระยะ...เหมอื นจะเปน สญั ญาณอะไรสักอยา งหนึง่ สอดแทรกเขา
มาอยางรวดเรว็ ไมม ีรอยรอยหรือวแี่ ววของพวกสางเขยี ว จะปว นเปย นอยใู นละแวกใกลเคยี งอีก
แลว มนั เงยี บกรบิ ประหน่งึ จะกลายรางเปน กอ นหนิ หรอื ตนไมไปหมด
หลอนยงั จาํ ภาพความดรุ า ยกระหายเลอื ดของฝูงหมาไน ที่รวมกลุมกันเปน จํานวนมากได
เมื่อคราวทีเ่ คยหลงปาอยกู ับรพนิ ทร พวกมนั ลอมกดั กินหมูทั้งฝูง จนเหลือแตก องกระดกู ขาวโพลน
ไปในชวั่ พรบิ ตาเดยี วเทา นนั้
บดั นี้ มนั ไปอยา งไรมาอยา งไร หลอ นไมท ราบได. ..สางเขยี วยิงธนเู พลงิ เผาสะพานขาดลง
แลวพวกมันกพ็ ากนั เรนหายไปหมดอยางลึกลบั มเี สยี งเปาเขาเปนสญั ญาณมาแตไ กล เสยี งนนั้
หมายถึงอะไร และเหตุใดเจา ฝูงหมานรกเหลานั้น จงึ พากนั เคลอื่ นกองทัพตรงเขา มาราวกบั จะรู
ตําแหนง เปา หมายเหยื่อของมนั อยกู อนแลว และก.็ ..คุณพระคณุ เจา ชวยดวยเถดิ ...บดั น้ี หลอ นถูกตดั
ขาดออกเสยี แลว กบั ขบวนของพี่ชายและกําลังสวนใหญซึ่งลวงหนาขามฟากไปกอ น เหน็ หนา รว ม
เปน รว มตายกนั อยเู พียงสองชีวติ เทา นัน้ ...รพนิ ทร ไพรวลั ย ผูซ ึง่ บดั นีก้ ไ็ มสมประกอบ เขาจะยนื
หยัดอยูเ ปน หลกั ประกนั เปนเกราะอันมนั่ คงใหไ ปนานสักเทาใดก็ไมท ราบได ทา มกลางพษิ ไขเ ร้ือรัง
ที่โหมกําเริบขน้ึ ในยามนี้
ราตรีกาลอนั แสนเปลี่ยววงั เวงสยอง กโ็ อบปก สดี ําสนิทของมันเขา มาแลว !!
คดิ แลว หลอ นกท็ อดอาลยั ในชวี ติ
“จะทาํ ยงั ไง ปก หลักอยทู น่ี ี่ ยิงจนกระสนุ นัดสดุ ทา ยแลว กป็ ลอยทกุ สงิ่ ทุกอยา งตามแตเวร
กรรมหรือ?”
หลอนเห็นแววตาอันขนุ มวั คนู น้ั สวา งวาวขึน้ อีกครง้ั แลว ยม้ิ ชนดิ ที่เคยสรา งความอนุ
ใหแกหวั ใจ กป็ รากฏขนึ้ ที่รมิ ฝปากอันแหง ผาก
“น่นั ไมใ ชข องรพินทร คณุ หญงิ เหลือลกู ปนอยูกน่ี ดั ?”
“ไมเ กินสบิ ”
“ผมมอี ยูหา นดั พอดี ...ลกู ปน เรายงั มี กําลงั เรายงั มี เราตอ งดิน้ รนจนวาระสดุ ทา ย จะใชแ ต
ละนัดใหเ ปน ประโยชนท่ีสดุ ในการยดื ชวี ติ ถาเราสามารถประคองชีวติ ใหอยูรอดไดตลอดคนื น.ี้ ..
พรงุ นี้เรากม็ ีทางรอดเพมิ่ ขน้ึ เพราะพวกฝง โนนจะมาชว ยได”
“เราจะหนพี น จากไอฝงู หมานรกน่นั ไดย ังไง หลบขึ้นตน ไมร?ึ ”
กําลงั ใจอันแขง็ แกรง กลับคนื มาเปนของดารนิ อีกครัง้ เมื่อไดยินคาํ พูดของพรานใหญ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1690

เขาส่ันศีรษะ
“ขึน้ ตนไม หนีพนหมาใน แตไ มพน ธนขู องสางเขยี ว ตายดาบหนาครับคุณหญงิ เอาละ
ตามผมมา”
กลาวจบ เขากค็ วา แขนหลอ นออกวิ่งตดั แนวโขดหนิ ไตขึน้ ฝงเขาอันสูงชนั อยา งสุดกําลงั
เทา ทจี่ ะเหลืออยูในขณะนี้

พอทงั้ สองโหนเหนย่ี วตน ไมเ ล็กๆ ท่ียนื เกะกะนั้นขนึ้ ไปพน จากระดบั พน้ื ไดเ พยี งไมก่ี
เมตร เงาอันดาํ มืดของฝูงหมานรก ก็พรเู ปน สายมาทางดา นทสี่ างเขยี วเคยซมุ อยู แลเห็นเต็มพดื ไป
หมด มันวงิ่ รต่ี รงเขา มาอยา งรวดเร็ว เห็นแตล ูกตาวาวและเขีย้ วที่แสยะยาว สง เสยี งเหา หอนแซอยา ง
ดรุ ายหวิ กระหาย

รพนิ ทรส ง หลังนายจา งสาวลวงหนาขน้ึ ไปกอน ตนเองไตตามอยูเบอื้ งหลงั เขาปลอ ย
กระสุนสกดั ลงไปนัดหนึ่ง เสียงระเบดิ กลบเสยี งเหา ขคู ํารามของพวกมันหมดสน้ิ สามสี่ตัวที่วิ่ง
นําหนา เขา มามว นพบั ชกั ด้นิ ชักงอ พวกทเ่ี หลืออยแู ตกกระจายรองลนั่ แตแ ลว ช่วั พรบิ ตาเดียวมนั ก็
รวมฝงู หนาแนนเขา มาอกี ราวกับกระแสนาํ้ เชยี่ วท่ไี มมอี ะไรสามารถหยดุ ยง้ั ได ปรต่ี รงเขา มาทช่ี าย
เนิน พยายามตะกายตามข้นึ มา บางสว นกแ็ ยกออกคนหาทางทีม่ ันจะวงิ่ ไลตามขึ้นมาโดยสะดวก ดู
กระจายเต็มไปหมด

“ข้นึ ไปใหเรว็ ที่สุด ไมตอ งหนั ลงมา!”
เขารองบอกหลอน พรอ มกับยงิ กระหนํา่ ลงไปอีกนัด สองตวั ก็กระโจนกวดขน้ึ มาตามแง
หนิ เบ้อื งหลังตดิ ๆ ปลิวกระเดน็ ลงไปกลางกลมุ ของพวกมนั ทช่ี ะเงอ ตะกายอยู
แตนน่ั หาไดย ตุ คิ วามดรุ ายกระหายเลือดของกองทัพพวกมันลงไดไ ม เจาตวั ท่ถี กู ปน หลน
รว งลงไปขาดใจตาย อีกนบั สิบนบั รอยกก็ วดไลกระชน้ั ตามข้นึ มาอยางไมลดละ หรอื แสดงวา มนั จะ
เกรงกลวั ระยน ยอตอเสยี งปน อยา งมากกเ็ พียงแคแ ตกกระจายออกไปเฉพาะกลุม ท่ีถกู ยงิ เทานน้ั เจา
ตัวหลังๆ หนนุ เนอ่ื งกนั เขามาอกี เปน สาย แตค วามชนั ของเชงิ เขาขนาดเกือบเกา สิบองศาบรเิ วณนนั้
เจาสตั วสเ่ี ทาประเภทหมา ไมส ามารถจะกวดตามมนษุ ยข นึ้ มาไดถ นัดนกั พวกมนั มาชมุ นมุ ออแยก
เข้ยี วตะกายเหา หอนกนั แซส่าํ อยูตนี เนนิ แลว ก็เสยี เวลาวง่ิ เลาะคนหาหนทางเอยี งลาด พอที่จะใหม นั
ไตตามขึน้ มาได ซึง่ ทําใหจ ังหวะการติดตามทอดหา งออกไป เปดโอกาสใหม นุษยผตู กเปน เปา หมาย
แหงการลา ไตห นีรอดพนกรงเขยี้ วขนึ้ ไปไดอยางหวุดหวดิ จวนเจยี น
สองสามครัง้ ดารนิ ผูอาศัยตน ไมและแงห นิ ปน ลวงหนา ขนึ้ ไปกอ น โดยเวน ระยะหา งจาก
รพินทรชวงเดยี ว เหยียบพลาดไถลล่นื ลงมาปะทะพรานใหญ ทาํ ใหเ สยี หลกั เกอื บจะกล้งิ ลงไป
ดวยกนั แตเขายึดพงไมไ วด ว ยมอื อนั เหนยี วแนน และอกี มือหนึ่งตวดั รางของหลอ นทคี่ รูดลงมานน้ั
รดั แนนตดิ คากนั อยยู งั บริเวณอันหมนิ่ แลว ยันสง ใหห ลอ นควาหาหลกั โหนตวั ข้นึ ไปอีก เสอ้ื ผาของ
ท้งั สองขาดวิน่ ยบั เยนิ ดวยพงหนามและแงห ิน เลือดโทรมจากบาดแผลขดี ขวน ตา งไตส งู ไปใน

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1691

ลักษณะซมซานเพือ่ เอาชีวิตรอด กระเซอะกระเซงิ ปราศจากทหี่ มายแนน อน นอกจากจะสาํ นกึ บอก
กบั ตนเองวา การทจี่ ะรอดพน...อยทู ีค่ วามสูงชนั เทาที่จะตะเกียกตะกายข้ึนไปไดเ ทา น้นั

ทามกลางมฤตยูสยองท่ีกวดกระชน้ั ลกุ ไลขน้ึ มาอยางไมล ดละ มีเสยี งไรเฟล ดังรวั สนน่ั
กองมาจากฝงเขาตรงขาม แสดงวาฝายของเชษฐา สาํ เหนยี กชดั ถึงมหนั ตภยั ทจ่ี อมพรานกบั ราชสกลุ
สาวเผชญิ อยู และระดมยงิ ชว ยเหลือมาอยา งไมท ราบจะหาวธิ ีชว ยอะไรไดด กี วา นั้น แตมนั ก็
ปราศจากผลโดยสิน้ เชิง กมั ปนาทของเสียงปน ทเี่ จตนายิงเพอ่ื ใชเ สยี งขบั ไล หาทาํ ใหเ จา พวกหมา
นรกนบั จาํ นวนรอ ยเหลา นนั้ แตกต่นื ละความพยายามทจ่ี ะไลล าคนท้งั สองลงไม พวกมันดูเหมือน
จะไมสนใจสะดงุ สะเทอื นตอเสยี งปนเหลานั้นเสียดว ยซ้ํา

อดึ ใจใหญๆ ตอมา สองชวี ิต ซึง่ ตกอยใู นสถานะเปนตายรว มกันเพราะพบิ ตั ิภัยทแ่ี วดลอม
อยู กม็ าพกั หอบแทบจะสิ้นเรยี่ วแรงอยูเ คยี งขา งกันบนแงห นิ ตอนหนึ่ง

เสียงเหา หอนเหมือนมจั จรุ าชรอ งทวงถามชวี ิต เสยี งพุมไมไหวและกรวดหนิ ถลมรว งจาก
การวิ่งตะกายของฝงู หมาในท่ยี ังคงไดย นิ ออื้ องึ อยเู ชนนนั้ มันใกลข น้ึ มาเปนลําดับ ดูจะเปนการรกุ ไล
ทไ่ี มมีกําหนดส้นิ สดุ เตอื นใหไตคืบหนา หนตี อไป ทันทนี ัน้ เอง ขณะทเ่ี งยหนา ขน้ึ ไปทศิ ทางดานบน
ทั้งสองกแ็ ทบจะผงะดว ยความตกใจในภาพทเ่ี หน็ ปรากฏเดน อยู

ดารนิ ตวดั ปากกระบอกปน ขนึ้ ในพรบิ ตานน้ั แตรพนิ ทรต ะครบุ ลาํ กลองกดแนบพืน้ รอ ง
ออกมาเรว็ ปรอื๋

“อยา !...”
หลอ นจองดว ยตาอันเบกิ โพลง รพินทรเ องก็เพง ภาพน้ันตาไมก ะพริบ
ในความมดื สลัว ซ่งึ มองเหน็ ทุกสิ่งทกุ อยา งเพียงเงาตะคมุ รา งหนึง่ ยืนอยูทางลาดชันเบอื้ ง
บน หา งขน้ึ ไปเพยี งไมเ กิน 5-6 เมตร ผมยาวปะบา อกพงุ ชชู นั เปลาเปลือย กลางลําตวั ปด บงั ไวเ พยี ง
ผาเตย่ี ว ทําใหมองเห็นสวนสัดอนั กลมกลงึ รับกนั ไดถนดั ตา พงไมโขดหนิ รอบดา นเปนเงาไป
หมดแลว แตท ร่ี างอนั ยนื นิ่งเปนดุษณีอยนู นั้ กลับปรากฏกับคลองจกั ษอุ ยางเดน ชดั
“ผหู ญิง!...”
ดารนิ กระซบิ อทุ านออกมาแทบไมมเี สียง
“พวกตองเหลอื ง...ไมใ ชพวกสางเขยี ว”
รพนิ ทรกระซบิ ตอบ
รา งท่เี หน็ อยนู น้ั ยกมอื ขนึ้ โบกเปนสัญญาณชา ๆ แลวหมุนตวั หนั หลังให ไตนําขน้ึ ไปตาม
ทางอันสูงชนั นั้น
“หมายความวา ยังไง?”
นักมานษุ ยวทิ ยาครางแหบๆ พรานใหญกดั รมิ ฝป าก หรตี่ าจบั อยทู ี่รา งอันเคลือ่ นสูงขึ้นไป
อยา งคลอ งแคลว นั้น

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1692

“ตามข้นึ ไปเถิดครบั พวกตองเหลืองไมใ ชศ ตั รูของเราแน หลอนโบกมือใหเ ราตามขน้ึ
ไป”

เขาตอบพรอ มกับพยกั หนา เตอื นใหไ ตเ ขาตอ ในความรูสึกของท้งั สองขณะนี้ เต็มไปดว ย
ความประหลาดใจ แตก ไ็ มมที างเลอื กอยางอ่ืน ตางไตเขาไปโดยอาศยั สงั เกตรางทมี่ องเห็นรางๆ เปน
มคั คุเทศกน าํ รอ งน้ัน

“ไปยงั ไงมายังไงกนั นี่ หลอ นโผลม าจากไหน ตัง้ แตเม่ือไหร?”
หลอนกระซิบเบาทสี่ ดุ ขณะท่เี หนยี่ วตน ไมเคียงคูเขาขน้ึ ไป
“ผมกไ็ มท ราบเหมือนกนั ผมเหน็ พรอ มๆ กบั คุณหญงิ นนั่ แหละ”
“สงั เกตอะไรไหม?”
“อะไร?”
“ทําไมหลอนถึงไตทช่ี นั ไดเร็วถึงเพียงนน้ั ”
ดารนิ พิศวง...และมันกเ็ ปนความรูส ึกชนดิ เดยี วกบั รพนิ ทร รา งทไ่ี ตน ําอยเู บ้ืองบน เคลือ่ น
ไหวไปอยางเบาพริบ และแคลว คลองรวดเรว็ เหมอื นปราศจากนํา้ หนกั ท้ังสองเรงกาํ ลงั ไตตาม
เทา ใด กไ็ มสามารถจะคบื ใกลกระช้ันชดิ ขนึ้ ไปได คงจะรกั ษาระดับหางกนั ประมาณ 7-8 เมตรอยู
เชนเดิม บางขณะกล็ ับหายไปในระหวางพุมพง และกลุมหิน แลวกไ็ ปโผลป รากฏใหเ หน็ ใน
ระดับสูงขน้ึ ไปอีกเหมอื นจะหยดุ รอ พอทง้ั สองไตต ามการนาํ นัน้ ใกลเขา ไป รา งนน้ั กอ็ อกเคลอ่ื นตอ
“พวกตองเหลอื ง ไตเ ขาไดเ รว็ ตามธรรมชาต.ิ ..”
เขาตอบหลอน โดยไมรจู ะตอบอะไรใหด ไี ปกวา นี้
“เราเองกําลังเหน่อื ย จวนจะหมดแรงเตม็ ที เมื่อเทียบกบั หลอ นก็เลยเหน็ วา ไปไดเ ร็วมาก
เปน ธรรมดา”
ดารินไมสนใจอะไรอกี ปญ หาสาํ คญั เฉพาะหนาของหลอนและรพนิ ทรยามนกี้ ็คอื เรง ขนึ้
เขาหนีกองทพั หมาในไปใหป ลอดภยั ท่สี ุด และกใ็ จชนื้ ขึ้นแลว ทเี่ หน็ นางตองเหลอื งผูล กึ ลับ โผล
ออกมาดว ยลักษณะอนั เปน มติ รชว ยนําทางให แนละ รูปการเชน นย้ี อมบง ชดั วา คนปาเผา ตรงขามกับ
สางเขียว มีเจตนาในดานชว ยเหลอื ระหวางตกอยใู นนาทคี บั ขันจวนตวั ที่สดุ จากอาการท่เี ห็น

ในที่สดุ รา งตะคมุ ๆ ทนี่ าํ อยูเ บ้อื งหนา ก็มาหยดุ ยนื ตรงสนั เขาตอนหนง่ึ ประจันอยู
ตรงหนา คือหนาผาหินตัดตรงตง้ั ชนั เบ้ืองบนสูงข้ึนไปประมาณ 10 เมตร เปนเวงิ้ ลึกเขาไปในลกู เขา
ลักษณะนา จะเปนปากถ้าํ พอทง้ั สองไตตามใกลเขามา กเ็ รม่ิ ปน ดวยอาการอันคลอ งแคลว ราวกับมือ
ตีนจะมีคณุ ลกั ษณะเชนเดียวกบั ตุกแก ขนึ้ ไปตามหนาผานั้นโดยอาศยั แงหนิ และตน ไมเ ล็ก ที่งอก
แซมอยูป ระปรายเปน ทย่ี ดึ โหนตวั ไมถ งึ อึดใจก็ลบั หายขน้ึ ไป

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1693

พรานใหญก บั หญิงสาวโซเซกะปลกกะเปลยี้ มาถึง แหงนขึน้ มองหนาผาน้นั กแ็ ทบจะ
หมดศรัทธา เพราะเหน็ ชดั อยวู า มนั เปนหนทางคับขนั เสย่ี งอนั ตรายอยา งท่สี ุด ไมนาเชือ่ วา มนุษยจ ะ
อาศัยไตขน้ึ ไปไดดว ยสองมือสองเทา โดยปราศจากส่งิ ชวยเหลือ

“มองไมเ ห็นทางเลยวา เราจะไตต ามหลอ นขนึ้ ไปไดย งั ไง”
ดารินพดู หอบๆ
รพินทรเ องก็ลงั เลอยูชวั่ ขณะ แตแลวก็ตอ งตดั สนิ ใจในฉบั พลันนน้ั เพราะฝูงหมามัจจุราช
ท่ีเหาเกรยี วไลห ลงั ใกลก ระชนั้ เขามาทกุ ขณะ
“เมือ่ ผหู ญิงตองเหลืองคนนั้นขน้ึ ไปได เรากต็ อ งขึ้นได เราจะรอดหรือไมก อ็ ยตู รงหนาผา
นี้แหละ สงั เกตดูท่ีตนไมเลก็ ๆ ทีข่ ึน้ เปนระยะอยตู ามซอกหินนนั่ เราจะใชโหนตวั เหนยี่ วพยุงขน้ึ ไป
ทลี ะขน้ั อยา งท่หี ลอ นทาํ ตัวอยางไวใ หด ูเมอ่ื ก้ีน้ี เชื่อวา มนั คงเหนยี วพอทจ่ี ะรับน้าํ หนกั ได แตตองใช
ความระมัดระวังอยางทส่ี ุด”
“ดูน่นั ตน ไมต น แรกที่เราจะอาศัยโหนตัวขนึ้ ไป ก็อยสู งู เกนิ กวาที่เราจะกระโดดควา ถึง
เสยี แลว ถา ตาฉันไมฝ าด สาบานไดวา ฉนั เหน็ ผูหญิงตองเหลืองคนน้ันคลานข้นึ ไปตามผนังหนิ น่ี
เหมือนคนทคี่ ลานไปตามพน้ื ระดับราบธรรมดา!”
“สงปน ของคุณหญงิ มาใหผ ม!”
เขาบอกโดยเรว็ นายจา งสาวสงเอฟเอนกง่ึ อัตโนมตั ิในมอื ไปใหท นั ที พรานใหญก ระแทก
ลาํ เลื่อนเรมงิ ตนั ของเขา ถอดกระสุนท่เี หลอื คา งในลาํ กลอ งอยูสามนัด ยดั ใสก ระเปา เส้อื ไวอ ยา งรบี
รอน สะพายปน ของดารนิ เฉยี งไหล ปน ของตนเองบัดนใ้ี ชด า นยันแทนไมเทา แลว ดึงเชือกไนลอน
ประจําตัวออกจากยามหลงั สงใหห ลอนพรอมกับทรุดตวั ต่าํ กม ไหลลง
“เกาะหนิ ไว เหยยี บที่ไหลผ ม พอผมยืนขึน้ กระโจนควา ลาํ ตน ไมน ้นั ไวใ หไ ด เหนยี่ วตวั
ขึน้ ไปกอ น เอาเชือกพันไวแ ลวหยอ นลงมาใหผ ม!”
ดารินลงั เล แตพ อเขารอ งเตอื นมาอกี ครัง้ กต็ ดั สนิ ใจเดด็ ขาดโหนแงห นิ เหนือศีรษะ แตะ
เทา ยนั ไหลพรานใหญไว รพนิ ทรใหส ัญญาณแลวกัดฟน รวบรวมกาํ ลังสงตัวยนื ขน้ึ โดยแรง อันเปน
จังหวะเดียวกบั ทดี่ ารินถีบตัวโผนข้นึ ควา ตนไมเ ล็กๆ ขนาดขอมือ ท่ีงอกออกมาจากรอยแตกของ
หินไวไดอ ยางหวดุ หวดิ
รา งของรพินทรผ งะซวนไปแทบวาจะพลัดหลดุ กลง้ิ ไปตามหนทางลาดเบ้ืองลา ง เพราะ
นํ้าหนกั ถีบของหลอนขณะทย่ี ืนอยบู นไหล หากแตค วา กอ นหินใกลๆ ไวไ ด พรอมกนั รางของนกั
มานุษยวทิ ยาสาว กห็ อ ยติดอยูกบั ตน ไมเ ล็กๆ ตน น้นั แกวง ไปมาอยางหวาดเสียว เสยี งรพินทรร อ ง
เตือนข้ึนมาละลา่ํ ละลัก ตอ มาหลอ นจงึ ยนั เทาไวก ับผนงั หนิ เหนย่ี วโหนขึ้นไปทรงตัวอยูบนลําตน
นัน้ ได จดั การเอาเชือกมดั พันลําตน พอใหอาศัยเปน ที่ยดึ ได ตนเองควาตนท่สี งู ขนึ้ ไปแลวเปลีย่ น
นาํ้ หนกั ข้ึนไปอยูยงั ตน น้ันอยางฉลาด เพอ่ื ใหต นแรกรบั น้ําหนกั รพนิ ทรเพยี งคนเดยี ว พลางรองเรง
ใหเขาตามขนึ้ มาโดยเร็ว

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1694

ชัว่ พริบตาเดยี ว จอมพรานกต็ ามหลังขน้ึ มาติดๆ ปลดเชอื กออกคาดเอวไว ระยะตอ ไป
พอจะสะดวกขึน้ เวนระยะหา งกันกับราวบนั ไดพอทจ่ี ะเอือ้ มถงึ เขาไตล ว งหนานาํ ข้นึ ไปกอนโดย
บอกใหห ลอ นคอยสังเกตตน ไม และแงหินทอ่ี าศยั ยดึ เหนยี่ วปน ปา ยเปน ตวั อยางใหด ู

การคบื ทลี ะชว งเปน ไปอยางแชม ชา ยากเยน็ ย่ิง
แงห นิ บางตอน และลําตน ไมเ ลก็ บางตน ตอ งหย่งั แลว หย่งั อกี กอ นท่ีจะโหนหรอื ใช
เหนย่ี วขนึ้ ไป เพยี งแคจ งั หวะเดยี วเทานัน้ ท่พี ลาด มนั ยอ มหมายถึงการหลน รว งลงไปปะทะขอบสนั
เบ้ืองลา ง และคงไมต ดิ คา งอยเู พยี งแคน นั้ หากแตจะตองกระเด็นกลง้ิ ตอ ลงไปสคู วามลึกชนั ตนี เขา ท่ี
ไตกนั ขนึ้ มาแลวอยางไมต องสงสยั
พน ระดบั เดิมข้ึนมาไดเ พยี งครึง่ ระยะทางเทา นั้น เจาพวกหมานรกระลอกแรก กพ็ ากนั
ตามเขามาถงึ ตาํ แหนง ทห่ี ยดุ ยนื กนั อยูเ ม่อื ครู ตะกายเชิงผาแยกเขย้ี วเหาหอนกรเู กรยี วกนั อยูทน่ี น่ั
พวกมนั หมดหนทางทจ่ี ะตดิ ตามข้นึ มาไดอ กี แลว พากนั ว่ิงพลานวนเวยี นสดู กลิ่นอยชู ลุ มุนโกลาหล
บางขณะกก็ ัดกันเองอยางดรุ า ยบา เลอื ด ดารินกลืนความรสู ึกบางชนดิ ลงคอ หลับตาลงขณะทย่ี ดึ
ตนไมและแงห นิ ไวแ นน แตแ ลวกก็ ลน้ั ใจไตสงู ข้นึ ไปเม่อื ถกู พรานใหญส ะกิดเตอื น จนกระทัง่ ใน
ทส่ี ดุ กพ็ น หนาผาขน้ึ มาสบู รเิ วณชะงอนเบื้องบน อันเปน จดุ หมายปลายทาง
ลกั ษณะของมนั เปน ชานหนิ ระดบั ราบเรยี บ ราวกับใครมาแตงไวแ ทนดาดฟา เนื้อท่กี วาง
ประมาณไมเ กนิ 50 ตารางวา หา งออกไปคอื ปากถ้ําเล็กๆ ท่อี ุดมไปดว ยหนิ งอกหินยอย มนั จะสวย
สดวจิ ติ รตระการตา หรอื วา เปนภูมภิ าพประหลาดนาพศิ วงสกั เพยี งไหน ยามน้ีทงั้ สองไมม เี วลา
พอที่จะพจิ ารณาสนใจตอมนั ได
นอกจากสํานกึ ประการเดียวเทา น้นั วาสถานทีน่ ปี่ ลอดภยั รอดพน แลว จากฝูงหมาในทไ่ี ล
ลาอยา งดรุ า ยกระหายเลือด จนแทบจะไมม ีเวลาไดห ยดุ หายใจ

ดารินถลาเขา ไปนอนฟุบหนา เหน่อื ยหอบแทบจะขาดใจ อยูที่พื้นหนิ ราบเรียบหนาปากถํา้
รพินทรเองกท็ ง้ิ กายลงพงิ กอนหินอีกมมุ หนึ่งอยางหมดกาํ ลงั พลังงานสวนพิเศษของมนุษยใ นอนั ที่
จะเอาชวี ติ รอดแทๆ ทําใหเ ขาตอ ตา นกบั อาํ นาจพิษไข ทก่ี าํ ลังโหมประดังข้ึนมา นาํ ตนเองและ
นายจา งสาวตะเกยี กตะกายซมซานหนภี ยั มาไดเปน ระยะไกลถึงเพยี งนี้ และบัดนพ้ี ลังสวนนั้นกไ็ ด
ถูกใชไ ปหมดสนิ้ แลว ความอดิ โรยโหยระเหยี่ ความหนาวสะทานจบั ใจ กาํ ลงั จะคืบคลานเขามา
แทนท่ี

ทนั ทนี ้นั กร็ ูสกึ วาถูกเขยาทแี่ ขนพรอ มกบั เสยี งกระซบิ เรยี กแผว เบาจาก ม.ร.ว. หญงิ ดาริน
มา นตาทก่ี าํ ลงั หร่โี รยสวางวาวขึน้ เหน็ ราชสกุลสาวน่ังพบั เพียบอยใู กลๆ อาการของหลอ นต่นื ลกุ ลน

“อะไร?”
“ผูหญงิ ตองเหลืองคนนัน้ หายไปไหนแลว ”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1695

รพินทรเ พงิ่ จะนกึ ขน้ึ ไดต ามคําพูดของหลอนเดยี๋ วนเ้ี อง เกาะกอ นหินยนั กายลุกข้นึ
พยายามกวาดสายตาคน หาไปรอบๆ เปน ความจรงิ ตามท่ดี ารินแสดงความประหลาดใจขน้ึ นน่ั กค็ อื
ต้ังแตข ึ้นมาถึงชะงอนหนาถ้ํา เขามองไมเ หน็ วี่แววของสาวตองเหลืองผลู ึกลบั ทนี่ าํ ทางใหน นั่ เลย

หญิงสาวผดุ ลุกขน้ึ ยนื ตามเขา ชวยมองคนหาแลว กส็ ะกดิ เขาโดยแรงอีกครั้ง ขณะทจ่ี อง
เขา ไปยงั เงามดื ทึบนา สะพรงึ กลัวของผนังถ้าํ ดา นหน่ึง รมิ ปากทางเขา รพนิ ทรจ อ งตาม

ภาพตะคมุ นิ่งเปน ดุษณี สณั ฐานคลายๆ คนยืนนงิ่ อยูที่นน่ั
จอมพรานกา วตรงเขา ไปชาๆ ดารนิ ตามเขา ไปดว ยกระชน้ั ชิด รา งน้นั เคลื่อนหนเี ขา สูเงา
มืดลึกเขา ไปอกี ทาํ ใหเ ขาตองหยดุ ชะงกั อยหู างๆ
“เจา มใิ ชหรือ ท่ีชว ยนาํ ทางเราขึน้ มาบนน?้ี ”
รพินทรร องถามออกไปเบาๆ เปนภาษาขมดุ วยน้าํ เสียงออ นโยน
ความเงยี บอนั เรนลบั เตม็ ไปดว ยปริศนาน้ัน ปกคลุมอยชู ั่วขณะหนง่ึ และแลวสําเนียงแผว
เยือกเยน็ กแ็ วว ตอบออกมาจากความมดื เปน ภาษาขมเุ ชน เดยี วกนั
“ใชแ ลว ลูเปน คนปลอยหมาไนทีม่ นั ขังไวใ ตเ หวขา งลางนอ่ี อกมาเพ่อื ใหกดั กินทาน ทกุ
ตวั ถูกขงั มานาน กาํ ลงั หิวโหย ขานําทางทานขึน้ มาสูท ่ปี ลอดภยั ทน่ี ่ี จะไมม ีหมาในตวั ไหนตามทา น
ขึน้ มาได”
“เราขอบใจเจา มาก ถาไมไ ดเจานําทาง เราคงหนีไมพ น เจา เปน ใคร?”
เงยี บไปอีกสักครู สาํ เนียงวงั เวงเชนเดมิ กต็ อบมาวา
“นายพรานใหญ...ทา นเคยพบเหน็ และรูจักขา แลว ”
รพนิ ทรขมวดคิ้ว งงงนั รอ งออกมาเบาๆ
“ขาเคยพบเหน็ หรอื รูจกั เจา มาตงั้ แตครง้ั ใดกัน ขาจําไมไ ดเ ลย เจา เปน ใครเลา?”
“เชน นั้น ทานกจ็ าํ ขาไมไดเอง...”
เสยี งตอบ พรอ มกับหัวเราะเบาวิเวกเหมอื นลมพดั ผานโพรงหนิ
“ทานและพวกของทา นมีความกรุณาตอ เผาตองเหลืองของเรามาก พยายามชว ยเหลอื เรา
มาตลอด ขาสํานกึ ในบญุ คณุ ของทา น จึงมาชว ยทานยามท่ีทานตกอยใู นภัยของสางเขียว”
จอมพรานยังงง ประหลาดใจอยเู ชน นนั้ หนั มาแปลถอยคาํ ของสาวตองเหลืองผลู กึ ลับให
ดารนิ เขาใจ หลอนก็พศิ วงไปเชน กัน พยายามจองฝาความมืดเขาไป
“เราเปนมิตรกนั ทําไมเจาจงึ แสดงความหวาดระแวงเชน น้ัน จงออกมาจากเงามดื ใหเ หน็
กนั ถนดั เถดิ เจา ก็รูอยแู ลววา เราไมเปน อนั ตรายใดๆ ตอ เจา ”
ดารนิ สงั่ ใหพรานใหญแ ปลคาํ พดู หลอน
อึดใจใหญ ทร่ี พนิ ทรรอ งบอกเขาไปตามถอยคําของดาริน รางทแี่ ฝงเรน อยูในเงามดื ก็
คอ ยๆ ปรากฏออกมาทีละนอ ย เปน ภาพของสาวนอยเผา ตองเหลอื ง ผูม ที รงใบหนาอนั หมดจด
นัยนต าเลื่อนลอยปราศจากจดุ หมาย ไมไดจ องสบรพินทรห รือดารนิ ผูเพง เขมง็ อยู

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1696

ในความมดื ขมกุ ขมัวนน้ั ทาํ ใหม องเห็นไดร างๆ พรานใหญบ อกกับตนเองวา เขาไมเคย
เหน็ สาวชาวปา ผูนีม้ ากอ นเลย แตด ารินคลับคลายคลับคลา ความรสู ึกบอกตนเองวา หลอนนา จะเคย
เหน็ หนาชนดิ น้ีทไ่ี หนมากอนแลว ทวา นึกไมอ อก

“เจา ชือ่ อะไร?”
ดารินถาม
นางสาวนอยตองเหลอื งไมต อบ แตคอยๆ เบือนหนา มาทางหลอ นใหเ หน็ เตม็ ตา ดาริน
จอ งไมกะพรบิ ในระยะทหี่ างกันเพยี งวาเดยี ว
“ถา ไมใ ชพวกตองเหลอื งละก็ ฉนั คิดวา จะตอ งเปน พวกท่ีเคยเหน็ หนา ในหลม ชา งแนๆ
รสู ึกจะคนุ ตา เคยเหน็ มากอ น!”
หลอนหนั มากระซิบกับรพนิ ทร
“แตผมสาบานวาไมเ คยเหน็ หลอนมากอ นเลย!”
พรานใหญก ระซบิ ตอบ พลางส่ันหนา จองตาไมกะพริบอยเู ชนนน้ั แลว ถามตอ ไปวา
“เจา รไู ดอ ยา งไรวา ลูปลอยหมาในออกมาจากใตเ หวที่มันขังไว รไู ดอยา งไรวาเรากาํ ลงั
ถูกลา แลว มาดักนําทางใหถกู ตอง”
“ขารูและเหน็ เหตุการณทกุ อยา ง เกย่ี วกับพวกทาน เกยี่ วกบั สางเขยี ว...”
หญงิ ชาวปา ผลู กึ ลบั ตอบแชม ชา
“รถู งึ ความพนิ าศของอินคา ความหายนะของมมุ บา ซูซูและแมก ระทง่ั ลู ตลอดจนสาง
เขยี วทง้ั เผา บนน้ี ทานปลอดภยั จากหมาในแลว แตย ังไมป ลอดภัยจากลแู ละพวกมนั ถาทา นรักษา
ชีวติ ใหร อดไปไดจ นตะวนั ข้ึนพรุงน้ี พวกของทานก็จะตามมาชว ย ขา ลากอน”
กลา วจบ รา งนน้ั กเ็ คลือ่ นตรงไปยงั รมิ ผาอยา งรวดเรว็ รพนิ ทรร อ งเรยี กพรอ มกบั วง่ิ ตาม
ออกมา แตเขาชาไปเสยี แลว สาวนอยเผา ตองเหลอื งถอยหลงั ลงไปยงั หนาผาชันทไี่ ตข น้ึ มานน้ั หาย
ลบั ไปทนั ที ทงั้ เขาและดารนิ ถลนั ตามติดมาทชี่ ายชะงอ นกม ลงชะโงกดู ปราศจากผล มันมดื สนิทลง
เสียแลว ไดยนิ แตเสียงฝงู หมาในท่ีพากนั สง เสยี งเหา และขูค ํารามอยเู บอื้ งลา ง บดั นี้หอนแซพรอมกบั
สงเสียงรอ ง ปาแตกอลหมา นอยเู บอ้ื งลางอีกครัง้ ดวยเสยี งว่ิงพลานกระจายของพวกมนั เหมือนจะ
ตื่นตกใจอะไรสักอยางโดยกะทันหนั
“หลอ นลงไปไดยงั ไง ในเมอ่ื รูอยแู ลววาไอฝ ูงหมานรกเหลานน้ั กําลังคอยฉีกเน้อื อย”ู
ดารินรองเสยี งสน่ั
รพนิ ทรก ดั ริมฝปาก แลว สน่ั หนา
“ผมก็ไมทราบเหมอื นกนั บางทหี ลอนอาจชํานาญทางรูวธิ ีหลกี รอดไปได อยามัวเปน
หวงหลอนอยูเลย ถงึ อยา งไรหลอ นกเ็ อาตวั รอดได เปน หว งตวั เราเองเดยี๋ วนดี้ กี วา หลอ นพูดถกู แลว
เราปลอดภยั จากหมาใน แตก ย็ งั ไมป ลอดภยั จากพวกสางเขียวอยดู ี

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1697

พรานใหญก ราดตาสํารวจไปรอบๆ อยา งรวดเรว็ พยายามแขง็ ใจตอ สูกับพิษไขท ท่ี วีขึน้
เปน ลําดับ ปากถาํ้ เหนอื ชะงอนผาตําแหนง นี้ โดยภมู ิประเทศแลว ตอ งจัดวา เปน ทาํ เลเหมาะที่สุด
สาํ หรับการหลบภยั และอาศัยพกั นอน เพราะมลี กั ษณะอับตอ เสนทางของสตั วร า ยแทบทุกชนิดทจี่ ะ
แผวพานยางกรายเขา มาโดยงา ย จากเบื้องตํา่ ทจี่ ะข้ึนมาถงึ มันได กต็ อ งปนหนาผาตดั ตรงเกา สิบองศา
สวนเบอื้ งบนทเ่ี หนอื ขอบถ้ําขน้ึ ไป กเ็ ปน ภเู ขาหนิ สงู ชันเชน กนั

ทวา สง่ิ ทีท่ าํ ความลําบากอึดอัดใจใหแ กร พนิ ทรใ นขณะนี้ กค็ อื ตน ไมใ หญตนหนึ่ง ขน้ึ อยู
บนสนั ไหลร ะดับสูงเหนอื ขอบถา้ํ ดานบนขึน้ ไปเล็กนอย จะเนือ่ งมาจากอายุอนั ยาวนานของมนั
หรือถกู ลมพายพุ ัดกรรโชกต้งั แตครง้ั ใดไมท ราบได มันไดถ อนโคนจากสันดอนนนั้ ลม พาดทอด
กงิ่ กานสาขาลงมายังบริเวณลานแคบๆ หนาปากถา้ํ โดยเฉยี งไปทางหนง่ึ

และนั่นคือสะพานธรรมชาตอิ ยางดี ทจ่ี ะใหใ ครก็ตามซ่ึงคบื ไตล งมาจากดานบนเขาท่ี
สูงขนึ้ ไป สามารถอาศยั ลําตนไมและกิ่งเหลานล้ี งมาสูบริเวณลานนไี้ ด แมจ ะไมส ะดวกงา ยดายนกั ก็
ตามที

ทวา ในขณะเดยี วกนั ซากตน ไมเ กา ๆ ตน นน้ั ก็อํานวยผลดีใหอกี อยา งหนงึ่ สําหรบั เขาใน
ยามน้ี นัน่ คอื ฟน ทีจ่ ะกอ ไฟอันเปน ปจจยั สําคัญทีส่ ดุ ในการดาํ รงชีวิตใหอ ยูร อดไปตลอดราตรี
เพราะนอกจากไมฟ นทพ่ี อจะอาศยั เอาจากตนไมน้นั แลว บริเวณถํ้าแหงน้มี ีแตกอนหนิ

รพนิ ทรป ลดเครื่องหลงั และปน ท่สี ะพายอยอู อกวางไว ชกั มีดออกจากเอว ตรงเขาไปตัด
กง่ิ ไมเหลานน้ั โดยเร็ว เขาเลอื กริดก่งิ ใหญๆ ทท่ี อดลงมาถึงพืน้ ออก เหลือไวแ ตก ่งิ เปราะเล็กๆ
สําหรบั ใหม ันเปน ยามระวงั เหตุ โดยเตือนใหเกิดเสยี งลนั่ หกั ขึ้น หากจะมสี งิ่ ใดอาศัยไตผานลงมา
ทางนั้น

ดารินชวยขนเขาไปในบรเิ วณเพงิ ปากถ้ํา ทจ่ี ะอาศยั เปนทพี่ ักนอนอยา งแคลวคลอ งวอ งไว
เคยชนิ ตอ เหตกุ ารณช นดิ ไมจ ําเปน ตอ งเตือน ในภาวะคับขันเห็นกันอยเู พียงสองคนแคน้ี

ทามกลางมหนั ตภยั ท่ีแวดลอ มอยู นกั มานษุ ยวิทยาสาวเลือดราชสกุล พสิ ูจนชดั ออกมาให
เห็นวา หลอ นสามารถปฏิบัตติ วั ใหกลมกลืนกับสถานการณ โดยไมย อมทาํ ตนเองใหเ ปน ภาระ ชวี ติ
ทผ่ี จญภัยอยใู นปานานพอสมควร สอนใหห ลอ นเขา ใจไดด วี า ควรจะปฏบิ ตั ิเชน ไรบางเมือ่ อยูใ น
ภาวะเชน น้ี

หลอ นเปน คนกอไฟข้ึน ในขณะทรี่ พินทรท ยอยขนฟน ทอ นโตๆ เขา มาสํารองไว ทกุ ส่งิ
ทุกอยา งดําเนนิ ไปอยา งรบี ดว นแขงกบั เวลาดวยกําลังแรงสองคน ซ่งึ ประสานสัมพนั ธก นั ไดอ ยาง
สอดคลอ ง แมว า ในยามปกติ ระหวา งบคุ คลสองคน...หนึง่ คอื นายจางสาวสงู ศกั ดผ์ิ ูแสนหย่งิ อกี หนึง่
คือพรานนาํ ทางผูทระนง จะเตม็ ไปดว ยความขดั แยงปน เกลยี วและการหมางเมนิ กินใจ

หลอ นแยกไฟออกเปน สองกองใหญ กองหนึ่งกอไวสกดั ก้ันปากถํา้ สําหรับเปน รั้วระวงั
ภัยทจ่ี ะมาจากดานหนา อกี กองหน่งึ ขวางไวใ นสว นลกึ เขาไปของถํ้าซึง่ แลเหน็ เปนโพรงมดื ไม
สามารถจะกําหนดไดว า มนั ลกึ ลา้ํ เพียงใดแคไหน ซึง่ รพนิ ทรเ ห็นวาเปน การวางแนวไฟอยา งฉลาด

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1698

รอบคอบทสี่ ุด เพราะหนทางในถํ้ายังไมส ามารถจะรูไดว า จะมภี ยั ใดๆ โผลออกมาจากความมดื มดิ
เปน ปรศิ นานน้ั บา ง สมควรอยางยงิ่ ท่จี ะตอ งมีกองไฟกน้ั ไวไ มนอ ยไปกวา ดานหนา

ไมนานนกั ทงั้ สองกน็ ัง่ อยใู นระหวางไออนุ ของไฟทข่ี นาบทง้ั สองขา ง อีกสองดา นเปน
ผนงั หนิ ของถํา้ ดารินยกกระติกน้ําขนึ้ เทดมื่ แตแลว ก็สา ยหนาอยางผดิ หวัง นํา้ ในกระติกของหลอ น
เหลืออยเู พยี ง 4-5 หยดเทา นน้ั เอง ทันทนี นั้ กร็ ูสึกวาถูกสะกิดเบาๆ ทตี่ นแขน เหลยี วกลบั ไป พบ
ดวงตาแหง ผากและรอยย้มิ โรยๆ มองจบั มาเงยี บๆ ในมอื สงกระติกนาํ้ มาให รางของเขาเอนครง่ึ นง่ั
ครึ่งนอนในลกั ษณะตะแคง หันศรี ษะมาทางหลอ น

หญงิ สาวยิม้ ตอบ รบั กระตกิ นํา้ ไปทดลองเขยา ดูก็พบวา มนั เหลืออยูประมาณครงึ่ หนงึ่
“ขอบคณุ ยังอตุ สาหเ หลืออยอู ีก ของฉันเกลย้ี งฉาด”
หลอนพมึ พาํ เปด จกุ ออกดม่ื เต็มกระหาย แลวสง คืนไปให พรานใหญรบั ไปวางไวท ร่ี มิ
กอ นหนิ ใกลๆ
“ผมดม่ื น้ําไมม ากนกั มนั กเ็ ลยยงั เหลืออย”ู
พรอมกับพูด เขาคอ ยๆ ยันตวั ลกุ ขนึ้ น่ัง ลากเปห ลงั มาร้ือคน อะไรในนน้ั พลางถามตอ มา
เบาๆ วา
“คุณหญงิ หวิ ไหมครับ?”
ดารนิ หวั เราะ ควักบหุ รอ่ี อกมาจุดสูบ ทอดกายลงนอนควา่ํ พังพาบ ศอกยนั ไว
“ถึงหิว ก็จะเอาอะไรที่ไหนกนิ นอกจากน้าํ ท่เี หลอื อยคู ร่ึงกระติกของคุณนั่น เสบยี งของ
พวกเราท้ังหมด ตดิ อยูยามหลงั ของบุญคํากับคะหยิ่น ใครจะรูลวงหนา วาตองพลดั พรากแยกจากกนั
แบบน”้ี
“จําไวน ะครบั เวลาเดนิ ปา จะประมาทหรอื ฝากความหวงั ไวก บั อะไรไมไ ดท งั้ สน้ิ นอก
จากตัวของเราเอง”
คาํ พูดแผวๆ เนอื ยๆ เร่ือยๆ ดงั มาจากคนทก่ี ําลงั รอ้ื ยา มงว นอยู อดึ ใจตอ มา กห็ ยิบซปุ
มะกะโรนีกระปอง อันเปน เสบยี งสําเรจ็ รูปแบบท่ใี ชสําหรบั ทหารในสนามรบขึ้นมา ดารินเห็นเขา ก็
ลืมตาโต จอ งเขาอยา งประหลาดใจ อุทานอะไรออกมาคาํ หนึง่
“นั่นคณุ มีเครอื่ งกระปอ งติดตัวมาดว ยหรอื นี่!”
“คุณหญงิ คงหวิ มาก ผมจะเปด อุนใหค ุณหญิงเดยี๋ วน”ี้
อกี ฝายบอกเรยี บๆ ลวงทเ่ี ปด ขนาดเลก็ ขน้ึ มาจากกระเปา เปด กระปองดานบนออก
เล็กนอ ย พอใหม ไี อระบายได แลวหมุนเปดสวนลางอนั เปน สําลชี ุบแอลกอฮอลแ ทนเตาสาํ หรับอนุ
ไปในตวั จุดไฟลุกพรึบแลว ต้ังไว ประกายไฟจากสาํ ลีเชื้อเพลงิ ในสว นลางลกุ เขยี วราวกับไฟในเตา
แกส ลนซุบท่ีบรรจอุ ยูในกระปอ งตอนบน ดารนิ มองตะลึงอยเู ชนนนั้ แลว ลุกพรวดพราดขนึ้ โดยเร็ว
“นน่ั มนั เสบยี งสาํ รองสว นตวั ของคุณ ฉันไมกินหรอก”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1699

นยั นตาแหงแดงเรือ่ เพราะพษิ ไขคูนั้น เหลอื บขึน้ สบหลอนอยางเสียใจ
“ในภาวะคับขนั ขีดสุด ซึง่ ไมทราบวาชีวติ ของเราสองคนจะสิ้นสดุ ลงเมือ่ ใดอยางนแี้ ลว
คณุ หญิงจะเกลียดชังตงั้ แงไ ปกบั ผมถงึ ไหน”
ดารินอึกอกั บอกความรูสึกไมถ กู เขา ใจไดด ใี นความรูสกึ ของเขา และหลอ นเองกไ็ มไดมี
เจตนาจะทาํ ใหเขาสะเทือนใจถงึ เพียงนน้ั ในที่สุดกส็ ่ันหนาหัวเราะออกมาเกอๆ ปฏเิ สธโดยเร็ว
ตะกกุ ตะกกั
“ปละ-เปลา ! อยาเขา ใจผดิ ฉันไมไดเจตนาอยางท่คี ณุ เขา ใจนั้นหรอก”
“แลวทําไมถึงปฏิเสธ?”
“ฉนั -ฉันหมายความถึงวา ...งา ...จะพดู ยังไงดคี ุณถงึ จะเขา ใจไดถ ูกตอ งนะ คอื ฉนั ไม
อยากจะเปน คนเห็นแกต วั ถงึ เพียงนนั้ คุณอตุ สาหพ กตดิ ตัวของคุณมา แลว ก็ตอ งเอามาใหฉ นั กนิ เสยี
แบบนี้ มันจะยุติธรรมรึ ฉนั ไมถึงกบั หิวจนถึงขนาดถาไมไดก นิ อาหารมื้อนี้แลว ตอ งตายอะไรหรอก
พอทนได คณุ ไมตองกงั วลกบั ฉนั หรอก”
“เพราะคณุ หญงิ พดู วาไมต อ งการใหผมกังวลกับคณุ หญงิ นนั่ นะซคิ รับ เปน สงิ่ ทรมาน
ความรสู กึ ของผมอยา งท่ีสุด เอาละสมมติวา นม่ี ันเปน อาหารของผม ถาผมตองการจะสละให
คณุ หญงิ คุณหญงิ จะรบั ไหม?”
ตาตอ ตาสบกันนง่ิ ไปครู ในทส่ี ดุ หลอนกถ็ อนใจเบาๆ ยิ้มใหพรอมกบั กม ศรี ษะลงนดิ
หนง่ึ ตอบเสียงแผวต่าํ
“ถามันเปน ความสุขใจ สบายใจของคณุ ฉนั ยนิ ดที ่จี ะรับ”
สีหนาอนั เขยี วซดี นนั้ ดขี ้นึ เลก็ นอ ย เอนหลังพิงกอ นหิน ตาเหมอ มองดไู ฟท่ีกําลังลกุ ลน
กระปอ งซบุ อยู พมึ พาํ เบาๆ
“ขอบคุณ เทานีผ้ มกส็ บายใจแลว อยา วา แตซุปกระปองนี้เลย ตอใหเลอื ดเนื้อของรพนิ ทร
ก็ยงั สละใหหมอมราชวงศหญิงดารนิ วราฤทธ์ิ ได เม่อื ถงึ คราวจําเปน
ราชสกุลสาวมองดเู ขาดว ยดวงตาเปนประกาย ความปตสิ ขุ แผซานไปตลอดท้ังสายเลือด
จรงิ แทแนนอนเสมอ ในขอ ท่วี า ชายผนู เี้ ปนหลักประกนั อันแสนจะม่ันคงอบอุนใหแกหลอนได ใน
ทกุ สถานการณอยางไมม ีขอ กงั ขา ดเู อาเถอะ แมแ ตตัวเขาเองจะอยูในภาวะเจบ็ ปวดออนเปล้ียเชน ท่ี
เห็นอยนู ้ี เขาก็ยงั เปน รพนิ ทร ไพรวลั ย คนเดมิ อยูนนั่ เอง...เปน ผทู จี่ ะตอ งปกปกษพทิ ักษผ องภยั
ใหแกห ลอ น
คดิ แลว ความซาบซง้ึ สมเพช ความเหน็ อกเหน็ ใจก็แลนเขา จบั ใจ แตคนอยางหมอม
ราชวงศห ญงิ ดาริน วราฤทธิ์ กราวเกนิ ไป...เกินกวาทีจ่ ะแสดงอะไรออกมาใหเห็น ในความรูสึกชนดิ
นัน้ เคยพดู ดว ยอยา งกระดางๆ เคยบรภิ าษไวท าทเี คยเยอ หยิ่งถือตัว ซง่ึ แมวา มนั จะเปนตรงขามกับ
ความรูส ึกแทจรงิ ก็ตาม แตมนั กย็ ากเยน็ ขวยใจเหลอื ประมาณทจี่ ะบอกใหร วู า หวั ใจรสู กึ เชนไร
“ถาจะพดู ถงึ ความจาํ เปน แลว ...”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1700

หลอ นพูดอยา งเขินๆ
“ระหวา งคณุ กบั ฉัน คณุ มีความจาํ เปน มากกวา คณุ กาํ ลังไมส บาย ฉันดพี รอมหมดทุก
อยาง คนดีอดอาหารสักม้ือพอทนได แตค นปวยอาจทรุดหนกั ”
ตาคนู ้ันเหลือบทหี่ ลอ น ยิ้มใหอ ยา งชดื ๆ
“คณุ หญงิ อยา หว งเร่ืองนนั้ เลย ผมยังมซี บุ เหลอื อยอู ีกกระปอ งหนึง่ ”
“โกหกหรือเปลา?”
แทนคาํ ตอบ รพินทรล วงซบุ อกี กระปองหน่ึงข้นึ มา แลว กล้ิงกบั พืน้ ตรงไปท่ีหลอ น ดาริน
ตะครุบขึ้นมาดูรอ งออกมา
“อา ว! แลวกไ็ มบอกเสยี แตแ รก ใหฉนั อดึ อดั ใจอยไู ด ถางั้นกห็ มดปญ หาไป ไมงนั้ ฉนั
กลนื ซุบของคุณกระปอ งน้ันไมล งหรอก ฉนั จะเปด ใหค ณุ นะ”
พรานใหญห ลบั ตาลง โบกมือ
“ไมตอ งหรอกครับ ทง้ิ มันไวก อ นเถอะ”
“ทําไมละ?”
“ผมไมห ิว”
“ถงึ ไมหวิ กพ็ ยายามกนิ เถอะ คณุ กําลงั ไมส บาย ซบุ รอนๆ จะชว ยไดมาก”
รพินทรถ อนใจอกี ครั้ง ส่นั ศรี ษะนอยๆ
“ไมมีประโยชน ขนื กนิ เขา ไป ผมก็อาเจียนออกมาหมดเทา น้นั ”
ดารนิ มองดเู ขาอยา งเปนหว ง เลอื่ นตัวเขา มาใกล เอามือองั ที่ซอกคอและหนาผาก กายของ
รพินทรรอนราวกับไฟ แตเจา ตวั สะทา นหนาวสน่ั อยเู ปน ระยะ สมั ผัสแผว เบาน้ันทาํ ใหเ ขาลืมตาขนึ้
กเ็ ห็นเคาหนา อนั เปย มไปดวยความอาทรมองจอ งอยูใกลๆ
“รสู กึ เปนยงั ไงบาง?”
หลอ นกระซบิ ถาม
“มึนหัว...หนาวเหลือเกนิ ”
หญิงสาวหันไปร้ือเปหลังสวนตัว แลว สง ยาใหส องเมด็ พรอมกบั กระตกิ นํ้า ในสายตาอนั
ฝา มัวพรา พรายนัน้ เขาเห็นรอยยม้ิ ทเ่ี ตม็ ไปดว ยความอบอนุ ปลุกปลอบใจ
“กนิ ยา แลวกน็ อนเสียเถอะ ไมต อ งเปนหว งอะไรทง้ั นัน้ ฉันจะเฝา คณุ อยูใกลๆ
มอื อันสน่ั เทารอ นผา วน้นั จบั ขอมือของหลอนไวแ นน ตาประสานตากันในระยะใกล
หลอ นปลอ ยใหเขาจบั นง่ิ อยเู ชน น้ันโดยไมข ัดขืน
“คุณหญงิ ...”
“หือม. ..”
“ไมควรเลย ทจี่ ะมาลาํ บากกับผม ถา เชือ่ ผมแตแรกปานน้กี ข็ า มไปอยูกับพวกเราฝง โนน
ปลอดภัยแลว”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1701

“อยากจะใหฉนั ทงิ้ คณุ ไปนักหรอื ?”
“ผม...ผมเปน หวงคณุ หญิงจนบอกไมถูก สาํ หรับคืนน้ี โดยเฉพาะอยางยิ่ง ในขณะท่ีผม
ดันมาเจ็บปว ยไมส บายข้ึนแบบนี”้
“ฉันทายลวงหนาไดมานานแลววา สกั วนั หนึ่งคณุ จะตอ งเกดิ อาการจบั ส่ันขึน้ ในขณะท่ี
เกิดเหตฉุ ุกเฉนิ แลว มนั กเ็ ปน ความจรงิ ”
“ถา รแู ตแ รก กค็ งไมจา งมาใหเ สยี เงนิ ใชไหม?”
“กจ็ า งมาเสยี แลว นี่ ไมร จู ะทาํ ยังไงได เลยตอ งมาคอยเฝา อยางนี้แหละ ทงิ้ ไปก็ไมไ ด”
“กลวั จะสูญคาจา งเปลา?”
“ใชแ ลว...”
รพนิ ทรขยบั ตวั หลอนประคองจับใบหนาไว
“จะไปไหน?”
“ซบุ ของคณุ หญิงเดอื ดแลว...”
“ไมตอ งยุงหรอก เดี๋ยวฉันจดั การเอง บอกวา ใหน อนพกั เสยี ”
พรอมกบั พูด ดารนิ เหนี่ยวไหลเ ขาใหล งนอน ประคองศรี ษะไวเ อายา มหลงั ใหห นุน คล่ี
เสือ้ แจ็กเกตหนังดานในบุขนสตั วของหลอ นเองออก คลมุ ใหท ีอ่ ก แลวขยายกองไฟเขา มาสุมพิงไว
ใหใกลๆ ชะโงกหนาไปเปา ไฟท่ีอุนซุปดบั ลง และทิง้ มันตั้งไวท นี่ ่นั ตามเดมิ โดยไมส นใจ ทรุดตัวลง
นงั่ ใกลๆ รา งทน่ี อนหอ คตู วั นนั้ ฝามือแผวออ นโยน ลบู ไลอยูท่ใี บหนาขาวซีดทม่ี คี างส่ันกระทบ
กราว รพินทรก ุมมือขางน้ันของหลอ นกดแนบไวกบั ทรวงอก เหมือนจะใหความอบอนุ นน้ั ชว ยขบั
ไลค วามหนาวสะทา นออกไปจากหวั ใจ เปลือกตาที่ปด อยูสั่นพลิ้ว
“ถา ผมหลบั หรอื หมดสตไิ ปเสียกอ น...”
พรานไพรใจฉกาจของหลอน ผูบดั นม้ี ีสภาพไมผ ดิ อะไรกบั เดก็ นอ ยในความคุม ครอง
พึมพําพูดมาอยา งยากเยน็ เสยี งสนั่ กระเสาเพราะพิษไข
“โปรดระวังไวสามดาน ตรงหนา ผาท่ีเราไตก ันข้ึนมาตรงตน ไมลมแลวก็จากดานในถํา้ น่ี
ถา มนั ไตข น้ึ มาทางหนา ผา มนั จะทยอยขนึ้ มาทีละคน ถามนั ไตจากดา นบน ลงมาทางตน ไมล ม ใหฟ ง
เสียงกง่ิ ไมล ่นั สวนจากดานในถาํ้ จะมีสตั วร ายประเภทงู ไฟฉายอยาหางตัว”
ดารินย้ิมใหก บั ใบหนาทีป่ ด เปลือกตาสน่ั เทาอยนู น้ั กมลงกระซิบท่รี ิมหู
“รพินทร! คณุ ปกปอ งเปน ทพ่ี ึง่ ของฉันมามากแลว คืนนค้ี ุณควรจะอยใู นความพิทกั ษข อง
ฉันบาง ดซู ิวา หมอมราชวงศหญงิ ดารนิ วราฤทธ์ิ จะปอ งภัยใหแกน ายพรานใหญ ผูมีนามวา
รพินทร ไพรวลั ย ไดไ หม หลบั เสยี นะเจาคะ พอ คนยโส!...”
รพินทร ไพรวลั ย น่ิงสงบไปแลว ...

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1702

ณ บัดน้ี รอบดานมแี ตค วามเงยี บเชยี บเปลา เปลีย่ ว เสมือนหน่ึงมหี ลอ นอยเู พยี งผูเดียว
ทา มกลางความวิเวกวังเวง และเงาลีล้ บั ของมหนั ตภยั ทแี่ วดลอมอยใู นความมดื รอบๆ ตัว เสยี งไฟกิน
ไมอยใู นกอง แตกปะทใุ นบางคร้งั เทา นน้ั ทีด่ งั เปนเพือ่ นอยู เปลวอนั แดงวบั แวมของมนั เตนขนึ้ ลง
สะทอ นจบั ไปยังกลมุ หินงอกและผนังถ้ํา ทําใหบงั เกดิ เปนภาพมายาตางๆ สุดแลว แตอ ุปาทานจะ
มองใหเ หน็ เปน ไป เงาของคา งคาวบินโฉบไปมาวูบวาบ ลมปกอันเจอื ไปดว ยกลนิ่ สางของมันปลวิ
มากระทบอยเู ปน ระลอก นานๆ จะมีเสยี งเจาของพวกหมานรก เหา หอนประสานกันแววขน้ึ มาจาก
ตีนผาเบือ้ งลางอยา งงนุ งานหวิ โหย ฟง ดูมนั ยังไมล ะความพยายามท่ีจะหาทางปน ปา ยตดิ ตามเหยอื่
ข้นึ มาใหไ ด และพากนั เฝา วนเวยี น กระจดั กระจายพลา นอยยู งั ตีนผาเบอ้ื งลางนนั่ เอง

ใชแลว ...หลอ นตกอยใู นซกี โลกสวนหนึ่ง อนั นา สะพรงึ กลวั ทส่ี ุดอยา งโดดเดย่ี วเดยี วดาย
ชนดิ ทมี่ องไมเ หน็ ใครอกี แลวนอกจากตวั ของตวั เอง นบั จากวนิ าทนี เี้ ปน ตน ไป หลอนมีหนาท่ี
จะตองปกปองคมุ ครองตนเองอยา งอสิ ระ และไมเพียงแตชวี ติ ตนเทาน้นั ยงั มอี กี ชวี ติ หนงึ่ ซ่ึงถกู
เหตกุ ารณจาํ เปน บงั คบั ใหมอบไวกับหลอนดว ย

รพินทร ไพรวลั ย ผูซ ่งึ เปรยี บเสมอื นคนที่ตายไปแลวชว่ั ขณะ! ชวี ติ ของจอมพรานผู
บนั ลือนาม เดย๋ี วนีฝ้ ากไวที่หลอน!!

สํานึกในภาระหนาที่อนั ไมอาจหลกี เล่ยี งไดพ นชนดิ นี้ ทําให ดารนิ วราฤทธิ์ สามารถ
รวบรวมสติและพลงั ใจไดอ ยา งมั่นคงทีส่ ดุ เหนือกวา ทกุ คร้ัง ขจดั ความหวาดกลวั พรั่นพรึงใดๆ
ออกไปจนหมดส้ิน แลว หลอ นก็พรอมแลว ท่จี ะเผชญิ กบั ทกุ สง่ิ ทกุ อยา ง ไมวา มนั จะมาในรูปใดอยา ง
กลา หาญเด็ดเดยี่ วและเชือ่ มน่ั

ราชสกุลสาวคอยๆ ดึงมอื ออกจากอุง มืออนั เกาะกุมอยูข องคนเจ็บอยา งแผว เบา เขาคง
สนทิ นงิ่ ไมรูสึกตวั อยูเ ชน นนั้ ชวยจดั เสือ้ ทค่ี ลมุ หอเพือ่ ใหแ นบกระชบั กับกายสัน่ เทาเปนลูกนก แลว
ก็ถอยหา งออกมา เรมิ่ กวาดสายตาไปรอบๆ อกี ครง้ั พรอมทั้งใชส มองใครค รวญไตรต รอง ยม้ิ กราน
เกรยี มผดุ ขึน้ ทร่ี มิ ฝป าก

สิ่งแรกทีห่ ลอนทําก็คอื ทรดุ ตัวลงคกุ เขา พนมมือขึ้นเหนือทรวงอกระลกึ ถึงพระพุทธคณุ
เปนทีต่ ้ัง ตอ มากส็ กั การะขอขมาตอ เจา ถาํ้ เจาปา ตลอดจนสง่ิ ศักด์ิสิทธท์ิ ้ังหลายในอาณาจกั รไพร
ภาวนาวิงวอนขอใหชวยปกปอ งคมุ ภยั ใหต ลอดทงั้ ราตรีวิกฤตนิ ี้

จากน้นั จึงหนั มาจัดเตรยี มวางแผนต้ังรับ ชนดิ ปก หลกั สูตาย ปน กระบอกแรกทหี่ ยบิ ขึน้
ตรวจสอบ กค็ อื ลกู ซองเอฟเอนก่ึงอตั โนมตั ิ เทาท่ีจําได หลอ นบรรจคุ รงั้ สุดทา ยเต็มหานัดตามอตั รา
และยงั ไมไ ดย งิ ไปแมแ ตน ดั เดียว แตเ พ่ือความแนใ จ จงึ ขยบั ลกู เลื่อนแงมดกู ระสนุ ในรงั เพลงิ มันยัง
เขา ประจําท่ีอยเู หมอื นเดิม ไมไดสับสนไปอยา งที่เกรง พรอ มท่ีจะระเบิดลกู ปรายอนั แรงฤทธิ์
ออกไปทกุ ขณะ ทันทที ี่เข็มแทงชนวนเจาะลงมา ทดลองยดั กระสุนสาํ รองอีกนดั เพ่ิมเตมิ เขา ไปใน
หลอดกระสุน มันไมส ามารถจะเสือกเขา ไปได นนั่ แปลวา ในหลอดบรรจกุ ระสนุ มีอยูครบถว น
แลว สี่นัดเต็มอตั ราศึก สอบเสร็จบรรจงวางมนั ไวใ นลักษณะพรอมท่จี ะหยิบฉวยขึ้นมาไดท นั ที

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1703

กระบอกตอมาก็คือเรมงิ ตนั แบบปม แอค็ ชน่ั ทร่ี พนิ ทรใ ช มนั วางเปลา เพราะเจาของถอด
ลกู ออก กอ นทจ่ี ะปน ขนึ้ ชะงอนหินขนึ้ มา โดยเก็บลูกใสไวในกระเปา เสอื้ หลอนคอ ยๆ ลวงกระเปา
ของเขา หยิบกระสุนชุดน้นั ออกมา ยดั ใสเ ขาไปจนเต็มอัตราเชน กนั ขึน้ ลาํ กลองเอาลกู เขารังเพลิง
พรอมไวอ กี นดั แลว ก็หนั มาตรวจสอบ กระสนุ ลกู ซองสาํ หรับปน ขนาดเดียวกนั ท้งั สองกระบอก
พบวานอกเหนอื จากทบี่ รรจไุ วในตวั ปน กระบอกละนดั รวมเปน สบิ นดั แลว ยังเหลอื ติดตวั หลอ น
สํารองอกี 7 นดั เทา น้นั หลอ นวางมันไวเคยี งคูก นั

ถดั มา ก็ดงึ ปน สน้ั .357 แม็กนั่มประจําตวั ออกจากซองขา งเอว กระสุนแบบเจาะเกราะ
ปะปนไปกบั หวั ออ นธรรมดาอยใู นรังเข็มขดั อกี 18 นดั จัดการคดั ปลอกกระสนุ ทย่ี งิ ไปแลวออกทง้ิ
บรรจุใหมเ ขาไปแทนทยี่ ัดเขาซองไวตามเดมิ คลานไปท่ีรางอนั นอนน่ิงอยขู องรพนิ ทร ดึง .44 ท่ี
เหนบ็ บนหลงั เขาออกมาควานหากระสนุ สาํ รอง ตามกระเปาเส้ือและยา มหลังของเขา แลว กพ็ บวา
เจา ของใสมันไวใ นกลอ งในยามหลัง มีเพยี ง 2 ชุดเทา นน้ั สว นทีบ่ รรจอุ ยใู นตัวปน กย็ ิงไปแลว ถึง 2
นดั ปลอกยงั คาอยู หญงิ สาวเหลือบมองดูเจา ของปนผนู อนหลับตานงิ่ อยู ส่ันศีรษะชา ๆ ยม้ิ ให
ใบหนา น้นั นดิ หน่งึ อยางกง่ึ ออ นใจก่งึ เอ็นดู คัดปลอกกระสุนเกา ทิ้ง แลว บรรจุใหมเ ชน กนั นาํ มาวาง
ไวรวมกับลกู ซองอกี สองกระบอก

อาวธุ ชน้ิ สุดทา ย ก็คือ .22 แม็กน่ัม รเู กอร แบบซูเปอรซิงเกิล้ ลาํ กลองยาว 9 นวิ้ ซ่ึงตดิ อยู
เปน ประจําในยามหลงั ของหลอน โดยปกติแลวก็ไมเคยสักคร้งั ท่ีหลอนจะเหลยี วแล หรือมีความ
จําเปน หยิบมนั ข้ึนมาใช สาํ หรบั เดี๋ยวน้ี มนั จาํ เปนขนึ้ มาเสียแลว กระสนุ มีเพยี งแคตดิ ตวั ปน อยู 6 นดั
เทา นัน้ ไมม อี ะไหลสํารอง แตนนั่ กจ็ ดั วา เปน ปนท่ีเพ่ิมขนึ้ มาใหอ กี หนึ่งกระบอก ในภาวะคบั ขนั
เขาตาจนที่เผชญิ อยู

นักมานษุ ยวทิ ยาสาว บอกกบั ตนเองวา หลอนจะใชป น ท้ัง 5 กระบอก ในการยิงตอ สูเพยี ง
คนเดยี วตามลาํ พัง หากภยั รา ยจูโ จมราวเี ขามา โดยยิงแตล ะกระบอกเรียงกนั ไปตามลาํ ดับชนิดไม
ยอมเสยี เวลาบรรจกุ ระสุน

หลอนจะยิงตดิ ตอ กนั ออกไปถงึ 28 นดั และเม่ือครบ 28 นัดนนั้ แลว กส็ ุดแลว แต
โชคชะตาจะลขิ ิต

เสร็จสรรพเรยี บรอ ยในเรื่องปน ดารนิ กล็ วงน้ํามันกันแมลง ทร่ี พินทรม ตี ิดยามหลงั ของ
เขาอยูเปนประจําข้นึ มา โรยหยดเปนแนวกน้ั ไวนอกกองไฟทัง้ สองดาน เพอื่ อาศยั กลน่ิ ไอของมันไล
สตั วร า ย โดยเฉพาะอยา งยิง่ จาํ พวกงแู ละแมลงมีพิษ

ราชสกุลสาวจดั กองไฟใหลกุ โชติ เตรยี มไฟฉายไวข างลาํ ตวั จัดการกนิ ซุปมะกะโรนีท่ี
รพนิ ทรเ ปดอนุ ไวใ หรองทอง แลว กลับเขา มานัง่ เหยยี ดเทา หลงั พิงหนิ ไฟจดุ บุหร่สี บู อยขู า งๆ ราง
อนั นอนสงบนง่ิ ของพรานใหญ เง่ยี หูสดบั ตรบั ฟง สรรพสําเนียงทจ่ี ะเกดิ ข้ึนอยางระแวดระวัง จติ นกึ
คดิ ไปตางๆ นานา

วา เหว. ..เปลาเปล่ยี ว...เปน ทกุ ขกงั วลเหลอื ท่ีจะกลาว

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1704

ปา นน้ีเชษฐา พ่ชี ายของหลอนและคณะท้งั หมด จะตกอยใู นสถานการณเ ชน ไรบา ง
อยางไรกต็ าม ทั้ง 6 คนท่ีขา มฟากเหว ปากทวารของสางเขยี วลว งหนา ไปกอนแลว คงจะปลอดภยั
แนน อน มหี ลอ นกบั พรานใหญเ ทาน้ัน ทตี่ กอยใู นเขตอนั ตราย ชนิดทไ่ี มทราบวา จะมชี วี ิตรอดคนื น้ี
ไปไดหรอื ไม

คนเหลาน้ันจะทุกขร อ น วิตกหวงใยถึงหลอ นกบั รพนิ ทรเ พยี งไหน อาจคิดวา ตายแลว ก็
ได

บุหรห่ี มดตวั หลอ นดดี มนั เขา ไปในกองไฟ ตาเหมอมองเปลวไฟสีแดงทแ่ี ลบเลีย
พลอมแพลมอยใู นกอง เสยี งหมาในพวกน้ันซาสงบเงยี บหายไปหมดแลว นานๆ คร้ังจะมีเสยี งนก
กลางคนื สงเสยี งรองแหลม ดงั แววเขามาทางปากถาํ้

เสยี งรพนิ ทรพมึ พาํ อะไรฟงไมไ ดศพั ทอยใู นลําคอเหมอื นเพอ แลว ถอนหายใจสะทาน
เยอื ก จากนนั้ กเ็ งียบไปอกี มแี ตอาการสั่นพลิว้ อยเู ปน ระยะของรางกายท่งี อคูอยูน ั้น

ดารนิ ต่นื จากภวังคห ันไปมองดรู างนน้ั ยมิ้ ใหเ ศราๆ วางมอื อนั ออนละมนุ ละไมลงบน
ศรี ษะนนั้ ลูบไลแผวเบาอยกู ับเสน ผมหยกั ศกสีนา้ํ ตาลท่กี รา นแหงเพราะไอแดด และความกรากกราํ
เสยความยงุ เหยงิ กระจัดกระจายไมเ ปน ระเบียบน้นั ใหเขา รูป เจา ของเสน ผมไมรูสกึ ตัวในความ
ปรานอี นั ออ นหวานน้ัน เพราะพษิ ไขส งู จนหมดสติ เขารูจักนอ งสาวของนายจางผูส งู ศักดิ์แตเฉพาะ
ในดา นความเยอหย่งิ ไวต ัว และความกรา วกระดางปง ชาเทา นน้ั ไมเ คยใฝฝ นวา จะไดพบกบั นาํ้ ใจ
เกือ้ การุณยอ นั เยอื กเยน็ จับใจเชนคนื นี้

โชคของคนท่ีเปน โรคอกหักไมดีเอง ท่ไี มสาํ นกึ เพราะความเจยี มใจเจียมฐานะ เกินกวา ที่
จะกลา คิดเขา ขา งตนเองเชน นั้น

สายตาท่ีสาํ รวจพนิ ิจไปตลอดทั้งรา งนัน้ เหลือบไปเห็นอะไรชนิดหนง่ึ แลบออกมาจากอก
เสื้อ ลักษณะสสี ันของมันสะดดุ ตา จงึ ใชน วิ้ คอ ยๆ คบี ดึงออกมา แลว ขมวดค้วิ ดวยความพศิ วง

มนั เปนแพรสรี ุงผนื หนง่ึ ซกุ แนบอยูท่ีอกตรงตาํ แหนงหวั ใจ
ดารนิ ชะงกั สหี นาเครง ลง...เอะ! ผาของผหู ญงิ คนไหนกันน่ี แอบเอามาแนบหวั ใจไว
อยา งน้.ี ..ของแมแ สงโสมประโลมใจแฟนเกาคนน้ัน หรอื วา ของแมม าเรยี ผูรอนรักกันแน?
เลอื ดแลนขนึ้ หนา วูบ ทรงตวั นัง่ ตรง เชดิ คอแข็ง ริมฝป ากเมม สนทิ แลว ทนั ทีนน้ั หลอ นก็
กระตุกออกมาทงั้ ผนื คลอ่ี อกสาํ รวจดู
อดึ ใจของการพนิ ิจ ทบทวนความจํา สหี นาก็เปลยี่ นแปลงไปอีกคร้ัง ความรสู กึ มนั ผัน
ผวนอลหมา นยุงเหยงิ จนบอกไมถกู เพราะเพ่ิงจะจาํ ไดเดยี๋ วนเ้ี องวา แพรสีรุง ผนื น้ี แทท ่จี รงิ มันก็คือ
ผา พนั คอของหลอ นนน่ั เอง!!

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1705

หลอนเปนคนพนั ขอ มอื ของเขาไวใหเองในคืนหนง่ึ โดยแทนใหก บั ผาพันแผลผืนเกา ดู
เอาเถอะ ตัวเองใหเ ขาไปแลว กล็ ืมเสยี อยางสนิท ยงั จะคิดปรักปราํ โทษเขาเสียอีก คนไดร ับ...เกบ็ ไว
แนบหวั ใจราวกับเครื่องราง แตคนใหล มื สนิทไปตง้ั นานแลว เห็นครัง้ แรกก็ยงั จาํ แทบไมได! !

ดารินคอ ยๆ สอดผา ผืนน้นั เขา ไปแนบหวั ใจของเจา ของตามเดมิ เกยคางลงกบั ไหลท ี่นอน
ตะแคงอยูน้นั ทอดสายตาสุกใสเปน ประกายพราวจบั อยทู ใ่ี บหนา อนั รกไปดวยเครา ซึ่งมเี ปลอื กตา
ปด สนิท นว้ิ ลบู เลนอยูกบั วงหนา นน้ั

“รไู หม...”
กระแสใจของราชสกุลสาวสงออกมาเปนคล่ืนความคดิ แทรกซึมเขา ไปยงั อกี หวั ใจหนงึ่
ซ่งึ บัดน้ไี มรูวา ลองลอยไปอยทู ใ่ี ด
“เสนห ข องเธอมนั อยทู ่คี วามปน ปงเฉยเมยไมแยแส ทีเ่ ธอแสดงตอ ฉันมาตลอดนน่ั แหละ
อยากรูเหลอื เกนิ วา เธอจะแสดงไปไดน านสกั แคไ หน คงจะลาํ บากใจมากไมใชเลนเหมือนกันนะ ใน
การท่ใี จคดิ อยา งหนงึ่ การกระทําตองแยกไปอกี อยางหนึ่ง ฉนั รดู ี เพราะฉนั กเ็ ปน อยางนนั้
เหมือนกนั !...”
ในความเงียบสงดั อนั หนาวสะทานจับใจ มชิ า มินาน ม.ร.ว. หญงิ ดาริน วราฤทธิ์ ก็ซบ
หลับคาอยูบนไหลของรพินทร ไพรวลั ย
หลอนเผลอมอยไปเพราะความเหนด็ เหนอ่ื ยอิดโรย ทผี่ จญมาตลอดท้งั วนั อันเครยี ดหนัก

นานสักเทา ใดไมทราบได คลายๆ จะมีอะไรเขามาปลกุ หญิงสาวสะดงุ เฮอื กลมื ตาสวาง
โพลงขนึ้ ลมอนั เยน็ เฉยี บกลุมหนึ่งพดั วบู เขามา กองไฟทง้ั สองกองกอไวเ หลอื แตถ านแดง ทุกหน
ทุกแหง มดื มิดไปหมด

ในแผนภาพของคลองจกั ษดุ รู าวกับมีฉากสดี ํามากัน้ ไวนน้ั รา งหน่งึ ปรากฏโพลงอยู
ตรงหนา โดยมถี า นในกองไฟดา นปากถา้ํ กนั้ ไว หา งจากหลอนไปเพยี ง 5-6 กา วเทา นนั้

สมั ผัสบางชนิด ทําใหห ลอนขนลกุ ชันข้ึนทง้ั ตัว และพรบิ ตานน้ั ปน กว็ บู ขึ้นมาอยใู นมือ
อยางเร็วที่สดุ เทาท่สี ัญชาตญาณจะบงการได

ปากกระบอกเงยขนึ้ จบั ไปทรี่ า งน้ัน แตค ณุ พระชวย!...น้วิ ของหลอ นไมย อมกระดิก!
พรอมกับอาการตะลงึ งนั สายตาก็สะทอ นภาพอันเหน็ เพยี งชัว่ แวบแรกนนั้ ใหเ ดนชดั ขน้ึ
สาวเผาตองเหลืองคนเดมิ กบั ที่นําทางใหเ มอ่ื หัวคาํ่ นน้ั เอง! ใบหนาซง่ึ ดารนิ เคยบอกกับ
ตนเองไววา คลบั คลา ยคลับคลา บัดน้ีเหมอื นจะมีอะไรมากระตนุ ความทรงจาํ ใหกระจางชดั ข้ึน
หลอนจาํ ไดใ นปจ จบุ นั ทันทีนั้นเองวา...
นางตองเหลอื งผนู ี้ คอื ใคร!
เลอื ดในกายของราชสกุลสาว แทบวา จะจับเปน กอนแขง็ ...

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1706

63

จากแสงแดงเรอื งๆ ของถานทเี่ กือบจะมอดอยูในกอง สอ งใหเห็นใบหนา อันมเี สน ผมยาว
รุงรังในลักษณะตาเหลือกลาน มือทง้ั สองโบกอยไู ปมา แตป ราศจากเสยี งใดๆ ดังมาใหไดยนิ

คุณพระชวย! นัน่ คือ นงั เท๊ียะ! ลกู สาวของเจาตองเหลืองเกอะ ซงึ่ ถกู สางเขียวผาแลง อก
ควกั เอาพวงหวั ใจออกมา ในวนั ทีค่ ณะเดนิ ทางไดปะทะกับมนษุ ยผ ดี ิบเปน ครง้ั แรกนน่ั เอง!

สหี นา ทเี่ หน็ อยนู ี้ เปน สีหนา เดยี วกนั กบั ศพอันทุเรศอเนจอนาถของหญิงสาวเคราะหรา ย
ทีด่ ารินเหน็ ในวนั น้ันภายหลังจากการตอ สูไ ดส ิ้นสุดลง และเขาไปสํารวจสถานทเี่ หตกุ ารณ

ดวยหวั ใจทเ่ี กอื บจะหยดุ เตน เพราะความตกใจขดี สดุ และประสาททกุ สวนซ่งึ เปนอมั พาต
ไปชัว่ ขณะ ดารินจองคางอยเู ชนนั้น

รา งนัน้ แลเหน็ บดิ เปนเกลยี ว เคลื่อนไหวโอนเอนอยูไปมา เหมอื นคนท่ีกําลงั ไดรบั ทกุ ข
ทรมานเจ็บปวดแสนสาหัส มือท้ังสองกโ็ บกมาทางหลอ นอยไู หวๆ เต็มไปดว ยอาการทุรนทุราย
ปากกอ็ ากวาง คลา ยๆ จะเปลงเปนถอ ยคําใดๆ ออกมา แตม ันก็ปราศจากเสียงอยเู ชน น้นั ยิง่ เพง นาน
ไปกย็ ิ่งเห็นตลอดท้ังรา งนนั้ ชมุ ไปดว ยเลอื ด เห็นแมก ระทง่ั บาดแผลอันเหวอะหวะนา หวาดเสียวจาก
ยอดอก แลงลงไปถึงทอ งไสท ะลักรุง รง่ิ

ดารนิ หลดุ ปากออกมาไดด วยเสียงรอ งกรีด ผวาเขากอดรางอนั นอนสงบน่งิ ของรพนิ ทร
ไวแนน ซบหนา ลงซอนกับซอกไหลเขาอยา งลืมตวั เขยา ปลุกโดยแรงพรอมกับรอ งเรยี กละลาํ่ ละลกั
ไมเ ปน ภาษา

เปลาประโยชน รพนิ ทร ไพรวัลย คงนอนนิ่งกายสน่ั รกิ ๆ หมดความรสู กึ ใดๆ อยูเชน น้นั
หลอนจะพยายามเขยาเรยี กเชน ไร ก็ไมไ ดย นิ เสยี งตอบ หรอื แมแ ตก ารไหวกายแมแ ตน ดิ หนงึ่ ดูราว
ประหนง่ึ วาเขาไดตายจากหลอนไปเสยี แลว

หญงิ สาวหลับตาแนน ซุกหนา อยกู ับรางเขาเชน นั้น รสู ึกเหมือนจะช็อก แตแ ลว อึดใจ
ตอ มานนั้ เอง สตสิ มั ปชญั ญะกค็ อยๆ กลบั คืนมา หลอ นระลกึ ถงึ อาํ นาจพระพุทธคณุ เปนเครือ่ งชว ย
ปลอบขวัญอนั กระเจงิ แทบจะทําใหเ ปนลมหมดสตลิ งในขณะน้ี ดว ยความตระหนกตกใจเหลอื ทจ่ี ะ
กลาว แลว ทนั ทีนนั้ เองก็กดั ฟน กระโดดลกุ ข้ึนยนื อยา งพรอมแลวที่จะประจนั ในทกุ ส่งิ ทุกอยาง ไม
วามันจะนา หวาดกลัวสะเทือนขวัญสกั ปานใด

ภาพทเ่ี หน็ อยเู มอ่ื ครนู ้ี อนั ตรธานไปเสยี แลว !!
ดารินยนื ขนลกุ ชนั อยเู ชน นน้ั กดั ฟน แนน พยายามขมอารมณ ใชสติเขาไตรต รอง
ใครค รวญในสง่ิ ท่ีสายตาแลเหน็ อยเู มอ่ื อึดใจทแ่ี ลว ถามตนเองวา นหี่ ลอ นตาฝาด ประสาทลวงไป
หรอื เปลา ภาพท่เี ห็นนั้นมนั เปนภาพปศาจของนางเที๊ยะ ซง่ึ ตามทฤษฎีของวิทยาศาสตรแลว หลอ น
จะเชอื่ ไปไมไ ด!

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1707

แลวทําไมหลอ นจึงแลเหน็ ออกชดั เจนกระจา งตาถงึ เพยี งนนั้ อยา งนอยกเ็ ปนเวลาถงึ อดึ ใจ
เตม็ ๆ ภาพท่ีเหน็ จาํ ไดอ ยา งแมน ยาํ ที่สุด มนั เตือนใหระลกึ ขนึ้ มาไดอยางปรุโปรง วา สาวตองเหลืองผู
ลกึ ลับทเ่ี ดิมดมุ นาํ ทางหลอนและพรานใหญข น้ึ มา จนถงึ ชะงอ นปากถ้ําเพ่ือใหพน จากการไลของฝงู
หมาในนั้น คอื ลูกสาวเกอะ ซึง่ พวกสางเขียวฆาตายไปแลวอยา งทารณุ ยกเวน แตว า เมื่อตอนหวั คาํ่ น้ี
หลอ นยงั ไมส ามารถจะนึกออกจําได จนกระท่ังมาไดเหน็ ภาพทแ่ี สดงออกมาของเหตกุ ารณสยองวนั
น้นั

มันหมายความวา อยางไร หลอนตน่ื ข้ึนมาเหน็ ภาพอนั นา หวาดกลัวทีส่ ดุ น้ีเพยี งคนเดยี ว
ปศาจของนางเท๊ยี ะ...หลอกหลอนหลอนหรือ?
เปนไปไมไ ด! ...สมองอนั ชาญฉลาด และมเี หตผุ ลของหลอนบอกตนเอง...สมมติวาภาพท่ี
เหน็ เปน ภาพของปรากฏการณแหง วญิ ญาณผตู ายจรงิ โดยตาหลอนไมไ ดฝ าดหลอนตัวเอง วิญญาณ
นัน้ ก็ไดสําแดงออกในดา นเปนมติ ร คอยใหการชว ยเหลอื มากอ นแลว มฉิ ะนน้ั ไฉนเลยทั้งหลอ น
และพรานใหญจะหนีฝงู หมานรกทก่ี าํ ลงั ไลลา ขนึ้ มาปลอดภัยอยูบนนไี้ ด
ก็แลว เหตใุ ดภาพอันนาสยองกลัวท่เี หน็ จงึ มาปรากฏในลกั ษณะนนั้ ?
มนั นาจะเปน ไปได ในขอ ทวี่ า ...ปศ าจของนังเทยี๊ ะตอ งการจะใหหลอนจําได จงึ มาในรปู
กายของศพซึง่ ถกู สงั หารโหดเหย้ี มทารุณในวันนั้น เพอื่ แนะนาํ ตนเอง เทา กับวา มนั จะตอ งเปน การ
มาดีไมใ ชมารา ยแนน อน ลกั ษณะทีโ่ บกไมโ บกมอื แสดงอาการทุรนทรุ าย ลักษณะของปากท่อี า
เหมือนจะบอกความอะไรสกั อยา งหนง่ึ นน้ั นาจะหมายถึงการมาเพ่ือเตอื นขา วรา ย เตือนภยั อะไรสกั
อยาง ดารินรตู วั ดีวา...กอนหนาที่จะตื่นขึน้ มาพบเห็นกับสง่ิ อันนา หวาดเสยี วที่สดุ น้ี หลอ นเผลอมอย
หลับไป และตนื่ ขนึ้ อยางกะทนั หัน เหมือนมอี ะไรจะมาดลใจปลุกข้ึนอยา งจูโจม
ราชสกุลสาวยนื กัดรมิ ฝปากแนน
“ไปผดุ ไปเกดิ เสยี เถิด เทยี๊ ะ!...”
หลอนพดู ในใจ ตัง้ จิตแผสวนกศุ ลไปให
“...และขอบใจมากท่ีอุตสา หม าบอก มาเตอื นใหจ ําได ฉันรูแลวละวาเธอมาบอกเรอ่ื ง
อะไร!”
หญงิ สาวขยแี้ ขนทีก่ าํ ลงั ขนลกุ ชนั อยโู ดยแรง สํารวมใจเปนปกติเย็นเยยี บลงในบัดน้ัน
บดั นี้ หลอ นไมม ีความหวาดกลัวอยา งไมเคยปรากฏมากอ น ส่ิงทีห่ ลอ นเห็นทําใหเ ชอ่ื สนิทแลว ใน
เรือ่ งอาํ นาจของความลล้ี บั เรอ่ื งภตู ผีปศาจและวิญญาณ ซงึ่ ไมเ คยคิดจะเชอื่ มากอ น และในเมอ่ื เจาสง่ิ
ลี้ลับมหศั จรรยน้มี อี ยจู รงิ เดยี๋ วนี้ หลอนกไ็ มเ ดยี วดายนกั อยา งนอยทีส่ ุดปศาจของนางเทย๊ี ะกจ็ ะตอง
คอยใหก ารชว ยเหลอื หลอนอยู เหมอื นอยา งท่เี คยปรากฏรางมาเปน คนธรรมดา นําทางหนใี หแลว
เมอื่ หัวค่ํานี้
ความเช่ือมนั่ เชน นั้น ทําใหน ักมานุษยวทิ ยาสาวเต็มไปดวยความอบอุน เพยี บพรอ มไป
ดว ยพลงั ใจ หลอนกวาดสายตาไปรอบๆ โดยเรว็ ครงั้ แรกคิดจะใสเ ชื้อฟน เพ่ือใหไฟในกองลุกโชติ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1708

ขน้ึ ตามเดมิ แตแลวไหวพรบิ ของการตอ สู ก็บอกกบั ตนเองวา น่ันเทากบั เพมิ่ แสงสวา งเพื่อใหศตั รู
มองเหน็ ไดถ นดั เสียเปลา ๆ ใหมันมดื อยา งนี้จัดวาถูกตองกับหลักยทุ ธศาสตรท ีส่ ดุ แลว

รพนิ ทรน อนหลบอยใู นระหวา งซอกหินนน่ั กเ็ รยี กวา กอ นจะลมตวั ลงนอนและหมดสติ
ไปดว ยพษิ ไข จอมพรานเลือกทีน่ อนไดเ หมาะสมถูกตอ งที่สุด แลวรา งของเขาจะไมเ ปนเปาหมาย
ใหสงั เกตไดจากดา นปากถํ้า

หญงิ สาวควาปนลกู ซองข้ึนมาทั้งสองกระบอก ปนสัน้ เหน็บรอบเอว ฉวยไดไ ฟฉาย แลว
ทนั ทนี ้ันกแ็ ฝงกายในเงามดื ของกลุม หินงอก ที่ขน้ึ อยูร ะเกะระกะ เคลอ่ื นออกมายดึ ทก่ี าํ บงั ซมุ ตวั อยู
ทแ่ี นวหนิ กอนใหญ ซ่งึ ขวางอยปู ากถา้ํ ตําแหนงน้ีมนั จะทําใหห ลอนไดย นิ เสยี ง และมีโอกาสเห็น
อะไรกต็ ามทมี่ นั จะแผวพานเคลื่อนตรงเขา มาไดด กี วาอยใู นเพงิ เวิ้งถาํ้ ทพี่ กั นอน

วางปนท้งั หมดลงเรยี งรายขา งตัวอยา งแผว เบา คงเหลอื ไวแ ตเ อฟเอนกงึ่ อัตโนมัตซิ งึ่ อยูใน
องุ มอื ท้ังสอง ประกบกระโจมมือดว ยไฟฉายฮนั เตอรแปดทอน แลว กน็ ่ังสงบจติ เงยี่ หูสดับฟง เสียง
พยายามกวาดสายตาฝาความมดื เพงออกไปยังบรเิ วณลานหนา ปากถา้ํ ซึ่งมันไมกวางใหญอ ะไรนกั
และสว นมากก็เปนพน้ื โลง มกี อนหนิ เต้ียๆ งอกอยบู า งเล็กนอยเทา นน้ั เอง พอท่ีจะมองเห็นอะไรได
ชัดเจนโดยปราศจากกําบงั มมุ อบั

เงยี บท่ีสดุ ของความเงียบ กค็ ือความรูสกึ ของหญงิ สาวในยามนี้ ไดย นิ แตเสียงหัวใจของ
ตนเองเตน ภาพตา งๆ ในมานตาทเ่ี พง ฝาสดี าํ สนทิ ออกไปเร่ิมจะคนุ ขึน้ เพราะสายตาเรมิ่ ชนิ มันจะ
มดื สักขนาดไหนกต็ ามที ลานชะงอนหนา ปากถาํ้ เปน ลกั ษณะชานดาดฟา โลง ปราศจากตน ไมใดๆ
ขึ้นปกคลุม แสงดาวสวางพราวอยูบนทอ งฟา ชวยสอ งลงมาใหเหน็ อะไรไดเ ปน เงาตะคุมๆ

อึดใจนน้ั เอง หลอนกไ็ ดย นิ เสียงกอนหนิ เลก็ ๆ หลดุ รองจากผนังผาเบอ้ื งลาง แมจ ะเบา
แสนเบาท่สี ดุ แตใ นความสงัด และโดยจิตใจจดจอ ทีค่ อยจบั ฟงอยใู นขณะนี้ ทาํ ใหไ ดยนิ เสยี งถนดั
มนั ดังขน้ึ แลว กเ็ งยี บหายไปดรู าวกบั จะเปน เสียงท่ีเกดิ จากอุปาทาน

ดารนิ กลัน้ ลมหายใจ เบนปากกระบอกปน ท่พี าดกอ นหนิ อยูไปทางดา นหนาผา ปลดหา ม
ไกอยา งแผว เบา ตอมา ตน ไมข นาดเทาแขนทีง่ อกอยตู ามรอยแยกของหนา ผา ซ่งึ โผลย อดพน ระดบั
พนื้ ลานขางบนข้นึ มา ก็มีอาการส่ันไหวนอ ยๆ เหมอื นจะมอี ะไรเหนยี่ วข้ึนมา เสยี งใบไหวเสียดสีกนั
แสกสากนดิ หนึ่งแลว ก็น่งิ ไปอกี

มือของหญงิ สาวสั่นสะทานนอ ยๆ ประสาททุกสว นเขมง็ เกลยี วเครียดแทบจะขาดสะบนั้
ไป

แลวเงาดาํ ๆ กค็ อ ยๆ โผลขึ้นมาจากขอบหนาผาดา นนน้ั ไมผิดอะไรกบั เงาของปศาจหรือ
สตั วร าย มันเคล่อื นไหวชาๆ ในลักษณะหมอบราบกับพ้นื กระดบิ พน จากรมิ ขอบผา ตรงเขา มาราว
กบั อาการคลานของเสอื ดารนิ น้ิวแตะรออยทู ี่ไกปน ใชป ระสาทสมั ผัสหนั ปากกระบอกปนจองไป
ยังรา งท่เี ห็นตะคุมอยใู นความมดื น้ัน หลอนใจเยน็ พอทจี่ ะไมย ิงออกไปอยางผลผี ลาม เพราะคาํ นวณ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1709

วาพวกมันจะตอ งตามหลังกนั ข้นึ มาอกี หลอนตอ งการยงิ มันอยางสัตวฝ ูง ไมใชดว นยิงเสียเพยี งคนท่ี
ขน้ึ มาเปน เปา และปลอยใหเ จาพวกท่กี าํ ลงั ตามข้นึ มาเคลือ่ นไหวหลบทนั

“ตามกนั ขน้ึ มา!...อยางนอ ยกอ็ กี สองสามตัว!”
หวั ใจของหลอ นรองอยางเหย้ี มเกรียมดเุ ดอื ด ขบกรามแนน
และมนั กจ็ รงิ ดงั วา อีกสามเงา...โผลพน ขอบผาทยอยตามขนึ้ มาเปนลําดบั โดยเวน
ระยะหางกนั ไมถ งึ อึดใจ
“ฆามนั เสียกอ น นายหญงิ อยา ปลอ ยใหมนั เขา มาใกลไ ด! ”
รสู กึ เหมือนจะมีอะไรมากระซิบอยทู ่รี ิมหู ถา ไมใชน งั เทย๊ี ะ ก็อนสุ ตขิ องตนเอง

ทัง้ ส่รี างดาํ ๆ เร่ิมจะยงโยย ืนยางสามขมุ ยองตามหลงั กัน บา ยหนาสวนทางปน ของหลอ น
ท่ีจอ งคอยทีอย.ู ..ใกลเ ขามา ระยะน้ันมนั หางไมเ กินยสี่ ิบกา วเทานนั้

ไฟฉายทีป่ ระกบอยูใตก ระโจมมอื กส็ าดลําจาออกไปในบดั นนั้ จบั เปา อยางถนดั ถนี่
พิสจู นช ัดออกมาวาสายตาท่ีเพง ในความมดื ไมไดห ลอกไปเลย เจา มนุษยผ ดี บิ ส่ตี นถอื ดาบขาวโงง
ในมอื กําลังอยใู นอาการยอ งตอด

ลําไฟขนาดแปดทอน อันสาดสวนเขาหนาอยางกะทนั หัน ทาํ ใหพวกมนั ผงะอยา งตกใจ
ทําอะไรไมถูกไปชั่วขณะ อยา งนอยกช็ วั่ หนึง่ ในสบิ ของวินาที

กอ นท่ีพวกมันจะรูส กึ ตัวเคลื่อนไหวตอไปอยางใดไดท ้ังส้นิ นิ้วทเ่ี กาะตดิ ไกรอจงั หวะอยู
แลวของดาริน กระดกิ

ตูมแรก พรอ มกับเปลวไฟท่แี ลบออกจากปากกระบอกเปน ประกาย กัมปนาทกกึ กอ ง
ทาํ ลายความเงยี บสงัดของปายามวกิ าลสะทอ นไปท้งั ผนังถํ้า กลบเสียงอทุ านล่ันแหลมยาวฟง ไมเปน
ภาษามนษุ ย เจา คนแรกท่ลี ้าํ หนา เพื่อน กระเด็นมือกางตนี กางออกไปราวกับหวดดวยตะลมุ พกุ

แวบเดยี วกนั กบั ท่ปี ลอกกระสุนเกากระเดน็ หวอื ออกจากรงั เพลิง ตมู ท่ีสองสามส่ี ก็แผดถ่ี
ยบิ ราวกับปน กล มนั ดดุ นั เห้ยี มเกรียมย่งิ นกั มเี สียงแผดรอ งเจีย๊ กจากประสานกนั ฟง ไมไดศพั ท เจา
สามคนทกี่ าํ ลังจะเผนออกจากทผี่ งะหมนุ ควางตะกายอากาศ แลวลมกระจัดกระจายไปคนละทศิ ละ
ทาง ท่แี นน ง่ิ กม็ ี ที่ดนิ้ กระเสือกกระสนตแี ปลงอยูก ม็ ี เลอื ดฟูมละเลงพน้ื หนิ หนาผาตอนน้นั แดงฉาน
สง กลน่ิ คาวตลบเขา มา

ดารินกวาดไฟฉายจบั รางเหลา นัน้ อยางเยยี บเยน็ ส่นี ัดทีแ่ จกจา ยกันอยางท่ัวถึงสําหรบั สี่
คน คนชาํ นาญปนอยางหลอ นตระหนักดวี า นัน่ ไมจ ําเปนตอ งซ้าํ ใหเ ปลอื กลูกอกี แลว ระยะเผาขน
ขนาดนี้ แลวก็ลกู ปรายดนิ ขับสงู แบบเกา เม็ด มนั ทาํ หนา ทข่ี องมนั ไดดีเสียกวาไรเฟล เสียอกี เจา คน
หน่งึ ท่สี ง เสยี งรอ งคราง พยายามจะคลานกระเสือกกระสน และลมลกุ หนา คะมาํ เดนิ เกลือกกล้งิ อยู
นั้น ไมม ที างรอด ตอใหม นั ใจแข็งทรหดสกั ขนาดไหน เพยี งแตอ าจชาไปบางเทา นัน้

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1710

แลวหลอนก็กดั ฟนยมิ้ อยางเห้ียมเกรียม เม่ือเหน็ มนั คลานหวั ตําพ้นื ลงไปอีกครง้ั พลกิ
หงายสงเสยี ครอกอยใู นลาํ คอ จากน้นั กส็ งบนิ่งเหมือนๆ กับเพือ่ นของมนั

“ไปนรกเสีย! ไอพวกผหี า มาเกิด! มะ! เรียงหนา กนั เขา มา!”

รพินทร ไพรวลั ย ทะลึง่ พรวดขึน้ มาดว ยเสียงปน กายเขายังสัน่ งักๆ รองลั่นออกมาอยาง
ตกใจ เหมอื นคนตกอยใู นฝน ราย

“คณุ หญิง!!”
“นอนอยตู รงนน้ั รพนิ ทร อยาออกมา!”
หลอนรองบอกเขาไป ฉายไฟกราดอยไู ปมา บรรจกุ ระสุนสาํ รองเพม่ิ เติมเขาไปในหลอด
กระสุนโดยเรว็ อาศยั โอกาสท่ยี ังมองไมเ ห็นเปาหมายนี้ อึดใจตอ มานน้ั เอง รางของพรานใหญก ็ถลา
เขามาเกาะกอ นหินทกี่ ําบังเคียงขา งหลอน
“ดับไฟเสยี !”
เสยี งกระซบิ แหบๆ ดังมาจากรา งที่สนั่ สะทานนั้น หญงิ สาวปฏิบตั ิตามทเ่ี ขาบอกทนั ที ดบั
ไฟมืดลงในเงาสลวั ซงึ่ รางกายเบยี ดแนบชดิ กันอยู แมจ ะไมเ ห็นหนา และอาการกันไดถ นัด หลอ นก็
รูสกึ ไดอ ยา งชดั เจนวา เพ่อื นผรู ว มสถานการณข องหลอ น ยังอยใู นอาการของพิษไขท รมานหนัก เขา
ตน่ื พรวดพราดขนึ้ มาเพราะเสยี งปน และพยายามอยา งเตม็ ท.่ี ..ทีจ่ ะเขา รว มมอื ชวยเหลอื หลอน ทง้ั ๆ
ท่ีตนเองกท็ รงตัวแทบไมต ดิ เสียงหายใจของรพนิ ทรห อบแรง ตาอนั แดงก่ํารอนผาวทั้งสองเบกิ
กวาง จองมองฝา ความมืดออกไป เอ้อื มมอื อันสัน่ เทาไปควาเรมงิ ตนั ทหี่ ลอนวางเรยี งไวข า งๆ ขน้ึ มา
แตห ญงิ สาวกดไหลไวห า มเรว็ ปร๋ือ
“ไมม ีประโยชน รพินทร คณุ ทําอะไรไมไ ดเ ลยในขณะน้ี ขนื ยิงก็ผดิ เปลืองกระสนุ เปลา
อยูเฉยๆ ใกลๆ ฉนั ตรงนี้แหละ”
พรอมกบั พูด หลอนดงึ ปน คนื ไปจากมอื เขา เสยี งรพนิ ทรส บถอะไรฟงไมไ ดศพั ทอยูใ น
ลาํ คอ เหมือนจะสาปแชงตนเองทต่ี กอยใู นภาวะเชน น้ี แลว ถามดว ยคางท่สี ั่นกระทบกนั กราววา
“มนั ...มันมาจากทางไหน?”
“ไตห นาผา ทเี่ ราขึ้นมาเมอื่ หวั คา่ํ นน่ั แหละ เกลี้ยงไปแลว ท้ังสี่ตวั นอนกลิ้งอยนู ่ัน!”
“สงปนใหผ ม...”
“อยา ดีกวา เชอื่ ฉนั เถอะ...”
เสียงนน้ั กราว เฉียบ ทวา มันก็เจอื ลนไปดว ยความหมายอันลึกซ้งึ จากแววตาซึ่งจอ ง
ประสานกันในระยะใกล องุ มืออันอบอุนขา งหนึ่งประคองทใ่ี บหนา ของเขา แลว รั้งใหซ บลงกบั ตัก
“ขณะนีค้ ณุ ไมใ ช รพินทร ไพรวลั ย จอมพรานผูย ง่ิ ยงคนน้นั เสยี แลว แตเ ปนเดก็ นอ ยผูนา
สมเพชในความดแู ลของฉนั จงลดศีรษะอนั แสนจะเชดิ ปง ยโสของคุณลงเสยี ที อยา งนอ ยก็ชวั่ ขณะ
หนึ่งท่ีไมไดเปน ตวั ของตวั เองน้ี”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1711

“คุณหญิง...”
“หอื ม”
“ทาํ ไมผมถึงหนาวอยางน.้ี ..”
ดาริน วราฤทธ์ิ ทอดแขนโอบรอบกายอันส่ันเทิม้ นน้ั รัดเขา มาแนบตวั กมลงกระซิบ
“อุนแลวหรอื ยงั ...”
ไมมีคําตอบใดๆ จากคนทก่ี าํ ลังไขข ึ้นสูง นอกจากเสยี งฟนทีส่ ่นั กระทบ เสยี งถอนใจ
เฮือก มอื ทงั้ สองประสานกําแนนอยูในระหวางอก

ครง่ึ ชั่วโมงผานไปในความสงดั ราชสกุลสาวน่งั หลังพิงผนังหิน ฟงเสยี งนํา้ หยดเปาะแปะ
กระทบพ้ืน ตกั ของหลอนเปน ท่ีซบนอนของรพินทร มอื ขา งหนึง่ ลูบอยูบ นเสน ผม อกี ขางหนึ่งวาง
พาดอยูบนอก ประหนง่ึ จะใหไออนุ แหง การสมั ผัสอันออ นโยนนนั้ แทรกซมึ ลงไปถึงหวั ใจทส่ี ั่น
สะทานเพราะพิษไข

กําลงั เผลอเคล้ิมภวังคไปอกี ครั้ง ทันใดประสาทหูกจ็ ับเสยี งหนง่ึ ได มนั เปน เสยี งก่ิงไมล ่ัน
จากตน ทล่ี ม พาดจากเชิงเขาสูงเบ้อื งบนลงมาลานปากถ้าํ ขางลา ง

หัวใจอนั เยน็ สงบไปชว่ั ระยะหนงึ่ ของหลอนเร่มิ เตนแรงข้นึ อีก คอยๆ ขยบั ตวั ประคอง
ศีรษะของรพนิ ทรใหราบลงกบั พ้นื เอือ้ มมอื ไปแตะปน กับไฟฉายท่ตี ง้ั อยูในทศิ ทางซ่งึ พรอมอยูแลว
เบยี ดตวั เขาหากอ นหินอนั เปน ซมุ กาํ บงั เบอื้ งหนา

ยังไมท นั จะสังเกตอะไรไดถ นัดในความมดื เบอื้ งหนานนั้ ก็ไดยนิ เสียงคลา ยๆ สิ่งหนกั ๆ
หลน จากทสี่ ูงลงมากระทบพ้ืน ดังอยตู บุ ตบั พรอมทงั้ การสน่ั ไหวอยางแรงขึ้นของกง่ิ ไมแ หง

หญิงสาวกดสวิตซไ ฟ พอมนั ปราดสวางจา ออกไปปะทะภาพ หลอ นกแ็ ทบตะลึง
สางเขียวนบั เปน จํานวนสิบ ไตกนั ยัว้ เยย้ี ราวกับฝงู ลงิ ทโมนอยบู นตน ไมลมน้ัน มนั กาํ ลงั
พากนั ระบายพลจูโ จมแบบรกุ เงยี บ ลงมาจากหนา ผาทีส่ งู ขนึ้ ไป โดยอาศัยสะพานซากตน ไมต รง
ตามที่รพนิ ทรก าํ หนดไวไ มม ีผิด บางสว นหยอ นตวั ลงมาถงึ พืน้ ดินแลว บางสวนกย็ ังหอ ยโหนเตรยี ม
จะทิ้งตวั ลงมา เสียงตุบตบั ที่เกดิ ขนึ้ ...เปน เสียงที่พวกมนั กระโจนลงมายงั พน้ื อันเนื่องมาจาก
ระดับสงู ของกงิ่ ไม เพราะพรานใหญร ดิ กิง่ เตย้ี ๆ ออกหมด
ทันทีท่ไี ฟฉายพุงลําออกไป เจาพวกที่ลงมาถงึ พืน้ ก็สง เสยี งรอ งขนึ้ กึกกอ งฟงสยองไปทุก
ขมุ ขน พากนั วิง่ ปราดสวนแสงไฟเขา มาอยางรวดเรว็ แทบดูไมทนั พรอ มกบั หอกดาบท่กี วดั แกวง
ขาววับ มองไมผดิ อะไรกบั ภูตนรกท่ีโผลข น้ึ มาจากขมุ อเวจี
ดารินถลันข้นึ ยืนเต็มตวั เหนย่ี วไกระเบิดกระสนุ ออกไปถีย่ บิ สนัน่ หวน่ั ไหว รางดําๆ ท่ี
แผดเสียงรอง พุงสวนไฟเขามาหกคะเมนตลี งั กาไปอยา งนาดู เหมอื นเศษขยะท่ีถกู ไมก วาดปด ดว ย
อานุภาพของลกู เอสจี บางกเ็ ตนเรา ๆ ผงะหนั หลังจะถอยหนี แตแ ลวกเ็ จอเขา เต็มแผนหลังลมกลิง้ ไป
ไมเปน ทา

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1712

พอหมดชุดหา นัดของกง่ึ อตั โนมตั กิ ระบอกนัน้ หลอนก็เหวีย่ งท้ิง กมลงควาเรมงิ ตันขนึ้ มา
แทนที่ กระหนํา่ ยงิ ตอไปไมย ั้ง เจาคนสุดทา ยทีห่ ลดุ รอดมา นกระสนุ ชุดแรกเขามาได วิ่งเงื้องา ดาบ
ใหญโ จนรา เขา มา อกของมันหางจากกระบอกปน เพียงศอกเดียวเทา นนั้ พอมนั ระเบดิ ตูมเขากลาง
ยอดอก ไอผ ดี ิบกก็ ระเดน็ ตนี หลุดจากพ้นื เหมอื นถูกชางถบี ลม ผางลงกลางพืน้ ไมกระดกิ กระเดย้ี
ดาบหลุดจากมือปลวิ ไปไกล อีกคนว่ิงถลําพรวดหลดุ เขา มาถงึ ปากถ้ํา หลอนกส็ ะบดั ปากกระบอก
เขา ระดบั กลางลําตัว อันเปน จงั หวะเดียวกบั ทีม่ นั ว่งิ เขาใส โครมเดยี วแทบขาดสองทอ น หกั พับกลาง
ไสทะลัก ตาเหลือกอยตู รงนน้ั เอง

การฝกยงิ เร็วสาํ หรับภาวะคบั ขันเชน นี้ มนั เคยชินชํา่ ชองเสียแลวสาํ หรบั หลอ น โดยไม
ตอ งเสยี เวลาพจิ ารณาวาเปา หมายจะเปน เชน ไรบา ง พอกระสุนระเบิดผานลาํ กลอ งออกไป ก็
กระแทกกระโจมมอื อนั เปน ลาํ เลื่อนสง กระสุนนดั ใหมข ้นึ รังเพลงิ อยา งเร็วท่สี ุด สายปากกระบอก
จับเปาหมายตอ ไปในระยะตดิ ตอกัน

กวาดเจา พวกทล่ี งมาถึงพืน้ ดนิ ลม ควา่ํ ไปหมด หลอนกส็ อยขึ้นไปยงั เจาพวกทย่ี งั ไตย ัว้ เย้ยี
อยูบนก่งิ ไมต อ ไปอยางไมย อมเสียจังหวะ

อกี สามนัดที่เหลืออยใู นเรมงิ ตนั ทําหนา ทีข่ องมนั อยา งดที ่ีสดุ ภาพทเี หน็ แลไมผ ิดอะไร
กบั ฝูงลิงคา งทถ่ี กู ปน ก่งิ ไมเ ลก็ ๆ ท่ขี วางอยูหกั สะบนั้ ปลวิ กระจายไปในพรบิ ตา เทาๆ กบั ทีร่ า งดาํ ๆ
อนั เกาะไตอ ยนู ้นั กพ็ ลกิ ผงะรวงลงมากระทบพ้ืนเสยี งดังพลก่ั ปะปนไปกบั เสยี งรอ งอยา งเจ็บปวด
ยิ่งหางออกไปเทาใด โอกาสที่มานกระสุนจะแผกวา งก็มมี ากขน้ึ เทา นนั้ สองนัดหลงั ทอดแหเอาสาง
เขียวท้งั กลมุ ประมาณ 4-5 คน ท่ีคลานเดยี ะอยบู นลําตน ดา นทีส่ ูงขนึ้ ไป โดยเขาขบวนกนั มาใน
ระยะกระชน้ั ชดิ กัน พลดั หลอ นลงมาหมด บางคนหงายผึ่งในทันที และบางคนก็เกาะดน้ิ แดว ๆ
เหมือนนกั กายกรรมกลางอากาศ แตแ ลวชว่ั อดึ ใจตอมา กส็ งเสียงรอ งแหลมยาว ปลอ ยมือหลน ลงมา
กองรวมอยกู ับเพ่อื นๆ ของมันที่พลัดลว งหนา กอ นแลว

แลว หานดั ชุดหลงั ท่บี รรจอุ ยูในปม แอค็ ชนั่ กระบอกนั้น กอ็ วสานฤทธเิ์ ดชลงอีกภายในไม
ถงึ อึดใจ ดารนิ วราฤทธ์ิ ผบู ัดนีว้ ิญญาณอาฆาตแคน ของนังเที๊ยะดูเหมือนจะเขา สงิ เสียแลว กเ็ หวย่ี ง
มันทิ้งไปอีก กระชาก .357 จากซองขา งเอวขน้ึ มา อีกมือหน่ึงยงั คงถอื ไฟฉายกระโดดออกจากที่
กาํ บงั อยางบาเลือด ว่งิ ปราดพนเพงิ ถา้ํ ออกไปสลู านดานหนา โดยตําแหนงนหี้ ลอ นยอ มสามารถจะ
มองเหน็ พวกมนั ท่ีกําลังแตกตนื่ อลหมานอยบู นตน ไมลมตนน้นั อยางถนัด และเหน็ ขนึ้ ไปยงั ไหลผ า
ดา นบนดว ย หญิงสาวฉายไฟกราด พอจบั เปา หมายไดก เ็ ล็งปง หลน ผล็อยๆ ไปทุกราง ไมว ามนั จะ
กระจายกันอยกู ่ิงกา นสาขาใด บางคนกระโจนหนีลงมาจากกิง่ สงู วิง่ อยางไมค ิดชวี ติ หลุดพนหนา ผา
ไปคอหักแหลกเหลวอยเู บ้ืองลาง เพราะความขวญั หนดี ฝี อ ท่แี ลเหน็ พวกมนั แทนทจ่ี ะเปน ฝายพิชติ
กลับตกเปนฝายถกู สังหารลงอยา งเปน เบือ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1713

6 นดั ของ .357 อีก 6 นัดของ .44 แลว ก็อกี 2 นัดของ .22 แมก็ นม่ั มันหมายถงึ วา หลอ น
ไดใ ชปน ครบถว นหมดทกุ กระบอกตามทตี่ ระเตรียมไวอ ยางสะใจ ลานหนาปากถํ้ากลาดเกลอ่ื นไป
ดวยซากศพของสางเขียว บนตนไมล ม นั้นกโ็ ลงโปรงตา ไมเ ห็นพวกมนั คนใดคลานไตอ ยใู หร กอกี

บดั น้ี นักมานษุ ยวิทยาสาว ผถู ลมมนษุ ยก นิ คนเสยี ทั้งฝูง ยังคงกราดไฟฉายคนหาเหยอื่
กระสนุ ของหลอนตอ ไปอยา งดรุ า ย

ท่กี ง่ิ ใหญอ ันตง้ั ฉากกบั ลาํ ตน กิ่งหนง่ึ สงู ข้ึนไปทางโคนดา นบน ไฟฉายของหลอ นกวาด
ไปสะดดุ กกึ จบั นงิ่ อยูทนี่ นั่ เห็นแตมือขางหนึ่งทอดโอบจากดานหลังมาเกาะกิ่งน้ันไว ตัวของมนั คง
หลบกาํ บังอยทู างหลงั มองผาดๆ ครงั้ แรกแทบจะไมร วู า น่นั เปนมือ

และดเู หมือนจะเปน ‘ชวี ิตสดุ ทาย’ ทีห่ ลบซอนหนมี ฤตยูจากกระสุนประกาศิตของ
หลอน!

ดารนิ หวั เราะออกมาดว ยเสยี งคําราม หลอ นกลายเปน คนโหดเหีย้ มอาํ มหติ ทีส่ ุดไปเสยี
แลว ในภาวะเชนนี้ .22 แมก็ นมั่ จากลํากลอ ง 9 น้วิ ถูกยกขน้ึ อยา งใจเยน็ ศูนยแตะเลง็ ไปทีห่ ลงั มือ ซึ่ง
เห็นโผลอ อกมาเกาะยดึ โดยไมเหน็ ตวั นน้ั หลอ นเลง็ อยา งประณีตท่สี ดุ แลว แตะไกล่นั เปรย้ี งออกไป
ราวกบั การยิงเปากระดาษ

ไมท นั ขาดกงั วานเสยี ง มีเสียงรอ งวากลน่ั มาใหไดยิน พรอ มๆ กับมอื ทเี่ ห็นอยนู ั้นหดวบู
หายไป มสี ะเกด็ ไมปลิวแวบ ตอมากเ็ ปน เสยี งของหนกั ๆ หลนกระทบพน้ื ดังตุบใหญ

หลอ นกวาดไฟตา่ํ ลงมาท่ีพ้นื เบือ้ งลา ง รางหนง่ึ ผดุ ลุกผดุ ลมอยทู ี่รมิ หมหู นิ เตย้ี ๆ กายคงู อ
แขนขา งหนงึ่ หอย แสงไฟสองหนาของมันเหน็ ภาพของสัตวทีก่ าํ ลังไดร ับบาดเจ็บปวดทรมานแสน
สาหสั

ระยะหา งประมาณ 25 เมตรนั้นเอง หลอ นกส็ ง กระสุนนดั ตอไปเขาเจาะสมอง ชวยใหม นั
ลงนรกไปเสียโดยเรว็ พลนั ทันทที ีถ่ กู ลกู ปน แลนผา นกะโหลกหวั มนั ก็หมนุ ตลบรอบตัวเองแลว ลม
ฮวบลงอยา งดษุ ณภี าพ

ชัว่ ขณะหนึ่งของความเปน ดษุ ณภี าพ หญงิ สาวยืนขบกรามน่งิ สาํ นกึ กลบั คนื มาสูตน บอก
ตนเองวา..หลอสังหารเจา พวกนเ้ี สยี ราวกบั ผกั กบั ปลา ชนิดทไี่ มเคยคาดคิดมากอ นวาตวั เองจะ
โหดเหยี้ มใจรายถงึ เพียงน้ี แตม นั ก็เปนส่ิงทีถ่ กู ตอ งสมควรแลว เพราะเปนการฆาเพอื่ รกั ษาชวี ติ ของ
ตนไว ฆาเพอ่ื ไมใ หตนเองถูกฆา และในการตอสคู รั้งนี้ สงิ่ ศักดสิ์ ิทธท์ิ งั้ หลายยืนอยูข างฝายหลอน
เหตุการณมันเปน ไปอยา งปาฏหิ าริยทเี ดยี ว ไมม อี ะไรทจ่ี ะตองเสยี ใจในสิง่ ทเี่ กิดขน้ึ

ครัน้ แลว อดึ ใจตอมานั้นเอง ก็แวว เสียงแสกสากดังเขามาใกลจากเบือ้ งหลัง ราชสกลุ สาว
หนั ขวับมาโดยเร็ว พรอ มกบั ไฟฉายในมอื และปน ในมอื แตแ ลว กฉ็ ายไฟและจองปนคา งชะงักไป
เหมือนถูกสะกดดว ยความรสู ึกบางชนิด ซงึ่ ไมส ามารถจะบอกไดถ กู

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1714

หางจากทหี่ ลอนยืนอยไู มเ กนิ 10 กาว ทามกลางกลุมศพสางเขียวท่ีนอนกลงิ้ อยู
ระเนระนาด รา งหน่ึงยนื จงั กา คุมตวั อยูรมิ กอ นหนิ จากลาํ ไฟฉายสวางจา ท่ีสาดออกไป แลเหน็ อาบ
โชกไปดว ยเลอื ด ซึง่ ทะลักไหลเปนทางอยรู นิ ๆ ตลอดท้ังทรวงอกและใบหนา มือหนึง่ เกาะกอ นหนิ
ไวอีก มอื หนง่ึ ถือดาบกระชบั แนน ตาขา งหนึง่ ทะลักออกมาหอ ยรงุ รงิ่ อยางสยดสยอง เลือดไหล
โกรกอยูไมขาดสายจากเบาตาขางนน้ั อกี ขางหนง่ึ เบิกกราวลกุ วาว จอ งเขมง็ มาที่หลอน ดไู มผ ิด
อะไรกบั ตางูจงอาง ทเี่ ขมนมองศตั รูในชว งวาระสุดทายของชีวิต อาปากหายใจหนกั แรงปรากฏเสยี ง
อยูฮากๆ ทุกครั้งของลมหายใจอันหอบแรงนัน้ เลือดจากบาดแผลท่ัวตวั ยงิ่ ทะลกั พลัง่ เปนจงั หวะ

มนั คอื เจา ลู!
ภาพอันสยดสยองนั้น สะกดดารินลงเสียแลว หลอนจอ งตะลงึ คา งดูมนั ดว ยความ
อเนจอนาถสงั เวชใจเหลือท่ีจะกลา ว ไมอ าจจาํ ไดว า ระหวา งการบุกโจมตขี องพวกมนั และหลอ นได
ยงิ ปะทะออกไปอยางดเุ ดือดเผาขนนั้น เจา ลบู กุ เขา มาทางกลมุ ไหน โดนยิงต้งั แตเม่อื ไหร. ..แต
บาดแผลหวาดเสียวเทาทเ่ี หน็ อยูใ นขณะน้ัน มนั เปนผลมาจากอํานาจอนั รา ยกาจของลกู ปรายท่ี
หลอนกระหนา่ํ ออกไปอยา งแนน อน และดไู มนา วา มันจะสามารถลกุ ขนึ้ มายืนไดอีก จากบาดแผล
ฉกรรจทป่ี รากฏอยนู ้ี
ในลักษณะของศพทุเรศทอี่ าํ นาจความโหดเหยี้ มพยายามบังคบั ใหลกุ ขน้ึ มายืนไดนนั้ มนั
เร่ิมเคลือ่ นไหว ยา งสามขมุ โซเซใกลหลอ นเขามาทุกขณะ ดารนิ ยังคงยืนสอ งไฟนิ่งไมห ายใจอยู
เชน เดิม ใกลเขามา...ใกลเขามาเปนลาํ ดับอยางแชม ชา
ดาบใบใหญใ นมอื อาบเลอื ดของมัน คอยๆ เงอื ดเง้อื ขึ้น ณ บัดนี้มนั หา งจากรา งอนั ยนื ตัว
แข็งของหญิงสาวเพยี ง 3 กา วเทา นนั้ พรบิ ตาอนั เหมอื นตกอยใู นสภาพผีอํานัน้ เอง มเี สียงระเบดิ ตูม
ดังกึกกอ งมาจากหนา ถาํ้ และกอนทห่ี ญิงสาวจะทนั สาํ นกึ ตวั ใดๆ ก็เหน็ รางของบตุ รชายหวั หนา เผา
กินคน ผงะตวั หงกิ งอ ปลอยดาบหลุดจากมอื เปลง เสียงรองโอก ออกมาราวกบั ววั แลวลม ผางลง
ตรงหนา แทบเทาหลอน ไมขยับเขย้อื นหรือกระดกิ กระเดย้ี อกี ตอ ไป หนา ตะแคงแนบดิน อา ปากคา ง
เลอื ดพล่กั ออกมาจากปากเปน ลมิ่
ดารนิ สะดุงตน่ื จากตะลึง หนั ขวบั ไปฉายไฟ กเ็ หน็ พรานใหญถ อื เอฟเอนของหลอ น ยนื
พิงอยกู บั กอ นหินปากถํา้ หญิงสาววง่ิ ถลาเขาไปโดยเรว็ ประคองไว รอ งออกมาเสียงส่นั
“รพินทร!”
“ทําไมยนื นง่ิ อยอู ยา งนนั้ จะรอใหมันฆา หรือ?”
เขาพูดน้ําเสยี งมีกงั วานนัน้ หลอนไมส นใจกบั คาํ ถามนนั้ พยายามจะฉดุ ประคองใหก ลับ
เขาไปในทก่ี ําบัง แลว ในทนั ทนี น้ั กถ็ กู วงแขนท้ังสองตวดั รางของหลอนเขามาแนบอก เปน ออมแขน
ที่มัน่ คง ไมไดส ัน่ เทาเหมือนเดมิ ดารินลบู คลาํ ตามตวั เขาโดยเร็ว แลว ซบหนา ลงกับแผนอกน้ัน กอด
ตอบแนน รองอุทานออกมาอยางยนิ ดจี นลมื ตัว
“รพนิ ทร! คณุ คอยยังชวั่ แลว ฉนั ดีใจเหลอื เกนิ ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1715

ตา งคนตางตกอยใู นออมแขนของกันและกันอยเู ชนนนั้ น่ิงนานดวยแกน แทข องหวั ใจอัน
อยนู อกเหนือบังคบั เสียงดารนิ พึมพาํ ออกมาฟงไมไ ดศพั ท หลอ นหลบั ตา ซบพงิ อยูกับทรวงอกนั้น
อยางอบอนุ เปน สขุ หางไกลจากขอวิตกหว่ันเกรงใดๆ อกี แลวทั้งสิ้น...รพินทร ไพรวลั ย กลับฟนคนื
คงขน้ึ มาเปน หลกั ประกนั อนั ม่ันคงใหแกห ลอนแลว ภายหลังจาก ‘ตาย’ ไปช่วั ระยะหนง่ึ ทอดทิง้ ให
หลอนตอ งเผชญิ กบั ทกุ สิ่งทกุ อยา งชนิดโดดเดย่ี วเดียวดายแทบจะเอาชวี ติ ไมรอด

ตอมา ดารนิ วราฤทธิ์ สาํ นกึ ตนข้นึ อกี ครง้ั เลือดฉีดแรงไปทั้งกาย คอ ยๆ ฝนตัวผละออก
จากวงแขนของเขาอยา งเขินใจ อีกฝายก็ดเู หมอื นจะซมึ นงิ่ จังงังไปชั่วขณะ ตา งคนตางสํานึกใน
หนาที่และภาวะของแตล ะฝา ย

“คุณรูสกึ ตวั คอ ยยังชวั่ ต้งั แตเ มอื่ ไหร?”
หลอ นเปน ฝายทําลายความเงยี บอนั วา วุนนน้ั ขนึ้ หางเสยี งยงั กอปรไปดว ยความปติ
“รสู กึ ตง้ั แตคุณหญงิ ยิงนดั แรกในชดุ หลงั นั่นแหละครับ แตยังมนึ งงอยู ทแี รกนึกวา ฝน ...”
รพินทรต อบเบาๆ บงั คับเสยี งใหเ ปน ปกติ สองไฟฉายกราดไปยังลานอนั เกลื่อนไปดวย
ศพของสางเขยี ว แลวเดนิ ตรงเขาไปยังรางของลทู ่นี อนคว่ําอยู ดารนิ สาวเทาตามมาดว ยตดิ ๆ พราน
ใหญใ ชเ ทา เข่ียรางน้นั ใหพ ลกิ หงายขน้ึ ตลอดทง้ั กายของบตุ รชายหวั หนา เผา กินคนพรุนไปดว ยรอย
เจาะของลกู ปรายขนาดใหญ จอมพรานเหลอื บขน้ึ มองดหู นาหญงิ สาว เอื้อมมือควา .22 แมก็ นั่มใน
มือของหลอนไปขยับรังเพลงิ ตรวจดกู ระสุนแลวมองตาหลอ นอกี ครัง้ อยางงงๆ
“ทแี รกนกึ วา ปน ของคณุ หญงิ ลูกหมด ยงั เหลืออีกตัง้ สองนดั ทําไมถงึ ไมยงิ มัน...ปลอยให
มนั ตรงร่เี ขามาซ่ึงๆ หนา”
ราชสกลุ สาวถอนใจยาว ชําเลืองดูศพลู แลว ส่นั หนาชาๆ
“ฉันก็บอกไมถ ูกเหมือนกนั วา ทาํ ไมถงึ ไมยงิ จนกระทง่ั มนั เกือบจะเขามาฆา ฉนั เสยี แลว
เคราะหดที ่คี ณุ ฟน จากพษิ ไขข ้ึนมาเหน็ เหตกุ ารณเขาพอดี ตอนน้นั มวั แตจ อ งมองมันตะลึงอย”ู
“ไมน าเลย พวกมันนบั เปน สิบ คุณหญงิ ยังยิงเสียเกลีย้ ง เจา ลคู นเดียวจะตายมติ ายแหลอยู
แลว เดนิ ทือ่ เขา มา คณุ หญิงกลบั ฆามนั ไมได”
“ก็บอกแลววาฉันไมรูสึกตัวเลยตอนน้ัน...”
หลอ นตอบ พรอมกับยิ้มเซยี วๆ หอไหลลง พยักหนา ไปยงั เอฟเอนทร่ี พนิ ทรถอื อยใู นมือ
“ปนกระบอกนัน้ ความจริงฉนั ยิงจนหมดกระสุนไปแลว คณุ บรรจุใหมห รือ?”
จอมพรานกม ศีรษะลง
“ครับ โชคดเี หลือเกิน กระสนุ สาํ รองอกี สามนดั คณุ หญงิ ตงั้ ทง้ิ ไวใกลๆ กบั ทผี่ มนอนอยู
พวกปน ส้นั คณุ หญิงกไ็ มไ ดท ิง้ ไวใหผ มเลยสกั กระบอกเดยี ว ถา บังเอญิ ไมมีกระสนุ ลกู ซองเหลืออยู
บา งละก็ ผมชว ยคณุ หญิงไมท ันแน”
กลา วจบ เขากก็ วาดไฟสํารวจไปรอบๆ อกี ครงั้ รวมท้งั สองขน้ึ ไปยังไหลเขาดา นบน อนั
เปนตาํ แหนง ทโี่ คนตน ไมลม ติดอยู ซึง่ พวกสางเขยี วใชเ ปน สะพานไตเ งยี บลงมา บดั นไ้ี มม วี ีแ่ ววของ

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1716

พวกมนั คนใดเหลอื อยูใ หเ หน็ นอกจากศพทห่ี ลนลงมากลง้ิ อยใู นลักษณะตางๆ ดวยฝมือของนกั
มานษุ ยวิทยาสาวใจเดด็

“นาดูเหลือเกนิ ผมนึกไมถงึ วา คณุ หญิงจะปะทะไวไ ดวิเศษอยา งน”้ี
“ความจําเปน มนั บังคับ แลวกอ็ าจมีปาฏิหารยิ อะไรเขามาชว ยดว ย ฉนั คิดวา ฉันตองตาย
แนเ ม่ือพวกมนั รุกฮอื กันเขามา เคราะหด ที ร่ี ูตวั เสยี กอน ขณะทพี่ วกมนั ลงมาถงึ พ้ืนดินเพยี งไมก ่คี น
สว นมากมนั ยงั ไตอยูบนตน ไมล มนน่ั เลยเปนเปา กระสุนอยา งดี ฉันยงิ ดว ยปน ทกุ กระบอกที่เรามอี ยู
โดยไมมีโอกาสบรรจุกระสนุ ชดุ ใหมเลย”
“เสยี ดายเหลอื เกนิ ท่ีผมฟนจากไขข ึน้ มา ตอนท่ีคุณหญงิ จัดการกับมนั เกล้ยี งฉาดไปแลว”
“แตกไ็ มส ายเกินไปไมใ ชหรอื วาแตเ ราจะทาํ ยังไงกนั ตอไป ลกู ปนของเรารอ ยหรอลงเต็ม
ทีแลว เหลือแตลกู ปนสน้ั อีกไมก ่นี ัดเทานน้ั ถามันบกุ เขา โจมตี คงหยดุ มันไมไ ดแนน อน”
“นั่นเวลาเทาไหรแลว ?”
รพนิ ทรถามโดยเรว็ ดารินเลกิ แขนเสอ้ื ดนู าฬกิ า
“ตีสามครงึ่ ”
“อีกไมก ่ีชวั่ โมงกจ็ ะสวาง ผมเชอ่ื วามันคงไมกลา บกุ เขามาอกี พวกทบี่ ุกเขามาเลนงานเรา
นี่ เปนพวกของเจาลูโดยเฉพาะ แลว ก็ถูกยงิ ตายเกลย้ี ง รวมทั้งตวั มนั เองดว ย กลับเขา ไปในที่พกั ของ
เราเถดิ ครบั ”
ไมมีปญหาใดๆ ทด่ี ารนิ จะตองครนุ คดิ กังวลตอไปอกี ในเมือ่ รพนิ ทรสรา งจากไขมี
สตสิ ัมปชัญญะ และกาํ ลังกายกลบั คืนมาดงั เดิมแลวเชนนี้

ทง้ั สองกลบั เขา มาในเพิงถ้ําทพ่ี กั นอน หญิงสาวบรรจุกระสุนเขาปน ทุกกระบอกเตม็ อตั รา
อกี คร้ัง เทาทลี่ กู ปนแตล ะชนิดจะยงั เหลืออยู พรานใหญจ ดั การสุมไฟท่ีเหลือแตถา นมอดแดงใหล ุก
สวางโชตขิ ึน้ ตามเดมิ เปลวไฟทาํ ใหพอมองเห็นกนั ไดถ นดั ขึ้น ดารนิ สง .44 พรอมกระสุนคนื ไปให
เขา

“คุณมีลูกปน สน้ั สํารองมาเพียงแคสองชดุ เทาน้นั เองหรือ?”
“ครบั ผมไมคิดมากอ นวาจะมคี วามจาํ เปน ใชอ ะไรมากมายนกั กเ็ ลยตดิ ตัวไวแ คนเี้ อง”
“ถาไมน ับลกู ซองที่เหลอื อยูอกี แค 3 นดั เรากม็ ีลูกปนส้นั กนั อยคู นละสองชดุ เทานน้ั เอง
นะ เดยี๋ วน”้ี
หญงิ สาวพดู แผวเบา เต็มไปดวยความหนกั ใจ
“ถายงิ ใหไดน ดั ละคน อยา งทค่ี ุณหญิงเคยยงิ มาแลว เราก็ยังยดื ชวี ติ ออกไปไดน าน อยา ง
นอยกน็ านจนพวกเราหวนมาชว ยทนั เสียงปนทค่ี ณุ หญงิ ยิงออกไปเปน ประทัดแตกทั้งสองครง้ั ตอน
ที่มันบกุ โจมตี นนั่ เทากบั เปน การบอกใหพ วกเราทางฝายโนนรวู า เรายังมีชวี ติ อยู เขาตองหาทางมา
ชว ยแน รอใหส วางหนอ ยเทา นั้น”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1717

“พวกนน้ั คงเปน หว งเราอยา งบอกไมถ ูกทีเดยี ว”
ดารินพึมพาํ หรต่ี าลง
รพินทรถ อนใจเบาๆ หันไปควา กระตกิ นํ้าขน้ึ มาเปด ฝาออกดม่ื หญงิ สาวจงึ เพิ่งจะนึก
ข้นึ มาไดว า เขายงั ไมไ ดกนิ อาหารเยน็ รีบควานกระปองซปุ ทกี่ ลง้ิ อยขู ้ึนมาเปดฝา
“คณุ สรางไขแลว รองทอ งเสียหนอยดกี วา ”
เขาพมึ พําขอบคณุ น่ังชันเขาหลังพิงกอนหนิ มองดหู ลอนเงียบๆ อยคู รูใหญ หญิงสาวเปด
ฝาเสร็จ จุดไฟตอ กับสําลีชุบแอลกอฮอลในกระปอ งตอนลางลุกพรึบ พรอมกับเงยหนา ข้ึนกพ็ บ
ดวงตามแี ววประหลาดนนั้ จบั มาทีห่ ลอ นกอ นแลว เสยี งแหบลึกดว ยความรสู ึก
“ผมท้งิ คณุ หญงิ ไวค นเดยี วเสยี หลายชวั่ โมง มิหนําซ้าํ ยงั เปนภาระใหเ สยี อกี ดว ย รูสึก
ละอายใจเหลอื เกนิ ทตี่ นเองมีหนาทีค่ มุ ครองนายจาง แตแ ลวตองมานอนสน่ั ใหน ายจา งคมุ ครองตวั
เสียอยางน”ี้
ดารินสนั่ ศีรษะ
“คณุ หยิ่งในหนา ทีข่ องคุณเกนิ ไป พวกเราทุกคนที่รวมทางมาดวยกันน่ี ไมใชใ ครจะมี
หนา ทช่ี ว ยเหลอื คุมครองใครแตฝา ยเดยี ว ทกุ คนลว นมหี นาท่จี ะตองใหก ารชว ยเหลอื เก้ือกูลกันและ
กัน สดุ แลว แตโอกาส อยาคดิ อะไรใหมากไปเลย คณุ ฟน ไขขึน้ มาไดในภาวะเชน นี้ ฉันกด็ ใี จทส่ี ุด
แลว คุณไมไดเ จตนาทจ่ี ะทิ้งฉัน ตรงขา ม มนั เปนไปในลกั ษณะอปุ ท วเหตุ ซ่งึ นา เหน็ ใจท่ีสดุ ”
แลว หลอนก็หวั เราะแผว เบา กลาวตอ มาวา
“คณุ คงไมรูห รอกวา ระหวา งทีค่ ุณนอนหมดสติอยู ฉันวา วนุ ขนาดไหนบาง ไหนจะเปน
หว งคณุ ไหนจะหว งเหตรุ า ยที่มนั จะมา ตลอดเวลาภาวนาขอใหค ณุ สรา งไขเสยี โดยเรว็ เรอ่ื งอะไร
จะตอ งตาํ หนิตนเองถงึ เพยี งนน้ั ก็เหน็ อาการอยแู ลว นะ ซวิ า คณุ กําลังจะจบั ไข ฉนั ถงึ ไมท ิง้ คณุ ไป”
“ผมเปน คนไมส ูจะสมประกอบนกั ”
เขาพมึ พําเศรา ๆ ยกมือข้นึ กมุ หัวตวั เอง
“ตอนทเ่ี กิดประจัญบานขึน้ ที่ลานเทวรูปอนิ คาเมอื่ เยน็ ผมมองเหน็ เหตุการณไมถ นดั นกั
พวกของคณุ หญงิ ฆาซูซหู วั หนาของพวกมันไดหรือเปลา”
ดารินหรีต่ าคดิ เมมริมฝปาก
“ฉันไมแ นใ จนะ เหตกุ ารณต อนนนั้ มนั ชลุ มนุ เหลอื เกนิ ทเี่ ห็นแนๆ กค็ อื เจาหมอผมี ุมบา
นนั่ ตายแน เพราะเกอะแทงดว ยหอก จากนน้ั กเ็ กดิ ตะลมุ บอนกันขนึ้ พวกเราคนใดจะยงิ ซซู ูหรอื เปลา
ไมรู เหตุฉกุ เฉนิ ทง้ั หมด มนั เกิดข้ึนกเ็ พราะพวกคณุ ท่ีอยหู นา ผาน่ันแหละทําพลาด”
“ผมยอมรับ วาเปน ความผิดของพวกผมทคี่ มุ ลูอยบู นหนา ผา คะหยน่ิ เผลออยา งไรไม
ทราบได ปลอยมันดน้ิ หลุดและชนเอาตวั เองเกือบตกหนาผา ผมควาไวไ ดอยา งหวดุ หวิด ลูฉวย
โอกาสตอนนน้ั หนไี ป แลว ก็เอาพวกมันจาํ นวนหนึ่งมาคอยดักสกดั เราท่สี ะพายลอยขามเหวนั่น”
“แตในท่สี ดุ มนั กต็ ายอยบู างนอกปากถ้ํานนั่ แลวน”่ี

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1718

“ครับ ลูตายแนแลว แตซูซพู อ ของมันอันเปน หวั หนาใหญย งั เปน ปญ หา ถาซูซูตาย ตอน
ตะลุมบอนกบั ฝา ยของคุณหญงิ ครั้งแรกนนั่ ก็เปนอนั วาหมดปญ หาไป แตถ า ยัง...ศกึ สางเขยี วยดื เยอื้
แน มันตองหาทางเลน งานเราจนถึงท่ีสุด”

“คุณจะทาํ ยังไงตอไป ฉนั หมายถงึ เราสองคนท่ีถกู ลอยแพหลดุ จากพรรคพวกมาติดคาง
กันอยทู น่ี ”ี่

ดารนิ หยงั่ เสียงขอความเห็น ขณะนน้ั ซุปเดือดลนกระปอ งออกมา หลอนชะโงกหนาไป
เปา ไฟดบั รพนิ ทรด ่ืมนํา้ อกี ครงั้ ยน่ื มอื ออกไปองั ไฟ ตอบเบาๆ วา

“ผมกย็ ังบอกไมถ ูกเหมือนกนั ครับ คณุ หญงิ อยางนอ ยกต็ อ งรอใหส วางเสียกอน”
“สะพานนน่ั พงั ลงเสยี แลว เราถกู ตดั ขาด พวกนน้ั จะยอ นกลับมาชว ยเราไดยงั ไง”
“ขอน้ันเหน็ จะไมเปน ปญหาอะไรนัก เราเคยขามฟากมาโดยไมต อ งอาศัยสะพานน่ันกอ น
แลว พวกทีจ่ ะตามมาชว ยยอ มใชว ธิ ีเดมิ นนั้ ได ปญหามันอยทู ี่วา เขาจะตามมาชว ยเราทนั หรือไม
เทานั้น เพราะลําพังเราขณะนี้ ลกู ปน เหลอื อยนู อ ยเตม็ ที ถาซซู ูยงั มีชีวิตอยู มนั จะตองยกพวกมาลอ ม
เราไวแ นน อน ดไี มดีเราอาจตดิ คางอยูบนนี้ ลงไปไมไดจ นกวาพวกนั้นจะมาถงึ ”
ดารนิ นงั่ ชนั เขา เอามือเทา คาง จอ งมองดูกองไฟพมึ พาํ เบาๆ
“พูดถึงพวกนนั้ ปา นน้ีจะเปน ยังไงบา งก็ยงั ไมรู นอกจากบญุ คาํ แลว บาดเจ็บ
สะบกั สะบอมกนั หมดทกุ คน”
“แตผ มรูสึกวา จะไมม ใี ครถึงกับสาหัส คงจะตอ งพกั นอนกันอยูรมิ เขาฟากตรงขามนี่เอง
วาแตครั้งแรกที่พวกมนั ปน หนา ผาขน้ึ มาโจมตคี ร้ังแรก คณุ หญงิ รสู กึ ตัว และออกไปดกั ยิงทนั ได
อยางไร?”
คาํ ถามของรพินทร ทําใหห ญงิ สาวเงยหนา ขึน้ โดยเรว็ ขนลุกชนั ขนึ้ อกี คร้ัง
“รพินทร!...”
หลอนรอ งเสยี งส่นั เตม็ ไปดว ยอาการต่นื เตน สะทานใจ
“เดีย๋ วน้คี ณุ กส็ รางไข มีสตสิ มั ปชัญญะครบถว นบรบิ รู ณดีแลว ใหฉันถามอะไรคุณ
หนอ ย”
“อะไรครับ?”
“คุณพอจะนึกออก จาํ ไดแ ลว หรอื ยังวา ผหู ญงิ ตองเหลอื งที่นาํ ทางใหเ ราขึ้นมาหลบอยบู น
นี้นั่นนะ เปน ใคร?”
พรานใหญจ อ งหนาหลอ นอยา งสงสัย
“ผมจําไมไดหรอกครับ ไมเคยเหน็ หลอ นมากอนเลย ทําไมหรอื ”
นักมานษุ ยวทิ ยาสาวขย้ตี าตนเองแรงๆ อึ้งไปนาน บดั นภี้ าพของปศาจนังเทยี๊ ะท่ีมาสําแดง
กายใหเหน็ ปรากฏขนึ้ ในมโนภาพของหลอ นอยางเดน ชดั ติดตา

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1719

รพนิ ทรสงั เกตเห็นกายของหญงิ สาวสัน่ นอ ยๆ อาการผดิ สังเกตไป กข็ มวดคิว้ ถามซ้าํ มา
โดยเร็ว ดารินอกึ อักอยใู นลาํ คออกี ครู ก็หลดุ ปากออกมาอยา งยากเยน็ ดว ยเสียงกระซบิ วา

“คุณจะเชื่อหรอื ไมก็ตาม แตฉ ันขอยนื ยนั วา ผหู ญิงตองเหลืองท่นี าํ เราขนึ้ มาบนนี้เมื่อ
หัวค่ําน้ี ไมใชค น”

“หมายความวา ยังไง?”
พรานใหญลืมตาโพลง รองออกมา
“คณุ จาํ ลูกสาวของเกอะไดไ หม ผหู ญงิ ตองเหลืองคนทถี่ ูกสางเขยี วฆา ตายในวันทเ่ี รา
ปะทะกับมันวนั แรก กอ นหนาที่จะเดินทางมาพบฮอฟมนั กบั มาเรีย”
รพนิ ทรขมวดคิ้ว จองหลอนตาโตเชน กนั
“ครับ ผมจําเหตกุ ารณว นั นนั้ ได”
“แลว คณุ จาํ หนา ไมไ ดห รอกหรือ น่ันแหละนังเทีย๊ ะ ลูกของเกอะทต่ี ายแลว หลอนมานํา
ทางใหแกเราเมือ่ หัวคาํ่ ”
“โฮว!!...”
รพินทรส ะดุงโหยง รองลนั่ ออกมา แลว หวั เราะ มองดูหลอนอยา งขบขัน
“คุณหญิงเปนอะไรไปเสียแลว ทาํ ไมหรอื ครบั ...ทาํ ไมถึงเขาใจเลอะเทอะอยา งนนั้ ”
“แลวคุณคดิ วาผหู ญิงคนนัน้ เปน ใคร?”
หลอนถามมาโดยเรว็ สหี นาเครงขรึมจริงจงั ไมส นใจกบั อาการหัวเราะอยา งเหน็ เปน เร่ือง
เหลวไหลของเขา
“หลอ นจะเปน ใครผมไมเคยรจู กั ท่ีรกู ค็ อื พวกตองเหลอื ง หลอนเปนมนษุ ยปถุ ุชนธรรมดา
อยา งเราๆ นี่เอง และก็ไมแ ปลกอะไรเลยทพี่ วกตองเหลืองใหการชว ยเหลอื เรา”
ดารินสน่ั ศีรษะอยางมัน่ คง กายหลอนสัน่ สยิวขึ้นมาอีกคร้งั ดว ยความรูสึกประหลาดๆ
“คณุ จําหนาศพนังเทย๊ี ะไดห รือเปลา ?”
จอมพรานซอยเปลอื กตาคิด แลวยม้ิ จดื ๆ
“ผมจาํ ไมไดแนน อนหรอกครับ จาํ ไดแตล กั ษณะสณั ฐานและสภาพของศพ ซึ่งมันเตม็ ไป
ดวยความทเุ รศ นา อเนจอนาถเหลอื กําลัง”
“แตฉันจําไดอ ยา งตดิ ตาทเี ดียว แมจะเหน็ หนาหลอ นขณะทต่ี ายแลว ขอยืนยนั รอย
เปอรเ ซน็ ตวา ผูหญิงทีน่ ําทางเราขน้ึ มาบนนี้ คอื ผีของนังเที๊ยะ!”
พรานใหญอทุ านอะไรออกมาคาํ หนึง่ คร้ังน้สี หี นาของเขาเปลยี่ นไป มองดนู องสาวของ
นายจางอยา งพนิ จิ
“นักวทิ ยาศาสตรอ ยา งคุณหญงิ เดยี๋ วนี้เชอ่ื ในเรือ่ งอยางนไ้ี ปเสยี แลวหรอื ”
“แตกอ นนน้ั ฉนั ไมเ คยเชื่อ...”
ดารินกลา วเนน เสยี งหนกั แนน

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1720

“แตเ ม่ือมาเผชญิ เขา กบั ตาตัวเองแบบน้ี ฉนั กไ็ มอ ยากจะทนโกหกอําพรางความรูสกึ
แทจ ริงของตนเองตอไปอกี แลว เหตกุ ารณท่ีพบเหน็ เมอ่ื คนื น้ี ฉันเปล่ยี นความรูสึกของฉนั ไปหมด
สิน้ ส่ิงท่ีคดิ วา ไมน า จะเปนไปได มนั ก็เปนไปแลว ในภูมปิ ระเทศเหตุการณเ ชนนี้ มนั ใหค วามรู
ใหมๆ แกฉ นั อยางไมค าดฝน อยา งนอยก็รชู ดั ออกไปแลววา วญิ ญาณของคนเราท่ตี ายไปแลว นัน้
สามารถจะสําแดงปรากฏการณออกมาใหเ ราเหน็ ชัดได หรอื พูดงายๆ กค็ อื ภตู ผีปศ าจมันมอี ยจู ริง
ไมใ ชส่งิ โคมลอยเหลวไหลจนนิดเดยี ว ฉนั มารแู น พิสูจนไ ดก ับใจตนเองเอาเดี๋ยวนเ้ี อง”

รพินทร ไพรวลั ย เออื้ มมอื ไปกุมมอื ราชสกุลสาวไว สายตาของเขาทม่ี องจบั ไปที่หลอ น
เต็มไปดว ยความกังวลเปนหว งและไมแนใ จในบางอยาง เอยถามมาแผวเบา

“ผมหายไขแ ลว คุณหญิงละครับ รสู ึกเปน อยางไรบา งไมส บายหรอื เปลา”
“ฉันสบายดีทกุ อยา ง สตสิ ัมปชญั ญะครบถว นบริบูรณดี ถา ไมง ัน้ ฉันคงจะรบกับสางเขยี ว
ไมได คุณสงสยั กระมังวา ฉนั จะจบั ไข พดู อะไรเพอ เจอไป”
อกี ฝายอ้ึง อยใู นอาการมึนงงเหลือทจี่ ะกลาว ในทีส่ ดุ กถ็ ามมาแผว ต่ําวา
“มเี หตุผลอะไรหรือครับ ท่เี ขา ใจไปอยางน้นั ”
“ม!ี มันเปนเหตผุ ลอยา งชัดแจงทสี่ ุด! ประเดีย๋ วฉันจะบอกใหเ หตุผลทีว่ านีค้ อื อยางไร
สําหรบั ในตอนนอ้ี ยากจะถามคณุ แตเพียงวา คณุ ไมเ ชอ่ื ใชไ หม?”
“ก็แปลกอยนู ะครับ มแี ตว าพรานปา อยา งผม จะเอาเรือ่ งชนดิ นมี้ าพดู ใหน ายจางฟง น่ีตรง
ขาม นายจางผมู าจากโลกทีเ่ จรญิ แลว เปน นักวทิ ยาศาสตรเตม็ ตัว กลับเปนฝา ยพูดเรอ่ื งนใี้ หผมฟง
เอง ผมกบ็ อกไมถูกเหมือนกนั วา เช่ือหรือไมเ ช่อื แตทผ่ี มเห็นเทาๆ กบั ท่ีคณุ หญิงเห็น ตอนท่ีหญิง
ตองเหลอื งคนน้ันนาํ เราข้ึนมา ตอนทีพ่ ดู จากัน ตลอดจนหลอ นจากไป ไมมีอะไรจะชวนใหเ ขา ใจ
เปนอนื่ ได นอกจากวา หลอ นก็คอื คนธรรมดาคนหนึ่ง”
“นี่แหละ อนั นลี้ ะ ซ่งึ เปน เรอื่ งขนหวั ลุก ปรากฏการณข องวิญญาณนังเทย๊ี ะ...แรง
เหลือเกิน สามารถทจ่ี ะเปนภาพมาใหเราเหน็ ไดพ รอ มกนั ทเี ดยี วถงึ สองคน สามารถที่จะทําให
ปรากฏเสียงพดู จาโตต อบ และสามารถทําใหทั้งคณุ และฉนั ในขณะนนั้ นกึ วาเปนคน แตนน่ั แหละ
นะ คุณกําลงั ไมส บาย อาจไมม คี วามสังเกตอยา งฉันกไ็ ด ฉันเองก็เอะใจอยูแ ลว ในความพลิ ึกพลิ น่ั ที่
เหน็ ดูเหมือนฉันจะสะกิดเตือนใหค ณุ ดแู ลว วา ลกั ษณะเดนิ ลกั ษณะไตเ ขาของหลอน มันไมใช
อาการของมนษุ ยธรรมดาจะทําไดอ ยา งนั้น รวดเรว็ ฉบั ไวเหมือนจะลอยไปงน้ั แหละ อยไู มอ ยกู ็โผล
มาดักหนา อยา งไมม ปี มีขลยุ มองไมเ หน็ เลยวา หลอ นมาจากไหน แตน ัน่ กย็ งั ไมสําคัญเทากบั ที่เหน็
การเคล่ือนไหวอยางพสิ ดารผิดมนษุ ยม นา ทแี รกนึกวา ตวั เองเหนอ่ื ยมาก และอากาศโพลเ พล
ขมกุ ขมัวทาํ ใหตาฝาดไป ฉนั บอกคุณแลว วา ฉนั เห็นหลอ นไตหนา ผาตอนน้ขี ้นึ มาราวกบั มือตนี เปน
จ้งิ จกตกุ แก แลวคณุ จาํ ไมไ ดหรอื ตอนที่ยนื พดู กัน อาการของหลอ นมันพกิ ลอยู เวลาจะไปก็
เหมือนกนั เดนิ ถอยหลังลงหนา ผาไปเฉยๆ ทง้ั ๆ ทห่ี มาในทั้งฝูงรอคอยอยู ถา เปน คน หลอนจะลงไป
ไดอยา งไร ในเมอ่ื เห็นชดั อยแู ลววา อนั ตรายคอยอยเู บ้อื งลา ง”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1721

เขาสนั่ ศีรษะนอ ยๆ
“นั่นไมใ ชเ หตผุ ลเพยี งพอทค่ี ณุ หญงิ จะเขา ใจเหลวไหลไปถงึ เพียงนนั้ เลยนี่ครับ ผมบอก
แลววา ชนเผาตองเหลอื งเปน คนปา ลึกลบั ท่ีสดุ ไมง นั้ เขาจะเรียกวาผตี องเหลอื งทําไมกนั พวกนี้จะ
มาหรอื จะไป ดไู มท ันหรอก ความจรงิ กไ็ มม ีอะไรมากไปกวาความชาํ นาญในปา ของเขานัน่ เอง
คุณหญิงเหน็ แตเพยี งวาการมาและไปของหลอ นรวดเรว็ ราวกบั ปาฏิหารยิ  เลยลงความเห็นวา นั่นคอื
‘ผ’ี กก็ ระไรอยู ผีทีไ่ หนจะมานาํ ทางใหเราได ผอี ะไรจะมายนื พดู กบั เราเปน ตเุ ปน ตะตง้ั หลายๆ
ประโยค”
“ก็ผีตายโหงทวี่ ญิ ญาณเตม็ ไปดว ยความอาฆาตพยาบาทศตั รูยงั ไงละ !”
ดารนิ ตอบแคน ๆ ในลําคอ เสยี งของหลอ นแหบแหง
“เอาละ ฉนั จะบอกใหคณุ รถู ึงเหตผุ ลในการเช่ือเรอื่ งเชนน้ีของฉนั ...”
หลอ นกเ็ ลา ใหฟ ง ถงึ สิ่งที่หลอนพบเหน็ กบั ตาตนเอง ในระหวา งทเ่ี ขาสลบไสลไมรูสึกตัว
อยู รพนิ ทรน งั่ ฟง ดวยสหี นา อนั ยากจะอานความรูส ึก ภายหลังจากทห่ี ลอนเลาใหฟ ง โดยละเอยี ดจน
จบ พรานใหญนงิ่ ไปนาน
“ถาคณุ จะวา ฉันละเมอ หรอื ฝน ไปก็ตามที แตทฉี่ ันรูส ึกตวั ในการไตผาขนึ้ มาของพวก
สางเขียว ก็เพราะผีนังเท๊ียะน่นั แหละ ไมเ ชนน้นั ก็คงเผลอหลับอยเู ชนนน้ั จนกระท่งั พวกมนั เขา มา
ฆา ปศ าจนังตองเหลอื งนัน่ แรงรายกาจทเี ดียว ครั้งแรกปรากฏตนเปนคน เดนิ นาํ ทางหนีใหแ กเรา
ครงั้ ทส่ี องเขา มาปลกุ บอกตอนดึกขณะทเี่ จา พวกนัน้ คบื ใกลเ ขามา และครง้ั ทีส่ องน่เี องที่ทําใหฉนั จํา
หนาไดถ นดั เพราะหลอ นมาในรูปของศพเทา ทพี่ บเหน็ ในวนั นน้ั ”
“อือม! กแ็ ปลกดเี หมอื นกนั ท่มี นั มีปรากฏการณอ ะไร ซงึ่ ทาํ ใหคุณหญงิ เชื่อม่ันไดถึงเพียง
น้ี แตความเหน็ ของผมอยากจะเชอ่ื ไปอกี อยา งหน่งึ ”
“คณุ เชอ่ื ยงั ไง?”
“ทม่ี านําทางใหเราตอนหวั คา่ํ นัน้ คือคนจริงๆ ครบั ไมใ ชผสี างทไ่ี หน แตอนั เนอื่ งมาจาก
ทค่ี ุณหญิงหวาดระแวง มีใจโนม เอยี งอยูแ ลวพอเผลอหลับไป ก็ฝนไปถงึ ภาพของศพผหู ญิง
ตองเหลืองคนน้ัน แลวกส็ ะดุง ตืน่ ขนึ้ มันกเ็ ปนเวลาบงั เอญิ และประจวบเหมาะกับทส่ี างเขยี วไตห นา
ผาข้ึนมาพอดี ครั้งแรกนะ เปน เร่ืองจริง คนจรงิ สวนคร้ังหลังคุณหญงิ ฝน หรือมิฉะน้ันก็ประสาท
หลอน แตม นั ก็เปนไปในดานคุณประโยชนอ ยา งสอดคลอง”
ดารนิ ฝน หวั เราะกรอยๆ
“ฉนั บอกแลววา จะเขาใจอยางไรก็ตามแตค ณุ แตท เี่ ลาใหฟงนเี่ ปน สง่ิ ท่ีฉนั ไดพบเห็นมา
กับตาตนเอง แตไหนแตไ รมาแลว ฉนั มกั จะเห็นสิ่งพิลกึ ๆ ชวนขนลกุ ชนิดนี้ โดยไมม คี ณุ อยูรว ม
เห็นดว ยเสมอ เปน การเห็นอยูคนเดยี ว พดู ไปคณุ กไ็ มย อมเช่อื พยายามจะบิดเบือนใหฉ ันเขา ใจอยา ง
อ่ืน แตฉ ันคิดวา ฉนั เขาใจความรูสึกและเจตนาของคณุ ดี ใจจริงคุณกอ็ าจเหน็ ดว ยกับฉนั แตอยากจะ
กลบเกลอ่ื นเสยี และตอ งการจะพดู ใหฉ ันฟง อยา งคนทม่ี กี ารศึกษาดมี าแลว อยางคณุ มันกห็ นีไมพ น

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1722

ทฤษฎจี ิตพาธวิทยา ซงึ่ คุณพยายามเอามะพราวมาขายสวนนน่ั แหละ ทาํ ไมฉนั จะไมร ู เรอื่ งประสาท
หลอน เรอ่ื งตาฝาด เรื่องฝนอนั เน่อื งมาจากจิตประหวดั หรือวาการสรา งภาพขน้ึ เอง แบบไซโคนโู ร
ซิส อยา ลืมวาฉันเปน หมอดว ยตวั เองอยแู ลว ”

คาํ พูดของนายแพทย นกั มานษุ ยวทิ ยาสาว ทาํ ใหเ ขาองึ้ ไปอกี คร้งั
“แลว ตอนทยี่ นื พูดกนั ในถ้ํา เม่ือหวั คํ่าน้ี ทาํ ไมคุณหญงิ ไมบอกผมเสยี แตเ วลาน้ันเลยวา
น่ันแหละคอื นงั เที๊ยะ?”
“ตอนน้ันฉันคดิ ไปไมถ งึ จาํ ไมไดแน เพียงแตคลบั คลายคลบั คลาวาจะเคยเหน็ ที่ไหนมา
กอ นเทา นนั้ และฉนั ก็บอกความรสู ึกนแี้ กค ุณแลว จาํ ไมไ ดหรือ”
“พอปรากฏใหเ หน็ อีกครง้ั ในสภาพของศพ คุณหญงิ กเ็ กดิ จําไดขน้ึ มา โดยแนใจวาเปน
ใบหนา เดยี วกนั กับหญิงตองเหลืองที่นําทางใหเรา ง้นั หรอื ?”
หลอ นกมศีรษะลง
“ใช! พอเหน็ ภาพลักษณะเชนนน้ั ก็พลอยนกึ ออกขนึ้ มาทันที มันเปน ใบหนา เดยี วกัน
นนั่ เอง ผดิ กนั แตวา เม่อื ตอนยืนพูดกับเรา มนั เปน ใบหนา ปกตธิ รรมดา แตทมี่ าปรากฏใหเ หน็ อกี ครงั้
ในตอนดึกน่ี มันเปน ใบหนา ศพบดู เบี้ยวนา กลัวกวา ภาพศพวันนัน้ เราเห็นอยางไร ภาพทมี่ าปรากฏ
ใหเ หน็ นกี่ ็เปน อยา งน้ันแหละ เหน็ แมก ระทง่ั อกที่มรี อยถกู ผา แลงอยางหวาดเสียว ตับไตไสพงุ
ออกมาหอ ยรงุ ร่งิ ”
รพนิ ทรเบห นา สยดสยองใจอยางไมรูสึกตวั หอ ไหลล ง ดารนิ กลาวแผวเบาตอ ไปวา
“ตามความรสู กึ ของฉนั คิดวา วญิ ญาณของนังเท๊ียะคงตอ งการจะใหฉันจาํ ไดนนั่ เอง จงึ มา
ในลักษณะเชน น้นั ไมม เี สยี งพูดใดๆ ทง้ั ส้ิน เพียงแตล ักษณะทาทอี นั เหมอื นกบั พยายามจะบอก
อะไรสักอยา ง มอื โบกอยไู หวๆ ความตกใจทาํ ใหฉนั ปด ตา พอลมื ตาอีกครั้ง ภาพนน้ั หายไปเสียแลว
ฉันนั่งคิดอยูค รูก็หอบปน ออกไปทปี่ ากถ้ํานั่น แลว กจ็ รงิ เหมอื นอยา งทส่ี ังหรณ เสยี งพวกสางเขยี วไต
หนาผาขึน้ มา”
พรานใหญห รีต่ าลง ยิ้มขรมึ ๆ
“แปลวาคุณหญิงถกู ผหี ลอกอยางจังหนาทส่ี ดุ ”
หลอนหัวเราะพราอยใู นลาํ คอ สน่ั ศีรษะ
“ฉันไมคิดวา นงั เทีย๊ ะจะมาหลอกหลอนอะไรฉันหรอก แตถ อื วามาดว ยเจตนาดี เหมอื น
เชนท่ีปรากฏเปน ตัวตนนําทางใหแ กเรา คอื มาเตือนหรอื ปลุกเพ่ือบอกใหระวงั เหตุรา ย”
“เพราะผมจาํ หนานังเทยี๊ ะนนั่ ไมไ ด เพราะฉะน้นั ผมไมก ลาลงความเหน็ แนน อนอยางใด
ลงไปไดท ้งั ส้ิน แตที่คณุ หญิงเลา มาใหฟง นี่ก็แปลกนา คิดมาก คณุ หญงิ สติดเี หลือเกนิ ท่ีไมช็อกไป
เสียกอน”
“กเ็ กือบไปเหมือนกนั แตค ณุ กร็ ฉู ันไมใ ชค นขวัญออนนัก พอปศ าจนน่ั หายไปแลว ฉันก็
เกิดกลาขนึ้ มาอยางบาบ่นิ ทส่ี ุด ไมไดน กึ กลวั อะไรอกี เลย ตรงขาม กลบั เปนกาํ ลังใจอยา งดเี หลอื เกนิ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1723

ในขอทว่ี าผีชว ยฉัน อุตสา หมาปลกุ เตือนใหร ูถ ึงภัยท่ีกาํ ลังคบื คลานเขามา คุณนะไมร อู ะไรหรอก
เพราะสลบไสลเปน ตาย เพ่งิ จะมาฟน มีสตพิ ูดกนั รเู ร่อื งเอาตอนหลงั สุดนเ่ี อง”

ดารนิ พูดพรอ มกับถอนใจยาว เล่อื นกระปองซปุ ซงึ่ บัดน้คี ลายความรอ นเหลืออุณหภมู ิ
อนุ ๆ ไปใหเขา รพินทรยกขน้ึ กินเงยี บๆ นกึ ขอบคุณเจาปา เจาเขาและสิ่งศกั ดิ์สิทธิ์ท้ังหลาย ตลอดจน
วญิ ญาณของนงั เที๊ยะตองเหลอื งผนู นั้ (ซ่งึ ถา หากวาน่ันเปนปรากฏการณของวิญญาณจรงิ ตามท่ดี า
รินเขาใจ) ทชี่ วยปกปองคุมครอง และดลบันดาลใหห ญงิ สาวสามารถเผชิญกับสถานการณร า ยได
อยา งดีเยย่ี มในระหวา งทเี่ ขาหมดสติไมร สู กึ ตวั

ราตรวี กิ ฤติท่เี ผชญิ อยูค นื น้ี มันพสิ จู นอะไรตออะไรออกไปไดช ดั เจนทเี ดยี ว อยางนอ ย
ทีส่ ดุ เขาก็ตระหนักแลว วา ผหู ญงิ อยา ง ม.ร.ว.ดารนิ เปน คนแกรงกลาม่ันคงเพียงไหน ไมใ ชผ ูห ญงิ
ผิวบาง ใจเสาะ ท่ีชายอกสามศอกอยางเขาจะหม่นิ ประมาทนาํ้ ใจกันเลนงา ยๆ

คนท่ีเคยเข็ด ‘ผูหญงิ ’ มาแลว อยางเขา แทบจะเช่ือเสยี มไิ ดวา ยังมผี ูหญงิ อยา งราชสกุล
สาวผนู ี้อยูด ว ยหรือ

กนิ ซปุ เสร็จ ดม่ื น้าํ แลวรพนิ ทรกค็ วานกระเปา เสือ้ หาบหุ ร่ีดึงซองออกมา ผดิ หวงั บุหรี่
ของเขาหมดลงเสยี แลว หลอ นมองดูอยกู อ นเขาใจอาการนนั้ ยนื่ ซองบหุ รอ่ี นั ยบั ยูย่สี ง ใหท ง้ั ซอง
พรานใหญรับไปดู แตแ ลวกส็ ง คืน

“อา ว! ทําไมละ?”
หลอ นจอ งหนา ถามอยางสงสัย จอมพรานยมิ้ จดื ๆ บอกออ มแอมวา
“มันเหลืออยตู วั เดยี วเทานัน้ ครบั ตัวสดุ ทา ย!”
“กถ็ า มนั เหลอื อยตู ัวสดุ ทา ย แลวคณุ สูบมนั ไมไดง นั้ หรอื ?”
เขาไมต อบ ราชสกลุ สาวจองนงิ่ มาเหมือนจะถามซ้ํา กเ็ ลยหลบตา เจา ของบหุ รีห่ วั เราะ
แผวเบา เปรยขน้ึ วา
“คนเรานีก่ แ็ ปลกนะ ถา คนอ่นื เขาปฏเิ สธในขอเสนอความหวงั ดขี องตนละกโ็ กรธ
นอยใจ-เสียใจ แตถึงทตี วั เองบางก็ยงั คดิ ”
พรอ มกัน หญิงสาวกห็ ยิบบหุ รี่ตัวนนั้ ออกจากซอง จดุ ดว ยฟน ในกองไฟ อัดพน ควนั แดง
วาบๆ อยูส องสามครง้ั แลวเคล่อื นเขา มาชดิ ถอดบหุ รจี่ ากปากตนเองปอนสงใหท รี่ มิ ฝป ากของเขา
พลางกาํ หมัดกระแทกโดนคางอันรกคร้ึมไปดวยเครานั้นเบาๆ รพนิ ทรจับขอ มือขา งนั้นยดึ ไว สวน
หลงั ของหลอ นจึงดเู หมอื นถกู ฉุดเบาๆ ใหเอนเขา มาองิ อยกู บั เขาทต่ี ั้งชนั ของเขา ใบหนา หางกนั เพียง
ช่วั ฝา มอื จนไดไ ออุน ของลมหายใจกันและกนั
ครัง้ น้ี หลอ นเปน ฝา ยหลบตาเขา นงิ่ เฉย ปลอ ยขอมือดา นนั้นใหต กอยใู นอุงมืออนั อบอุน
แข็งแรง โดยไมขดั ขนื ตอตา น ในความเงยี บงันนนั้ กระแสใจของทงั้ สองถายทอดเขา ถึงกนั โดยไม
จาํ เปนตองผา นออกมาเปนถอ ยคาํ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1724

“คุณหญิงเหนอ่ื ยหนกั มามากแลว ...”
เสียงกระซิบแผว ออนโยน แวว ทีร่ ิมหู พรอมกนั เสื้อแจก็ เกตของตวั เองทีอ่ ทุ ศิ ใหเปน ผา
หม ขณะทอี่ ีกฝา ยจบั ไขนอนหมดสตอิ ยู บัดนถ้ี ูกคลี่ออกคลุมคืนมาใหท ไี่ หลอ ยา งทะนถุ นอม
ประคับประคอง
“โปรดนอนพกั เสียเถิดครบั ตอจากนี้ไปเปน ภาระของผมเอง”
“ฉันคงหลับไมล งหรอก ทามกลางอนั ตรายที่ไมรูจะมาถงึ ตัวเม่อื ไหรน ”ี่
“เม่ือรพินทร ไพรวัลย กลบั คืนมาเปน ตวั ของตวั เอง และเฝา คุณหญงิ เชนนี้ เขาจะตาย
แทนใหแกค ณุ หญงิ ”
ดารนิ เหลอื บขน้ึ สบตาคนู ั้น บัดนี้ ความกราวแข็งเต็มไปดวยทิฐิอันเปนบคุ ลิกประจํา ดู
เหมือนจะสรางสลายไปหมดสิ้น เหลือไวแ ตแ ววอดิ โรยกะปลกกะเปล้ีย เพราะความกรากกราํ มา
ตลอดระยะอนั ยาวนาน หนงั ตาทงั้ คเู ร่มิ ถวงหนกั ลง
“คุณหายดแี ลว หรือ?”
“ปกติเรียบรอ ยดีทส่ี ดุ แลว ”
“ถาเชน นน้ั ฉนั ก็จะนอนละ...”
หลอ นไหวตวั ผละออกจากการพงิ เขา รพนิ ทรไ มย อมปลอ ยมือ รงั้ เบาๆ รางอนั ออนเปลี้ย
ของราชสกุลสาวเอยี งออ นลงมาซบอยกู บั แผนอกกวา ง หมดสนิ้ เร่ียวแรงทีจ่ ะขยับเขยอ้ื น ดวงตาหร่ี
โรยลง และในท่ีสดุ ก็ปดสนทิ
“รพินทร. ..”
ริมฝป ากคนู ัน้ เผลอพมึ พํา
“ครับผม”
“ถา ฉันหลบั โดยไมต น่ื ขนึ้ อกี ...”
“ทาสคนนก้ี จ็ ะขอเฝาเจาหญงิ นทิ รา โดยไมข ยบั เขย้อื นไปไหนตราบชว่ั นริ นั ดร! ”
“จริงๆ นะ...”
“จรงิ ...”
“ไมเ กลยี ดฉนั ดอกหรอื ?”
“คดิ อยากทีจ่ ะเกลียด แตห ัวใจมนั ทรยศตอ ความคิด คณุ หญิงเลาครบั เกลยี ดพรานไพร
ใจฉลาจคนนม้ี ากแคไ หน?”
“มากเทา ๆ ทีเ่ คยเกลยี ดตัวเอง”
“เดีย๋ วนี้ เราเหน็ หนากนั อยเู พยี งสองคนเทา น้ัน ชีวิตจะแตกดับไปเม่อื ไหรก ย็ งั ไมร ู โปรด
อยาไดจงเกลยี ดจงชงั ทาสผูแสนจะซื่อสัตยภ ักดคี นน้ีอีกเลย”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1725

สายลมอนั เยือกเยน็ กลมุ หนึ่ง พดั เขา มาจากปากถํ้า รา งของหลอนสั่นสะทา นนอยๆ แต
แลว ก็บังเกิดความอบอุน หา งไกลโพยภัยใดๆ ท้งั สน้ิ เมอ่ื สัมผัสกับออมแขนทโ่ี อบประคองรอบกาย
พรอ มทงั้ ไอทรวงอกทซ่ี บ

แลวดารนิ วราฤทธ์ิ ก็หลบั ไปในออ มกอดนัน้ โดยไมร ูสึกตัว

ผวาต่ืนขนึ้ อกี ครัง้ ดว ยเสยี งกัมปนาทสะเทอื นเลือ่ นลัน่ พบตนเองยงั นอนซบอยูกบั อก
ของจอมพราน ขณะนั้นแสงสวางรางๆ ในยามเชาตรูปรากฏอยูทางปากถ้าํ รพนิ ทรช นั ตวั ตรงขนึ้
เบกิ ตาโพลง

“ฟารองเหรอ?”
หลอ นรองออกมา ยงั อยใู นภาวะงัวเงียครง่ึ หลบั ครึ่งตื่น
“ระเบดิ ! น่นั ตอ งเปน แงซายแนๆ!!”
พรานใหญต อบรวดเรว็ ปร๋อื ดวยเสียงตื่นเตน และยงั ไมท นั จะขาดเสียงเขานั่นเอง เสียง
กึกกองก็ลน่ั ครืนมาอีกคร้ัง ปานวา ถา้ํ บนหนา ผาที่อาศัยพกั นอนอยจู ะถลม ยุบลงมาดว ยอานภุ าพของ
ความส่ันสะเทอื น
ท้งั สองถลนั ขึ้นยนื พรอมกนั ดารนิ หายจากอาการมนึ งงงวั เงียเปน ปลิดทิง้ รอ งลั่นออกมา
อยา งลมื ตวั ดว ยความปตยิ นิ ดี
“ใชแลว! เสียงระเบิด...สวรรคท รงโปรด! พวกนั้นหวนกลบั มาชวยเราแลว ”
รพนิ ทรควาปน แลน ออกมายงั ลานหนาปากถํ้า ดารินเผนตามหลังมาตดิ ๆ ขณะนัน้ หมอก
อันขาวมวั ปกคลมุ ทึบอยทู วั่ ไป ไมสามารถจะสังเกตเหน็ อะไรไดถนดั นกั ระหวางท่ียืนเคยี งคกู นั
พยายามกวาดสายตาไปรอบๆ ตา งกแ็ ววเสยี งปน ลอยผานมา นหมอกขึ้นมาอกี ประมาณ 4-5 นดั ติดๆ
กนั ระยะหางออกไปยังทิศทางท่ตี ้งั ของหมบู านสางเขยี วเบื้องลา ง ครนั้ แลวกส็ งบเงยี บหาย ตอมาอกี
พกั ใหญกด็ งั ขนึ้ อีก แตเ วน ชว งหา งกันไมถกี่ ระช้ันนกั กงั วานเสียงของมันหนกั แนน และมจี ังหวะจะ
โคน แสดงวาเปน การยิงอยางประณตี ไมต ดิ พนั ตะลุมบอน โดยหูอนั ชํานาญของจอมพราน และนัก
มานุษยวิทยาสาวบอกไดทันทวี า นนั่ เปน เสยี งไรเฟล .375
ดารนิ กระสบั กระสา ยอยางแทบจะระงบั ไวไมไ ด หลอ นไมสามารถจะทํานายเหตกุ ารณ
ไดถกู มองไปยงั พรานใหญก เ็ หน็ เขามเี คาหนา ครุนคิด เงี่ยหเู หมือนจะพยายามอา น นอกจากเสียงปน
แลว ไมมีสําเนยี งใดแววมาใหจ ับไดอีก แสดงวา ระยะหา งไกลออกไปมาก โดยเฉพาะอยา งย่งิ ในยาม
น้ีหมอกก็เปรยี บเสมือนมา นบดบังทุกส่ิงทกุ อยางไว ทาํ ใหส ังเกตทห่ี มายใดไมไดท งั้ สน้ิ
“ทาํ ไมเสียงปน เงยี บหายไปแลว ”
หญิงสาวเอยขนึ้ ดว ยเสยี งแผว เบา พยายามเพงฝากลุม หมอกลงไปยงั เชงิ เขาเบ้ืองลา ง
รพนิ ทรกดั ริมฝป าก หรีต่ าลง

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1726

“สังเกตจากเสยี ง จงั หวะการยงิ หางมาก ผมไมค ิดวาจะมกี ารประจัญบานถึงตวั แบบทผ่ี าน
กนั มาแลว แตจ ะตองเปน การยิงเกบ็ จากทมี่ ัน่ ซึง่ พวกเรายอมไดเปรยี บ อยา งนอ ยท่ีสดุ เสียงระเบิด
สองครง้ั เมือ่ ครูน ้ี กพ็ อจะทาํ ใหเ ราวางใจไดวาฝา ยเราเปน ตอ ลงถา แงซายยงิ ระเบดิ ได ก็อนุ ใจได
แลว ”

“เสยี งปนกับระเบิด ดงั มาจากดานไหน?”
จอมพรานชี้มอื ไปทางตะวนั ออกเฉยี งใต แทนคําตอบ ดารนิ ถามตอ มาโดยเรว็
“บริเวณหมบู านมันใชไ หม?”
“ครบั ใจกลางถนิ่ ของมนั เลย”
“ฟง เสียงดูไกลเหลือเกิน พอจะคาํ นวณไดไหม หา งออกไปสกั เทา ไหร?”
“ประมาณ 3 กิโลเมตร”
หญิงสาวเลิกแขนเสื้อดนู าฬกิ าขอ มอื
“นเ่ี พ่งิ จะตีหา ครึ่งกวานิดหนอยเทานน้ั ยงั มดื มาก หมอกกก็ ําลังจดั จนทบึ ไปหมด ฉนั นกึ
ไมออกวาพวกนนั้ ขา มฟากมาฝง นี้ แลว เกดิ ปะทะกันกับสางเขียวไดอ ยางไร”
“ผมคดิ วา แงซายกบั พวกเราจาํ นวนหนึง่ อาจลอบขามฝง เหวมาตั้งแตเ ม่ือคนื นแี้ ลว โดย
อาศัยขา มทางเดมิ กบั เม่อื ขามาของเรา...”
รพนิ ทรตอบอยา งใครค รวญ
“ในเวลากลางคืน คงจะสาํ รวจภูมปิ ระเทศและวางแผนเลน งานพวกมนั ไวก อ นแลว พอ
เชาตรูกล็ งมอื ทนั ที เราอยูบนยอดเขาสูงขน้ึ มาหมอกจึงทบึ ขา งลา งทีบ่ ริเวณหมูบานของมัน ปา นนี้
คงมองเห็นอะไรไดชัดแลว ”
“คณุ คิดหรือวา เวลากลางคนื พวกเราจะขามฟากมาได รวมทัง้ วางแผนเลนงานมันอยา งท่ี
คุณวา นนั่ ”
ดารนิ รอ งออกมาอยา งแปลกใจ
“ถา คณุ ชายเชษฐา หรือคณุ ไชยยนั ต กเ็ ปน เรื่องนาแปลกใจอยูบางหรอกครบั แตสําหรับ
แงซายกด็ ี คะหย่นิ กด็ ี หรอื บุญคาํ กด็ ี ไมม อี ะไรตอ งสงสยั เลย ท้งั สามคนนั่นสามารถทาํ อะไรทุกสิง่
ทุกอยา งในปาเวลากลางคืนไดเทา ๆ กับเวลากลางวัน”
“ถา งนั้ เรารบี ลงไปสมทบกบั พวกเขาเถอะ”
หลอนบอกโดยเรว็ แตรพนิ ทรสัน่ ศีรษะ
“ลงไปตอนนไี้ มไ ดห รอกครับ อนั ตรายมาก เราอยคู นละทศิ ละทางกบั พวกน้ัน แลว กย็ งั
ไมร ูสถานการณข า งลา งวาเปน อยางไรบา ง ทส่ี าํ คญั ท่ีสุดก็คือเราไมม ีลกู ปน พอ วิธที ีป่ ลอดภัยที่สดุ ก็
คอื ยดึ ทม่ี นั่ สงบรอคอยพวกเราอยบู นนแ้ี หละ ประเดี๋ยวเขากต็ ามมาพบเอง เยน็ ใจไดแ ลว ครบั
เปน อันวาเรารอดตายแนแ ลว ”

[E-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee

1727

กลาวจบ เขากห็ ันมายม้ิ ใหแ กหลอนอยางแชม ชืน่ พยกั หนา ชวนหลบสายหมอกอนั เยน็ ฉา่ํ
เขา ไปในคหู าถํา้ ตามเดิม จัดการกอไฟทม่ี อดราจวนดบั ใหต ดิ ลกุ ขนึ้ เทนาํ้ ในกระติกที่เหลอื อยู
ประมาณสองถวยชาลงไปในหมอ สนาม ยกขึน้ ต้ังไฟ

ดารินเอามือองั เปลวไฟรบั ไออนุ มองดกู ารกระทาํ ของเขาอยา งงงๆ หลอ นไมเ ขา ใจวาเขา
จะตมนํ้า ซงึ่ เหลืออยเู พยี งเล็กนอ ยนน้ั เพอ่ื อะไร แตกผ็ า นความสงสยั ไปเสยี เพราะกาํ ลังต่นื เตน ดใี จ
ระคนไปกบั ความกังวล เม่อื แวว ระแคะระคายของพรรคพวกทจี่ ะมาชวยเหลือ ตรงขา มกบั พราน
ใหญ ซึง่ ในขณะนเี้ ตม็ ไปดวยความใจเยน็ ไมอ าทรกับอะไรอีกทงั้ สนิ้ ผิวปากเปน เพลงอยางสบาย
อารมณ ขณะท่ีงวนอยกู ับการจดั ฟน

“เราควรจะยิงปนใหเ ขารวู าเราอยูท ่ีนีแ่ ละยงั มีชวี ิตอยู เขาจะไดต ามมาถกู ”
หญิงสาวเอย ขนึ้ อยา งรอนใจ
“ลกู ปนเราอตั คัดอยแู ลว อยา ใหม นั เปลืองเปลา ดีกวาครบั เช่อื ผมเถอะ พวกนั้นดมกลิ่น
เรามาถูกเอง ยงิ ไปก็ไมมีประโยชน เขายงั อยูอกี ไกลนกั ”
“แลว คุณเชือ่ ไดย ังไงวาเขาจะตามมาถกู ”
“เรือ่ งการตามรอยไมต อ งหว ง เขาจะตรงมาทฝ่ี ง เหวปลายสะพานดานนีก้ อ น เพราะนั่น
เปนจดุ เรม่ิ ตน ของการแยกจากกัน แลวกจ็ ะเหน็ รองรอยของเราเองวาหนีขน้ึ มาบนเขาลูกนี้”
“ดูคณุ เชอื่ มนั่ ใจเย็นเหลอื เกนิ นะ”
รพินทร ไพรวัลย ยกมือขน้ึ ปด ปากหาว แลว เหยยี ดแขนออกบิดกายดวยความเมอื่ ยขบ
นยั นตาทม่ี องจับมายงั หลอนเปนประกายแจมใส
“เม่ือคืนน้ีผมไมม คี วามเช่อื มนั่ อะไรสกั อยาง ใจก็รอนราวกบั ไฟผลาญ ไมไ ดหว งตวั เอง
แตห ว งคณุ หญงิ ทวา เดยี๋ วนจ้ี ะใหผ มรองเพลง ‘นิ๊งหนอ ง’ ใหค ณุ หญงิ ฟง อกี ก็ยงั ไหว แลว กเ็ ห็นไหม
ครับ นผ่ี มกาํ ลังทําอะไรอย”ู
ดารนิ อดหวั เราะออกมาไมไ ดใ นคาํ พดู ของเขา ทําตาเหมอื นจะคอ น
“กก็ ําลงั จะถามอยเู หมอื นกนั แหละวา นาํ้ เหลืออยูนิดเดียวแคน น้ั ทาํ ไมถงึ อตุ รไิ ปตม ให
มันระเหยเปน ไอไปเสยี อีก หรือวา ชอบกนิ น้ํารอน?”
“นีค่ ือน้าํ ท่ีเราจะตมชงกาแฟครบั !”
อกี ฝา ยบอกหนาตาเฉย
ดารนิ รองอุทานอะไรออกมาคาํ หนึ่ง ลมื ตาโต
“นค่ี ณุ มัน่ ใจจนถึงกับวา ตม น้าํ ไวคอยทา โดยหวงั ทจ่ี ะคอยกาแฟจากพวกเราทเี ดียว
หรือ?”
รพนิ ทรหวั เราะ

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1728

“พวกนนั้ มีกาแฟมาใหเ รากนิ แน แตถาจะเค่ียวนา้ํ เพอ่ื รอกาแฟจากพวกนั้น นํา้ ของเราก็
เห็นจะงวดแหง ไปหมด เพราะอยา งเรว็ กเ็ หน็ จะไมต ํ่ากวาช่ัวโมง กวา เขาจะตามมาพบเราทน่ี ่ี”

“อาว! แลว ตมนาํ้ ทําไม”
หลอ นมองดเู ขาอยา งงงๆ
พรานใหญย ม้ิ ๆ อยูเชนนนั้ ไมต อบวากระไร แตชูซองเล็กๆ สซ่ี องทถ่ี อื กําอยใู นมอื ให
หลอนดู ดารินซอยเปลอื กตาถ่ีๆ ควา ไปพจิ ารณาโดยเรว็ แลวอุทานออกมาอีกคร้ังอยา งประหลาดใจ
ระคนทง่ึ เหลือทจี่ ะกลาว เหลือบข้นึ มองดูหนาเขา พลางส่ันศีรษะชาๆ อดหวั เราะออกมาไมไ ด จุ
ปากเบาๆ
“แหม! กลัวใจเลยคุณน่ี สารพัดทีจ่ ะเอาตวั รอดเลยนะ ยงั กะนกั เลนกลงัน้ แหละ ทําความ
แปลกใจใหไ ดเ สมอ”
มันคือผงกาแฟสาํ เรจ็ รูป และเกลด็ นํ้าตาลซองกะทัดรัดเล็กนิดเดียวชุดหนึง่ สําหรบั ชง
กาแฟไดถว ยหนึ่งพอดี เปน อาหารสําเรจ็ รูปเบ็ดเสร็จแบบเดียวกบั ซปุ มะกะโรนกี ระปอ ง ซึง่ เปน
เสบยี งตดิ ตวั ในสมรภมู ขิ องทหาร จาํ นวนน้ันมีอยูส่ีซอง เปนผงกาแฟเสียสองซองและน้าํ ตาลสอง
ซอง เทากบั ชงกาแฟไดสองชดุ พอดี
“เรอ่ื งของเรอ่ื งก็คือ เราไมประมาทเสียอยางเดียวเทา นน้ั เปนยังไงครบั แชมช่นื ไหม ถึง
เราจะหลงพลดั กบั พวกเรากอ็ ุตสา หม ีกาแฟกนิ รบั รองวาเอสซเปรสโซโนสแนคบารกรงุ เทพทาํ
อะไรไมไ ด”
“ฉนั ดูคุณเหมอื นยกั ษในตะเกยี งอาละดนิ งน้ั แหละ”
ดารนิ พูดพลางหวั เราะพลาง
“นึกจะเอาอะไรก็เสกดวยคาถา เมอื่ คืนนซ้ี ุปมะกะโรนี พอเชานีม้ กี าแฟอกี แลว นา
อศั จรรยใจเสยี จริง”
“อยา วาแตกาแฟเลยครับ คณุ หญิงจะเอาขนมปง ปง สกั ช้ินสองชิน้ ก็ยังไหว”
รพนิ ทรท ําหนา ขงึ ขงั
“พดู เปนเลนไปนา ”
เขาซอ นย้มิ แววตาสกุ ใสมองดูหลอ นอยา งลอ เลยี น ทาํ เปน วนมอื เสกคาถาหมบุ หมบิ แลว
ดีดนว้ิ เปาะ วดั มอื ไปทางเบอ้ื งหลงั พอเหวี่ยงกลบั มาอกี ที สงิ่ ทป่ี รากฏอยูใ นฝา มือคอื กระปองเลก็ ๆ
สเี ขียวทหาร ขนาดของมันเพยี งแคกระปอ งนมสดชนิดเลก็ เทา น้ัน
“อะไรนะ โผลอ อกมาอีกแลว”
“ขนมปง ปอนด”
“โกหก ขนมปง ปอนดอะไรจะเขาไปอยใู นกระปองเล็กนดิ เดยี วแคน”้ี
“เอา! ไมเ ช่ือคอยด”ู

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee

1729

วา แลวเขากเ็ อากุญแจไขเปด ออก ดารนิ จอ งมองดูอยา งพศิ วงแลว กผ็ ิวปากหวอื ออกมา
เมื่อฝากระปอ งหลุดออกไปจากตัว มองเหน็ ขนมปงปอนดถ กู อัดแนน อยูในนนั้ เปน รปู ทรงกลมตาม
กระปอง รพินทรใ ชปลายมีดงัดมนั ออกมา พอถกู อากาศมนั ก็ขยายตัวอยา งรวดเร็ว พองใหญก วาเดมิ
ถึงสามเทา เขาจดั แจงห่นั ออกเปนสี่ชิน้ วางไวบ นหลงั หมวกสงไปใหห ลอนแลว ขยบิ ตาใหนดิ หนง่ึ
ดารินเปา ลมออกจากปากทําทา เหมือนจะเปน ลม

“พอแลว นะพอแลว ! สมมตวิ าถาจะเสกไขด าว เบคอน หรือเนยไดอ กี กไ็ มตองหรอก แคนี้
ก็จะช็อกตายอยูแลว พอๆ กับเห็นผนี ังเทย๊ี ะเมือ่ คนื นแี้ หละ”

“มันไมใ ชเรื่องอศั จรรยป าฏิหาริยอ ะไรหรอกครบั ...”
พรานใหญพ ดู ยมิ้ ๆ ขณะนน้ั นา้ํ ในหมอ สนามเดือดพลงุ จงึ ยกลงจากไฟฉกี ซองกาแฟและ
น้าํ ตาลใสล งไป เอาปลายมีดคน
“พวกเครือ่ งกระปองสาํ เร็จรูปเบ็ดเสร็จหรอื เรช่นั พวกนี้ เปนอาหารตดิ ตัวของทหาร
อเมริกนั ในสมรภูมิ นาํ้ หนกั เบาทีส่ ุดผิดกบั เคร่ืองกระปองธรรมดา มหิ นําซํ้ายงั มเี ครอ่ื งอํานวยความ
สะดวกพรอม เปน ตน วา อาหารอยา งไหนเปน ของเหลว กม็ ีเตาใหอ นุ อยใู นตวั เสร็จ รสชาติมนั อาจ
ไมไดค วามนกั แตก ใ็ หประโยชนแ กร า งกายพอสมควร เพอื่ ใหประทะประทงั มชี วี ิตอยูรอดไปไดชวั่
มอ้ื ตามปกตแิ ลว ผมจะตอ งมีติดประจาํ ตัวอยใู นเปห ลังไวเ สมอสาํ หรบั ยามฉกุ เฉิน ถา ไมจําเปน
จรงิ ๆ ก็ไมเอามนั ออกมาใช ถา เปหลังของผมไมพ ลัดหลุดหายไปจากตัวละก็ ตอ ใหไ มไ ดอ าหาร
อยางอ่ืนเลย ผมกพ็ อจะประคองชวี ติ อยไู ปไดไมนอยกวา 3-4 วัน มนั เปนเสบยี งกรงั ฉบบั กระเปา
ครบั มอื้ หน่งึ ๆ ก็จัดเตรียมไวใ หครบตามเซตของมนั แตผ มไมไ ดเ ตรยี มมาดว ยเปน ชดุ หรอก เพราะ
เหน็ วาไมจําเปน มนั มากเกนิ ไป เตรยี มมาเฉพาะทพี่ อใหอม่ิ ทองไดเทา นนั้ มนั มใี หแ มก ระทัง่ ของ
หวานและบหุ รี่ ในแตล ะเซตที่จดั ไว”
ดารนิ ครางในลาํ คอ หยิบกระปอ งขน้ึ มาพจิ ารณาอยา งสนใจ
“ออื ม ฉนั ไมย กั รูว า พวกทหารเขาใชเครือ่ งกระปอ งกนั แบบนี้ แลวนี่คุณไปเอามาจาก
ไหน”
“ผมมสี าํ รองไวท บี่ านพกั หนองนํา้ แหง เปนลังๆ เลยครบั วานเพ่ือนทหารอเมริกนั ใหมัน
ชว ยซ้อื จากพีเอ็กซ โดยท่วั ๆ ไปแลว กแ็ ทบไมม ีโอกาสไดใชเ ลย แตผมไมป ระมาท เวลาออกปา เอา
ติดตัวมาดวยทกุ ครง้ั เอายังไงครบั เรามโี ลฟกับเอสซเปรสโซกนิ กนั เปน อาหารเชา กลางดงสางเขยี ว
รอดไปไดอ ีกมอ้ื หนึ่งอยา งหรหู รา”
“ถงึ วา ซินะ ไมเ สยี แรงเลย ทฉี่ ันติดคา งอยกู บั คณุ เชอื่ มนั่ ไวว างใจไดเ สมอ”
“ก็อยา เพ่งิ เชื่อมัน่ ไวว างใจนกั ระยะทางของเรามันยงั มาราธอนอีกไกลนกั ตอไปแทนที่
จะเปนโลฟกับเอสซเปรสโซ อาจเปนนา้ํ ในรอยตีนชางกบั ขาวลิงกไ็ ด แลวกม็ หี วงั เสยี ดว ย”
ดารนิ หวั เราะ ลดตวั จากโขดหนิ ลงมานัง่ ขดั สมาธเิ คียงเขาอยูก ับพ้นื ผลกั ไหลเ บาๆ
“เรอื่ งเลก็ คุณกนิ ได ฉนั ก็กนิ ได”

[E-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee