ภาพที่คอมโพสิชั่น (ไม่เคย) ลงตัว

ลงสมัครผู้ใหญ่บ้าน ก่อนพ่อจะรถล้มไม่นาน พ่อโทร.ตามเขาให้ช่วยมาลงคะแนน
แต่กลับพ่ายแพ้ศิริพงษ์ ลูกชายคนเดียวของ “เจ๊คิ้ม” เจ้าของตลาดสดท่ีถือว่ามี
อทิ ธพิ ลมากคนหนง่ึ ในพ้นื ท่ี

อย่าว่าแต่มาโนชท่ีเป็นลูกเพื่อนสนิทพ่อเลย ไม่ว่าในต�ำบลของเขาจะมี
เลือกตั้งอะไร หากมีจดหมายส่งมาถึงบ้าน ระบุว่าเขามีสิทธิ์มีเสียง พ่อจะเป็นคน
โทร.ตามเขาลว่ งหนา้ ครงึ่ คอ่ นเดอื น สมยั เปน็ นกั ศกึ ษา พอ่ โทร.เขา้ เบอรห์ อพกั เพราะ
ตอนนน้ั ยงั ไมม่ โี ทรศพั ทม์ อื ถอื ใชก้ นั เอกิ เกรกิ เหมอื นตอนนี้ พรอ้ มกำ� ชบั ใหเ้ ขามาลง
คะแนนในฐานะพลเมืองดีท่ีต้องใช้สิทธิ์ใช้เสียงของตัวเองให้เต็มที่ กับประเทศท่ี
ปกครองในระบอบประชาธปิ ไตย

แตห่ ากใกลถ้ งึ วนั เลอื กตง้ั แลว้ เขายงั ไมโ่ ทร.มายำ้� กบั พอ่ วา่ จะกลบั บา้ นวนั
ไหนแน่ พอ่ จะดา่ เสยี งขรมผา่ นหโู ทรศพั ทค์ รงั้ แลว้ ครง้ั เลา่ จนเขาตอ้ งรบี เผน่ กลบั มา
ต้งั แต่ปองธรรมมสี ทิ ธใิ์ นการเลือกตัง้ ไม่เคยเลยท่ีเขาจะท�ำเปน็ นอนหลับไม่รนู้ อนคู้
ไมเ่ หน็ พอ่ กำ� ชบั พวกเขาเสมอถงึ ความสำ� คญั ในสง่ิ นี้ นนั่ จงึ ทำ� ใหก้ ารลงคะแนนเสยี ง
กลายเปน็ สง่ิ จ�ำเปน็ ส�ำหรบั ชีวิตของเขาไปแลว้

“เหมอื นผมเพิง่ มาลงคะแนนเลอื กตง้ั ผใู้ หญ่บา้ นไป ก่อนทจ่ี ะยา้ ยกลับมา
อยูบ่ า้ นไม่นานเองไม่ใชห่ รอพ่อ ทำ� ไมเขาถึงเลอื กกันไวจงั ครบั ” ปองธรรมถามดว้ ย
ความสงสัย ความรสู้ กึ ของเขาเหมือนมนั เกิดข้ึนไมน่ านนี้เอง

“เอ็งไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมา ก็ไอ้พงษ์มันถูกศาลตัดสินจ�ำคุกคดียาเสพติด
นะ่ สิ ไอ้พวกเข็นผกั ในตลาดท่ีเขน็ กันท้งั วันทง้ั คืนไม่รจู้ กั เหนด็ เหนอื่ ย เพราะได้ยาดี
จากไอ้พงษ์มันนี่ไง ตอนต�ำรวจค้นรถมันแล้วเจอยาบ้าเป็นร้อยเม็ดซ่อนไว้ใต้เบาะ
ลงหนา้ หนงึ่ แทบทกุ ฉบบั ไมผ่ า่ นตาเอง็ มง่ั หรอื ไงวะ” เฒา่ เทพไมเ่ พยี งเสยี งเขยี ว แต่
ยงั มองค้อนลูกชายปะหลับปะเหลือก

ปองธรรมยอมรับว่าเขาไม่รู้เรื่องที่ผู้ใหญ่บ้านนามศิริพงษ์ค้ายาบ้า จนถูก
จับเป็นข่าวหน้าหนึ่งมาก่อน พนักงานดิสเพลย์ท่ีท�ำงานด้านออกแบบตกแต่งหน้า
ร้านให้กับบริษัทเคร่ืองส�ำอางชื่อดังท่ีมีสาขาท่ัวประเทศอย่างเขาไม่มีเวลาสนใจ
เรือ่ งอน่ื แคท่ �ำงานใหท้ ันในแตล่ ะวนั ยังเปน็ เรือ่ งยาก ถงึ บ้านปาเขา้ ไปส-ี่ หา้ ทมุ่ จน

50 วรรณกรรมรางวัลพานแว่นฟา้

ภรรยาเบอ่ื ทจี่ ะนง่ั รอ เธอมกั ขอกลบั กอ่ นเพอื่ มาทำ� งานบา้ นทล่ี ว้ นตอ้ งใชเ้ วลา กอ่ น
จะเขา้ นอนแลว้ หลบั เปน็ ตายจนถงึ เชา้ คนื แหง่ นำ�้ ผง้ึ พระจนั ทรห์ มดไปตง้ั แตป่ แี รกๆ
ของการอยรู่ ่วมกนั กว่าจะหวนกลับมาแตล่ ะครัง้ เขาตอ้ งรอวันหยุดนักขตั ฤกษ์เพือ่
ให้ร่างกายฟื้นตัว แต่มันก็ใช่ว่าจะเป็นวันเดียวกับท่ีไข่ตก ยามใดที่เพ่ือนฝูงถามว่า
เมอ่ื ไหรจ่ ะมลี กู ปองธรรมจงึ ได้แต่ส่ายหนา้ ช้าๆ ด้วยความร้สู ึกหมดหวัง

“ตกลงว่าเอ็งรู้เร่ืองแล้วนะธรรม ใครติดต่อไม่ได้ช่างหัวมัน ป่านนี้ไอ้ยะ
ตายหา่ ตายเหวไปแล้วมัง้ ตงั้ แตอ่ อกจากบา้ นไปไม่มสี ง่ ข่าวคราว เดย๋ี วพร่งุ น้ีขา้ ตอ้ ง
โทร.ตามนังขวญั อกี คน โทร.ตามมนั ทุกวนั น่นั ละ่ ไอพ้ วกนี้ไมค่ ่อยสนใจสิทธหิ น้าท่ี
ของตวั เอง เอะอะติดงาน เอะอะอยู่ไกล มาล�ำบาก ไม่มีคนเฝ้าร้าน สารพดั เหตุผล
จะอ้าง ประเทศมันจะไม่เป็นประชาธิปไตย เพราะมีคนท่ีขาดความรับผิดชอบต่อ
สังคมอยา่ งนล้ี ะ่ ”

เฒ่าเทพจริงจงั กบั เรอ่ื งพวกนี้เสมอ ปองธรรมไม่แปลกใจทพี่ ่อใช้ศพั ทแ์ สง
ไมต่ ่างนักการเมอื ง แมจ้ บเพยี งปอสี่ แตช่ ายชราเปน็ คนท่ชี อบติดตามข่าวสารบา้ น
เมืองมาแต่ไหนแต่ไร อ่านหนังสือพิมพ์ ดูโทรทัศน์ ฟังวิทยุ ขาดแต่อินเทอร์เน็ต
เพราะยากต่อการเรียนรู้ เฒ่าเทพยึดครองทุกอย่างจนแม่ของเขาไม่เคยได้หยิบจับ
สิ่งของพวกน้ัน บุญยืนเป็นผู้หญิงท่ีน่าสงสารคนหน่ึงในสายตาของปองธรรม นาง
ถูกพอ่ ของเขากดขี่จนไม่มคี วามมน่ั ใจในตัวเอง ไมเ่ คยตัดสนิ ใจอะไรได้เอง ชีวติ ของ
นางจงึ มีเพียงกม้ หนา้ รับคำ� สง่ั แล้วกระทำ� ตามอยา่ งเคร่งครัด

“ข้ากลบั ก่อนล่ะ ไปใหม้ นั เชา้ ๆ หนอ่ ย อย่ามวั โอเ้ อท้ ำ� อน่ื อยู่”
“ครบั พ่อ”
หลงั ลกู ชายรบั ค�ำ เฒา่ เทพลกุ ขน้ึ จากเกา้ อโ้ี ยกแลว้ เดนิ ฉบั ๆ ไปทปี่ ระตู แต่
ไมท่ นั จะกา้ วขา้ มพน้ ธรณี พนติ าซง่ึ ลมื ไปวา่ แขกยงั ไมก่ ลบั กถ็ อื กะละมงั ขา้ วหมาออก
มา พร้อมเอ่ยเรยี กเจ้าลคั กตี้ ามความเคยชนิ เฒ่าเทพหนั มองอีกฝา่ ยตากลบั ไม่วาย
แขวะเธอทิ้งท้ายกอ่ นไป
“นก่ี อ็ กี คน บอกใหย้ ้ายทะเบยี นบ้านมาอยูท่ ีน่ ่ี ไม่ย้ายสักที ไม่ง้นั ลูกชาย
ไอ้นอมคงได้เพ่ิมอีกเสยี ง”

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 51

พนิตาหน้าเสีย อยู่ดีๆ ก็โดนฟาดงวงฟาดงา เธอวางกะละมังข้าวหมาไว้
มมุ ห้องเพอื่ ให้ปองธรรมจดั การต่อ แล้วเดินเข้าไปแอบปาดน�้ำตาในครัว ถามตวั เอง
ว่าไปท�ำอะไรให้เฒ่าเทพเกลียดชังนักหนา ในเวลาสามปีท่ีผ่านมา ตั้งแต่เกิดการ
ปะทะทางอารมณค์ รงั้ แรกเธอไมเ่ คยไดค้ ำ� ตอบ โชคดที ป่ี องธรรมเปน็ คนดี ไมเ่ ขา้ ขา้ ง
พอ่ แบบไมม่ เี หตุผล ไม่อยา่ งน้นั ชวี ิตแตง่ งานของเธอคงล่มสลายไปเสียนานแลว้

พลันทเ่ี ดินพ้นร้ัวบา้ นของลูกชาย เฒา่ เทพกส็ ตารท์ มอเตอร์ไซค์ กอ่ นเขา้
เกยี รแ์ ลว้ บดิ มนั ทะยานไปขา้ งหนา้ ไมเ่ หลยี วหลงั สว่ นเจา้ ของบา้ นลอ็ กประตรู ว้ั แลว้
จึงเดินย้อนกลับมาเปิดกรงให้เจ้าลัคก้ี เพ่ือปล่อยมันให้เป็นอิสระ ดวงตาของหมา
น้อยเป็นประกาย จ้องมองเขาด้วยสีหน้าฉาบรอยยิ้ม ขณะก้านหางไกวระริกด้วย
ความดใี จที่ไม่ต้องถูกกักขงั อาณาบรเิ วณ

ปองธรรมสัมผัสได้บ่อยครั้งว่าหมาของเขามีความเครียดไม่น้อย ท่ีตลอด
ทง้ั วนั มนั ตอ้ งอยแู่ ตใ่ นกรง พนติ าขงั มนั ไวไ้ มใ่ หอ้ อกมาวนุ่ วายกบั ลกู คา้ ถงึ แมเ้ จา้ ลคั ก้ี
จะไมใ่ ชห่ มาทด่ี ุร้ายอะไร แต่คนที่ไม่ชอบหมาก็มีอยูม่ าก ภรรยาของเขาจึงตัดสินใจ
ขงั มันจนกว่าจะถึงเวลาเก็บรา้ น

หากจะว่าไปแล้วพนิตาค่อนข้างปรับตัวเข้ากับท่ีนี่ได้ดี เม่ือรับท�ำผม
แตง่ หนา้ ตามทไี่ ดร้ ำ�่ เรยี นมาแลว้ ไมเ่ กดิ รายไดท้ สี่ มนำ�้ สมเนอื้ เธอกย็ อมเปลยี่ นอาชพี
มาเป็นแม่ค้า โดยขอสูตรมาจากแม่ของเธอที่เคยขายก๋วยเตี๋ยวหมูตุ๋นมาก่อนตอน
สมัยเธอยงั เดก็ ในการเตรียมวตั ถุดิบแต่ละวันนนั้ เหนอ่ื ยพอดู ปองธรรมบอกให้เธอ
หาลกู จา้ งสกั คนมาเปน็ ลกู มอื แตพ่ นติ าปฏเิ สธ ไมอ่ ยากใหก้ ำ� ไรทค่ี วรไดเ้ ตม็ เมด็ เตม็
หน่วยไหลออกไปอยู่ในมือลูกจ้างหมด เธอยอมเหน่ือยเพื่อให้มีเงินเหลือเก็บดีกว่า
ปองธรรมเออออตาม โดยจัดสรรเวลาในช่วงเที่ยงถึงบ่ายโมงมาช่วยภรรยา เพราะ
ลกู คา้ มกั มาพรอ้ มกนั เวลานน้ั หรอื หากเหน็ ชามกว๋ ยเตย๋ี วในกะละมงั กองพะเนนิ เขา
จะนำ� มนั ไปล้างเพ่ือชว่ ยทุ่นแรงเธออกี ทาง

52 วรรณกรรมรางวลั พานแวน่ ฟ้า

(๓)
หลังได้ยินเสียงเคร่ืองยนต์มอเตอร์ไซค์ของเฒ่าเทพท่ีดังอยู่หน้าบ้านห่าง
ออกไป พนิตาถอนหายใจดังฟู่ อดไม่ได้ท่ีจะนึกถึงวันท่ีเธอมีปากเสียงกับพ่อผัว
รุนแรง กอ่ นจะแยกตัวออกมาอยู่ขา้ งนอก วันนน้ั เฒ่าเทพโยนกระดูกน่องไก่ใส่กรง
เจ้าลัคก้ี เหมือนที่ชอบโยนให้สุนัขพันทางท่ีตนเก็บมาเลี้ยงไว้เฝ้าบ้านเฝ้าสวน แต่
ไม่ทันที่มันจะคาบเข้าปาก เธอส่งเสียงดุพร้อมกับถลาไปเปิดกรงแล้วหยิบกระดูก
นน่ั ออกมา

เหตุทท่ี ำ� เช่นนน้ั เพราะเกรงว่าเศษเสี้ยนของกระดกู หลงั ถูกขบจนแตกจะ
แทงกระเพาะหมาพันธเุ์ ล็กอยา่ งเจา้ ลัคกี้ ดไี มด่ อี าจทำ� ใหต้ อ้ งเสยี คา่ หยูกยาคา่ หมอ
ทวา่ ฝ่งั เฒา่ เทพกลับคิดวา่ อกี ฝ่ายอวดดี ดว้ ยเห็นเธอมีท่าทีตอ่ ต้าน ใบหน้าของชาย
ชราบง่ บอกวา่ โกรธจดั จอ้ งมองลกู สะใภด้ วงตาเขยี วปด้ั กอ่ นจะถามขนึ้ ดว้ ยเสยี งอนั
ดังว่ามปี ัญหาอะไร?

พนติ าบอกเหตผุ ลไปตามทเี่ ธอคดิ ชายชราถงึ กบั ตวาดลน่ั วา่ สง่ิ ทเี่ ธอทำ� มนั
เกินไปแลว้ หมาก็คือหมา ไมใ่ ชเ่ ทวดาทีไ่ หนถึงจะกนิ กระดูกไมไ่ ด้ อยา่ เล้ยี งหมาให้
วเิ ศษเหมอื นตวั เอง วนั ๆ เอาแตแ่ ตง่ หนา้ ทาปากไมห่ ยบิ จบั อะไรเปน็ ชนิ้ เปน็ อนั งาน
บ้านงานสวนมมี ากมายไม่ยักทำ� รับแตง่ หนา้ บา้ บออะไร วนั ๆ ไม่เหน็ มลี กู คา้ สกั คน

ในวนั เกดิ เหตุ ปองธรรมซงึ่ นง่ั ทำ� งานอยบู่ นชน้ั สองของบา้ นไดย้ นิ ทกุ คำ� พดู
ของพอ่ เขายอมรบั วา่ ตบี ตนั ในการเสาะหาอาชพี ใหภ้ รรยา หลงั ยา้ ยกลบั มาอยบู่ า้ น
ได้ไม่กี่วัน เขาท�ำป้ายรับท�ำผมแต่งหน้า อาชีพที่พนิตาถนัดที่สุดติดไว้กับเสาไฟฟ้า
หน้าถนน แลว้ ท�ำลูกศรชเี้ ขา้ มา แตผ่ ลตอบรบั ไมด่ ีนกั หน่งึ คือเขาไม่มีหน้าร้านเปน็
เรื่องเป็นราว และสอง คนท่ีนี่ผูกขาดอยู่กับร้านประจ�ำในตลาดกันหมด ไม่มีใคร
สนใจเสรมิ สวยกบั คนตา่ งถนิ่ ทส่ี นทนาภาษาพน้ื บา้ นกบั ใครไมเ่ ปน็ อยา่ งพนติ า วนั ๆ
เธอจงึ ไดแ้ ต่ชว่ ยบุญยืนปดั กวาดเชด็ ถู หยิบนน่ั จับน่ีเลก็ ๆ น้อยๆ คนไม่เคยท�ำสวน
ทำ� ไรอ่ ย่างเธอ ขนื ปล่อยใหเ้ ข้าสวนตอนอายเุ กอื บหลกั สี่ ไมเ่ พียงมอื ไมแ้ ตกพงั แต่
พานจะเปน็ ลมเปน็ แลง้ ใหเ้ ปน็ ภาระเสยี เปลา่ ๆ เมอื งชายขอบไมม่ คี า่ ใชจ้ า่ ยอะไรมาก

ประจ�ำปี ๒๕๖๐ 53

นัก รายได้ของปองธรรมคนเดียวย่อมเพยี งพอที่จะเล้ียงภรรยาทใ่ี ชจ้ า่ ยแบบสมถะ
มาตลอดชีวิตไดอ้ ยา่ งสบาย

ด้วยความท่ีไม่ว่าพนิตาจะท�ำอะไรก็ไม่เข้าตาคนอย่างเฒ่าเทพ เธอจึง
ปรึกษากับสามีว่าหากอยู่อย่างนี้คนที่หนักใจที่สุดย่อมไม่พ้นเขา วันไหนที่ถูกโจมตี
หนักหญิงสาวถึงกับนอนร้องไห้สะอึกสะอื้นจนหลับไป ปองธรรมยอมรับว่าสงสาร
เธอจบั ใจ เมอ่ื เธอตอ้ งการยา้ ยออกไปอยขู่ า้ งนอกเพอื่ เปดิ รา้ นกว๋ ยเตย๋ี ว เขาจงึ เหน็ ดี
เหน็ งามดว้ ย อยา่ งนอ้ ยการมอี าชพี กไ็ มอ่ าจท�ำใหเ้ ฒา่ เทพดา่ วา่ เธอเรอื่ งงอมอื งอเทา้
ไปวนั ๆ ไดอ้ กี แล้วมันก็เป็นเหตุผลทีด่ ี หากเพ่อื นบา้ นถามว่าท�ำไมพวกเขาถึงต้อง
แยกตัวออกมา

แตเ่ ฒา่ เทพกค็ อื เฒา่ เทพ นอกจากไมไ่ ดค้ ดิ วา่ ลกู สะใภพ้ ยายามทจี่ ะดนิ้ รน
ทำ� มาหากนิ อยา่ งทต่ี นตอ้ งการแลว้ ชายชรายงั นำ� การยา้ ยออกของสองผวั เมยี ไปกน่
ด่าให้บุญยืนฟังไม่เว้นวัน แม่ผัวอย่างบุญยืนแม้จะไม่ได้มีความฉลาดเฉลียวล้�ำลึก
อะไร แตก่ ารไดค้ ลุกคลกี ับพนิตาอยูพ่ ักใหญก่ ็ทำ� ให้นางร้วู า่ อกี ฝ่ายไมใ่ ชค่ นเลวรา้ ย
ไมใ่ ชพ่ วกเหยียบขไี้ กไ่ ม่ฝอ่ หรือข้ีเกยี จตวั เปน็ ขนอยา่ งเฒา่ เทพกล่าวหา แตบ่ ุญยนื
จะเปล่ียนความคิดของเฒ่าเทพได้อย่างไรเล่า ตลอดเวลาท่ีอยู่ด้วยกันมาเกือบ
ห้าสิบปี นางเองยังไมม่ น่ั ใจเลยวา่ ลมหายใจของนางนนั้ เปน็ ของตวั เองหรือเป็นของ
เฒา่ เทพกนั แน่

(๔)
“พอ่ มาทำ� ไมหรือพ่ีธรรม นา่ จะมีเร่อื งสำ� คญั ไม่ง้ันคงไม่มาถึงนี”่

พนติ าถามสามี หลงั เธอเสร็จจากงานในครวั แล้วเดินออกมาพรอ้ มน�ำนม
อุน่ ๆ ยืน่ ใหป้ องธรรม

“พ่อมาบอกให้ไปเลอื กตั้งผใู้ หญ่บา้ นนะ่ ตา”
พนติ าขมวดคว้ิ กอ่ นถามกลบั “พเ่ี พง่ิ เลอื กไปไมก่ ป่ี นี เ้ี องไมใ่ ชห่ รอื ตายงั จำ�
ได้อยู่เลยว่าพ่ีขอลางานกลับบ้าน ผู้ใหญ่บ้านสมัยนี้เกษียณอายุ ๖๐ กันแล้วนะพ่ี

54 วรรณกรรมรางวัลพานแว่นฟ้า

ไมใ่ ช่อยู่ในต�ำแหน่งได้แค่ ๕ ปเี หมือนแตก่ อ่ น”
ปองธรรมจึงเล่าเร่ืองที่เขาได้ยินมาจากปากของเฒ่าเทพให้ภรรยาฟัง

พนิตาพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ ก่อนเธอจะหมุนตัวออกไปจากตรงน้ัน ผู้เป็นสามีก็
เอ่ยข้ึน

“อยา่ ไปเคอื งพ่อแกเลยนะตา แกก็เปน็ แบบนีต้ ามประสาแก ไม่มีใครอยู่
กบั แกไดน้ อกจากแม่กับหยง เมอ่ื บ่ายหยงโทร.มาปรกึ ษาพ่ีอยู่ ร่�ำๆ ว่าจบมอหกจะ
ขอไปเรยี นตอ่ ในเมือง ไม่รู้ปจู่ ะยอมหรอื เปล่า น่าจะทนพ่อไมไ่ หวขึ้นมาอกี คน”

“พ่ธี รรมไมต่ ้องหว่ ง ตาเข้าใจ ถึงจะอดเสยี ใจไม่ได้วา่ พ่อตงั้ แง่อะไรกบั ตา
นกั หนา แต่กช็ ่างมันเถอะพี่”

พนิตามีสีหน้าบ่งบอกว่าปลง ถอนหายใจบาง ขณะก�ำลังจะเดินเข้าห้อง
เพอื่ เปลี่ยนเส้ือผา้ อาบน�้ำ เธอนึกอะไรบางอย่างออก จงึ หนั มาพดู กับสามี

“ตาขอพูดอะไรหนอ่ ยได้ไหมพี”่
“ไดส้ ิ ตาอยากพดู อะไรพดู ออกมาเลย พร่ี วู้ า่ ตาอดึ อดั พฟี่ งั ตาไดท้ กุ เรอ่ื ง”
“ตาชื่นชมพ่อพี่นะ ท่ีไม่ว่าจะมีการเลือกต้ังครั้งใดพ่อพ่ีต้องโทร.ตามลูก
มาลงคะแนน ทง้ั ทห่ี ากพลาดไปสกั ครงั้ สองครง้ั มนั กไ็ มไ่ ดม้ ผี ลอะไร เพราะครอบครวั
พไ่ี มม่ ใี ครคดิ ลงเลน่ การเมอื งอยแู่ ลว้ ในวถิ ปี ระชาธปิ ไตยพอ่ พเี่ ปน็ พลเมอื งดที นี่ า่ เอา
เยย่ี งอยา่ ง แตส่ ำ� หรบั คนในบา้ น พอ่ พกี่ ลบั เผดจ็ การจนทกุ คนอดึ อดั แมแ้ ตเ่ ดก็ อยา่ ง
ตนั หยง ที่พอเรมิ่ โต เร่ิมมคี วามคดิ เป็นของตัวเอง ก็ไม่อยากอยู่ใต้อาณตั ิของพ่อพ่ี
ข้ึนมาอกี คน”
พดู จบพนติ าก็หันหลงั เดนิ จากไป สงิ่ ท่ีเธอเอ่ยมาท้ังหมดไมผ่ ดิ แต่อยา่ งใด
ปองธรรมมองตามภรรยาด้วยแววตาแฝงความสงสารอย่างสุดซ้ึง ไม่คิดมาก่อน
วา่ การชกั ชวนภรรยาใหท้ ง้ิ ครอบครวั เดมิ ของเธอซง่ึ มพี อ่ แมพ่ น่ี อ้ งอยพู่ รอ้ มหนา้ มา
อยู่เมืองชายขอบแห่งนี้จะก่อให้เกิดปัญหาตามมา อย่างท่ีตัวเขาเองก็ยังคิดไม่ออก
ว่าจะแกะปมน้อี อกยังไง

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 55

(๕)
วนั เลอื กตง้ั ผใู้ หญบ่ า้ นคนใหมม่ าถงึ เฒา่ เทพพาบญุ ยนื มาถงึ คหู าเลอื กตง้ั แต่
ไกโ่ ห่ เรอ่ื งพวกนชี้ ายชราใส่ใจยิง่ กวา่ อะไรท้ังหมด แถมยังมน่ั ใจว่าลูกชายเพ่ือนนา่
จะไดร้ บั ตำ� แหนง่ นเี้ ปน็ ทแ่ี นน่ อน เพราะคนทเ่ี ปน็ คแู่ ขง่ กบั มาโนชแทบไมเ่ คยมผี ลงาน
อะไรทชี่ นะใจชาวบา้ น ดว้ ยเปน็ เพยี งลกู สมนุ ทคี่ อยเดนิ ตามกน้ เจค๊ ม้ิ แถมยงั ชอบใช้
วาจาสามหาวกบั พอ่ คา้ แมค่ า้ ในตลาด ตอนเจา้ นายใชใ้ หม้ าเกบ็ คา่ แผง คะแนนเสยี ง
จึงนา่ จะเทมาทม่ี าโนชอย่างไมต่ ้องสงสยั

ในสายตาของเฒ่าเทพ มาโนชเป็นคนที่ใครๆ ต่างให้ความรักความเอ็นดู
หลงั เขาเรยี นจบจากมหาวทิ ยาลยั เกษตรศาสตร์ ชายหนมุ่ ยา้ ยกลบั มาพฒั นาบา้ นเกดิ
ด้วยการลงพ้ืนท่ใี หค้ วามรแู้ กช่ าวบา้ นมานานนม ปลูกผักปลอดสารพิษ ทำ� เกษตร
ทฤษฎีใหม่ ไม่ใชป้ ยุ๋ หรือสารเคมีท่ีท�ำใหเ้ กดิ ผลเสียต่อสภาพแวดล้อม สะสมความดี
ความชอบเอาไวม้ ากมาย หากไมถ่ กู อำ� นาจของเงนิ ตรามาเบยี ดบงั จนทำ� ใหต้ ำ� แหนง่
ผใู้ หญบ่ า้ นตกไปอยใู่ นมอื ของศริ พิ งษ์ ลกู เศรษฐนี มี ตี งั คแ์ ตก่ ลบั คดิ สน้ั ไปยงุ่ เกย่ี วกบั
ยาเสพติด จนต้องตดิ คกุ ตดิ ตารางอยา่ งทีไ่ มม่ ีใครคาดคดิ มาก่อน

ไม่ทันแปดโมงดี ปองธรรมก็เดินทางมาถึงคูหาเลือกตั้ง เพราะรู้ดีว่าหาก
มาช้ากว่านี้คงถูกพ่อด่าเปิง ในขณะท่ีขวัญจิต น้องสาวของเขาซ้อนมอเตอร์ไซค์
รบั จา้ งไล่หลงั มาติดๆ เธอนั่งรถไฟมาตัง้ แตเ่ ม่ือคนื ถึงเอารุ่งเชา้ แลว้ นงั่ สองแถวจาก
สถานีรถไฟมาลงตลาด ก่อนจะน่ังมอเตอร์ไซค์ต่อมาอีกทอดหน่ึง เพราะรถยนต์
สว่ นตวั สามเี ธอจำ� เปน็ ตอ้ งเอาไวใ้ ชข้ บั ไปโรงเรยี น ขวญั จติ จงึ ตอ้ งใชว้ ธิ นี ี้ โดยเธอโทร.
มาบอกเลา่ ใหพ้ ี่ชายได้รบั ร้กู ่อนหนา้ หลายวันแลว้

ขณะทข่ี วญั จติ กำ� ลงั จา่ ยคา่ มอเตอรไ์ ซค์ ผเู้ ปน็ พช่ี ายกวาดสายตามองผคู้ น
ท่ที ยอยกนั เดินเข้าสูต่ วั อาคารซ่ึงใช้เป็นสถานท่ใี นการเลือกตั้ง น้องสาวคนเล็กเดิน
ตรงเข้ามายกมือไหว้พ่อแม่และพี่ชาย บุญยืนสวมกอดลูกด้วยความคิดถึง แววตา
ของหญิงชราส่องประกายสว่างสดใส ปองธรรมรู้สึกไม่คุ้นเคยกับภาพน้ี แต่เขาจะ
พบมันในทกุ ครงั้ ทแ่ี ม่ได้ออกมาลงคะแนนเสียง

56 วรรณกรรมรางวลั พานแวน่ ฟา้

หญงิ ชราดมู ีความสุขมากกว่าทกุ วนั ไม่ใชเ่ พราะได้ออกจากบา้ นมาพบปะ
ผคู้ น ไม่ใช่เพราะไดเ้ จอลูกสาวทน่ี านๆ กลบั บ้านครั้ง ปองธรรมแนใ่ จ...ไมใ่ ช่

“เอา้ พรอ้ มหนา้ พรอ้ มตาแลว้ กเ็ อาบตั รประชาชนไปใหเ้ จา้ หนา้ ทเ่ี ขาซะสิ
มายืนลอ้ มหน้าล้อมหลังกันอยู่ทำ� ไมใหเ้ สียเวลา”

เฒา่ เทพเอย่ เสยี งดงั ท�ำลายบรรยากาศทฉี่ าบทาไปดว้ ยแสงสรี งุ้ เมอ่ื ครู่ คน
ทงั้ สแ่ี ยกยา้ ยกันไปเข้าแถวหน้ากระดานเรียงหน่ึง ยื่นบัตรให้เจา้ หน้าท่ีทำ� การตรวจ
เอกสารก่อนเซน็ ชอื่ แล้วจงึ น�ำบตั รเลือกตัง้ สำ� หรบั ผู้มสี ทิ ธิ์ลงคะแนนเข้าสู่คหู า

ปองธรรมกับบุญยืนเข้าคูหาในเวลาใกล้กัน ต่างคนต่างก้มหน้าก้มตาลง
คะแนน เสร็จแลว้ จึงพับสอดลงในกลอ่ ง ก่อนพากนั ก้าวเทา้ เดินออกจากคูหา แวบ
หนึ่งท่ีปองธรรมหันสบตากับมารดา คล้ายว่าเขาเห็นประกายตาอันลิงโลดของเจ้า
ลัคกี้ตอนถูกปล่อยออกจากกรงซ่อนอยู่ในน้ัน ปองธรรมนึกถึงค�ำพูดของมารดาท่ี
เคยกระซบิ กบั เขานานมาแล้ว

“ตั้งแต่แต่งงานกับพ่อเอ็งมา น่เี ป็นอิสระอยา่ งเดยี วของแม่ แมจ่ ะเลอื ก
ลงคะแนนให้ใคร พอ่ เอง็ จะมาบงั คบั แมเ่ หมอื นท่ีบังคบั เร่ืองอ่นื ๆ ไมไ่ ด้อีก เอ็งเขา้ ใจ
ใช่ไหม”

บุญยนื จบคำ� พดู ของตนเองแค่น้นั ไม่เปดิ โอกาสให้ปองธรรมถามอะไร
ต่อ หรอื บอกอะไรเขามากไปกวา่ น้ี แตป่ องธรรมกเ็ ขา้ ใจในสิง่ ทแี่ ม่ตอ้ งการส่อื ดี
แลว้ หากเขาเดาไมผ่ ดิ แมเ่ ลอื กทจ่ี ะลงคะแนนใหก้ บั ผสู้ มคั รทอ่ี ยคู่ นละฝา่ ยกบั พอ่ .

ประจ�ำปี ๒๕๖๐ 57



เหตกุ ารณส์ ามัญ
(กรณีศึกชิงปลากระปอ๋ ง)

นพดล พลกูล

ราวๆ สี่ทุม่ ครึ่ง ประมาณนัน้ ล่ะ ผมไดร้ บั แจง้ เหต.ุ ..
ตอนน้ันผมก�ำลังเข้าเวร ก็นั่งเล่นไลน์ฆ่าเวลาไปเร่ือยรอออกเวรเท่ียงคืน

เหลอื อกี ชวั่ โมงกวา่ ๆ นถ่ี อื เปน็ ชว่ งนาทที องเลยทเี ดยี ว เพราะถา้ มอี ะไรเกดิ ขนึ้ ตอนนี้
ล่ะก็ แทนที่ออกเวรแล้วจะได้กลับบ้านไปหลับไปนอน ผมก็ต้องจัดการอะไรต่อ
มอิ ะไรไปอกี สกั พกั เพราะรบั เรอื่ งไวแ้ ลว้ ไอจ้ ะเกยี่ งใหเ้ จา้ ทกุ ขเ์ ขารอไวแ้ จง้ ความกบั
คนท่ีมารับเวรต่อ ดูแล้วไม่ค่อยจะเหมาะสักเท่าไร ก็ได้แต่ภาวนาขออย่าให้มี
เหตกุ ารณอ์ ะไรเกิดข้นึ มาเลย

จะว่าไปแล้วโรงพักเล็กๆ ระดับต�ำบลท่ีผมประจ�ำอยู่เน่ีย ชาวบ้านเขา
ไมค่ อ่ ยจะมเี รอ่ื งมรี าวอะไรกนั นกั หรอก เพราะเอาเขา้ จรงิ สว่ นใหญก่ ค็ นุ้ เคยกนั หมด
แหละ ท่ีน่ีเปน็ ชุมชนเก่าแกม่ แี ค่สี่รอ้ ยกวา่ ครวั เรอื น อยู่กันมาตง้ั แต่รนุ่ ปยู่ า่ ตาทวด
ด้วยกันทัง้ น้ัน

ประจ�ำปี ๒๕๖๐ 59

แตส่ ำ� หรบั ผมนะ่ เรอื่ งปวดหวั มกั จะเกดิ ขน้ึ กอ็ ตี อนทำ� รายงานประจำ� เดอื น
น่ันล่ะ เพราะสถิติคดีมักจะไม่ได้เป้าตามท่ีหน่วยเหนือเขาก�ำหนดมาให้ สมมติว่า
เดือนน้ีรับคดีไว้ห้าเรื่อง เดือนหน้าจะต้องให้ได้มากกว่า จ�ำนวนคดีต้องมีเพ่ิมขึ้น
ในขณะที่อีกทางหนึ่งเราก็รณรงค์ให้อาชญากรรมลดลง คุณว่ามันย้อนแย้งกัน
ดีไหมละ่ สำ� หรบั ผ้ปู ฏบิ ตั ิอย่างผมแลว้ นเี่ ป็นเรื่องที่ข�ำไมอ่ อกกนั เลยทีเดยี ว...

ยิ่งดึกก็ย่ิงเงียบเพราะช่วงนี้น้�ำท่วมท้ังต�ำบล เหล่านักบิดจึงไม่มีโอกาส
ออกมาเบลิ้ เครื่องใหไ้ ด้ยิน รอบโรงพักมเี พียงเสยี งฝนโปรยเมด็ ลงมาเปน็ ชว่ งๆ พอ
ฝนซาฝูงอึง่ อา่ งก็ประสานเสียงขึ้นสอดรบั มนั ช่างเปน็ บทเพลงออเคสตราท่ชี วนให้
บรรยากาศซงึ่ ห่มหอ่ ดว้ ยความชื้นเยน็ อยา่ งตอนนี้หดหู่สิน้ ดี

ผมเข้าเวรคู่กับดาบต�ำรวจรอเกษียณอีกนายหนึ่ง แกท�ำหน้าที่ขับรถ ผม
กบั ลงุ ดาบนง่ั คยุ กนั มาตง้ั แตเ่ ยน็ จนหมดเรอ่ื งคยุ กนั ไปนานแลว้ ตา่ งคนจงึ จอ่ มจมอยู่
ในหน้าจอสมาร์ทโฟนของใครของมัน ท้ิงให้พัดลมต้ังพื้นตัวเก่าอายุสิบกว่าปีเท่า
โรงพกั สา่ ยหนา้ ไปทางนนั้ ทที างนที้ อี ยา่ งเกยี จครา้ นเตม็ ทน วทิ ยสุ อ่ื สารซง่ึ วางอยบู่ น
โต๊ะท�ำงานส่งเสียงโครกครากแทรกขึ้นมาเป็นระยะ ต้นทางซึ่งเป็นท่ีพักสายตรวจ
แห่งใดแห่งหน่ึงคงกรอกเสียงมาพอให้รู้ว่ามีคนประจ�ำการอยู่ มากกว่าจะเป็นการ
รายงานสถานการณใ์ ดๆ

พอส่ีทุ่มคร่ึงวิทยุก็ตะโกนเรียก...ผมสะดุ้ง ดูเวลาบนจอแล้วก็ต้องถอน
หายใจทงิ้ กอ่ นจะควา้ วทิ ยขุ นึ้ มาขานรบั ศนู ยว์ ทิ ยแุ จง้ มาวา่ มเี หตทุ ำ� รา้ ยรา่ งกายกนั
เมื่อสิบห้านาทกี อ่ น ผมถามพกิ ัดสถานท่ี ลุงดาบนง่ั ฟังอยูด่ ้วยรูท้ ันทวี า่ เป็นบ้านใคร
เพราะแกอยู่ในพนื้ ท่ีนี้มาตงั้ แต่เกิด

พลขบั สตารท์ เครอ่ื งรออยแู่ ลว้ ขณะผมจดั เตรยี มอปุ กรณจ์ ำ� พวกกระดาษ
บันทึก ตลับเมตร แล้วสาวเท้าตามลงไปแบบเซ็งๆ ในใจนึกหงุดหงิดกับผู้ก่อเหตุ
จะออกเวรอยแู่ ลว้ เชยี ว เจอแจ็กพอ็ ตเขา้ จนได!้

ลุงดาบเคล่อื นรถออกจากโรงจอด เราเจอฝนเม็ดหนามาตลอดทาง ทป่ี ดั
น�้ำฝนบนกระจกหน้าเก่าจนยางตาย มนั ทำ� หน้าที่ดังครดื คราดน่าร�ำคาญ สองขา้ ง

60 วรรณกรรมรางวัลพานแวน่ ฟ้า

ทางบางช่วงน้�ำยังปริ่มอยู่จนเกือบถึงขอบถนน ปีนี้มรสุมเล่นแรง ท�ำเอาพื้นท่ี
ทง้ั จังหวัดจมน�้ำมาร่วมครงึ่ เดอื นแล้ว ระดบั นำ้� ลดลงช้ามาก ชาวบา้ นเดือดร้อนกัน
ทวั่ หนา้ ครอบครวั ทอ่ี ยลู่ กึ เขา้ ไปจากถนนใหญท่ ำ� ไดเ้ พยี งรอรบั ถงุ ยงั ชพี ทห่ี นว่ ยงาน
ต่างๆ นำ� เขา้ ไปแจก

ผมใช้เวลาไม่เกินสิบนาทีก็ถึงจุดหมาย จอดรถร้อยเวรไว้ริมถนนแล้วเดิน
เข้าไป บ้านเกิดเหตุเป็นบ้านชั้นเดียวห่างจากถนนใหญ่ราวสามสิบเมตร แถวนั้น
น้�ำลดแลว้ แตล่ านซีเมนต์หนา้ บ้านยังมีรอยช้ืนแฉะให้เหน็ ชาวบา้ นมายนื มุงกันอยู่
ที่ศาลาหน้าบ้านหกเจ็ดคน ตอนผมเดินเข้าไปพวกเขาพร้อมใจกันหลีกทางให้ราว
ตงั้ แถวไว้รอรับ

พน้ื ทศี่ าลาขนาดสามตารางเมตร สวา่ งทว่ั ดว้ ยหลอดนอี อนขนาดสน้ั ทต่ี ดิ ไว้
บนขอ่ื จานสามสใ่ี บและเศษอาหารกระจายเกลอื่ นบนศาลา ขวดเบยี รเ์ ปลา่ ลม้ กลง้ิ
อยู่หลายขวด มีขวดหนึ่งกลายสภาพเป็นเศษแก้ว รอยเลือดเปรอะเป็นหย่อมบน
ศาลาและหยดเป็นทางบนพนื้ ซีเมนต์ โทรศัพทใ์ นมือผมทำ� หน้าท่ีเก็บภาพทุกแงม่ มุ
ไว้เปน็ หลักฐาน เสร็จแล้วจึงสเก็ตซ์แผนผงั ทเี่ กิดเหตุครา่ วๆ ลงในกระดาษบันทึก

ชาวบา้ นบอกวา่ คนเจบ็ ถกู นำ� ตวั สง่ โรงพยาบาลแลว้ กอ่ นทผ่ี มจะมาถงึ สว่ น
คกู่ รณหี ายไปในความมดื หลงั กอ่ เหตุ เปน็ สตู รสำ� เรจ็ ทใี่ ครกไ็ มร่ คู้ ดิ คน้ ขน้ึ ผมนกึ ขำ� ๆ
ในใจว่าน่ีกระมังเราจงึ ตอ้ งเรียกเขาวา่ ‘ผตู้ ้องหา’

สอบถามชาวบ้านได้ความว่า ท่ีมามุงกันอยู่นั้นไม่มีใครอยู่ในเหตุการณ์
สกั คน แตก่ พ็ อจะปะตดิ ปะตอ่ เรอ่ื งราวไดว้ า่ ผเู้ สยี หาย เออ่ ...คนทถ่ี กู ตหี วั นะ่ ชอื่ นาย
สมคิด เป็นลูกชายนายคล้อยเจ้าของบ้านเกิดเหตุ ก่อนเกิดเหตุนั่งด่ืมเบียร์อยู่บน
ศาลากับเพ่ือนหลายคน ส่วนคู่กรณีช่ือนายอ�ำนวย ก็เป็นญาติพ่ีน้องกันน่ันแหละ
บ้านอยถู่ ัดเขา้ ไปขา้ งในนีเ่ อง นายอำ� นวยจะร่วมวงอยดู่ ้วยหรอื ไม่ จะขัดใจกันด้วย
เหตุอันใดก็ไม่มีใครรู้ มารู้อีกทีก็ลงไม้ลงมือกันซะแล้ว นายอ�ำนวยตีหัวนายสมคิด
ดว้ ยขวดเบยี รเ์ สยี เลอื ดอาบ ถกู สง่ ตวั ไปโรงพยาบาลประจำ� อำ� เภอแลว้ เสรจ็ จากทนี่ ี่

ประจ�ำปี ๒๕๖๐ 61

ผมคงตอ้ งตามไปดอู าการเสยี หนอ่ ย จะไดถ้ า่ ยรปู บาดแผลไวเ้ ปน็ หลกั ฐาน แลว้ คอ่ ย
เรยี กพยานมาสอบสวนรายละเอียดกนั อีกท.ี ..

–––

คำ� ให้การของนายเชวงศกั ด์ิ : นายก อบต.
คนื นนั้ ผมเหนอ่ื ยมาก กลับมาจากแจกส่ิงของให้ชาวบา้ น นอนดูทีวเี ล่นๆ
แลว้ กเ็ คลม้ิ หลบั ไป เฝา้ ดขู า่ วนนั่ ละ่ ครบั เผอื่ มอี ะไรเกยี่ วกบั สถานการณน์ ำ�้ ทว่ มบา้ ง
มันเปน็ หนา้ ที่ของผมครบั ท่ีต้องเฝ้าระวัง คิดอยอู่ ยา่ งเดยี ววา่ ตอ้ งท�ำงานใหส้ มกบั ที่
ชาวบา้ นเขาเลอื กเขา้ มา ถงึ ไหนกอ็ ตุ สา่ หล์ าออกจากผใู้ หญบ่ า้ นเพอ่ื มาลงสมคั รนายก
แล้ว ที่จริงถ้าเป็นผู้ใหญ่บ้านน่ะผมอยู่ได้ถึงอายุหกสิบเลยนะ แต่คิดว่าถ้าได้เป็น
นายกมันมีอ�ำนาจ เอ๊ย...โอกาส รับใช้ชาวบ้านได้มากกว่า ผมจะบอกอะไรให้
นะหมวด ต�ำแหน่งนายก อบต. นะ่ อ๋อ...เอาเฉพาะเร่ืองที่เด็กมันตีหัวกันนะ่ เรอะ
ได้ครับได้...
เหมอื นทบ่ี อกนน่ั แหละ ผมนอนดทู วี แี ลว้ กห็ ลบั ไป มารสู้ กึ ตวั อกี ทอี ตี อนท่ี
เสยี งมอื ถอื ดงั ขน้ึ พอสะดงุ้ ตน่ื กค็ วานหาอยตู่ งั้ นาน ไมร่ มู้ นั ไปเรยี กอยตู่ รงไหน รอื้ หา
แถวๆ ทนี่ อนเจอซกุ อยใู่ นกระเปา๋ เสอ้ื แจก๊ เกต็ ตวั ทม่ี หาดไทยเขาใหม้ าตอนเขา้ อบรม
หลักสูตรผ้นู ำ� ชุมชนท่กี ระทรวง ชอบมากเสอื้ ตวั น้ผี า้ เนื้อดี ใส่แลว้ อบอนุ่ ผมเลยมกั
จะใส่ไปทุกงาน รนุ่ นน้ั อบรมกันตัง้ คร่ึงเดอื นแนะ่ กค็ ้มุ นะไดไ้ ปเที่ยว เอย๊ ...ไปดูงาน
แถวภาคเหนอื ตงั้ หลายจงั หวดั อากาศก�ำลงั หนาวเสยี ดว้ ย ลำ� พงั จะไปเองคงยากอยู่
หรอก ครบั ๆ ขอโทษที พอได้พูดแลว้ ผมมนั ชอบไหลไปเรือ่ ย แกไ้ มห่ ายสักที
ถึงไหนแล้วล่ะ อ๋อ ผมยกมือถือข้ึนดูเห็นว่าเป็นเบอร์ของน้าคล้อยท่ีเคย
เมม็ ไว้ คดิ วา่ แกคงมเี รอ่ื งดว่ นอะไรสกั อยา่ งถงึ ไดโ้ ทร.เอาปา่ นนี้ เพราะตอนเยน็ กเ็ พง่ิ
เจอกันอยู่ กดรับแลว้ ผมก็ฮาโหลๆ อยู่ตงั้ นาน ไอ้ผมยงั งัวเงยี อยู่ สว่ นน้าคล้อยแกก็

62 วรรณกรรมรางวลั พานแวน่ ฟา้

พูดอะไรฟังไม่รู้เรื่องเหมือนก�ำลังตกใจ จับใจความได้ว่านายสมคิดลูกชายแกถูกตี
หัวแตก ไดย้ ินแค่นั้นผมกต็ าสว่างละ่ ครับ

พดู กพ็ ูดเถอะ น้าคลอ้ ยนะ่ ไม่ใชญ่ าตกิ ็เหมอื นญาติ ผมกับแกถูกใจกนั อาจ
จะเป็นเพราะชอบท�ำงานเพื่อส่วนรวมเหมือนกันกระมัง น้าคล้อยแกอาสาเข้าไป
ทำ� งานในกลมุ่ อะไรตอ่ มอิ ะไรของตำ� บลเยอะแยะไปหมด เลยมสี มคั รพรรคพวกเยอะ
โชคดที ีต่ อนสมัครชงิ ตำ� แหนง่ นายกแกออกหนา้ หนุนผมเตม็ ที่ เหน็ ว่าถึงขนาดยอม
ขัดใจกับพ่ีน้องบางคนท่ีเชียร์ฝั่งตรงข้ามเลยทีเดียว ก็ซ้ึงน้�ำใจแกแหละ พอชนะ
เลอื กตง้ั มาอะไรท่ตี อบแทนแกไดผ้ มกต็ อ้ งจัดไป

ตอนผมเข้าไปถึงเห็นน้าคล้อยยืนอยู่ ส่วนน้าเนียนเมียแกประคองนาย
สมคิดซงึ่ นัง่ กุมหัวอยบู่ นศาลา เลือดไหลโกรกทเี ดยี ว ยอ้ ยลงอาบเส้ือยดื สขี าวท่ใี ส่
อยู่แดงเถือกไปหมด ตอนนั้นมีเพื่อนนายสมคิดอีกคนหนึ่งยืนอยู่ด้วย ช่ืออะไร
แล้วหว่า เด็กสมัยน้หี น้าตาบ้านๆ แตพ่ อ่ แม่มันชอบตง้ั ชือ่ เปน็ ภาษาฝรงั่ เรยี กยาก
แท้ อ๋อ...นกึ ได้ละ นายแบง็ ค์ ชือ่ เล่นนะ ส่วนชื่อจรงิ ผมไม่ทราบ

อีกครู่นึง เพ่ือนบ้านแถวน้ันห้าหกคนคงได้ยินเสียงเอะอะก็เลยทยอยเข้า
มาดเู หตกุ ารณ์ ผมถามนา้ คลอ้ ยแลว้ แกไมร่ เู้ รอื่ งอะไรดว้ ยเลย สว่ นนา้ เนยี นนะ่ เอาแต่
สะอกึ สะอื้นไม่ไดพ้ ูดอะไร ผมเข้าไปดูบาดแผลก็เลยได้สอบถามเอากับคนเจ็บ

นายสมคิดเล่าว่าตอนเกิดเรื่องเขากับเพ่ือนนั่งด่ืมเบียร์กันอยู่บนศาลานั่น
ล่ะครับ น่ังกันมาตั้งแต่เย็นโน่นแหละ ตอนแรกก็หลายคนหรอก แต่พอตกค่�ำต่าง
คนกแ็ ยกยา้ ยกนั ไป เหลอื แตเ่ ขากบั นายแบง็ คย์ งั นง่ั กนั ตอ่ ตอนนน้ั เบยี รห์ มดไปราว
ครง่ึ ลงั เหน็ จะได้ กค็ งจะมนึ ๆ กนั บา้ งแลว้ ละ่ นง่ั คยุ กนั ไปเรอื่ ยเปอ่ื ยเรอ่ื งฟา้ ฝน เรอื่ ง
หาปลา ก็วนๆ อยกู่ บั สถานการณน์ ้ำ� ท่วมนน่ั แหละ

เออ่ ...อา่ ...คอื ยงั ไงล่ะ จะวา่ อยา่ งนน้ั ก็ได้ เบยี ร์น่นั น่ะผมเปน็ คนซือ้ เข้าไป
ใหเ้ องตงั้ แตต่ อนเยน็ โนน่ รวู้ า่ ศาลาหนา้ บา้ นนา้ คลอ้ ยนะ่ เขานงั่ กนั เปน็ ประจำ� ทกุ วนั
พอดีผมผ่านไปเยี่ยมเยียนแถวนั้น เลยซ้ือเบียร์ไปฝากพอให้ได้นั่งคลายเครียดกัน
ใครจะไปนึกเล่าวา่ มนั จะเกิดเรอ่ื งขนึ้ ใชไ่ หมล่ะหมวด...

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 63

ราวสท่ี ุ่มละ่ มั้งตอนท่ีนายอำ� นวยเข้ามาทศ่ี าลา ไม่มีใครไดด้ นู าฬิกาหรอก
กะประมาณเอา บ้านนายอ�ำนวยน่ะต้องเดินผ่านบ้านนายสมคิดเข้าไปข้างใน เขา
เปน็ พน่ี อ้ งกนั ครบั นา้ คลอ้ ยแกเปน็ พชี่ ายนา้ คลา้ ยพอ่ นายอำ� นวย ตอนเขา้ ไปนะ่ นาย
อำ� นวยเมาไดท้ ม่ี าแลว้ พอผา่ นศาลาเหน็ สองคนนนั้ นงั่ อยกู่ เ็ ดนิ เปเ๋ ขา้ ไปหา ฝา่ ยหนง่ึ
มึนอกี ฝา่ ยหนึง่ เมา ไม่รพู้ ูดจาประสาพี่นอ้ งกนั อีท่าไหน นายอำ� นวยชกเปร้ยี งเขา้ ให้
ทโี่ หนกแกม้ ของนายสมคิด ส่วนนายแบง็ ค์ซึง่ เปน็ คนนอกกป็ ราดเข้าขวาง คงตัง้ ใจ
จะเข้าไปแยกแหละ แต่นายอ�ำนวยไวกว่า คว้าได้ขวดเบียร์ที่กลิ้งอยู่บนศาลาฟาด
เปร้ียงเข้ากลางกระหม่อมนายสมคิด ทเี ดยี วเลอื ดอาบเลย แลว้ นายอ�ำนวยกว็ ิง่ หนี
กลบั ออกไปทางหน้าบา้ น น้าคลอ้ ยรู้เรื่องจึงว่ิงออกมาดู พอเหน็ ว่าอะไรเป็นอะไรก็
เลยโทร.บอกผมเปน็ คนแรก แกก็ต้องคิดถึงคนทพี่ งึ่ พาไดก้ อ่ นแหละ

ตอนแรกผมขับมอเตอร์ไซค์ไป แต่พอเห็นนายสมคิดเลือดออกมาก
เหลอื เกนิ กลวั จะไมท่ นั การ เลยกลบั ไปเอากระบะทบ่ี า้ นมารบั ไปสง่ โรงบาล ระหวา่ ง
ทางกแ็ วะแจง้ เหตตุ รงทีพ่ ักสายตรวจ ผมเกยี่ วข้องแค่น้ีแหละหมวด

นายอ�ำนวยน่ะเรอะ...ไม่รู้สิ ถึงตอนน้ีก็ยังไม่รู้ว่าหนีไปหลบอยู่ท่ีไหน ผม
เคยเข้าไปตามถึงบ้าน แต่น้าคล้ายก็บอกว่าไม่รู้ไม่เห็น ผมคิดว่าแกไม่ยอมบอก
มากกว่า ความรกั ลกู น่ะนะคนเราท�ำได้ทง้ั นัน้ ละ่ ถึงขนาดใหห้ ลบหนอี าญาแผน่ ดิน
ก็ยอม

เคยได้ข่าวเหมือนกันว่านายอ�ำนวยอยู่ระหว่างคุมประพฤติคดียาเสพติด
คราวนค้ี งหนยี าวละ่ หาตวั ยากสักหนอ่ ยนะหมวด แตผ่ มวา่ หมวดลองไปสบื หาเอา
จากนายวเิ ชยี รนา่ จะไดเ้ บาะแสอะไรบา้ งนะ รายนน้ั เขาถนดั เรอื่ งการวง่ิ เตน้ ชว่ ยเหลอื
คนทกี่ ำ� ลงั มคี ดี อกี อยา่ งนา้ คลา้ ยกบั นายวเิ ชยี รนะ่ เขาสนทิ สนมกนั พอสมควรทเี ดยี ว

อ๋อครับ มันเป็นหน้าท่ีของนายกอยู่แล้ว ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมผมจะแจ้งให้
หมวดทราบทันทเี ลยครับ...

64 วรรณกรรมรางวัลพานแวน่ ฟา้

คำ� ให้การของนายคล้อย : บิดาผู้เสยี หาย
ให้ตายดับสิเอ้า...ไม่เคยมีเรื่องมีราวอะไรกันมาก่อนเลยจริงๆ นะหมวด
พ่ีน้องกันน่ะมันจะมีเร่ืองอะไรหนักหนาถึงขนาดต้องลงไม้ลงมือกัน น่ีถ้าไม่เมา
เหมอื นหมาแลว้ ถกู พวกนน้ั ยเุ อา ผมกไ็ มค่ ดิ วา่ มนั จะทำ� หรอก ไอน้ วยนะไอน้ วยไมน่ า่
ทำ� กนั ได้ แทนทจี่ ะชว่ ยพน่ี อ้ งเวลามเี รอ่ื งกะคนอน่ื แตไ่ อส้ นั ดานนก่ี ลบั มาเลน่ กนั เอง
คบไม่ไดจ้ รงิ ๆ
ผมสาธยายให้ฟงั ต้งั แตแ่ รกเลยดีกวา่ ไอ้นวยน่ะมันหลานผม ลูกไอค้ ลา้ ย
นอ้ งชายผมเอง มกี นั สองคนพนี่ อ้ งแคน่ แ้ี หละ คลานตามกนั มาหา่ งคนละปี เนยี่ บา้ น
มนั อยถู่ ดั เขา้ ไปขา้ งในนนั่ ปลกู อยบู่ นทดี่ นิ ของพอ่ ผนื เดยี วกนั เพง่ิ จะแบง่ แยกโฉนด
ออกเปน็ สองแปลงกห็ ลงั จากพอ่ ตายแลว้ พอ่ แกไมย่ อมใหแ้ บง่ ผนื ดนิ ของปยู่ า่ ตายาย
อยากให้อยู่ร่วมกันไปอย่างน้ัน ก็รักใคร่กันดีอยู่ครับ พ่อแกสอนอยู่เรื่อยแหละว่า
พน่ี อ้ งตอ้ งดแู ลกนั ตอนเดก็ ๆ นะ่ ทะเลาะกนั เมอ่ื ไหรเ่ ปน็ ตอ้ งโดนหวดทงั้ สองคนทกุ ที
เชยี ว พ่อแกเกลียดมากเรอื่ งทะเลาะกันเองเน่ีย
พอ่ ตายไปสบิ กวา่ ปแี ลว้ ละ่ หมวด ปนี ผ้ี มกห็ กสบิ หา้ เขา้ ไปแลว้ เนยี่ แมต่ าย
หลังพอ่ ปีนึง ตอนพอ่ ตายน่ะผมสร้างบา้ นหลงั นแ้ี ลว้ แยกมาตง้ั แตไ่ ด้กับอเี นียนโนน่
แหละ สว่ นไอค้ ลา้ ยกส็ รา้ งบา้ นใหมแ่ ทนหลงั เกา่ บนทด่ี นิ เดมิ พอ่ กบั แมอ่ ยกู่ บั มนั จน
ตายแหละ แกอยากอยบู่ า้ นเดิมของแก คนแก่ก็มกั จะตดิ ทแ่ี บบนีล้ ่ะ บอกวา่ ใหม้ า
อยกู่ ับผมสักคนกไ็ มม่ ใี ครยอมมาทง้ั ทบ่ี ้านตดิ กนั เนี่ย ผมกไ็ ด้แตค่ อยสง่ ขา้ วสง่ น�ำ้ ให้
อย่เู รือ่ ยๆ
ผมกับไอ้คล้ายก็ท�ำสวนเหมือนคนอ่ืนเขา สวนของผมต้องเดินผ่านบ้าน
ไอค้ ล้ายเข้าไปข้างใน ติดกับสวนของมันอกี นนั่ แหละ พีน่ อ้ งอยู่ใกลก้ นั น่ะดี มีอะไร
ไดพ้ ่ึงพาอาศัยปรกึ ษาหารอื กัน วันไหนครม้ึ อกคร้ึมใจก็ได้ต้ังวงเฮฮากนั ตามประสา
มาพกั หลงั นเี้ องทไี่ อค้ ลา้ ยมนั ไปถกู อกถกู ใจกบั พวกฝง่ั โนน้ วนั ทง้ั วนั ไปขลกุ
อยู่แต่ที่นั่น บ้านไอ้ เอ่อ...นายวิเชียรนายก อบต. คนก่อนน่ะ ตื่นเช้ามาล้างหน้า

ประจ�ำปี ๒๕๖๐ 65

ล้างตาเสร็จก็ข้ามถนนไปละ ท่ีนั่นเขามีสภากาแฟกันหน้าบ้านทุกวัน น่ังกันต้ังแต่
เช้ายันเย็นแหละ คนนั้นกลับคนน้ีไปวนกันอยู่อย่างน้ัน ส่วนใหญ่พวกคอการเมือง
เก่งๆ กันท้ังน้ัน รู้ทุกเรื่องต้ังแต่เรื่องในต�ำบลไปจนถึงเร่ืองระดับประเทศ วิพากษ์
วิจารณ์กันไปฉอดๆ ไอ้คล้ายเองก็ข้ามไปข้ามมาไม่รู้วันละสักก่ีรอบ งานการไม่คิด
จะทำ� กนั ละ...

ออ๋ ...ไอค้ ลา้ ยมนั ไปขลกุ อยกู่ บั เขาตง้ั แตส่ มยั นายวเิ ชยี รเปน็ นายกโนน่ แหละ
วา่ กนั ตามจรงิ ผมเองกบั นายวเิ ชยี รกค็ ยุ้ เคยกนั อยหู่ รอก เหน็ มาตง้ั แตย่ งั เปน็ เดก็ แต่
ท่ีไม่ไปสุงสิงเพราะผมไม่ค่อยชอบนิสัยคนบ้านน้ัน เขาชอบท�ำใหญ่ยกตัวข่มคนอื่น
กรรมพันธุ์ล่ะม้ัง เป็นมาต้ังแต่สมัยปู่มันโน่น นายวิเชียรเองก็ใช่ย่อย ตอนเป็นนา
ยกนะ่ เดนิ แขนอา้ หน้าเชดิ เลยทีเดยี ว...

แหม่ ใครบ้างจะไม่รู้ หัวละห้าร้อยจ่ายล่วงหน้าก่อนเลือกต้ังคืนนึง บ้าน
ผมกม็ คี นติดต่อเอามาให้ แตผ่ มไม่รับหรอก แลว้ ก็ไม่เลือกด้วย คนอยา่ งนายวเิ ชียร
จะเขา้ ไปทำ� หนา้ ทอ่ี ะไรได้ เรยี นหนงั สอื กไ็ มจ่ บ สดุ ทา้ ยตอ้ งไปวง่ิ หาซอ้ื วฒุ กิ ารศกึ ษา
มาเพอ่ื ลงสมคั ร ไดเ้ ขา้ ไปถอนทนุ อยสู่ มยั นงึ กแ็ พไ้ มเ่ ปน็ ทา่ ใหก้ บั นายกเชวงศกั ด์ิ เขา
กเ็ ลยผูกใจเจบ็ เอากบั นายกศกั ดเ์ิ สยี นกั หนายงั ไงเล่า

หมวดถามมาผมก็เล่าไปเร่ือยล่ะ มาว่าถึงไอ้น้องชายของผมกันต่อดีกว่า
นะ...

มันเร่ิมออกอาการแปลกๆ กับผมต้ังแต่ก่อนเลือกนายกครั้งท่ีแล้วนั่นล่ะ
บา้ นมันนะ่ หนนุ นายวิเชยี รกนั จนออกนอกหน้า ดีอย่างน้ันอย่างนี้ เป็นนักเลงใจถึง
พ่ึงได้ ขอหินขอทรายมาถมหน้าบ้านก็ขนมาให้ ท�ำไมจะไม่ได้ล่ะ เงินหลวงทั้งนั้น
ถงึ หนา้ แลง้ กเ็ อาเครอื่ งสบู นำ�้ ของ อบต. มาใหใ้ ช้ มนั กว็ นใชก้ นั แตเ่ ฉพาะในกลมุ่ ของ
ตัวเองน่ันแหละ คนอ่นื ได้แตะเสียที่ไหนกัน

ไอ้คล้ายมันพูดยกยอให้ผมฟังหนักเข้าก็ชักร�ำคาญ เลยยกเอาเหตุเอาผล
ตา่ งๆ นานามาแยง้ ไอค้ ลา้ ยเถยี งไมข่ นึ้ มนั กเ็ ลยพาลออกอาการไมพ่ อใจผม ตอนแรก

66 วรรณกรรมรางวัลพานแว่นฟา้

กแ็ คต่ ึงๆ กนั ไป แต่พอผมไปช่วยหาเสยี งใหน้ ายกศกั ดิ์นนั่ แหละ ทีน้เี ลยไปกนั ใหญ่
เดนิ สวนกันถา้ หลกี ไดม้ ันกห็ ลกี ถ้าหลกี ไมท่ ันมันกห็ นั ไปทางอื่นไมม่ องหนา้ กนั

แต่เหตุการณ์ก็มาระเบิดเอาอีตอนท่ีนายกศักด์ิเขาชนะเลือกต้ังน่ันซี
คราวน้ีมันเลน่ ขงึ ลวดหนามกนั้ รวั้ ไม่ใหผ้ มผา่ นเข้าสวนกันเลยทเี ดยี ว เลน่ กันอยา่ งง้ี
ผมกเ็ อาบ้างสิ ผมปิดทางเข้าบ้านมันกเ็ ลยต้องไปเขา้ ทางอ่นื นัน่ แหละ พี่นอ้ งต้อง
กลายเป็นคนอน่ื ไปกต็ ง้ั แต่ผลเลอื กตั้งออกนะ่ แหละ

คืนเกิดเรื่องน่ะผมหลับไปแล้ว ก่อนนอนก็เห็นแล้วว่าไอ้คิดกับไอ้แบ็งค์
เพอื่ นมนั นง่ั ลอ่ เบยี รก์ นั อยตู่ ง้ั แตเ่ ยน็ เบยี รข์ องนายกศกั ดิ์ แกมาเยย่ี มเอาของบรจิ าค
น�้ำท่วมมาให้ ข้าวสารปลากระป๋องอะไรพวกนั้น แล้วแกก็ติดเบียร์มาด้วยลังนึง
น้�ำท่วมมาร่วมคร่ึงเดือนก็กะว่ามาน่ังปรับทุกข์กันพอได้คลายร้อนใจ ป่านน้ีต้นไม้
ตน้ ไรเ่ นา่ ตายไปหมดแลว้ กไ็ มร่ ู้ นายกศกั ดนิ์ ง่ั อยจู่ นเบยี รห์ มดไปขวดนงึ แกกล็ กุ ออก
ไปทำ� ธุระท่ีอน่ื ผมดืม่ กับเขาดว้ ยนดิ หน่อยพอให้ทอ้ งร้อนๆ ก็เลกิ กินขา้ วเสรจ็ แลว้
เข้านอน มารู้สึกตัวอีกทีตอนไอ้แบ็งค์เคาะประตูเรียกบอกว่าไอ้คิดถูกตีหัว ผม
กระโดดผลุงเหมือนถูกลากออกมาจากท่ีนอน เห็นไอ้คิดน่ังกุมกบาลอยู่ข้างศาลา
เลือดโชกเชียว อารามตกใจคิดอะไรไม่ออกเลยโทร.ไปหานายกศักดิ์ รอจนแกเอา
รถกระบะมารบั มนั ไปสง่ โรงบาล ผมกับอเี นยี นกไ็ ปด้วยกนั หมอเยบ็ ตง้ั เจด็ เข็มแน่ะ
ไอน้ วย ไอย้ ดั แ...ระย�ำจริงๆ เชยี ว!

ไม่เห็นหรอกหมวด ผมออกมาไอ้ลูกหมาน่ันก็ว่ิงหากจุกตูดไปไหนแล้วก็
ไม่รู.้ ..

ไอค้ ดิ บอกผมเองตงั้ แตต่ อนนนั้ แลว้ วา่ ไอน้ วยเปน็ คนฟาดมนั ดว้ ยขวดเบยี ร์
มันเมาเละเทะมาจากบ้านไอ้ เอ่อ...นายวิเชียรนั่นแหละ มาถึงก็โวยวายจะเอา
ปลากระปอ๋ งทน่ี ายกศกั ดเิ์ อามากองไว้ ไอค้ ดิ บอกวา่ เดยี๋ วคอ่ ยแบง่ ไปให้ แตม่ นั ไมฟ่ งั
คว้าถุงเอาไปท้ังหมดเดี๋ยวนั้นเลย ไอ้คิดแย่งกลับ ไอ้ฉิบหายน่ันเลยหยิบขวดเบียร์
เปร้ยี งเข้าให้

ประจ�ำปี ๒๕๖๐ 67

ไมล่ ะ่ หมวด เจรจาอะไรกนั อกี ในเมอ่ื ไมน่ บั พนี่ อ้ งกนั แลว้ กไ็ มต่ อ้ งเอามนั ไว้
นายกศักด์ิบอกว่าพฤติกรรมอุกอาจแบบนี้มันต้องโดนหลายกระทง ทั้งบุกรุก
ท้ังท�ำร้ายร่างกาย ไม่แน่อาจจะถึงขั้นพยายามฆ่าก็ได้ แกบอกว่าคดีแบบนี้ผมจะ
ยอมความไม่ได.้ ..

คำ� ให้การของนายสมคดิ : ผเู้ สยี หาย
ชอื่ สมคดิ ใจเยน็ อายสุ บิ เก้าปี ร้จู ักสิครบั เปน็ ญาตกิ นั นายอำ� นวยเป็นลูก
ของอาผม
บาดแผลเหรอ...ยังเจ็บอยู่เลยหมวด ท้ังเจ็บท้ังมึน ไม่ทันได้ระวังโดนเข้า
เต็มๆ เลย ใครจะไปคดิ เลา่ วา่ มันจะเลน่ แรงอย่างงี้ ทะเลาะกนั ก็เคยมีธรรมดาของ
คนโตมาด้วยกนั ตอนเด็กๆ เถยี งกันชกหน้ากนั ออกบ่อยไป แต่น่ันมนั ตอนเด็ก...
เมื่อก่อนน่ังดื่มด้วยกันประจ�ำ ตั้งวงบ้านผมบ้างบ้านมันบ้าง กอดคอ
แหกปากรอ้ งคาราโอเกะด้วยกันอย่เู รือ่ ย โถห่ มวด ถึงขนาดน้แี ล้วใครจะไปกอดคอ
กนั ไดอ้ กี เล่า พอ่ แกไม่ยอมหรอก...
ครับ วันน้นั ตอนบา่ ยนายกศักดเ์ิ อาของมาแจก นายกคนนี้แกดีนะ ตัง้ แต่
น�้ำท่วมน่ีแวะเวียนเอาของมาให้อยู่เรื่อยไม่เคยขาด วันน้ันก็เอาปลากระป๋องมาให้
สามถุง แล้วกซ็ ื้อเบยี ร์มาดว้ ยลงั นึง มาถึงกน็ ง่ั กันบนศาลาหนา้ บา้ นผมนนั่ แหละ น่ัง
กนั หลายคนครบั วนเวยี นกนั คนนน้ั ไปคนนม้ี า พรรคพวกด้วยกันทัง้ น้นั แต่ตกคำ�่ ก็
เหลืออยู่ไม่กี่คน พอพ่อลุกไปกินข้าวก็เหลือแค่ผมกับไอ้แบ็งค์สองคนน่ังโจ้กันต่อ
รากงอกแลว้ น่ี เบยี รล์ งั นงึ เหลอื อยแู่ คส่ องขวดละ่ มง้ั กะวา่ หมดแลว้ กจ็ ะแยกยา้ ยกนั
ไป ก็เมาสคิ รบั ...บอกวา่ ไม่เมาใครจะเชื่อ ลอ่ กนั มาตั้งแตเ่ ยน็
เหน็ ครบั ผมเหน็ ตงั้ แตม่ นั เดนิ เขา้ มาโนน่ แลว้ เซเขา้ มาเลยละ่ คงจดั ไปเยอะ
เหมอื นกัน ออ๋ ...บา้ นอาคลา้ ยเขาเป็นทีมงานของนายวิเชียร นายก อบต. คนกอ่ น
นะ่ เขาก็เลยมกั จะข้ามไปตงั้ วงกนั อยฝู่ ง่ั บา้ นนายวิเชียรโน่นแน่ะ

68 วรรณกรรมรางวลั พานแวน่ ฟ้า

เขา้ มาถึงมันกม็ ายนื อย่หู น้าศาลา หา่ งจากทพี่ วกผมน่ังอยูแ่ คเ่ นย้ี ใชค่ รบั
ยนื กนั ใกลๆ้ นแี่ หละ แลว้ กถ็ ามผมวา่ เหน็ เขาวา่ บา้ นมงึ เกบ็ ปลากระปอ๋ งแจกไวเ้ ยอะ
จนแดกไมห่ มดเลยเรอะ ใหก้ มู ง่ั สิ บา้ นกไู มม่ อี ะไรจะแดกอยแู่ ลว้ โทษนะครบั หมวด...
มนั พดู แบบนจี้ รงิ ๆ ผมกบ็ อกวา่ ไดร้ บั มาเทา่ กบั บา้ นอนื่ แหละ ใครเหรอทบ่ี อกวา่ บา้ น
กไู ดเ้ ยอะนะ่ แตไ่ มเ่ ปน็ ไรหรอกถา้ มงึ อยากไดก้ จู ะแบง่ ให้ แตม่ นั กย็ งั บน่ พรำ่� ๆ ตอ่ ไป
ทำ� นองวา่ นายกศกั ดนิ์ ะ่ แจกของใหแ้ ตพ่ วกตวั เอง บา้ นทไี่ มใ่ ชห่ วั คะแนนอดจะตายหา่
กันอยู่แล้ว พูดไม่พูดเปล่า มันเอ้ือมมือมาดึงเอาถุงปลากระป๋องท่ีกองอยู่ข้างๆ
ไปดว้ ย ผมเลยปดั มอื มนั ออก เทา่ นน้ั ละ่ ครบั มนั ชกผมเปรย้ี งเขา้ ใหค้ รง่ึ ปากครง่ึ จมกู
เห็นดาวระยบิ ระยบั เลยครับ

พอเหน็ ผมโดนไอแ้ บง็ ค์กเ็ ลยขยับลกุ ข้ึนจะเขา้ มาหา้ ม ไอ้นวยเลยถีบโครม
เขา้ ใหท้ ยี่ อดอกหงายหลงั ผลง่ึ ไปโนน่ ผมตง้ั ตวั ไดก้ ล็ กุ ขน้ึ ยนื ปลา่ วหรอกครบั หมวด...
แคเ่ ตรยี มจะปอ้ งกนั ตวั นะ่ ไมไ่ ดต้ อ้ งการจะววิ าทอะไรกบั มนั หรอก ผมชกไปทนี งึ นา่
จะโดนแถวๆ เบ้าตามนั แค่ทีเดียวครับไม่หนักหนว่ งอะไรหรอก แตไ่ อน้ วยนะ่ ถึงจะ
เมาแต่มันก็ยังไวเหมือนลิง มันหยิบเอาขวดเบียร์ท่ีกลิ้งอยู่บนศาลานั่นแหละ ฟาด
เปรีย้ งเข้ากลางกระหมอ่ มผมนี่ มนั ตึ้บเลย...

โดนทีเดยี ว...แต่มันกต็ งั้ ท่าจะซ้�ำอกี แหละ ถา้ ไอ้แบง็ คไ์ มว่ ่ิงไปเรยี กพ่อผม
ซะกอ่ น มนั เลยวงิ่ กลบั ออกไปทางถนนใหญ่ เหน็ แวบๆ วา่ ขา้ มถนนไปแถวบา้ นนาย
วิเชยี รโน่น

เอาเร่ืองสคิ รบั ...จะยอมไดย้ ังไง งานนผ้ี มไม่ยอมเจบ็ ตวั ฟรีๆ หรอก พ่ีน้อง
ก็ส่วนพน่ี ้อง แต่ท�ำกันขนาดน้ถี า้ เป็นหมวดยงั จะนบั พ่นี อ้ งไหวอีกเหรอ

นายกศกั ด์บิ อกให้ผมเอาเรอื่ งใหถ้ งึ ทีส่ ุด แกพรอ้ มจะเป็นพยานให้ผม

ค�ำให้การของนายแบ็งค์ : ประจักษ์พยาน
ตามจรงิ ผมกไ็ มอ่ ยากยงุ่ ดว้ ยหรอก มนั เรอ่ื งของพนี่ อ้ งเขาทะเลาะกนั เดยี๋ ว
เขากเ็ คลียร์กันเองได้ อีกอย่างผมก็ไมไ่ ด้บาดเจบ็ อะไรนกั หนา

ประจ�ำปี ๒๕๖๐ 69

ค่าเสียหายเหรอ...ไม่เอาหรอก เพื่อนกันท้ังนั้น ผมกับไอ้นวยเรียนห้อง
เดยี วกันมาตลอดจนจบ ป.๖ ชกหนา้ กนั เจ็บกว่านี้ก็เคยมาแล้ว...

นายกศักดิ์น่ะซีแกบังคับให้ผมมาเป็นพยาน ลุยน้�ำเข้าไปลากผมออกมา
จากท่ีนอนเลยทเี ดียว แกบอกว่าไม่มาไมไ่ ดม้ ันเป็นอาญาแผน่ ดนิ ถ้าไม่มาละหมวด
จับผมแน่ ผมกก็ ลวั สิ...

ไมม่ อี ะไรหรอกครบั วนั นน้ั นะ่ ผมเขา้ ไปนง่ั เลน่ ทบ่ี า้ นไอค้ ดิ ไปทกุ วนั แหละ
น้�ำท่วมออกไปเท่ียวท่ีไหนไกลๆ ไม่ได้ ตกบ่ายก็ล่อเบียร์กัน อ๋อ ศาลาหน้าบ้าน
ตาคลอ้ ย เขาตง้ั วงกนั ทกุ วนั วนั นน้ั นายกศกั ดเ์ิ อาปลากระปอ๋ งมาแจกทบี่ า้ นตาคลอ้ ย
เอาเบียร์มาด้วยลังนึงก็เลยเร่ิมกันต้ังแต่ตอนนั้น นั่งกันหลายคนจ�ำไม่ได้ว่าใครบ้าง
เขา้ ๆ ออกๆ แตส่ ุดทา้ ยกเ็ หลือผมกับไอ้คิดสองคน ตอนนั้นดกึ แลว้ ไม่ร้กู ที่ ่มุ กยี่ าม
ไม่ไดส้ นใจ กะว่าหมดเบยี รใ์ นลงั ก็จะแยกยา้ ยกัน จากบ้านไอ้คิดไปบา้ นผมต้องลยุ
นำ�้ เข้าไปอีก เกอื บถึงสะเอวแน่ะ...

ผมลกุ ออกไปฉกี่ ลบั มากเ็ หน็ ไอน้ วยเขา้ มายนื อยหู่ นา้ ศาลาแลว้ นกึ แปลกใจ
เหมือนกัน เพราะไม่เห็นมันเดินผ่านมาทางน้ีนานแล้ว อ๋อ ผมรู้มาว่าเขาเคืองกัน
เรอ่ื งเลือกตั้งนายก อบต. ตาคล้อยกับตาคลา้ ยเขาเชียร์กันคนละทมี ก็เลยขัดใจกัน

ผมนกึ วา่ มนั จะเขา้ มารว่ มวงดว้ ย เคยส.ิ ..เมอ่ื กอ่ นเคยนง่ั ดว้ ยกนั บอ่ ย สกั พกั
มนั เอย่ ปากถามถงึ ปลากระปอ๋ งแจกนำ�้ ทว่ มทกี่ องอยบู่ นศาลา มนั กเ็ มานะ่ แหละ คง
เต็มทม่ี าจากบา้ นนายวเิ ชียรโน่นแล้ว กล่นิ เหลา้ ขาวหง่ึ มาแตไ่ กล มนั พูดเร่อื ยไปถงึ
เรอ่ื งว่านายกศกั ด์ิแจกของให้แต่พวกของตัวเองอะไรท�ำนองนน้ั

พอไอ้คิดเผลอไอ้นวยก็คว้าเอาถุงปลากระป๋องที่นายกศักดิ์กองไว้ ไอ้คิด
แยง่ คนื ดงึ กนั ไปดงึ กนั มาจนถงุ ขาดปลากระปอ๋ งกระเดน็ เพน่ พา่ นเตม็ ศาลา ไอน้ วย
เลยซัดหมัดเปร้ียงเข้าให้ที่หน้าไอ้คิดหงายหลังไป ผมเห็นท่าไม่ดีเลยลุกข้ึนเข้าไป
ขวาง ตะโกนอะไรออกไปบา้ งจำ� ไม่ได้แล้ว ท�ำนองว่าอยา่ ทะเลาะกนั แตไ่ อ้นวยมัน
ไมฟ่ งั ถบี ผางมาทผ่ี ม โดนตรงยอดอกกลงิ้ ตกศาลาไปโนน่ ตอนนน้ั เหน็ ไอค้ ดิ กระโดด

70 วรรณกรรมรางวลั พานแว่นฟา้

ลงจากศาลาเข้าไปตะลุมบอนกันนัวเนียอยู่บนพื้น แล้วก็ได้ยินแต่เสียงขวดแตกดัง
เพลง้ พอผมลกุ ขนึ้ มากเ็ หน็ ไอค้ ิดน่ังกมุ หวั เลอื ดไหลโกรกอยูแ่ ล้ว

ไอน้ วยนะ่ เหรอหมวด หนไี ปทางไหนกไ็ มร่ ไู้ มท่ นั ไดม้ องหรอก ผมวง่ิ ไปเรยี ก
ตาคลอ้ ยออกมา พอเหน็ ไอค้ ดิ หวั แตกแกกโ็ ทร.ไปบอกนายกศกั ดม์ิ ารบั ไปสง่ โรงบาล
ผมก็รู้เรอ่ื งแคน่ แี้ หละหมวด จะกลบั ได้หรอื ยังล่ะ...

ครบั ไมต่ ิดใจเอาความอะไรกบั ใครทั้งนัน้ ล่ะครับ

คำ� ให้การของนายอำ� นวย : ผู้ตอ้ งหา
ช่ืออ�ำนวย ใจเย็น อายุสิบเก้าปี ไม่ต้องการทนายความครับ เร่ิมกันเลย
ใช่ไหมหมวด อ้อ...เดี๋ยวก่อน ขอให้คนที่พาผมมามอบตัวเข้าฟังด้วยได้ไหม นายก
เชียรน่ะ ขอบคณุ ครับ...
วันน้ันตอนบ่ายผมไปตามพ่อท่ีบ้านนายกเชียร อดีตนายกน่ะครับ แต่
พวกเราเรียกกันแบบน้ันจนติดปาก ยังไงพวกเราก็ยังรู้สึกว่าแกเป็นนายกของเรา
เสมอ พอ่ ไปตัง้ แตเ่ ท่ียงแล้วครบั ชมรมกาแฟของแกอย่ทู ีน่ ั่น ตอนผมไปเห็นมีพรรค
พวกนั่งกันอยู่ราวเจ็ดแปดคน นายกเชียรก็นั่งอยู่ด้วย พอรู้ว่ามีคนมาหาพ่อแกก็
ลกุ ออกจากวงกลบั บ้าน ผมกำ� ลังวา่ งไม่รู้จะไปไหนกเ็ ลยนั่งตอ่
คยุ เลน่ กนั ไปจนถงึ เยน็ นายกเชยี รแกกย็ กเหลา้ ขาวกบั เบยี รม์ าวางใหอ้ ยา่ ง
ละขวดเหมอื นทกุ วนั ใครถนดั อะไรกเ็ ลอื กอยา่ งนนั้ ผมลอ่ เหลา้ ขาวอยา่ งเดยี ว กเ็ ยอะ
อยนู่ ะ ตอนนน้ั เรม่ิ รสู้ กึ วา่ ตาลายแลว้ จๆู่ มใี ครไมร่ เู้ ปดิ ประเดน็ เรอื่ งของแจกนำ้� ทว่ ม
ขน้ึ มา บอกว่าทบ่ี างคนไมไ่ ด้รับแจกก็เพราะพวกข้าวสารปลากระปอ๋ งน่ะไปกองอยู่
ตามบ้านหัวคะแนนของนายกศักดิ์ท้ังน้ัน พวกน้ันกินกันจนเปรม ถึงตอนน้�ำลดก็
คงต้องเอาไปขายเพราะกินกันไมห่ มด
นายกเชยี รแกเอย่ ขน้ึ มาวา่ ไปดทู บี่ า้ นลงุ คลอ้ ยกไ็ ด้ ปลากระปอ๋ งกองอยสู่ กั
ห้องนึงได้แล้วมั้ง แล้วแกก็หันมาถามผมว่าพี่น้องกันได้ส่วนแบ่งกับเขาบ้างไหม

ประจ�ำปี ๒๕๖๐ 71

ผมย้อนนกึ ดู เออ มันก็จรงิ เหมือนเขาวา่ ตัง้ แต่น้ำ� ท่วมมาที่บ้านผมเพง่ิ ไดร้ ับแจกแค่
ครงั้ เดยี ว ถงึ ตอนนนั้ พวกทนี่ ง่ั ลอ้ มวงอยกู่ พ็ ดู ขนึ้ มาเหมอื นกนั หมดวา่ ผมยอมไดย้ งั ไง
ชาวบา้ นตอ้ งมสี ทิ ธไ์ิ ดร้ บั ของแจกเทา่ เทยี มกนั ทกุ คน ทนี่ ายกศกั ดทิ์ ำ� นะ่ มนั ไมถ่ กู ตอ้ ง
ว่ากันตามจริงปลากระป๋องแค่น้ันผมไม่อยากได้หรอก แต่เหมือนท่ีนายกเชียรว่า
นั่นแหละ ผมต้องท�ำเพ่ือความถูกต้อง ทุกคนก็เลยบอกให้ผมไปทวงสิทธิ์เอาจาก
บา้ นลงุ คล้อย

ผมขา้ มถนนไดก้ ต็ รงแนว่ ไปเลย เหน็ แตไ่ กลแลว้ วา่ ไอค้ ดิ กบั ไอแ้ บง็ คน์ งั่ กนั
อยู่บนศาลา ผมเดินเข้าไปหาแล้ว ถามมันดีๆ ว่าได้ข่าวว่าบ้านมึงได้ของบริจาค
มาเยอะใช่ไหม ขอแบ่งบา้ งสิ แต่มนั สวนกลบั มาวา่ เปน็ พวกนายกเชยี รกไ็ ปรบั เอาท่ี
นายกเชียรโน่น ทนี่ ่ีมีแต่ของแจกจากนายกศักด์ิ แล้วพวกมันสองคนกช็ วนกันหัวรอ่
ใสห่ นา้ ผม

ผมยอมรบั ละ่ วา่ เมา อารมณน์ น้ั คดิ แคว่ า่ ตอ้ งทำ� อะไรสกั อยา่ ง มนั สะกดใจ
ไม่อยู่จริงๆ เลยเอ้ือมมือไปหยิบถุงปลากระป๋องท่ีวางอยู่ข้างไอ้คิด มันฉกกลับจน
ถุงฉีก ปลากระป๋องกระจายเร่ียราดเต็มไปหมด แล้วมันยังผลักหน้าอกผมซะจน
เซคะม�ำ เจอแบบน้นั เขา้ กฟ็ วิ สข์ าดสหิ มวด ผมเลยชกเปรีย้ งเขา้ ให้แถวๆ หน้ามนั ที
นงึ โดนตรงไหนกไ็ มร่ ลู้ ่ะ แตไ่ ม่แรงเท่าไหรห่ รอก คนเมานะ่ หมวดจะเอาแรงมาจาก
ไหนนักหนา

พอเหน็ เพอ่ื นหน้าหงายไอแ้ บง็ คก์ เ็ ลยลกุ ขนึ้ มาช่วย ผมเงอ้ื ขาถบี กันเอาไว้
กอ่ น แต่ผมยืนบนพื้นไงเลยถีบไมถ่ นดั ไอ้แบ็งค์จบั ขาไดก้ ด็ ันจนผมล้มท้งั ยนื พอผม
เสยี ทา่ พวกมนั เลยรมุ กระทบื กนั ใหญ่ ผมกไ็ ดแ้ ตม่ ดุ หวั ปดิ หนา้ ปดั ปอ้ งตวั เองละ่ หมวด
ดสู ิรอยฟกชำ้� บนหน้าผมยงั เขยี วอื๋ออยเู่ ลย

แต่พดู กพ็ ูดเถอะหมวด เร่ืองแค่นผ้ี มว่ามันกระจอกเกนิ ไป ไมต่ อ้ งถงึ ขนาด
ข้นึ โรงขึ้นศาลกันกไ็ ด้ นกึ ไมถ่ ึงวา่ ไอค้ ดิ มันจะใจมด ชิงความได้เปรยี บมาแจ้งความ
ซะก่อน

72 วรรณกรรมรางวัลพานแวน่ ฟ้า

เอ่อ...ครับ ผมตีหวั มันไปทนี ึง ก็ต้องปอ้ งกนั ตัวสิหมวด พวกมนั รมุ กระทบื
ผมสองตอ่ หนงึ่ นะ นายกเชยี รบอกแลว้ วา่ แบบนยี้ งั ไงกไ็ มผ่ ดิ ผมมสี ทิ ธปิ อ้ งกนั ตวั เอง
ได.้ ..

ตอนที่พวกมันรุมย�ำผมน่ะแหละ ผมหาจังหวะลุกข้ึนมาได้ก�ำลังจะวิ่งหนี
แต่พวกมันก็ยงั วงิ่ กวดมาไม่เลิก ผมหนไี ปถงึ ศาลาควา้ ไดข้ วดเบียรท์ ก่ี ล้ิงอยู่แถวน้ัน
เลยหันไปฟาดเข้าให้ ไม่ทันได้มองหรอกว่าคนท่ีตามมาถึงก่อนน่ะเป็นไอ้คิดหรือ
ไอแ้ บง็ ค์ ก็ฟาดมวั่ ๆ ไปไม่ได้ตั้งใจวา่ จะใหโ้ ดนหวั เหออะไรหรอก เปร้ียงเขา้ ไปแล้ว
ถงึ ไดร้ วู้ า่ โดนกบาลไอค้ ดิ ผมตง้ั ใจฟาดไปแถวๆ หวั ไหล่ แคป่ รามอยา่ ใหพ้ วกมนั ตาม
มาแคน่ ้ันเองนะหมวด ให้ฟา้ ฝ่าสเิ อ้า...

ตานี้ผมก็ไม่กล้ากลับเข้าบ้านสิ เลยว่ิงข้ามถนนกลับไปบอกนายกเชียร
แกโทร.บอกพอ่ แลว้ ใหผ้ มหลบอยทู่ บี่ า้ นแกคนื นงึ รงุ่ เชา้ กพ็ าไปปรกึ ษาพวกแกทเี่ ปน็
ทนายความอยูใ่ นเมือง คุยกันเสรจ็ ก็พาผมเขา้ มามอบตวั นีแ่ หละ

ผมยนื ยนั วา่ ไมไ่ ดห้ ลบหนไี ปไหน แตค่ นไมเ่ คยโดนเรอื่ งนะ่ หมวด มนั กต็ อ้ ง
ตกใจด้วยกันท้ังน้ันว่าไหมล่ะ ผมไม่ได้ท�ำผิดอะไรนี่ท�ำไมต้องหนีด้วยเล่า ก็แค่ไป
ต้งั หลกั ...

ถ้าไม่นับว่ายังเป็นพ่ีน้องกันอยู่นะ ผมแจ้งความกลับไปนานแล้วเรื่องท่ี
พวกมนั รมุ กระทบื ผมนะ่ นนี่ ายกเชยี รกบ็ อกวา่ เรอ่ื งคดแี กจะชว่ ยผมเตม็ ที่ ทนายคง
ทนายความเตรียมไว้ใหพ้ รอ้ มแลว้

ค�ำใหก้ ารของนายคลา้ ย : บิดาผู้ตอ้ งหา
โอย๊ ...พน่ี อ้ งทไี่ หนเขาจะเลน่ กนั ถงึ คกุ ถงึ ตะรางละ่ หมวด ทำ� อยา่ งนเี้ ทา่ กบั
ไมน่ ับญาติกันแล้ว ไอ้ผมนะ่ ไม่ยงุ่ กบั มันต้ังนานแล้ว คนมนั ใจแคบผมไม่อยากจะยุ่ง
ดว้ ยหรอก งานไหนมไี อค้ ลอ้ ยเขา้ ไปเอยี่ วงานนน้ั ตอ้ งไมม่ ผี ม อยา่ งกลมุ่ ออมทรพั ยเ์ อย
กลมุ่ เกษตรกรพอเพียงเอย ทมี่ ันเขา้ ไปเจา้ กเ้ี จ้าการเป็นกรรมการอยนู่ ่ะ ผมลาออก
หมดแลว้ นถ่ี ้าความเป็นพี่น้องลาออกไดผ้ มคงออกไปนานแล้ว

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 73

จะไม่ให้เรียกวา่ ใจแคบไดย้ ังไง หมวดคดิ ดู...คราวเลอื กตั้งนายก อบต. นะ่
ผมเห็นว่ามันรู้จักคนเยอะก็ขอช่วยมันหาเสียงให้นายกเชียรหน่อย รู้ท้ังรู้ว่าผมกับ
นายกเชียรน่ะดีกัน มันกลับไปเข้าข้างฝ่ายตรงข้ามซะน่ี ที่จริงก็รู้ล่ะว่าไอ้คล้อยน่ะ
มนั มอี คตสิ ว่ นตัวอยกู่ ับนายกเชยี ร แตค่ นเรามันต้องเห็นแก่ความเป็นพี่นอ้ งกันบา้ ง

ปทั โธ.่ ..กะอแี คเ่ รอื่ งลกู หลานเมาแลว้ ทะเลาะกนั นะ่ มนั จะอะไรกนั นกั หนา
เทยี ว เม่อื กอ่ นเคยชกกนั ปากฉกี ออกบ่อยไป ตอนนพี้ อมกี ล่มุ มพี วกเขา้ มาเกย่ี วข้อง
มนั เลยทำ� เปน็ เรอ่ื งใหญโ่ ต

ไม่ล่ะครับ...ข้ีเกียจร�ำคาญ ผมบอกให้นายกเชียรเขาจัดการไปได้เลยตาม
ที่เหน็ สมควร มีอะไรหมวดกไ็ ปถามเอากับเขาเองกแ็ ลว้ กนั นะ...

ค�ำให้การของนายวิเชยี ร : อดตี นายก อบต.
ในฐานะท่ผี มเปน็ คนตำ� บลนโี้ ดยก�ำเนิด และยังเคยไดร้ ับโอกาสให้ท�ำงาน
รับใช้พ่อแม่พ่ีน้องมาก่อน ก็ต้องบอกว่ารู้จักดีท้ังสองฝ่ายน่ันแหละ นับถือกันอยู่
ท้ังนั้น ผมกับน้าคล้อยพ่อนายสมคิดคนเจ็บน่ะ มีงานมีการก็ไปมาหาสู่กัน มาพัก
หลังๆ น่ีเองที่แกไปคลุกคลีอยู่กับนายกเชวงศักด์ิ ก็เหมือนว่าแกจะพยายามท�ำตัว
ห่างๆ กับผม ไอผ้ มน่ะไมค่ ดิ อะไรมากหรอก ยังไงกย็ ังนบั ถอื แกเหมือนเดมิ ตระกลู
ผมน่ะเรียกไดว้ ่าเปน็ นักการเมืองโดยสายเลือด รุ่นปูร่ ่นุ พ่อก็เป็นผู้ใหญก่ �ำนนั กันมา
วถิ กี ารเมอื งนะ่ ผมเขา้ ใจลกึ ซงึ้ คนเราจะรกั ใครชอบใครนะ่ มนั หา้ มกนั ไมไ่ ดห้ รอก แต่
ระหวา่ งเรอ่ื งความคดิ เหน็ ทางการเมอื งกบั การอยรู่ ว่ มกนั ในสงั คมมนั ตอ้ งแยกใหอ้ อก
เอามาปนกนั เม่ือไหร่ความบรรลัยกบ็ งั เกิด หมวดว่าไหมละ่ ...
ผมเป็นนายกเมื่อสมัยท่ีแล้วแต่สมัยนี้แพ้เลือกต้ัง ไม่ไหว เล่นนอกเกม
ทุกรูปแบบ อัดเงินกันหัวละพันสองพันจะสู้ยังไงไหว ผมก็มีอาวุธแค่ผลงานเก่าๆ
ซ่งึ เคยท�ำไว้นน่ั ล่ะที่พอจะยกมาสกู้ บั เขาได้ คนบ้านเรานก่ี แ็ ปลก ทงั้ ๆ ทยี่ ังรักชอบ
คนเกา่ อยนู่ ะ แตพ่ อมคี นใหมเ่ ขา้ มากข็ อลองของใหมด่ กู อ่ น นายกเลยไมเ่ คยไดซ้ �้ำกนั
สกั สมยั การพฒั นามันกไ็ มต่ ่อเน่ืองส้ตู �ำบลอ่ืนเขาไม่ได้

74 วรรณกรรมรางวัลพานแวน่ ฟา้

นายกคนนี้น่ะเม่ือก่อนเขาช่ือบุญทิ้ง แต่พอได้เป็นนายกก็เปลี่ยนชื่อเป็น
เชวงศักดิ์ คนที่ผูกชีวิตไว้กับโชคลางน่ะหมวด คิดว่าชาวบ้านจะพ่ึงพาอะไรได้
ประสบการณ์ก็ไม่มี เพิ่งลงสมัครคร้ังน้ีเป็นคร้ังแรกแล้วบังเอิญได้ขึ้นมา ไอ้ที่ได้ก็
เพราะลงทนุ เปน็ จำ� นวนเงนิ ดว้ ยกนั ทง้ั นนั้ รๆู้ กนั อยู่ แลว้ ไอผ้ มนะ่ มนั คนท�ำงาน กต็ อ้ ง
มีบาดแผลเป็นธรรมดา ตอนหาเสียงเขาเลยอาศัยขย้ีตรงแผลนั่นแหละ ชาวบ้าน
สว่ นใหญไ่ มร่ เู้ รอื่ งรรู้ าวเลยเทคะแนนไปทางนน้ั เนย่ี เจอนำ�้ ทว่ มครงั้ นก้ี ค็ งรกู้ นั แหละ
วา่ ใครเป็นยังไง

ตอนรบั ตำ� แหนง่ ใหมๆ่ เขา้ ไปกร็ อื้ โครงการเกา่ ทผี่ มทำ� ไวท้ ง้ิ หมด พนกั งาน
ท่ีท�ำสัญญาจ้างกันไว้ในสมัยผมก็ให้ออก คนมันไม่มีประสบการณ์น่ะ ถูกไอ้พวก
สมาชกิ ทีเ่ ก๋าเกมชักจงู เลยกลายเปน็ นายกหุน่ เชิดไป แต่ท่ีหนักจนชาวบ้านรบั ไม่ได้
กเ็ รอ่ื งเอาผลประโยชนไ์ ปกองใหพ้ วกพอ้ งตวั เองนนั่ แหละ จะทำ� ถนนเอย จดั ทวั รไ์ ป
ดงู านเอย ไมว่ า่ ใชง้ บประมาณทำ� อะไรกไ็ ปกองอยทู่ คี่ นกลมุ่ นนั้ แหละ นผี่ มกร็ อ้ งเรยี น
ไปหลายเรื่องแลว้ นะ ใหท้ างผู้ใหญเ่ ขารบั รบู้ า้ งจะได้ตรวจสอบกัน ผมไปเป็นพยาน
ใหท้ ุกเรอ่ื งแหละ จะกลัวอะไรละ่ หมวด ผมมันสายเลอื ดนกั สู้ กไ็ ม่ไดท้ �ำเพ่อื ตวั เอง
น่ีนา...

เอาเถอะ ยิ่งพดู กย็ ง่ิ ยาว มาท่เี รอื่ งเด็กของผม เอ่อ อำ� นวยน่ะ ถกู กล่าวหา
วา่ ไปทำ� รา้ ยรา่ งกายนายสมคดิ ดกี วา่ นะครบั คดนี ส้ี อบสวนเสรจ็ ผมเชอื่ วา่ หมวดตอ้ ง
สั่งไม่ฟ้องแนน่ อน

ตอนที่เขาทะเลาะกนั ผมไมร่ เู้ ร่อื งดว้ ยหรอกนะ มารู้เอาเมอื่ นายอำ� นวยวิ่ง
ขา้ มถนนเลก่ิ ลกั่ มานน่ั แหละ เดก็ มนั ตกใจนะ่ ครบั ไมไ่ ดต้ งั้ ใจจะหนไี ปไหนหรอก เหน็
ฝ่ายโน้นหัวร้างข้างแตกเขาก็ต้องว่ิงมาหาคนที่พึ่งพาได้ มาเล่าให้ฟังปากคอส่ันว่า
นายสมคิดหัวแตก เขาเหว่ียงด้วยขวดเบียร์ท่ีตกอยู่แถวนั้นล่ะแค่ทีเดียว ไม่ได้โดน
แรงมากหรอก แตท่ เี่ ลอื ดไหลโกรกคงเปน็ เพราะฤทธเิ์ หลา้ กระมงั เพราะเหน็ วา่ ตอน
เกดิ เรื่องนายสมคดิ เมาหนักทเี ดียว พดู จาไม่คอ่ ยร้เู รอ่ื ง

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 75

ตอนออกไปจากบ้านผมเขายังไม่เมานะครับ...แค่กรึ่มๆ ปกติไม่ค่อยดื่ม
หรอก อ�ำนวยเขาเป็นเด็กขยันครับ วันๆ เอาแต่ท�ำงานรับจ้างทาสี วันน้ันบังเอิญ
หนา้ บา้ นผมมดี มื่ กนั นดิ หนอ่ ย กค็ ยุ วพิ ากษว์ จิ ารณก์ ารบา้ นการเมอื งกนั ไปเรอื่ ย เรอ่ื ง
การเมอื งนน่ี ะ ถา้ ไดพ้ ดู ในหมพู่ วกเดยี วกนั แลว้ ละ่ กส็ นกุ อยา่ บอกใครเชยี ว เราจะดา่
ฝ่ายตรงข้ามอย่างไรก็ได้ ยิ่งมีลูกคู่น่ังฟังคอยส่งเสียงเฮด้วยแล้วก็เป็นที่สนุกสนาน
กันล่ะ วันน้ันก็พูดกันถึงการท�ำงานของตัวนายก อบต. บ้าง ส.อบต. บางคนบ้าง
คยุ ไปคุยมากไ็ ปลงทา้ ยกันทีเ่ ร่อื งของแจกน�้ำทว่ ม ผมเพยี งเปรยๆ ไปตามท่ีไดย้ นิ มา
ว่า พวกปลากระป๋องที่มีคนบริจาคมาน่ะไปกองอยู่ท่ีบ้านหัวคะแนนนายกท้ังนั้น
อำ� นวยเขารู้วา่ บ้านนา้ คลอ้ ยนะ่ ก็เปน็ หัวคะแนนนายก เขาเลยบอกวา่ จะไปขอแบง่
สักหน่อย กอ่ นไปผมกป็ รามแล้วนะว่าพี่นอ้ งกนั ใหพ้ ดู กันดๆี พออ�ำนวยลกุ ออกไป
ทกุ คนกส็ ลายวงกนั

ผมก�ำลงั ปดิ บ้านครบั ตอนที่อ�ำนวยกระหืดกระหอบกลับมา เขาเล่าวา่ แค่
เขา้ ไปถามดๆี นายสมคดิ กบั เพอื่ นซงึ่ กำ� ลงั เมาไดท้ กี่ ลบั โวยวายเปน็ เรอ่ื งใหญโ่ ต แลว้
เข้ามารุมกระทืบท�ำร้ายเขา ผมเช่ือว่าจริงนะ เพราะบาดแผลท่ีใบหน้าอ�ำนวยมัน
ฟอ้ งอยูท่ นโท่ เขาไดแ้ ตป่ ัดปอ้ งแล้วกพ็ ยายามจะหนเี อาตัวรอด ชว่ งชลุ มุนกนั มอื ก็
ควา้ ไดข้ วดเบยี ร์ทต่ี กอยแู่ ถวน้ันฟาดไปทนี งึ ไมต่ ้งั ใจใหโ้ ดนใครหรอก แค่ใหส้ องคน
นัน้ ตกใจเขาจะได้หนอี อกมา แต่ก็เปน็ คราวเคราะหข์ องอ�ำนวยหรอกครบั ขวดดัน
ไปกระทบเอาหวั นายสมคดิ ซงึ่ กำ� ลงั โถมตวั เขา้ มาจะตอ่ ยซำ�้ พอดี พอหวั แตกฝา่ ยนนั้
กเ็ ลยถอย อ�ำนวยได้ทวี ง่ิ มาบ้านผม เรือ่ งก็มีอยแู่ คเ่ น้ีย...

เดก็ เขาแคป่ อ้ งกนั ตวั นะ่ หมวด ไมไ่ ดต้ ง้ั ใจทำ� รา้ ยอะไรใครหรอก นายสมคดิ
กับพวกซะอีกเป็นฝ่ายรุมท�ำร้ายเขา งานนี้ผมเช่ือว่านายสมคิดต้องมีทะแนะคอย
กระทุ้งอยู่เบ้ืองหลังแน่นอน ล�ำพังตัวนายสมคิดกับน้าคล้อยเองคงไม่ติดใจอะไร
หรอก

ไอ้ผมน่ะอยากให้พ่ีน้องเขาคุยกันเองมากกว่า แต่เห็นว่าอ�ำนวยเขาก�ำลัง
ถกู รงั แก อกี อยา่ งพอโดนเรอื่ งเขา้ นา้ คลา้ ยพอ่ เขากท็ ำ� อะไรไมถ่ กู ผมเลยตอ้ งเออ้ื มมอื

76 วรรณกรรมรางวลั พานแวน่ ฟา้

เข้าไปชว่ ย แคใ่ ห้พรรคพวกที่เปน็ ทนายความมาช่วยดคู ดใี หเ้ พอื่ ความเป็นธรรมน่ะ
ครบั คนไมผ่ ดิ มนั กต็ อ้ งสู้กนั สักต้งั ละ่ ...

ครับหมวด ถ้าจะให้ผมช่วยเหลืออะไรก็บอกนะครับ ยินดีทุกเวลา ยังไง
ฝากดูแลเด็กผมด้วยนะครับ ขอบคุณครับ...

–––

มรสุมทิ้งร่องรอยเป็นหย่อมสีเทาไว้เปรอะท้องฟ้า ฝนเม็ดใหญ่ยังคง
กระหน่�ำหนักเป็นระยะ สลับกับสายแดดเปร้ียงท่ีสาดลอดร่องเมฆลงมาเป็น
ครงั้ คราว พนื้ ทรี่ มิ ถนนปรมิ าณนำ้� ลดลงแลว้ แตล่ กึ เขา้ ไปขา้ งในหมบู่ า้ นยงั คงเจงิ่ นอง
แลเปน็ ผนื เดยี วกนั เหมือนทะเล

รอบโรงพักมีน�้ำแชอ่ ยูเ่ ทยี มยอดหญ้า ผมควบมอเตอร์ไซค์คู่ชพี มาจอดชิด
บนั ไดข้ันแรกแลว้ ลงไปยนื เอื้อมหยบิ ถงุ เทา้ รองเท้าซ่ึงโยนไว้ในตะกรา้ หน้ารถออก
มาสวม ปัดขากางเกงท่ีพับข้ึนมาถึงหน้าแข้งลงไปกรอมเท้า ก่อนจะสาวก้าวยาวๆ
ข้ึนบนั ได

บนโรงพักยังไม่มีใครสักคน ร้อยเวรเม่ือคืนกลับไปแล้วหลังปฏิบัติหน้าที่
ครบเวลา ลุงดาบพลขับคงออกไปน่ังแช่อยู่ร้านกาแฟหน้าโรงพักตามปกติ ส่วน
หวั หนา้ โรงพกั ผบู้ งั คบั บญั ชาผมนน่ั ไมต่ อ้ งถามถงึ ทา่ นมบี า้ นพกั อยใู่ นตวั เมอื ง อาศยั
ส่ังการทางโทรศพั ท์ ไม่เขา้ มาดูโต๊ะทำ� งานราวอาทิตย์นงึ แล้วเหน็ จะได้

ผมแวะหอ้ งโถงดา้ นหนา้ ชงกาแฟดำ� ถว้ ยหนง่ึ แลว้ ถอื เขา้ ไปในหอ้ งสอบสวน
พลกิ ดูสมดุ รายงานประจ�ำวนั เวรท่ีผ่านมาเหตุการณป์ กติ วางถว้ ยกาแฟไว้บนโตะ๊
ทำ� งานแลว้ เดนิ ไปผลกั บานหนา้ ตา่ งใหเ้ ปดิ ออก รบั ลมฝนทโี่ ชยมาออ่ นเบา เบอ้ื งหนา้
มองเห็นธงชาติผืนเก่าซีดสะบัดพล้ิวค้างอยู่ปลายเสานั่นมานานนับปี ผมนั่งลงจิบ
กาแฟพรอ้ มกบั ลว้ งสมารท์ โฟน นว้ิ ชเ้ี ขยี่ หนา้ จอเปดิ โปรแกรมไลนข์ น้ึ มา แลว้ กระโจน
เข้าสูโ่ ลกใบนน้ั

ประจ�ำปี ๒๕๖๐ 77

กาแฟยังไมท่ ันหมดถว้ ย รู้สกึ เหมือนวา่ กำ� ลงั มีใครสกั คนจอ้ งมอง เงยหน้า
ข้ึนก็เหน็ นายคล้อยกบั นายสมคิดยนื อยตู่ รงช่องประตู ทงั้ คยู่ กมอื ไหว้ ผมนึกขึ้นได้
ว่าวนั นน้ี ัดคคู่ วามท้งั สองฝ่ายเข้ามาเจรจากนั จึงกวักมือเรยี กทง้ั สองคนใหเ้ ขา้ มาน่งั
ท่ีโตะ๊

“ฝา่ ยโน้นยงั ไมม่ าเลย นั่งเลน่ ไปพลางๆ ก่อนนะ ผมนึกว่าจะมาดว้ ยกัน
เสยี อกี ” ผมขยบั ยมิ้ เลก็ ๆ ทมี่ ุมปาก

“เห็นไอค้ ลา้ ยมนั ออกมาจากบา้ นก่อนผมเสียอีกนะ ไมร่ ูไ้ ปแวะเสียทไ่ี หน
นัดไม่เป็นนดั ” นายคลอ้ ยเอย่ พลางส่ายหน้าไปมา

ไม่นานนัก นายคล้ายกับนายอ�ำนวยก็มาปรากฏตัวอยู่หน้าห้อง ผมบอก
ให้ลากเก้าอี้ว่างมาน่ังได้เลยตามสะดวก คู่กรณีท้ังสองฝ่ายขยับแยกออกไปน่ังกัน
คนละมุมโต๊ะ เหมือนนักมวยก�ำลังดูเชิงคู่ต่อสู้ก่อนระฆังเริ่มยก โดยมีผมท�ำหน้าท่ี
กรรมการอยู่ตรงกลาง ผมหนั มองทา่ ทที ัง้ สองฝ่ายกอ่ นเรมิ่ ตน้ เจรจา

“ทผี่ มนดั พวกเรามาพรอ้ มกนั วนั นก้ี เ็ พอ่ื จะไดพ้ ดู จากนั แมว้ า่ เรอ่ื งทอี่ ำ� นวย
ทำ� ลงไปจะเปน็ ความผดิ อาญา แตม่ ันก็ไม่ถงึ กับคอขาดบาดตาย ไม่ใช่อาชญากรรม
ร้ายแรงอะไร ที่สำ� คญั คือทง้ั สองฝ่ายน่ะเปน็ พีน่ อ้ งกนั นา่ จะพูดคยุ กันไดโ้ ดยไม่ต้อง
ใชก้ ฎหมาย...” ผมยกถว้ ยกาแฟขน้ึ กลว้ั คอจนหมดกอ่ นพดู ตอ่ “...ตอนนผี้ มยงั ไมร่ บั
เร่ืองลงสารบบคดี ถ้าตกลงกนั ได้ก็ไม่ตอ้ งท�ำเปน็ สำ� นวนคดีใหว้ นุ่ วายกนั เปล่าๆ”

ทั้งสองมุมยังนั่งนิ่งอย่างหย่ังเชิงกันและกัน ผมปล่อยให้ความเงียบเข้า
ครอบครองห้องสอบสวนอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อความรู้สึกอึดอัดเร่ิมก่อตัวหนาแน่นข้ึน
จึงเอย่ ปากเพ่ือทลายมันออกไป

“ลงุ คลอ้ ยกบั ลุงคล้ายน่ะเป็นพี่น้องกันแท้ๆ ไมใ่ ชเ่ หรอ” ทัง้ สองฝา่ ยพยัก
หน้ารบั พร้อมกนั

“กอ่ นหน้าน้ผี มก็ไดย้ นิ มาวา่ รกั ใคร่กันดี ไมเ่ คยมปี ัญหาอะไรต่อกนั ” ผม
เลกิ ค้วิ ถาม

“กม็ บี า้ งแหละตามประสา บา้ นอยตู่ ดิ กนั นะ่ หมวด” ลงุ คลา้ ยหลน่ คำ� ออก
มาดว้ ยเสยี งแหบพร่า ลงุ คล้อยมองหน้าผมแล้วเอย่ ขน้ึ บา้ ง

78 วรรณกรรมรางวลั พานแวน่ ฟ้า

“ขัดใจกันก็ห่างๆ กนั ไป แตไ่ ม่เคยถงึ ขนาดลงไมล้ งมือ...”
“มันตอ้ งมสี าเหตสุ นิ ะ ลองเล่าให้ผมฟังไดไ้ หมมาจากเร่อื งอะไร เปิดอก
กันเลยทั้งสองฝ่ายจะได้สบายใจกัน” ผมเริ่มมองเห็นแสงสว่างร�ำไรมาจากปลาย
อโุ มงค์ ทงั้ คเู่ มม้ ปากเงยี บราวครนุ่ คดิ อะไรบางอยา่ ง ในทสี่ ดุ ลงุ คลอ้ ยกเ็ อย่ ขน้ึ พรอ้ ม
สา่ ยหน้า
“ไม่รู้ส.ิ ..ผมไมเ่ คยมปี ัญหาอะไรกับมนั แคข่ ัดใจนดิ หนอ่ ยทมี่ ันไปคลุกคลี
อยู่กบั พวกนายวเิ ชียรน่นั น่ะ”
“ผมก็แค่นึกหมั่นไส้มัน อีตอนท่ีมันเท่ียวแสดงออกนอกหน้าว่าเป็น
หัวคะแนนให้จนนายกคนน้ชี นะเลอื กต้งั นะ่ แหละ”
อกี ฝา่ ยขยบั ปากจะโตแ้ ยง้ ผมสมั ผสั ถงึ อณุ หภมู ทิ เ่ี รมิ่ คกุ รนุ่ ขน้ึ อกี ครง้ั จงึ ชงิ
เบนความสนใจออกไปทางอ่นื
“สรุปวา่ เป็นเรอื่ งของคนอื่นทัง้ น้นั แล้วเราล่ะสมคดิ ตอนนแี้ ผลเป็นยังไง
บา้ ง”
“ตกสะเก็ดแล้วครับ เหลือแต่แผลเป็น” นายสมคิดพูด ระบายยิ้มแห้ง
แล้ง
“ผมไมไ่ ดต้ ง้ั ใจ...” นายอำ� นวยกม้ หน้าพึมพ�ำเบาๆ
ผมอา้ งองิ แมน่ ำ�้ ทกุ สายเขา้ รกุ เรา้ ไกลเ่ กลยี่ กระทงั่ คกู่ รณที ง้ั สองฝา่ ยตา่ งมี
ท่าทีประนีประนอมต่อกัน นึกในใจว่าโชคยังดีท่ีคนถ่ินน้ียังคงเห็นความเป็นพ่ีน้อง
เขม้ ขน้ ในสายเลอื ด สงิ่ เรา้ จากภายนอกเปน็ เพยี งปจั จยั ทผี่ า่ นมา และกำ� ลงั จะผา่ นไป
แต่จู่ๆ ประตูห้องสอบสวนก็ถูกผลักออกอย่างแรง นายกเชวงศักดิ์เบียด
แทรกรา่ งเขา้ มา ตามหลงั ดว้ ยนายวเิ ชยี ร ทงั้ คมู่ ายนื อยเู่ บอ้ื งหลงั คกู่ รณฝี า่ ยทตี่ นเอง
ถือหาง นายกศักดิพ์ ุ่งค�ำถามใส่ผมดว้ ยน้�ำเสียงขนุ่ ขน้
“หมวดนัดทัง้ คู่มาเจรจากัน ท�ำไมไมบ่ อกผม!”
“เอ่อ ขอโทษครบั ผมเหน็ ว่าทงั้ นายกและคุณวเิ ชียรไม่มีสว่ นเกีย่ วข้องกับ
ค่กู รณนี ะ่ ก็เลยไมไ่ ด้แจง้ ใหท้ ราบ”
“ไมเ่ กย่ี วได้ยงั ไง กผ็ มเป็นพยานในคดีนี้” นายวเิ ชยี รแย้งเสียงแข็ง

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 79

“ถูกครับ แต่ตอนน้ีผมยังไม่ต้องการพยาน อยากให้คู่กรณีเขาตกลงกัน
ฉันทพ์ น่ี ้องมากกวา่ ” ผมพดู

“ผมวา่ มนั ไมถ่ กู นาหมวด...” นายกศกั ดแิ์ ทรกรา่ งเขา้ ไปยนื ระหวา่ งคกู่ รณี
ค้�ำแขนลงบนโต๊ะท�ำงานแล้วโน้มหน้าเข้ามาใกล้ผม “...มันมีคดีเกิดขึ้นมาแล้ว
ซ�้ำเป็นเร่ืองในพ้ืนที่ที่ผมต้องดูแลทุกข์สุข หน้าท่ีของหมวดก็คือท�ำการสอบสวนไป
จะไกลเ่ กลยี่ กนั ไดย้ งั ไงมนั เปน็ คดอี าญาแผน่ ดนิ ทำ� ยงั งถี้ อื เปน็ การปฏบิ ตั หิ นา้ ทโี่ ดย
มชิ อบนะหมวด”

นายวเิ ชยี รซง่ึ ยนื กอดอกอยใู่ กลก้ นั พยกั หนา้ คงเปน็ ครงั้ แรกทเี่ ขาเหน็ ดว้ ย
กับคตู่ ่อสูท้ างการเมอื งคนนี้ และยนิ ค�ำพูดของนายกศกั ด์ริ ะรื่นหูกวา่ ทีเ่ คย

ผมเอนหลงั พงิ พนกั เกา้ อ้ี ขยบั ระยะหา่ งออกจากคสู่ นทนา นง่ิ ไปอดึ ใจหนงึ่
เพ่ือสะกดอารมณ์ของตัวเองให้เยน็ ลง

“ทน่ี ายกพดู นะ่ ถกู ตอ้ งตามหลกั การทกุ อยา่ งละ่ ครบั เพยี งแตว่ า่ ...ระหวา่ ง
เดินหนา้ ท�ำคดตี อ่ ไปเพ่อื ใหเ้ รอื่ งจบลงด้วยค�ำพพิ ากษา กบั การทีพ่ ีน่ อ้ งเขาตกลงกัน
ไดเ้ องเนยี่ นายกคดิ วา่ อยา่ งไหนจะท�ำใหพ้ นื้ ทข่ี องนายกสงบสขุ ไดม้ ากกวา่ กนั ละ่ ...”

กนุ ซอื ทง้ั สองฝา่ ยนงิ่ เงยี บ แตใ่ บหนา้ ยงั คงยบั ยน่ ดว้ ยกนั ทงั้ คู่ ครหู่ นง่ึ นายก
ศักดิย์ ่นื ข้อเสนอให้ผม

“เอาอยา่ งนี้ ผมขอปรึกษาลูกบา้ นของผมกอ่ นว่าเขาจะเอายังไงกันแน่”
“ตามสบายครับทา่ นนายก...” ผมผายมอื เชอื้ เชญิ
นายกศักดิ์แตะไหล่สองพ่อลูกฝ่ายตัวเองแล้วเดินน�ำออกไปนอกห้อง
สอบสวน นายวเิ ชยี รกบั ค่กู รณอี กี ฝ่ายก็ลกุ เดนิ ออกไปอีกทางหนง่ึ เชน่ เดียวกัน
ผมคว้าสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดเฟซบุ๊กดูไปเร่ือยๆ เพื่อรอเวลา เห็นข่าว
กลุ่มคนและองค์กรต่างๆ ก�ำลังระดมความช่วยเหลือเพื่อน�ำของมาบริจาคอีกรอบ
เมฆฝนบนทอ้ งฟา้ เรมิ่ จบั ตวั กนั เปน็ กอ้ นใหญ่ แลว้ เคลอ่ื นทล่ี งตำ่� ราวจะเออ้ื มมอื ควา้
เอาได้ หา้ นาทีหลงั จากน้นั เมด็ นำ้� พลันเทสายลงมาอย่างหนาหนัก ส่งเสียงอ้อื อึงไป
ทุกทิศทาง

80 วรรณกรรมรางวลั พานแว่นฟา้

คกู่ รณที ยอยเขา้ มานงั่ อยเู่ บอื้ งหนา้ โตะ๊ ทำ� งานของผมอกี ครงั้ ผมลากสายตา
ขน้ึ เพื่อพบกับใบหน้าอนั เหนด็ หนา่ ยของทัง้ สองฝา่ ย กอ่ นเปลง่ ถ้อยออกไปเสียงดงั
แข่งกบั เสียงฝนรายรอบ

“ได้คุยเข้าใจกันแล้วกจ็ บๆ กนั ไปนะครบั ยังไงเรากพ็ น่ี อ้ งกนั ”
นายคล้อยส่ายหน้าพร้อมค�ำตอบ “ขอให้เป็นไปตามกฎหมายดีกว่า
หมวด...”
“ผมก็ขอให้การปฏิเสธ ไปต่อสู้คดีช้ันศาล” นายอ�ำนวยตอบกลับด้วย
แววตาเกร้ียวกราด
ผมมนึ งงกบั คำ� ตอบทไ่ี ดร้ บั คลา้ ยวา่ ปราสาททพี่ ยายามกอบกวาดเมด็ ทราย
มากอ่ ขน้ึ จนเปน็ รปู รา่ ง ถกู เดก็ เกเรผา่ นทางมายำ่� เหยยี บจนทลายครนื ลงในพรบิ ตา
เบอื้ งหนา้ ผม นายคลอ้ ยและนายคล้ายน่ังเบนหนา้ ออกจากกัน
ผมขมวดค้ิวท้ังสองข้างเข้าหากัน ผินหน้ามองนายกเชวงศักดิ์และนาย
วเิ ชยี ร ทง้ั สองตหี นา้ เฉยเมย นายกศกั ดยิ์ กั ไหล่ สว่ นนายวเิ ชยี รแบะปากอยา่ งไมย่ หี่ ระ
แลว้ คู่กรณีกล็ ุกขนึ้ พร้อมกนั หันหลังออกไปจากห้องสอบสวนคนละทศิ ละทาง
แสงแดดอุ่นซ่ึงเพ่ิงแทรกตัวลอดหว่างเมฆลงมาเพียงครู่หรุบแสงลง พลัน
สายฝนก็กระหนำ�่ หนักลงมาอีกระลอก.

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 81



กล่องสมบูรณแ์ บบ

วฒุ นิ นั ท์ ชยั ศรี

พอนึกยอ้ นกลับไป ไม่นา่ เชือ่ ว่าระยะเวลาแค่สิบปจี ะทำ� ใหห้ ลายสิ่งหลาย
อย่างเปล่ียนแปลงไปได้ขนาดนี้ แต่ก็อย่างว่า สิบปีก็มากพอจะท�ำให้เด็กประถมฯ
ข้างบ้านเข้ามหาวิทยาลัย มากพอท�ำให้ทีมท่ีเคยได้แชมป์ฟุตบอลพรีเมียร์ลีกอย่าง
เลสเตอร์ ซิตี้ต้องตกชั้นคร้ังแล้วครั้งเล่าและเพิ่งกลับมาคว้าต๋ัวเพลย์ออฟเพื่อ
เล่ือนช้ันกลับคืนสู่สังเวียนแข้งพรีเมียร์ลีก อันท่ีจริงผมไม่ได้เป็นแฟนบอลทีม
เลสเตอร์ และไมไ่ ดบ้ า้ ฟตุ บอลมากพอจะมานงั่ ชมทมี จากลกี แชมปเ์ ปย้ี นชพิ ฟาดแขง้
กันตอนตีสอง ทว่าผมก�ำลังรอคอยอะไรบางอย่างท่ีก�ำลังจะมาหลังจากการ
ถา่ ยทอดสดฟตุ บอลคนู่ จ้ี บลง อะไรบางอยา่ งทจี่ ะมาเปลย่ี นแปลงผมอกี ครงั้ หลงั จาก
เจา้ กลอ่ งสีด�ำตรงหน้าเดนิ ทางเข้ามาในชีวิตผม

เจ้ากลอ่ งสีดำ� ทภี่ รรยาและคนอืน่ ๆ เรยี กมันวา่ “กลอ่ งสมบูรณ์แบบ”

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 83

เมอื่ สบิ ปกี อ่ น เราอยใู่ นยคุ ทกี่ ารดโู ทรทศั นต์ อ้ ง “ตดิ กลอ่ ง” หมายถงึ กลอ่ ง
รับสัญญาณโทรทัศน์ซึ่งจะมีรายการต่างๆ ที่โทรทัศน์ปกติไม่มีฉาย จุดเริ่มต้นของ
เจ้ากล่องท�ำนองนี้เกิดจากนายทุนจอมโลภคนหนึ่งคว้าลิขสิทธิ์การถ่ายทอดสด
ฟุตบอลยโุ รปได้ จงึ จบั สญั ญาณถ่ายทอดยัดลงกลอ่ งแล้วนำ� ออกขาย พร้อมโมเมว่า
ราคากล่องเป็นค่าลิขสิทธ์ิการถ่ายทอดสดที่ผู้บริโภคต้องจ่ายอย่างสมน�้ำสมเน้ือ
นายทนุ เจา้ อน่ื เรมิ่ เลน่ ตามเกม จนในทสี่ ดุ การดโู ทรทศั นใ์ นปจั จบุ นั กลายมาเปน็ การ
“ขายกล่อง”

แต่ก็อย่างว่า ผู้บริโภคอย่างผมจะปริปากอะไรได้นอกจากจ�ำใจซื้อกล่อง
เหลา่ นน้ั มา คดิ เสยี วา่ เปน็ คา่ แพก็ เกจในการรบั ชมการถา่ ยทอดสดฟตุ บอล ดกี วา่ จะ
ไปนั่งดตู ามรา้ นเหลา้ ซึ่งคงต้องบวกค่าใช้จ่ายอืน่ ๆ และได้ไม่คุ้มเสีย

หากฟุตบอลเป็นความบันเทิงของผู้ชาย ละครและซีรีส์ต่างประเทศก็คง
เปน็ ความบนั เทงิ ของผหู้ ญงิ ทภ่ี รรยาผมยอมจา่ ยไมน่ อ้ ยหนา้ —คณุ เองกแ็ อบมาเปดิ ดู
ฉนั รหู้ รอก—เธอคอ่ นขอดเมอื่ ผมบน่ วา่ กลอ่ งทเ่ี ธอซอ้ื มาราคาแพงไมค่ มุ้ คา่ ซรี สี เ์ พยี ง
ไม่ก่เี ร่ืองที่เธอชอบดู แตอ่ นั ท่ีจริงถ้าจะนบั ซรี ีสซ์ ูเปอร์ฮีโร่ของค่ายดซี ที ี่ผมชอบแอบ
มาเปดิ ดบู ้างกค็ งจะเรียกว่าคุม้ ได้อย่หู รอก

โดยไม่ตั้งใจ เราสองคนกลบั กลายเป็นนกั สะสมกลอ่ ง กลอ่ งรับสัญญาณที่
ซอื้ มาเพือ่ ดูรายการตา่ งๆ เร่ิมกองพะเนินหนา้ โทรทัศน์ คร้นั จะดูรายการไหนกต็ ้อง
เปลยี่ นสายสญั ญาณเสยี บกลอ่ งใหมใ่ หว้ นุ่ ขณะทค่ี า่ ใชจ้ า่ ยรายเดอื นของแตล่ ะกลอ่ ง
กไ็ มเ่ บา หน่งึ ปผี า่ นไปพรอ้ มกบั คา่ ใชจ้ ่ายทเี่ รม่ิ พอกพูน ดเู หมอื นว่ากลอ่ งพวกนี้จะ
เป็นของฟมุ่ เฟือยสำ� หรับพนักงานรัฐวสิ าหกิจตัวเล็กๆ อย่างผมและภรรยาเสียแลว้
ขณะท่ผี มกำ� ลังคิดไมต่ กว่าจะเอาอยา่ งไรตอ่ ไป กลบั เป็นภรรยาผมที่ชีท้ างสว่าง

“เหน็ ซนั บอ๊ กซข์ องผมไหม” ผมถามหากลอ่ งทจี่ ะใชด้ ฟู ตุ บอลลาลกี าสเปน
“คุณไมต่ อ้ งใชห้ รอก ลองกดรีโมทหาช่องสิ” เสียงดงั มาจากห้องนอน
“มนั จะดไู ดย้ ังไงล่ะถา้ ไม่มีกลอ่ ง”

84 วรรณกรรมรางวัลพานแวน่ ฟ้า

ภรรยาผมเดินออกมาจากห้องนอนในสภาพสวมแผ่นมาส์กหน้าเหมือนผี
ตาโบ๋ “คณุ ไมไ่ ดด้ ขู า่ วเหรอทร่ี ฐั บาลเคา้ ผลติ กลอ่ งโทรทศั นข์ องตวั เองออกมาใหเ้ รา
ใชน้ ะ่ เมอ่ื เยน็ ฉนั เพงิ่ ไปเอากลอ่ งมา แลว้ ใหช้ า่ งตดิ เขา้ กบั โทรทศั นข์ องเราเรยี บรอ้ ย
ใช้ดีมากเลยนะ มันมีทุกชอ่ งทเ่ี ราดูในกลอ่ งพวกนน้ั แหละ ฉันผา่ นๆ ตาชอ่ งฟตุ บอล
อยนู่ ะ ลองกดหาดู”

รฐั บาลทไ่ี หนจะบา้ ลงทนุ ขนาดซอื้ ลขิ สทิ ธถิ์ า่ ยทอดสดฟตุ บอลทกุ ลกี ขนาด
น้นั วะ ผมพมึ พำ� พลางกดรีโมตหาฟตุ บอลคเู่ อลกลาสิโกท่กี ำ� ลังจะฟาดแขง้ “ผมวา่
คณุ เอาซันบ๊อกซ.์ ..”

ไมท่ นั ขาดคำ� ฟตุ บอลคทู่ ผ่ี มอยากดโู ผลม่ าในชอ่ งหมายเลข ๖๐ และกำ� ลงั
เขี่ยลูกเร่ิมเลน่ พอดี “อย่านอนดึกมากล่ะ พรุง่ นอี้ อกแตเ่ ชา้ นะ ต้องไปรับหนา้ ทา่ น
ปลัดฯ” ผมทรดุ ร่างลงเกา้ อ้ีหน้าโทรทศั น์ ลโี อเนล เมสซกี �ำลังขึน้ เกมทางกราบขวา
ผมกดปุ่มเลอ่ื นไปยงั ช่องอื่นเร่ือยๆ ใหต้ ายเถอะ อย่าว่าแต่หนังดีซรี ีส์ดงั ทม่ี คี รบทกุ
ชอ่ ง แมแ้ ตฟ่ ตุ บอลยงั มคี รบทกุ แทบลกี ไมว่ า่ จะเปน็ พรเี มยี รล์ กี บนุ เดสลกี า ลาลกี า
หรอื แม้แตบ่ อลดิวิชันสามสีท่ ่คี งไม่มีใครคิดอยากจะกดดู

ผมมารจู้ ากปากภรรยาในรงุ่ เชา้ วา่ รฐั บาลลงทนุ ไปหลายหมนื่ ลา้ นทำ� โครงการ
“Perfect Box” หรอื “กล่องสมบูรณ์แบบ” (เกลยี ดชื่อไทยจริงๆ) เพ่อื แจกจ่ายให้
ประชาชนใช้งานฟรีๆ เป็นการลดค่าใช้จ่ายท่ีเกิดจากการติดกล่องรับสัญญาณของ
เอกชน อันท่ีจริงผมก็เคยได้ยินข่าวผ่านหูอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้สนใจและไม่เคยคิดว่า
‘ของฟรีจากรัฐบาล’ มันจะเข้าท่า จะว่าไปรัฐบาลชุดน้ีคือกลุ่มทหารท่ีเพ่ิงจะยึด
อำ� นาจมาจากรัฐบาลก่อนหน้า จะดว้ ยเหตุผลอะไรผมก็ไม่คอ่ ยแนใ่ จนกั คงจะเป็น
ข้ออ้างดาษดื่นท�ำนองว่ารัฐบาลเดิมทุจริตคอร์รัปชัน ประชาชนแตกความสามัคคี
อะไรท�ำนองนี้ตามท่ีเคยๆ เป็นมาตลอดในประวัติศาสตร์การเมืองไทย พอเห็น
ผลลพั ธท์ เ่ี กนิ คาดแบบนกี้ น็ กึ ประหลาดใจขนึ้ มาครามครนั ไมค่ ดิ วา่ รฐั บาลทมี่ าจาก
ทหารจะคิดอะไรเพื่อประชาชนได้ขนาดน้ี พวกเขาผลิตกล่องรับสัญญาณโทรทัศน์

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 85

ที่สามารถดูการถ่ายทอดฟุตบอล ตลอดจนดูละครและซีรีส์ได้แทบทุกช่องที่มี
ในโลก แถมยังเป็นตัวปล่อยสัญญาณอินเทอร์เน็ตฟรี ทุกคุณสมบัติที่มีในกล่องน้ี
ไมต่ อ้ งเสยี คา่ ใชจ้ า่ ยแตอ่ ยา่ งใด ลอื กนั วา่ ไอเดยี ดงั กลา่ วเปน็ ของบรษิ ทั ทเ่ี คยทำ� หนา้ ท่ี
ประชาสัมพันธ์และดูแลภาพลักษณ์ของรัฐบาลก่อนหน้า นัยว่านโยบายนี้จะเรียก
คะแนนนยิ มใหร้ ัฐบาลปัจจบุ ันไดอ้ ยู่ไปนานๆ

ไม่วา่ จะด้วยเหตุผลกลใด การมกี ล่องรบั สัญญาณที่ ‘สมบูรณ์แบบ’ แถม
ยังไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายแม้แต่สตางค์แดงเดียว ไม่ว่ามันจะหลุดหล่นมาจากมือของ
รฐั บาลไหน การไมค่ วา้ เอาไวค้ งดเู ปน็ ไอโ้ งเ่ กนิ เยยี วยา อยา่ งนอ้ ยคา่ ใชจ้ า่ ยรายเดอื น
ของแตล่ ะกล่องทีผ่ มและภรรยาสะสมไว้ก็เปน็ อนั ปลดเปลื้องภาระลงไปได้

แตก่ ค็ งเหมอื นท่เี พอื่ นนกั เขียนผมยำ�้ เอาไวว้ า่ ของฟรีไมม่ ีในโลก…
หากผมไม่รู้จักไอ้เจ้าเพ่ือนนักเขียนคนนี้ (ผมเรียกตามท่ีมันให้สมญานาม
ตัวเอง แม้ว่าผมไม่เคยอ่านอะไรที่มันเขียนเลยก็ตาม) คิดว่าชีวิตผมคงมีความสุข
มากกวา่ นอ้ี ยสู่ กั หนอ่ ย แตก่ ารมมี นั คอยกวนใจเสยี บา้ งกท็ ำ� ใหช้ วี ติ มสี สี นั ดไี มห่ ยอก
เราพบกันคร้ังแรกตอนลงทะเบียนเรียนที่มหาวิทยาลัยเปิดแห่งหนึ่ง เจ้าหมอน่ี
แนะนำ� ตวั ใหผ้ มรวู้ า่ มนั เปน็ นกั เขยี นไสแ้ หง้ ไดโ้ ดยไมต่ อ้ งออกปากบอกสมั มาชพี ดว้ ย
การเอ่ยปากขอยืมเงินลงทะเบียนแรกเขา้ เนอ่ื งจากพกเงินมาไมพ่ อ
แมเ้ ราจะเรยี นคณะรฐั ศาสตรเ์ หมอื นกนั แตห่ นงั สอื ทผี่ มกบั มนั อา่ นตา่ งกนั
สุดขั้ว แน่นอนว่าหนังสือของคนที่รู้จักรับผิดชอบอนาคตตัวเองอย่างผมย่อมเป็น
หนังสือเรียนของแต่ละรายวิชา ขณะที่มันชอบอ่านหนังสือการเมือง ปรัชญา
ประวัติศาสตร์ นวนยิ าย กวีนพิ นธ์ หรืออะไรท่ีเขาเรยี กกันวา่ “หวั เอยี งซ้าย” หรอื
“หัวก้าวหน้า” น่ันแหละ ซ่ึงผมไมเ่ หน็ ว่าจะชว่ ยใหช้ วี ิตก้าวหน้าตรงไหน ในเมอ่ื มนั
สอบผ่านแค่เทอมละไม่ถึงคร่ึงของวิชาเรียนทั้งหมด ขณะท่ีผมกวาดเกรดดีมากมา
เพยี บในแต่ละเทอมโดยไมจ่ �ำเปน็ ตอ้ งอ่านหนงั สอื พรรคน์ ้ันให้หนักสมอง
ผมและภรรยาเรยี นจบภายในสามปคี รง่ึ กอ่ นจะสอบเขา้ ทำ� งานทกี่ ารไฟฟา้

86 วรรณกรรมรางวัลพานแวน่ ฟา้

ไดท้ งั้ คู่ และแตง่ งานกนั ในอกี สองปตี อ่ มา สว่ นเพอ่ื นรกั นกั เขยี นของผมกวา่ จะเรยี น
จบใชเ้ วลาไปเบด็ เสรจ็ ถงึ เจด็ ปี แถมจบมากย็ งั ไมม่ งี านเปน็ หลกั เปน็ แหลง่ ชดั เจน ตอ้ ง
คอยมายืมเงินผมไปลงทุนอะไรสักอย่าง ดีที่มันใช้คืนทุกครั้งแม้บางทีจะช้าหน่อย
ได้ยินว่ามันไปเป็นคอลัมนิสต์หรือไปท�ำหนังสือหัวก้าวหน้าอะไรสักอย่าง แถมยัง
ขายดเี ปน็ เทนำ�้ เททา่ ชว่ งปที เี่ กดิ มอ็ บหลายๆ ครงั้ แตส่ ดุ ทา้ ยมนั ตอ้ งหนไี ปทฝี่ รง่ั เศส
เพราะหนังสือของมันดันกลายเป็นหนังสือผิดกฎหมาย และยังไม่ได้กลับประเทศ
จนถึงทกุ วันนี้ ถงึ อย่างน้นั เราก็ยังตดิ ต่อกนั ทางอีเมลอยู่บา้ งนานๆ ที

ไงเชษฐ์ เพ่ือนรัก
ไดย้ ินขา่ วว่ารัฐบาลเฮงซวยแจกกล่องโทรทัศน์ให้ใช้ฟรเี หรอวะ วงในบอก

วา่ แมง่ ผลาญงบความมน่ั คงไปเกอื บหมดคลงั ละเลงไปกบั เรอื่ งไรส้ าระแทๆ้ แตก่ วู า่
มึงต้องระวังหน่อยนะ แม่งอาจเป็นเคร่ืองล้างสมองของรัฐบาลก็เป็นได้ รัฐบาลน้ี
แม่งปลน้ อ�ำนาจประชาชนมาดว้ ย มันไม่จริงใจกบั พวกมงึ หรอก และของฟรีก็ไม่มี
ในโลกหรอก เชือ่ กูเถอะ

ตุลย์

ไม่ทันข้ามวัน อีเมลฉบับนี้ก็เดินทางข้ามน�้ำข้ามทะเลมาหาผม และก็
เชน่ เคย อา่ นจากนำ้� เสยี งทมี่ นั สง่ มากค็ งไมม่ อี ะไรมากไปกวา่ การอยากจะดา่ รฐั บาล
ทหารดว้ ยสารพดั ขอ้ มลู ‘วงใน’ ซงึ่ กไ็ มร่ วู้ า่ มนั ไปมวี งนอกวงในมาจากไหนมากมาย
ทงั้ ทเ่ี กรดวชิ าประวตั ศิ าสตรก์ ารเมอื งไทยทง้ั สองตวั มนั ไดน้ อ้ ยกวา่ ผมราวฟา้ กบั เหว
อยา่ หาวา่ ผมเชยี รร์ ฐั บาลปจั จบุ นั เพราะโดนตดิ สนิ บนดว้ ยกลอ่ งนเ้ี ลย แตเ่ ทา่ ทเี่ รยี น
มา ผมเหน็ ว่ารฐั บาลไหนๆ ในโลกมันกไ็ ม่ได้จริงใจกบั ประชาชนทง้ั น้นั แหละ ผมก็
เลยไม่ซีเรียสว่ารัฐบาลไหนจะมากุมอ�ำนาจ ขอให้ท�ำประโยชน์ตกถึงปากท้อง
ประชาชนก็พอ และโดยเฉพาะไอ้เจ้ากล่องน่ี ถ้าไม่นับว่าเป็น ‘ประโยชน์ของ

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 87

ประชาชน’ จะเรียกว่าอะไร ผมพิมพ์จดหมายตอบกลับเพ่ือนอย่างสบายอารมณ์
แขวะมนั นดิ หนอ่ ยวา่ เรร่ อ่ นอยนู่ อกประเทศแลว้ ยงั ทะลงึ่ มวี งในยง่ิ กวา่ คนในประเทศ
เสียอกี แต่กย็ งั ไวเ้ ชงิ ไม่ชื่นชมเจา้ กล่องประหลาดนมี้ ากนกั เพราะในเวลานัน้ ผมเอง
กย็ งั ไมไ่ ว้ใจมันสักเท่าไร แมว้ า่ สัญญาณอนิ เทอร์เนต็ ท่ผี มใชต้ อบอเี มลเพอื่ นจะออก
มาจากกลอ่ งนก้ี ็ตามที

ในตอนนน้ั เทา่ ทผี่ มพอจะสรปุ ไดห้ ลงั จากใชง้ านมาระยะหนง่ึ ไอเ้ จา้ “กลอ่ ง
สมบรู ณแ์ บบ” กไ็ มไ่ ดส้ มบรู ณแ์ บบอยา่ งทชี่ อ่ื ของมนั อวดอา้ งหรอก ความนา่ รำ� คาญ
ของมันเริ่มต้นต้ังแต่ตอนเปิดกล่องสัญญาณ สิ่งแรกท่ีต้องทนฟังจนจบก็คือเพลง
ประชาสัมพันธ์ของรัฐบาล “...และตัวฉันขอสัญญา จะใช้ทุกทุกเวลาเพื่อความรัก
เพอื่ หวั ใจทจ่ี ะใชร้ กั กนั อกี ครงั้ ขอใหเ้ ธอเชอ่ื มนั่ และศรทั ธา ทงิ้ ความผดิ หวงั ทเี่ ปน็ มา
ไว้ข้างหลงั เราทุกคนคอื พลงั พลกิ ฟน้ื แผน่ ดินไทยใหป้ รองดอง”

ถงึ เนอื้ เพลงจะเห่ยๆ อย่สู กั หน่อย แตโ่ ดยรวมก็พอฟังได้ ไมเ่ ยียดยัดขดั หู
มากนัก คงเพราะจ้างนักแต่งเพลงกับศิลปินอาชีพมาช่วยท�ำเพลง ส่วนเจ้าเพื่อน
นกั เขยี นกระซบิ ขา่ ว ‘วงใน’ ของมนั มาในจดหมายฉบบั ตอ่ มาวา่ หมดเงนิ ไปกบั เพลง
นเ้ี ปน็ ลา้ น แตด่ นั ไดเ้ พลงหว่ ยแตกมาเพลงนงึ —ทำ� นองเกาหลเี รอ่ รา่ เนอ้ื หายคุ ปลกุ
ผคี อมฯ —มนั ว่า

ข้อเสียอย่างท่ีสองของเจ้ากล่องน้ีคือช่องข่าวบางช่องหายไป พอยก
ประเด็นนี้มาพูด เจ้าเพื่อนนักเขียนสบช่องไปสืบและรีบตอบกลับมาเป็นชุดเลยว่า
รัฐบาลเผด็จการใจแคบปิดกั้นส่ือไม่ให้ประชาชนได้รับรู้ความจริง พร้อมกับลิสต์
รายช่ือสถานีท่ีเข้าถึงไม่ได้เม่ือดูผ่านกล่องน้ี ซ่ึงทั้งหมดเป็นช่องที่มักจะเสนอข่าว
ด้านลบของรัฐบาล แต่ผมก็ไม่ได้กังวลอะไรมากนัก เพราะปกติก็ไม่ค่อยเปิดดูช่อง
พวกนอ้ี ยแู่ ลว้ อกี อยา่ งถา้ มขี า่ วเลวระย�ำของรฐั บาลเกดิ ขน้ึ อยา่ งไรเสยี มนั กไ็ มม่ ที าง
ปดิ มดิ อยูแ่ ล้ว น่มี นั ยุคออนไลน์ไม่ใชส่ มยั สงครามเย็นสกั หนอ่ ย

88 วรรณกรรมรางวัลพานแวน่ ฟา้

อกี สงิ่ หนงึ่ ทชี่ วนใหผ้ มรำ� คาญใจกค็ อื การเปดิ รายการประชาสมั พนั ธผ์ ลงาน
ของรัฐบาลในช่วงไพรม์ไทม์ ท�ำเอาผมต้องกดรีโมตหนีไปยังช่องต่างประเทศแทบ
ทกุ ครง้ั ทวา่ พอเขา้ ปที สี่ อง แมแ้ ตช่ อ่ งรายการของตา่ งประเทศกถ็ กู ตดั สญั ญาณและ
แทรกรายการเฮงซวยพวกน้ีเข้ามาด้ือๆ คร้ันจะปิดโทรทัศน์หนีจนกว่ารายการจะ
จบ พอเปดิ กล่องสัญญาณมาอกี ทกี ็ตอ้ งทนฟังเพลงสดุ เหย่ น่นั อีกรอบ หลงั ๆ มาผม
กับภรรยาจงึ ไดแ้ ตท่ นๆ ฟงั ผ่านหูให้พน้ ๆ ไป

นอกจากจะแทรกรายการประชาสัมพันธ์ผลงานแล้ว บางทียังมีรายการ
ขา่ วดว่ นทจี่ ดั ท�ำโดยรฐั บาล ซงึ่ สว่ นมากจะเปน็ ขา่ วทก่ี �ำลงั เปน็ กระแสในชว่ งนนั้ เชน่
ข่าวแฟนหนุ่มนักซ่ิงของดาราสาวพัวพันคดียาเสพติด ข่าวการบุกจับพระอลัชชีใน
วดั ชอ่ื ดงั แหง่ หนงึ่ สำ� หรบั คนทช่ี อบตามขา่ วพวกนก้ี ค็ งจะชว่ ยใหต้ ดิ ตามสถานการณ์
ได้อยา่ งทนั ใจ แต่สำ� หรบั ผมแล้ว ขา่ วพวกนมี้ ักจะตดั เขา้ มาฉายอย่างไมด่ กู าลเทศะ
จนหลายครงั้ ชวนใหร้ ำ� คาญ โชคดที ม่ี นั แทรกเขา้ มาเฉพาะชอ่ งขา่ วในประเทศ ไมไ่ ป
ยุม่ ย่ามกับชอ่ งฟุตบอลหรอื ซีรสี ์ตา่ งประเทศมากนกั ดังนัน้ ชอ่ งทผี่ มและภรรยามัก
จะกดแช่ไว้กม็ แี ค่ชอ่ งฟตุ บอลหรอื ซีรสี เ์ ท่านัน้

แต่ข้อเสียทโี่ คตรส�ำคญั สำ� หรบั ผู้ชายอย่างผมท่ีผมไมก่ ลา้ บอกภรรยา (แต่
เธอก็รู้จนได้) คือ ไอ้เจ้ากล่องจัญไรนี่พยายามท�ำตัวเป็นคุณแม่รู้ดีคอยคัดกรองสื่อ
ลามกอนาจารและภาพนางแบบนุ่งน้อยห่มน้อยผ่านสัญญาณอินเทอร์เน็ตท่ีมัน
ปล่อยออกมา ไอ้ท่ีตลกกว่านั้นคือ หลังจากข้ึนข้อความว่าเว็บไซต์ถูกปิดก้ันสักพัก
วิดีโอธรรมะจะเด้งข้ึนมาบนหน้าจอ แถมยังกดปิดไม่ได้เสียด้วยจนกว่าจะฟังจบ
ดังน้ันทุกครั้งท่ีได้ยินเสียงธรรมะผ่านคอมพิวเตอร์ แฟนผมจะร่ีมาหยิกหูพร้อมกับ
ดา่ ทอเรอื่ งความหมกมนุ่ ทนั ที โชคดที ผี่ มเคยดาวนโ์ หลดหนงั โปท๊ ช่ี อบเกบ็ ไวอ้ ยบู่ า้ ง
สมยั หนมุ่ ๆ จงึ พอประทงั อารมณไ์ ปได้ ขอ้ เสยี นดี้ จู ะเปน็ เรอ่ื งทผี่ มและเพอ่ื นนกั เขยี น
ดา่ ตรงกนั อย่างเต็มปากว่าเลวระยำ� อยา่ งไรม้ นุษยธรรมทส่ี ดุ แตก่ ็อย่างว่า ของของ

รัฐบาลถ้าสนับสนุนส่ือลามกก็คงไม่ดีต่อเยาวชนกระมัง ผมคิดในแง่ดีว่าท้ังหมดท่ี

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 89

โดนควบคมุ และจ�ำกดั ไวก้ ค็ งเป็นราคาทต่ี อ้ งจ่ายแลกกับการใช้ทุกอย่างฟรี
ก็อย่างท่ีผมเคยพูดไว้นั่นแหละ ไม่น่าเชื่อว่าระยะเวลาแค่สิบปีจะท�ำให้

หลายสงิ่ หลายอยา่ งเปลย่ี นแปลงไปไดม้ ากมาย แตช่ า่ งหวั ไอเ้ ดก็ ประถมขา้ งบา้ นและ
ทีมเลสเตอร์ไปก่อน ความเปลี่ยนแปลงอะไรต่างๆ คงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ ท่ี
นา่ แปลกใจกค็ อื เหตใุ ดเมอื่ เดอื นทผ่ี า่ นมาผมกลบั เพง่ิ มโี อกาสหยดุ คดิ และพบความ
จริงว่าตัวเองเคยยอมรับความเปลี่ยนแปลงบ้าบอท้ังหลายในบ้านเมืองเราอย่าง
ไมข่ ดั เขนิ

ลองทบทวนภูมิหลังของตัวเอง ผมกับภรรยาเรียนจบจากคณะรัฐศาสตร์
ก็จริง แตก่ ็สนใจการบา้ นการเมอื งในระดบั ทัว่ ๆ ไป ถึงเวลากย็ นื ตรงเคารพธงชาติ
จ่ายภาษีตรงเวลา ติดตามข่าวสารบ้านเมืองบ้าง ไปออกเสียงเลือกต้ังหรือลง
ประชามตใิ นโอกาสสำ� คญั บา้ ง รว่ มชมุ นมุ บา้ งเวลาบา้ นเมอื งเกดิ ปญั หา แตน่ อกเหนอื
จากนน้ั เราก็ไม่ไดส้ นใจอะไรเป็นพิเศษ

ครง้ั เดยี วทอี่ อกจะ “พิเศษ” คอื ผมไดอ้ อกหน้าเปน็ หนึ่งในแกนน�ำชมุ นมุ
ประทว้ งขบั ไลอ่ ธกิ ารบดขี องมหาวทิ ยาลยั ทใ่ี ชว้ ฒุ กิ ารศกึ ษาปลอมจนเปน็ ขา่ วฉาวโฉ่
(ซงึ่ กค็ งไมต่ อ้ งบอกวา่ คนทดี่ งึ ผมมาเขา้ ชมรมการเมอื ง แถมยงั คอยดนั หลงั ผมใหอ้ อก
หนา้ คอื ไอเ้ พอ่ื นนกั เขยี นนน่ั แหละ) ตอนนนั้ พวกเราเองกเ็ สยี วๆ จะโดนมหาวทิ ยาลยั
ลงโทษเหมอื นกนั แตก่ น็ า่ แปลกวา่ วยั หนมุ่ มกั เปน็ วยั ทเี่ ปน็ เดอื ดเลอื ดรอ้ นไปกบั เรอ่ื ง
แบบนี้ ตอนน้ันชมรมของเราเปน็ ตวั ต้งั ตวั ตจี ัดเวทขี ึน้ ปราศรยั ในมหาวทิ ยาลยั นาน
เปน็ สปั ดาห์ ช่วงนน้ั ผมไดท้ �ำงานร่วมกบั (ว่าท)่ี ภรรยาของผมแทบทุกวนั พดู ได้ว่า
เราเจอกนั และชอบพอกันจากการชมุ นมุ ครง้ั นัน้ เอง

ครั้งหนงึ่ ผมเคยถามภรรยาวา่ ท�ำไมเธอเลือกผม เธอว่าผมดเู ทด่ ตี อนท่ขี น้ึ
เวทปี ราศรยั เหมอื นเปน็ วรี บรุ ษุ นกั ปฏวิ ตั ใิ นหนงั สกั เรอื่ งหนงึ่ คำ� ตอบทวี่ า่ ทำ� เอาผม
ยดื อกภมู ใิ จทง้ั วนั บางทกี ล็ องเยา้ เธอวา่ งนั้ ลาออกไปเปน็ แกนนำ� การชมุ นมุ ดไี หมจะ

90 วรรณกรรมรางวลั พานแวน่ ฟ้า

ได้ดูเร้าใจกวา่ นี้ เธอสวนกลับมาว่าจะเอาอะไรกิน
แต่นับจากวันท่ีไอ้เจ้ากล่องสมบูรณ์แบบโผล่เข้ามาในชีวิต ก็ดูเหมือนว่า

ความสนใจของเราจะถอยหา่ งจากการเมอื งไปทกุ วนั ทง้ั ทด่ี เู หมอื นจะไมเ่ กยี่ วกนั เลย
ไอเ้ จา้ เพ่อื นนักเขยี นซึ่งเปน็ คนเดยี วทคี่ อยกระทงุ้ ใหผ้ มสนใจการเมืองอยบู่ า้ งก็หาย
หน้าหายตาไปในช่วงท่ีเราคุยกันผ่านอีเมลฉบับท่ีห้าหรือหกหลังจากได้กล่องนี้มา
มันวา่ เร่ิมไดก้ ลนิ่ ไม่ชอบมาพากลเรอ่ื งกล่องสมบูรณ์แบบ จะขอไปสืบกอ่ น วา่ แบบ
นแี้ ลว้ กห็ ายไปกบั สายลมทฝ่ี รง่ั เศส แตต่ อนนน้ั ผมกไ็ มไ่ ดส้ นใจนกั เพราะงานเรม่ิ หนกั
ขน้ึ จนไม่มเี วลาสนใจอย่างอืน่

มนั สนใจอยา่ งอน่ื ไมไ่ หวจรงิ ๆ เพราะทกุ วนั คอื การวง่ิ หาเงนิ ใหเ้ พยี งพอกบั
รายจ่ายที่พุ่งพรวด

ใครจะเชื่อว่าตอนนี้ประเทศเราเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มสูงถึง ๑๕% และเงิน
เดือนของพนักงานรัฐวิสาหกิจตัวเล็กๆ ท่ีรวมท้ังปีไม่ถึงส่ีแสนจะถูกรีดภาษีไปถึง
๒๐% อนั ทจี่ รงิ มนั ไมไ่ ดข้ นึ้ มาพรวดเดยี ว แตเ่ สน้ ทางภาษใี นสบิ ปที ผี่ า่ นมามนั คอ่ ยๆ
ทยอยขึน้ ทีละ ๑% บา้ ง ๒% บ้าง จนสดุ ทา้ ยกม็ าแตะอย่ตู รงน้ี แถมยงั มแี นวโนม้
จะขึ้นอกี ถ้ามีช่องทาง

ทุกคร้ังท่ีมีการขึ้นภาษี บทสนทนาของผมกับเพ่ือนหรือกับภรรยาก็มัก
ตดั พ้อ ต่อวา่ หรอื แมแ้ ตด่ า่ ทอรัฐบาล แตส่ ดุ ทา้ ยก็จะลงเอยประมาณนี้

“เขาคงจ�ำเป็นต้องข้ึนนั่นแหละ มันอ้ันมาหลายปีแล้ว ไม่งั้นเศรษฐกิจก็
ไม่พัฒนาซะที”

“หลายประเทศเคา้ เกบ็ ภาษีย่งิ กว่านี้อกี ”
“เขาคงต้องเอาไปทำ� ประโยชนใ์ ห้ประเทศนั่นแหละ”
“ถา้ มนั ไมด่ คี นคงออกมาประทว้ งกนั แลว้ ถงึ ตอนนนั้ เราคอ่ ยออกไปสมทบ
กับเขากแ็ ลว้ กัน”

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 91

พอมานกึ ยอ้ นอกี ทีกช็ วนใหข้ �ำ คำ� พวกนถ้ี ้าไม่ท่องกันมากค็ งโดนฝงั เข้าไป
ในสมองดว้ ยวธิ อี ะไรสกั อยา่ ง เพราะไมว่ า่ ในโลกจรงิ หรอื สอ่ื สงั คมออนไลนก์ ด็ จู ะพดู
ค�ำน้ีตรงกันอย่างไม่น่าเชื่อ พูดแล้วคงสบายปากพอๆ กับการฮัมเพลงสุดเห่ยของ
รฐั บาลได้ (ตอนนอ้ี อกมาสิบกว่าเพลงแล้ว) ชวนใหน้ ึกไปถงึ เพลงของวงบอยแบนด์
ท่ีสมัยวัยรุ่นเราด่ากันนักหนา แต่พออินโทรข้ึนมาทีไรก็ดันร้องตามได้ทุกเพลงเสีย
อยา่ งน้ัน

อันที่จรงิ หากนึกทบทวนให้ดี การทบี่ ทสนทนาลงเอยแบบนก้ี ็คงไม่แปลก
อะไร กท็ กุ ไพรมไ์ ทม์ เราทง้ั สองคนนงั่ ดรู ายการของรฐั บาลดว้ ยกนั และเหน็ กบั ตาวา่
รัฐบาลมภี าพโครงการและการพัฒนาประเทศในดา้ นต่างๆ ทดี่ เู หมอื นจะมอี นาคต
ไหนจะรถไฟความเร็วสูงท่เี จรจากับตา่ งประเทศได้แลว้ และรอเวลาลงเสาเขม็ ไหน
จะการพัฒนาเทคโนโลยีต่างๆ เพื่อใช้เพิ่มผลผลิตภาคเกษตรและอุตสาหกรรม
เตรยี มพรอ้ มสกู่ ารเปน็ อนั ดบั หนง่ึ ของอาเซยี น คนทอี่ ยใู่ นโครงการตา่ งๆ ของรฐั บาล
กด็ ยู ม้ิ แยม้ แจม่ ใสไมท่ กุ ขร์ อ้ น และถา้ มคี นเดอื ดรอ้ นจนทนไมไ่ ดก้ ต็ อ้ งลกุ ฮอื ออกมา
ประท้วงแลว้ ไม่ใช่หรือ

เมื่อค�ำตอบคือยอมรับการขึ้นภาษีและคงต้องท�ำงานมากข้ึนตามรายจ่าย
ท่ีพุ่งพรวด หลายคร้ังผมจึงต้องรับงาน “ฝิ่น” หรืองานพิเศษเพ่ิมเข้ามาเบียดบัง
วันหยุด เช่นเดียวกับภรรยาผมที่ประดิษฐ์ของใช้จุกจิกไปขายตามตลาดนัดทุกวัน
หยดุ แตน่ อกจากงานทตี่ อ้ งท�ำหนกั ขน้ึ ชวี ติ ดา้ นอน่ื ๆ ของผมกบั ภรรยากด็ จู ะปกตดิ ี
ทำ� งานเสรจ็ กลบั บา้ นพกั ผอ่ น ดซู รี สี ห์ รอื ฟตุ บอลคโู่ ปรด มเี พยี งอยา่ งเดยี วทวี่ า่ งเวน้
อยูส่ กั หนอ่ ยกค็ ือ ‘การบา้ น’ ของเราสองคน โชคดที ี่ภรรยาผมเองกเ็ หน่อื ยกับงาน
แถมยังเป็นคนออกจะธรรมะธรรมโมอยู่สักหน่อยจึงไม่ค่อยเรียกร้องเร่ืองท�ำนองนี้
มากนกั การวา่ งเวน้ จากกจิ กรรมบนเตยี งของสามภี รรยาจงึ ไมค่ อ่ ยกระทบกบั ความ
สัมพนั ธข์ องเรา

แตท่ จ่ี ริงมีเรือ่ งไม่ปกตบิ างอยา่ งเกดิ ข้นึ ในชว่ งนน้ั

92 วรรณกรรมรางวัลพานแว่นฟา้

ผมไมก่ ลา้ บอกภรรยาว่า ทีผ่ มวา่ งเวน้ กิจกรรมอย่างวา่ ไมใ่ ชเ่ พราะทำ� งาน
หนกั ทว่านกเขาของผมมันเริม่ จะไมข่ นั เสยี แล้ว...

เพราะอายุท่ีมากขึ้น ความเครียดจากการงาน เน้ือหนังของภรรยาท่ีเริ่ม
หย่อนยานตามสังขาร การถูกปิดไม่ให้เข้าเว็บลามกมานานหลายปี หรือการถูก
กลอ่ มเกลาดว้ ยธรรมะวา่ การหมกมนุ่ เรอื่ งเพศเปน็ สง่ิ ไมด่ ี ไมว่ า่ จะดว้ ยเหตใุ ด แตผ่ ล
ของมันแจ่มแจ้งเสียจนผมต้องอายเวลาที่ค่อยๆ มุดร่างเข้าในผ้าห่มโดยไม่มีอะไร
เกดิ ขนึ้ จนถงึ รุ่งเช้า

เดิมทีหนังลามกที่ผมสะสมมาต้ังแต่วัยหนุ่มก็พอจะแก้ขัดได้บ้างในการดู
เพ่ือปลุกอารมณ์ให้กร่ึมๆ ก่อนจะมุดขึ้นเตียงท�ำ ‘การบ้าน’ แต่ก็เป็นแค่ช่วงสั้นๆ
เท่าน้นั เพราะเร่ืองเดมิ ๆ ฉากเกา่ ๆ ท่ีดจู นจำ� ได้ นานเข้าความเรา้ ใจมนั ก็ลดลงเสีย
จนดแู ล้วไม่ร้สู กึ อะไรอกี

เมื่อการเข้าเว็บลามกและเว็บใต้ดินเป็นไปไม่ได้ ผมก็ต้องเริ่มหาช่องทาง
เข้าถึงหนังพรรค์น้ีอย่างถูกกฎหมาย แต่ค่าสั่งหนังพวกนี้ข้ามน�้ำข้ามทะเลมาก็
แพงระยับ ส่วนมากผมจึงได้แต่ฝากเพ่ือนห้ิวเข้ามาจากประเทศญ่ีปุ่น หนังใหม่มา
แต่ละครั้งก็พอแก้ขัดไปได้สองสามสัปดาห์ จากนั้นก็เข้าสู่วงจรเดิมคือเบ่ือเร่ืองเก่า
และหาเรื่องใหม่ เมื่อผมเริ่มช่ังน้�ำหนักระหว่างรายจ่ายกับผลลัพธ์ของกิจกรรมน้ี
นานเขา้ ผมจงึ เร่มิ ปล่อยวาง

เปน็ ผชู้ ายแตป่ ลอ่ ยวางเรอื่ งเซก็ ซ!์ ผมนกึ มาถงึ ประโยคนกี้ ห็ วั เราะในใจ ไอ้
วดิ โี อธรรมะหลงั เสริ ช์ เวบ็ โปจ๊ ะตอ้ งเปน็ ผรู้ บั ผดิ ชอบความคดิ บา้ บอขอ้ นอี้ ยา่ งแนน่ อน

นน่ั กค็ อื เรอื่ งราวกวา่ สบิ ปที เี่ ปน็ มา และสบิ ปขี า้ งหนา้ อาจจะเปน็ ไปยง่ิ กวา่ น้ี
ก็ได้ หากคืนนนั้ ไม่เกิดเหตุการณ์บางอยา่ งขน้ึ มาเสยี ก่อน

ผมยงั จำ� เรอื่ งราวทเี่ กดิ ขน้ึ ในคนื นนั้ ไดช้ ดั เจน เขา้ ใจวา่ เมอื่ เยน็ วนั นน้ั คงจะ
กนิ อะไรผดิ สำ� แดงไป ตสี ามกวา่ ๆ จงึ ตอ้ งลกุ ขน้ึ มาปลอ่ ยของเสยี กลางดกึ โดยมเี สยี ง

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 93

การฟาดแข้งกันของทีมนิวคาสเซิลกับคาร์ดิฟฟ์ซิตี้เป็นเพ่ือนในค่�ำคืน ผมเสร็จกิจ
ตอนทนี่ วิ คาสเซลิ ตามตเี สมอไดใ้ นนาทสี ดุ ทา้ ยพอดี ขณะก�ำลงั จะปดิ เครอ่ื ง ภาพบน
จอกลบั บดิ เบยี้ วแปลกๆ และวบู ดบั ไปเอง กอ่ นทห่ี นา้ จอจะตดิ อกี ครงั้ พรอ้ มกบั แสดง
ภาพสัญลักษณ์คล้ายๆ นกพิราบพาดผ่านก�ำปั้นที่ก�ำลังชูโดดเด่น จากนั้นมีเสียง
ประหลาดดังขน้ึ

“สวัสดีสหายอิสรชนทุกท่าน เราคือตัวแทนของ ‘ภาคีแห่งเสรีภาพ’
องค์กรลับท่ีก่อต้งั ข้นึ เพ่อื เปดิ โปงความฉ้อฉลของรฐั บาล...”

เกิดบ้าอะไรข้ึนวะเน่ีย ผมคิดในใจพลางหรี่เสียงโทรทัศน์ลงพอให้ได้ยิน
คนเดยี ว

“เราไมส่ ามารถบอกช่ือสมาชิกหรือเคลอื่ นไหวอย่างเปดิ เผยได้ เนื่องจาก
รัฐบาลคอยติดตามจับกุมและกวาดล้างพวกเราอยู่ทุกฝีก้าว แต่เราไม่เคยตาย
จิตวิญญาณเสรีของมนุษยไ์ มเ่ คยตาย จติ วญิ ญาณแหง่ การปฏิวัตไิ มเ่ คยตาย...”

“รัฐบาลปัจจุบันช่วงชิงอ�ำนาจมาอย่างไม่ชอบธรรม ซ้�ำยังพยายามปิดหู
ปดิ ตาทกุ ทา่ นในทกุ ชอ่ งทางดว้ ยกลอ่ งโสโครกทท่ี า่ นกำ� ลงั ใชร้ บั ชมรายการโทรทศั น์
อย”ู่

“เจา้ กลอ่ งนตี้ ดั สญั ญาณของชอ่ งขา่ วทพี่ ยายามตอ่ ตา้ นรฐั บาล กลบเกลอื่ น
ความบดั ซบของรฐั บาลดว้ ยขา่ วไรส้ าระ และวาดวมิ านสวรรคอ์ นั เพอ้ เจอ้ ในทกุ หวั คำ่�
กระน้ันก็มีคนจ�ำนวนมากหลงเช่ือและยอมลดตัวเป็นงัวงานลากคันไถให้พวกมัน
เสวยสุข”

“จิตวิญญาณของท่านไม่ควรถูกจองจ�ำด้วยโซ่ตรวนใด ในวันนี้ เรายอม
เสี่ยงชีวิตเพ่ือเปิดโปงความจริงให้ท่านรู้ นับแต่เวลาส่ีนาฬิกาถึงห้านาฬิกา เราจะ
เจาะเข้าระบบและแทรกแซงการส่งสัญญาณของกล่องบัดซบน้ี ท่านจะเข้าถึง
ทุกอย่างที่รัฐบาลพยายามปิดกั้นเอาไว้ เพ่ือให้ท่านได้เปิดดวงตาแห่งธรรมและ
ประจกั ษใ์ นความจริง”

94 วรรณกรรมรางวัลพานแวน่ ฟา้

“หากทา่ นไดพ้ สิ จู นเ์ รอื่ งราวของภาคฯี ดว้ ยตาตนเองแลว้ จงบอกตอ่ สหาย
ทีท่ ่านไวใ้ จวา่ เราจะกลับมาอีกครง้ั หลงั จบการถ่ายทอดฟุตบอลลกี แชมป์เปย้ี นชิพ
ขององั กฤษคสู่ ดุ ทา้ ยของสปั ดาห์ อนั เปน็ การสรา้ งความรว่ มมอื ของภาคฯี ใหย้ ง่ิ ใหญ่
รอการปฏวิ ตั ิในภายหนา้ !”

ขาดคำ� ภาพสญั ญาณโทรทศั นต์ ดั กลบั ไปทร่ี ายการปกติ เหลอื บมองนาฬกิ า
อกี หา้ นาทีจะถึงตีส่ี หวั ใจผมเต้นรวั ขณะเปดิ คอมพิวเตอร์กลางดึก สว่ นมือซ้ายถอื
รีโมตเตรียมกดหาช่องข่าวท่ีหายไป ไม่รู้ว่าน่ีเป็นเรื่องแกล้งข�ำอ�ำเล่นหรือเรื่องจริง
แต่จะลองพิสจู นก์ ็คงไม่เสียหาย

เวลามาถงึ ยงั ไมท่ นั ทผี่ มจะกดรโี มตเปลย่ี นชอ่ งกม็ อี เี มลเดง้ เขา้ มาในกลอ่ ง
ข้อความเกือบสสี่ บิ ฉบับ

มนั คอื อีเมลของเพ่อื นนักเขียนท่หี ายไปนานหลายปี
ที่แท้นับต้ังแต่อีเมลฉบับสุดท้ายท่ีมันส่งมา เพื่อนนักเขียนของผมก็ยังคง
สง่ อเี มลกลบั มาเปน็ ปกติ พรอ้ มกบั เนอื้ หา ‘วงใน’ ของมนั ทร่ี นุ แรงขนึ้ เรอ่ื ยๆ ทกุ ฉบบั
แตไ่ มร่ วู้ า่ มนั ถกู บลอ็ กไปตอนไหน ผมไลอ่ า่ นอยา่ งตงั้ ใจนบั แตฉ่ บบั ทมี่ นั หายไปจนถงึ
ฉบบั สดุ ทา้ ยทม่ี นั ตดั พอ้ ทำ� นองวา่ ผมคงโดนลา้ งสมองไปเรยี บรอ้ ยและไมอ่ ยากตอบ
อเี มลของมนั อกี แล้ว
ถ้าจะยึดเอาตามเนื้อหาวงในที่เพื่อนผมส่งมา พอจะสรุปความได้ว่า
เจ้ากล่องสมบูรณ์แบบคือกล่องสัญญาณโทรทัศน์ที่เกิดข้ึนจากความร่วมมือกัน
ระหวา่ งรฐั บาลกบั นายทนุ ขนาดใหญส่ องเจา้ เนน้ การปดิ กนั้ สอ่ื ทแ่ี สดงเนอื้ หาตอ่ ตา้ น
รัฐบาล และน�ำเสนอรายการท่ีผลิตขึ้นเองเพ่ือกล่อมเกลาให้คนยอมรับในอ�ำนาจ
และการเอารัดเอาเปรียบของรัฐบาล ขณะท่ีฝ่ายนายทุนก็ได้ประโยชน์จากการ
ยดั เยยี ดโฆษณาจำ� นวนมากแทบทกุ ชอ่ ง บวกดว้ ยการขนึ้ ราคาสนิ คา้ และอาหารโดย
มีสว่ นแบง่ จากภาษีมลู คา่ เพิม่
นอกจากเทคนิคการล้างสมองแบบซ่ือๆ อย่างเช่นการจับจองช่วงเวลา

ประจ�ำปี ๒๕๖๐ 95

ไพรม์ไทม์เพ่ือเปิดรายการประชาสัมพันธ์ผลงานของรัฐบาล (ซึ่งเพ่ือนผมบอกว่า
ทง้ั หมดคอื การ “ขายฝนั ” ไมม่ อี ะไรจรงิ จงั เปน็ ชนิ้ เปน็ อนั สกั อยา่ ง) เพอื่ นผมยงั ตาม
ไปสบื เทคนคิ อนื่ ๆ ของรฐั บาลในการกลบเกลอ่ื นเรอื่ งฉาวโฉข่ องตวั เอง ผมจงึ ไดเ้ ขา้ ใจ
เสยี ทวี า่ ขา่ วดว่ นสดุ แสนไรส้ าระทช่ี อบแทรกมาผดิ กาลเทศะมไี วท้ ำ� อะไร และในหนา้
สงั คมออนไลน์จึงแทบไมม่ ขี า่ วเสยี หายของรฐั บาลเลย

ไอ้กล่องน้ีแม่งนอกจากจะปิดพวกช่องต่อต้านรัฐบาล หารายการมาอวย
ตวั เอง มนั ยงั ท�ำทุกทางไม่ให้คนรูเ้ รอื่ งชั่วๆ ของมนั อกี มึงลองอ่านบทวิเคราะหท์ กี่ ู
ส่งมาให้ เขาเปรียบเทียบช่วงเวลาท่ีรัฐบาลยิง “ข่าวด่วน” แทรกข่าวจริงในช่อง
สญั ญาณเดมิ เกอื บๆ ๘๐% แมง่ คอื การแทรกชว่ งทเี่ ขากำ� ลงั จะฉายขา่ วรฐั บาลทจุ รติ
พอดี คือพอมันเหน็ ท่าวา่ ชอ่ งน้จี ะออกขา่ วประจานความชวั่ มัน เจา้ หนา้ ทใี่ นบรษิ ทั
ที่ดูแลกลอ่ งน้ีก็ตดั สัญญาณแลว้ ยงิ ข่าวดว่ นแทรกยาวไปจนจบข่าวเดิมเลย...

...ตอนแรกกคู ดิ วา่ ตอ่ ใหช้ อ่ งปกตโิ ดนปดิ ในเฟซบกุ๊ มนั นา่ จะมกี ารแชรข์ า่ ว
เรอ่ื งเลวๆ ของไอพ้ วกนบ้ี า้ ง แตไ่ อห้ า่ วนั กอ่ นเพอื่ นกมู าจากไทยแลว้ ลอ็ กอนิ เฟซบกุ๊
กูสังเกตว่าหน้าข่าวแม่งมีแต่เรื่องไร้สาระเต็มหน้าแรก พอกูดูดีๆ แม่งข่าวไร้สาระ
พวกน้ีเป็นโพสต์ท่ีจ่ายค่าโฆษณาท้ังหมด ระบบมันเลยดึงข่าวข้ึนมาที่หน้าแรกกัน
พรบึ่ ปดั เอาขา่ วอน่ื ตกไปหมด แลว้ ไมใ่ ชม่ แี คส่ บิ ยสี่ บิ ขา่ ว แตเ่ ปน็ รอ้ ยขา่ ว เปน็ ไปได้
เหรอวะท่ีเว็บไร้สาระพวกนี้จะจ่ายค่าโฆษณากันหมดทุกโพสต์ทุกวัน ไม่มีคน
หนนุ หลัง

...มันไมใ่ ช่คนไมย่ อมออกมาต่อต้าน แตค่ นออกมาต่อตา้ นโดนจับไปหมด
แถมยังไม่ยอมออกขา่ ว ท่ีตา่ งประเทศเขาทำ� สก๊ปู ขา่ วกันครกึ โครม น่กี ูหาแซมเปิล
มาใหม้ งึ แคส่ ามสีข่ ่าว มึงลองอา่ นดู…

...มึงอ่านข่าวท่ีกูส่งให้วันก่อนรึยัง เร่ืองท่ีรัฐบาลมันโกงกินเมกะโปรเจค​
หมื่นล้านแบบเงียบๆ ไปตั้งหลายโครงการ แถมยังไม่ชี้แจงให้ประชาชนรู้...ที่จริง

96 วรรณกรรมรางวลั พานแว่นฟา้

ไม่ใช่แค่ข่าวน้ี ทุกข่าวทุจริตท่ีกูส่งมาตั้งแต่แรกน่ันแหละ ท�ำไมมึงถึงเงียบไปนาน
ขนาดน้ี ท�ำไมมึงไม่เคยเชื่อกูเลย กูไม่เข้าใจว่ามึงทนอยู่ได้ยังไง รัฐบาลน้ีมันทุจริต
โจง่ แจ้งแดงแจ๋ซะขนาดน้ี (หรือมึงไม่ร้จู รงิ ๆ วะ) แตก่ จู ะเศร้ากวา่ ถ้ามงึ รู้แล้วมงึ ยัง
ทนอยเู่ ฉย ถา้ มงึ เกลยี ดกแู ละไมย่ อมตอบอเี มลกเู พราะกดู า่ รฐั บาลทม่ี งึ รกั กขู อโทษ
ดว้ ย ถา้ กไู ด้กลบั ไปกูจะหาไวน์ฝร่งั เศสดๆี ไปขอขมามึง

ทุกข่าวทุกคลิปที่เพ่ือนนักเขียนผมส่งมา เป็นเหมือนค�ำปฐมเทศนาของ
พระพทุ ธเจา้ ทเี่ บกิ ดวงตาเหน็ ธรรมของพระอญั ญาโกณฑญั ญะใหห้ ลดุ พน้ จากความ
มดื บอด ผมไลอ่ า่ นขา่ วอยา่ งเพลดิ เพลนิ พรอ้ มกบั การเปดิ โทรทศั นด์ ชู อ่ งขา่ วทห่ี ายไป
ซึ่งเต็มไปด้วยการรายงานข่าวการทุจริตของรัฐบาล กระท่ังถึงตีห้า ภาพสัญญาณ
และข่าวที่เคยเข้าชมได้ก็กลับเป็นจอสีด�ำอีกครั้ง ราวกับสิ่งท่ีได้เห็นเมื่อครู่เป็นแค่
ความฝนั

นึกย้อนกลับไปในคืนแรกที่รู้ความจริงของกล่องสมบูรณ์แบบ นาทีน้ัน
แทนที่ผมจะต่ืนกลัวความจริง หรือนึกละอายใจในส่ิงที่ตัวเองท�ำผิดพลาดไป แต่
ความรสู้ กึ แรกคอื หวั ใจกลบั พองโตราวกบั เอาชนะอะไรบางอยา่ งได้ นาทนี พ้ี อคดิ ถงึ
มันอีกคร้ัง ผมพบวา่ ผมเคยรู้สกึ อยา่ งน้ีมาก่อนตง้ั แตส่ มยั เรียนมหาวทิ ยาลยั มันคอื
ความรสู้ กึ เดยี วกบั การไดอ้ อกไปกน่ ดา่ อธกิ ารบดจี อมปลอมคนนน้ั หนา้ เวที และรวู้ า่
ส่งิ ที่เราลงแรงไปหลายสปั ดาหน์ ้นั กำ� ลังจะได้รบั ชัยชนะ

ผมกำ� ลงั จะกลบั มาเปน็ นกั ปฏวิ ตั !ิ ผมจะเปน็ ตวั แทนของการเปดิ โปงความ
จอมปลอมอกี ครงั้ !

คนื นนั้ ภรรยาผมงวั เงยี ออกมาเขา้ หอ้ งนำ้� กลน่ิ เหงอ่ื ออ่ นๆ กบั กลน่ิ ผมหอม
จางๆ ทำ� เอาบางอยา่ งในกายผมลกุ ชนั ขน้ึ มา ผมดกั รอเธอหนา้ ประตู ทนั ทที อ่ี อกมา
ผมดึงเธอกลบั เข้าไปในห้องน้ำ� อีกครัง้

“เป็นบ้าอะไรล่ะเนี่ย” เธอทุบผมอย่างแรง ก่อนที่การขัดขืนจะค่อยๆ

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 97

อ่อนแรงลงเมื่อผมซุกไซ้เธอหนักเข้า จนกระทั่งนาทีแห่งความร้อนรุ่มผ่านพ้น เธอ
จงึ หวั เราะเขนิ ๆ “หอ้ งนอนกม็ ที ำ� ไมไมท่ ำ� ใหม้ นั เรยี บรอ้ ย” เปน็ อนั วา่ วนั นนั้ ผมคกึ คกั
ท้งั คนื จนถึงเช้าทัง้ ที่นอนเพยี งไม่กี่ชวั่ โมง

วันนั้นผมค่อยๆ ดูปฏิกิริยาของคนในออฟฟิศ เลียบๆ เคียงๆ ถามเรื่อง
ฟุตบอลลกี แชมปเ์ ปีย้ นชพิ เพื่อวกเข้าหาเร่อื งของภาคฯี ส�ำเรจ็ บา้ ง โดนตอกกลับมา
วา่ บา้ บา้ ง หรอื ถา้ คนไหนนา่ ไวใ้ จผมกจ็ ะเลา่ ความจรงิ ไปหมดเปลอื ก สดุ ทา้ ยแลว้ ผม
จงึ มีเพื่อนร่วมภาคฯี ในออฟฟศิ น้สี องคน ไมน่ า่ เชอ่ื วา่ เมื่อเปดิ อกคยุ กนั เราประสบ
ปญั หาคลา้ ยๆ กนั แทบทกุ เรอ่ื ง แมแ้ ตเ่ รอ่ื งทน่ี กเขาไมย่ อมขนั สดุ ทา้ ยเราทง้ั สามตา่ ง
สาบานตนในฐานะ “นักปฏิวตั แิ หง่ ภาคีฯ” และคอยหาช่องทางเผยแพร่ความจริง
ส่งต่อให้คนทีน่ า่ ไวใ้ จเพอื่ ขยายเครอื ข่าย

ทุกสัปดาห์หลังจบฟุตบอลคู่สุดท้ายของลีกแชมป์เปี้ยนชิพ “ภาคีแห่ง
เสรีภาพ” จะบอกช่วงเวลาการปลดล็อกกล่องสัญญาณเพื่อให้คนที่เพ่ิงเข้าร่วมได้
พสิ จู นค์ วามจรงิ พรอ้ มกนั นนั้ กน็ ดั หมายใหค้ นในภาคฯี ทำ� สญั ลกั ษณข์ องภาคฯี ตาม
สถานทต่ี า่ งๆ เพอื่ แสดงออกถึงการตอ่ ตา้ นรฐั บาล เรียกรอ้ งความสนใจจากคนทยี่ ัง
ไมร่ ู้ และแสดงให้เห็นวา่ เราร้ทู ันความฉอ้ ฉลของรัฐบาลแล้ว

ผา่ นไปเดือนกวา่ ๆ ไมใ่ ชแ่ คเ่ ร่อื งของความคดิ เทา่ น้นั ทเี่ ปลยี่ นไป ดเู หมือน
ว่าชีวิตเซก็ ซข์ องผมกก็ ลบั มาอีกคร้ัง ผมเฝ้ารอรายการของภาคีฯ ทกุ สปั ดาห์ เม่ือดู
จบกร็ ูส้ ึกกระชมุ่ กระชวยเหมือนสมยั หนมุ่ ๆ และทำ� ‘การบา้ น’ ได้แทบทกุ คนื นบั
แต่ความเปล่ียนแปลงน้ีเข้ามาในชีวิต กระท่ังภรรยาผมชักเริ่มสงสัยว่าเกิดอะไรข้ึน
กับผม อันที่จริงผมคิดจะบอกเธอต้ังแต่คืนแรกที่รู้ความจริง เช่นเดียวกับท่ีคิดจะ
ตอบจดหมายของเพ่อื นนักเขียนเสียที แตผ่ มอยากให้แน่ใจว่าท่ีสดุ แลว้ เราตอ้ งชนะ
ความจอมปลอมของรฐั บาลน้ี และสงิ่ ทท่ี ำ� ใหผ้ มแนใ่ จกำ� ลงั จะเกดิ ขนึ้ ในอกี ไมก่ นี่ าที

วนั น้คี ือวันแถลงการณ์คร้งั ใหญ่ของภาคแี ห่งเสรภี าพ พวกเขาประกาศว่า
จะส่งสัญญาณการเคลอื่ นไหวครั้งใหญห่ ลังจากฟุตบอลค่นู ้ีจบลง

98 วรรณกรรมรางวลั พานแว่นฟ้า

ภาพบนจอเริ่มบิดเบ้ียว เป็นเหมือนสัญญาณว่าพวกเขาก�ำลังจะมา แต่
คราวนไ้ี มไ่ ดม้ าแคภ่ าพสญั ลกั ษณเ์ ตม็ หนา้ จอเหมอื นเคย ภาพในจอกลบั แสดงใหเ้ หน็
คนใส่หน้ากากสามคนในชุดสีด�ำก�ำลังนั่งล้อมโต๊ะครึ่งวงกลม ท่าทางจริงจังราวกับ
ก�ำลังจะอา่ นประกาศของคณะปฏวิ ัติ

“สวัสดีสหายอิสรชนทุกท่าน...” คนที่นั่งตรงกลางเปิดเร่ืองด้วยถ้อยค�ำท่ี
คุน้ เคย

“ในคำ�่ คนื น้ี...”
เปรีย้ ง!
เสยี งคล้ายปนื หรอื ระเบิดดังข้นึ ผมสะดงุ้ สดุ ตวั พลันหนา้ จอวูบดบั ลง ผม
น่งั มองตาค้าง เกดิ อะไรขน้ึ กบั ภาคีฯ ยังไมท่ นั จะคิดจบภาพสญั ญาณก็กลับมา แต่
คราวนี้ไม่ใช่สัญลักษณ์ของภาคีฯ หรือคนใส่หน้ากากอีกแล้ว กลับกลายเป็นหญิง
สาวสวมสูทยืนอยเู่ พยี งคนเดยี วในหอ้ งสขี าว
“สวัสดีค่ะทุกท่าน นี่คือรายการพิเศษของรัฐบาลค่ะ...ตามที่มีการแจ้ง
เบาะแสว่ามีผู้คิดร้ายต่อรัฐบาลโดยท�ำงานเป็นเครือข่ายขนาดใหญ่ มีทั้งกลุ่มที่
พยายามเจาะเข้าระบบความปลอดภัยของรัฐบาล และกลุ่มท่ีแฝงตัวในประเทศ
สหรฐั อเมรกิ าและฝรง่ั เศส เพอ่ื คอยปลอ่ ยขา่ วลวงจากเวบ็ ไซตป์ ลอมในตา่ งประเทศ
ซงึ่ ถอื เปน็ ภยั ตอ่ ความมนั่ คงและมโี ทษสงู สดุ ถงึ ขนั้ ประหารชวี ติ ทางรฐั บาลไดต้ ดิ ตาม
สืบเรื่องนี้มานานหลายปี และได้บุกเข้าจับกุมผู้ก่อการร้ายเป็นที่เรียบร้อยแล้วเม่ือ
ปกี ่อน”
“แต่เพื่อเป็นการท�ำลายล้างเครือข่ายการก่อการร้ายคร้ังนี้ให้ส้ิน เราจึง
เขา้ สวมรอยแผนการก่อการร้ายของกลุ่มท่เี รยี กตวั เองวา่ ‘ภาคแี หง่ เสรีภาพ’ และ
กลมุ่ คนทป่ี ลอ่ ยขา่ วลวงจากตา่ งประเทศเพอ่ื กวาดลา้ งกบฏของแผน่ ดนิ ใหห้ มดสนิ้ ”
เร่ืองจรงิ ? เร่ืองไม่จริง? แผนซอ้ นแผน? อีเมลปลอม? ภาคีฯ ปลอม? การ
แกต้ ัวของรฐั บาล? ผมเร่มิ หวั หมนุ กับเร่อื งทเี่ กิดข้นึ

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 99