ภาพที่คอมโพสิชั่น (ไม่เคย) ลงตัว

“เราไดบ้ นั ทกึ เลขรหสั ของกลอ่ งสมบรู ณแ์ บบทง้ั หมดทตี่ อ้ งสงสยั วา่ มสี ว่ น
ในความผิดครง้ั น้ีไวแ้ ลว้ ”

ผมใจหายวาบ เลขรหัสของแต่ละกล่องเกิดจากเลขบัตรประชาชนของ
เจา้ ของผรู้ บั กลอ่ งมา ซง่ึ ในทนี่ ค้ี อื ภรรยาผม นกึ ไปถงึ ขา่ วการจบั กมุ ผตู้ อ่ ตา้ นรฐั บาล
และโดนขงั ลมื ทเี่ พอื่ นผมเคยสง่ มาใหด้ ู ไมว่ า่ จะเปน็ ขา่ วจรงิ หรอื ขา่ วปลอมกช็ วนให้
ขนลุก

พอตงั้ สตคิ ดิ ดดู ๆี มนั จะเปน็ ไปไดย้ งั ไงทเี่ พอื่ นของผมจะอยรู่ อดในฝรงั่ เศส
ไดน้ านขนาดนนั้ ในเมอื่ แมแ้ ตภ่ าษาองั กฤษมนั กส็ อบตกซำ�้ แลว้ ซำ้� เลา่ แลว้ ไอท้ ฤษฎี
สมคบคิดว่ารัฐบาลแทรกข่าวด่วนปิดข่าวฉาว จ้างส�ำนักข่าวบ้าบอเล่นข่าวไร้สาระ
มากลบข่าวทุจริตของตัวเอง ฟังยังไงก็ออกจะเป็นเร่ืองเกินจริง น่ีโลกยุคออนไลน์
แล้ว คนเราจะปิดข่าวกลบข่าวขนาดน้ันได้อย่างไร แต่ผมดันหลงไปเชื่อเรื่อง
ปญั ญาออ่ นพรรคน์ ี้ อนาคตของเราสองคนก�ำลงั จะวบู ดบั ลงเพราะผมดนั ไปเลน่ บท
นักปฏิวัติบ้าๆ นั่น ขณะท่ีมือก�ำลังจะกดปุ่มปิดกล่องเพ่ือหนีความผิด ก็นึกได้ว่า
รฐั บาลไดบ้ นั ทกึ เลขรหสั ท้ังหมดไวแ้ ลว้

“หลายคนทีพ่ ยายามตดิ ต่อเพ่ือนในเครือข่ายกอ่ การรา้ ย หรอื หลายคนท่ี
ร่วมปล่อยข่าวให้ร้ายรัฐบาลในโลกออนไลน์ ทั้งหมดนั้นเราก�ำลังขยายผลและบุก
เขา้ จบั กุมไปแล้วบางส่วน...”

ใจชน้ื ขนึ้ นดิ หนอ่ ย โชคดที ผี่ มยงั ไมไ่ ดต้ อบอเี มลฉบบั ทโ่ี ดนบลอ็ กของเพอื่ น
นักเขียน หรอื ไปโพสต์ขอ้ ความสุ่มเสยี่ งในโลกออนไลน์ อยา่ งมากกแ็ คค่ ุยกบั เพอื่ น
นักปฏิวัตซิ ง่ึ คงไม่มใี ครอดั เสียงไว้ คงไม่มีหลักฐานอะไรมาเอาผิดกนั ได้ แต่ไม่สิ...ถ้า
เพื่อนร่วมภาคีฯ ในออฟฟิศทะเล่อทะล่าถูกจับแล้วซัดทอดมาถึงผมล่ะ...หรือ
สญั ญาณอนิ เทอรเ์ นต็ ในกลอ่ งบนั ทกึ ไวว้ า่ ผมอา่ นขา่ วโจมตรี ฐั บาลมานานนบั เดอื นละ่

บางทอี าจต้องลภ้ี ยั ไมส่ ิ อาจมีทางแก้ตวั ...อาจยังพอแก้ตัวได้วา่ เป็นการ
ตกหลมุ แผนการกอ่ การร้าย ผมรบี คดิ แผนเอาตวั รอดด่วนจี๋

100 วรรณกรรมรางวลั พานแว่นฟ้า

“เราเชอ่ื เหลอื เกนิ วา่ ประชาชนชาวไทยเปน็ ผมู้ สี ตปิ ญั ญาสงู ไมห่ ลงกลการ
กอ่ การรา้ ยงา่ ยๆ และซื่อสัตย์ตอ่ ประเทศชาติเสมอมา...” ชะ...ใช่ ผมคิดในใจ หรือ
ถ้ามตี ำ� รวจมายืนตรงหนา้ ผม ผมจะตะโกนคำ� ว่าใชค่ รบั ออกไปเตม็ เสียง

“เราจงึ ขอตอบแทนความซอื่ สตั ยข์ องทา่ นดว้ ยการเปดิ รายการภาพยนตร์
พเิ ศษแทนทร่ี ายการทเ่ี ปน็ ภยั ตอ่ ความมน่ั คงดงั กลา่ ว และปลดลอ็ กเวบ็ ไซตย์ อดนยิ ม
เฉพาะในกลอ่ งทีร่ ัฐบาลได้บันทึกรหัสไว้แลว้ เพื่อใหป้ ระชาชนทีร่ ักยงิ่ ไดผ้ ่อนคลาย
ความเครียดจากการงาน จะได้มีก�ำลังใจท�ำงานเพื่อชาติต่อไป พรุ่งนี้พบกันใหม่ท่ี
ชอ่ งน้เี วลาเดิม สวสั ดคี ะ่ ”

ขณะผมก�ำลังมึนงงกับค�ำพูดของหญิงสาว ภาพก็ตัดมาเป็นใบหน้าของ
ดาราสาวที่ผมคุ้นเคย นี่มันน้องอิโอริ โคงาว่า ดาราหนังโป๊ในดวงใจ ก�ำลังค่อยๆ
เปลื้องผ้าทีละช้ิน รัฐบาลจะฉายหนังโป๊ผ่านทีวี! แล้วเว็บไซต์ท่ีว่าจะปลดล็อกล่ะ?
ผมพุ่งไปท่ีคอมพิวเตอร์ กรอกชื่อเว็บไซต์ที่ผมมักจะเข้าไปดาวน์โหลดหนังลามก
คราวนไี้ มม่ คี ลปิ พระเทศนม์ ากวนใจอกี แลว้ มแี ตภ่ าพของหญงิ สาววยั กำ� ดดั มากหนา้
หลายตาเปลือยกายเต็มพรืดในหน้าเว็บไซต์พร้อมให้ผมกดดาวน์โหลดหรือรับชม
แบบออนไลน์ ไม่เพียงแต่เว็บไซต์หนังลามกเท่านั้น เว็บใต้ดินท้ังหลายที่แจกเพลง
แจกหนัง และโปรแกรมละเมิดลิขสิทธ์ิก็เข้าได้โดยไม่มีการบล็อกอีกต่อไป เหลือก็
แต่เว็บข่าวฉาวของรัฐบาลเท่าน้ันที่ผมไม่ได้ลอง และไม่อยากจะลองเข้าอีกเป็น
คำ� รบสอง

ผมมองหนา้ จอทง้ั สองสลบั กนั แลว้ แคน่ หวั เราะออกมากอ่ นจะทรดุ ลงเกา้ อ้ี
ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี ความรู้สึกของนักปฏิวัติท่ีเหมือนเหรียญตราให้ผมยืด
เต็มอกเพิ่งจะหล่นลงพื้นแตกกระจายเมื่อก้ี คร้ันจะหยิบกลับมามันก็ไม่งามสง่า
เหมอื นเดมิ แลว้ มองไปที่ภาพในจอโทรทศั น์ นกั แสดงชายเริม่ รกุ เขา้ หาน้องอิโอริ...
ผมนึกถึงคำ� พูดของพิธีกรสาวเมื่อสกั ครู่ เธอวา่ รายการพเิ ศษพวกน้จี ะฉาย “เฉพาะ
กล่องท่ีรัฐบาลได้บันทึกรหัสไว้แล้ว” น่ีคือการข่มขู่? แบล็กเมล์? หรือติดสินบน?

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 101

ใจกระหวดั ถงึ นกั ปฏวิ ตั ริ ว่ มสาบานทงั้ สองในออฟฟศิ พรงุ่ นท้ี งั้ สองคนจะทำ� หนา้ ยงั
ไงบา้ ง จะย้มิ หวั เราะกบั เรื่องบา้ ๆ ท่ีเกิดขึน้ หรอื แกล้งทำ� เปน็ ไม่รู้จักกนั อีกตอ่ ไป

ผมต้ังสติทบทวนเร่ืองราวทั้งหมดแล้วถอนหายใจ บางทีเรื่องท้ังหมดอาจ
เปน็ แคฝ่ นั ร้าย...ผมกค็ งเหมือนอฟี ท่ีเผลอกนิ แอปเปิ้ลตามคำ� ยยุ งของงูฉ้อฉล ซำ�้ ยัง
ส่งแอปเปิ้ลต้องสาปให้อดัมด้วย เพียงแต่ตอนน้ีผมสับสนเกินกว่าจะบอกได้ว่าใคร
เปน็ งู และใครเป็นอดมั

ลีลาเร่าร้อนของน้องอิโอริบนหน้าจอชวนให้บางส่วนในร่างกายของผม
คึกคัก อันที่จรงิ ไม่วา่ จะเป็นความรสู้ ึกของนักปฏวิ ตั ิหรือการดูหนงั โป๊ ผมกห็ า่ งเหนิ
กบั มนั มานานและเรม่ิ รสู้ กึ วา่ ธรรมชาตโิ หยหาเรอ่ื งพรรคน์ มี้ ากแคไ่ หน ผมนงั่ ตวั เกรง็
บนเก้าอี้สองสามคร้ังกว่าหนังจะจบลง แต่ดูเหมือนว่ายังไม่อิ่มพอ จึงปิดโทรทัศน์
และกระโจนมดุ ผา้ หม่ หอมแกม้ ภรรยาสุดทีร่ กั เปน็ การโหมโรง

“อกี แล้วเหรอ ตอนหัวค่ำ� ก็พอแล้ว ไม่เอาแลว้ นะ จะนอน” แตท่ า่ ทขี อง
เธอเหมอื นจะตรงกนั ขา้ ม

“ถามอะไรหน่อยส”ิ
“อือฮึ” เธอหลบั ตาพร้มิ เม่อื จมูกผมเร่ิมซกุ ซน
“อย่างผมน่ีพอจะกลับไปเป็นวรี บรุ ุษนกั ปฏวิ ัตไิ ดไ้ หม”
“ไหวเหรอ” เธอหวั เราะ เออ้ื มมอื มาจบั พงุ กะททิ ยี่ านยว้ ย “แกแ่ ลว้ เรานะ่
อ้วนด้วย ไมไ่ หวหรอก ปล่อยใหเ้ ปน็ หน้าท่ีคนหนุ่มๆ ไปเถอะ”
ผมชะงักนิดหนึ่ง แต่ไม่มากพอให้ภรรยาผมจับสังเกตได้ ค�ำพูดของเธอ
ปลดเปลือ้ งความรสู้ ึกที่ผมแบกไว้เมื่อครจู่ นหมดสิ้น น่ันสิ คนท่เี ป็นเดอื ดเลอื ดรอ้ น
ไปกับเรื่องแบบนี้ควรจะเป็นคนหนุ่ม โลกนี้ยังมีคนวัยหนุ่มท่ีพร้อมจะแบกฝันแห่ง
นักปฏวิ ตั ิเพื่อเปล่ียนแปลงโลกอีกมากมาย
“จติ วิญญาณเสรีของมนษุ ยไ์ มเ่ คยตาย จิตวญิ ญาณแห่งการปฏวิ ตั ไิ ม่เคย
ตาย...” แวว่ เสยี งภาคแี หง่ เสรภี าพดงั ขน้ึ ในหวั ผมตอกกลบั “แตม่ นั แกช่ ราไดโ้ วย้ !”

102 วรรณกรรมรางวลั พานแว่นฟา้

แวบหนง่ึ ผมคดิ ถงึ เพอื่ นนกั เขยี นทฝี่ รงั่ เศส เพอื่ นนกั ปฏวิ ตั ริ ว่ มสาบาน และ
ทกุ คนท่มี าเกยี่ วข้องกบั เร่ืองบ้าๆ นี่ บางทีถา้ ไม่มพี วกเขา เจา้ กลอ่ งนั่นก็คงไมม่ ีทาง
‘สมบูรณแ์ บบ’ ไดเ้ หมือนตอนน้ี ภาพทั้งหมดค่อยๆ กลืนเปน็ เน้ือเดียวกนั กอ่ นจะ
จางลงจนขาวโพลนไปหมด เมื่อวินาทีของการตะกายสวรรค์มาถึง ใจผมกลับไพล่
ไปถงึ เจา้ กลอ่ งบา้ นนั่ ผมเคยเกลยี ดชอ่ื มนั แตต่ อนนรี้ กั มนั ฉบิ หาย คอยดเู ถอะ พรงุ่ น้ี
ผมจะตามเสพสขุ จากรายการพิเศษรอบดึกและเว็บไซตท์ ่คี ุน้ เคยให้หน�ำใจ

ประจ�ำปี ๒๕๖๐ 103



คนคิดเลข

โฆษิต มโนมยั อดุ ม

(๑)

๕ + ๘ = ๑๓ + ๖ = ๑๙ + ๔ = ๒๓ + ๙ = ๓๒
พจน์ตะหวัดปากกาลงบนเศษกระดาษแผ่นเล็กๆ เหมือนอย่างปกติที่เขา
เคยท�ำเป็นประจ�ำ เขาเงยหน้าขึ้นมองดูว่ามีใครเฝ้าจ้องมองพฤติกรรมของเขาอยู่
หรอื เปล่า เมือ่ ไม่เห็นมีใครผิดสงั เกต เขากก็ ม้ หน้าลงเขยี นตอ่ ไป
๒๑ + ๗ = ๒๘ + ๘ = ๓๖ + ๓ = ๓๙ + ๑ = ๔๐
เขาหยุด พลกิ ขอ้ มือดูนาฬกิ าว่าจวนหมดเวลาพกั กลางวนั หรอื ยงั ชว่ งนน้ั
เองสายลมพดั มาเบาๆ ทำ� ใหก้ ระดาษโนต้ ใบเลก็ ๆ ทเี่ ขาใชค้ ดิ เลขปลวิ ไป เขาทำ� หนา้
ตกใจเล็กน้อย พร้อมกับรีบลุกพรวดพราดตามไป ราวกับว่ามันเป็นรายงานส�ำคัญ
ของบรษิ ทั ทผ่ี ้จู ดั การส่งั ให้พมิ พก์ ็ไมป่ าน
เพียง ๓–๔ กา้ ว พจนก์ ไ็ ปถึงตรงจดุ ทก่ี ระดาษใบนน้ั ตกอยู่ เขารีบตะปบ
ขนึ้ มา ทำ� ใหใ้ นองุ้ มอื ของเขากำ� เอาเศษใบไผส่ เี หลอื งตดิ ขนึ้ มาพรอ้ มกบั กระดาษโนต้
โดยไม่ได้ตง้ั ใจดว้ ย

ประจ�ำปี ๒๕๖๐ 105

เขาหนั กลับไปยังเก้าอมี้ า้ หนิ ชดุ สนามใตร้ ่มไผ่นน้ั แล้วนงั่ ลงตามเดมิ
เมื่อน่ังลงเรยี บร้อยแลว้ เขาก็ค่อยๆ แบมือออกชา้ ๆ ครัน้ เห็นกระดาษโนต้
ในมือ พจนก์ ็ยิ้มพร้อมทง้ั ถอนหายใจอย่างโลง่ อก แลว้ ใชม้ ือขา้ งซา้ ยหยิบใบไผ่ทลี ะ
ใบๆ ปลอ่ ยท้งิ ให้รว่ งลงไปยงั พน้ื หญา้ ขา้ งๆ ตัวเขา...แลว้ เขาก็บวกเลขต่อไป

(๑๐)
รถจีเอ็มซีสีเขียวขุ่นเขรอะด้วยคราบฝุ่นโคลน ท่ีพุ่งมาด้วยความเร็ว จอด
ลงไม่ทันสนิทนัก ทหารนับสิบก็โดดลงจากรถ ไม่ต้องต้ังแถว ทุกคนรู้ภารกิจและ
เปา้ หมายอยแู่ ลว้ ทงั้ หมดวง่ิ เหยาะๆ ไปตามถนน เสยี งรองเทา้ บตู๊ กระทบผวิ คอนกรตี
ดังพรึบๆ ทหารทุกนายอยู่ในชุดลายพราง สวมหมวกโลหะมีแว่นกันฝุ่นกันแก๊ส
คาดไวห้ น้าหมวก สรา้ งความต่ืนตะลึงใหผ้ ้คู นในอาณาบรเิ วณน้นั กันไปหมด
ครู่เดยี ว กองก�ำลังติดอาวุธชดุ นั้นกว็ ิ่งมาถึงเปา้ หมาย ซึ่งอย่หู า่ งจากจดุ ท่ี
รถจีเอ็มซีพุ่งหัวจอดเม่ือมองเห็นโต๊ะม้าหินชุดสนาม ซึ่งมีชายผู้หนึ่งน่ังอยู่...นั่นคือ
เป้าหมาย
นายทหารผู้อยู่หน้าแถวสุด ยืดแขนยกมือขวา ให้สัญญาณให้ทุกคนหยุด
และเปล่ียนเป็นชะลอฝีเท้า ทหารทุกนายประทับเอ็ม ๑๖ ที่ถือไว้เปลี่ยนเป็น
ท่าเตรยี มพรอ้ มทีจ่ ะเลง็ ยิงได้ทนั ทีท้ังหมดคอ่ ยๆ กา้ วชา้ ๆ ไปยงั เป้าหมาย
พจน์เพ่ิงเงยหน้าจากแผ่นกระดาษใบเล็กๆ บนโต๊ะหินขึ้นมาเหลียวมอง
เพราะรู้สกึ เหมือนมีกลมุ่ กอ้ นอะไรบางอย่างสีเขียวเขม้ เคลื่อนมาใกลๆ้ เขาขมวดค้วิ
ดว้ ยความสงสยั เมอ่ื เหน็ หนว่ ยทหารอาวธุ พรอ้ มมอื เลง็ อาวธุ ประจ�ำกายมาในทศิ ทาง
ที่เขาน่ังอยู่ทุกคน เขารีบเหลียวดูอีกด้านหน่ึง ด้วยเข้าใจว่าคงมีสิ่งใดสิ่งหน่ึงที่เป็น
อนั ตรายรา้ ยแรงเกดิ ขนึ้ หรอื ตงั้ อยตู่ รงนนั้ อนั เปน็ สาเหตใุ หก้ องทหารกลมุ่ นเี้ ลง็ ปนื
ผ่านจุดท่เี ขานั่ง เลยไปยงั ส่งิ นั้นอีกต่อหนง่ึ
แต่ก็ไม่มีส่ิงใด พจน์มองเห็นแต่บริเวณสวนหย่อมของบริษัทที่เขาท�ำงาน
ประจำ� อยู่ ตน้ คนู ทปี่ ลกู ไวเ้ ปน็ ระยะๆ พมุ่ ชบาทต่ี ดั แตง่ เปน็ แนวยาวทรงตวั แอลเตย้ี ๆ

106 วรรณกรรมรางวลั พานแวน่ ฟ้า

เปน็ ชว่ งๆ คลา้ ยกับพารท์ ชิ ่ันตามหอ้ งทำ� งาน และอาคารส�ำนักงาน ๒ หลังทอี่ ย่ถู ัด
ออกไปไม่ไกลนกั พจนห์ นั กลบั มายังหนว่ ยทหาร แต่ไมท่ นั ทเ่ี ขาจะเอย่ ปากถามวา่
จะให้เขาหมอบหรือหลบ เพ่ือจะได้ไม่กีดขวางเป้าหมายของทหารเหล่าน้ันไหม
นายทหารคนหนา้ สุดกส็ ง่ เสียงขึน้ ไม่ถึงกับตะโกน แตก่ ็ดังฟงั ชัดโสตประสาท
“หยุดอยกู่ ับที่ อย่าขยับ...ชูมอื ทัง้ สองมอื ให้เราเหน็ ว่าคณุ ไมม่ ีอาวุธ”
“หมายถึง ผมหรือใครครบั ” พจน์ละล่�ำละลักเกือบเหมอื นตดิ อา่ ง

“คุณน่นั แหละ...คนคดิ เลข”

(๖)

“คณุ นา่ จะอยู่เฉยๆ ดกี วา่ นะ” พนกั งานชายในแผนกเดียวกบั เขาเอ่ยขึน้
พจน์ชะงักมือ ท่ีก�ำลังกดน�้ำร้อนรินลงในถ้วยกาแฟนิดหน่ึง ก่อนกดต่อ
“มันก็ไมไ่ ด้ไปรบกวนอะไรใคร ไมใ่ ชห่ รือครบั ”
พนกั งานหญงิ จากแผนกบญั ชี กา้ วเขา้ มาในบรเิ วณแพนทรนี นั้ เธอคงไดย้ นิ
บทสนทนากอ่ นหนา้ นน้ั พอดี จงึ พดู ขน้ึ ขณะเปดิ ตเู้ ยน็ วา่ “มนั คอ่ นขา้ งแปลกนะ่ คณุ
พจน์ พวกเรา...เออ้ —ฉันไม่เคยเหน็ ใครนง่ั คิดเลขแบบนี้มาก่อนเลยนะคณุ ”
“มนั เปน็ งานอดเิ รกของผม แคใ่ ชเ้ วลาวา่ งใชส้ มองคดิ อะไรซกั อยา่ งเทา่ นน้ั
นะ่ ครบั ”
“แตบ่ างคนเขาคดิ วา่ การคดิ เลขของคณุ อาจเปน็ การเบยี ดบงั เวลาทำ� งาน
นะ” พนักงานชายคนเดมิ แย้ง
หวั หนา้ แผนกของเขากา้ วฉบั ๆ เขา้ มาในแพนทรี “รสู้ กึ วา่ ก�ำลงั คยุ อะไรกนั
ซเี รยี สกนั เชยี วนะ”
“หัวหน้าเคยได้ยินใครพูดถึงการคิดเลขของพจน์ว่ามันอาจท�ำให้เขาไม่ได้
ใช้เวลาท�ำงานอย่างเต็มที่เตม็ เวลาบ้างไหมครบั ” พนักงานชายกล่าวเปน็ เชงิ ถาม
พจน์หัวเราะในล�ำคอ “ผมขอยืนยันเลยว่า ไม่เคยคิดเลขในเวลาท�ำงาน
นะครับ”

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 107

“อ๋อ เร่ืองการท่พี จนช์ อบนั่งคดิ เลขนเ่ี องน่ะหรือ”
“ไม่ใช่แค่ในแผนกของหัวหน้านะคะ พนักงานแผนกอ่ืนๆ ท่ีเคยเห็น
คุณพจน์น่ังคิดเลขในช่วงพักกลางวัน หรือช่วงเบรกบ่อยๆ หลายคนก็พูดถึง
เหมือนกันค่ะ”

“โอ นมี่ นั ถงึ ขนาดลกุ ลามไปถงึ แผนกอน่ื ดว้ ยเชยี วหรอื ” หวั หนา้ รำ� พงึ เบาๆ
“เท่าที่ผมดูแลงานของพจน์ตั้งแต่เขาเข้ามาท�ำงานท่ีน่ี เกือบคร่ึงปีแล้ว ก็ไม่มีจุด
บกพร่อง หรอื ขอ้ เสยี หายลา่ ช้าอะไรแมแ้ ตน่ ้อยนะ”
พนกั งานหญงิ รีบกลืนแซนดว์ ชิ ท่ีก�ำลงั เค้ยี ว ซดชาซีลอนร้อนตาม เพ่ือจะ
ไดเ้ สนอความคิดเห็นวา่ “เพ่ือนๆ ในกลมุ่ ของดิฉันเคยคยุ กัน ว่ามนั เปน็ งานอดเิ รก
ท่ีออกจะประหลาดๆ ซักหน่อยน่ะค่ะ ถ้าเป็นเล่นกระบองเพชร สะสมแสตมป์ ถ่าย
รปู หรอื วาดภาพระบายสี แบบทเี่ ขามหี นงั สอื ออกมาขายเปน็ ทนี่ ยิ มกนั ในชว่ งนี้ พวก
นัน้ กไ็ ม่แปลกหรอกนะคะ”
หัวหน้าแผนกถอนหายใจ ก่อนพูดข้ึน “ถึงแม้จะไม่มีข้อบกพร่องในการ
งาน แตผ่ มเองกก็ งั วลเรอ่ื งความแปลกประหลาดของการคดิ เลขนอี่ ยไู่ มน่ อ้ ยเหมอื น
กันนะ ที่จริงผมเคยปรึกษาอย่างไม่เป็นทางการกับบรรดาหัวหน้าแผนกอื่นๆ ในที่
ประชุมมาแล้วด้วย”
“ถงึ ขนาดน้นั เชยี วหรือครับ” พจน์ร�ำพงึ
พนกั งานอกี สองคนเสรมิ “ทำ� ไมไมท่ ำ� อะไรทเ่ี หมอื นๆ กบั คนอน่ื เขาทำ� กนั
ละ่ คะ”...“น่าจะจัดการอะไรซักอย่างนะครบั ”...“ได้ผลสรุปยงั ไรครบั —คะ”
หัวหน้าแผนกเอ่ยขึ้น “มันมีสองประเด็น ท่ีซีเรียสกว่าท่ีพวกคุณคิดหรือ
หวาดวิตกกันไปอกี เยอะเลยนะ”

108 วรรณกรรมรางวัลพานแว่นฟ้า

(๔)

เปน็ เวลาราว ๔ ทศวรรษแลว้ เหน็ จะได้ ทพ่ี จนเ์ ขา้ มาทำ� งานทบ่ี รษิ ทั แหง่ น้ี
นา่ จะเปน็ หลงั จากเดอื นตลุ าคม ปี พ.ศ. ๒๕๑๔ แรกๆ นนั้ หลายคน หรอื แทบทกุ คน
จะพากนั แปลกใจในพฤตกิ รรมของเขากว็ า่ ได้ ชว่ งใหมๆ่ นน้ั บางคนมองดดู ว้ ยสายตา
สงสยั หลายๆ คนซบุ ซบิ กนั ถงึ การกระทำ� ของเขา บา้ งกถ็ งึ ขนาดทพ่ี ยายามจะจบั ผดิ
การกระทำ� ของเขา...
“คณุ คิดเลขทำ� ไม ท�ำไมไม่อยเู่ ฉยๆ เหมือนคนอ่ืน”
“คณุ มีอะไรผิดปกติทางจติ หรือเปล่า”
“เบียดบงั เวลาทำ� งานม้งั ...แล้วจะทำ� งานเต็มทหี่ รอื เนย่ี ?”
“บ่อนทำ� ลายความมัน่ คงของบริษทั !”
ฯ ลฯ
ในช่วงน้นั พนกั งานบางคนท�ำอยา่ งกบั วา่ เขาเปน็ ตัวเชื้อโรค เวลาเข้าใกล้
เขา หลายคนแอบดอู ยหู่ า่ งๆ ทกุ ครงั้ ทเ่ี ขาคดิ เลข เคยมพี นกั งานบางคนทเี่ หน็ เขานงั่
คดิ เลขบอ่ ยๆ ดอดมาขา้ งหลงั แลว้ แยง่ เศษกระดาษทเี่ ขาใชค้ ดิ เลขไปดวู า่ มนั คอื อะไร
แต่เมื่อเห็นว่าเป็นแค่การบวกตัวเลขเท่านั้น หลายๆ ครั้งเข้าคนพวกนั้นก็เลิกรา
ไปเอง
สว่ นบางคนทคี่ อ่ นขา้ งบา้ หวยกอ็ อกไปอกี แนวหนงึ่ ผา่ ไปคดิ วา่ ตวั เลขทเี่ ขา
คดิ คำ� นวณบนแผน่ กระดาษนนั้ อาจเปน็ การใบเ้ ลขเดด็ บา้ ง หรอื คอยคดิ หาทางทจ่ี ะ
ตเี ป็นตัวเลข เพ่อื เอาไปซื้อหวยเสยี ทุกที
แตเ่ มอ่ื ไมเ่ คยมใี ครถกู หรอื เฉยี ดใกลเ้ คยี งแมแ้ ตค่ รง้ั เดยี ว ทา้ ยทสี่ ดุ พวกนน้ั
ก็เลิกราไปเอง

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 109

(๒)

พจน์เดินขึ้นบันใดไปยังชั้นสาม ผลักบานประตูกระจกใสเข้าไป และเดิน
ไปน่ังลงท่ีโต๊ะท�ำงาน เขามองดูนาฬิกาบนฝาผนังห้อง มันบอกเวลา ๑๒.๕๕ น.
พนกั งานในแผนกเดียวกบั เขาสว่ นหนึ่งกลบั เขา้ ประจำ� ทีก่ นั แลว้ แตก่ ม็ บี างคนทย่ี งั
ไม่กลับมาจากการกนิ อาหารกลางวัน
พจน์ตรกึ ตรองนดิ หน่ึง...ยังมีเวลาอกี ๕ นาที เขาคิดในใจ

แล้วเขาก็หยิบเศษกระดาษเหลือใช้จากโต๊ะของเขามาใบหนึ่ง ดึงปากกา
ออกมาจากกระเป๋าเส้ือ กดใหไ้ ส้ปากกาย่ืนออกมา แลว้ กก็ ้มหนา้ ลงเขยี น
๗ + ๘ = ๑๕ + ๒ = ๑๗ + ๔ = ๒๑ + ๕ = ๒๖
พนกั งานบางคนมองดเู ขาผา่ นๆ เพอ่ื นคนหนง่ึ ทน่ี งั่ โตะ๊ ไมไ่ กลนกั เปรยขน้ึ วา่
“คุณจะคิดเลขไปถึงไหน เดย๋ี วก็จะถงึ เวลาทำ� งานแล้ว”
มเี สยี งหวั เราะประปรายจากเพอ่ื นรว่ มงานบางคนทอ่ี ยใู่ นหอ้ งนน้ั แตพ่ จน์
กไ็ มไ่ ดต้ อ่ ปากตอ่ ค�ำหรอื แสดงปฏกิ ริ ยิ าอะไร เพยี งแคผ่ งกหวั คลา้ ยรบั ค�ำ แลว้ นง่ั คดิ
เลขต่อไปอีก ๓–๔ นาที จนเกือบถึงเวลาบ่ายโมงตรงน่ันแหละ เขาจึงหยุด...แล้ว
หยิบกระดาษโน้ตใบน้ันทิ้งลงในถังขยะข้างโต๊ะ โดยไม่ได้ขย้�ำแต่อย่างใด กระดาษ
ใบนั้นค่อยๆ ลอยลงไปยังก้นถังขยะอย่างช้าๆ จนกระทั่งลงไปกองอยู่กับกระดาษ
โนต้ แผน่ เล็กๆ คล้ายๆ กนั อีกหลายแผน่ ในน้นั
แล้วเขาก็เรมิ่ ลงมือท�ำงานภาคบ่ายของเขา

110 วรรณกรรมรางวลั พานแว่นฟ้า

(๗)

พจน์น่ังอยู่บนเก้าอี้ไร้เท้าแขน เหมือนจงใจให้เขานั่งไม่สบายเท่าไรนัก
เบื้องหน้าของเขา โตะ๊ ถกู จดั เรยี งเปน็ รูปตัวยู โดยมีเขาน่งั อยขู่ ้างในช่องวา่ ง และอกี
ดา้ นหนงึ่ ของตวั ยู ที่พนักงานระดับหวั หนา้ แผนก และกรรมการบริษทั สว่ นหนึ่ง นั่ง
เรียงรายเหมอื นลอ้ มเขาไวใ้ นกรอบ
แสงไฟถูกปรบั เรง่ ให้สว่างขนึ้ เล็กน้อย แตไ่ ม่ถึงกับเหมอื นแสงไฟสอ่ งหนา้
นักโทษหรือผตู้ อ้ งสงสัย ในการสอบสวนของเจ้าหนา้ ทต่ี ำ� รวจ ตามที่เขาเคยเหน็ ใน
หนงั สืบสวนอาชญากรรมหรอก
พวกเขาเหลา่ นั้น เป็นคณะกรรมการท่ีบรษิ ทั แต่งตง้ั ขึน้ เพ่อื สอบสวนการ​
กระท�ำของเขา เนื่องจากพนักงานของบริษัทบางกลุ่มพูดจากันหนาหู แม้ว่าจะมี
หลากแนวความคิด หลายประเด็นก็ตาม แต่เพื่อให้เกิดความกระจ่างชัด และได้
ผลสรปุ ทถี่ กู ตอ้ งที่สดุ พจน์จึงต้องตกเป็นผถู้ ูกสอบสวนในขณะน้ี
“ดูตามประวตั ิของคุณแลว้ คุณไมเ่ คยเป็นคนไข้ หรือเคยเข้ารบั การรักษา
บ�ำบัดในโรงพยาบาลประสาท หรือโรงพยาบาลโรคจิตมากอ่ น...คณุ ยนื ยนั อยา่ งนน้ั
ใชไ่ หม” นนั่ เปน็ หนงึ่ ในหลายประเดน็ ที่คณะกรรมการสอบสวนเขาอยา่ งเครง่ เครยี ด
“การคิดเลขของคุณน้ัน ท�ำให้ก่อความระส่�ำระสายในหมู่พนักงานของ
บรษิ ทั เปน็ จำ� นวนมาก และขยายวงกวา้ งออกไปเรอ่ื ยๆ จนกระทงั่ ...มนั อาจกระทบ
ถึงความมั่นคงของบริษัทของเราทีเดียว” เป็นอีกแนวทางที่เขาโดนซักถามหนัก
ราวกับไต่สวนผ้กู ่อการร้าย
หลงั จากผา่ นพน้ ไปนานกวา่ ๔ ชวั่ โมง ดว้ ยความเครยี ดของเขา และความ
อ่อนล้าของคณะกรรมการทุกคน ที่พยายามสอบถามย้อนกลับไปกลับมาซ�้ำแล้ว
ซ้�ำอีก วนๆ กันไปมา เหมือนกับพยายามหลอกล่อให้เขาตายใจ จนเผลอปาก
สารภาพ และยอมรบั ความผิด

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 111

แตส่ ดุ ทา้ ย ทปี่ ระชมุ กป็ ดิ ลง โดยคณะกรรมการยงั ไมม่ ขี อ้ สรปุ เดด็ ขาดนกั
แต่กด็ ูเหมอื นพอใจระดบั หนึ่ง กบั คำ� ยนื ยนั ของพจน์ ท่ีวา่
“ผมแค่ชอบท�ำสิง่ ที่แตกตา่ งและไม่เหมือนคนอนื่ เท่านั้นครับ”

(๕)

ตัวเลขท่ีพจน์น�ำมาคดิ คำ� นวณนั้น เขาเป็นคนคดิ ขนึ้ เอง แบบดน้ สดลว้ นๆ
ไม่ได้เอามาจากไหน หรือไปคัดลอกเลียนแบบมาจากต�ำรับต�ำราใดเลยแม้แต่น้อย
โดยมากกจ็ ะเปน็ ตวั เลขหลักหน่วยธรรมดา นำ� มาบวกกนั ต่อเนอื่ งไป ๔–๕ ชดุ แล้ว
ก็เร่ิมต้นใหม่ อย่างนั้นไปเร่ือยๆ ท่ีจริงเขาก็ไม่ได้จ�ำเพาะเจาะจงว่าจะต้องคิดเลข
ดว้ ยการบวกโดยเฉพาะแตป่ ระการใด บางครั้งเขาก็คิดเลขดว้ ยการลบปะปนไปกบั
การบวกดว้ ย เพยี งแตส่ ว่ นมากเขาจะคดิ เลขดว้ ยการบวก เพราะมนั งา่ ยและสะดวก
ท่ีสดุ
เขาเองกไ็ มร่ เู้ หมอื นกนั วา่ อะไรเปน็ สาเหตทุ ที่ �ำใหเ้ ขาชอบคดิ คำ� นวณตวั เลข
อยู่ตลอดเวลาเชน่ นี้ และท�ำไมเขาถึงไม่สามารถหยุดยงั้ ตวั เองไมใ่ หท้ ำ� เช่นน้นั ได้
แม้แตค่ ำ� ถามทีว่ ่า มนั เร่ิมตน้ ข้นึ มาต้งั แตเ่ มอ่ื ไหรก่ ็เช่นกนั …เขาไม่สามารถ
หาค�ำตอบใหก้ ับใครหรือแม้แต่กบั ตัวเองได้

(๙)

พนกั งานรว่ มบรษิ ทั เดยี วกบั เขาสองคนเดนิ ผา่ นไปหา่ งๆ คนทหี่ นมุ่ กวา่ หนั
มามองดูพจน์นิดหนึ่งอย่างกับเห็นดาราหนังเก่าในต�ำนานหรือปูชนียบุคคล ก่อน
ถามคนทีอ่ ายุมากกวา่ วา่
“น่นั คนคดิ เลขก�ำลังคิดเลขในแผ่นกระดาษใชไ่ หมครับ”

112 วรรณกรรมรางวลั พานแว่นฟา้

“ใช่ นั่นละ่ คนคิดเลข” อีกคนรบั ค�ำ
พจน์เหน็ ทง้ั สองคนกำ� ลงั เดนิ กลับบรษิ ทั เขาสรปุ ในใจวา่ คงเกือบถงึ เวลา
เริ่มท�ำงานภาคบ่ายแล้ว ถ้าเขาเดินช้าๆ ตามปกติไปยังประตูบริษัทที่อยู่ห่างจาก
มา้ หนิ นี้ไปราวๆ รอ้ ยเมตร เม่ือถึงแผนกทีเ่ ขาท�ำงาน ก็คงไดเ้ วลาท�ำงาน หรือเกือบ
ถงึ เวลาพอดี เขาจึงลุกข้นึ ก้าวชา้ ๆ มุ่งหนา้ ไปยงั ประตบู านเดยี วกนั นน้ั
พนักงานสองคนเมื่อสักครู่เพ่ิงผ่านเข้าประตูไป และยังคงอยู่ตรงบริเวณ
หน้าประตูนั้น เพราะคนหน่ึงแวะด่ืมน้�ำจากเคร่ืองท�ำน้�ำเย็นข้างประตู ท้ังสองยัง
ชำ� เลอื งผา่ นบานประตกู ระจกออกไปแต่มองดพู จนต์ อ่ ไมไ่ ด้ เพราะประตกู ระจกนนั้
ตดิ ฟลิ ์มสีชากรองแสงแดดจึงท�ำให้พจน์ไม่รตู้ ัว และสองคนนนั้ กไ็ ม่รู้สกึ ว่าพจนเ์ ห็น
วา่ พวกเขามองดูอยู่
ระหวา่ งทางเดนิ ไปยงั ประตบู รษิ ทั เมอ่ื ผา่ นถงั ขยะใบเขอื่ งทต่ี งั้ อยรู่ มิ สนาม
พจน์ก็ขยุ้มกระดาษโน้ตในมือนิดนึงพอให้เป็นก้อน ไม่ปลิวง่าย แล้วก็หย่อนท้ิงถัง
ขยะไป...
พนกั งานคนสูงอายกุ วา่ เอย่ ข้ึน
“ยังเหมอื นสมัยกอ่ น ไมม่ ีผิด เขาแคค่ ดิ เลขในกระดาษ...แลว้ กท็ ้งิ ไป”
“แต่จากเร่ืองราวที่เคยฟังมา เขากล้ามากเลยนะครับ ท่ีไม่หว่ันไหวกับ
ข้อครหาและเสยี งจากคนรอบข้าง”
“กเ็ พราะเขากลา้ ยนื ยนั ความเชอ่ื ของเขา แมแ้ ตก่ บั คณะกรรมการสอบสวน
นั่นล่ะ หลังจากนั้นพวกเราพนักงานบริษัทนี้ทุกคน ถึงได้ยกย่องชื่นชมเขามาจน
กระทงั่ ทกุ วนั นี้”
แล้วทั้งสองก็เดินเลี้ยวไปยังห้องท�ำงานแผนกของตน ก่อนท่ีพจน์จะเดิน
เขา้ ประตบู านนน้ั

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 113

(๘)

พนักงานบญั ชสี าวหวั เราะเสยี งใส “บา้ ดไี หมละ่ ...นน่ั ล่ะ ท่ีพวกเราคิด
จินตนาการกัน”
พนักงานชายแผนกเดียวกับพจน์ วางถ้วยกาแฟลงบนโต๊ะกลมขนาดเล็ก
ทม่ี เี พยี งตวั เดยี วในแพนทรี “นงั่ ลง คยุ กนั กอ่ นดกี วา่ พจน”์ พรอ้ มพยกั หนา้ เปน็ เชงิ
เชิญชวนพนักงานบญั ชีสาวดว้ ย
พจน์เล่ือนเก้าอ้ีแล้วนั่งลง เขายังคงชอบอะไรแปลกๆ อยู่ตามเดิม แม้จะ
ประหลาดใจกบั ภาพฝนั เฟื่องท่ีเพือ่ นสาวจากแผนกบัญชเี ลา่ ไปหยกๆ
ไม่ทันท่ีใครจะเอ่ยอะไร หัวหน้าแผนกของพจน์ก็ก้าวเนิบนาบเข้ามา คง
เพราะเป็นช่วงท่ีไม่มีงานเร่งรีบนัก ท�ำให้ใบหน้าของเขาผ่อนคลายลงไปมาก หรือ
อาจจะเป็นเพราะผลการสอบสวนก็เปน็ ได้
“เอา้ เจอสามคนเดิมนอี่ กี แลว้ แต่ตอนนผ้ี ลการสอบสวนออกมาแล้ว ข้อ
ขัดขอ้ งสงสัยต่างๆ คงผา่ นไปหมดแล้ว และพจน์กค็ งสบายใจแล้วนะ”
“ใชค่ รบั หัวหนา้ ” พนกั งานชายรบั คำ� “แตถ่ า้ หัวหน้าไมร่ บี ก็น่ังฟังเร่ือง
ทม่ี พี นกั งานบางคนจนิ ตนาการเก่ยี วกับคนคิดเลขหนอ่ ยไหมครบั ”
หัวหน้านั่งลงแทนค�ำตอบ “ฟังดูเหมือนจะเป็นเร่ืองน่าสนุกนะ ไหนลอง
เล่ามาซ”ิ
“คอื อยา่ งนคี้ ะ่ หวั หนา้ ” พนกั งานบญั ชสี าวทำ� ตาลกุ วาว กอ่ นเลา่ ตอ่ “ดฉิ นั
เพงิ่ กล้าเล่าให้พจน์ฟงั ค่ะ ว่าช่วงทพี่ ฤติกรรมของเขาถกู สงสัยไปต่างๆ นานาหลาย
ประเด็นน่ัน ที่หนักที่สุดก็ถึงขนาดมีคนวิตกว่า มันเกี่ยวโยงไปถึงความมั่นคงของ​
บริษัทไหม”
ผฟู้ ังทัง้ สามน่ิงฟัง โดยไม่มใี ครสอดแทรก
“เพอ่ื นคนหนง่ึ บอกวา่ เขาเคยจนิ ตนาการไปไกลถงึ ขนาดวา่ บรษิ ทั อาจจะ

114 วรรณกรรมรางวลั พานแว่นฟ้า

ต้องแจ้งไปยังหน่วยงานของรัฐบาล แล้วมีการส่งกองก�ำลังทหารเข้ามาควบคุมตัว
คนคดิ เลขของเราไปสืบสวนในค่ายทหารเลยทีเดียวคะ่ ”

(๓)

หากเปน็ ชว่ งกอ่ นนนั้ พจนจ์ ะทงิ้ เศษกระดาษทเี่ ขาคดิ เลขโดยไมข่ ยำ�้ แบบนี้
ไมไ่ ดเ้ ดด็ ขาด เพราะจะตอ้ งมคี นแอบมารอื้ คน้ กระดาษเหลา่ นนั้ จากถงั ขยะ หรอื ไมก่ ็
รีบมาคุ้ยเขี่ยเก็บไปเป็นหลักฐาน ราวกับมันเป็นเอกสารส�ำคัญทางประวัติศาสตร์
หรือพยานวัตถุในแผนกอาชญากรรมกไ็ มป่ าน
แตเ่ ดยี๋ วน.ี้ ..เขาหนั ไปมองดถู งั ขยะแลว้ อดยมิ้ ไมไ่ ดเ้ มอื่ นกึ ยอ้ นไป ตอนนถ้ี งึ
แมเ้ ศษกระดาษจะแผแ่ บหลาใหเ้ หน็ ชดั ๆ กไ็ มม่ ใี ครหวนั่ กลวั หรอื เคลอื บแคลงสงสยั
“คนคดิ เลข” อกี แล้ว...

(๑๑)

คณะกรรมการมคี ำ� ชแ้ี จง สนั้ ๆ เปน็ บนั ทกึ ขอ้ ความ นำ� มาตดิ ประกาศไวใ้ ห้
ทราบโดยท่ัวกันว่า สาเหตุที่พจน์สามารถคิดเลขตามปกติต่อไปได้ เน่ืองจากว่า
ภายในบรษิ ทั มกี ารดำ� เนนิ การตา่ งๆ และความคดิ ความเชอื่ ทอี่ งิ อยบู่ นหลกั การของ
ระบบประชาธปิ ไตย ในเมอื่ การคดิ เลขไมผ่ ดิ กฎระเบยี บอยา่ งใด และไมไ่ ดท้ ำ� ใหใ้ คร
เดือดรอ้ น กเ็ ป็นสิทธิของเขาทีจ่ ะบวกเลขเช่นนั้นได้ตอ่ ไป
น่ันเป็นสาเหตุท่ีบริษัทไม่ได้ลงโทษอะไรพจน์ และยังคงอนุญาตให้เขา
ทำ� งานทนี่ นั่ ต่อไป
และนน่ั เปน็ สาเหตุ ทีพ่ จน์เลือกท�ำงานทนี่ ี่ สบื มาจนถึงทกุ วนั น้ี

******************

ประจ�ำปี ๒๕๖๐ 115



ใครผดิ ?

จติ ประภสั สร

ลมในเดือนเมษาพัดพาไอความร้อนมากระทบผิวสัมผัสกลางแสงแดดจัด
ยามเทยี่ งวนั เดก็ ชายออ่ นปลอ่ ยแขนเสอื้ เชติ้ ลายใบไมท้ พี่ บั ไวเ้ หนอื ขอ้ ศอกลงมายาว
คลุมข้อมือ ดึงหมวกแก๊ปซึ่งเหน็บแลบพ้นขอบกางเกงด้านหลังข้ึนมาสวม เร่งรัด
เดินตัดข้ามสะพาน ผ่านเข้าสู่เส้นทางด้านหลังวัดดงธรรม ลัดเลาะเลี้ยวเข้าไปยัง
เตน็ ทผ์ า้ ใบสแี ดงชาดอนั ดารดาษดว้ ยดอกไมธ้ ปู เทยี น ออ่ นทกั ทายแตะไหลเ่ ดก็ ชาย
พุงโตวัยไล่เลี่ยกันซ่ึงนั่งหาวปากกว้างอยู่หลังตู้รับบริจาคท่ีติดประกาศว่า “ท�ำบุญ
ดอกไมธ้ ปู เทยี น ชุดละ ๒๐ บาท” เขาชะเง้อมองผู้คนในโบสถท์ หี่ ากมเี วลาอาจนบั
ได้เลยว่ามีจ�ำนวนเท่าใด ก่อนส่ังสายตาเบนไปทางวิหารด้านขวา ร่างเล็กร่างใหญ่
หัวหงอกหัวด�ำยืนต่อแถวเรียงกันยาวราวขบวนรถไฟ อ่อนยืนอ้ึงเพียงนับหนึ่งถึงส่ี
แลว้ รบี รร่ี ดุ ฝเี ทา้ ไปยงั บรเิ วณนน้ั ใหท้ นั ภารกจิ ทก่ี ำ� ลงั จะเรม่ิ ปา้ ยประกาศขนาดใหญ่
“รอรบั วัตถุมงคลจากหลวงพอ่ สิทธิ์ ตอ่ แถวทีน่ ่”ี ตดิ อยู่ที่ริมรวั้ เดมิ ข้างวหิ าร อ่อน
มงุ่ ตรงไปด้วยท่าทางมาดมนั่ พร้อมเสยี งในใจทด่ี ังกระชัน้ ขน้ึ ในห้วงความคิด

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 117

“ผมจะท�ำหน้าท่ีให้ดีที่สุด งานต้องด�ำเนินไปด้วยความเรียบร้อย ผมจะ
ไม่ยอมให้เกดิ ความว่นุ วายข้นึ เด็ดขาดครบั พ่อ ผมม่ันใจว่าทำ� ได้แนน่ อน”

เสียงประกาศผ่านไมโครโฟนของชายวัยกลางคนร่างท้วมท่ีนั่งหลบแดด
ตวั บวมอยบู่ นเกา้ อี้เหล็กสีเหลอื งซดี ข้างทางเข้าวหิ าร ดังแทรกขึ้นมา

“ต่อแถวกันได้เลยนะครับ หลวงพ่อสิทธิ์ เกจิอาจารย์ผู้เลื่องช่ือ ท่านจะ
มอบวัตถุมงคลให้กับญาติโยมท่ีมาร่วมบุญวันนี้เป็นวันแรก จ�ำกัดสิทธ์ิเพียง
หนึ่งร้อยชิ้นต่อวันเท่าน้ันนะครับ ท่านปลุกเสกขึ้นมาด้วยพิธีกรรมท่ีศักด์ิสิทธ์ิมาก
เปน็ ของขลงั ของดี ใครไดไ้ ปครอบครองกจ็ ะนำ� มาแตค่ วามสขุ ความเจรญิ แคลว้ คลาด
ปลอดภยั หากพกไวต้ ดิ กายรบั รองวา่ โรคภยั จะไมม่ าแผว้ พาน ทเ่ี จบ็ กห็ ายเจบ็ ทปี่ ว่ ย
กห็ ายปว่ ย” ชายวยั กลางคนคนั คอจนตอ้ งควา้ ขวดยาแกไ้ อมาจบิ แลว้ จงึ พดู ตอ่ “แต่
ท้ังนี้ท้ังน้ันทุกคนต้องตั้งอยู่ในกรรมดีและส่ังสมบุญมามากพอด้วยนะครับ อย่าง
กระผมอาจจะพลัง้ เผลอกระท�ำผดิ ศลี ผดิ ธรรมอยบู่ า้ ง บญุ กเ็ ลยยงั ไมถ่ ึง กระผมจึง
ไม่หายปว่ ยเสยี ที”

“ลุงเมา เมื่อคืนคงแอบไปจิบเหล้ามาอีกตามเคยใช่ไหมครับ” อ่อนแวะ
มากระเซ้าผูท้ มี่ ไี มโครโฟนคลอเคล้าข้างกายด้วยท่าทสี นทิ สนมกลมเกลียว

“เอง็ ไมต่ อ้ งมายุง่ กบั ขา้ ขา้ ก�ำลงั ทำ� หนา้ ที่ของข้า เอง็ ไปทำ� หนา้ ทแี่ ทนพอ่
เอ็งให้ดีกพ็ อ อยา่ ใหเ้ กดิ เร่อื งล่ะ ไปไดแ้ ลว้ ”

อ่อนย้ิมล้อแล้วเร่งเดินหัวร่ออ้อมไปด้านหน้า ผู้คนยืนต่อแถวเรียงตัวอยู่
ภายในรั้วเหล็กที่ตั้งเป็นคอกเอาไว้ในแนวยาว เสียงของนายเมายังกระจายเข้ารูหู
ผ่านทางเครือ่ งขยายเสียงรุ่นปู่

“ของขลังของดี เก็บรักษาไวอ้ กี ไม่กป่ี กี ็จะมรี าคาคา่ งวดแพงข้นึ เปน็ หลาย
สิบเท่าเลยนะครับ จะหาซ้อื จากท่ไี หนไมไ่ ด้อกี แลว้ มแี คส่ องร้อยช้ินในโลกเท่านั้น
เพียงท�ำบุญคนละสองพันบาท ทุกท่านก็จะได้รับวตั ถุมงคลกลับบ้านไป รีบหน่อย
นะครบั หลวงพอ่ ทา่ นฉนั เพลเสร็จแล้ว อ้อ แต่อยา่ ลมื อยูใ่ นความสงบด้วยนะครับ

118 วรรณกรรมรางวลั พานแว่นฟ้า

ทุกท่านท่ีเคยมาคงจะทราบดวี า่ หลวงพอ่ ท่านไม่ชอบความวนุ่ วาย หากมเี ร่อื งมรี าว
ทะเลาะเบาะแวง้ กนั จนเสยี งดงั เขา้ ไปถงึ กฏุ ิ รบั รองวา่ ทกุ อยา่ งเปน็ อนั ยตุ ิ ขอใหเ้ ขา้ ใจ
ตรงกนั ดว้ ยนะครบั เราจะไมม่ กี ารแจกบตั รควิ ใครมากอ่ นตอ่ แถวกอ่ น ขอใหท้ กุ คน
อย่ใู นระเบียบดว้ ยนะครับ”

ทุกอย่างด�ำเนินไปตามครรลอง อย่างท่ีไม่เคยเกิดข้ึนมาก่อนในหลาย
สถานที่ ซ่ึงมักจะมีการย้ือแย่งพัลวันจนเล่ือนช้ันเป็นข่าวดังมาแล้ว ลูกศิษย์ลูกหา
ต่างรู้ดีว่าหลวงพ่อสิทธ์ิเป็นพระท่ีพูดจริงท�ำจริง เคยมีคนท่ีไม่เคารพกฎเกณฑ์คิด
ท้าทาย จนทางกรรมการวัดต้องมอบหมายหน้าท่ีให้บิดาของอ่อนเข้ามาดูแล แต่
ระยะหลังน้ี ผ้คู ุมคิวสุขภาพไมด่ ีนกั จงึ มกั โยนความรบั ผดิ ชอบไวใ้ นมอื ของลกู ชาย
คนเดยี ว

สตรีสูงวัยที่ใช้ร่มคันยาวต่างไม้เท้า เดินกระย่องกระแย่งเข้าไปข้างวิหาร
บรเิ วณรอ่ งรอยตอ่ ของแผงเหลก็ ทกี่ นั้ เปน็ ทางเดนิ เชอื่ มเสรจ็ สรรพไปยงั กฏุ ไิ มล่ บั ของ
หลวงพ่อสิทธิ์ หล่อนพยายามแทรกตัวเข้าไป แต่คนท่ียืนต่อคิวอยู่ด้านในกลับ
พยายามดันร่างหล่อนถอยห่างออกมา เขาชักสีหน้าราวกับสตรีรุ่นป้าเป็นของ
เนา่ เหม็นนา่ ขยะแขยงทไ่ี มอ่ ยากเข้าใกล้แมแ้ ต่ปลายเล็บ เดก็ คมุ ควิ หน้าใหมไ่ ฟแรง
รีบปร่เี ขา้ ห้ามปราม แตส่ ตรรี ุน่ ป้ายังไม่มที ท่ี ่าว่าจะยอมถอยรน่ ตนเองออกมา

“ป้ารู้ไหมครับว่าก�ำลังจะสร้างปัญหาให้กับทุกคน” อ่อนดึงรั้งมือสตรีสูง
วัยรา่ งอวบออกมาดว้ ยท่าทางละมนุ เพียงเพอื่ ใหห้ ล่อนยนิ ยอมดว้ ยท่าทลี ะมอ่ ม

“ขอรอ้ งละ่ นะลกู เอย๋ ปา้ เลอื ดลมไมค่ อ่ ยจะดี ถา้ ยนื ตอ่ ควิ นานๆ ปา้ คงตอ้ ง
เป็นลมไปก่อนแน่ๆ ท่ีดั้นด้นมาถึงน่ีเพราะป้านับถือท่าน อยากได้ของศักดิ์สิทธ์ิไป
ใหห้ ลานสาวทปี่ ว่ ย จะไดห้ ายเจบ็ หายไขก้ บั เขาเสยี ที นก่ี ท็ ง้ิ หลานไวค้ นเดยี ว ถา้ เสรจ็
ธรุ ะเรว็ กค็ งกลบั ไปทนั ปอ้ นขา้ วเยน็ พอดี ถา้ กลบั ไมท่ นั หลานสาวปา้ คงจะรอ้ งงอแง
น่าดู เจ้าปมุ้ เพงิ่ จะหกขวบกว่าๆ เอง ป้าทง้ิ มานานกเ็ ป็นหว่ งอยเู่ หมอื นกัน นกึ วา่

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 119

สงสารคนแก่เถอะนะลูกนะ” สตรีร่างอวบยกมือข้ึนพนมตรงร่องอก วิงวอนเสียง
สนั่ เครอื ดวงตาพรา่ พรายดว้ ยหยาดนำ�้ อยา่ งฉบั พลนั ประหนง่ึ นกั แสดงในฝนั ทเี่ รยี ก
น�ำ้ ตาไดด้ ่ังใจตน

อ่อนยืนลังเลอยู่เพียงช่ัวครู่มิใช่ช่ัวยาม ก่อนกระซิบเอ่ยขานข้างหูให้สตรี
รุ่นป้าเดินตามต้อยๆ ไปยังประตูข้างช้ันในของกุฏิใหญ่ท่ีเปิดแง้มง้างค้างบานอยู่
เขาบอกกลุ่มคนท่ีทยอยเข้ามาทางประตูหน้าชั้นในว่า เขาพาสตรีสูงวัยออกไปเข้า
ห้องนำ�้ แลว้ กลบั มา ทกุ คนจะได้เขา้ ใจวา่ หล่อนตอ่ คิวเข้ามาก่อนหน้าพวกเขา ไม่มี
ความสงสัยใคร่รู้ในหมู่ชน ไม่มีข้อกังขาให้สับสนข้องใจ เพราะบุคคลท่ีเอ่ยออกมา
คือผ้กู มุ อำ� นาจในสถานการณ์

“ผมยอมชว่ ยเพราะเหน็ ใจ แลว้ กส็ งสารหลานปา้ นะครบั แตป่ า้ ตอ้ งสญั ญา
กบั ผมวา่ หา้ มบอกใครเดด็ ขาด ไมอ่ ยา่ งนนั้ ผมจะโดนตำ� หนไิ ดว้ า่ บกพรอ่ งในหนา้ ท”ี่
เดก็ ชายอ่อนยงั คงใจอ่อนสมกบั ชือ่ เรียงนามทีบ่ ิดาขานเรยี ก

“ป้าสญั ญาว่าจะไมบ่ อกใครแมแ้ ตค่ นเดียว ขอบใจมาก ขอใหเ้ จริญๆ นะ
ลูก” สตรีสูงวัยย่นื ธนบัตรสีแดงทีม่ ว้ นไว้คล้ายมวนบหุ ร่สี ่งให้ อ่อนรีบยัดใส่กระเป๋า
กางเกงหลงั ตีหน้าใสตาซ่ือเดินกลับออกมา

สตรรี า่ งอวบแกม้ อมิ่ จงึ แยม้ ยมิ้ หยดยอ้ ยเมอื่ ทกุ อยา่ งเคลอื่ นคลอ้ ยสมความ
มุง่ มาดปรารถนา

แต่สตรีสูงวัยอีกนางกลับถูกอ่อนหวงห้ามไม่ให้เข้าไป อีกหลายสิบชีวิตท่ี
ต่อคิวอยู่เบื้องหน้าบานประตูก็เฉกเช่นกัน หากนับไล่ตามปริมาณผู้คน สตรีสูงวัย
รา่ งผอมนา่ จะมีล�ำดบั ท่หี นึ่งรอ้ ยหอ้ ยทา้ ยพอดี เจ้าตัวคงไมร่ ู้ว่าเกิดอะไรไม่ชอบกล
แตส่ หี นา้ บนผวิ พรรณเรม่ิ ตกกระทแี่ สดงความสนิ้ หวงั รำ� ไร ทำ� ใหเ้ ดก็ ชายผรู้ อู้ ยแู่ กใ่ จ
ชะงักไปช่วั ค�ำนึง กอ่ นร�ำพงึ เบาๆ ราวปลอบจิตตนเอง

“ถ้าเราปล่อยให้ป้าคนอ้วนก่อเรื่องวุ่นวาย ต้องมีคนผิดหวังกลับไป
มากกว่าหน่ึงคนแน่นอน รวมทั้งป้าคนผอมด้วย แล้วหน้าที่ของเราก็ต้องบกพร่อง

120 วรรณกรรมรางวลั พานแวน่ ฟ้า

ดไี มด่ พี อ่ อาจจะถกู ตำ� หนดิ ว้ ยอกี คน พอ่ เคยสอนวา่ ตอ้ งนกึ ถงึ ประโยชนข์ องคนสว่ น
ใหญเ่ ปน็ สำ� คญั ใหป้ า้ คนผอมผดิ หวงั คนเดยี วนา่ จะเปน็ ทางเลอื กทดี่ ที สี่ ดุ แลว้ แกคง
ไมเ่ ดอื ดร้อนสักเทา่ ไหร่ ถา้ อยากได้ พรงุ่ นี้กแ็ คม่ าเข้าแถวใหมใ่ ห้เรว็ กว่าเดิมอีกนดิ
คงไมม่ ีใครตำ� หนเิ ราได้ นอกจากป้าคนอ้วนจะไปบอกใคร แต่แกกค็ งไมท่ �ำแบบนนั้
เพราะจะกลายเปน็ คนผิดไปดว้ ย เราตอ้ งเช่ือมน่ั ในสงิ่ ทตี่ ัดสนิ ใจไปแล้ว เงินทองเรา
ก็ไม่ได้คิดเรยี กร้องซะหนอ่ ย แค่แกใหม้ า แลว้ เรารบั ไว้ก็เทา่ น้นั เอง”

ออ่ นหารูไ้ ปไกลกว่านัน้ หลังเข็มนาฬิกาเดนิ หนา้ ไปไมก่ ี่ชว่ั โมง ป้าคนอว้ น
ท่ีเขาเอ่ยถึงกลับไปนั่งแก้มปริอยู่ในบ้านหลังใหญ่ ยืดอกอันอวบอ่ิมกระหยิ่มใจ
ภาคภูมิในมารยาหญิงแก่ท่ีล่อหลอกเด็กชายจนเช่ือแน่สนิทใจ ไม่คิดระแวง
คลางแคลงกังขา ขณะที่ป้าคนผอมท่ีอ่อนคิดค�ำนึงกลับจ่อมจมอยู่ก้นบ้ึงบ่อน�้ำตา
ภายในหอ้ งนอนของบ้านไมห้ ลงั น้อยปลายซอย หลังจากถกู สามที ำ� ร้ายจนหนา้ ปูด
แกม้ ชำ้� เพยี งเพราะไมไ่ ดน้ ำ� ของขลงั กลบั บา้ น ตามคำ� สงั่ สะทา้ นของชายผบู้ า้ อำ� นาจ
ท้งั ท่ปี า้ ผ้ลู ำ� บากมสี ทิ ธ์พิ งึ ไดใ้ นสง่ิ นัน้

ครน้ั ดวงอาทติ ยส์ าดแสงแรงกลา้ อกี ครงั้ ในวนั รงุ่ ผคู้ มุ ควิ กลบั กลายโฉมเปน็
เด็กชายพุงโต อ่อนรู้สึกคร่ันตัวจนต้องขอหลบแดดแผดรัวไปนั่งขายดอกบัวและ
ธูปเทียน สลับเปล่ียนให้ “เสา” ท�ำหน้าที่แทน เด็กชายพุงโตยืนไหล่ต้ังมาดแมน
เต็มอกเต็มใจกับอ�ำนาจหน้าท่ีใหม่ซ่ึงไฉไลกว่าการน่ังเป็นเด็กขายของแบบวันวาน
หากเหตุการณ์สงบราบเรียบเยี่ยงทะเลไร้คลื่นลมแรง ก็เท่ากับว่าความสามารถท่ี
แอบแฝงของเสาไม่ได้อ่อนด้อยไปกว่าอ่อนเพอ่ื นเกลอ

เหตกุ ารณย์ งั ดำ� เนนิ ไปเชน่ วนั วาน จนสตรรี า่ งผอมบางทเี่ สาไมเ่ คยพบหนา้
นางพยายามเดนิ เบยี ดเขา้ ไปทางชอ่ งวา่ งของแผงเหลก็ เสามองดกู ร็ เู้ จตนา จงึ ไมร่ อ
ชา้ ท่ีจะขยับกาย รีบดงึ มอื ห้ามอีกฝา่ ยในทันใด

“ปา้ เขา้ มาท�ำอะไรตรงนคี้ รบั ” เสามองดว้ ยแววตาเสมือนวา่ รูเ้ ทา่ ทัน

ประจ�ำปี ๒๕๖๐ 121

“เออ่ ...คอื วา่ ปา้ ชอ่ื บวั ...นะหลาน ปา้ แคอ่ ยากจะเขา้ ไปรบั ของขลงั บา้ ง...”
นางบัวบอกไม่เต็มเสียงอันหลอกลวงทีเ่ ตรยี มเอ่ยเพ่ิมเตมิ เสรมิ แตง่

“ป้าต้องไปต่อคิวท่ีด้านหลังนะครับ” เสาไม่ได้ท�ำเสียงข่ม หากย้ิมย่นย่ัว
จนนางบัวกล้าพอจะพดู จาต่อรอง

“เอ่อ...หลานชายจ๊ะ ขอแทรกเข้าไปหน่อยได้ไหม แข้งขาป้าไม่ค่อยจะดี
ปวดเขา่ กป็ วด ปวดหลงั กป็ วด ถอื วา่ ปา้ ขอรอ้ งแลว้ กนั นะหลานชาย ปา้ อยากไดข้ อง
ขลงั แคช่ นิ้ เดยี วเทา่ นนั้ เอง ลงุ สงั่ ใหป้ า้ มาตอ่ ควิ ใหไ้ ด้ เขาบา้ อำ� นาจมาก ถา้ ไมไ่ ดก้ ลบั
ไปล่ะก็ ปา้ ตอ้ งโดนตบตอี กี แนๆ่ ” นางบวั ขอร้องเสียงเศร้าคลกุ เคล้าน้ำ� ตาท่ีเริม่ รนิ
ไหลลงมาตามร่องแกม้ เหยี่ วๆ

“อุบายตื้นๆ ป้าคิดว่าผมรู้ไม่ทันหรือยังไง ดีนะท่ีเมื่อวานลุงเมาแอบ
มากระซบิ วา่ มปี า้ คนหนง่ึ ใชแ้ ผนแบบนเ้ี ลย แตไ่ ออ้ อ่ นมนั รไู้ มท่ นั แลว้ ลงุ เมาแกขเี้ กยี จ
เขา้ ไปยงุ่ ดว้ ย เชอะ ยายปา้ มหาภยั อยา่ มาหลอกคนอยา่ งไอเ้ สาใหย้ ากเลย” เจา้ เสา
บน่ พึมพำ� พร้อมเหลือบมองรอยแดงช�้ำทม่ี ิได้ปกปดิ บนแกม้ ขวา กบั รอยปูดโปนท่ี
จงใจเผยบนหน้าผากด้านเดียวกันของสตรีรุ่นป้า ก่อนจะวางท่าเหยียดหยันกับ
ร่องรอยจอมปลอมแหง่ ความเจบ็ ปวดในความคิดยง่ิ ยวดของตน

“หลานชายช่วยป้าหน่อยนะ กว่าจะต่อรถต่อเรือมาถึงที่นี่ ป้าก็แทบจะ
ไม่ไหวอยู่แล้ว คงไม่มีเร่ียวแรงยืนต่อคิวท่ียาวเป็นหางว่าวแบบน้ีหรอก นึกว่าช่วย
คนแก่เอาบญุ สกั คนไดไ้ หมหลาน”

“ไม่ไดห้ รอกป้า กฎต้องเปน็ กฎ ถ้าผมยอมใหป้ า้ แซงควิ แล้วคนอื่นๆ ทีต่ ่อ
ควิ อยดู่ า้ นหลงั เขาจะวา่ ยงั ไงละ่ ครบั ทกุ คนทมี่ าเขา้ ควิ ตา่ งกอ็ ยากไดข้ องขลงั เหมอื น
กันทัง้ นัน้ ถึงป้าจะมีเหตผุ ล หรือทุกขร์ ้อนเรอ่ื งอะไร มันก็เป็นเรอื่ งของปา้ คนเดยี ว
ไม่เก่ยี วอะไรกับผม หนา้ ที่ของผม คอื รกั ษากฎกติกาที่มีอยใู่ หด้ ที ส่ี ุดเทา่ นนั้ ผมว่า
ป้าไปยนื ต่อควิ ดา้ นหลัง น่าจะดกี ว่านะครบั ”

122 วรรณกรรมรางวัลพานแวน่ ฟา้

“โธ่ หลานชาย อย่าใจร้ายนักเลย ไหนเขาบอกมาว่า ผู้คุมทีน่ ีใ่ จดีมีเมตตา
ไมใ่ ชห่ รอื ชว่ ยปา้ หนอ่ ยนะ ครง้ั นค้ี รง้ั เดยี วเทา่ นนั้ ” นางบวั เรมิ่ ลกู ออ้ น ยอมผอ่ นปรน
ขยบั ยา้ ยรา่ งออกมาตามทเ่ี สาบอก แตย่ งั ไมว่ ายฉดุ ลากเดก็ ชายพงุ โตใหอ้ อกเดนิ ดว้ ย

“ผมบอกแล้วไงครับป้าว่าไม่ได้จริงๆ ผมขอร้องให้ป้าช่วยปฏิบัติตามกฎ
ด้วยนะครับ คนอ่ืนจะได้ไม่ต้องเดือดร้อนไปด้วย” เสาบังคับตัวเองให้พูดจาเฉก
สุภาพบรุ ษุ พยายามสะบัดขอ้ มอื จนหลดุ จากการเกาะเกยี่ วกุมของอีกฝา่ ย

“ใหป้ า้ ลดั ควิ แคค่ นเดยี ว คงไมม่ ใี ครเดอื ดรอ้ นหรอกนา่ ” นางบวั ยงั ดอ้ื ตอ๊ื
ครองโลก

“ผมพูดกับป้าดๆี แลว้ นะครบั ถา้ ป้าไมย่ อม ผมคงต้องลากตัวปา้ ออกไป
เด๋ียวนี”้ เสากระซิบข้างหสู ตรรี ุ่นปา้ ดว้ ยนำ้� เสยี งจริงจัง ตัง้ ใจบบี กระชับมน่ั ท่ีขอ้ มอื
นั้น จนการหมุนเวียนวนของเส้นเลือดนางติดขัดเหมือนถูกตัดก้ันเส้นทางช่ัวคราว
เสากระทำ� จนสาแก่อารมณจ์ ึงยอมผ่อนปรนแรง

“ปา้ ขอโทษ” นางบวั เกรงกลวั จนลนลานและรอ้ นรน รบี กม้ หนา้ กม้ ตาเดนิ
อย่างหมดท่า บากหน้ากลับไปต่อคิวที่ด้านหลัง จนเผลอพล้ังสะดุดพ้ืนหน้าคะม�ำ
ซวนเซลงไปน่งั ขาถ่างบนทางซีเมนต์

“คนแบบนพ้ี ดู ดดี ว้ ยแลว้ ไดใ้ จ ตอ้ งใชไ้ มแ้ ขง็ ถงึ จะไดผ้ ล” เดก็ ชายปลอ่ ยให้
นางบวั ขยบั เขยอ้ื นเลอ่ื นรา่ งลกุ ขน้ึ เอง เขามองตามกายผอมเกรง็ ทเี่ ดนิ กะเผลกหนา้
เหยเกไปยงั ทา้ ยแถวดว้ ยสายตาทมี่ องเหลด่ แู คลน ทา่ มกลางความหวงแหนสทิ ธขิ์ อง
หลายสิบคู่นัยน์ตา ทว่าไม่มีใครสักคนที่ใจอาจหาญพอจะออกจากแถวเข้ามาช่วย
พยงุ ทกุ คนรบั รอู้ ารมณป์ รงุ แตง่ ตรงกนั วา่ ผคู้ มุ ควิ ยอ่ มมอี ำ� นาจจดั การทกุ อยา่ ง หาก
ใครยงุ่ เกย่ี วอาจตอ้ งอนั ตรธานจากแถวโดยไมท่ ราบสาเหตุ ประโยชนต์ นคงจะสำ� คญั
กว่าประโยชนท์ ่านเสยี แล้ว ต่างคนจงึ ต่างพรอ้ มใจยึดแนวคตทิ ่ีว่า พดู ไปสองไพเบี้ย
นงิ่ เสยี ตำ� ลงึ ทอง

ประจ�ำปี ๒๕๖๐ 123

นางบวั ใจหายวาบทนั ทที ปี่ ระตกู ฏุ ปิ ดิ ลงตรงเบอื้ งหนา้ หมายความวา่ ลำ� ดบั
ทหี่ นงึ่ รอ้ ยคงผา่ นเขา้ ไปแลว้ หลอ่ นกม้ หนา้ ซดี เซยี วใหก้ บั ชะตากรรมอนั บดิ เบยี้ วจาก
การตดั สนิ ใจพลาดผดิ เดนิ คอตกหนา้ นอ้ ยกระจริ ดิ กลบั ออกไปดว้ ยใจทกุ ขร์ ะทมอม
หวาดกลัวที่หล่อนต้องเตรียมตัวเผชิญยามกลับถึงแหล่งพักพิงอันอิงแอบ ต่างจาก
สีหน้าแนบสมอารมณ์หมายของผู้คนที่เรียงรายรับของขลังจากภายใน คล้ายคน
เหล่าน้ันก�ำลังสุขสราญรื่นรมย์อยู่บนฟากฟ้า หาได้ตกเหวลึกอันมืดมนอนธการ
เฉกเชน่ การพลาดหวังซ�้ำสองของหลอ่ น

ยงั ไมม่ แี มแ้ ตผ่ ใู้ ดจะรบั รคู้ วามนยั วา่ บดิ าของออ่ นไดแ้ อบซมุ่ เปลย่ี นหบี หอ่
ของขลงั ทหี่ ลวงพอ่ สทิ ธป์ิ ลกุ เสกเลขยนั ต์ ดว้ ยการนำ� ของปลอมแปลงไปแทนทดดว้ ย
กลอุบายอันแนบเนียนต้ังแต่สามวันก่อน โดยมีนายเมาหัวราน้�ำร่วมหัวจมท้ายลง
เรือลำ� เดยี วกนั เพียงเพราะทงั้ สองชีวติ ตอ้ งการเดมิ พันพนันขันกันว่า

ของขลงั ของหลวงพ่อสิทธ์ิ เกิดจาก...อิทธิฤทธ์ิ หรือวา่ เกดิ จาก...ศรทั ธา

คณุ ครนู รี นชุ หยดุ เรอื่ งเลา่ ไวเ้ พยี งเทา่ น้ี กอ่ นจะเปดิ โอกาสใหน้ กั เรยี นทกุ คน
ไดโ้ จมตี โตเ้ ถยี ง เอยี งเอน สนบั สนนุ แสดงทที า่ ความคดิ เหน็ ตอ่ เรอื่ งราวทเี่ กดิ ขน้ึ วา่

ใครผิด?
โดยเร่มิ ความคิดจากเดก็ นักเรยี นทนี่ ่งั อยรู่ มิ ประตทู างเข้า
หนูว่าอ่อนผิดค่ะ ถ้าอ่อนไม่ยอมให้ป้าส�ำอางลัดคิว ป้าบัวก็ไม่ต้องโดน
สามซี อ้ ม
เราว่าออ่ นไมผ่ ดิ เขาแคพ่ ยายามจะรกั ษาสิทธ์ิของคนส่วนใหญต่ ่างหาก
อ่อนเป็นเด็กดีมีเมตตานะคะครู เพียงแต่ข้ีสงสารและเชื่อใจคนง่ายไป
หน่อย พ่อของอ่อนต่างหากท่ีผิด เพราะให้อ่อนมาท�ำหน้าท่ีแทน ป้าส�ำอางก็เลย
หลอกอ่อนได้สำ� เรจ็

124 วรรณกรรมรางวลั พานแวน่ ฟา้

ป้าสำ� อางนั่นแหละผดิ เขาจงใจละเมดิ สทิ ธ์ิของคนอน่ื นะครับครู
ออ่ นมีเมตตาจรงิ แตก่ ไ็ มร่ กั ษากฎนะครบั แถมยังรบั เงินสินบนดว้ ย
แต่อ่อนไม่ได้ต้ังใจรับนะครับ ปา้ ส�ำอางแกใหเ้ องต่างหาก
พอ่ ของอ่อนต่างหากครับทผ่ี ิด แกไม่มีสทิ ธทิ์ ำ� แบบนี้ ถา้ ของขลงั เหลา่ นนั้
ศกั ดิ์สิทธิจ์ รงิ กเ็ ทา่ กับวา่ เปน็ ขโมยชดั ๆ
แต่พอ่ ของออ่ นกำ� ลงั จะพสิ ูจนค์ วามจรงิ เพือ่ ชว่ ยเหลอื คนหมมู่ ากอยไู่ มใ่ ช่
เหรอครบั
ถ้าพ่อของอ่อนผิด เราว่าลุงเมาก็ผิดด้วย เพราะสมคบกันหลอกลวงผู้อื่น
แล้วยังไม่ยอมหา้ มตอนท่เี หน็ อ่อนยอมให้ป้าสำ� อางลดั ควิ อกี ถ้าห้ามซะ ปา้ บวั ก็คง
ได้ของขลงั กลบั บ้านไปแล้ว
ถงึ ไดไ้ ปกไ็ มใ่ ชข่ องจรงิ อยดู่ ี แลว้ ถา้ พสิ จู นไ์ ดว้ า่ หลวงพอ่ หลอกลวงผคู้ นจรงิ
กผ็ ิดตั้งแตห่ ลวงพ่อแล้ว จริงไหมคะครู
แตห่ นวู ่าป้าบวั น่าสงสารมาก ปา้ ส�ำอางผดิ เตม็ ประตู ถ้าแกไมม่ าว่นุ วายก็
ไมน่ ่าจะมีอะไร ของขลังจะศักด์ิสิทธิ์จริงหรือไม่ กค็ อ่ ยว่ากันอีกเรื่อง
คณุ ลงุ สามปี า้ บวั กผ็ ดิ ทำ� แบบนนั้ ไดย้ งั ไง จะไดข้ องขลงั หรอื ไมไ่ ดก้ ไ็ มค่ วร
จะซ้อมป้าบวั
ป้าบัวกผ็ ดิ ทำ� ไมไม่ร้จู ักรักษาสทิ ธ์ิของตวั เอง ไปยอมทนให้เขาตบตีอยูไ่ ด้
ยังไง
แต่ปา้ ส�ำอางกย็ งั ไม่ใจร้ายซะทเี ดยี วนะครับครู แกยงั ยอมไปบอกป้าบัวให้
ทำ� ตาม แกคงสงสารทรี่ วู้ า่ ปา้ บวั โดนซอ้ มเพราะไมไ่ ดข้ องขลงั กลบั ไปเหมอื นทแ่ี กได้
ป้าส�ำอางแกคงส�ำนึกทีหลัง แต่แกก็ยังผิดค�ำสัญญาท่ีให้ไว้กับเสาอยู่ดี
นะครับ
ผมว่าลุงเมานั่นแหละผิดสองต่อ เพราะไปเล่าให้เสาฟังด้วย เสาเลยพาล
เข้าใจปา้ บัวผดิ คิดวา่ ปา้ บวั เปน็ คนโกหกพกลม

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 125

เสากใ็ ชว่ า่ จะถกู นะครบั กฎกตกิ ากน็ า่ จะผอ่ นปรนกนั ไดบ้ า้ ง ชา่ งไมม่ คี วาม
เมตตาเอาเสียเลย

ผมวา่ เสาไม่ผิดนะครับ กฎก็ต้องเป็นกฎ ไมอ่ ย่างนนั้ สงั คมก็ว่นุ วายแย่
ถึงเสาจะมีหน้าท่ีรักษากฎ แต่ก็เถรตรงและใช้อ�ำนาจมากเกินไปนะคะ
ทำ� รา้ ยคนแกท่ ำ� ไมกัน
ป้าบวั กผ็ ิดเหมอื นกันทีค่ ิดจะแซงคิวในวันทส่ี อง หนคู ิดวา่ เปน็ การลิดรอน
สทิ ธคิ์ นอืน่ ทย่ี นื ตอ่ อยู่ขา้ งหลงั ไมน่ ่าคดิ ทำ� แบบนั้นเลย
แต่ตอนปา้ บัวเป็นคนดี แกกถ็ กู ลิดรอนสทิ ธ์ิ เมอื่ เห็นวา่ คนอืน่ ทำ� ได้ ก็ต้อง
มบี ้างท่ีแกคดิ จะทำ� ตาม แกไม่น่าจะใช่คนผดิ นะคะครู
หนูคดิ ว่า คนที่มาตอ่ คิวทุกคนก็ผิดด้วย เหน็ แก่ตวั เองกันท้งั น้ัน ไม่มีใคร
ยอมช่วยป้าบวั เลย
แต่ผมว่า ทุกคนอาจจะผิดท่ีเช่ือโดยไม่ไตร่ตรอง พ่อของผมเคยบอกว่า
ความงมงายกับศรัทธามเี พียงเส้นบางๆ กั้นเอาไวเ้ ท่านน้ั
เราตัดสินคนอื่นว่าผิดจากการฟังเพียงเท่าน้ีไม่ได้หรอก พวกเรายังไม่รู้
ความจรงิ ทงั้ หมดเลยนะ ของขลงั ของทา่ นอาจจะศกั ดสิ์ ทิ ธ์ิจริงกไ็ ด้นะคะครู
พวกทยี่ นื ตอ่ แถวอยู่ ผมวา่ พวกเขาอยขู่ องเขาเฉยๆ ไมไ่ ดส้ รา้ งความวนุ่ วาย
ให้ใครสักหน่อย มันเป็นความเช่ือส่วนบุคคล จะว่าพวกเขาผิดก็คงไม่ถูกต้องนัก
นะครับ
เราวา่ หลวงตาสทิ ธต์ิ า่ งหากทเี่ ปน็ ตน้ เหตุ ถา้ หากไมผ่ ดิ เรอื่ งหลอกลวง กย็ งั
ถอื ว่าลุแกอ่ ำ� นาจอยู่ดี
เร่อื งนย้ี งั ไม่ได้พิสจู น์เลย จะบอกวา่ หลวงตาสิทธผ์ิ ดิ ไดย้ งั ไงกัน
แต่หนูว่าหลวงตาสิทธ์ผิดเพราะเอาแต่ใจตัวเอง ใครท�ำวุ่นวายก็ไม่ยอม
ลงโทษคนนน้ั เอาแตจ่ ะตดั สทิ ธทิ์ กุ คนเหมอื นกนั ไมส่ มควรทที่ า่ นจะเอาอารมณข์ อง
ตวั เองเป็นทตี่ ัง้ แบบนี้

126 วรรณกรรมรางวลั พานแว่นฟา้

หลวงตาสิทธิ์ต้องการให้เกิดความสงบเรียบร้อยภายในวัดต่างหาก ท่าน
ไม่ผิดสักหนอ่ ย แคท่ ุกคนท�ำตามกฎทีต่ ้งั ไว้ ก็ไมเ่ กิดเรอื่ งแล้ว

แตก่ ฎของทา่ นไม่ยุตธิ รรมกับทกุ คนนะ หลวงตาสิทธิผ์ ดิ ตง้ั แต่ต้งั กฎแล้ว

“เทา่ ทที่ กุ คนไดแ้ สดงความเหน็ มา ดเู หมอื นวา่ ตวั ละครทกุ ตวั ในเรอ่ื ง ลว้ น
แตม่ คี วามผดิ ดว้ ยกนั ทงั้ นน้ั ครตู อ้ งขอชนื่ ชมนกั เรยี นทกุ คนทก่ี ลา้ แสดงความคดิ เหน็
แตกต่างกันออกมา เรอื่ งราวนี้เป็นการจ�ำลองให้พวกเราเห็นถึงการใช้อำ� นาจหน้าที่
วา่ แตล่ ะคนท�ำหนา้ ท่ีของตัวเองได้ถกู ตอ้ งเหมาะสมแล้วหรอื ยัง

หากเราจะมานงั่ โตเ้ ถยี งวา่ ใครกนั แนท่ เ่ี ปน็ ตวั การของความวนุ่ วาย ภายใน
คาบเรยี นนเ้ี หน็ ทวี า่ คงเถยี งกนั ไมจ่ บไมส่ นิ้ แตห่ ากจะใหค้ รสู รปุ บทเรยี นในวนั นก้ี ค็ อื
เราจะหยดุ ความวนุ่ วายนไ้ี ดก้ ต็ อ่ เมอ่ื ทกุ คนในสงั คมมี ศลี ธรรม เปน็ หลกั ยดึ ประจำ� ใจ
เพราะครเู ช่ือว่าสงั คมจะสงบสขุ กว่านี้แนน่ อน หากการใช้อ�ำนาจและการทำ� หนา้ ท่ี
ของแต่ละคนดำ� เนนิ ไปตามหลักของจริยธรรมและคณุ ธรรม เพราะ ‘จริยธรรม’ มา
จากคำ� ว่า ‘จริย’ ซงึ่ แปลว่า กิริยาท่คี วรประพฤติ บวกกับค�ำวา่ ‘ธรรม’ ซึง่ แปลวา่
คุณความดี ความถูกต้อง ความประพฤติชอบ ‘จริยธรรม’ จึงหมายถึง หลักของ
กิริยาอันถูกต้องที่ควรประพฤติ ซึ่งจะท�ำให้สังคมอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุข ไม่ท�ำให้
ผอู้ นื่ เดอื ดรอ้ นเสยี หาย เพราะจรยิ ธรรมจะทำ� ใหเ้ ราเปน็ คนมคี วามรบั ผดิ ชอบ อยใู่ น
ระเบียบวนิ ยั และตรงต่อเวลา

ส่วน ‘คณุ ธรรม’ มาจากคำ� วา่ ‘คุณ’ ซึง่ แปลว่า ดี มีประโยชน์ บวกกบั
คำ� วา่ ‘ธรรม’ ‘คณุ ธรรม’ จงึ หมายถงึ หลกั ในการประพฤตทิ ี่ดมี ปี ระโยชน์แก่ผอู้ ่ืน
คุณธรรมนี้เองที่จะท�ำให้เรามีความเมตตากรุณา เอ้ือเฟื้อเผื่อแผ่ และเห็นแก่
ประโยชน์สว่ นรวมเปน็ สำ� คัญ ซึง่ ทั้งหลกั จริยธรรมและคณุ ธรรมกล็ ้วนแต่รวมอยู่ใน
หลกั ของศลี ธรรมทง้ั สน้ิ เพราะ ‘ศลี ธรรม’ กค็ อื หลกั ปฏบิ ตั ทิ ไี่ มท่ ำ� ใหผ้ อู้ นื่ เดอื ดรอ้ น
เสียหาย พร้อมกับสรา้ งประโยชนใ์ หก้ บั ผ้อู ่ืนดว้ ย

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 127

นักเรียนรู้ไหมว่า ท่านพุทธทาสภิกขุ เคยกล่าวไว้ว่า ท่านอยากให้ตั้ง
กระทรวงศีลธรรม ข้ึนมาในบ้านเมืองของเราเลยนะ เพราะท่านมีความเชื่อ และ
ยนื ยนั ความคดิ ผา่ นธรรมเทศนาไว้ว่า...เราตอ้ งมีกระทรวงศลี ธรรม เป็นกระทรวง
ใหญ่ ควบคมุ กระทรวงทุกกระทรวง...เรามศี ลี ธรรมดีแล้ว กระทรวงเศรษฐกิจก็
จะดี กระทรวงกรรมกรกจ็ ะดี กระทรวงขนส่งกจ็ ะดี อะไรๆ กจ็ ะดหี มด คอื ไม่มี
คอร์รัปชัน น่ีคือปัญหาทางศีลธรรม...เราควรจะท�ำให้ลูก เด็กๆ มีศีลธรรมมา
ต้ังแต่ในท้อง คือ พ่อแม่ของเด็กประพฤติตัวให้ดี ในการที่จะให้ก�ำเนิดแก่ลูก
บริหารครรภใ์ ห้มศี ลี ธรรม ใหค้ ลอดออกมามศี ีลธรรม ใหแ้ วดล้อมดว้ ยศลี ธรรม
ในรปู แบบต่างๆ จนเดก็ มนั โตขนึ้ มาทา่ มกลางของศีลธรรม นี่ปัญหาในโลกก็จะ
หมดไป...

เราจะมาพูดคุยกันต่อในสัปดาห์หน้า ถึงรายละเอียดของการท�ำหน้าที่
พลเมืองท่ีดีของประเทศว่า ควรจะมีหน้าท่ีอย่างไรบ้าง ท้ังหน้าที่ตามรัฐธรรมนูญ
และหน้าท่ีทางสังคมในด้านต่างๆ วันนี้หมดเวลาพอดี อย่าลืมกลับไปทบทวน
บทเรยี นทจ่ี ดไปตอนต้นช่ัวโมงด้วยนะ” ครูนรี นุชพดู จบ นักเรียนทกุ คนก็ท�ำความ
เคารพตามระเบยี บทเี่ คยปฏบิ ัติมาดว้ ยความเรยี บรอ้ ยคล้อยตาม

ทันทีที่ครูคนสวยก้าวออกจากห้องเรียน เสียงเรียกร้องดังยาวข้ึนจาก
โทรศัพท์มือถือ ราวกับนัดหมายช่ือปลายสายเอาไว้ ครูสาวมองเลขหมายบนหน้า
จอ กอ่ นจะกดรบั แลว้ ตอ่ ลอ้ ตอ่ เรอื่ ง ด้วยใบหน้าเบกิ บานสำ� ราญเริง

“ผมปิติ พอ่ เจา้ นิดนะครบั คร”ู
“หนูนิดอาการดีขนึ้ หรือยังคะ”
“พรงุ่ นคี้ งไปเรยี นไดแ้ ลว้ ละ่ ครบั วา่ แต.่ ..เรอื่ งทผ่ี มจะใหค้ รแู กค้ ะแนนสอบ
ของเจ้านิดไปถึงไหนแล้วครับ อีกแค่ไม่ก่ีคะแนน เจ้านิดก็จะได้รับทุนเรียนดีของ
โรงเรียนแล้ว อย่างทีผ่ มบอกครูไปวา่ ไอ้ทนุ ค่าเล่าเรียนอะไรน่ัน ความจรงิ แล้ว ผม
ไมส่ นใจหรอก เพราะไมไ่ ดม้ จี ำ� นวนมากมายอะไร แตผ่ มอยากไดห้ นา้ มากกวา่ คณุ ครู

128 วรรณกรรมรางวลั พานแว่นฟ้า

บอกวา่ จะจดั การใหผ้ มวนั นใี้ ชไ่ หมครบั ” เสยี งปลายสายพดู ฉบั ไว จนแทบไมเ่ วน้ วา่ ง
ให้ลมหายใจ

“คุณปิติใจร้อนจัง หนูนิดเรียนดีอยู่แล้ว แค่สิบคะแนนจากวิชาของดิฉัน
คงไม่มีใครสงสัยหรอกค่ะ อีกอย่างดิฉันก็มาช่วยสอนแค่เทอมเดียว คงไม่มีใครมา
จบั ผดิ หรอก แลว้ ดฉิ นั กเ็ พง่ิ จดั การใหค้ ณุ เรยี บรอ้ ยเมอ่ื เชา้ นเ้ี อง คณุ ปติ โิ ทร.มากด็ แี ลว้
ยังไงก็อย่าลืมโทรศัพท์รุ่นใหม่แกะกล่องตามท่ีรับปากไว้ก็แล้วกันนะคะ” นีรนุช
ครสู าวหนา้ ซอื่ พดู ราวเปน็ เรอื่ งธรรมดาของการ เปน็ อยู่ คอื เพยี งแตใ่ ชน้ ำ้� เสยี งท่ี
เบาลงกวา่ เมอ่ื ครู่ ตามทเี่ หน็ สมควรวา่ ไมค่ วรใหร้ ะแคะระคายเขา้ หเู หลา่ นกั เรยี นท่ี
กำ� ลงั เดนิ สวนมา

“ไดเ้ ลยครบั ครู พรงุ่ นเี้ ย็น ผมจะเอาไปก�ำนลั ใหถ้ งึ บา้ นเลยนะครับ”
“ดีเลยค่ะ มะรืนนี้วันพระพอดี ดิฉันจะได้เอาไปอวดเพื่อนที่จะไป
ถอื ศลี แปดทว่ี ดั พร้อมกนั ”

ประจ�ำปี ๒๕๖๐ 129



ใจในใจ

ชมยั พร มาลัยทัต

เสียงย่�ำโครมๆ ข้ึนเรือนมาท�ำให้ตาชมซ่ึงก�ำลังนั่งจ้องหน้าจอมือถืออยทู่ ่ี
ระเบียงหน้าบ้านเบือนหน้าไปมอง แลเห็นสมดวง ลูกชายคนเล็กก้าวขึ้นเรือนมา
จงึ เอ็ดใหว้ า่
“มึงเดินเบาๆ หนอ่ ยก็ได้ เด๋ียวบา้ นพงั กันพอด”ี
เรอื นทรงมะนลิ าหลงั นปี้ ลกู มาสามสบิ กวา่ ปแี ลว้ เสาบางตน้ เรม่ิ ผุ เวลาเดนิ ขนึ้ เรอื น
ทีไรถ้าไม่ผ่อนฝีเท้าเรือนจะสั่นจนรู้สึกได้ ตาชมคิดว่าบางทีปีหน้า เขาอาจจะให้
สมดวงหาช่างมารือ้ ปลูกใหม่เสยี ที
“จะได้ปลกู ใหม่ไงพอ่ ” สมดวงตอบกลับ โดยไม่รูว้ า่ เป็นความคิดของพ่อ
อยแู่ ล้ว เขาเดินไปเปิดตเู้ ย็นที่ตงั้ ชดิ ฝาบา้ น เปิดออกหยบิ ขวดนำ้� เยน็ ออกมา ปดิ ตู้
กอ่ นจะหนั ไปหยบิ แก้วน�้ำทช่ี นั้ วางของใกล้ๆ กัน เดนิ ถอื มาน่ังขัดสมาธติ รงหน้าพอ่
“เลน่ เฟซบุ๊กเรอะ” สมดวงเดาได้ ชะโงกมองวา่ พ่อก�ำลงั อ่านอะไร ทำ� ให้
ตาชมรีบเลือ่ นหนา้ จอทนั ที บอกให้รูว้ า่ ไมอ่ ยากใหส้ มดวงรว่ มอา่ นดว้ ย

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 131

“อะ๊ เดยี๋ วนคี้ ลอ่ งนะพอ่ ...เลอื่ นปรด๊ื เลอ่ื นปรด๊ื เลยนะเนย่ี ” เขายงั ลอ้ ตอ่
แมน้ ำ้� เสยี งจะไมร่ ่นื เรงิ เท่าใดนัก แลว้ จึงเทน�ำ้ เยน็ ใสแ่ กว้ ยกขึ้นดม่ื
สมดวงเป็นชายหนุ่มร่างสันทัด ผิวคล้�ำดูแข็งแรงจากการท�ำงานหนัก
กลางแจง้ ตลอดมา หนา้ ตาไมถ่ งึ กบั หลอ่ แตก่ ไ็ มข่ เี้ หร่ เขาเปน็ ลกู ชายคนเลก็ ของตาชม
เรียนจบจากวิทยาลัยเกษตรกลับมาท�ำเกษตรแผนใหม่ตามแบบท่ีเขาเรียนมา
ผลผลติ และรายไดเ้ ปน็ ทนี่ า่ พอใจ ทำ� ใหช้ าวบา้ นหลายคนในละแวกนเี้ รมิ่ สนใจหนั มา
ทำ� ตามบา้ ง โดยอาศัยความรบู้ วกคำ� แนะนำ� จากเขา
“นมี่ ึงไปส่งผักเรียบร้อยแลว้ รึไง” ตาชมถามกลับ
สมดวงตน่ื ตงั้ แตเ่ ชา้ มดื เพอ่ื เกบ็ ผกั และตดั แตง่ ใสถ่ งุ พลาสตกิ นำ� ไปสง่ ใหก้ บั
ร้านค้าในเมือง สมัยน้ีผู้คนเริ่มหันมาดูแลสุขภาพมากข้ึน ผักที่ปลูกแบบไม่ใช้
ยาฆ่าแมลงและปุ๋ยวิทยาศาสตร์แม้จะไม่อวบงามได้มากเท่ากับผักท่ีปลูกแบบใช้
สารเคมี แต่กง็ ามดแี ละเป็นทีน่ ยิ มเพ่มิ มากขึน้
พอเอ่ยถงึ ผักสหี นา้ ของสมดวงเปลีย่ นเป็นเครียดทันที
“มคี นไปปลอ่ ยขา่ วทต่ี ลาดวา่ ผกั ของสวนเราไมป่ ลอดสารพษิ จรงิ พกั นผ้ี กั
ขายไมห่ มดเพราะขา่ วลือนแ่ี หละ” เขาเลา่
“อา้ ว” ตาชมวางมอื ถือลงทนั ที “มงึ รไู้ หมวา่ ใคร”
สมดวงสัน่ ศรี ษะ
“ไม่มีใครบอกได้ มีแต่ได้ยินต่อๆ กันมา นักท่องเที่ยวกรุงเทพฯ ได้ข่าว
เลยมาถามตอ่ ท่ตี ลาดวา่ จรงิ ไหม ตลาดเลยชักรวน ทำ� ท่าจะไม่เอาผกั เราน่ะพ่อ ผกั
เหลอื เยอะทกุ วนั เลยบ่นต่อกนั ไปเป็นทอดๆ”
“เฮ้ย ท�ำแบบนก้ี ็เสยี หายกนั หมดสิ” ตาชมเสียงดัง ขยับน่ังตวั ตรงทันที
กอ่ นหนา้ นไ้ี มเ่ คยเหลอื ไมพ่ อขายดว้ ยซำ้� ทงั้ ทร่ี าคากแ็ พงกวา่ ผกั ทว่ั ไป สมดวงปลกู
คนเดยี วไมพ่ อขายเขาจงึ ชวนเพอื่ นบา้ นมารว่ มปลกู ดว้ ยโดยเขารบั ซอ้ื ทงั้ หมดเพอ่ื นำ�
ไปสง่ ตอ่ เมอื่ ขายไมอ่ อก สมดวงจำ� ตอ้ งลดจำ� นวนรบั ซอ้ื ลง จงึ เกดิ ปญั หากบั คนปลกู
รายย่อยข้ึนมา เริ่มมีเสียงบ่นให้ได้ยินและสมดวงก็เช่ือว่าเสียงนี้จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
หากไม่ได้รบั การแกไ้ ข

132 วรรณกรรมรางวัลพานแว่นฟ้า

“ตอนนคี้ นปลกู กช็ กั ไมแ่ นใ่ จแลว้ วา่ มนั จะขายไดด้ จี รงิ ๆ อยา่ งตอนแรกหรอื
เปล่า เขากลวั กันว่าอีกหนอ่ ยคนจะเลกิ ซอ้ื ”
“แล้วเอ็งว่าคนจะซ้ือตลอดไปไหมล่ะ” ตาชมถามจริงจัง เขาเองแม้จะ
ยอมรบั ในความสามารถของลกู แตก่ ารลองทำ� สงิ่ ใหมๆ่ กส็ รา้ งความกงั วลไดเ้ ชน่ กนั
“มีคนกลุ่มหนงึ่ ทย่ี งั ซอื้ อยู่ ถงึ จะไมใ่ ชต่ ลาดใหญก่ ็เถอะ” สมดวงตอบดว้ ย
เสยี งท่ยี งั หลงเหลอื ความลังเลนิดหน่อย “ถา้ จะมปี ัญหาก็ตรงมันแพง คนสว่ นใหญ่
ไม่ซอื้ กนิ ”
“รา้ นวา่ ไง”
“ใหเ้ ราลดราคาลง”
“กวู ่าแล้ว มนั ต้องมารูปน้”ี อกี ฝา่ ยพูดพลางถอนใจ “แลว้ พวกยายเดือน
ละ่ ”

“เขากบ็ ่น...ว่าปลกู ยาก ยังโดนกดราคาเพราะไมส่ วย ผกั มีหนอนเจาะมรี ู
ลูกคา้ ไม่อยากได้ แม่คา้ ไมอ่ ยากขาย” ลกู ชายเล่าดว้ ยน�้ำเสียงเครียด

ตาชมนิ่งฟงั เขาเป็นชายวยั หกสบิ เศษ ผิวคล�้ำเขม้ รา่ งสันทดั ผอมเกร็งจาก
การท�ำงานหนักมาตั้งแต่เด็กจนแก่ มันได้ทิ้งร่องรอยเอาไว้บนหน้าตาเนื้อตัวเขา
ราวกับผา้ ยับทร่ี ดี อย่างไรก็ไม่มีวันเรยี บ ร่องรอยน้นั บ่งบอกถงึ ประสบการณไ์ ด้เปน็
อยา่ งดี อายหุ กสบิ เศษจงึ นอกจากความชราแลว้ ยงั ไดม้ อบความสขุ มุ ใหแ้ กต่ าชมเพมิ่
มาอกี อย่างหนึง่ ด้วย
ชายสงู วัยจ้องหนา้ ลกู ชายอยู่ครู่หนงึ่ พดู อย่างเดาไดว้ า่
“ยายเดอื นมนั คงวา่ เราลากมันมาล�ำบาก ปลกู ผักทข่ี ายไมไ่ ด”้
“แต่อย่างน้อย ก็ยังได้ราคามากกว่าปลูกคะน้าโลละแปดบาทนะพ่อ”
สมดวงหงุดหงิด เวลาขายได้ขายดีก็แห่แหนปลูกตาม มาขอค�ำแนะน�ำกันเป็นแถว
พอขายไม่ไดข้ ึ้นมาหันมาดา่ เขาเสียน่ี
“โลละแปดมันขายได้ง่ายกว่า ของมึงมันต้นละสิบบาท สามต้นสามสิบ
บาท ชาวบ้านธรรมดาไม่มีปัญญาซ้ือกินทุกวัน หรือถ้าซื้อได้เขาคงกินกันยันราก
ละมงึ ”

ประจ�ำปี ๒๕๖๐ 133

แม้จะบ่นแต่ก็เห็นด้วยกับลูกชาย ชาวสวนผักต้องใช้ท้ังปุ๋ยท้ังยาฆ่าแมลง
เพอื่ ใหผ้ กั งามตามความตอ้ งการของตลาด ทง้ั คนปลกู และคนกนิ รบั สารพษิ ดว้ ยกนั
ท้ังสองฝ่าย เม่ือสมดวงต้องการท�ำสวนผักปลอดสารพิษ ตาชมจึงสนับสนุนเต็มที่
แม้ใจส่วนหนึ่งจะยังไม่เชื่อม่ันนักก็ตาม แต่คนเป็นพ่ออย่างไรก็ต้องกล้าเชื่อใจ เชื่อ
ความสามารถใหโ้ อกาสลกู ไดท้ ำ� ตามความคดิ ของตนบา้ ง เชน่ นเี้ ขาจงึ ยอมปลอ่ ยมอื
จากสวนใหล้ กู ชายจัดการเอง
ตอนน้ีเกดิ ปัญหาข้นึ มาแล้ว
“ใครวะ มันปล่อยข่าวแบบนอ้ี อกไป” ตาชมร�ำพงึ
น่ีไม่ใช่แค่การขัดขากันธรรมดา แต่น่าจะมีบางส่ิงไม่ชอบมาพากลแฝงอยู่
ดว้ ย นบั จากสมดวงเรยี นจบและกลบั มาฟน้ื ฟสู วนใหม่ พยายามปลกู ผกั ดว้ ยวธิ ตี าม
ทร่ี ำ�่ เรยี นมา เสาะหาตลาดเพมิ่ ดงึ ชาวบา้ นเขา้ มารว่ มดว้ ยในรปู กลมุ่ เกษตรกร ทำ� ให้
มีอ�ำนาจต่อรองกับพ่อค้าคนกลางที่รับซื้อผัก ก่อนหน้านี้ชาวสวนผักท�ำได้แค่ปลูก
แตไ่ มส่ ามารถกำ� หนดราคาขายได้ แตต่ อนนเี้ กษตรกรเจา้ ของสวนผกั ปลอดสารพษิ
สามารถกำ� หนดราคาได้เองแลว้
จากค�ำเยาะเย้ยของพ่อคา้ คนกลางกลายมาเปน็ ความหวาดระแวง พอ่ คา้
เมล็ดพันธแุ์ ละยาฆา่ แมลงไม่พอใจ พ่อคา้ คนกลางไม่พอใจ ทุนใหญ่ไมพ่ อใจ
สมดวงก่อศัตรไู วโ้ ดยไมร่ ูต้ วั
“พอ่ วา่ ไอ้ก้องมนั มสี ่วนด้วยหรอื เปล่า”
สมดวงเอ่ยขึ้นอย่างตริตรอง ก้องเป็นเพื่อนรุ่นพี่อ่อนแก่กว่ากันไม่ก่ีปี
จงึ ไมไ่ ดเ้ รยี กขานเปน็ พี่ เมอ่ื เรยี นจบมธั ยมสมดวงไปเรยี นเกษตร สว่ นกอ้ งไปเรยี นท่ี
มหาวิทยาลัยรามค�ำแหงแต่ไม่จบ จึงกลับมาอยู่บ้าน ท�ำสวนท�ำไร่ก๊อกแก๊กไปตาม
เร่ือง แต่งานหลักคือการเป็นหัวคะแนนให้นักการเมือง ไม่ว่าจะเป็นนักการเมือง
ระดับไหน หากมาหากอ้ ง เขาจะเต็มใจท�ำงานให้

ท่ีแยก่ ค็ อื คนทกี่ ้องเคยสนบั สนุนไม่ใช่คนทีส่ มดวงช่ืนชอบ
แตไ่ มเ่ คยมเี รอื่ งบาดหมางกนั ต่างฝ่ายต่างเกบ็ ความชอบของตนไว้เงยี บๆ

134 วรรณกรรมรางวัลพานแวน่ ฟ้า

กระทง่ั วนั ทส่ี มดวงไปกรงุ เทพฯ เพอื่ ไปกนิ นอนกลางถนน ประทว้ งรฐั บาล จนรฐั บาล
ลม้ ไปและสมดวงกลบั มาทำ� สวนตอ่ ตามอาชพี ของเขา กอ้ งกเ็ ขา้ มาตอ่ วา่ เขาถงึ บา้ น
“มงึ มนั พวกกบในกะลา ถกู ไอพ้ วกคนรวยมนั หลอกใช”้ เขาวา่ เมอ่ื ตามมา
หาสมดวงจนเจออยู่ในสวน เตรียมดายหญ้า
“แลว้ มึงละ่ มงึ ไมโ่ ดนคนรวยหลอกใช้ดว้ ยเรอะไง”
สมดวงย้อนถาม กำ� ด้ามพรา้ ในมือแนน่ เขา้ โดยไม่รตู้ วั
“เขาเอาชีวิตที่ดีมาให้ แล้วมึงล่ะ มีชีวิตที่ดีขึ้นไหม” ก้องไม่ยอมแพ้ เขา
อาจจะต่อยสมดวงแล้วก็ได้ หากสมดวงไม่ถือพร้าเลม่ คมเอาไวใ้ นมอื เชน่ นี้
“ชีวติ กดู ีขน้ึ หรือเลวลง มนั ข้นึ กับตวั กู ไม่ได้ขึน้ กบั นักการเมอื ง...กูไมเ่ ลน่
การเมือง กูคนท�ำมาหากินสจุ ริต ถ้ามงึ รักเขานกั มงึ กต็ ามไปอยกู่ บั เขาสิ มายนื ด่ากู
ทำ� ไม”
“สกั วนั ...” กอ้ งโมโหเถยี งไม่ออก
“สกั วนั จะทำ� ไม”
“สกั วันมึงจะรู้ว่ามงึ คิดผดิ ท�ำผดิ ทีไ่ ลค่ นดีๆ ออกไป”
ก้องทิ้งท้าย ก่อนจะเดินกลับไปข้ึนรถสตาร์ทเคร่ืองแล่นออกไปอย่าง
ฉุนเฉียว
แลว้ อยา่ งนี้จะไม่ใหส้ มดวงสงสยั ก้องได้อย่างไร
สมดวงละความคิด สบตาผ้เู ป็นพ่อ ถามย�้ำอกี ครงั้ วา่
“พอ่ ว่าเป็นมันไหม”
“มันจะท�ำขนาดนั้นเลยหรือ” ตาชมไม่อยากจะคิดเหมือนลูกชาย ให้
อย่างไรก็คนบ้านเดยี วกนั
“กม็ ันเป็นลกู น้องไอ้พวกนายทุน”
“แต่มันก็คนบ้านเรานะไอ้ดวง...ยายเดือนก็น้ามัน ท�ำแบบนี้กระทบกัน
หมดทกุ คน ไม่ใชก่ ระทบเฉพาะเรา”
สมดวงหยดุ คดิ แตเ่ ขากโ็ อนเอยี งไปทางเชอื่ แลว้ วา่ กอ้ งนา่ จะมสี ว่ นรว่ มอยู่

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 135

เบื้องหลัง อย่างน้อยก็เพ่ือกลั่นแกล้งเขาและเพ่ือเงินที่อาจจะได้มาจากใครสักคน
เพ่ือการนี้
“ฉันต้องรใู้ หไ้ ดน้ ะพอ่ ว่ามนั ทำ� หรือเปลา่ สองสามวนั มาน่ีมีเบอร์แปลกๆ
โทร.เข้ามาก่อนกวนเรื่อย ต้องเป็นคนของมันแน่ ถึงรู้เบอร์โทรศัพท์ฉัน” สมดวง
ยงั คงยนื กรานความเช่ือเดิม
ตาชมไมไ่ ดค้ ้านลูกชาย ในวัยหน่มุ สมดวงยอ่ มเลือดรอ้ นและเชือ่ ความคิด
ของตนเอง เช่นเดียวกันกับก้องก็เชื่อในความคิดของตนเองเช่นกัน แต่ละฝ่ายยืน
หยัดในตัวเองจนไมเ่ คยหันไปมองมมุ ของอีกฝา่ ย
ความแตกตา่ งในความคดิ และความเชอ่ื ทำ� ใหเ้ พอ่ื นไมอ่ ยากเปน็ เพอ่ื นและ
ทำ� ใหท้ งั้ สองฝ่ายไม่เคยไวว้ างใจกนั ทุกครั้งท่เี กดิ ปัญหา จะต้องกลา่ วโทษอกี ฝา่ ยไว้
กอ่ นเสมอ
“มงึ กอ็ ย่าเพ่งิ ปกั ใจไปลว่ งหนา้ ” ตาชมเตือน
“กท็ ำ� ไมล่ะพ่อ หนก่อนก็เป็นมนั ไมใ่ ชร่ ไึ งทเี่ กณฑค์ นไปเชียรร์ ัฐมนตรี”
สมดวงยังไม่หายแค้นใจ คร้ังก่อนนักการเมืองชื่อดังที่กลายเป็นอดีต
รัฐมนตรีเดินทางมาเย่ียมชาวบ้าน ก้องก็เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงเกณฑ์คนไปต้อนรับ
แม้ว่าหลังจากนั้นเขาจะโดนผู้มีอ�ำนาจเรียกตัวไปคุย แต่ก็ดูราวกับว่าการนั้นไม่ได้
ท�ำให้กอ้ งกลัวเกรงแมแ้ ต่น้อย กลบั ยิ่งไปเพมิ่ ความรู้สกึ ฮกึ เหิมให้เขาเสียอีก ยงั ฝาก
ค�ำพูดลอยๆ มาเยาะเย้ยสมดวงด้วยซ้�ำ และสมดวงก็รู้มาว่านักการเมืองคนน้ันคือ
ผู้มีส่วนในการสนับสนุนให้โค่นป่าเพ่ือท�ำไร่เกษตรพันธะสัญญาของทุนใหญ่ ท�ำให้
สมดวงยิ่งเพิ่มความไม่พอใจก้องมากขึ้น มาถึงวันนี้ เม่ือเกิดเรื่องกับเขา สมดวงจึง
สงสยั ก้องเป็นคนแรก
“คนอย่างกู ยืนขา้ งคนดที ่ีถกู รังแก”
ก้องเคยประกาศดังนี้ เมื่อมีคนเอามาเล่าให้ฟัง สมดวงได้แต่หัวเราะ
เหนบ็ แนมฝากลมฝากแลง้ ไปวา่
“แน่ใจนะว่าคนด”ี
ไมร่ ูว้ ่ากอ้ งจะไดย้ นิ บา้ งหรือเปลา่ แตเ่ ขาไมส่ นใจอกี แล้ว

136 วรรณกรรมรางวลั พานแวน่ ฟ้า

ก้องด่าว่าเขาเป็นพวกในกะลา ขณะที่สมดวงด่ากลับว่าอีกฝ่ายโง่เหมือน
ควาย ต่างฝ่ายต่างด่ากันไปมาในกลุ่มพรรคพวกของตัวเองซึ่งว่าไปแล้วก็คนบ้าน
เดียวกันทั้งน้นั ตาชมสดุ แสนจะร�ำคาญแตก่ ็หา้ มไมอ่ ยู่
หนนี้สมดวงเชื่อว่าเป็นก้องท่ีเล่นงานเขา แต่ตาชมไม่คล้อยตามเหตุผลท่ี
สมดวงยกมาอา้ ง
“กแ็ คไ่ ปเชยี รน์ กั การเมอื งตามนสิ ยั มนั ไอก้ อ้ งมนั ชอบไดห้ นา้ กร็ อู้ ยๆู่ พอ่ วา่
มึงใจเย็นๆ ก่อน ใครจะก่อกวนใคร กูว่าถ้าเราน่ิงๆ รอให้ฝุ่นสงบซะ เดี๋ยวก็เห็น
ตวั จริง”

ตาชมตดั บท เขาอยมู่ านานพอท่ีจะสงบเพ่ือเฝา้ มองได้ และหวงั ว่าสมดวง
จะทำ� ไดเ้ ชน่ กนั
“โวยวายไปตอนนี้ก็ไม่ได้อะไรหรอก เชื่อพ่อเหอะ” เขาส�ำทับลูกชาย
“มงึ ไปอาบนำ้� อาบทา่ กอ่ น ใหใ้ จเยน็ ๆ แลว้ คอ่ ยคดิ อา่ นอกี ที ของแบบนี้ ถา้ ทำ� พลาด
ไปว่าไอ้กอ้ ง เกิดไม่จริงข้ึนมาเราจะเสยี หน้าได”้
ค�ำเตือนของพ่อท�ำให้สมดวงน่ิงได้ เขาดื่มน�้ำอีกอึกก่อนจะวางลงแล้วลุก
ไปอาบนำ�้ ตามทพ่ี อ่ เตอื น ปลอ่ ยตาชมใหน้ งั่ ใชค้ วามคดิ กบั เฟซบกุ๊ ของเขาไปตามเดมิ
อกี คร้ัง

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

ตาชมไม่ใช่คนท่ีใครคิดจะมาล้อเล่นได้ง่ายๆ แม้ภายนอกจะดูเหมือนเขา
เป็นคนไมเ่ อาเรอ่ื งกบั ใคร แต่หลายหนทผ่ี า่ นมาชาวบา้ นรู้ดวี า่ ตาชมนับเป็นคนจริง
คนหนงึ่
แตส่ มดวงกลับเหน็ ว่าพ่อมองคนในแงด่ เี กินไป
ชายหนุ่มบอกตัวเองเช่นน้ันขณะสวมเสื้อยืดแขนยาวตัวเก่า เตรียมตัวลง
ไปให้อาหารลูกกบที่เพาะไว้ขายในบ่อซีเมนต์ข้างบ้าน ตอนนั้นเองที่มือถือของเขา
ดังข้ึน

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 137

สมดวงหยบิ มาดหู นา้ จอ เปน็ เบอรท์ ไ่ี มร่ จู้ กั แตเ่ ขาบนั ทกึ ไว้ เพราะโทรศพั ท์
เข้ามาทุกวัน วันละสองสามครง้ั และคร้งั นีก้ อ็ กี เชน่ กัน จะต้องเร่ิมตน้ โดยประโยค
วา่
“สมดวงใชไ่ หม” เสยี งหา้ วของผ้ชู ายดงั มา
“ใชค่ รบั ”
“ผักที่ปลูกน่ะ เอาไปพิสูจน์แล้วนะ มียาฆ่าแมลงติดมาด้วย จะว่าไง...
นเ่ี ทา่ กับหลอกลวงประชาชน” เสยี งน้ันคุกคามต่อไป
“จะมไี ด้ยงั ไง ผมไม่เคยใช”้
“กม็ นั มยี า ผกั ปลอดสารพษิ ของคณุ มนั ไมป่ ลอดจรงิ นห่ี วา่ แตด่ นั ขายแพง”
น�ำ้ เสยี งข่มขูท่ ำ� ให้สมดวงฉนุ กึก ถามเสียงหว้ นว่า
“เดยี๋ ว คณุ ซอ้ื ผกั มาจากไหน แลว้ คณุ เปน็ ใคร” สมดวงตะโกนใสโ่ ทรศพั ท์
เสียงดังก้องปานฟา้ แตก แต่อีกฝา่ ยไม่ฟงั เขา
“ไม่ต้องรู้หรอกว่าเป็นใคร...ผักของมึงน่ะ มันหลอก มันปลอม กูจะเอา
เร่ืองน้ไี ปบอกคนให้ทว่ั คอยดูเหอะ อีกหน่อยก็ไม่มีใครซ้อื ผกั พวกมึงแล้ว”
ปลายสายขน้ึ มงึ ขึน้ กูจบประโยคสุดทา้ ยกก็ ดวางสายทนั ที สมดวงอ้าปาก
คา้ งตอบโตไ้ ม่ทัน และชือ่ แรกท่ีปรากฏในสมองของสมดวงคือ
กอ้ ง
ต้องเป็นมันแน่นอน...สมดวงลงความเห็นด้วยความแค้น เหลือบมองมุม
ระเบียงที่เห็นพ่อชอบน่ังก็ไม่เห็นพ่อแล้ว เขาจึงเดินลงบันไดบ้านไปเพ่ือท�ำงานต่อ
ขณะทส่ี มองยังคงวา้ วุน่ จากคำ� พูดจากใครก็ไมร่ ู้เมือ่ ครู่กอ่ น
หรือเขาจะไปหาก้อง...จับมือถามกันแบบตรงๆ ซึ่งๆ หน้าไปเลยดีไหม
คนอย่างสมดวงไม่ชอบมีเรื่องกับใคร แต่เขาก็ไม่ยอมให้ใครมาข่มเหงเหมือนกัน
อย่างมากสดุ ก็แคต่ อ่ ยกัน หรอื จะยงิ กนั ก็ได้
สมดวงคิดอย่างพลุ่งพล่าน ให้อาหารลูกกบไปโดยอัตโนมัติ สมดวงเพาะ
ลูกกบให้คนอื่นมาซ้ือเอาไปเลี้ยงต่อให้โต ตัวเขาเองสมัครใจขายแต่ลูกกบเท่าน้ัน

138 วรรณกรรมรางวลั พานแวน่ ฟา้

เพราะเล็งเห็นว่าการเล้ียงกบให้โตต้องใช้เวลานานและเปลืองอาหาร สู้ขายเป็น
ลูกกบไม่ได้ เงนิ เข้ากระเป๋าเร็วกว่า โชคดีท่ีวนั น้ไี มม่ ใี ครแวะมาซ้อื ท�ำใหง้ านของเขา
เสร็จเรว็ ขนึ้
การเรยี นจากวทิ ยาลยั เกษตรทำ� ใหส้ มดวงไดค้ วามคดิ ใหมๆ่ มาพฒั นาการ
เกษตรของตนเอง เมื่อเรียนจบมาส่ิงที่สมดวงตั้งใจคือการกลับมาเป็นเกษตรกร
แผนใหม่ ยกระดบั อาชพี ของพอ่ ใหเ้ ชดิ หนา้ ชตู าไดค้ วามส�ำเรจ็ ใกลม้ อื เออ้ื ม แตก่ เ็ กดิ
ปญั หาจนได้...
เสร็จจากให้อาหารกบ สมดวงไม่มีแก่ใจท�ำงานอ่ืนต่อ เขาต้องออกไป
จัดการอะไรบ้าง อยูน่ ิง่ ๆ ใหโ้ ทรศพั ทม์ ารบกวนฝา่ ยเดียวไม่ได้
คิดเช่นน้ันเขาจึงเก็บกระป๋องอาหารแล้วเดินไปล้างมือ แลเห็นเงาของ
นางพดุ แม่ของเขาเดนิ ไหวๆ อย่ใู นสวนครัวหลังบ้าน คงก�ำลังเกบ็ ผกั มาท�ำกบั ข้าว
สมดวงจงึ ตะโกนบอกแม่ไปวา่
“ฉนั ออกไปข้างนอกเด๋ียวนงึ นะแม่”
“เออ กลับมากินขา้ วเย็นดว้ ยละ่ ”
แมเ่ ขาตะโกนกลบั มาในเชงิ สัง่ สมดวงไมไ่ ด้รบั คำ� เขาเดินไปหยิบมือถือที่
วางท้ิงไว้มายัดใส่กระเป๋ากางเกง แล้วเดินไปเข็นมอเตอร์ไซค์ ขับออกไปนอกเขต
บา้ นทนั ที
จุดหมายแรกที่สมดวงไปถึงคือบ้านของก้อง เขาจอดมอเตอร์ไซค์หน้า
บา้ นครง่ึ ตกึ ครง่ึ ไมส้ องชนั้ ใหมเ่ อยี่ มทาสฟี า้ สดเหน็ ชดั เจนในแสงแดด รถแวนคนั ใหญ่
ของก้องจอดอยู่แสดงว่ากอ้ งอย่บู า้ น สมดวงจงึ ร้องเรยี ก
พกั หน่ึงกอ้ งก็เดินออกมาชะโงกมอง เขาคงกำ� ลังพูดโทรศัพทพ์ อดี แตพ่ อ
เหน็ ผมู้ าเยอื นเป็นสมดวงกอ้ งก็รีบวางสาย
“อา้ ว...มานม่ี เี รอ่ื งอะไร” เขารอ้ งทกั ดว้ ยคำ� ถามตรงๆ เสยี งหว้ นฟงั ระคายหู
แตส่ มดวงไมส่ นใจ เขารอ้ งเรยี กให้กอ้ งออกมา
“มาคยุ กนั ตรงนก้ี ขู ้ีเกยี จตะโกน”

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 139

ก้องเก็บมือถือ เดินอาดๆ ออกมาตามค�ำเรียกของสมดวง พอมาถึงตรง
หนา้ กถ็ ามคำ� ถามเดมิ
“มีอะไร”
เขานึกเหมือนกันว่าตัวเองเสียมารยาทท่ีถามแบบน้ัน แต่กับสมดวงแล้ว
ก้องไมน่ ึกอยากมมี ารยาทค่าที่หม่นั ไส้นัน่ แลว้
สมดวงมองหน้าก้อง ก้องแก่กว่าสมดวงแต่กลับดูอ่อนวัยกว่า หน้าขาว
สำ� อางแมไ้ มห่ ลอ่ แตก่ ด็ แู ลผวิ พรรณและทรงผมจนดดู ี อยบู่ า้ นเชน่ นกี้ อ้ งยงั แตง่ กาย
หรูหราด้วยเส้ือผ้าราคาแพง ข้อมือมีนาฬิกาเรือนทองสวมไว้ เข้ากันดีกับแหวน
หัวพลอยล้อมเพชรท่ีน้ิวนาง และปากกาสีทองเหน็บปากกระเป๋าเสื้อ บอกให้รู้ว่า
พรอ้ มจะรบั แขกหรอื ออกขา้ งนอกไดท้ กุ เมอื่ ราวกบั นกั ธรุ กจิ ผมู้ ภี าระยงุ่ เหยงิ ตลอด
เวลา
ตา่ งฝา่ ยตา่ งยืนจ้องหน้ากันนิง่ อยู่ครหู่ น่ึง สมดวงเป็นฝ่ายเอ่ยขึน้ กอ่ นวา่
“กถู ามมึงตรงๆ มึงปลอ่ ยข่าวแกลง้ กูเร่ืองผกั ปลอดสารพิษใช่ไหม”
ก้องด่าออกมาค�ำหน่งึ ก่อน
“กจู ะปลอ่ ยขา่ วทำ� ไร...นา้ เดอื นกป็ ลกู อยดู่ ว้ ย แกเอาเงนิ กไู ปลงทนุ ถา้ ขาย
ไม่ไดก้ ูกไ็ ม่ไดเ้ งินคนื น่ะส”ิ
เหตผุ ลของก้องท�ำให้สมดวงอึ้งไปแตเ่ ขายังไมอ่ ยากเชอื่ อยู่ดี
นอกจากจะมอี าชพี เปน็ นายหนา้ คา้ ทด่ี นิ เปน็ หวั คะแนน กอ้ งยงั ออกเงนิ กู้
อีกด้วย เขาจงึ สามารถมีบา้ นหลงั ใหญ่ มรี ถแพงๆ ไว้ขบั โดยไม่ต้องออกแรงเหนอ่ื ย
ยากแต่อยา่ งใด

คนท่ีมีอาชพี นายหน้าหรือเปน็ นายทนุ เงนิ กูจ้ ะไวใ้ จไดส้ ักแค่ไหนเชียว
สมดวงนกึ ประมาทหนา้ เชน่ นัน้
กอ้ งตาขนุ่ เมอ่ื แลเหน็ สหี นา้ บง้ึ ตงึ ของสมดวง เขาไมเ่ หน็ เลยวา่ การทสี่ มดวง
ออกไปเรียกร้องอะไรต่ออะไรที่กรุงเทพฯ มันท�ำให้ชีวิตดีข้ึนมาตรงไหน หน้าตาก็
ทรุดโทรมด�ำคล�้ำ ยังล�ำบากตรากตร�ำเหมือนเดิม การออกหน้าเรื่องการเมืองของ

140 วรรณกรรมรางวัลพานแว่นฟา้

สมดวงท�ำให้เกิดการเปล่ยี นแปลงขึ้นมา ไมม่ นี ักการเมือง ไมม่ ีการเลอื กตั้ง รายได้
จากการเป็นหวั คะแนนของกอ้ งจงึ ขาดมอื ไป ทำ� ใหเ้ ขาพลอยทำ� มาหากินล�ำบากไป
ดว้ ย ถึงตรงนี้กอ้ งโกรธขึ้นมาอีก จึงเหน็บแนมตอ่ ไปว่า
“มึงน่ะ หัดใชห้ ัวซะมง่ั อย่านึกแต่ว่าคนอ่นื เขาเลวไปหมด”
“กูยงั ไม่ได้ว่า มึงไม่ต้องร้อนตัว” สมดวงสวนกลับ
“ถ้ามึงไม่คิดว่าเป็นกูแล้วมึงจะวิ่งโรม่ าบ้านกทู ำ� ไม”
เจอยอ้ นแบบนสี้ มดวงกอ็ ้ึงและยอมรับ
“เออใช่ กูคดิ ว่าเปน็ มึง แลว้ จริงไหมล่ะ ไอ้คนทมี่ ันเทยี่ วปลอ่ ยข่าวแกลง้
เรื่องผักของกูน่าจะเป็นคนเดียวกันกับไอ้คนที่โทรศัพท์มาขู่กูเมื่อกี้ ถ้าไม่ใช่ตัวมึงก็
พวกมึงน่แี หละ”
“ไมจ่ รงิ โว้ย” ก้องตะโกนลนั่ “กไู มเ่ ล่นลับหลังแบบน้นั แน่”
“มึงเคยวง่ิ เตน้ ใหพ้ วกนักการเมือง” สมดวงชี้หน้าคาดคั้น
“แล้วมึงล่ะ...มึงไม่เคยคุยกับนักการเมืองรึไง เวลาเขามาเยี่ยมบ้านเรากู
ก็เห็นเขาไปหามึง นักเรียนนักศึกษาอะไรก็ไปดูงานของมึง...” ก้องพูดเสียงดังปิด
ความอจิ ฉาในน�ำ้ เสียงไมม่ ดิ ทำ� ใหส้ มดวงแอบย้ิมในหนา้
เขาจึงตอบกลับเพ่อื ความสะใจด้วยคำ� พูดขม่ ๆ วา่
“กคู ยุ กบั ทกุ คนนนั่ แหละ แตก่ บั มงึ นี่ มนั คดิ ไมเ่ หมอื นกนั คยุ กนั กเ็ สยี เวลา
เปลา่
กอ้ งเม้มปากหน้าตึง
“มงึ อยากคดิ ยงั งน้ั กต็ ามใจ...” เขาดา่ ออกมาอกี คำ� หนงึ่ ตามความเคยปาก
มากกว่าจะด่าสมดวง “มึงกับกูมันคิดต่างกัน มองต่างกัน ไม่แปลกหรอกที่มึงจะ
ไมน่ บั กเู ปน็ พวก และยงั คดิ วา่ เปน็ กแู กลง้ มงึ แตก่ ขู อบอกตรงนเี้ ลยวา่ ...ไมใ่ ชก่ ”ู กอ้ ง
เน้นเสียงตอนท้าย สะบัดหน้าหันหลังเข้าบ้าน สมดวงจึงกลับข้ึนมอเตอร์ไซค์
ขับกลับบ้าน
ระหว่างทางสมดวงอดคิดไม่ได้ว่า บางทีก้องอาจจะพูดจริง แต่ก็นั่นแล้ว

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 141

คนเห็นแก่เงินและเปน็ คนท่อี ยใู่ นกลุ่ม “เหน็ ตา่ งทางการเมอื ง” กบั ตวั เขา ไมใ่ ชค่ น
ทสี่ มดวงควรจะเช่อื ใจได้

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
ตาชมนุ่งโสร่งผืนเดียวนั่งสูบใบจากอยู่ท่ีชานเรือนเม่ือสมดวงก้าวลงจาก
มอเตอรไ์ ซค์เดนิ ขึน้ เรอื น
“ไปไหนมาละ่ ”
“ไปหาไอ้ก้อง” เขาตอบผู้เป็นพ่อ ท้ิงตัวลงน่ังบนม้าระแนงที่ตีไว้รอบๆ
ระเบียงแทนรัว้ ไม้กนั ตก ท่าทางไม่คลายอารมณ์เสยี แตต่ าชมทำ� ไม่รู้ไม่ช้ี
“ได้ความยังไง”
“ไม่ได้อะไร มนั ไมย่ อมรับ...เฮอะ” กอ้ งเบะปาก “คนอยา่ งมนั น่ะเรอะจะ
ยอมรบั งา่ ยๆ ไอ้พวกกะล่อน”
“มันก็มีดีเหมือนกันนะโว้ย มึงอย่าเพิ่งไปตราหน้ามัน” ตาชมเตือนอย่าง
เป็นกลาง
“ไม่ใช่มันแล้วจะใครละ่ พอ่ คนที่นี่ไม่มใี ครซ่าเท่ามนั หรอก”

“แลว้ มงึ ไม่ซา่ หรอื ไง...” พอ่ เขาย้อนถาม สมดวงไมต่ อบ นึกร�ำคาญท่พี ่อ
ไมเ่ ขา้ ข้างเขาเสียเลย เผลอๆ ดเู หมือนจะเขา้ ขา้ งก้องเสยี อกี ดว้ ย “มงึ ไม่คดิ วา่ เป็น
คนอื่นบ้างเลยเรอะ...คิดแต่ว่าเป็นไอ้ก้อง ไอ้คนท่ีโทร.มาน่ะใคร...มึงเมมเบอร์ไว้
รเึ ปล่า” ประโยคท้ายฟงั ทันสมยั ราวกับไมใ่ ชช่ าวสวนแก่ๆ

ทงั้ ท่ยี งั ข่นุ มวั อยู่สมดวงก็อดนกึ ขนั ไม่ได้ เขารบี หยิบมอื ถอื ของเขาออกมา
ดบู นั ทกึ สายเรยี กเขา้ และเหน็ เบอรโ์ ทรศพั ทแ์ ปลกถกู บนั ทกึ ไว้ มกี ารโทรศพั ทเ์ ขา้ วนั
ละสองสามครั้งตดิ กันสามวนั แล้ว
“ไมต่ อ้ งกด” ตาชมรบี หา้ ม เมอื่ เหน็ ลกู ชายทำ� ทา่ จะกดโทร.ออก “เดย๋ี วมนั
ร้ตู ัวเปล่ียนเบอร”์
“แล้วจะใหท้ �ำยังไง โทร.กลบั มันจะไดร้ ูว้ ่าเราเอาจรงิ ”

142 วรรณกรรมรางวัลพานแว่นฟา้

“มันตอ้ งใหร้ ู้ตวั ก่อนวา่ เบอร์ของใคร” ตาชมแสดงภูมริ ู้ “มึงเอาเบอรม์ า
เดย๋ี วพ่อจัดการให้”
สมดวงน่ิวหน้า แม้จะประหลาดใจท่าทีของพ่อ แต่ชายหนุ่มก็ยอมบอก
หมายเลขโทรศัพทน์ ัน้ แตโ่ ดยดี ตาชมสำ� ทับวา่
“มงึ เฉยๆ ไปกอ่ นนะ พอ่ ขอเอาเบอร์นีไ้ ปสืบก่อนว่าเป็นของใคร เด๋ยี วก็
รูว้ ่าใครเลน่ งานมงึ ”
สมดวงยังอยากรวู้ ่าพอ่ จะท�ำอย่างไรต่อไป จึงถามว่า
“พ่อจะไปใหใ้ ครสืบ เอาเบอร์ไปให้ต�ำรวจสบื ให้ไม่ดีกว่าหรือ”
“เรือ่ งเลก็ แค่น้ีบางทตี �ำรวจก็เรอ่ื ยเฉื่อย เดี๋ยวพอ่ จดั การเอง”
จนแล้วจนรอดตาชมก็ไม่ยอมบอกวิธีการสืบของตนให้สมดวงรู้ เขาจึงได้
แต่กระวนกระวายพร้อมกับนึกสงสัยว่าพ่อจะจัดการเรื่องนี้ได้ส�ำเร็จสมราคา
คยุ หรอื ไม่

๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐

แม้จะยังกังวลและเฝ้ารอโทรศัพท์ที่โทร.เข้ามาก่อกวนวันละหลายรอบ
แต่เมอื่ เวลาผ่านไปเกือบสบิ วันและไม่ไดย้ นิ เสยี งจากคนแปลกหนา้ ผู้น้ันอกี สมดวง
ค่อยรู้สึกสบายใจขึ้น พร้อมๆ กันนั้นข่าวกุเรื่องผักไม่ปลอดสารพิษก็ดูเหมือนจะ
จางหายไปด้วยเช่นกัน ผักกลับมาขายได้ดีเช่นเดิม โดยเฉพาะในวันหยุดที่
นักทอ่ งเทยี่ วจากกรุงเทพฯ มากันมาก ผักสดจากกลุม่ ปลูกผักของสมดวงจะขายดี
เป็นพิเศษ นางเดือนน้าสาวของก้องขายผักได้ก�ำไรจนเร่ิมมีเงินไปผ่อนหนี้ก้องแล้ว
และเชื่อได้ว่าอีกไม่ช้าจะใช้หนี้ได้หมด เมล็ดพันธุ์ผักท่ีสมดวงซื้อมาจากร้านเถ้าแก่
อว้ นกำ� ลงั งอกงาม ไดผ้ ลเกอื บรอ้ ยเปอรเ์ ซน็ ต์ ลำ� ตน้ ดอู วบงามดแี มจ้ ะเปน็ เมลด็ พนั ธ์ุ
ของบริษัทท่ีสมดวงคิดว่าเอาเปรียบชาวบ้านมหาศาลก็ตาม ท�ำให้คิดว่าบางทีเขา
อาจจะทดลองปลูกผักไร้ดินดูบ้างส�ำหรับตลาดผักสลัดที่ก�ำลังนิยม สมดวงสนใจ
ศึกษาเร่ืองการปลูกผักไร้ดิน พอมีเวลาเขาจึงไปซ้ือเมล็ดพันธุ์ผักท่ีร้านเถ้าแก่อ้วน
เพื่อมาทดลองปลูกดู

ประจ�ำปี ๒๕๖๐ 143

ร้านเถ้าแก่อ้วนเป็นร้านขายอุปกรณ์การเกษตรและเมล็ดพันธุ์ เป็นร้าน
ใหญท่ สี่ ดุ ในจงั หวดั และยงั รวมไปถงึ การเปน็ หนุ้ สว่ นกบั ชาวตา่ งชาติ ซง่ึ สมดวงสงสยั
ว่าเถ้าแก่อ้วนน่าจะเป็นแค่หุ่นเชิดเสียมากกว่า ในการจัดต้ังเป็นล้งหรือบริษัทผู้รับ
ซอื้ ผกั ผลไมจ้ ากชาวไรช่ าวสวน และกลายเปน็ ผกู้ ำ� หนดราคาพชื ผกั ทปี่ ลกู ยา่ นนแี้ ทบ
ทัง้ หมด

สมดวงไม่ชอบวิธีหากินแบบเอาเปรียบของเถ้าแก่อ้วน แต่เขาไม่อยากยุ่ง
เร่อื งทเ่ี ถา้ แก่อว้ นจะไปกดราคารับซื้อผลผลติ ของใคร เพราะเขาไม่ได้ขายผักให้กับ
ลง้ ของฝา่ ยนน้ั สมั พนั ธภาพของเขากบั เถา้ แกอ่ ว้ นดำ� เนนิ ไปตามปกตแิ บบพอ่ คา้ กบั
ลกู คา้ ทไี่ มเ่ คยซอ้ื ของเงนิ เชอื่ แตค่ ราวนเี้ มอื่ สมดวงไปจอดรถกระบะทห่ี นา้ รา้ นกเ็ หน็
คาตาว่าเถ้าแก่อ้วนลุกจากโต๊ะท�ำงานเดินเข้าประตูหลังร้านไป ท้ังท่ีเคยออกมา
ต้อนรับยม้ิ แยม้ แจ่มใสทกุ ครง้ั
พอเขากา้ วเข้าไปในร้านจงึ ถามกับเดก็ ลูกจา้ งในร้านว่า
“เถา้ แก่ละ่ ”
“ไม่อยคู่ รับ”
สมดวงแปลกใจ
“เมื่อกย้ี ังเหน็ น่ังอยู่ เพ่งิ ลุกไปเอง”
“ไมอ่ ยจู่ รงิ ๆ ครบั ” เดก็ ลกู จา้ งยนื ยนั ตามเดมิ แตไ่ มส่ บตาดว้ ย สมดวงครา้ น
จะต่อปากต่อค�ำ เขาเลือกเมล็ดพันธุ์ผักได้ตามต้องการ เป็นพวกผักสลัดท่ีนิยมกัน
ปุ๋ยเคมีส�ำหรับละลายในน�้ำ เพราะการปลูกผักแบบน้ีต้องใช้ปุ่ยเคมีจึงจะงามดี
สมดวงจา่ ยเงนิ แลว้ กเ็ ดนิ ออกจากรา้ นโดยมเี ดก็ ยกของตามมาสง่ ขน้ึ รถให้ แตพ่ อเขา
ขบั รถออกมา สมดวงเชอ่ื วา่ เขามองเหน็ เถา้ แกอ่ ว้ นเดนิ อยหู่ ลงั รา้ นและแอบหลบเมอื่
เห็นรถเขาเลยี้ ว ทำ� ให้สมดวงนึกประหลาดใจยิง่ ขึ้น
เถ้าแก่อ้วนท�ำท่าเหมือนท�ำความผิดอะไรสักอย่าง ถึงต้องคอยหลบหน้า
เขาเช่นน้ี
สมดวงครุ่นคิดมาตลอดทางแต่พอกลับถึงบ้านก็ยิ่งแปลกใจเม่ือแลเห็น

144 วรรณกรรมรางวลั พานแวน่ ฟา้

รถแวนของก้องจอดอยู่ เขาก้าวลงจากรถ วางถุงเมล็ดพันธุ์ลงบนแคร่ใต้ต้นไม้
หนา้ บา้ นแตย่ งั ไมเ่ อาของอน่ื ลงจากระบะทา้ ยแลว้ เดนิ ขนึ้ บนั ไดเรอื น ไดย้ นิ เสยี งกอ้ ง
คุยไปหวั เราะไปเสียงดังประสานกันกบั เสยี งของตาชม
พอสมดวงโผล่พน้ บนั ไดตาชมกห็ ันมาพอดี
“มาพอดไี อด้ วง” พอ่ กวกั มอื เรยี ก สมดวงจงึ เดนิ เขา้ ไปนงั่ เพง่ิ สงั เกตวา่ นอก
จากก้องแล้ว แขกวันน้ียังมีผู้ชายผิวคล้�ำๆ หัวหยิกนั่งก้มหน้าอยู่ใกล้ๆ อีกคนหน่ึง
กอ้ งแนะน�ำวา่ ชอื่ สละ
“มันเปน็ เจา้ ของเบอร์โทรศพั ท์ที่โทร.มาขูม่ ึงเร่ืองผกั ” ก้องอธบิ าย
สมดวงขงึ ตามองหนา้ สละ เขากบั สละไมเ่ คยรจู้ กั กนั ทำ� ไมตอ้ งเลน่ งานเขา
ดว้ ย
“บอกซวิ ่าทำ� ไมต้องโทร.มาแกล้งกู” สมดวงตะคอกถามอยา่ งมโี มโห เขา
เสียหายเรื่องผักไปไม่น้อยเพราะการกระท�ำของชายคนน้ี แต่ฝ่ายนั้นยังนิ่งเงียบ
ตาชมเห็นเช่นนัน้ เลยสำ� ทบั ว่า
“บอกเขาไปสิวา่ เร่ืองมนั เปน็ ไง”
น่ันเองสละจึงค่อยเปดิ ปาก
“เถ้าแก่อ้วนจ้างผมให้โทร.หาพ่ีวันละสองสามครั้ง แล้วก็ไปปล่อยข่าวใน
ตลาดใหค้ นอ่ืนได้ยิน ผมเปน็ หนเ้ี ขาอยู่ สงั่ ใหท้ �ำก็ต้องท�ำ” เขาพดู คล้ายจะขอความ
เห็นใจแตส่ มดวงนกึ อยากจะตอ่ ยหนา้ ดำ� ๆ น่ันสกั หมัดแกโ้ มโห
“ทำ� ไมเถา้ แก่ทำ� แบบนัน้ ” เขาข่มเสียงถามออกไป
“กเ็ พราะระบบรวมตวั กนั ขายผกั อยา่ งที่มึงท�ำอยนู่ ่ะ มนั ท�ำให้พวกพ่อคา้
กลวั ล้งก็กลัวด้วย ถงึ ตอนนี้มึงจะแค่ขายผักปลอดสารพษิ คนละตลาดกับท่มี ันรบั
ซ้ืออยู่ แต่ถ้าคนเห็นดีตามมึงแล้วหันมาท�ำตามกันเยอะขึ้น มันก็ขายยาฆ่าแมลง
ขายปุ๋ยเคมีไม่ได้ แต่ก่อนเถ้าแก่อ้วนมันก�ำหนดราคารับซื้อผักได้ ถึงตอนน้ีเริ่ม
ไมม่ น่ั ใจ ถงึ ตอ้ งใหค้ นไปปลอ่ ยขา่ วใหเ้ จง๊ พวกมงึ จะไดเ้ ลกิ ทำ� แลว้ ทกุ อยา่ งกจ็ ะกลบั
มาเหมือนเดมิ ” ก้องอธบิ ายแทนอยา่ งยดื ยาว

ประจ�ำปี ๒๕๖๐ 145

มนิ า่ เลา่ ...สมดวงนกึ ภาพเถา้ แกอ่ ว้ นทหี่ ลบเขา้ หลงั รา้ นตอนเขาไปถงึ ขนึ้ มา
ทันที ทกุ ค�ำตอบมันอยู่ในตัวเองแลว้ โดยที่เขาไม่ตอ้ งหารายละเอยี ดมากไปกวา่ น้ี
“คราวน้ีมึงเชื่อหรือยังว่าไอ้ก้องไม่เกี่ยว” เสียงตาชมดังขึ้นมาเม่ือเห็น
ลกู ชายนิ่งเงยี บ สมดวงเม่ือได้ยินเชน่ น้ันกก็ ล้าพอเหมือนกนั ท่ีจะหนั ไปขอโทษกอ้ ง
“ขอโทษดว้ ยท่ีเขา้ ใจมงึ ผดิ ไป”
อีกฝา่ ยยิม้ นดิ ๆ มุมปากอย่างมีมาดตามเคย
“ไม่เป็นไร กูไม่ถือ” ก้องตอบง่ายๆ ก่อนจะลุกข้ึนยืน สะใจท่ีสมดวง
ไมส่ ามารถตอบโตไ้ ดเ้ หมอื นเคย “มงึ เขา้ ใจกด็ แี ลว้ จะไดไ้ มม่ าดา่ กอู กี กกู ลบั กอ่ นละ
มงี านต้องทำ� ...”

เขาลาตาชมแล้วหนั ไปพยกั หนา้ เรยี กสละให้ลุกตามลงเรือนไป
ตาชมเดนิ ตามไปหยดุ สง่ ทห่ี นา้ บนั ไดกอ่ นจะกลบั เขา้ มานง่ั คยุ กบั สมดวงที่
ดูยงั ไมห่ ายมึนงง
“ไหนพอ่ บอกฉนั ทซี วิ า่ มาไงไปไง ไอก้ อ้ งถงึ ไปสบื มาไดว้ า่ เปน็ ไอส้ ละ แนใ่ จ
หรอื ว่าเปน็ มนั ”
สมดวงถามออกไปดว้ ยความรสู้ กึ เหมอื นคนเพงิ่ ฟน้ื จากสลบ ไมร่ ทู้ ศิ เหนอื
ทศิ ใต้ เขายงั นกึ ถงึ รอยยมิ้ และแววตาสะใจของกอ้ งเมอื่ ครกู่ อ่ น อยากจะโมโหแตก่ อ้ ง
เพง่ิ ช่วยเขาก็เลยโมโหไมล่ ง
ตาชมได้ทีย้มิ จนมองเห็นฟนั ปลอมเรยี งเรยี บอยูใ่ นปาก กอ่ นตอบวา่
“ไมย่ ากอะไร...พอ่ กแ็ คเ่ ลา่ เรอื่ งใหเ้ พอ่ื นในโซเชยี ลฟงั เขาเปน็ นกั สบื โซเชยี ล​
พอไดเ้ บอรโ์ ทร.แปบ๊ เดยี วกส็ ง่ อนิ บอ๊ กมาใหพ้ อ่ แลว้ ทงั้ ชอื่ ทงั้ ทอี่ ยู่ พอ่ กอ็ นิ บอ๊ กสง่ ตอ่
ไปให้ไอ้ก้องถามมันว่ารู้จักคนน้ีไหม ที่อยู่มันคนจังหวัดน้ี ไอ้ก้องมันกว้างขวางอยู่
ตามเรือ่ งสองวนั ก็จบ”
ตาชมเล่าเป็นฉากๆ อย่างสนุกสนานและภูมิใจในความรอบรู้โลกโซเชียล​
ออนไลนท์ มี่ มี ากกว่าลูกชายด้วยซ้�ำ
สมดวงมึน เห็นทวี ่ากอ้ งยอมช่วยเพราะตอ้ งการเอาคนื เขานเ่ี อง

146 วรรณกรรมรางวัลพานแวน่ ฟ้า

“พ่อกับไอ้กอ้ งเป็นเพอ่ื นกันในเฟซบุก๊ ด้วยหรือไง”
“เออซีวะ” ตาชมรับค�ำด้วยรอยย้ิม “พอ่ มีเพอ่ื นท้งั กลมุ่ เฟซบุ๊ก กลุ่มไลน์
เสียแต่กล่มุ ไลนม์ ันชอบส่งดอกไมส้ ีตามวนั กัน พ่อเบื่อ...เลยไมค่ ่อยไดเ้ ล่น” เขาเล่า
ขำ� ๆ
สมดวงยงั คงคาใจ ซกั ต่อว่า
“คยุ กนั ในเฟซนานแล้วหรอื ”
“นานแลว้ ถงึ บอกมงึ ไงวา่ ตอ้ งหดั เชอ่ื ใจคนอนื่ ทเี่ หน็ ตา่ งวา่ เขากม็ มี มุ ดดี ว้ ย
เหมอื นกนั ...พอ่ ไมเ่ หน็ ดว้ ยกบั เรอื่ งทม่ี นั ทำ� แตไ่ มไ่ ดแ้ ปลวา่ ตอ้ งเกลยี ดมนั ” ตอนทา้ ย
เขามองหนา้ ลกู ชายพดู ตอ่ ไปวา่

“คนเรานะ่ เวย้ มันอยู่กันไมเ่ กินรอ้ ยปหี รอก มึงจะเกลยี ดไปทำ� ไมวะ ลอง
คุยกนั ดู ยอมรับวา่ มันก็เปน็ ของมนั แบบน้ีแหละ มงึ เปลี่ยนมนั ไม่ได้หรอก มีแตม่ ึงท่ี
จะตอ้ งเปลี่ยนการมองของมึงซะใหม่...คบหากนั ไว้ดกี ว่าทะเลาะกัน มเี ร่ืองก็คอ่ ยๆ
คยุ กนั มีเพือ่ นมากหนทางกย็ ิง่ มากเข้าไปอีก เชือ่ พ่อเถอะ”

เขาทอดเสยี งตามองลกู ชายดว้ ยแสงตาน่มุ นวล
เปน็ ครงั้ แรกทสี่ มดวงฟงั พอ่ เงยี บๆ โดยไมค่ า้ น กอ่ นจะเหลยี วไปมองดลู าน
หนา้ บา้ นท่ีรถของก้องเพ่งิ ขบั จากไป รสู้ กึ สมองโล่งเบาข้นึ มาทันที

ประจำ� ปี ๒๕๖๐ 147



นายหนา้ กบั ท่ดี นิ บนดวงจันทร์

รตธิ รณ ใจห้าว

เรื่องราวแปลกประหลาดของผมกับพ่อเกิดขึ้นกลางฤดูร้อนของปีที่ร้อน
ที่สุดปีหน่ึง มันเร่ิมต้นจากการมาถึงของชายหนุ่มท่าทางดีในสูทสีด�ำกับรถเก๋งสีด�ำ
ของเขา

ลมรอ้ นกลางเดอื นเมษายนโฉบผา่ นหนา้ ดนิ เบาๆ แตท่ ำ� ใหฝ้ นุ่ ธลุ จี ำ� นวนมาก
ปลวิ ฟงุ้ ขนึ้ ไปในอากาศ ใบไมส้ นี ำ�้ ตาลแหง้ กรอบบนพน้ื ถกู กระแสลมผลกั ไสใหห้ มนุ วน
ไปมาอยา่ งไมเ่ ตม็ ใจ

ชายหนุ่มร่างก�ำย�ำในสูทสีด�ำราคาแพงก้าวลงจากรถหรูสีด�ำสนิท เขายืน
มองรอบตัวอยู่ครู่หน่ึง ไม่มีอะไรในบริเวณนั้นที่สามารถเข้ากับเขาได้แม้เพียงอย่าง
เดยี ว ท่ีนนั่ เปน็ ท่งุ นารกร้างจากการทำ� กินมาช้านาน พน้ื ดินแห้งเป็นแผน่ ลอกลอ่ น
น�้ำในหนองแหง้ ขอดไรร้ อ่ งรอยของสง่ิ มชี วี ติ ใดๆ อาศยั มาแรมปี

ชายหนุม่ ก้าวเดินอย่างรวดเรว็ ราวกับจะรบี หนีให้พ้นจากเปลวแดดทร่ี ้อน
ระอุ ฝนุ่ จากพน้ื ดินทข่ี าดน้�ำฟุ้งกระจายเกาะรองเท้าหนังท่ขี ดั ไวจ้ นเงาวับ เขาหยุด
ยืนที่หน้าบ้านหลังหน่ึง เลนส์แว่นกันแดดยี่ห้อดังสะท้อนภาพบ้านใต้ถุนสูง

ประจ�ำปี ๒๕๖๐ 149