เพชรพระอุมา เล่ม 5 ดงมรณะ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 896

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 897 37 พนดงตนหนามสมออันมีใบแหลมคมและหมูไมที่ขึ้นอยูกับชายน้ํา ตดมายังอั ีกตลิ่งดาน หนึ่ง ภาพอันเปนที่มาของเสียงก็ปรากฏขนชึ้ัดเจนกับทกสายตาุที่จองอยางตนเตื่นตกตะลึง หางฝงตลงออกไปไม ิ่เกิน 15 เมตร อันเปนบริเวณปลักตนๆื้ที่มีน้ําแฉะใตตนไทรใหญ  น้ํา และโคลนบริเวณนั้นแตกกระจัดกระจาย ปลิววอนดวยการฟดฟาดของเจาสัตวสะเทิ้นน้ําสะเทิ้นบก ตัวขนาดเรอจื าง เสียงขูคํารามอยางดุรายกระหายเลือดของมัน ดังประสานไปกับเสียงรองแหลมของหมู ปา ผูซึ่งบัดนี้ถูกงับคาบกลางลําตัวดิ้นกระแดวอยูหมูตวนั ั้นเขื่องโขทีเดียว แตเมื่อเปรียบเทียบกบั เจาของฟนเลื่อยที่ขย้ํามันไวในปากขณะน  ี้ก็มองไมผิดอะไรกับเหนจ็ ิ้งจกคาบตั๊กแตนตัวเล็กๆ มันสะบัดฟดฟาดอย ูไปมาอยางรวดเร็วดดุนักระทบกับรากไทรและหมูไมเล็กๆ ที่ขึ้นอยู ในน้ํา เหมือนเจตนาจะใหหมูตัวนั้นยตุิการดิ้นรนอยางเด็ดขาด แลวกระชากตะก ยลงไปในปลุกั โคลนหางโคนตนไทรออกไป น้ําบริเวณนั้นตื้นเพียงเขา รางของมันจึงปรากฏเห็นชัดเต็มตัวอยางถนัด หางลักษณะ เหมือนใบเลื่อยตวดฟาดอย ัูโครมครามอยางนาสะพรึงกลวัเลือดของหมูปากระเด็นแดงฉานเปรอะ ไปทั่วใบไมและละลายอยในนู้ําอันขนคลุ ัก ตัวมนสั ีดาสนํ ิทเปนเกลดหนาขร็ุขระนาเกลียดนากลัว ยิ่ง มองดูเหมอนขอนไม ื จมน้ําผุๆ หากไมเห็นอากัปกิรยาทิ ี่มันกําลังเคลื่อนไหวอยางรวดเร็วในการ สังหารเหยื่อเชนขณะน ี้ มันเปนภาพทสยดสยองพองขนอยี่างยิ่ง! “ยิงนะ!” ไชยยนตั รองขึ้นกระหืดกระหอบพรอมกับประทับ .600 ไนโตรฯ แตเชษฐาเร็วกวา ควา ลํากลองปนของไชยยนตั กดต่ําไวพรอมกบหั ามเร็วปรื๋อ “อยา! ปลอยมัน” ไชยยนตั ชะงกัทุกคนยนนืงิ่จับมองภาพนั้นดวยอาการกล้นลมหายใจต ั อไป ดารินผู กระชากปนส ั้นออกจากเอว ก็พลอยชะงักลงดวย เพราะเสียงหามของพี่ชาย และก็สังเกตเหนพราน็ ใหญไมมีปฏิกริิยาเชนไร นอกจากจะยืนดอยู ูเฉยๆ เสี้ยวของวินาทีตอมานั่นเอง เจาสัตวรายแหงบงึ มหากาฬกว็ิ่งนาแตกโครมคร้ํ ืน กระชากเหยื่อตะลุยลงไปในสวนลกึดําเลนและพงไมน้ํา มองดู ผาดๆ เหมือนจะแทรกแผนดินหายไปตอหนาตอตาอยางนาหวาดเสียว เสียงโคลนเดือดปุดๆ แตก พลั่กข้นมาเป ึ นพรายฟอด  ระคนไปกับเลือด เสียงของหมูปาขาดหายไปในทันทีที่ถกกดจมูหายลง ไปใตเลนเหลวเละ มแตี เสียงสําลักแทน และชั่วอึดใจตอมา ก็เงียบสงบลงตามเดิม คงทิ้งไวแตรอย

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 898 เลือด และพรายน้ําที่เดือดฟอดอยูเชนนั้น ทุกสิ่งทุกอยางรวดเร ็วฉับพลัน ราวกับเปนภาพฝนรายที่ มองเห็นกนชัวพรั่ิบตาเดยวี ดารินครางอะไรออกมาคําหนึ่ง หลับตาลงอยางสยดสยองเหลือที่จะกลาว ภาพที่เหนก็ ับ ตามันสั่นประสาทของหลอนเปนอยางยิ่ง แทบจะไมเชื่อสายตาวาจระเขใหญตวนันั้คาบหมูปา แทรกเลนหายไปตอหนาตอตาไดอยางไร ทั้งๆ ที่มองเห็นวาน้ําบริเวณนั้นไมลึกหรือกวางใหญอะไร นัก ไชยยันตเองก็รูสึกคอแหงผาก กะพริบตาอยูปริบๆ ขนลุกชัน สวนเชษฐาเยือกเย็นอยูในอาการ เดิม ไมผิดอะไรกับพรานใหญผูซึ่งมองเห็นอะไรเปนเรื่องสามัญธรรมดาไปหมด “โชคดีเหลือเกนิที่เปนหมเคราะหูรายตวนันั้แทนทจะเป ี่นพวกเราคนใดคนหน  ึ่ง!” ไชยยนตั พึมพาออกมาดํ วยเสียงกระซิบ “ฉันเคยเหนหมาในท ็ ั้งฝูง เปนพันๆ ตัวรมกุัดกนหมิูทั้งเปนต อหนาตอตาตอนที่หลงอยู กับพรานใหญ”  ดารินพูดขึ้นดวยเส ยงแหบเครี ือยกมือขึ้นลูบใบหนา “แตสาบานไดวา เหตการณุคราวนนั้ก็ยังไมหวาดเส ียวนาขนลกเทุาคราวนี้ถาภูมิ ประเทศเปนนาล้ํ ึก และไอเข ตัวนี้กดหมัูลากลงน้ําไป กคงไม ็ นากลัวเทาไรนักหรอก แตน ี่มันเปน ปลักเลน มันคาบหมูมุดหายลงไปใตเลนไดยังไง เหนแล็ วขนลุก หมูตัวนั้นถูกกดจมหายลงไปใต เลนทั้งเปนๆ กวามันจะตายคงทรมานอยางบอกไมถูกทีเดียว นากลัวเหลือเกิน มันดํามุดเลนไปได ยังไงนะ” “ใตเลนลงไปเปนน้ําลึก มีอยูหลายชนั้ผมบอกแลววามันเปนที่พุตดติ อกันถึงไดท ั่วไป มองดวยสายตาพื้นๆ ไมเหนหรอก็ถาเอาไมหยั่งดกู็ร” ู รพินทรบอก “แกหามฉนไว ัท ําไม มายงั้นก็อยูแลว” ไชยยนตั หนไปต ั อวาเชษฐา “แกจะยิงมนทั าไม ํเพื่อชวยหมูปาตัวนั้นนะเหรอ?” เชษฐาหนไปย ัอนถามเร ียบๆ ไชยยนตั อึ้ง เขาก็กลาวตอมาวา “ไมมีประโยชนอะไรหรอก แกกไม็ ไดคดทิ ี่จะชวยหมูเพื่ออะไร เพราะฉะนนปล ั้อยให กติกาของปาดาเนํ ินไปตามกฎเกณฑของมันดีกวา เอาไวให จําเปนตอชวีิตและความปลอดภัยของเรา เสียกอน และเมื่อนั้นแกยิงใหเที่ยงๆ ก็แลวก ัน ดแลี วละที่มันคอยดกเลั นงานหมูแทนที่จะเปนพวก เราคนใดคนหนึ่ง” แลวหวหนั าคณะเดินทางก็หนไปทางพรานใหญ ั ถามวา “มันไปยังไงมายังไงกนนั ี่หมูปาตาไวจมกดูีออกไหงถึงพลาดทาเอาได” “ทีเผลอครับ” รพินทรบอก

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 899 “จระเขเปนสัตวที่มีความเพียรพยายาม และอดทนมากในการรอเหยอื่เหมือนๆ งูนั่น แหละ มันจะตองมานอนคอยอยูนานแลวโดยจมตวกลันอยืูกับสิ่งแวดลอม มันคอยเฝาอยูเปนว ันๆ ปลอยใหกิ่งใบไมหลนลงมาสุมทับอําพรางตัวมันเสยีมองดูผาดๆ เหมือนขอนไมพวกหมเดูินหากนิ เพลินใกลๆ เขามาโดยไม  ทันเฉลียวใจคิด พอไดจังหวะมันก็พุงเขาใสเสียงตูมสนั่นที่ดังขึ้นครั้งแรก เปนเส ียงฟาดหางของมัน นานๆ มันถึงจะจับสตวั บกกินไดเสียทีหนึ่ง แตบางทีไปเจอะเอา ‘ของแข็ง’ เขาแทนที่มันจะไดเหยื่อก็กลายเปนเหยื่อไปเหมือนกนั ” “หมายความวาย ังไง?” “ก็เวลามันไปเจอเอาเสือเขานะซิครับ” พรานใหญบอกมาปนหวเราะั ไชยยันตลืมตาโพลง “ฮา! เสือกะจระเขมันจะสูกนอั ีทาไหน ตวหนั ึ่งสัตวบกอีกตัวหนึ่งสัตวน้ํา” “นั่นแหละครับ ปะเหมาะมนกั ็มาเจอกันเขาไดเหมือนกนั ในกรณีทไอี่ เขมาดักคอยเหยื่อ อยูริมๆ น้ําตื้น และไอเสือบังเอิญลงมากินน้ําแลวพบเขาผมเห็นกับตามาแลว ที่บึงบริเวณนี้แหละ จระเขมาดกซัุมเหยื่ออยูบริเวณน้ําตื้นพอดีแลวพุงเขางบเสั ือดําขณะที่ลงมากินน้ํา ทีนี้บังเอิญเสือดํา ไมไดมาตวเดัยวีนังตัวเมยที เปี่ นเสอดาวเดืนติ ิดมาดวย สองตัวผัวเมยมีนเลยชั วยกนกัดลากจระเขั ขนึ้ ไปฉีกเสือบนบกเสือบังเอญได ิ เปรียบทนี่ ้ําตรงที่เกิดเหตุนั้นตนื้และชวยกันสองตัว ตามปกติเสือมัน ก็ไวกวาจระเขอยูแลว หลอกลอเสียพักเดยวไอ ีเข หมดทาจะลงน้ําลึกก็ไมไดมนชั วยกันสกดดั กไว ั  จระเขตัวนั้นไมใหญโตอะไรนักจึงกลายเปนเหยื่อเสือไป ถาจะพูดถึงฤทธิ์เดช ความฉลาด ความราย กันแลว ไมมีอะไรเกนเสิ ือไปไดหรอกครบัจระเขมันเปนส ัตวเลือดเยน็จึงโงกวาในดานกลยุทธการ ตอสูแตถาเสือกําลังวายอยกลางนู้ําลึกๆ ก็เสร็จไอเขเหมือนกัน” คณะนายจางครางออกมาดวยความประหลาดใจในสิ่งที่ไดรับฟง “แตไอตัวเมื่อกี้นี้ใหญเหลือเกินนี่ยังกะเรอสื ําปน อยาวาแต เสือเลย สงสัยวาตอใหลูกชาง รุนๆ เจอมันเขาก ็เห็นจะเสร็จมันแน”  ไชยยนตั วา ทุกคนเริ่มตระหนักไดดวีา การเดินในระยะตอไปจะตองใชความรอบคอบระมัดระวัง เพียงใด มนเป ั นสิ่งที่ประมาทเสียมิไดเลย หากใครเลินเลอ กาวพรวดถลําลงไปในแองที่มีผิวหนา เหมือนพนธรรมดาลวงตาอยืู้ทั่วไป เหมือนเมื่อคราวที่ไชยยันตเคยพลดหลั นเปนตัวอยางกอนแลว ก็ ไมมีสิ่งใดมารบประก ั ันสวัสดิภาพใหไดเมอตื่องอยูทามกลางบงมฤตยึูทชีุ่กชุมไปดวยจระเขเชนนี้ อีกพักใหญตอมา บริเวณสันเกาะ หรืออกนี ัยหนึ่ง แหลมที่ยื่นยาวเหยียดเขาไปกลางบึง นั้น ก็เริ่มกวางใหญออกไปทุกขณะ แสดงวาใกลก ับสวนโคนอันติดตออยูกับแผนดนและป ิ าเริ่มจะ โปรงขึ้น สวนมากเปนพงออกอแขม ทั้งหมดพบกับสัญลักษณอันตรายเตือนย้ําใหรูสึกตัวอีกครั้ง นั่นก็คือลูกเล็กๆ ของไอชา ละวันฝูงหนึ่ง ประมาณ 4-5 ตัว ขนาดยาวเพยงศอกเศษีคลานยั้วเยยอยีู้ในแองที่ปกคลุมไปดวยพง

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 900 หญาริมชายน้ํา พอเห็นมนษยุเฉียดผานไปใกลก็อาปากราสงเสียงขูฟูฟอสอสันดานราย ไชยยันต ทดลองแหยพานท ายปนเขาไปใกลตัวมันก็แวงง ับในทนทั ีเกิดกับแงซายก็ชกมั ีดเดินปาออกมาฟน กระหน่ําอยางไมปราณีแลวเตะกระเด็นหายเขารกไป “ไอพวกนี้นี่สอส ันดานอันธพาลตั้งแตตัวนอยๆ ทีเดยวี ” ไชยยนตั บนพลางหัวเราะหๆึ โคลงศีรษะ เมื่อเห็นเชษฐาใชรองเทาคอมแบ็ตกระทืบเขา กุมภีลนอยตัวหนึ่ง ที่งับติดสนเทาของเขาลงไปชักดนอยิู้ในกอหญาดารินกระโดดหนีอยาง ขยะแขยง “รพินทรคุณนาจะตั้งแคมปล าจระเขเปนการใหญอยูที่นนะี่มันชุมดีเหลือเกิน เอาหนัง มันขายอยางเดยวกี ็มีหวังรวย ดีกวาจะไปดกสั ัตวปาอื่นๆ เสียอีก” “ผมก็เคยคิดอยูเหมือนกันครับ ติดขัดอยางเดยวเรี ื่องหนทางกันดารยากแกการขนส ง ถา พอมีทางเอาเกวียนเขามาถึง ผมคาหนังจระเขไปนานแลว ตัวเล็กๆ ขนาดที่เราเจอนนะราคาดี่ีนัก ทาํ กระเปาถือผูหญิงไดตัวละใบพอดีหรือมายก็สตัฟฟเอาไวขายเปนเคร ื่องประดับหองรบแขกทั ั้งตวั” ระหวางที่ทกคนกุําลังวุนวายอยูกับการทําลายลูกจระเขเหลานั้น ดารินเริ่มกระสับ กระ สายไมเปนสุขนัก กวาดสายตาระแวงไปรอบๆ แลวดึงไรเฟลประจํามือของหลอนท่ฝากแงซายให ี  สะพายไวมาถืออีกครั้ง “รีบหลีกไปเสียใหพ นเรวๆ็เถอะ ไปฆาลูกออนๆ ของมันตายหมดแบบนี้ประเดี๋ยวแม มันก็ตามมาเทาน ั้น!” หญิงสาวพูดหวาดๆ เพราะความไมประสา ทุกคนหนมามองดัูหลอนแล วหวเราะไป ั ตามๆ กัน พี่ชายสงสารก็เลยกระซิบบอกใหวา “ธรรมชาติของจระเขไมเหมอนสื ัตวรายลูกออนอยางอื่นหรอก มันไมมีความสัมพันธ หรือวาเลี้ยงรักษาดูแลลูกของมันเลย มันขนมาออกไข ึ้กลบไวชายฝงแบบเดียวกับเตาแลวทิ้งใหลกู ของมันแตกออกจากไขเจรญเติ ิบโตเองตามยถากรรม โดยไมมาเฝากกเลี้ยงดหรูือเหลียวแลอะไรอีก ทั้งสิ้น ปะเหมาะบางทีเจอลกเลู็กๆ ที่เพิ่งแตกออกจากไขยังจับกินเปนอาหารเสียอีกเพราะฉะนั้นไม ตองกลัววาแมของม ันจะตามอาฆาตจองเลนงานเรา เหมอนตอนทื ี่นอยเจอเสือลูกออนหรอก” ดารินอายจนหนาแดง เมื่อรูวาตนเองปล  อยหาแตมออกไปถนัดใจ เพราะความรูเทาไมถึง การณคอยๆ ชําเลืองไปทางพรานใหญ เบาใจเล็กนอยเมอเหื่ ็นเขาวางหนาเฉยๆ ทําเปนไม  รูไมชี้เสีย แตแลวก็โมโหจี๋ขึ้นมาเมื่อไดยินเสยงไชยย ี ันตหนขวั ับไปแกลงพูดเบาๆ กับรพินทร โดยเจตนาให หลอนไดยินถนัด “แปลกแตจริงนะผูกอง คนขนาดมาสเตอรดีกรีเปนนกวั ิทยาศาสตร เปนแพทยม ือชั้น เกียรตินยมิ เปนน ักมานุษยวทยาิที่กําลังจะไดด ็อกเตอรด ีกรีอยูรอมรอ กลัวตะเขลูกออนจะตามลา! สงสัยเมื่อสมัยเด็กๆ วิชาธรรมชาติเกี่ยวกับสัตวสะเทินน้ําสะเทินบกคงจะไมเปนทา ยงงั ี้หวานเลย... ยังหลอกไดอกนานนีกั”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 901 “คนเรามันไมฉลาดรอบรูไปหมดเสียทกสุิ่งทุกอยางหรอกไชยยันต!”  นักมานษยวุิทยาผูเสียเชิงกลาวมาหวนๆพยายามจะระงับความเดือดดาลไว ฝนหวเราะั หึๆ “คุณดวย นายพรานใหญรพนทริ ! และขอใหรูไวเสียดวยว า ทงสองคนนั้ั่นแหละ ตอนที่ บาดเจ็บไมสบายหรือตอนทที่ําทาจะตายอยูนั่นนะ ฉันแกลงเอาน้ํากลั่นฉีดใหแทนยาเส  ียหลายครั้ง แลว โดยหลอกวาเปนยากันบาดทะยกบั าง ยาแกปวดแกไขบาง แลวมีปญญารูบางหรือเปลา เพราะฉะนั้น อยาทําเปนหัวเราะเยาะดีไป” ถูกศอกกลับเอาแบบนั้น เลนเอาไชยยนตั ครางออย หนาแหยไป หันมาจองหนาเพื่อนสาว พูดคอยๆ “พูดเปนเลนไปนา นอย! นี่เลนเอาน้ํากลั่นฉีดใหหรอกหร ือ” “น้ํากลั่นนะย ังดีนะ ตอไปคราวหนาอาจเจอน้ําโคลนเขาบางก็ไดระวังเหอะ!” ไชยยนตั ยกมอไหว ื ปลกๆ ยอมยกธงขาวโดยดีสวนรพ ินทรออกตัวเบาๆ “ผมไมไดหวเราะคัุณหญิงสกหนั อย” “ไมรูละคูหูกนดั ีนัก” หลอนคอน ครึ่งยิ้มครึ่งบึ้ง “คนไมรูแทนที่จะบอกใหดๆีกลับหัวเราะเยาะ ฉันไมใช นักสัตวศาสตรนี่จะไดรอบรู ธรรมชาติของสัตวหมดทกชนุิด ก็พอจะรูคราวๆ อยูบางหรอกวามนออกลัูกโดยวิธีวางไขบนฝง แต ไมรละเอูียดวามันไมมีความเกี่ยวของสัมพันธกับไขหรือลูกออนๆ ของมัน ภายหลงจากออกไข ั ทงิ้ ไวตามยถากรรมแลว กน็ ึกวาคงจะแบบเดยวกี ับงูจงอางนะซิเพราะจงอางยังหวงไขและลูกออนของ มัน มีพี่ใหญคนเดียวเทานั้นที่ดีกับฉัน ชวยบอกให  หายโงนอกนนมั้ีแตจะหวเราะัเกิดกับแงซายก็ เหมือนกนัระวังใหด!” ี เกิดกับแงซายผูยิงฟนยิ้มอยหยูุดยิ้มทันทีทําหนาเรี่ยเพราะพลอยฟาพลอยฝนไปดวย เดินรุดหนากนไปอ ั ีกเพยงไม ีก ี่กาว ทามกลางพงอออันหนาทึบของชายฝงดานขวา ตางก ็ ไดยนเสิ ียงอะไรชนิดหนึ่งวงตะกายกอรวกสวบสาบอยิ่างรวดเร็ว และยอดออไหวยวบยาบ เพราะ ถูกปะทะจากแรงดันเบื้องลาง จนตองสะดุงและหยดชะงุักเตรียมพรอมดวยความตกใจ แต พริบตาเดียวกม็ีเสียงกระโจนลงน้ําดังตูมแลวก็เงียบหายไป ทุกคนมองดูหนากันอีกครั้ง ไมมีใครปริ ปากพูดเชนไรอ  ีก เพราะเขาใจดีวานั่นคือ ‘เจาถิ่น’ ที่ขึ้นมาอาศัยนอนผึ่งลมอยูบนชายฝง ซึ่งคงไดยิน เสียงฝเทามนษยุเคลื่อนใกลเขามาจึงพรวดพราดโจนลงน้ําไปอยางกะทันหัน “จําไวนะลูกปนเราจํากดั จะไมยิงจนกวาถึงเวลาจําเปน” เชษฐาประกาศย้ํากับทุกคน เสียงเจาชาละวันที่ขึ้นมานอนผึ่งแดด ตะกายลงน้ําเมื่อมนุษยเฉ ียบใกลเขามาดังอยูแทบจะ ตลอดเวลาที่คณะทั้งหมดคืบหนาไป แตไมมีโอกาสจะไดเห ็นตวมั ันบนบกไดถนดเลยั เพราะปารก

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 902 คงไดยินแตเสยงวี ิ่งลงน้ํา ซึ่งดังอยูเบื้องหนาไม  หางออกไปนักเทานนั้สองสามครั้งที่พรานใหญหยุด ชี้ใหคณะนายจางของเขา สังเกตดูถิ่นที่มนขั ึ้นมาวางไขและกลบไวพบลูกขนาดเล็กๆ ของมันคลาน อยูตามพื้นน้ําแฉะๆ อีกหลายตัว ไมมีใครสนใจกับมัน...นอกจากไชยยันตจะบ นไปตลอดทางเทานั้น วาเสียดายแหลงอัน แทบจะเรียกไดวาขุมทรัพยยอยๆนี้ยิ่งนกัเมื่อเห็นความชุมอยางเหลอขนาดืของเจาสัตวที่หนังมี ราคางาม ครึ่งชั่วโมงตอมา ก็ขึ้นเนินปารวกสลับไปกับไมใหญมองเห็นพวกนกน้ําสีขาวสลับดํา เกาะแนนอยูเปนพืด สงเสียงรองเกรียวกราวแซสนั่นไปทั้งดง พื้นทเคยเป ี่ นที่ลุมชนแฉะเรื้ิ่มเปลี่ยน มาเปนดินลูกรงัสลับไปกับโขดหินระเกะระกะ พวกมะไฟปาออกลูกแดงฉานเปนดงอยูทางอีกฟาก หนึ่งแดดยามบายจัดทอดแสงออนเรืองลงทุกขณะ รพินทรเรงฝเทาขึ้นอีก พอตัดเนินเตี้ยๆ ลูกนั้นลงมายังอกดี าน กพบล็ ําคลองทอดขวางคด เคี้ยวอยูเบื้องหนา มีโขดหนเป ิ นเกาะแกงผุดงอกอยกลางนู้ําเกลื่อนไปหมด ฝงตรงขามเปนแนวปา รวกเชนเดียวกนัแตมองเห็นดงใหญเปนเงาทะม ึนอยเบู ื้องหลัง น้ําเย็นเฉียบเปนส ีราวกับนิล และนิ่งสนิทเหมือนจะไมมการไหลเลย ีทุกคนมาชุมนมนุั่ง พักหารือกนอยัูที่ชายฝง อันมองเห็นฝงตรงขามที่หางออกไปประมาณ 40 เมตร และโดยระยะใกล เพียงแคน ี้ไมจําเปนตองอาศัยกลองสองทางไกลเลย ก็มองเห็นชัดอยูวาบนแกงหินที่เรยงรายอยีู กลางน้ําแทบทุกหยอม มจระเขี ขึ้นไปนอนผึ่งแดดอาปากอยูเต็มไปหมด ราวกบใครมาแกล ั งปน ประดับเอาไวแตละตัวมีขนาดกําลังวองไวประเปรยวที ั้งนั้น หนาสั้นหักยเขู ามาราวกับหนายกษั  เขี้ยวขาวโผลยาวมองดูเหมือนใบเลื่อยเห็นแลวชวนสยองขวัญ นายจางทั้งสามพอมองเห็นเขาก็แทบจะหมดศรัทธา “จะไหวเหรอผกองู ” ไชยยนตั ครางออกมา ปาดแขนเสื้อเช็ดเหงื่อหนาผาก เหมอมองไปยังฝูงชาละวันที่นอน ผึ่งแดด ดเปูนพืดอยูบนหินงอกกลางน้ําแทบจะไมมีทไหนว ี่าง “นอนผึ่งแดดเห็นๆ อยูนั่นกร็วม 20-30 ตัวแลว ซุกอยูตามชายฝงสองขางอีกละ แลวใน น้ําอีกละยิ่งกวาบอที่เขาเลี้ยงไวเสียอกี” รพินทรมวนบหรุี่ใบตองแหงอยางใจเย็น ตอบเรียบๆ แตน้ําเสยงหนี ักแนนวา “ไหวซิครับ เดยวี๋ ! นั่งพักใหหายเหน ื่อยกันเสียกอน คอยคิดวาเราจะหาวิธีขามยังไง” “ตรงนี้แคบทสีุ่ดหรือ?” หัวหนาคณะเดินทางถามเสียงเครงขรึม เขากําลังใชความคิดขนาดหนกเชั นกนั

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 903 “ไมมีตอนไหนจะแคบกวาตอนนี้อีกแลวคร ับ น้ําก็ไมลกนึ ัก พูดถึงวาถ าไมมัวพะวงอยู กับไอเขพวกนนั้เราจะเดินลุยขามกันไปไดอยางสบายทเดี ียว น้ําตอนที่ลึกที่สุดเพยงแคี ระดับอก เทานั้น” “อยาลืมปญหาสําคัญของเราในขณะนี้เสยนะีรพนทริ ลูกปนของพวกเราทุกคนมกีนอยัู จํากัดเพียงไมก ี่นัดเทานั้น สมมติวาเราเดนลิยขุาม และพวกมันแหก ันเขาโจมตีพรอมๆ กันรอบดาน ถึงอยางไรก็ยิงไมทันแน ใครก็ตามที่จะเดินลุยขามฝงไปไดตองแปลวามีปนนับสบๆิกระบอก พรอมทั้งกระสุนไมอั้นคอยยิงคุมกันอยูทีเดียว มายงั้นเปนเสร ็จ!” เชษฐาพูดอยางหนักใจ พรานใหญย ังไมทนตอบอยั างไรไชยยนตั ก็เอยเสร ิมมาวา “เราพยายามเดนลิุยน้ําไปอยางเงียบๆ โดยไมใหพวกมนสั วนมากไหวทัน รูสึกตัวอยาง นั้นหรือ?” ประโยคหลัง เขาหันไปทางพรานใหญเหมือนจะขอความเห็น จอมพรานจุดบุหรี่สูบแลวกดปลายเน ั นไว ด วยฟนหนาทงคัู้กวาดสายตาไปรอบๆ “เรื่องจะหลอกมัน โดยยองผานน้ําในหวยกวางถึง 40 เมตร โดยไมใหพวกมนรัูสึกตัว หรือมองเห็นนะ เห็นจะไมม ีหวังหรอกครับ ถึงอยางไรมันก็จะตองไหวทันแนวามอะไรลงมาในน ี้ํา และถาตัวเดียวรูพุงตรงเขามาตัวอื่นๆ ก็จะตามทั้งหมด เราตองมีวิธีที่ดีกวาน” ี้ “สําคัญวามันดุอยางบาเลือดหรือเปลาเทานั้น ถาไมถึงกับดุรายนกั เราอาจใชวิธียิงไลให มันตกใจสักสองสามนัดก็นาจะได  ”  ดารินพูดอยางอึดอัด “จระเขในถิ่นนี้เลนกับมันไมไดหรอกครบัเรายิงมันอาจตกใจเสียงปนหน ีลงน้ําก็จริง แต ถาเราลงไปอยูในน้ําอันเปนถนของมิ่ัน และมันไดกลิ่น มนไม ั ถอยแน”  วาแลว พรานใหญก็บอกใหทุกคนคอยระวังคุมเชิงอยูบนฝง กําชับไมใหใครยิงไมว าจะ เกิดอะไรขึ้น ตนเองปลดเครื่องหลังออก คอยๆ หยอนตัวลงไปในน้ําริมฝงอยางแผวเบาที่สุด แลว คอยๆ เดินชาๆ พยายามไมใหเกิดเสียง หรอนื้ํากระฉอกเลยแมแตน อย หางฝงออกไปเปนลําดับ โดย มุงตัดออกไปยังกลางน้ํา ไชยยันตกับเชษฐากระชับปนเตรียมพรอม รองเตือนเขามาเบาๆ ใกลกลับ ขึ้นฝง เพราะอานความคิดของพรานใหญย ังไมออกวาเขาจะเอาอยางไรแนแตรพินทรแตะริมฝปาก โบกมือเปนสัญญาณใหเงยบีตนเองเคลอนหื่างออกไปอีกทีละกาว กวาดสายตาไปรอบดานอยาง ระมัดระวัง ทามกลางความใจเตนระทกนึ กเดาอะไรไม ึ ออกของทุกคน ประมาณ 7-8 เมตร ที่รางของพรานใหญเคลื่อนหางฝงออกไประดบนั้ําเทียมเอวของเขา อีกกาวเดียวที่คืบไปเบื้องหนาเทาเหย ียบพื้นเบื้องลางพลาดเซไปเล็กนอย น้ํากระฉอกเปนระลอก คลื่น และปรากฏเสียงดงขั ึ้นเบาๆ ฝูงไอเขที่นอนผึ่งแดดสงบนงราวกิ่ับรูปปนอยูบนเกาะตาแหนํ งใกลที่สดุก็เคลื่อนไหว ตัวอยางฉับพลัน ครั้นแลวพริบตานั้นมันก็พุงกายสวบลงน้ํา โบกหางรี่น้ําแตกเปนทางเห็นจมูกโผล

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 904 ขึ้นเหนือน้ํา ปรี่ดิ่งเขามาอยางรวดเร็ว ครั้งแรกก็ตวหนั ึ่งกอน แลวเจ าตัวที่สอง-สาม และสี่ในเกาะ เดียวกันก็โผลงน้ําตาม พากนวั ายตรงเขามาเปนทาง รพินทรจับตาสังเกตอยูกอนแลว เขาเดินลุยกลับขึ้นมาบนฝง กอนที่พวกมนจะมาถั ึงตัว และพากนฟาดหางน ั้ําแตกกระจายอยูครืนโครมอยางดุราย ตรงตําแหนงที่เขายืนอยูเมื่ออึดใจนี้บาง ตัวพุงรี่ตามติดเขามาอาปากฟาดหางอยูริมฝง ตรงตําแหนงที่มนุษยยนอยืูพรอมกับเสียงคํารามอยาง กระหายเลือด แตไมบังอาจถงกึ ับจะตามขนมาบนฝ ึ้ง นอกจากจมตวอยั ในนู้ําริมตลิ่งเชนน ั้น เหมือน จะรูจักขอบเขตไดดวีามันเปนใหญ  อยูไดกเพ็ ียงในอาณาจักรที่มีน้ําเทานั้น ไชยยนตั กับดารินขยับปนอยางเด ือดดาล ร่ําๆ จะปลอยกระสุนออกไป ติดอยูเพยงที ี่ เชษฐาและพรานใหญรองหามไว  เทานั้น “โอย! อยางนี้ก็เห็นจะไมมหวี ังไดขามฝงแลวละ มันดุรายยิ่งกวาหมาบาอีก” ไชยยนตั รองออกมา “มีซิครับ เดี๋ยวใจเย็นๆ ไวกอน ” พรานใหญบอกมายิ้มๆ ดวยน้ําเสียงปกติการลงไปเลนกับความตายของเขาเมื่อสักครูนี้ เปนความใจหายใจคว่ําของคณะนายจางทกคนุแตเจาตัวเองเฉยๆ เหมอนจะเป ืนเร ื่องสนุกธรรมดา ไมตื่นเตนตระหนกตกใจอะไรเลย เมื่อเหนจระเข็ พวกนนปร ั้ี่ดิ่งเขามา ก็เดินกลับขึ้นฝงมาอยางใจ เย็น “แลวเมื่อตะกนี้ี้คุณบาเดนลงไปท ิ ําไม ฉันไมเขาใจเลย” ดารินรองถามมาเสียงสั่น “ก็ไมไดบาหรอกครับ เพียงแตจะทดลองดเทูานั้น ขนาดผมเดินลงไปคนเดียว พยายามให เบาที่สุดแลว มันยังรูสึกตวั...นับประสาอะไรกับพวกเราทั้งกลุม วาอันที่จริงเรานาจะเดินขามกนไป ั ไดรบกับมนไปพลางถ ั าเรามีลูกปนพอเพยงีนี่ก็มีกนอยัูจากํ ัดเสียดวย” เชษฐามองไปรอบๆ อีกครั้ง “ไมไผแถวนี้มออกเหลี ือเฟอถาจะตองตอแพกันเสียแลว” “เสียเวลาครับ ขืนมัวแตต อแพอยูกวาจะขามไปไดกพร็ุงนี้” “แลวคุณมวีิธีที่จะขามยังไง” ดารินกระสับกระสาย รพินทรยังไมตอบความก ังวลใจของคณะนายจางของเขาในขณะนนกั้อนนั่งสบบู ุหรี่ เหมือนจะใชความคิดเงยบๆีอยูจนกระทั่งบุหรี่หมดตวัก็ลุกขึ้นยืนกระดกนิ ิ้วเรียกเกิดเขามาสงไร เฟล .458 ของเขาไปใหถือแลกเอา .375 มาขยับลูกเลื่อนตรวจดกระสู ุน แลวตบลูกเลื่อนเขาที่ “เห็นจะตองใชอุบาย ดึงความสนใจของไอเข พวกนี้ใหไปพะวงทางอนเสื่ียแลวละครบั ” เขาเอยขึ้นเรยบๆีสีหนาเฉยๆ อยูตามเดิม “ทุกคนกรุณาพักรอผมอยูทนี่ี่กอน และอยาท ําเสียงใหด ังนักเงยบเที าไหรไดเปนด” ี

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 905 กอนที่ใครจะเอยปากถามเชนไรต  อไป รพนทริ ไพรวัลยก็ถือปนเดนดิมๆุหายเขาดงรวก ไปอยางรวดเรวราวก็ ับเงาผี “เอะ! เสือนั่นจะเอายังไงนี่ไมเห็นบอกกลาวอะไรเลย จูๆ ก็เดินเขาปาหายไปอยางงั้น แหละ” ไชยยนตั หนาตื่นเปรยออกมาเบาๆ มองหนาทุกคนที่รวมคณะอยูเชษฐาและดารนกิ ็งง เดาไมถูกเชนกนัดารินหนไปทางเก ั ิด “พรานใหญไปไหนนะ ?” พรานพื้นเมืองของรพินทรยมแหิ้งๆ สายหวั “ผมก็ไมทราบเหมือนกนครั ับ นายหญิง” เชษฐามองไปยังแงซายผูนั่งกอดเขาสงบอยูถามอยางไมต ั้งใจวา “แงซายแกละรูไหม พรานใหญของเราไปไหน?” “กอนที่เราจะเดินลงจากเนินนี่มีรอยของสมเสร็จตัวหนึ่ง เดินลัดไปทางปาพลวงดาน ซายมือ เปนรอยใหม...” เสียงหาวต่ําดังออกมาจากลําคออวบใหญของคนใชชาวดง “ถาโชคของเรา ดีผูกองจะตองไดสมเสร็จตวนั ั้นมาเปนเหย ื่อลอจระเขในขณะทพวกเราเดี่ินผานลําหวย” คณะนายจางทงสามลั้ืมตาโพลงในคําพูดของหนุมชาวดงพเนจร “ฮา! แงซายแกอานความคิดพรานใหญไดยังไง?” ไชยยนตั รองออกมาเร็วปรื๋อ ยังไมทันจะขาดคํา เสียงกระสุน .375 นัดหนึ่งก็ระเบดขิ ึ้นสะทานปา ดังอยูหลังเนนไม ิ  หางออกไปนกัทั้งหมดพรวดขึ้นยืน และตามเสียงปนไปโดยเร็ว อึดใจใหญก็มองเหนรพ็ ินทรยืนอยู ในพุมไมรมปล ิ ักตอนหนึ่ง บนพื้นตรงหนาเขา สมเสร็จรุนหนุมตวหนังนอนตายสนึ่ทอยิูที่นั่น เลือด จากบาดแผลที่สมองยังคงไหลรินออกมาเปนสาย “เราจะใชสมเสร็จตัวนี้เปนเหยื่อลอความสนใจของไอเขพวกนนครั้ับ ผาทองออกเอาไป โยนทิ้งไวใหมนั กะใหหางจากที่เราจะขาม พอไดกลิ่นคาวเลือด พวกมันจะแหไปทซากสมเสรี่ ็จนี่ หมด เราจะถอโอกาสตอนน ื ั้นขามลําหวย ถึงแมจะมีไอที่เหลืออยูบางตรงเขามาหมายจะเลนงานเรา ก็คงสวนนอยพอจะยงทิ ัน” จอมพรานบอก เชษฐา ไชยยนตั และดารนิมองตากันเองแลวเปลี่ยนไปจองที่แงซายเปนตาเดียว ดวย ความรูสึกอันไมอาจกลาวถูก ระหวางบุคคลทั้งสอง คนหนึ่งอดีตรอยตํารวจตระเวนชายแดน ผูอยู ในฐานะพรานนําทางของคณะ สวนอีกคนหนึ่งอดีตรอยโทกองทหารกะเหรยงี่ผูอยในฐานะคนร ู ับ ใชอาสาสมัคร แตไหนแตไรมาแล  ว ดูจะเปนคูปรับทตามที่ันในเหลยมคีู่ชั้นเชิงของกันและกันอยู ตลอดเวลา ชนิดไมมีใครดอยกว าใครเลย เดี๋ยวนี้นายจางท ั้งสามคน ตระหนกแนั ในความจริงขอนี้ แลว

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 906 เชษฐาสะกิดเตือนไชยยันตและน องสาว ไมใหเอยท ักสงใดข ิ่ึ้น เกี่ยวกบทั ี่แงซายรูทนอั าน แผนของรพินทรถูก ดังนนั้พรานใหญจึงไมมีโอกาสสงสัยอะไรในทาทีของคณะนายจางของเขา หัวหนาคณะเดินทางเขามาตบไหลจอมพราน “ความคิดของคุณวิเศษมาก เรานึกกันไมถึง แตทําไมคณถุึงยิงไดสมเสร็จตัวนี้รวดเรวท็ ัน การเหลือเกิน เห็นควาปนเดนหายมาอิ ดใจเด ึ ียวเทานนั้ ” “กอนที่จะเดินลงเนิน ผมเหนรอยของม็ ันตัดหนาไปกอนแลวครับ” เขาบอกตามจริง ซึ่งก็ตรงกันกับที่แงซายบอกไวให ทราบกอนแลว “ก็เลยยอนตามมา พบมันกําลังนอนเกลือกปลักอยูพอด” ี ดารินซอนยิ้มชายตาไปจับอยูที่แงซายโดยที่รพินทรไมรูความหมาย “คุณเกงมากนะนายพราน ไมมีพวกเราคนใดตามทนความคั ิดของคณเลยสุักคน คราว หลังจะทําอะไรละก็กรุณาบอกกลาวใหเรารูไวลวงหนาด วย มีอยางหรือ เดินผละมาเสียเฉยๆ งั้น แหละ ปลอยใหเรางงกันอยูไดเห็นรอยสมเสร็จตัดหนาไปก็ไมเหนบอก็ ” พรานใหญย ักไหลแลวบอกมาหนาตาเฉย ชนิดที่คณะนายจางทุกคนงุนงงไปอีกครั้งวา “ผมไมไดเหนคนเด็ ียวหรอกครับ คนใชของคุณหญิงก็เห็น ดูเหมือนจะเห็นกอนผมเสีย อีกกระมัง ตอนที่ผมถือปนเดินออกมา หมอนั่นไมไดบอกคุณหญิงหรอกหรือวา ผมตามสมเสร็จตัว นี้” ระหวางทเชษฐากี่ับไชยยันตอึ้งเพราะความอัศจรรยใจในขอท่วีา คูนี้ชางท ันกันเสยที กฝุ กาวยาง ดารินทําหนาตื่น ไกถามมาว า “เอะ! ไมเห็นแงซายบอกอะไรเราสักนิด ทําไม? คุณรูไดยังไงวาแงซายเหนรอยสมเสร็ ็จ ตัวนี้กอนคุณ” พรานใหญห ัวเราะหึๆ “ทําไมจะไมรู ผมสังเกตเหนรอยสมเสร็ ็จตัวนี้กเพราะแงซายน็ ั่นเอง หมอเดินรงทั้าย กมๆ เงยๆ สํารวจอะไรอยูผมสงสัยกเลยไถลวกไปด ็ูจึงพบรอยเขา ที่ไมไดบอกกเพราะเห็นว็ ามนไม ั  สลักสําคัญอะไร แคสมเสร็จเดินตดหนั าเราไปกอนเทานั้น และในตอนนั้นกย็ังไมมความคี ิดที่จะเอา ตัวมันเปนเหยอลื่อไอเขตอนที่ผมบอกใหพวกคณรอุแลวเดินตามสมเสร็จตัวนี้แงซายก็นาจะตองรู แลว” “เหรอ? ก็ไมเห็นแงซายบอกอะไรนี่?” ดารินพูดหนาตาย ลอบสะกดแงซายไว ิ เชษฐากับไชยยนตั อมยิ้ม มองดพรานนูําทางและ คนใชชาวดงอยางพึงพอใจในไหวพริบชั้นเชิงที่กินกนไม ัออก รพินทรไมไดสนใจอะไรอ  ีก สั่งใหเกิดกับแงซายตดไม ั มาหามสมเสร็จตัวนนั้แบก กลับไปยังชายฝง เลือกเอาชัยภูมิตําแหนงตนน้ําตอนหนงึ่หางจากบริเวณทจะขี่ ามประมาณ 5-6 สิบ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 907 เมตร แลวชวยกันแหวะทองสมเสร็จออก พอเสร็จสรรพพรอมที่จะโยนซากลงไปเปนเหยื่อลอไอเข ก็หันมาทางคณะนายจางอธิบายใหทราบวาจะใหแงซายโยนซากลงไปตรงต  ําแหนงนั้น พรอมทั้งทํา เสียงน้ําใหแตกโครมคราม เพื่อเรียกฝูงจระเขสวนใหญใหตรงเขามา ตัวเขาเองจะขามฟากไปคน เดียวกอนเพื่อไปคอยทําหนาท ี่ยิงคุมกันใหอีกฟากหนึ่ง เมื่อเขาไปถึงแลวจึงใหคณะนายจางทั้งสาม ขามไป โดยมเกี ิดยืนอยูบนฝงดานเดิม คอยคุมกันใหอีกแรงหนึ่ง รวมเปนป นคุมกนสองฟากพร ั อม กัน แลวจากนนจั้ึงใหเกดและแงซายขิ ามตามมาเปนพวกสุดทาย โดยทกคนทุี่ไปถึงกอนแล ว ชวยยงิ ในกรณีจําเปน นัดแนะกันเปนท ี่เขาใจเรยบรี อย รพินทรกน็ ํากลับมายังรมชายฝ ิ งตรงบริเวณทหมายตาไว ี่  แตแรกวาจะใชเปนแนวขาม คงทิ้งใหแงซายคอยทําหนาที่ ‘ออยเหยื่อ’ เพียงคนเดียวโดยนัดใหคอย สังเกตสัญญาณจากเขา ทว่ีาจะใหทิ้งซากสมเสร็จลงไปเมื่อใด พรานใหญเตรียมตัวเสร็จก็หันไปทาง แงซาย ขยับจะโบกมือเปนสัญญาณใหปลอยเหยื่อ แตแล วก็ชะงัก เพราะเชษฐาเหนี่ยวแขนไวกอน ทวงมาวา “เดี๋ยวกอนรพนทริ ผมวาพอใหแงซายโยนเหย  ื่อลงไปลอแลว พวกเราลุยขามธารไป พรอมๆ กันเสียเที่ยวเดยวเลยจะไม ีด ีกวาหรอื” “ฉันก็วายังงั้น มันเรื่องอะไรที่คุณจะลงไปเสี่ยงคนเดยวกี อน อยางนอยที่สุด เราเดิน รวมกลุมกันไปยังพอชวยกนยั ิงปะทะไวไดทัน” ดารินสอดมาโดยเรว็ “ตรงขามครับ ถาเราทั้งหมดเดินรวมกลุมกันขาม การปะทะกับมันจะอยูในฐานะเสี่ยง ที่สุด ดีไมดีอาจยิงสกัดไมทนั และพวกเราคนใดถูกมันกัดเขาบางกได็ เพราะขณะทเราเดี่ินลุยน้ําทมี่ี ระดับสูงขนาดเอวหรืออกของเรา สายตาที่เราจะมองเห็นมัน ซึ่งปรี่เขามานั้นอยในแนวจู ํากัดมาก อันเนื่องมาจากระยะจากระดับน้ําเพยงนี ิดเดียว เราก็มองไมเห็นตวแลั ว มันอาจจะเขาถึงตัวเราได กอนจะยิงทนัแตถามีคนคอยสังเกตอยบนฝู งที่สูง และทําหนาทคีุ่มกันชวยอีกแรงหนึ่ง...เราจะ ปลอดภัยมากกวา เพราะฉะนั้นใหผมลวงหนาไปคอยอยูกอนดีกวาครับ เมื่อผมไปถึงเรียบรอยแลว พวกคณชายสามคนจุึงคอยขามไป ซึ่งจะปลอดภัยยิ่งขึ้น เพราะฝงโนนผมคอยคุมใหสวนฝงนี้เกดกิ ็ จะคุมใหผมตองการให  คณะของคุณเสี่ยงนอยท ี่สุดเทาที่จะทําได”  ทุกคนจํานนตอเหตุผลอันรอบคอบรัดกุมของเขาแตก็อดที่จะเปนหวงเส ียไมได “หวังวาขณะทพวกเรายี่ืนมองดูคุณเดนขิ ามหวยอยูบนฝงนี่คงไมเหนไอ ็ เขมันคาบคุณ หายไปตอหนาต อตาเหมือนหมูปาตัวนั้นนะ” ดารินพูดพรอมกับหวเราะกรั อยๆ จอมพรานยิ้มเหนฟ็นท ั้งสองแถว ขาวสวางอยในปู า เคราอันมืดครึ้ม

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 908 “มันจะคาบผมไปไดหรือไมขึ้นอยกู ับสี่กระบอกบนฝงที่จะยิงคุมกันใหครับ กรณาคุ ุม สถานการณใหผมดวยขณะที่เดินทองไป สําคัญที่สุดอีกอยางหนึ่งก็คือ อยารีบรอนจนยิงถูกผมเขาก็ แลวกนั ” “คนอื่นนะไมกระไรหรอก สําคัญแตนอยคนเดียวเทานนั้นอยยิงปนดีก็จริง แตไมค อยจะ ระวังเลยแลวก็ผลีผลามในรอน” ไชยยนตัว า “นั่นซิยิงเดี๋ยวนี้มือมันสั่นๆ อยางไรพกลิจิตใจก็ไมคอยปกต  ิถาพลาดพลั้งยังไงละก็ อโหสินะ” ดารินบอกหนาตาเฉย พรานใหญกระเด ือกน้ําลายฝดๆ แลวหันไปโบกมือใหส ัญญาณแกแงซายผูรอคอยอยูอึด ใจนั้นเองนักพเนจรชาวดง ก็ทุมกอนหินกอนใหญหลนตูมเสียงดังสนั่น ลงไปในวังน้ําตอนหนึ่ง ทามกลางความเงียบสงัดของแผนน้ํานิ่งเชนน ี้ความสะเทือนของทองน้ํากระจายไปทั่ว ไมทันจะ ขาดเสียง ภาพที่เห็นก็คือ ฝูงจระเขที่นอนผงแดดอยึู่บนแกงโขดหินรอบดาน ไหวตวอยั างผลุนผลัน กระโจนลงน้ํากันจาละหวนั่มุดน้ําแตกเปนพรายฟองมุงตรงไปยังตาแหนํ งที่มาของเสียงในทนทั ี บนพงรกริมฝงก็มีเสียงวิ่งกนสวบสาบลั ั่นไปหมด แลวโจนลงไปในน้ําดังอยูโครมครามอึงคะนึงไป หมดตลอดทั้งทองน้ํา อันเคยนิ่งสนิทปนปวนกระฉอกเป นคล ื่น ราวกบเกั ิดกลยีุค แงซายแกลงโยน หินตูมตามลงไปอีกหลายกอน เปนการยั่วใหพวกมนพากั ันแตกตนมืุ่งตรงกันเขามาให  มากที่สดุ แลวก็ถีบซากของสมเสร็จที่แหวะทองออกหลนลงไปในวังน้ําเบื้องลาง พอคาบเลือดละลายไปกับ น้ํา ตําแหนงนนกั้ ็คลาคล่ําไปดวยฝูงชาละวนนั ับสิบ ที่เขามาถึงกอนก็เขาขย้ํากัดทึ้งอยางหวกระหายิ ดุรายแยงกันเปนพัลวัน ที่อยูหางออกไปกพยายามฟ ็ ดฟาดหางวายรี่แขงก ันเขามาอยางรวดเร็ว บริเวณนั้นทั้งหมดอลหมานชุลมุนไปท่วัมันเปนภาพทนี่าสะพรึงกลัวยิ่ง! เชษฐา ไชยยนตั ดาริน และเกิด ขนไปอย ึู้บนฝงตลิ่งสูง ถือปนเตรียมพรอม ในขณะที่ พรานใหญหย อนกายลงไปในน ้ําอยางเงยบกรี ิบ ฉวยโอกาสขณะที่จระเขสวนใหญของบร ิเวณลํา คลองตอนนั้น กําลังสนใจอยูกับซากเหยอทื่ี่แงซายโยนลงไปลอ เดินลุยน้ําตัดออกไปอยางรวดเรว็ ในมือกระชบไรเฟ ั ล กวาดสายตาระวังระไวไปรอบดาน ยิ่งหางออกไประดับน้ํากล็กลงทึ ีละนอย ครั้งแรกก็แคเอว และบัดนเมี้ื่อเดินออกไประยะหนึ่งในสามของความกวาง มนกั ็ต่ําลึกขึ้นมาจนถงึ ระดับอกจนตองชูไรเฟลไว ดานซายของเขาน้ําแตกเปนทางมาสองแนว เห็นสันจมกโผลูอยูปริ่มๆ พุงเขามาราวกับ ตอรปโด ทางดานขวาก็แตกเปนพรายลูกขนาดกระดงใหญๆ รพินทรใจหายวาบ โดยระดับน้ําที่ลึก เทียมอกขนาดนี้เขาสังเกตเห็นแตทิศทางมาของมันเทานั้น แตไมสามารถจะมองเห็นเปาหมายที่จะ วางกระสุนไดเลยเพราะผวนิ้ําบังอยู

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 909 คณะนายจางของเขา และเกดผิูยืนอยูบนฝงมองเห็นเจามฤตยูแหงน้ําดําไดอยางถนดัครั้น แลวกอนที่รพนทริ จะตดสั ินใจอยางไรถูก ไรเฟลทั้งสี่กระบอกก็ระเบิดขนกึ้ึกกองประสานกนั สะเทือนไปทั้งลําคลอง เสียงน้ําแตกกระจายครืนโครมใกลเคียงตัวเขาหางเพ ียงไมก ี่วาแลวแผนทอง สีขาวก็แฉลบพลิกขึ้นมาใหเห ็น พรอมกับทอนหางอันใหญโต เลือดแดงฉานละลายปนไปกับน้ําสี คล้ํา มันดิ้นโผงผางอยูรอบตวเขาอยั างชนิดหวุดหวดจวนเจิ ียน “เดินไปเรว็! ไมตองหยุด จะยิงใหเอง !” เสียงเชษฐาตะโกนกองมา แลวก็มีเสยงตีมกูึกกองขึ้นจากไชยยันตอกนี ัดหนึ่ง ตําแหนงดานหนาเยื้องซายออกไปหา หกวา เจาตวเขั ื่องเทียมๆ เรอชะลื า พลิกดิ้นราวกับพายุความแรงของน้ําที่เกิดขนจากการฟาดหาง ึ้ ของมัน ทําใหรพ ินทรเซเกือบลมน้ํากระจายขึ้นมา เปยกเตมต็ ัวราวกับถูกสาด เขาเดนริุดหนาตอไป โดยเร็วชนิดแขงกับเวลา ฝากชีวิตใหกับไรเฟลบนฝงทั้งสี่กระบอก ซึ่งแตละมือเหลานั้นลวนเชื่อถือ ไววางใจไดทั้งสิ้น แตการถูกสกัดกั้นดวยลูกปน สามารถจะหยุดพวกมนได ั กเพ็ ียงการดับดิ้นไปของ แตละตวเทั านนั้ไอตัวอนๆื่ที่มองเห็นเหยอเดื่ินลุยน้ําอยจะหวาดหวูนพรั่ั่นพรึงก็หาไมคงพากันวาย รี่ดาหนาเขามาอยางไมยอมเข าใจอะไรท  ั้งสิ้น แตมันกไม็ หนาแนนมากมายจนถึงกบคนบนฝ ั งจะ สกัดกั้นไวไมท ัน เพราะสวนมากของพวกมนมั ัวแตไปสนใจอย ูกบซากสมเสรั ็จของแงซายหาง ออกไป เชษฐา ไชยยนตั ดาริน และเกดชิ วยกนยั ิงอยางมจีังหวะและประณีต โดยจะเลือกยิง เฉพาะตวทั ี่มันปรี่เขาไปจนใกลตัวพรานใหญเทานั้น และเปนการยิงทศี่ักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ถาลั่นขึ้นนัดหนงึ่ ก็หมายถึงการพลกทิ องไปหนึ่งตัว โดยไมจําเปนตองซา้ํ เปาหมายทยี่ิงก็คือศีรษะหรือไมก็กานคอ เลือดแดงฉานอยูเปนหยอมๆ ราวกับใครเอาสีมาเทไวบางตัวกระโดงสันหางโผลบางตัวกจมน็ ้ํา หายไป เห็นทองขาวรางๆอยูใตผิวน้ํามืด ประมาณ 7-8 ตัวชุดแรกทบี่ายหนาเขาหารพินทรถูกยิง มวนไปหมด คงมีแตอีก 4-5 ตัวที่กวดตามมาในระยะหาง เชษฐา ไชยยนตั และเกดใจเย ิ ็นพอทจะรอี่ คอยใหมนคั ืบใกลเขามาในระยะอันตราย เพราะตองการถนอมกระสุน กะระยะวารพินทรอาจขาม ไปถึงฝงตรงขามไดทัน แตดาร ินไมฟงเสยงีหลอนวาด .470 ตามเปาหมายไปยงตั ัวแรกทวี่ายรี่ นําหนาโบกหางวาดไปมาอยางรวดเร็ว พรอมกับจมูกอนนั าเกลยดนี ากลัวที่โผลปริ่มๆ น้ํา “ขอยิงเปนตวอยั าง ฝากใหมันไปสั่งสอนไอเหลากุมภลีพวกมันไวสกหนั อยเถิด วา อยาไดริอานประสงครายกับมนุษย!”  หญิงสาวคํารามออกมาอยางเดือดแคน ขาดคํา และกอนท ี่ใครในคณะนายจางจะเขาใจวาหลอนหมายถึงเชนไร แฝดลํากลองขวา ของหลอน กก็ัมปนาทออกไป ลูกปนในการยิงครั้งนี้ของหลอน แทนที่จะหมายจบเขั ากลางศีรษะ หรือกานคอของเจาชาละวนตั ัวนั้น กลับเปลี่ยนที่หมายไปตัดโคนหางอันใหญโตแขงแรง็ที่กําลังโบ กวาดน้ําอยูราวกับใบพัดเรือ น้ํากระจายขนไปบนอากาศเก ึ้ือบจะถึงระดับยอดไมรมฝิ ง โคนหางของ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 910 มันหักสะบั้นในพริบตานั้นดวยการเล ็งอันแมนยํา ภาพทเหี่ ็นก็คือไอยักษใหญหางตกจมน้ํา แข็งทื่อ กระดกไม ิ ไดคงมีแตลําตัวเทานั้นดิ้นวนหมุนควางอยกลางนู้ํา อาปากกวางดนสิ้ายอยูไปมา เหมือน เรือปราศจากหางเสือ จะจมก็จมไมลง จะวายไปขางหนากว็ายไมได ไดแตลอยฟองตะกายพยนุ้ํา หมุนเปนกังหนั ตัวที่สองและที่สามลําดับตอไป หลอนแกล งยิงทงให ิ้มันทรมานอยูในลักษณะอาการ เดียวกัน นั่นกค็ือยิงตัดโคนหางอันเปนแหลงพลังที่สุดของเจาสัตวรายประเภทนี้ “เด็ดจริงครับ นายหญิงโอโฮ! เลนยิงแบบนี้เลยหรือครับ!” เกิดรองลั่นออกมาอยางประหลาดใจระคนชอบอกชอบใจ เชษฐากับไชยยันตก็งงไปเหมือนกัน ในวิธยีิงแบบพิสดารของหลอน “นอย ซ้ํามันใหตายเสยเถอะี ทรมานเปลาๆ” ไชยยนตั รองบอกมาแลวประทับปนขึ้น แตดารินปดปากกระบอกปนของเขาขึ้นสูง “ชาง! ปลอยมันไวอยางนั้นแหละ ใหมนทรมานเสั ียใหเขด็มันไมมีปญญาจะเคลื่อนไหว ในน้ําไดอีกแลวยิงตวอั ื่น...อยาไปยิงไอตัวที่หางหักแลวใหเสียลูกปน” ตัวสุดทายของชุดหลัง เงยบกรี ิบเขามาทางดานหลัง เยื้องซายของรพินทรผูเดินรุดไป เบื้องหนาโดยไมหยดยุั้ง เชษฐาเพิ่งจะเหลือบไปเห็น เมอมื่ันหางจากจอมพรานใหญประมาณ  10 วา เพราะเมื่อรพนทริ ยิ่งหางออกไป การเฝาสังเกตก็เริ่มจะไมถนัดขึ้น ยงกวิ่านนคลั้ื่นกระฉอกของน้ํา อันเกิดจากการดิ้นรนของพวกมันที่ถูกยิงไปกอนยังชวยอําพรางไว พอประทับขึ้น ไอวายรายเจา กรรมก็อยูในแนวระดับเสนตรงอันเดียวกับแผนหลังของพรานใหญเสยดี วย และโดยมุมยิงสี่สิบหา องศาเชนนี้...ไมมีสิ่งใดมาประกันไดวากระสุนจะแฉลบขนหรึ้ือไม ไชยยนตั ดารนิและเกิดก็มองเห็นในเวลาไลเลี่ยกันอยางตกตะลึงขยับปนขึ้นพรอมกนั “อยายิง! เดี๋ยวถูกรพินทร!” เชษฐารองหามเร็วปรื๋อแลวปองปากตะโกนออกไปสุดเสียง “ระวังขางหลัง เร็ว!” อีกหลายคนที่เห็นภาพเหตการณุอยูดวยชวยตะโกนบอกเส  ียงหลงแทบจะไมเปนภาษา ! ขณะนนั้พรานใหญขามไปไดสามในสี่ของความกวางแล วและระดบนั้ําเริ่มตื้นเพยงโคน ี ขา จากเสียงตะโกนเตือนเขาหันขวบมาโดยเร ั ็ว ก็พบกับปากที่อากวาง เต็มไปดวยเข ี้ยวยาวหางตวั แควาเดียวเทานั้น แลวมนกั ็งบโผงลงพอด ั ีกับปากกระบอกปนที่ยนทะลวงเขั าไปถึงคอหอย เขากระแทกเขาไปส ุดแรงเกดิแลวกระชากออกตวดหวดดั วยพานทายตูมเขาไปที่บริเวณ ศีรษะ ตรงระดับตาของมันพลางกระโดดถอยหนี ไอชาละวันคํารามลั่น สะบัดหวผงะไปแล ั วพงุ ปราดอาปากตรงเขามาอีกอยางดุราย พรานใหญใชปากกระบอกปนอันเปนเหล็กหนาทั้งดุน กระทงุ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 911 บริเวณจมูกอนเป ั นจดอุอนของมันอีกครั้งอยางจัง ใชความยาวของชวงไรเฟ  ลยันไวไมใหมนบัุกเขา มาถึงตัว เสียงพรรคพวกบนฝงตะโกนบอกมาอยางอกสั่นขวัญแขวนใหเขายงิตางอดพศวงใน ิ ความใจเย็นของรพินทรเสียมิไดเขาเลนกับมันเหมือนเลนกับจระเขยางหรือมิฉะนั้นก็สัตวเล ี้ยง เชื่องๆ แทนที่จะยิงใหมนควั่ําไปในทันทีและเทาแลวเท ารอด รพนทริ ก็ไมยอมยิงจระเขตวนั นให ั้ เปลืองกระสุน ใชปากกระบอกปนกระทุงเขาบริเวณจดอุอนในปากของม  ัน พลางก็เดนถอยเขิ าหาฝง ซึ่งตื้นเขาไปทกขณะุจนกระทั่งในที่สุด มันก็หมดปญญาเบนหัวผละหนไปเอง ีเพราะถูกเจ็บเขา หลายครั้ง พรานใหญขึ้นฝงตรงขามไดโดยเรียบรอย หันมาโบกมือใหกับคณะนายจางอีกฝงหนงึ่ “เออแนะเลนกะแกซิอีตานี่...” ไชยยนตั ครางอูออกมา “เพื่อนเอาปากกระบอกปนกระทุงเลนเสยงีนแหละั้ไอวายรายนนเป ั่ดอาวไปแลวทาไม ํ ไมยิงมันใหควาไปเส่ํ ียรูแลวรูรอด ทั้งๆ ที่มีปนอยูในมือแทๆ” “เขารูสัญชาตญาณของมันดกวี าเรา อะไรที่เราเห็นวาเปนเร ื่องอันตรายนากลวทั ี่สุด เขา อาจเห็นวาเปนเร ื่องธรรมดาที่สุดก็ไดคงรูวามันไมมีทางจะทําอะไรเขาไดกระม ังถึงไมไดยิงให เปลืองกระสุน” เชษฐาพูดเบาๆ เขาเองก็อดท่จะประหลาดใจไม ี ได ที่เหนรพ็ ินทรหลอกลอกับจระเขดุตัว นั้นเปนวาเลน แลวเอาตัวขนฝึ้งไปได โดยไมจ ําเปนตองส  ังหารมันดวยลูกปนขณะนั้นแงซายวิ่ง ยอนกลับเขามาสมทบ เปนเวลาเดยวกี ับทรพี่ินทรปนขึ้นไปอยูบนตลิ่งสูงของฝงโนน สงสัญญาณ ใหคณะนายจางขามฟากตามที่นัดแนะไวแลว “เจานายขามเร็วเถิดครับ พรานใหญบอกมาแลวผมกับแงซายจะชวยคุมใหเอง” เกิดเตือนมาโดยเร็วพรอมกับบรรจุกระสุนเขาซองปน ทั้งสามกระโดดลงจากตลิ่งสูงโดยเร็ว เดนติ ัดลงชายตลิ่ง และแบกไรเฟลพาดบาไวดึง ปนสั้นจากซองขางเอวประจาตํ ัวออกมาถือกระชับไวในมอขวาืแลวพาก ันเดินรวมกลุมลุยลงน้ํา เดินตัดไปอยางเรงรีบเรียงกนเป ั นหนากระดาน ดารินเดินอยูตรงกลางระหวางขนาบของเพ ื่อนและพี่ชาย “ไชยยนตั ระวงทางดั านซายไวฉันจะเฝาทางดานขวาเอง สวนนอยสงเกตดัูทางดานหลัง ไวดวย ” เชษฐาออกคําสั่ง สายน้ําเยนเฉ็ ียบจับลึกเขาไปถึงขั้วหัวใจ พื้นเบื้องลางบางแหงเปนทราบบางแหงเปน โขดหินที่ลื่นไปดวยตะไครดารินเสียหลักเซถลําจะลมลงน้ําอยูสองสามครั้ง แตไชยยันตกับเชษฐา

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 912 ชวยกันหวแขนไว ิ้ไดทุกคนหายใจไมทวทั่ อง พยายามจะเคลื่อนหนาไปอยางเรงรีบที่สุด แตละกาว ที่ลุยไปในกระแสน้ําสีคล้ําอันเย็นประหลาด รูสึกวามันชางผ านไปอยางเชื่องชาเหลือประมาณ พอผานมาถึงใจกลางคลอง ทั้งสามก็ตกอยูในกลางวงลอมของเหล ากมภุีลรายอีกครงั้เงา ตะคุมที่พุงแหวกน้ําเขามารอบดาน มองเห็นกลาดเกลื่อนอยูทั่วไป และในครั้งนี้ดูเหมือนจะ หนาแนนกวาเมื่อครั้งที่รพินทรขามมาเสียอีก “ระวัง! มันแหก ันเขามาแลว!” ไชยยนตั รองเตือน ปนสั้นสามกระบอก ก็ผลัดกันระเบดออกไปตามจ ิ ังหวะที่ใครจะสังเกตเห็นเปาหมายได กอน ในขณะที่ลงมาแชลุยน้ําอยูเชนนี้มันดูเหมือนจะอํานวยผลไดดีกวาไรเฟลเสียอีก เพราะ คลองแคลวรวดเร็วกวากระสุนดินขับแรงสูงขนาด .44 แม็กนั่มสองกระบอกและ .357 อีกกระบอก หนึ่ง ศักดิ์สิทธิ์พอใชสําหรับสัตวขนาดจระเขและระยะยิงทกระชี่ั้นชดเชิ นนี้หลายนัดแฉลบกับผวิ น้ําผานเลยไป แตหลายนัดกจ็ับเขาเปาหมายอันเปนสันจมูก หรือศีรษะไอวายรายแหงน้ํา ดําพลิกดนิ้ อยูครืนโครม หงายทองขาวไปทุกตวทั ี่ถกกระสู ุน บางตัวโดนไมถนัดนัก ก็เบนหัววิ่งน้ําแตกผละ หนีไปดวยความเจ ็บปวด แงซายกับเกิดที่อยูบนฝงเดิม ยิงชวยมาอยางม ีจังหวะคนละสองสามนัด สวนพรานใหญ รพินทรที่ยืนอยูอีกฝงหน ึ่งไมไดยิงลงมาเลย กลับยืนโบกมือใหพรอมกับเรงใหทั้งสามรีบรุดหนามา เพราะพิจารณาเห็นวา คณะนายจางทงสามั้พอที่จะใชปนส ั้นควบคุมสถานการณใหตนเองได ปลอดภัยเพียงพอ ดารินยิงกรอกปากเจาตวหนังทึ่ี่วายดิ่งเขามาขางหลัง หางเพียงวาเดยวีมันดิ้นราวกบพายัุ สลาตันแลวสะบัดหางฟาดน้ําตูมใหญทําใหเสียหลักลมคะมําลงไปในน้ําทั้งสามคน แตไมมใคร ี ไดรับอันตรายอะไรมากนกั นอกจากเปยกปอนท  ั้งตวัเชษฐากกดลงไปกลางห ็ ัวของตัวที่บุกเขา โจมตีทางดานขวามือ พลิกแฉลบไปสามสี่ทอด แลวจมดิ่งลงไปหงายทองอยูกับพื้นเบื้องลาง เลือด แตกเปนพราย สวนไชยยันตกระสุนหมดรังเพลิง กําลังสาละวนบรรจอยุ ูแตไอหน ายักษตัวทนี่าหนํ า ที่สุด พุงทื่อเขามาใกลเขาอกเพี ียงชวงตวเดั ียวก็จะถึงตัว อดีตนายทหารปนใหญผงะถอยหนพรี อม กบรั องเสียงหลง “เร็วนอย ทางดานน!” ี้ ดารินหันขวับมาพรอมกับเชษฐา พรอมกบเหนั ยวไก ี่ .357 ในมือของหลอน อันมีสภาพ อันใดไมผิดกบไชยย ันตั คือ เข็มแทงชนวนสับลงไปบนปลอกกระสุนเกาที่ยิงแลวด ังแชะ แตโชคดี เหลือเกินปนของเชษฐาระเบดติูม ไอตัวนั้นปกหัวลงไปในน้ําบนทั้ายโผลขึ้นมาพรอมกับน้ําแตก กระจาย ลําตัวที่พุงมาโดยแรงกระทบสีขางไชยยนตั ลมคว่ําจมลงไปในน้ํา ดารินกระชากคอเสื้อหิ้ว

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 913 พยุงขึ้นมา แลวพากันวิ่งอยางไม  คิดชีวิต เพราะระดับนาต้ํ ื้นเพียงโคนขาเทานั้น กวาจะผ านพนข ึ้น มาถึงฝงไดก็ใจหายใจคว่ําและเหนดเหน็ ื่อยทุลักทุเลกันแทบขาดใจ “บาจริง ทําไมไมชวยยิงคุมกนให ั เราบาง!” หญิงสาวถามอยางเดือดๆ เมื่อปนขึ้นมาถึงฝงสูงที่พรานใหญยนยืมรอคอยอยิู้กอนแลว เหมือนจะมองเห็นภาพผจญภัยกลางลําหวยของคณะนายจางทั้งสาม เปนเรื่องสนุกสนานชวนขบขัน ที่สุด “ปนของผมเหลือลูกอยู 6 นัดเทานั้น” เปนคําตอบเรยบๆีพรอมกบอาการยั ิ้มๆ เชนเดิมเหมือนไมไดเกิดอะไรขึ้น “ตะเขนะเร ื่องเล็ก เราจะตองอยูในหุบนี้อกวี ันเต็มๆ ยงไม ั รูวาจะตองเผชิญกับอะไรอีก บาง กอนที่จะถึงแคมปใหญของเราที่สําคัญที่สุด ก็คือพวกคณหญ ุิงผานมาไดเรยบรี อยดีไมใช หรือ ครับ” เชษฐากับไชยยันตหวเราะเพราะเขั าใจพรานใหญดีแตดาร ินบนพําสาปแชงเขาดวยความ โมโห หลอนใจหายใจคว่ําในเหตการณุเมอสื่ักครูนี้ยิ่งกวาทุกคน รพินทรไมตอลอตอเถียง หรือสนใจเชนไรกับถอยคําของหลอนอีก หนไปโบกม ั ือใหแง ซายกับเกดิเรมขิ่ ามตามมาอีกเปนชุดสุดทาย คณะนายจางทงสามบรรจัุ้กระสุนปนสั้นประจําตัวจนครบ เตรียมพรอมท ี่จะยิงเปนมาน คุมกันใหแกคนทั้งสอง โดยไมใชไรเฟ  ลอีกเพราะกระสุนยิงจํากดลงเตั ็มทีแตสําหรับลูกปนสั้นนนั้ ตางมีติดเข็มขดกั ันอยูอยางเหลือเฟอ ซึ่งแตไหนแตไรมาก  ็แทบจะไมไดนําออกมาใชประโยชนใดๆ  ทั้งสิ้น ไชยยันตนั้นนิ่งคิดอยอู ึดใจเดียว ก็สง .44 แม็กนั่มแบบซูเปอรแบล็คฮ็อคประจําตัวของเขาไป ใหแกรพินทรพรอมกับบอกโดยเร็ววา “เอา! นี่ถือไวกระสุนมีอยูเหลือเฟอทีเดียว รวมสามสิบนัด ชวยยิงคุมกนสองคนนั ั่นดวย ถึงอยางไรคุณก็ตองยิงปนสนได ั้ดกวี าผมแนๆ ผมเอาไมแนใจวาจะยิงสั่งไดทุกนัดหรือเปลา พลาด พลั้งยังไงคนของเราจะลําบากเลือกเอาวิธทีี่เสี่ยงนอยที่สดดุีกวา” “ผมก็ไมแนใจเหม  ือนกนครั ับวาผมจะยิงปนสั้นไดดกวีาคุณไชยยันตหร อเปล ื า” รพินทรลังเล แตแลวก็จําเปนต องรับปนกระบอกนั้นไว เพราะไชยยนตั ยัดเยยดบี ังคับมา ตนเองหันไปเตรียม .600 ไนโตรฯ คูมือ ซึ่งกระสุนเหลออยืูเพียงไมกนี่ัด โดยตั้งใจไวระเบดกระสิุน ออกไปในกรณีจําเปนสุดขดีเมื่อภัยเขามาถึงตัวแงซายหรือเกิดเทานนั้สวนเชษฐาและดารินถือปน สั้นเตรียมพรอม โดยเฉพาะอยางยิ่งนกมานัุษยวิทยาคนสวย...เปนท ี่อบอุนวางใจไดของทุกคนวา ถา หลอนปลอยกระสุนปนคูมือออกไปแตละนัด นั่นแปลวายากน ักจะพลาดเปาหมาย ยิ่งชยภัูมิอันเปน ตลิ่งสงมองเหูนเป ็ าหมายอยางถนดัและมีที่ยืนอยางสบายราวกับที่ยืนยงในสนามย ิ งเปิ าเชนนี้ถาไอ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 914 ชาละวันตัวไหน ที่ถูกเล็ดลอดจากการตกเปนเหยื่อกระสุนของหลอนไดกต็องเร ียกวามันมี ปาฏิหาริยยกเวนแตมันจะประดังกันเขามามากมายเสียจนหลอนยิงไมท ันเทานั้น แงซายตัดไมไผลํากะทัดรัดมาลําหนึ่ง ยาวประมาณสองวา เสี้ยมปลายแหลมเปน ปากฉลามแทนแหลน สวนเก ิดกระชากมีดเดินปาที่ขัดหลังอันยาวออกมากระชับไวในมือ ทั้งสองสะพายไรเฟลไวกับไหลอยางไมคิดที่จะเอาขึ้นมาใชอีก แลวพากันเดนลิุยน้ําขาม มาอยางรวดเรวเค็ ียงขางกัน ทามกลางการรอคอยดวยใจอันเตนระทกของสึ ี่คน ที่รอคอยอยูกอนแลว บนฝงตรงขาม ฝูงจิ้งจกน้ําที่อยูในละแวกนนั้ไมยอมละโอกาสของมันอีก ดวยความดุรายประจําสนดานั อันผิดวิสัยจากจระเขทั่วๆ ไป เพราะไมเคยช ินตอการถกสูังหารมากอน และดูเหมอนจะไม ืยอม เขาใจเอาเลยวาพวกมันที่ลอยฟองหงายทองขาวน ับสิบๆ ตัวในขณะนี้มีสาเหตุมาจากอันใด ดังนั้น ระลอกที่สามก็ดาหนาเขาหมายโจมต  ีเกดกิ ับแงซายอกี โดยไมยอมหยดยุั้งเข็ดหลาบ มันแขงกนวั ายรี่ เขามาจากทุกทางเทาที่มันจะมองเหน็จระเขในลําหวยแหงนี้...ไมใหญโตมหึมาเหมือนกับเทาที่เห็น มาแลวในใจกลางบึง แตก็เปนตัวขนาดกาลํ ังวองไวปราดเปรียวทั้งสิ้น ลําตัวอวนสั้น หนาห ักยูและ โคนหางอวบใหญอุงตีนติดกันเปนพืดแบบตีนเปด ซึ่งชวยในการพ ยนุ าได้ํ อยางรวดเร็ว ในนาทวีิกฤตและจําเปนย ิ่งเชนนี้เชษฐา วราฤทธิ์หัวหนาคณะเดินทาง มีฝมือในการยิง ปนสั้นไมไดดอยไปกว  านองสาว ผูจัดวายอดเยยมเลยจนนี่ิดเดยวีอดตนายพี นโทท ัูตทหารบกเชื้อ พระวงศน อยนักที่จะพลาดเปาหมาย และยิงไดรวดเรวกว็ านองสาวเสยอี ีก ทุกปงที่ลนออกไป ั่เงาดาํ ที่พุงแหวกน้ําเปนตองดิ้น โผงผางมวนตลบเลือดสาดหมดฤทธิ์เดชไปทุกครั้ง สองพี่นองแขงกนยั ิง เปาเคลื่อนที่ในน้ําอยางนาตนใจด ื่วยสถ  ิติในการสังหารทนี่าชมยิ่ง ดารินลั่นกระสุนชากวาแตไดผล รอยเปอรเซ็นตเต็มไมตกหลน ผิดกับเชษฐาซึ่งยิงเร็วกวาถึงแมจะไมถึงกับประกาศิตสั่งทุกนัดไป แตก็ใหผลยอดเยยมในการสก ี่ัดกั้นยับยั้ง ในกรณีฉุกละหุกแขงกับเวลาเชนนี้รพินทรเห็นสองพี่นอง แขงฝมือปนสั้นกันอยางเยยมยอดแลี่วเช นนี้เขากแทบไม ็ มีความจําเปนที่จะทํากระสุนปนสั้นของ ไชยยนตั ใหเปลืองเปลา นอกจากจะมองดูเพลินไปเทานนั้ ไมมีจระเขตวไหนสามารถว ัายเข ามาใกลชิดตัวเกิด หรอแงซายได ืเลยจนต ัวเดยวีนอก จากมันจะพลกควิ่ําจมน้ํา หรือไมก็หงายทองไปเส  ียกอน ไชยยนตั เองกประท ็ ับไรเฟลคุมเชิงอยูเฉยๆ เพราะเห็นวาไมจําเปนแลว อีกประมาณ 10 กวาเมตร ทที่ั้งสองจะถึงชายฝง ปนของเชษฐากับดารนกิ ็หมดโอกาสที่จะ ลั่นกระสุนไดเพราะเจาตัวหนึ่ง พุงเขามาทางดานหนาของเกิดกับแงซายเปนแนวตรง มันปรี่เขาใสเกดเป ิ นเปาหมาย! พรานพื้นเมืองกระหน่ําฟนดวยม ดปี าสุดแรงเกิด ลงไปบนศีรษะ แตแล วก็ถูกปลายหาง ของมันที่ตวัดฟาดมากระทบไหลลมลง กอนที่มันจะแวงตัวเขาคาบ แงซายก็เผนเขาเอาหลาวไม  ไผ 

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 915 สวนทะลวงเขาไปในปากท  ี่อาออก แลวเส ือกเขาไปในลําคอของมันเต็มเหนยวี่มันงับปากลงทันที อยางดุราย หนุมกะเหรี่ยงพเนจรกําปลายอีกดานหนึ่งไวมั่น กระทุงทะลวงเขาไปอีกดวยลําขออัน กํายําแข็งแรง เกิดก็ทะลึ่งตวขั ึ้นมาไดตรงเขากระหน่ําฟนอยางไมย ั้ง ทามกลางการฟาดหางสนั่น หวั่นไหวของมัน ทุกคนบนฝงเห็นแงซายเสือกหลาวไมไผกดลึกหายเขาไปในปากของม  ันตามลําดบั อาการดิ้นของมันรุนแรงขึ้นทุกทีอยางเจ็บปวด บาคล ั่งและอํามหิต! ไมกี่อึดใจหลังจากนั้น ทั้งสองคนก็ชวยกนลากไอ ั วายรายต ัวสุดทายขนมาบนฝ ึ้ง ทั้งๆ ที่ ยังมีลําไมไผของแงซายเสียบหายเขาไปในลําตัวทางปากของมันเกือบมิดลําอันยาวเหยยดีเหลือโผล ออกมานอกปากเพียงชวงแขนเด ียวเทานั้น ทั้งหมดวิ่งลงจากฝงตลิ่งสูงลงไปจะซ้ํา แตแงซายรอง หามปนหวเราะหั าวๆ วา “อยา! นายหญงิ เปลืองลูกปน มันไมมทางอี ีกแลว” ดารินชะงกั เงยปากกระบอกปนขึ้น ไอวายร ายแหงน้ําดํา ดิ้นรนอยูไปมาบนพื้นทรายริม ฝง พรอมกับฟดฟาดหางอยางรุนแรงนากล ัว เกดกิ ็ปราดตรงเขาไปที่บั้นทายของมันเงื้อมีดขนึ้ กระหน่ําฟนสดแรงลงไปบนโคนหางุเพียงสองสามครั้งพอประสาทสวนหางอันทรงพลังของมัน ขาดออกไอเขต ัวนั้นก็สิ้นฤทธิ์ลงอยางราบคาบ เกิดพลิกใหหงายท องอยูกับพนื้และจวงปลายมีดอันแหลมคม เสียบลงไปที่ลาคอของมํ ัน อีกครั้งเดียว มนกั ็แนนิ่ง ทุกคนถอนใจออกมาอยางโลงอก ตางสอบถามและเขามาดูอาการของเกิดที่ถูกสวนหาง ของมันฟาดตวัดเอา แลวกเบาใจเม ็ ื่อเห็นวาไมเปนอ ันตรายอะไรมากนัก นอกจากเสื้อตรงบริเวณ ไหลขาด และมีรอยช้ําเล็กนอยเพราะถูกไมถนัดนัก “ฉันนึกวานายจะหลังหักแลวเส ียอีก ตอนที่ถูกมันฟาดลมลง ” ไชยยนตั เปาลมออกจากปาก เขามาตบไหลพรานพื้นเมืองผูทรหด เกิดยิ้มแหงๆ คลํา ปอยอยูที่ไหลแลวหนไปสบถสาบานสาปแช ั งไอชาละวนตั ัวนนั้ “ถาถูกจังๆ เกิดก็ไมเปนเกดแลิ วครับ เจานาย ดีแตม ันเฉียดๆ ไป” “เรายิงปองกันใหเธอไมทัน เพราะมันพงเขุ ามาทางดานหนาของเกิดเปนเสนตรง กลัว กระสุนจะแฉลบไปถูกเขา แลวมันเรองอะไรท ื่ี่ทั้งสองคนมีปนประจําตวอยัูแตกลับเอาปนไป สะพายหมด คนหนึ่งถือไมไผอีกคนถือมีด ถาใชปนก็คงไมตองเจ็บ...เสี่ยงไมเขาเรื่อง” ดารินตําหนิมา ทั้งสองไมตอบ เชษฐาเอยข ึ้นวา “ทั้งสามคนนี่เปนนักประหยดลัูกปนทั้งนนั้มีแตพวกเราเทานั้นทยี่ิงกันอยางไมอั้น ก็ดี เหมือนกนัถึงอยางไรพวกเราก็ขามมาไดแล ว” “เจานายจะลองเนื้อไอนี่ดูบางไหมครับ มันจะกินเรา เราก็ตองกินมนดัูมั่ง ผมแลเนอเองื้ ตรงโคนหางนเดี่ ็ดนกั”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 916 หญิงสาวอุทานอะไรออกมาคําหนึ่ง ทําทาเหมือนจะอาเจยนี ขนาดไชยยันตผูกินไมเลอกื และชอบที่จะทดลองกินทุกอยางยังเบปากสั่นหัว “ขอทีรายการนี้เห็นจะไมไหวแนเห็นรูปรางหนาตามันแลวกระเดือกไมลง สําคัญที่สุดก็ คือเรายังไมอดนัก” “หรือผูกองอยากจะกินกเอานะ็คราวนี้ไมขัดแลว เชญตามสบายิเมื่อเชานี้หมดศรัทธา เปนกางขวางคอปลอยเตาไปเสียตัวหนึ่งจะมาขัดเรื่องตะเขตวนั ี้อีกเดี๋ยวจะผิดใจกันเสียเปลาๆ” ดารินหันไปพดหนูาเฉยกับรพินทร “เนื้อตะเขก็เหมือนๆ กับเนื้อตะกวด หรืองูเหลือมนั่นแหละ...” พรานใหญบอกโดยไมสนใจกับคําประชดของหลอน “มันรอนและก็คาวจดัแตถาเข าพริกใหมากๆก็ดับกลิ่นไดอรอยไปเสียอีก มีเรื่องแปลก แตจริงเกยวกี่บเนั ื้อตะเขอยอยู างหนึ่งไมทราบว าคุณชายกับคุณไชยยนตั จะเคยไดยนมาแลิ วหรือยงั” “อะไร? ทําไมหรือ?” “เนื้อตะเขก ับพวกมดแดงนะคร ับ เคยไดยนใครเขาพ ิูดกนมาบั างหรือเปลา?” สองชายผูเปนนายจางมีสีหนางง สั่นศีรษะ “เอะ! เนื้อตะเขกับมดแดงมนเป ั นยังไงไมเคยได ยินหรือรูเรื่องมากอนเลย” “มดแดง ถามากินเนื้อตะเขเขา ภายในสามวันเจ็ดวนัพวกมนจะพากั ันงอกปกบินได หมด” “ฮา!” “จริงๆ ครับ นี่เปนเรื่องแปลกชนิดหนึ่ง ที่วิเคราะหไมถูกเหมือนกนวั ามันเนื่องมาจาก อะไร พวกชาวปาหรือชาวสวนที่รูหลัก เขามักจะใชหลักความจริงพิสดารขอนี้...แกเคล็ดในเรื่องมด แดงชุม สมมติวาที่ตนไมหร ือตนผลไมตนไหน มีมดแดงชุมเฝาอยูมากๆ เขาก็จะเอาเนื้อตะเขสดๆ ไปแขวนไวทตี่ นนั้นลอใหฝูงมดแดงมากิน พอพวกมนกันเนิ ื้อตะเขที่แขวนลอเอาไวเข าไป ภายใน อาทิตยเดยวกี จะงอกป ็กแลวพากนบั ินไปหมด ตนไมตนน ั้นกเป็ นอันวาไมมีมดแดงเหลืออยู เปนวธิี กําจัดมดแดงไดอยางแนบเนยนและโดยละม ี อมที่สุด ไมเชื่อลองดูก็ไดครับ ถามีโอกาสเห็นตน มะมวง หรือชมพูตนไหนมดแดงทํารังอยูมากๆ หาเนื้อสดของตะเขไดเอาไปผูกเชือกแขวนทิ้งไว อาทิตยเดยวเทีาน ั้น...จะไมมมดแดงเหลี ืออยูท่ตีนมะมวงนั้นอีกเลยแมแตตัวเดยวี ” “ใหตายซิรพนทริ !” ไชยยนตั รองขึ้น จองมองดูพรานใหญอยางสุดทึ่ง “วางๆ หาเวลาเขียนตําราเกยวกี่ับเรื่องพิสดารของปา และสัตวปาซักเลมเถอะ มันคงทํา ประโยชนใหแก คนทวไปไม ั่นอยทีเดยวีเทาที่เดินทางเขาป ามาดวยกันนี่นะ เราเรียนจากคุณไมรูจบ สิ้นเลย”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 917 “และรับรองวาม ันจะเปน ‘นิทาน’ ที่อานไดสนุกเพลดเพลิ ินที่สุด ถารูจักวิธีเขียนใหดีๆ เหมือนอยางทเลี่ามาใหเราฟงเชนบรรดาสารพัดเรื่องที่เลามาเปนลําดับ” นักมานษยวุิทยาสาวสอด “แปลวาคุณหญิงไมเชื่อเลยในทุกอยางที่ผมเคยบอกๆ ไปแลว” พรานใหญถามพลางหัวเราะขันๆ หญิงสาวยกไหล ั  “ทําไมจะไมเช ื่อ ถึงจะฟงยากยังไง ก็เห็นจะตอง ‘จําเปน’ และ ‘จําใจ’ เชื่อไวกอนละ ใน อาณาจักรปาดงพงไพรนี้คณสามารถจะพุิสูจนใหเราเห็นชัดไดวาคณุ ‘ศักดิ์สิทธิ์’ จนเราไมกล า คานๆ ทั้งๆ ที่อยากจะคาน เมื่อเราอยูในปาและส ิ่งที่เกยวขี่ องกับปาถาไมเชื่อคุณแลวจะไปเช  ื่อใครที่ ไหนละจริงไหม?” “คุณหญิงพูดยงกะรัูทันผม” “ออ! เห็นจะยอมรับละซิวาโกหกเลนงนเองั้ ?” “ก็โกหกบาง จริงบางตามแตโอกาส อยูที่คนรับฟงจะวินิจฉยเองัวาควรเช ื่อไดแค ไหน อยางเชนยาทผมให ี่ คุณหญิงทากันทากเกาะนั่นก็เหมือนกัน” ดารินลืมตาโต รองลั่นออกมา “หา! วายังไงนะยาทากันทาก...มันเปนยังไง?” “มันเกาะเปนยาทาแกเมื่อยแกเคล็ดธรรมดาเทานั้นเองนะซิครับ ไมไดเปนยากนทากเกาะั สักหนอยผมโกหกไปงั้นเองแหละ!” แพทยสาวคนสวยยนจื องหนาเขานิ่ง เมมร ิมฝปากแนนคอแข็งอยเปู นนาน เชษฐาและ ไชยยนตั พากนหั ัวเราะลั่น “แปลวาคุณตมฉ ันโดยเจตนา!” หลอนคํารามออกมาจากลําคอดวยเสียงนากล ัว “ก็ไมไดตมหรอกครับ เพียงแตหลอกบางนิดหนอยเทานั้น แตเปนการหลอกเพื่อใหเกิด ผลดีขึ้นแกตวคัุณหญิงเอง ถาผมไมบอกวายานั่นเปนยาป  องกนทากัคุณหญิงกคงไม ็ ยอมมาดวย เทานั้น มนเป ั นการชวยกนในด ัานจ ิตวทยาิแลวคณหญ ุิงก็ผานมาไดจริงๆ กคงจะเหม็ ือนกบทั ี่ คุณหญิงวาเคยเอาน้ํากลั่นฉีดใหผมโดยบอกวา เปนยาแก ปวดหร  ือกันบาดทะยักนนแหละั่ ” “เด็ดแท! มันตองใหไดยังงี้ซิรพินทร!” ไชยยนตั เปรยขึ้น หรี่ตาใหจอมพรานพร อมกับยกหัวแมม ือให ดารินมีอาการเหมือนจะนับหนึ่งไปถึงสบอยิูหลายเที่ยว หนาแดงก่ําดวยความโกรธแคนที่ ถูกตม แตแลวก็พยายามระงบทัุกสิ่งทุกอยางลงเปนปกติรพินทรก็ประหลาดใจเหมือนกัน เขาคิดวา คงจะไดรับการโวยวายเกรี้ยวกราดจากหลอนเปนยกใหญแตกลับเห็นหลอนเยือกเย็นลงผดไปกว ิ า เคยเพียงแตพดปนหูวเราะตัาๆ่ํมาวา

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 918 “ขอบใจมาก ที่อุตสาหบอกความจริงใหรูหวังวาวนพระคงไม ั มีหนเดียวหรอก อยาใหถึง คราวของฉันบางก็แลวกัน” “ไมมีน้ําใจเปนน ักกีฬาเลยนอยน ี่...” ไชยยนตั วา “ทีเรายังหลอกเอาน้ํากลั่นฉดแทนยาแกี ปวดใหแกเขาไดเขาก็หลอกเอาน้ํามันทาแกเมื่อย โดยบอกวายากันทากเกาะใหเราทาบาง มนกั ็ยุติธรรมสมน้ําสมเนื้อกนดั ีแลวน” ี่ “ก็ใครบอกละวาฉันเอาน้ํากลั่นฉีด...” แพทยสาวหนไปตวาดแว ัด “ถาเอาน้ํากลั่นฉีด ปานนี้ก็ตายไปแลวไมอยูกวนโทโสมาไดจนทุกวันนหรอกี้ ” “อาว! ก็ไหนเราบอกวาเราทายํ ังงั้นไงละ” ดารินหนางอ พูดโพลงออกมาอยางหลงกล “ฉันก็พูดไปยงงั ั้นนะซิพวกเธออยากมาบลั๊ฟฉันกอนทําไมละ” พรานใหญอมยิ้ม “เปนอันวายังงกี้ ็แลวกันครับคุณหญิง ถายาฉ ีดที่คุณหญิงเคยใหก ับผมและคุณไชยยันต เปนยาท่ถีูกตองตรงกับวัตถุประสงคในการรักษา โดยไมใช น้ํากลั่น น้ํามนทั ี่ผมใหคุณหญิงทา ก็เปน น้ํามันประเภทปองกันพวกแมลงและปลิงทากจริงๆ แตถ าคุณหญิงเอาน้ํากลั่นฉีดใหน้ํามันของผมก็ เปนเพยงแคี นาม้ํ ันทาแกเคล ็ดเทานั้น” ม.ร.ว.หญิงคนสวยเพิ่งจะมารูตัวเอาบัดนเองวี้า เสียเชิงถกหลอกเอาหลายตลบูนึกเจบใจ ็ ที่ตนเองกลับเปนฝายพาซื่อเสียรูตามไมทนัพูดอะไรตอไปไม  ออก ไดแตน ั่งหวเราะหั ึๆ อยางเดอดื ดาล พักผอนเพื่อคลายประสาทอันเครงเครียด จากเหตุการณที่เผชิญกบฝัูงจระเขในลําหวย ทางขาม พอจตใจเป ิ นปกติดแลี ว การเดินทางก็ตั้งตนตอไปแขงขันกับเวลาที่เย็นย่ําลงทุกขณะ อึดใจ ใหญตอมา ขณะที่ไตขึ้นไปบนปาโคก ซึ่งหนทางเริ่มจะรกทึบดวยไมใหญและสูงขึ้นทุกขณะ ก็พบ กับดานกระทงมิ ีรอยเหยยบยี่ําเกลื่อนไปหมดฝูงหนึ่ง ประมาณ 7-8 ตัว ไดเด ินขึ้นเขาลวงหนากอน แลวสักเมื่อตอนเที่ยงนี้...รอยยังใหมๆ อยูรพินทรนาเดํ ินตามหลังรอยกระทิงฝูงเหลานั้นไปใน ขณะที่ความมดโรยต ื ัวลงอยางรวดเร ็ว บอกใหคณะนายจางทราบวา ขณะนกี้ําลังเหยยบยี างเขาสู บริเวณเชิงเขานางอันเปนเปาหมายแล ว กอนที่จะลงสูหุบเล็กๆ อันอุดมไปดวยกล วยปาและดงมันมือเสือ หมูฝูงใหญก ็ยกขบวน วิ่งตัดหนาไปในระยะกระชั้นชิด ไชยยันตใชปนสั้นยิงผาสงเดชเขาไปกลางฝูงของมันนัดหนึ่ง โดย ไมไดหวังผล แตแลวทกคนกุ็เต็มไปดวยความต ื่นเตนยนดิ ีเพราะปรากฏวา ภายหลงจากหมัูฝูงนนั้ พากันวิ่งหายลับเขาริมทางไปหมดแลวมีลูกหมูตัวหนึ่งน้ําหนกประมาณ ั 15 กิโลกรัม ฟุบนิ่งอยกู ับ ที่กระสุน .44 แม็กนั่มของไชยยันตทะลุซอกขาหนาของมันอยางบังเอญทิ ี่สุด “มือหาอาหารของคุณไชยยนตั วันนี้...ฉมังเหลือเกิน แชมช ื่นอีกแลว สําหรับมื้อค่ําของเรา วันน” ี้

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 919 รพินทรพูด ตรงเขาไปหิ้วขาลูกหมูตัวนั้นขนมาึ้ “วิเศษแทเนื้อละมั่งไมไดความเลยค่ํานี้ไดหมูจัดวาเปนอาหารชั้นเลิศ” เชษฐาวา “เจาปาทรงโปรดแทๆ วาแตม ันจะไมเล็กไปหนอยหรือ?” คนยิงถามพรานใหญ “ตัวขนาดนี้ซิครับ...กําลังกิน เดี๋ยวผมจะทําใหโอชะทีเดียว แตตองอาศัยเวลาแลวกม็ีการ ประดิดประดอยกันหนอย” ปางพักนอนแรมคืน ถูกเลือกเอาบริเวณหบเขาตอนหนุึ่งในดงกลวยนนเองั่ภายหลังจาก ปลงสัมภาระ ปดกวาดถากถางพออาศัยเปนท ี่พักชวคราวั่และหาฟนกอไฟข  ึ้นแลว เกิดกห็ุงขาวตาม หนาที่ซึ่งมีเหลืออยูอีกเพยงสามกี ํามือเทานั้น แงซายไปขุดมันมือเสือมาเผาเพิ่มเตมแทนขิ าว ทมี่ี ปริมาณนอยกวาคนหกคนจะกินกันไดอิ่ม สวนรพินทรกอไฟรางข  ึ้นอยางประณ  ีต เผาถานจนระอุได ที่จัดการผาทองลูกหมูควกเอาเครั ื่องในออกลางน้ําสะอาดดีแลว ก็ตดใบกล ั วยออนๆ มาเคลากบั เกลือยัดเขาไปในทองมันจนอัดแนน แลวใชหวายเสนเลกๆ็เย็บรอยผาไวตลอดจนเปนต ัวดังเดิม ตดั ไมเสี้ยมแหลมเสียบจากปากทะลุออกกน แลวนําขึ้นพาดยางบนหลักไมงามสองอันที่ปกไวปากหลุม ไฟรางทั้งสองดาน คอยนั่งพลิกหมุนและตรวจไฟอยูอยางพ ิถีพิถัน คณะนายจางเขามานั่งลอมวงดู เขาจัดการกับหมูตัวนั้นอยางทึ่งๆ เห็นจากกรรมวิธีในการทํา เห็นการนําขนยึ้างไฟรางทั้งตัว ตลอดจนคอยเฝาหมุนกลับไป มาอยางประณตอยีูเชนขณะนี้ไชยยันตน้ําลายสอ “ทาจะเดดแฮะ็รพินทรชักนาลายไหลเส้ํ ียแลว ประเภทพวกเนื้อยางทงหลายนั้ับตั้งแตเขา ปามา เพิ่งจะเห็นคุณยางหมวูันนเขี้าทาที่สุด” “ถึงวาซิมีการเอาใบตองยดไส ั แลวเย็บเสยดี วย ทาจะอรอย ” เชษฐาเสริมมาอีกคนยิ้มๆ สวนดาร ินลอบมองดูพรานใหญเงียบๆ นกทึ ึ่งอยูในใจโดยไม ปริปากพูดคําใด ชายผูนี้ชางแคลวคลองชํานาญไปเสียทุกอยางในปาแมแตเรื่องการทําอาหาร “หมูหันแบบบานป  าครับ...” จอมพรานผูบัดนี้ทําหนาที่เปนพอครัวดวยท าทีอันชํานชิํานาญ บอกมาหนาตาเฉย รูสึกวา เขาจะบรรจงประคับประคองมากในการคอยหมุนยาง เพื่อใหไฟกินเสมอกัน “เขาปามานาน ก็เพิ่งจะไดลกหมู ูตัวเหมาะๆ สําหรับพอดีทําหันไดต ัวนี้เอง ถาใหญ เกินไปนักกเอามาท็ ําแบบนี้ไมไดรับรองครับวา หมหูันในภัตตาคารจนที ําอะไรไมได เลย แตตอง คอยนานหนอย” “ทําไมตองเอาใบตองมายัดไสดวยละ?” ไชยยนตั ถามอยางสนใจ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 920 “มันเปนวิธยีาง หรือหันแบบปายังไงละครับ ใบตองไมใชยัดเอาไวใหหมูดูเปนตัวเหมือน ตอนที่มันเปนๆ เทานั้น แตกล ิ่นของใบตองจะทําใหเนอหอมยื้ิ่งขึ้น และระอุสุกทวกั่ัน เกลือที่คลุก ใบตองไวก ็จะกระจายไปตามเนื้อชวยใหมรสเคี ็ม ความจริงเขาใชใบตองเฉยๆ ไมตองใส  เกลือก็ได แตทําน้ําจิ้มไวจิ้ม ทีนี้เราไมม ีนําจ้ิ้มกนัก็เลยตองอาศัยเกลือใหหมูมีรสเค็มในตัว พอสุกดีก็ผารอยที่ เย็บไวเอาใบตองออกรับรองวาตัวแคนี้ไมม ีเหลือ” คําพูดของเขายิ่งทําใหทุกคนน้ําลายไหล ขาวของเกิดสุกแลว มันมอเสื ือของแงซายที่เผา รวมทั้งเนื้อละมั่งยางก็สุกที่จะเปนอาหารไดแตยังไมมีใครสนใจ ทุกคนมาลอมวงดูพรานใหญยาง หมูอยางสนุกแงซายกับเกิดชวยทําหนาที่ในการควบคุมถานในกองไฟ ปาบัดนี้มืดสนทิทั้งหมดสนทนากันไปพลางอยางมีความสุข อากาศหนาวแตกองไฟรอบ  ดานอบอุน โดยเฉพาะอยางยิ่ง หมูหนของรพั ินทรกําลังเริ่มสงกลิ่นและน้ํามันตก ทาให ํ ทุกคนหวิ โหยเปนอยางยิ่ง เชษฐาเอาบรั่นดีออกมารินแจกจาย พระจันทรเริ่มสาดแสงรางๆ ลงมาในบริเวณ หุบเขา เสียงหมาจิ้งจอกหอนเย็นมาแตไกลแทบไมขาดระยะ พงไพรรอบดานเริ่มตื่นตัวรับกบั รัตติกาล พวกสัตวเลื้อยคลานทําเสียงแสกสากอยูรอบดานสลับไปกบเสั ียงจักจั่นเรไร แตไมมีใคร สนใจกับมนั โดยเฉพาะคณะนายจาง ซึ่งบัดนี้ทุกคนดูเหมือนจะเคยชินกับสภาพของปากนพอั สมควรแลว อีกประมาณครึ่งชั่วโมงหลังจากมันเริ่มสงกลิ่นอันหอมหวน หมหูันตัวนั้นก็เหลืองอราม ไปทั้งตัวราบกบเอาออกมาจากเตาอบชั ั้นดีรพินทรจัดการยกลงจากกองไฟ วางลงไปในใบตองที่ปู ไวกรีดผารอยที่เย็บ งดเอาใบตองซ ั ึ่งยัดไวออก และเพยงไม ี กนาที่ีหลังจากนั้น ลูกหมูตัวนั้นกไม็ม ี สวนใดเหลืออยูนอกจากกระดูก ทุกคนอิ่มหมีพีกนัและเต็มไปดวยรสชาติอันโอชะชนิดทไมี่เคย พบมากอน นบตั ั้งแตไดลิ้มรสกับอาหารปามา “สงสัยวาลูกหมูปาจะหมดปาเอาคราวน ี้เอง เห็นที่ไหนไชยยันตคงเอามาหันกนหมดิ !” เชษฐาวา “มันนานักรพนทริ ! เขาปามาตั้งนาน เพิ่งจะทําของดีใหกนเอาวิ ันนี้เอง” ไชยยนตั หนไปต ั อวาพรานใหญขณะที่ยงแทะกระดักขาอยู ูอยางเสียดาย ทั้งๆ ที่เนื้อ หมดแลว “เรื่องตะกละละก็ตองยกให!”  ดารินพูดเสยงหนี ักๆ แลวมองไปทางพรานใหญ   “เกงทุกอยางเลยนะ นายพราน แมกระทั่งวิธีประดิดประดอยทําอาหาร ยอมรับวาหมของู คุณตัวนี้...เลิศที่สุด หมูหันในภัตตาคารกย็งสัูไมไดจริงๆ” นั่นเปนคํานิยมจากใจจริงเปนคร ั้งแรกที่เขาไดยนจากปากของนายจ ิางสาว 

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 921 สองทุมเศษเล็กนอย ระหวางที่เตรียมตัวจะนอน รพินทรผูกําลังสนทนาอยูกับเชษฐาและ ไชยยนตั หยดชะงุักการพูดลงเฉยๆ ทอดสายตาขามกองไฟออกไปยังราวปามืดทึบ พรอมกับเงี่ยหู อาการของเขาทําใหคณะนายจางสงบเสียงลงทันที ลมที่พัดใบไมเสียดสีกันอยแสกสากบู ัดนี้ดูเหมือนจะสงบนิ่งลงชั่วขณะ กวางรองเบ ิ้บ อยางตื่นตกใจอะไรชนิดหนงึ่ดังมาจากเชงเนิ ินดานตะวนออกเพัยงครี ั้งเดียวก็เงยบหายไป ีตอมากม็ี เสียงหอนไกลๆ ของหมาปาแลวกหย็ ดหายไปอุีก ชวอั่ดใจใหญ ึ ๆ ที่ปาทั้งปาตกอยูในความสงัด ปราศจากส่ําสําเนียงใดๆ แมแต แมลงสักตวกั ็ไมทําเสียงขึ้น นอกจากเสียงไมปะทุอยูในกองไฟเบาๆ แงซายเงยหนาขึ้น สายจมูกรอนไปมาในอากาศ สวนรพินทรจองสังเกตไปยังควนไฟท ั ี่ ลอยกรุน เพื่อจะกําหนดทิศทางลมใหแนช ัด ระหวางนี้เปนความเงียบดวยใจอนตันระทื่ึกของคณะ นายจางทกคนุแมท ั้งสามจะอานรหัสของปายังไมออกไดแมนยําแนช ัดนัก แตอาการทาทีของจอม พรานก็ดีหรอคนใช ื กะเหรยงพเนจรกี่ ็ดีเปนสัญลักษณเตือนใหทราบถึงสิ่งผิดปกติแตไมมใครปร ี ิ ปากถามนอกจากประสาทอันตื่นพรอม แลวคําตอบกปรากฏออกมา ็เมื่อฆานประสาทของทุกคนสัมผัสกับกลิ่นสาบที่ลอยมาจาก ที่ใดที่หนึ่งอยางเจ ือจาง มีเสยงใบไม ี ลั่นเกรียบขึ้นสองสามครั้งแลวก็หยุดไปอกี รพินทรยกมือขึ้นเปนสัญญาณใหทุกคนสงบน่งอยิูในอาการเดิม ควาปนกับไฟฉายยอง กริบเขาไปหมอบซุมอยูที่กอนหินใหญลูกหนึ่ง ในดงเถาวัลยโคนตนกระบากเชษฐา ดาริน และไชย ยันตหยิบไรเฟลข ึ้นมากระชบอยัูในมือพรอม เสียงกิ่งไมแหงหล นลงมากระทบปาเบื้องลาง ในความเงียบเชนนี้มันดังครนโครม ื สะทอนไปทั้งปา พรอมกันกม็ีเสียงสวบสาบดังขึ้นในดงกลวยเบื้องหนาของพรานใหญ  เหมือนสัตว อะไรชนิดหนงจะเผึ่นไปดวยความตกใจอนเนั ื่องมาจากเสียงกิ่งไมหลนน ั้น รพินทรเดินดมๆุกลับเขามา “กิ่งไมเจากรรมทํามันตกใจเผนหนีเสียกอน หมอบอยหลู ังกอบอนขางหน าผม หางส ัก สิบวาเทานั้น กําลังจะฉายไฟอยูพอด” ี เขาตอบเรียบๆ ทั้งๆ ที่ผานการประจันหนากับเสือที่หวยแม เลิงมาแลวอยางโชกโชน แตในภาวะและ  สิ่งแวดลอมเชนน ี้ทั้งไชยยนตั และดารินก็อดที่จะใจสนระทั่ึกเสยไม ี ได รูสึกสะบดรั อนสะบัดหนาว หายใจไมทวทั่องอย างไรพิกล นอกจากเชษฐาเทานนทั้เยี่ือกเย็น มนคงอยัู่ในอาการเดิมโดยไมม ี อะไรเปลี่ยนแปลง “ถาจะนอนกนไม ั เปนสุขเสยแลี วมั้งคนนื ” ี้ ไชยยนตั ครางออกมาเบาๆ เปาลมออกจากปาก “ยังหัวค่ําแทๆ พวกเราก็คยกุนออกให ั ลนไปหมด ั่ยังยองเขามาอีก ไอนี่ความประพฤติไม ดี”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 922 คําพูดของไชยยันตทําใหอีกหลายคนอดหวเราะออกมาไม ั ได ประสาทอันตึงเครียดคลาย ลงเล็กนอย “ใหญมากไหม?” ดารินถาม ฝนน้ําเสียงเปนปกติ “ผมสงสัยวาจะเปนไอด ํา หรอมื ายก็ไอดาวคงไมใชโครงหรอก” “รูไดยังไง คณยุังไมทนเหันต็ ัวมันไมใชหร ือ นอกจากไดกลิ่น แลวก ได็ ยนเสิ ียงที่มนยั อง เขามา” “ครั้งแรกที่ผมไดยนเสิ ียงมันเอาเล็บตะกยกุงไม ิ่ สูง ตอมาก็มีเสียงกระโดดลงมาที่พื้น เสือ ใหญปกตแลิ วไมขึ้นตนไม”  “มันจะเอายังไงกับเรากันแนน ี่เลนมาดอมๆ มองๆ สอดแนมอยูใกลที่นอนของเราแบบ นี้” ไมทันจะขาดเสียงของเชษฐา ก็มีเสียงเลบตะก็ ยโคนตุนไม  ดังมาไดยนถนิ ัด แลวก เส็ ียง คํารามอยูในลาคอเบาๆํคราวนี้ดังหางออกไปทางดงดานขวา พรานใหญบุยปากไปทางบอน้ําซับ เบื้องหนาของปางพัก ซึ่งอยในระหวู างดงบอนอันขึ้นอยแนู นทึบ หางออกไปประมาณ 30 เมตร “มันจะลงมากนนิ้ําที่บอน้ําซบนั ั่น แตตดขิดทั ี่พวกเรามาพักนอนกันอยทู ี่นี่ก็เลยวนเวียน งุนงาน แตความจริงแหลงนาบร้ํ ิเวณนี้ก็หาไดไมยากนกัมีอยูแทบทวไป ั่มันอาจเปลี่ยนความตั้งใจ ไปที่อื่นก็ได”  “หรือไมก็เปลยนความตี่ั้งใจที่จะกนนิ ํา้มากินคนแทน” ดารินโพลงออกมาลอยๆ “สัตวแถวนี้ชมมากครุับ เสือทุกตัวอิ่มกนอยั างเหลือเฟอทีเดียว มันมีสญชาตญาณรัูไดดีวา ในบรรดาสัตวท ั้งหลาย สัตวมนุษยเป นสัตวที่จะเปนเหยอของมื่ันยากที่สุด ถาไมจําเปนจริงๆ แลว มันจะไมเสี่ยงเปนอันขาด นอกจากไอตวทัมี่ีสันดานเสียมากอน แตถึงอยางไรก็ตามเราระวังกนอยัู แลว” เสียงเสือดาวตวนั ั้นเงียบหายไปแลว ทกคนลุมตัวลงนอน ศีรษะหันเขาหาก อนหินใหญที่ ใชกั้นแทนผนงเพั ียงดานเดยวีอีกสามดานลอมรอบดวยกองไฟ ไชยยนตั ขอแลกเปลยนกี่ับเกิดเปน ยามแรก เพราะยังไมงวง และใจมวพะวงอยัูกับเสือตัวนนั้เชษฐาก็รนหนาที่อยยามแทนแงซายูคือ รับเปนยามติดตอกับไชยยันตเพราะตองการจะนอนรวดเดียว มอบอีกสามยามติดตอไปจนตลอดรงุ ใหเปนของพรานใหญเกิด แงซาย ซึ่งรพนทริ ก็เหนชอบด็ วย เพราะพวกเขาตนงื่ายและหลับงาย จะ ตื่นหรือหลับเวลาไหนก็ไดท ั้งสิ้น “อยาลืมปลุกผมดวยนะครับ ถามีอะไรและก็อยาออกนอกกองไฟ” รพินทรกําชับซ้ํามาอีกครั้งกอนที่จะเอาหมวกหลุบลงมาปดหนาไว

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 923 ไมนานนกทัุกคนก็หลับลงหมด เหลือแตไชยย นตั คนเดยวีทามกลางความวิเวกเปลี่ยว เปลานาสะพรงกลึ ัวของปา เวลาผานไปอยางแชมชา เชษฐากําลังนอนหลับเพลิน ทันทีนั้นก็สะดุงตกใจตื่นขนึ้เพราะมือรอนผ าวมือหนงเขยึ่า ปลุกเขาลุกขึ้นโดยเรว็เหนไชยย ็นตั หนาขาวซีดลมหายใจหนักๆ นั่งคกเขุาอยูใกลๆ “ปลุกทําไม ยงไม ัถ ึงเวรฉันไมใชหรือ?” ไชยยนตั ฝนยมิ้ริมฝปากและดวงตาทั้งสองที่มองมาแหงผากพูดแหบๆ “ฮือมยังไมถึงเวลายามของแกหรอกเชษฐาแต...มันยังไงพิกลเสียแลว” “ทําไม มีอะไรหรือ?” เชษฐาถามเร็วปรื๋อ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งตรงทันทีจองหนาสหายอดีตนายทหารปนใหญ   หัวเราะเสียงแปรงอยูในลําคอหนาวสะทานสั่นเทาเหนได ็ ถนัด ดารนนอนไวตามน ิ ิสัยของหลอน ตื่นขึ้นเพราะไดยินเสยงพีูด เปดมานตานอนดูอยูเงยบๆี “ประสาทมันเลนงานฉันเขาใหเสียแลว” เขาพูดยากเยน็พยายามจะหวเราะให ั เห็นเปนเรื่องขบขัน “ตากับหูดูมนลวงๆัตัวเองพลิึก ชักไมไวใจต  ัวเองเสยแลีว ขอใหฉันนอนดีกวาแกชวยร ับ ยามแทนทเถี ิด คืนนี้เลือดลมมันไมปกติใหตายซ ิไมเคยเปนย ังงี้มากอนเลย” “แกเหนอะไร ็บอกซิ!” เชษฐาจองตาไมกะพร ิบ จบไหล ั ไชยยันตไว สหายของเขายักไหลยกกระติกบรนดั่ีขึ้น กรอกใสปากเต็มอึก นิ่งทําหนาพิกลอยูอึดใจก็ชี้ไปที่โคนตนกระบาก “ที่กิ่งเถาวัลยใหญโคนตนไมน ั่นหยกๆ นเองี่กอนที่ฉนจะตัดสั ินใจปลุกแกขึ้นมา มี ผูหญิงคนหนึ่งนั่งโยกกิ่งเถาวลยั นั่นแทนชิงชาอยู” ไชยยนตั พูดขนชึ้าๆ อยางลาบากยากเยํน็พลางยกมือขึ้นลูบใบหนาเชษฐาลืมตาโพลง จองตาไชยยันตเขม็ง สวนดารินดึงกายลกขุึ้นนั่งโดยเร็ว “สาวนอยในวรรณคดียังไงกย็ังงั้น ผมยาวถึงเอว นุงนอยหมนอย ทัดดอกกลวยไมเหลือง สลับดํา อกเปลือยพันโสรงลายดอกเหลืองดําไวครึ่งลําตวขาดเป ั นรวสิ้งเกูินขาออนขนมาึ้หลอนนงั่ ไกวเถาวัลยชาๆ ปลายเทาเรียดดิน พอฉนฉายไฟก ั ็เบนหลบเขาหลังโคนไมพอดบไฟประเด ัยวกี๋ ็ กลับมาแกวงชงชิ าเถาวัลยอีก เปนยังงี้ตั้งสองสามหนทีเดยวี ตอนฉายไฟเห็นหนาไมถน ัด เห็นแต สวนขางกับดานหลังไวๆ เทาน ั้น ตามนฝาดย ั ังไงก็ไมรูเห็นซ้ําๆ ซากๆ อยูไดและลงประสาทไมดี อยางนี้นอนดกวี าแกอยยามแทนฉู ันเถอะ”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 924 ระหวางทเชษฐามองไปท ี่ี่ตนไม  ใหญและหันกลับมาจองหน าไชยยันตสลับกันนั้น ดาริน ก็ลุกขึ้นเดนมาทริุดตัวนั่งตรงหนา ถอดถุงมอออกเอาหลื ังมืออังที่ซอกคอ และหนาผากของไชยยันต แลวก็บอกต่ําๆ วา “ก็ทําไมจะไมเห็นละ ในเมอเธอกื่ําลังจับไขอยูนี่นกแลึ วไมผิดวา คนนื ี้ไมใครก็ใครจะ เปนไขกันบางหรอกอากาศในหุบแถวนี้เลวเต็มท” ี หลอนห ันไปคนย าม งดเขั ็มฉีดยาขึ้นมา ระหวางราชสกลสองพุี่นองกําลังสาละวนอยูกับ ไชยยนตั รพินทรก็ลุกขึ้นจากที่นอนของเขาเดินเขามา มนเป ั นเวลาเดยวกี ับที่เชษฐากาลํ ังประคองให สหายของเขานอนลงขางกองไฟ “เอาละแกนอนใหหล ับเสียเถอะ ฉันจะอยยามแทนใหูเอง ” เชษฐาบอก “มีอะไรผิดปกติหรือครับ?” พรานใหญถาม “ไชยยนตั ไมสบาย ประสาททําพิษ ชักจะเห็นอะไรตออะไรเลอะเทอะไปหมด แตไม เป น อะไรมากนกหรอกัมีไขขึ้นบางนิดหนอยเทานั้น ใหนอนพักเสีย พรุงนี้ก็เรียบรอย” เชษฐาเอยข ึ้นต่ําๆ กับพรานใหญขอบุหรี่ใบตองแหงจากเขาไปจุดสูบมวนหนึ่ง “หุบหมาหอนนี่มันมีอะไรพกลๆิอยูนะ ผมก็รูสึกในขอน ี้ตั้งแตกาวแรกที่เราเหยยบยี าง เขามาแลว โชคดีเหลือเกินทไชยย ี่นตั ยังมีสติพอจะเขาใจตนเองไดวา นั่นเปนภาพลวงตา ถาเปนคน ประสาทออน ดีไมดีจะไปกนใหญ ั ”  แลวเขาก็เลาใหรพินทรฟง ตามที่ไดรับการบอกเลาจากไชยยันต พรานใหญนั่งฟงอยาง สงบโดยไมออกความเห็นเชนไร นอกจากยิ้มขรึมๆ “นอยโดนเขาเปนคนแรกเรื่องตาฝาดชนิดนี้แลวมาเจอะเอาไชยยนตั เขาอ ีกคน มันเปน เรื่องนาแปลกเหลือเกิน ความจริงไชยยันตคงไม  อยากใหใครร ูวาเขาเหนอะไร ็แตผมพยายามใหเขา บอกเอง” “ความเงียบ ความเปลี่ยว เปนบอเก ิดแหง ‘มโนภาพหลอน’ ครับ ยิ่งถาในขณะที่เลือดลม ไมปกติมีอาการไขรางกายออนแอลงดวยละก็ยิ่งไปกันใหญคุณชายรสู ึกปกติเรียบรอยด ีหรือเปลา ครับ ถายังไงละก็นอนพักเสยดี ีกวาผมจะเฝาใหเอง” หัวหนาคณะเดินทางหวเราะั ตบไหลจอมพราน “ผมแข็งแรงดทีุกอยาง รพินทรไปนอนเสยเถอะี ไมตองหวงหรอก ออ! เอาบุหรี่อยางวา นั่นทิ้งไวใหผมอกสี ัก 3-4 มวนดวยแกงวง ” รพินทรวางกลองยาเส  นและใบตองแหงทั้งชุดไวให นายจางของเขาแลวกลับไปลมตวลงั นอน เอาหมวกปดหนาไวตาเด ิม เวลาผานไปอกี...

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 925 เชษฐานั่งริมกองไฟ ฆาเวลาโดยการหมนใส ั่ฟนเพื่อใหไฟลุกอยูตลอดเวลา ประสาทหูอัน วองไวคอยสดบตรั ับฟงเสียงไพรยามวกาลอยิ างถี่ถวนระมัดระวัง ความรูสึกเตือนย้ําตนเองอยูทกุ ขณะวา หุบหมาหอนผิดไปกวาทุกปาท ี่ผานมาแลว มนเตั ็มไปดวยความนาหวาดระแวง ซึ่งจะชะลา ใจเสียมิไดเลย เสียงสัตวที่ออกหากนอยิูเมื่อตอนหัวค่ําบดนั ี้เงียบหายไปหมดแลวช ั่วขณะหนึ่ง จกจั ั่น เรไรและแมลงราตรีก็หยดทุาเสํ ียงลงพรอมกัน แมลมก็สงบ ใบไมนิ่ง คงไดยินแตเสียงลมหายใจ ของพรรคพวกในจังหวะสม่ําเสมอกันแสดงวาหลับสนทิ โดยไมไดตั้งใจเลย ขณะนนเองเขากั้ ็เงยหนาออกจากกองไฟที่เหมอดูแลออกไปยงแนวั ปาเบื้องหนาอนเหั ็นอยูเปนเงาตะคุมๆ สายตาก็สาดไปยงกลัุมเถาวัลยโคนตนกระบากใหญ...เชษฐา ก็ตะลึงพรึงเพริด เย็นสยองเขาไปถึงไขสันหลัง เพราะความกะทันหันไมรูเนื้อรูตัวมากอน! กิ่งเถาวัลยใหญที่ปราศจากใบอันทอดยอยลงมาราวกบเปลอย ัูเรียดพนดื้ินกงนิ่ั้น ขณะนี้ โยกไหวอยูไปมาอยางแชมชา เงารางๆ ที่นงเกาะไหวอย ัู่นั้น ทรวดทรงนาจะเปนมนุษย!!  เขากัดริมฝปากตนเองอยางแรง เบิกตาจองเขม็งพรอมกบนั ึกสาปแชงสายตาของตนเอง ที่ มันฟนเฟอนไปไดถึงขนาดนั้น กองไฟใหญไดเชื้อฟนอันไวไฟเขาอนหนังึ่ประกอบกบทั ี่ลมหวนมาชั่ววูบ มันลุกสวาง โชติสองแสงสวางขึ้นอีก ภาพที่โคนไมใหญ  ตนน้นเหันช็ ัดยิ่งขึ้น เห็นแมกระท ั่งแววตามันปลาบ ของใบหนาจมลิ้ิ้มราวกับหนปุ นดวงนั้น เสนผมที่ยาวสยาย...มาลัยกลวยไมเหลืองสลับดําที่สวม ประดับอยูราวกับมงกุฎ ลําคอเรียวระหง ไหลลาด และใหฟาถลมโลกทลายไปในบดนั ี้เถิด...เชษฐา สบถกองอยูในสมอง...ทรวงอกของหลอนงามสะพรั่งปราศจากสิ่งปกปด ประกอบดวยปทุมถันเตง ตั้งชูชันเบียดชดกิ ันอยูทั้งคู ประหนึ่งจะทัดเสียบพลูจบเอาไว ี ไดในระหวางรองงอนกระชับชิดนั้น ต่ําลงไปอีกเปนแนวลาดกวของทิ่ องรับกับเอวบางกลมกลึง ลําขาเปลาเปลือยทั้งคูราวกับปลีหยวก จากโคนอวบเรียวลงไปสูปลายเทา แขนทั้งสองทอดขึ้นจับกิ่งเถาวัลยเปนรูปกระเชาโคงขึ้นทั้งสอง ขาง ปลายเทายันโยกอยูกับพื้นดินแกวงตวเบาๆั นั่นคือภาพของ ‘สาวนอยในวรรณคด’ ีที่ไชยยันตบอกก ับเขาถูกตองตรงลักษณะทกุ ประการแมกระท ั่งโสรงเหลืองดําผืนเทากระแบะมือขาดเปนริ้วทพี่ันอยูกลางลําตัวอยางลอแหลม เชษฐาสารวมสตํ ิไดในพริบตานั้น สะบัดหนาขยี้ตาแลวคอยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง จองไปยัง ที่หมายแหงเดมิแลวก็ตะลึงไปอีกครั้ง ในการลืมตาครั้งนี้เขามองไมเห็นภาพสาวนอยผูนั้นเสียแลว เห็นแตเพยงกีงเถาวิ่ัลยที่ยังไหวอยูเบาๆ เขากมหนามองดูกองไฟใหมในล  ักษณะเดมิเวนระยะชั่วอึดใจกเงยข็ ึ้นมองไปทางนนอั้ีก คุณพระชวย !

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 926 หลอนปรากฏรางอยูที่นั่นอกแลี ว คราวนี้ไมไดนงหั่ อยชิงชาเถาวัลยหากแตยนยกมื ือขึ้นสยายผม ถันเปลือยงามสลางทั้งคู กระเพื่อมไหวอยูนอยๆ เชษฐาจองโดยไมกะพร ิบตา เกรงวาถาหลับตาลงภาพนั้นจะหายไปอกีมอื เอื้อมไปแตะไฟฉาย แตแลวก็ชะงัก...แสงไฟมักจะละลายภาพลวงตา เขาบอกกับตัวเอง...และมาตร วาภาพนี้จะเปนภาพมายาที่เกิดขึ้น จากความวิปริตของสมองและสายตา เขาก็ตองการจะเห็นมันให ถึงที่สดุ เห็นใหไดวา มนมาอยั างไรและไปอยางไร เขาไมตองการกระโตกกระตากหรือปลุกใครอื่นขึ้นทั้งสิ้น บอกตนเองวาสติสัมปชัญญะ เปนของเขาอยางครบถ วนสมบูรณพอที่จะพิสูจนมันออกไปใหแจ มชัด ครั้นแลวขณะนั้นเอง โดยการเบิกตาจองไมกะพริบของเขา รางอันออนแอนงามสะพรั่ง นั้น ก็เคลื่อนไหวอยางแชมชายุรยาตรตรงเขามายังแคมปท ี่พัก ตาจับนิ่งประสานมาทตาเขาี่ริมฝปาก เผลอยิ้มแยมเยอนใกล ื้แนวกองไฟเขามาทกขณะุหูของเขาในขณะนไดี้ยนแมิ กระทั่งเสียงใบไมล ั่น อันเกิดจากฝเทาของหลอนที่เหยยบยี างเขามาทีละกาวนนั้แสงสวางจากกองไฟที่ลุกพลอมแพลมอยู ยิ่งทําใหภาพนนเดั้นชดยั ิ่งขึ้น ริ้วเหลืองสลับดําของมาลัยกลวยไมและผาเต ี่ยว กระสบแสงไฟเปน มันละเลื่อม แลวเชษฐาก็ผงะ กายแขงท็อเหมื่ือนถูกสาปใหกลายเปนหิน เมื่อเห็นดวงหนาหวานแฉลม นั้นอยางถนัดตา...มันคอดวงหนื าของดาริน วราฤทธิ์นองสาวของเขานั่นเอง ทั้งๆ ที่เจาของดวง หนานั่นนอนหลับอยูขางๆกายเขาในขณะนี้!...

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 927 38 กอนที่เชษฐาจะรูสึกตัวกอนเสี้ยวของเสี้ยวแหงวินาทีอันไมสามารถจะทํานายอนาคตใดๆ ไดนนั้เหตุการณอันเปรียบประดุจฟาถลมแผ นดนทลายกิ ็อุบัติขึ้น เสียงไรเฟลแฝดสะเทือนเลื่อนลั่น ขึ้นจนหูลั่นกรงิ่เสียงคํารามโฮกระคนไปกบเสั ียงรองแหลมยาวสะทานราตรีมานฝุนและใบไมแหง กระจายฟุงขึ้นไปตลบอยูในอากาศ พรอมกับรางสีเหลืองสลับดํา! หัวหนาคณะเดินทางทะลึ่งพรวดขึ้นยืนแลวจังงังอยกู ับที่เบกตาโพลงอย ิ างไมสรางจาก ความมึนงง ทกคนตุื่นขึ้นพรอมกันหมดดวยอาการกระโดดจากท  ี่นอน รพินทรเปนคนแรกที่ถือปน ในทาเตรียมพรอม กาวผานกองไฟออกไป จากนั้นคนอนๆื่ก็กระโจนตามหลังเขา เชษฐาเปนคนสุดทายที่ยกมอขื ึ้นขยี้ตาอยางแรงๆ อีกครั้ง สะบัดหนาไลความมึนงงแลวก็ วิ่งเขาไปสมทบ ภาพที่ทุกคนกาลํ ังยืนลอมดูอยูในขณะนี้คือเสือดาวตัวมหึมาเกือบจะเทียมๆ ลายพาด กลอนตัวหนึ่ง นอนตะแคงเหยยดยาวอยี กูบพั ื้นดินขางกองไฟ ที่กระเด็นกระจัดกระจาย เลือดไหล พรั่งเปนลิ่มออกมาจากบาดแผลกลางทรวงอก และรอยเจาะผานออกทางสะบักหลัง ขณะทหี่ัวหนา คณะเดินทางวงตามเขิ่ ามาถึงนั้น ขาทั้งสี่ขางของมันหยดอาการสุั่นกระตุกลงแลว ตายสนิท! พรานใหญจองหนาเชษฐาเขม็ง สีหนาและแววตาของเขาเต็มไปดวยความพ ิศวงขดสีุด รองออกมาดวยเสียงละล่ําละลัก “คุณชาย! อะไรกันนี่นั่งจองม ันอยูทําไม ทําไมถึงไมยงิ ปลอยใหมนยั องเขามาจนถึง ระยะที่มนกระโจนเข ั าใสแบบนี้” ทุกคนหันไปทางเชษฐาอยางสนเทหเพราะคําพูดของรพนทริ  ราชสกุลหนุมเมมริมฝปากแนน กะพริบตาถี่เร็วมองสบตาพรานใหญกมลงมองดูซาก เสือดาวตวนั ั้น แลวยกมือขึ้นลูบใบหนา...ยังไมกลาวอะไรทั้งสิ้น เดินกลับไปยังที่นอน...ควาบรั่นดี ออกมาเทกรอกเขาไปรวดเดยวเกี ือบครึ่งกระติก ทกคนเดุินตามเขามารายลอมเขาดวยความประหลาดใจ ไชยยันตกับดารนริุมถามฟงแทบจะไมได ศพทั แตเขายังไมตอบคําใด หันไปทางพราน ใหญผูจองตานิ่งมาดวยคําถาม แลวฝนยิ้ม “รพินทร!...” ในที่สุดก็เอยขนแหบตึ้ ่ํา “กอนอื่นบอกผมซิคุณเห็นมนยั ังไง และยิงมัน ตอนไหน?” “ผมนอนหลับๆ ตื่นๆ” จอมพรานบอกพลางมองดูเชษฐาอยางงงๆ ไมสามารถจะเดาอะไรไดถูกอยูเชนเด ิม ลักษณะของเขาเต็มไปดวยความตกใจและประหลาดใจระคนก นั

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 928 “เสียงมันเดนเหยิ ยบใบไม ียองกร ิบเขามา ก็เลยทําเปนหลับแตดักสังเกตอยูเหนค็ณชายุ นั่งตื่นระวังตวอยัูพรอมที่กองไฟกองนี้ผมก็คิดวาคณชายคงจะไดุยนเสิ ียงของมันแลว และคง เตรียมพรอม ครูใหญตอมามันก็โผลออกมาจากซุมเถาวลยั โคนตนกระบากตนโนน เอาขาหนาทงั้ สองเกาะกิ่งเถาวัลยใหญจองมองเขามาในปางพักของเราผมก็เห็นคณชายจุองดูมนเฉยๆัอย” ู พรานใหญหยดเวุนระยะผ อนลมหายใจ อนเตั ็มไปดวยความต ื่นเตนก ังขา สายตาไมคลาด ไปจากใบหนาของเชษฐา “มันเดินวนเวยนีหลบๆ ซอนๆ เมียงมองอยูที่โคนกระบาก อีกอึดใจใหญกย็องกรบตรงิ เขามา ผมนึกวาคณชายคงจะรอจุังหวะใหมนเขั ามาใกลระยะที่สุด แตก็เห็นมนใกล ั เขามาทกทุี จนกระทั่งเกือบถึงกองไฟดานนอกนนอยั่แลู ว คุณชายกจ็องมองมันเฉยอยูอยางนั้น ผมตัดสินใจยิง ตอนมันกระโจน” เชษฐาอึ้ง ทุกคนจองเขาเปนตาเดียว “ทําไมแกไมยงิหา? เชษฐา รอจนกระทั่งมันเผนเขาใสแก โชคดีเหลือเกินที่รพินทรตื่น ขึ้นมาเห็นเหตการณุพอด” ี ไชยยนตั ถามเสียงหนักๆ ขมวดคิ้ว “พี่ใหญเปนอะไรไปหรือเปลาคะเห็นมนหรั ือเปลาขณะที่มันยองเขามา?” นองสามรองถามมาอีกคน พรอมกับเขยาแขน อดีตทูตทหารบกเชื้อพระวงศมองผานใบหนาของทุกคน ที่พากันจับมองมาที่เขาอยาง สุดพิศวงแลวเปล  ี่ยนมาจับประสานตากับรพินทรเปนคนสุดทาย “บอกผมอีกสักครั้งซิรพินทรคุณเห็น ‘เสือ’ ตัวนั้นนะหรือเดินยองเขามาใกลๆ ผม โดย ออกมาจากซุมเถาวัลยโคนตนกระบาก ?” รพินทรประหลาดใจยิ่งขนึ้ไมเขาใจคําถามของเชษฐา “ก็เสือตัวนนนะซั้ิครับ เอะ! มีอะไรหรือครับ?” เชษฐาหนไปทางน ั องสาว บอกเรียบๆ วา “นอย! ตรวจพซี่ิพี่ไมสบายหรือเปลา” หญิงสาวยิ่งตกใจเพิ่มขึ้น เขามาจับตัวพี่ชายตรวจดูโดยเร็ว หลอนคลําแมกระทั่งชีพจร “ก็-ปกติเรียบรอยด ีนี่คะ พใหญ ี่แตมีอาการตื่นเตนบางเทานั้น นอกนั้นทุกสิ่งทุกอยาง เรียบรอย” “พี่ก็เชื่อวาพี่สบายดีทุกอยาง แตอยากจะใหแนใจเทานนั้ถึงบอกใหเธอลองตรวจดูอีก ครั้ง” เขาพูดขรึมๆ แลวยังไมเอยอะไรกับใครทงสั้ิ้น เดินไปทรุดตัวลงนั่งริมกองไฟที่เดิม ในทา เดิม จองมองโดยมุมนั้นออกไปยังกิ่งเถาวลยั โคนตนกระบากอีกครั้ง โบกมือไลไชยยันตผูเขามายนื ขวางทิศขวางทางใหหลีกหางออกไป ทุกคนมองดูอาการของเขาอยางไมเขาใจ เชษฐาทดลองนั่ง

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 929 มองจองอยูเชนน ั้น อึดใจใหญ ฉายไฟตรงเขาไปยังตําแหนงนั้นแลวกด็ บไฟ ั มองโดยอาศัยเปลวของ กองเพลิงสลับกันอยูเชนน ั้นสามสี่ครั้ง ทายสุดเดินเขาไปพจารณาติ ําแหนงที่เสือดาวใหญต ัวนั้น นอนตายอยูนงซั่ึมไปเปนเวลานาน ทุกคนเดนตามมาหยิุดยืนลอมเขาอยางฉงนสนเทห “เสือตัวนี้ตัวเมียใชไหม?” ในที่สุด เขากห็ ันไปถามรพนทริ ขึ้นดวยเสยงปกต ี ิ “ครบั ใช! มันเปนตัวเมยีคุณชายดูลักษณะรูปรางของมันออกหรือครับ?” “เปลาหรอกคิดเองดวยประสาทสัมผัสบางชนิด” เขาตอบปนหวเราะเสั ียงแปรงๆ อยูในลําคอ พลางพยักหนาชวนทุกคนใหกล ับเขาไปใน บริเวณทนอนอี่ีกครั้งแลวหนไปทางไชยย ันตั  “แกเปนอยางไรบางไมสบายอยูเมื่อตอนหวคั่ํานะเดยวนี๋คี้อยยังชั่วแลวยัง?” “หายเรียบรอยดีแลวละ ย่งมาเจอเอาเริ ื่องตนเตื่ นกะทันหนแบบนั ี้หายเปนปลิดทิ้งทีเดียว วาแตแกเถอะอย าเพิ่งถามหรือพูดอะไรนอกเรื่องไปเลย พวกเราทุกคนแปลกใจอยูจนกระทั่งเดี๋ยวนี้ วา ทําไมแกถึงนั่งมองดูเสือตัวนี้ยองเขามาหมายจะตะปบหน  ังหัว โดยไมคดจะทิ ําอะไรมันเลย จนกระทั่งรพนทริ ทนดูอยไมู ไดตองยิงแกยังไมได ตอบคําถามเลย” “เอาละ อยาเพิ่งสงสัยอะไรฉันไปนักเลย ทุกคนขอใหทาใจให ํ สบายกอนเถอะ ขอใหฉัน ถามอะไรแกกอนด ีกวาไชยยนตั ” “แกจะถามอะไรฉัน?” “เมื่อตอนแกอยูยาม-จับไข-แลวก็ปลุกฉันมารับยามตอ โดยบอกวาตาฝาดเห  ็นอะไรตอ อะไรยุงไปหมดนั่นนะ ไหนลองบอกใหชดๆัอีกสักครั้งซิแกเหนอะไร ็ ?” สหายของเขามีสีหนาพิกล หันไปทางโคนตนกระบากดวยอาการตะครั่นตะครอ “ก็ฉันบอกแกไปแลว ประสาทตามันกลับยังไงกไม็ รูเห็นแมสาวนอยคนหนึ่ง นั่งโยก ชิงชาเถาวัลยอยูที่โคนตนไมน ั่น ประเดยวกี๋ ็หายไป ประเดี๋ยวก็เห็นอีกรําคาญลูกตาตัวเองเต็มทกี็เลย ขอนอนดีกวา ประเดี๋ยวจะกลายเปนนอยทเคยเหี่นอะไรพ ็ ิสดารๆ มาแลวไปอีกคนหนึ่ง” “มีมาลัยดอกไมสีดําๆ เหลืองๆ สวมอยูบนผมใชไหม?” “ใช” “อกเปลือยผมยาวถึงเอว พันกลางลําตัวดวยผาเตี่ยวผืนเลกๆ็ ” ไชยยนตั จองหนาเชษฐาอาปากคางขนลุกชนขั ึ้นมาในทนทั ีนั้น รองออกมาตะกกตะกุัก “เชษฐา! นี่แปลวา...” อีกฝายหวเราะหั ึๆ กรอกบรนดั่ีลงคออีกครั้ง เหมือนจะดับความรูสึกอันไมอาจบรรยาย ถูก

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 930 “ฉันเห็นถนดกวั าแกเสียอกีทั้งๆ ที่ฉันก็มีอาการปกตเริ ียบรอยดี ไมไดไมสบายจบไข ั  เหมือนแก มันเปนภาพเดยวกี ันกับทแกเหี่ ็นนนแหละั่ที่วาเห็นถนัดกวาแกก็คอแกเพืยงแตีเห ็น หลอนไกวชิงชา วับๆ แวมๆ อยูหางๆ เทานั้น สวนฉนเหั ็นหลอนยิ้มดวยแลวคอยๆ เดินเขามาหา... ตามองดูตาฉันน่งิหลอนเคลอนใกล ื่ เขามาจนกระทั่งถึงกองไฟนั่น กอนที่ฉันจะตัดสนใจอย ิ างไรถูก ก็ไดยินเสียงปนเส ียงคําราม และฝุนตลบ แลวหลอนกนอนตายอย็ูตรงนั้น กลายเปนน ังเสือดาวตวั เบอเริ่ม!” เชษฐาพูดมาดวยน าเส้ํ ียงหวเราะเรั ื่อยๆ ของเขา แตทุกคนที่ไดยินกแทบจะผงะ็ตะลงตึ ัว แข็งกันไปหมด หัวหนาคณะเดินทางกลาวตอมาวา “ฉันตองการพสิูจนใหถึงที่สดุวาภาพที่เห็นนนคั้ืออะไรแนจึงนั่งพิจารณาอยูเงียบๆ เฉยๆ ไมยอมใชแมกระทั่งไฟฉาย ไมอยากเห็นตัวเองขขลาดจนถี้ึงกบยั ิงออกไป ทงๆั้ที่มองเห็นอยู วารางนั้นเปนมนุษย...เปนสาวนอยแสนสวย! จริงละ แมมันจะเปนส ิ่งที่เกิดขึ้นอยางวกลวิ ิการผิด ธรรมชาติสาวนอยทไหนจะมาโหนช ี่ิงชาอยูใจกลางปาลึกยามวกาลเชิ นนี้แตทุกสงทิ่กอยุางมันควร ขึ้นอยูกับเหตผลจากสายตาของเราุฉันก็เขาใจเหมือนแกเหมือนกัน คอคื ิดวาตาฝาด และเมื่อตาฝาดก็ เพงจองดใหูแนลงไป วินาทีสุดทายนั้นฉนรัูตัวเองดวีา ไดตกตะลึงหมดสติไปชั่วขณะ ไมใช เพราะ หลอนเดินตรงเขามาจนใกลไมใชเพราะความหวาดกลัวหรืออะไรทั้งสิ้น แตเปนเพราะ...” หัวหนาคณะเดินทางหยุดกลืนน้ําลายลงคอฝดๆ หันไปมองดูนองสาว แลวโอบมือไปดึง เขามากอดไว “แมสาวนอยคนนั้น มีดวงหนาเหมือนนอยราวกับคนเดยวกี ัน นอยชัดๆ ที่ยืนอยูหนากอง ไฟ อันนแหละที้ี่ยอมรับวาห ัวใจแทบช็อกทําอะไรไมถกขณะนูั้น” หญิงสาวรองอุทานออกมาเสยงหลงีทกเสุนขนในกายของหลอนลุกชันขึ้นดวยความ สยดสยองขีดสุด “เสือสมิง!...” ทามกลางความเงียบงันของทุกคน ที่ยังไมสามารถจะเอยคําใดออกมาไดนั้น เกดครางิ ออกมาแผวเบา ตาตื่นเบิกโพลงลอกแลก “มันแปลงรางเปนนายหญงิมันมาหลอกนายใหญเพื่อจะตะครุบ!” พรานใหญห ันไปถลึงตา พรานพื้นเมืองของเขาก็เงียบไปในบัดนั้น “มันเปนไปไดยังไงน” ี่ ไชยยนตั พูดเสียงแหบๆ มองหนาทุกคนไปมา “ที่แกมองเหนผ็ูหญิงลักษณะทาทีอยางเดยวกี ับที่ฉันเหน็มิหนําซ้ําหนายังเปนหน าของ นอย” แงซายคนเดียวเทานนทั้ี่นั่งเงียบกริบไมไดเอ ยคําใดทั้งสนิ้เทาๆ กับรพินทรผูตกอยูใน อาการเครียดขรึม ก็บังเกิดความไมสบายใจขึ้นมาอยางบอกไมถูก อํานาจของปาใหญไพรลึกได

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 931 สําแดงอิทธิฤทธิ์ของมัน ใหคณะนายจางของเขาไดประจ  ักษชัดกับตาแลวครบถวนทุกคน แมกระทั่ง เชษฐาผูจัดวาสต ิสัมปชัญญะและกําลังใจ ตลอดจนความเชื่อมั่นในตัวเองเหนือกวาทุกคนในคณะ อยางไรก็ตาม เขาอดที่จะนกสรรเสรึ ิญยกยองจิตใจอันเด็ดเดยวเขี่ มแขงของห็ ัวหนาคณะ เดินทางเสียมไดิ  เชษฐาประจันหนากบความลั ี้ลับของปาอันนาสยองกลัวที่สุด แตก็ยังมีสติมั่นคง หนักแนนดีอยเชู นเดิม ไมรูสกตึ ื่นเตนว าวุนอะไรนัก สามารถจะเลาสิ่งที่พบเห็นใหทกคนฟุงไดดวย อาการอันเปนสามัญธรรมดาที่สุดเหมือนไมไดเกดอะไรข ิ ึ้น “ผมผานมาหลายปาแลว” ตอนหนึ่งของการพูดเรื่อยๆ โดยสีหนาเรยบราบีเขาก็เอยข ึ้นกับพรานใหญผูนั่งอึ้งอยู “ไมเคยเหนอะไรพ ็ ิสดารเหมอนทื ี่เห็นเมื่อครูนี้เลย นอกจากจะไดยินไดฟงเปนเรื่อง ทํานองนิยาย แลวก็ฟงเปนของสนุก แตหบหมาหอนของคุ ุณในคนนื ี้ทําเอาหัวเราะไมออกทีเดยวี แหละ และก็ตองน ับวาเปนโชคด  ีอยางมากที่ไดมารูเหนด็วยต วเองเสั ียชดๆั ในครั้งนี้เพิ่งจะนึกออก เดี๋ยวนี้เองวา ทําไมพรานเกาๆ เขาจึงเตือนไวหนกหนาวั า ถาเห ็นอะไรผิดวิกลในปาก็ใหเร ง ระมัดระวังตัวใหจงหนัก ผมเชื่อสายตาและเชื่อมั่นในตนเองมากเกินไป ประกอบกับการฝกนิสยั แบบคนกลาทผี่านโลกเจริญขดสีุดมาแลว และนี่คือความประมาท รับรองวาคราวหนาคงจะไมเผลอ ตัวเชนนี้อีก” “ผมก็เพิ่งจะเขาใจเดยวนี๋ี้เองครับวา ทําไมคุณชายถึงนั่งมองดูมันอยูเฉยๆ โดยไมยิงหรือมี ปฏิกิริยาอยางใดทั้งสิ้น จนกระทั่งมันยองเขามาเกือบจะถึงตัวอยูแลว สําหรับผมนั้นมองเห็นอยูชดๆั วา มันก็คือเสอดาวนืนแหละั่ไมไดมองเห นไปในร ็ูปอื่นเลย” พรานใหญพดตูําๆ่ “แลวทําไมผมกับเชษฐาถึงมองเห็นในลักษณะเดียวกนัสองสายตาทีเดียวนะรพินทร แลวก็ตางเวลากันดวยมันเปนเร ื่องนาขนหวลัุกอะไรอยางนี้อะไรก็ไมร ายเทากับวามนดั ันมามหนี า เหมือนนอยเขาอ ีกดวย ตามที่เชษฐาเห็น” รพินทรอธิบายอยางลําบากใจ หัวเราะกรอยๆ “ภาพลวงตามนเกั ิดขนได ึ้เสมอในปาใหญ ประกอบกับภาวะทางจิต คุณไชยยันตเกดตาิ ฝาดขึ้นกอนอาจเหนเส็อตื ัวนั้นกอนแลวมองฟนเฟอนเห็นเปนผูหญิงไป ประจวบกับที่มนเลั ียบ เคียงอยหู างๆ ยังไมกล าเขามา แลวคณไชยยุันตก็นํามาบอกเลาใหคณชายฟุง คณชายกุ็รับเอามโน ภาพการบอกเลานั้นไวในจ  ิตใตสํานึกโดยไมรูตัว จึงเกดมองเหิ ็นภาพตามที่ไดรับการบอกเลามานั้น อีกคนหนึ่ง ทนีี้คุณชายเปนคนกลาเกินไป พอมองเห็นภาพลวงตาเชนน ั้น ก็อยากจะพสิูจนเหนช็ ัด ออกไป จึงเฝาพิจารณาอยูเฉยๆ เปนโอกาสใหมันยองใกลเขามา ถาคุณชายพิสูจนโดยการใชไฟฉาย สองเสียนิดเดยวีก็จะมองเห็นชัดทนทั ีวามันคือเสือ ไมหลงเฝามองดูมันจนกระทงเกั่ือบจะไดรบั อันตรายเชนนี้ภาพหลอนนนมั้ันสะกดคณชายไวุโดยไมรูตัว”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 932 “ถาจะอางวาเปนภาพลวงตาหรือตาฝาดไปทั้งสองคน ก็ยังมีเหตุผลที่ตองคิดอีกสองขอ ดวย” ไชยยนตั พูดโดยเรวแย็ งเขามา “คือหนึ่ง ทําไมเราถึงมองเห็นเปนผูหญิง ทําไมไมเหนเป ็ นผูชายหรือภาพอยางอนื่ซึ่งมัน ไปตรงเขาพอดีกับที่เสือตัวนี้เปนเสือตัวเมีย และสอง...ทําไมมันถึงสวมใบหนาของนอยมา เพื่อทํา ใหเชษฐาช็อค ตะลึงในวนาทิ ีสุดทายที่มองเห็นหนาไดอยางถน ัด ลําพังผมคนเดียวทเหี่ ็นทแรกีผม ปรักปรําตัวเองวาตาฝาดไปแลว นี่เชษฐามาเจอะเขาอยางจ ังที่สุดอีกคนหนึ่งดวย มนทั ําใหผมเชื่อเสีย แลวในเรื่องภตผูีปศาจ เรื่องเสือสมิงจําแลงรางมาเปนคนดวยเลหกลมารยาต างๆ เพื่อหมายเลนงาน มนุษย”  เกิดอาปากจะพูดอะไรออกมาอีกตามประสาซื่อ แตก็ตองชะงักเพราะฝามือหนักๆ ของ พรานใหญตบศีรษะหามไว “ก็แลวถาอยางนั้น ทําไมผมถึงเห็นอยูชดๆัวามันเปนเส ือสี่ตีนตัวลายพรอยเลาครับ” “ก็ไมแนเหม ือนกันนะ บางทีคุณอาจจะมองเห็นอยางเดียวกันกับเรานั่นแหละ แตโดย สายตาของพรานผูชํานาญโดยสัญชาตญาณอันจัดเจน ทําใหคุณอานออก และยิงทั้งๆ ที่ก็เหนว็ าเปน ผูหญิงแลวมนกั ็กลายเปนเสือไปในทันททีี่ถูกปน” จอมพรานโคลงศีรษะชาๆ “ผมสาบานไดวาผมไมไดเห นเป ็ นอยางอนเลย่ืเมื่อความจริงมันเปนเสอืผมก็เห็นวามัน คือเสือนั่นแหละ แบบเดียวกับเมื่อคราวที่คุณหญิงเหนผ็ ีกะเหรยงนี่ั่งมาบนหลังเสือ แลวชี้มือบอก เสือใหกระโจนเลนงานเราสองคนบนตนไมซึ่งความจริงสายตาผมก็เห็นเสือตัวนั้นลากศพกะเหรยงี่ ไมใชใหกะเหรี่ยงนั่งมาบนหลัง เถียงกันหนาดําหนาแดงมาจนกระทงทัุ่กวันน” ี้ เชษฐาโบกมือแลวเอยมาพรอมก ับหัวเราะขันๆ วา “ก็นาประหลาดนะ มแตีว าพรานป  าจะพยายามใหใครตอใครเชื่อวา ความอาถรรพณ พิสดารของปามีอยูนานาชนดิและพวกชาวกรุงที่เจรญแลิ วก็หวเราะเยาะไม ัยอมเช ื่อถือ แตนมี่ัน กลายเปนตรงขามหมด พวกเราชาวกรุงไดรับการศึกษามาอยางดีแลว และไมเคยศรัทธาเชื่อถือใน เรื่องชนิดนี้มากอน นอกจากจะเห็นเปนเรองเหลวไหลขนาดหน ื่ัก พอมาเผชิญกับตนเองก็กลับจะ เปนฝายพยายามยืนยนให ั พรานปาเองยอมคลอยตาม สวนพรานกลบอยากจะให ั เราคิดวาเปนเรองื่ เหลวไหลไรสาระ และอยาสนใจอะไรอย ูอกี โดยโยนไปใหความตาฝาด เอาละ เปนอันวาเดยวนี๋ี้เรา ซึมซาบแกใจกันดีทกฝุายกแล็ วกนัวาอะไรมันเปนอะไร อยามาวเคราะหิ หวขั อเทจจร็ ิงถกเถียงกนั ใหเสียเวลาเลย” แลวเขากห็ ันไปตบแขนรพินทรเบาๆ “ผมเขาใจคุณดีรพินทรคณไมุตองการใหพวกเราขวัญเสีย และมีความรูสึกขัดแยงกับ ‘โลกสวาง’ ที่พวกเราผานมาแลว เปนอนวั าเราจะไมมาโตกันในเรื่องนี้อีกละ พวกผมไดรับบทเรียน

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 933 ในการบุกปากบคัุณครั้งนี้ไดดีแลว และเชื่อวาคงจะไมเปนภาระหนกใจให ั คุณสําหรับคราวตอไป ไมวาจะเกดอะไรข ิ ึ้น ถึงจะอยางไรก็ตาม ลูกปนเทานั้นที่มันมีความศักดิ์สิทธิ์เหนือกวาความ อาถรรพณลี้ลับใดๆ และเหนือกวาสิ่งใดทั้งปวง ในอาณาจักรพงไพรนี้ที่จะเปนหลักประกนอันั อบอุนที่สุดของพวกเราก็คือคุณนั่นเอง” เกิดหนไปซ ัุบซิบพูดอะไรอยูกับแงซาย พมพึ ําเปนภาษากะเหร ี่ยง ไชยยันตไดยนกิ ็หนไป ั ถาม ทั้งสองนั่งนิ่งไมตอบ มองมาทางพรานใหญอยางเกรงๆ ดารินจึงมองไปทางรพินทรเหมือนจะ บังคับใหเขาแปลขอความ “ไมมีอะไรหรอกครับ” จอมพรานตอบเรียบๆ ใบหนาเครงขรึม “พวกกะเหรี่ยงหรือพวกพรานพื้นเมืองเขาเชื่อถือกันตามความเหนของเขา็ แงซายเปนคน บอกกับเกดวิ า ตนกระบากตนนั้นรากโผลพนพื้นดนขิ ึ้นมา พวกชาวปาถือกันวาตนไม  ใหญที่ราก โผลพนพื้นดินปศาจแรง เขาไมนิยมปลูกหางหรือสรางปางพักใกลๆ เขาบอกวาจะทวงผมแตแรก แลวตอนที่ตั้งปางพักแตไมกล า แงซายเชอวื่าปศาจที่ประจําอยูทตี่ นกระบากมาสิงลงเสือ คุณชายถึง ไดมองเหนเป ็นผูหญิงไป สวนเก ิดก็บอกวาเสือตัวนนเป ั้ นเสือสมิงดวยตวของมั ันเอง คงจะกินคน มามากแลว” คณะนายจางมองดูหนากันเองอีกครั้ง ดวยความรูสึกอันไมอาจกลาวถกูบรรยากาศมัน เต็มไปดวยความหนาวสะท  านจับใจ ดารนถิ ึงกับสั่นเทา เหตุการณที่เกดขิ ึ้นรวมทั้งสงแวดลิ่ อมเขยา ขวัญหลอนอยางท ี่สุด แมจะเต็มไปดวยความกลาหาญชาญชัยเชนไรก็ตาม “แลวจะทํายังไงกันนี่มติองยายที่พกกันเดัยวนี๋หรี้ือใหหางๆ ไอตนกระบากนนั่ ” “เหลวไหล นอย !” ไชยยนตั หนไปด ัุแลวหัวเราะออกมากราวๆ “มันจะเปนป ศาจจากตนกระบากหรือปศาจที่ประจําตวไอ ั เสือนั่นอะไรก็ตามทีเถอะ ไม เห็นหรือวามันทานลูกปนไปไมไดหรอก รพินทรยิงคว่ําอยูโนน ไหนๆ เราก็มาตั้งแคมป กันอยูทนี่ี่ แลว ก็ตองนอนไปตลอดทั้งคืน ไมมีการเคลื่อนยายอีกแลว เกิดอะไรขึ้นอีกกให็ มันรไปูฉันสบายดี แลวจะใหเฝายามอีกก็ยังไหว” ดารินกอดอกแนน เหมือนจะใหคลายความหนาว พูดออกมาดวยเสียงกระซิบส่นเครั ือ “ทําไม? ทําไมมันถึงตองมีใบหนาเหมือนฉันดวยถาฉันเห็นเองฉนกั ็อยากจะโทษตัวเอง วาประสาทวิปริต ตาฝาดไป แตนี่ขนาดพี่ใหญเห็นทีเดียว พใหญ ี่ประสาทด  ีที่สุดคนหนึ่ง กลาก็ เทานั้น แข็งแรงก็เทานั้น ใจแข็ง มีเหตุผลที่ดีสติมั่นคงยังอุตสาหมองเหนอย็ างนี้ได”  “พี่ก็มีโอกาสจะตาฝาดอยางรพินทรวาไดเหมือนกนแหละนั อย อยาคดอะไรให ิ มากไป เลย” พี่ชายหนไปพ ั ดปลอบใจนูองสาว ซึ่งเห็นชดวั าในขณะนขวี้ัญเริ่มจะเสยี

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 934 “ไมตองกลัวนาอยูกันออกพรอมหนาอยางนี้ฉันไมเคยเหนเธอกล็ ัวอะไรมากอนเลย” ไชยยนตั ชวยปลอบใจมาอีกคน ดารินไมพูดคําใดอกสี ีหนาไมสบายใจอยางไรพกลิทันที นั้นแงซายก็ผดลุ ุกขึ้นยนเตืมส็ วนสัดอันสงใหญ ูพูดขนหึ้าวๆ “นายหญิงไมต องกลัววาจะมีอะไรเกดขิ ึ้นอีกในคืนนี้แงซายจะทําใหเอง” พูดพลาง หนมกะเหรุ่ยงพเนจรผีูลึกลับ ก็ควาไมไผเสยมปลายเป ี้ นหลาว ซึ่งถือติดมืออยู เปนประจํา กาวออกพ นกองไฟไปยนสงบนื ิ่งอยูครูหนงึ่ก็เอาไมไผน ั้นเดนลากขิ ีดกับพื้นเปนอาณา เขตวงกลมลอมรอบปางพัก แลวเดินตรงไปที่ตนกระบากใหญตนนนั้ชักมดพรานที ี่เหน็บหลัง ออกมายืนนิ่งเหมือนจะบริกรรมอะไรอยูครูหนึ่งก็กระหน่ําฟนลงไปทรากี่ซึ่งโผลพนดินขึ้นมา ทันทนีั้นเอง ทุกคนก็สะดุงขนสึุ้ดตัว ตะลึงพรึงเพริดกันไปหมด มีเสียงรองกรดแหลมยาวสะที๊านไปทงปั้าทามกลางความเงียบสงัด ดังออกจากโคนตน กระบากนั้น มันเปนเสียงเหมือนผูหญิงที่ไดรับความเจ็บปวดทุกขทรมานขีดสดุ ! แลวทุกสิ่งทุก อยางก็เงียบเชยบลงตามเดี ิม แงซายเดนกลิบเขั ามาดวยสีหนาอาการปกติทุกสายตาจับไปที่รางของคนใชชาวดงเปน ตาเดียวแมกระท ั่งรพินทร “ชัดเลยของจริงเสียแลว” ไชยยนตั สกัดเชษฐากระซิบออกมาเบาที่สุด เสนผมบนศีรษะแทบจะชี้เปนเสนตรง สวน ดารินผวาเขากอดพี่ชายไวแนนแทบจะควบคุมสติไวไมได ตัวสั่นเปนลูกนก เชษฐาเองก็นั่งตัวแข็ง เย็นปลาบไปถงไขส ึ ันหลังอยางไมเคยปรากฏมากอน “หมายความวาย ังไงกนนั ี่รพนทริ เสียงประหลาดเมื่อตะกนี้ี้มาจากไหนกันแน?” หัวหนาคณะเดินทางหนไปจ ั องหนาพรานใหญ “อยาใหผมพดอะไรอูีกเลยครับ คุณชาย” ภายหลังจากนงไปนาน ิ่จอมพรานก็กระซิบแผวต่ํา “ทุกสิ่งทุกอยาง คุณชายไดเห็นชัดกับตาตนเองแลว นี่แหละคือ ‘ปา’ มันวเคราะหิหร ือ วิจัยอะไรออกมาไดยาก ผิดกับหองทดลองวิทยาศาสตรในเม  ือง ถาจะใหผมบอกวาเสียงเมื่อตะกนี้ี้ เปนเสียงอะไร ผมก็ตองบอกวาเสียงบางนนแหละั่มันบังเอิญรองขึ้นประจวบเหมาะกับขณะทแงี่ ซายฟนมีดลงไปพอด” ี แลวเขากห็ ันไปทางแงซาย พูดเครียดๆ วา “ทําไมแกไมทาพํ ิธีของแกขณะที่พวกเราตงแคั้มปเมื่อตอนหัวค่ํา” “ผมไมแนใจวาจะเก ิดเรื่องรายแรงอะไรขึ้น ผูกองเปนพรานใหญกวาผม ผมเปนเพียงคน ใชเทานั้น ผูกองยอมรูดีกวาผมทุกอยางในปาใหญน” ี่ “ก็ไมแนน ัก แกอาจยิ่งใหญกวาฉันกได็ แกรูจักฉันดีแตฉนรั ับวา ‘ไมรูจัก’ แกเลย ตอนที่ เสือยองเขามาหานายใหญแกไม  รูสึกตัวหรอกรึ?”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 935 แงซายหวเราะหั าวในลําคอ “ผมหลับสนิทที่สุด หลับอยางสบายเปนคนแรกืและจะตื่นขึ้นเมื่อถึงยามของผมเทานั้น ผมปฏิบัติตามคําสั่งของผูกอง นั่นก็คือเมื่อถึงเวลานอน ตองหล ับ ไมใชต ื่นอย!” ู “แกสําคัญมากนะแงซาย!” รพินทรคํารามเบาๆ ลอดไรฟนออกมา ไดยินเฉพาะสองตอสอง แตแงซายทําเหมอนื ไมไดยนิหนมายั ิ้มฟนขาวกบคณะนายจั างแลวเอ ยขนวึ้า “เมื่อมีพรานใหญรพินทรไพรวัลยอยูรวมดวย นนคั่ือความปลอดภยทั ี่เชื่อไดแน เจานาย จงนอนใหหลบสบายเถั ิด แงซายก็จะหลับเหมือนกนัจนกวาจะถึงเวลายาม” วาแลว คนใชชาวดงผูลึกลับ ก็เดินกลับไปลมตัวลงนอนตะแคงอยูยงทั ี่ของตนเองอยาง งายๆ โดยไมสนใจกับอะไรอกี “แงซายพูดถูกเรานอนกันเถอะ” เชษฐาวาแลวขยับตัวจะนอน แตไชยยนตัก ับดารินยงคงนั ั่งกอดเขามองหนากนอยัู “เห็นจะหลับลาบากแลํ วคะพ ใหญ ี่สําหรับคืนน” ี้ “นอนเถอะแลวก็หลับเองแหละ ชีวิตเดินปาอยาพยายามทําอะไรใหยากงายๆ ไวเปนด !” ี “ยามตอไปเปนของใคร  ?” ไชยยนตั ถามหาวๆ “ผมครับ! เกิดเปนยามตอไป สวนแงซายเปนยามใกล  สวาง” ผูตอบคือจอมพราน ในที่สุด คณะนายจางลมตวลงนอนั ไชยยนตั ยังไมอาจปดเปล  ือกตาลงไดโดยงายครูใหญ ตอมาภายหลังจากที่เชษฐาและดารินเงยบไปแล ี ว ก็ลุกขึ้นมานั่งมวนบุหรี่สูบ แลวหยิบไฟฉายเปด สวิตซสองไปยังลําตนกระบากใหญนนั้กราดอยางถี่ถวนไปมา ตั้งแตโคนข  ึ้นไปหายอดที่สูงทะยาน ลิ่วขึ้นไปทามกลางหมูไมหนาทึบอื่นๆ แลวหันไปพบตาพรานใหญผนู ั่งมองอาการเขาอยูเงียบๆ ไชยยนตั เดนมาทริุดตัวลงนั่งขัดสมาธิริมกองไฟตรงหนารพินทร “ถามจริงๆ เถอะรพินทร ในชีวิตเดินปาของคุณ เคยเห็นในลักษณะนี้มาบางหรือเปลา เสือมันสะกดเราใหมองเหนฟ็ นเฟอนเปนคนไป” พรานใหญสั่นศีรษะ “ไมเคยเหนช็ดๆัอยางที่คุณไชยยันตหร ือคุณชายเหนและย็ ืนยนอยัูเมื่อตะกี้นี้เลยครับ สวนที่วาตาฝาด เห็นอะไรตออะไรว ุนวายไปในลักษณะอื่นๆ นั้นก็เคยอยูบอยๆ เหมอนกื ัน สมัยทยี่ัง เปนพรานฝกหัดอย” ู แลวเขากห็ ัวเราะออกมาเบาๆ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 936 “เย็นวันหนึ่ง เวลาโพลเพล ผมหลงปาอยูแถวแมน้ําเพชร ขณะนนฝนตกพร ั้ํา เห็น อสุรกายตัวดํามืดโผลออกมาจากปาทึบริมทางดาน ถือใบบอนขนาดใหญบังอยูเหนอหื ัวแทนรมกนั ฝน เหลือบเห็นครั้งแรกกตะล็ ึงตัวเย็นเฉยบไปเหม ี ือนกัน แตพอพจารณาให ิ แนอีกทีมันก็คือหมี ควายขนาดใหญที่กําลังเดินสองขา ความเหนื่อย ความหิว แสงอันขมุกขมัวของปาทําใหตาฝาดไป ชั่วขณะ แตไมเคยเหนเส็ ือที่ปรากฏกายออกมาใหเห็นในลักษณะมนษยุเลย นอกจากไดยินเขาเลา เทานั้น” “สมมติวาคุณเห็นเหมือนอยางผมก ับเชษฐาเห็นเมื่อครูนคี้ือ เปนคนมายืนอยูหรือเดนเขิ า มาหาคุณจะยงไหม ิ ?” รพินทรหัวเราะอีกครั้ง ซุนฟนเข ากองไฟเพิ่มเติม “ผมก็เหมือนกบคัุณไชยยันตหร ือคุณชายนนแหละครั่ับ ถาสายตามองเห็นออกชัดเจนวา เปนคน...จะยิงออกไดอยางไรแตอยางนอยที่สุด ก็ตองลองพิสูจนดูกอนละ เปนตนวาไฟฉายหรือ การพูดซักถามกันใหแนชดั ผมไมคิดวาเสอมื ันจะพดภาษาคนไดูเทาๆ กับที่ไมเชอวื่าภูตผีปศาจที่ มันสิงอยู (ซึ่งถาหากวามจรี ิง) มันจะหลอกหลอนเราไดพร อมกันทั้งภาพและเสียง ปญหาเมื่อตะกี้นี้ มันมีอยูอยางเดียวเทานั้นแหละครับ ถาคุณชายฉายไฟสองเขาไปที่หนาของผูหญิงคนที่เห็นนนั้ รับรองวาคุณชายจะไมเหนว็าม ันเปนคนอยางเด ็ดขาด บรเวณแคิ มปของเรานี่มันมืด อาศัยเพยงแสงี สลัวๆ จากเปลวไฟในกองเทานั้น สายตาของมนุษยเราแทจริง จะมองเห็นอะไรเปนก ิจจะลักษณะ ชัดเจนไดถึงเพียงนั้นอยางไรกัน นอกจากภาพอุปาทาน ซึ่งจะเกดจากอิ ํานาจใดก็ตาม ตอนที่ผมเหน็ ยิงนั่นนะ มองเห็นชัดวามันกําลังยองกริบเขามายังกะแมว แตที่เห็นผิดปกติอยอยู างหนึ่งก็คือ อากัปกิรยาของคิุณชายในขณะนั้น อยูในภาวะเหมือนคนถูกสะกด นงมองมั่ันเฉย ตะลึงตาคางไม กระดกกระดุิกเลย และผมขอรับรองอีกเหมือนกันวา ถาในขณะนนั้ผมนั่งเปนเพื่อนคุณชายอยูดวย คุณชายจะไมมองเห ็นมันฟนเฟ  อนไปในลักษณะนั้นเลย ไชยยนตั ยกมอลืูบคาง สีหนากังขาครุนคิด “แตตอนที่ผมนั่งยามครั้งแรก ผมก็ลองใชไฟฉายด แลูวนะ เพียงแตภาพผูหญิงที่เห็น ไมสู แสงไฟใหสองชดๆัเทานั้น เบี่ยงหลบเขาหลังตนไมเหนแต็ หลังไวๆ ทุกครั้งที่ผมสองกราดออกไป จนกระทั่งผมก็ปลอบใจตนเองวา ตาฝาด และไมอยากสนใจอะไรอีก” “ที่วาเหนหล็ ังไวๆ นั้น เห็นในลักษณะไหน เห็นเปนรูปรางของคนหรือ?” ไชยยนตั เมมปากกมศีรษะรับอยางมั่นใจ “มันจะเปนอะไรก  ็ตาม รพินทรแตที่ผมเห็นโดยลําแสงไฟซึ่งไลหลังไปนั้น รูปรางของ มันเปนคนแนเพียงแตไมเหนหน็ าเทานั้น” พรานใหญห ัวเราะหึๆ อยูในลําคอ “นี่แหละครับ เรื่องมหัศจรรยในปา ตองไดมาพบกับตนเองเชนนจี้ึงจะรูลําพังไดยินคน อื่นเลาใหฟง มันเปนแคเรื่องชวนหวัทุกสิ่งทุกอยางยกเวนเอาไวให พิจารณาเอาเองก็แลวกันครบั

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 937 สําหรับผมลงความเหนย็ ืนยนอยั างใดไมไดทั้งสิ้น สิ่งที่จะเตือนไดก ็มอยี างเดยวเที านั้น คือเห็นอะไร ผิดปกติก็พจารณาให ิดี ไฟฉายกับลูกปนจะเป นเคร ื่องพิสูจนไดอยางดีที่สุด ไมแนใจลองยิงถาม ดูกอนกได็ ”  “เสือตัวนี้เปนตัวเดยวกี ับที่ยองเข ามาเมื่อตอนหัวค่ําหรือเปลา?” “ผมคิดวาคงคนละตัวกัน เพราะเมื่อตอนหวคั่ําไมใหญอะไรนัก แตตวนั ี้เปนดาวกจร็ ิง แต ใหญปานๆ กบลายพาดกลอนั ผมไมเคยเห็นเสือดาวตัวไหนใหญโตเทาตัวนี้มากอน ไวพรุงนี้เถอะ ครับ ตรงกิ่งเถาวัลยโคนตนกระบากนั่น ที่คุณไชยยันตก ับคุณชายเหนเป ็ นผูหญิงนงโหนช ั่ิงชาอยู จะตองมีรอยตนของมี ันทิ้งไวใหเกล ื่อนไปหมด” “คุณเคยมานอนในหุบหมาหอนนี่บอยไหม?” “ก็ครั้งเดียวเทาน ั้นครับ ตอนที่ตามกระทิงเจ็บเขามากับบุญคําสองคนอยางที่เลาใหฟง แลว” “มีอะไรเกิดขนบึ้างหรือเปลา ในขณะที่นอนพัก” รพินทรอึ้งไปครูก็บอกเรียบๆ วา “ก็ไมมีอะไรมากหรอกครับ นอกจากวา ในตอนเทยงของวี่ันนั้นบญคุํากินเนื้อเมนเป  น พิษผิดสําแดงเขาไป ทําทาไมสบายมาตั้งแตบาย พอตกดึกพษไข ิ ก็ทวีขึ้นสูง แกเพออาละวาดเอา หนอยเทาน ั้น” “อาละวาดยังไง?” “เรานอนพักกนทั ี่โปง ตรงที่กระทิงถูกยิงลม ประมาณเที่ยงคืนผมสะดุงตื่นขึ้นมา เพราะ ไดยนเสิ ียงเหมือนกระทิงหรือวัวจามอยูใกลๆ ตื่นขึ้นมาเห็นบุญคําคลานสี่ขา ตะกุยดนและสะบิดหัวั ขวิดอยไปมาูกิริยาเหมือนกระทิงไมมีผิด พอผมลุกขึ้นแกก็ควบสี่ตีนเขาใสขวิดเปนพ ัลวัน ตาทั้ง สองแดงก่ํา หนายนยูผิดรปลูักษณะไปจากเดิมชนดทิ ี่ผมแทบจะจําไมได ผมเรยกแกอยีหลายคู ํา พยายามจะจับตัวเขยาใหรูสกึแตแกกไม็ ฟ งเสียงหรือแสดงทาวาเปนบุญคําคนเดิมเลย คงไลเอาหัว ขวิดและคํารามอยูอยางนนั้ในที่สุดก็เลยตองน็อกใหแกลงไปนอน แลวงางขากรรไกรของแกออก เอายาแกพิษสาแดงตามแบบบํ านปา ที่ประกอบดวยว านและเขี้ยวงาบางชนิด ซึ่งบังเอิญมีติดยามอยู ดวย ละลายเหลากรอกเขาไป ภายหลังกรอกยาสักครูแกก็อาเจียนออกมาเปนการใหญจากนนกั้ ็ หลับตอไปจนถึงรุงเชา พอตื่นขึ้นมา แกกบอกว็ าแกไมรเรู ื่องเลยวา เมอคื่ืนนี้แกกลายเปนกระทิงไล ขวิดผมอุตลุตไปหมด” ไชยยนตั นั่งฟงด วยนัยนตาทเบี่ิกตื่น สยองใจ “มันหมายความวายังไง ทําไมบุญคําถึงทํากิริยาที่ผิดวกลนิ ากลัวอยางนนั้ ?” “ก็อยางนแหละครี้ับ คุณไชยยันตถาจะวิเคราะหกนอยั างคนเจริญแลว ก็ตองวาพษไข ิท ํา ใหบุญคําเพอคลั่งไป สวนถาจะพดกูันตามประสาเชื่อถือของพรานปา เขาก็วาผีของกระทิง หรือภูต

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 938 ปาเขาสิงบุญคําเพื่อจะเลนงานผม ถาสติไมดีไมเคยชนมากิ อนโดนเขาแบบนั้น ดีไมดถีาไมวิ่งปาราบ ไป ก็คงเอาปนยิงบุญคําตายเปนการฆากันเองไปเลย” “หุบหมาหอนนี่ดุรายกาจ” อดีตนายทหารปนใหญคราง พรอมกับยักไหลกวาดตาไปรอบๆ “ผมเชื่อเสียแลว ดูเอาเถอะ ขนาดที่คุณมากับบุญคํามือขวาของคุณเองแทๆ คุณกย็ังเจอะ กับความอาถรรพณพิสดารของมันเขาอยางที่บอกมานี่ถาบังเอิญพวกเรามากันตามลําพังโดยไมมี คุณมาดวยละก ็เห็นจะยุงกนใหญ ั มันปาผีสิงชัดๆ” ไชยยนตั ตาสวางนั่งคุยกับรพินทรเปนเพอนเขาจนกระทื่ั่งถึงเวลาที่เกดติ ื่นขึ้นมารับยาม ตอจึงนอนพรอมก ับพรานใหญ เหตุการณปกติไปจนกระทงสวั่าง ในตอนเชาทุกคนเขาไปตรวจดทูี่กิ่งเถาวัลยโคนตน กระบากก็พบรอยตีนเสือดาวตัวนั้นย่ําวนเวียนไวเปรอะไปหมด เชษฐาจุปากเบาๆ บนพ ํา “มันรายกาจจริง ตาทรยศเหนเป ็ นผูหญิงไปไดยังไงก็ไมรู” “มิหนําซ้ํายังมาหนาเหมือนนอยเขาไปอกีเมื่อคืนนี้นอยนอนสวดมนตภาวนาไปจน กระทั่งหลับ” นองสาวพูดออนๆ ถอนใจอยางรูสึกโลงอก เมื่อรูสึกวาผานราตร ีสยองนั้นมาไดพอสวาง มองเห็นภูมิประเทศรอบดานไดถนัดชดเจนอั ีกครั้ง จิตใจของหลอนก็กลับเปนปกติมนคงขั่ึ้น ตามเดิม ความสยองกลัวอันตราธารไป เสือดาวขนาดใหญตวนั ั้น ยงนอนอยัูที่เดิมของมัน วัดจากปลายจมูกจดปลายหาง ยาวถึง สองวาเศษ เปนเสือดาวใหญที่สุดที่ทุกคนเคยเห็นกนมาัแมกระทั่งรพินทรเอง ทบรี่ิเวณปากและ จมูกของมันเปนรอยแหว งเหมือนถูกมีดคนเฉาะ อันแสดงวาเคยประจันหนากับมนุษยมาแล ว และ เจาของรอยมีดที่ฝากเปนแผลเปนไวก็คงจะกลายเปนเหยื่อของมันไปแลวอยางไมต องสงสัย เกิด กรีดหนังตรงหนาผากของมนชั ิ้นเทาฝามือ ชโลมขี้เถาเก็บไวตามเคล ็ด “หวังวาคืนนี้เราคงไมตองนอนกันในบริเวณหุบอุบาทวน ี่อีกแลวนะ” ไชยยนตั เอยขนึ้ “ไมหรอกครับ ประมาณบายวันนี้เราจะเขาเขตปาหวายแลวแตตองเรงฝเทากันหนอย” ทั้งหมดกนอาหารเชิ ากันอยางเรงรีบ แลวออกเดินทางรุดหนาตอไป กอนที่แสงอาทิตยจะ ทันสอง ไตหบขุึ้นเชิงดอยซงเรึ่ิ่มจะสูงชันขึ้นทุกขณะชนิดแขงกับเวลา ผานธารนําตกเล้ ็กๆ อีกสอง สามแหง หยุดพักกันเพียงแคว ักน้ําชโลมหนา และบรรจลงกระบอกเทุาน ั้น กระทิงฝูงเดียวกันกับที่ เดินตามหลังมาจากวนวานั กระโจนผานหนาในขณะทผี่านดงผากริมไหลเขา วิ่งปาลั่นไป แตไมม ี ใครสนใจเพราะอยูในระหวางการเร งฝเทาเพื่อจุดหมายเบื้องหนา ซึ่งใกลเขามาทุกขณะ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 939 กอนเที่ยงเล็กนอย ตางขนมาถึ้ึงหุบตอนหนึ่งในระหวางยอดเขาสูงสองลูก ซึ่งพรานใหญ บอกใหทราบวา หุบตําแหนงนี้คือบริเวณ ‘รองอก’ ของเตาถันสองขางที่มองเห็นจากยอดเขาอีกลูก หนึ่งเมื่อเชาวานนี้เปนรูปนางนอน ตางอิดโรยออนลาไปตามๆ กัน เพราะการเดนกิ ันอยางเรงรีบรวด เดียวตลอด ไมม ีการหยดพุักและหนทางตองไต  ขึ้นสูงทุกขณะ ณ ที่นเองี้ภาพของทุงโลงและดงทึบซึ่งสลบกั ันอยูเบื้องลางก็ปรากฏชัดกับสายตา นนคั่ือ ‘ปาหวาย’ อันเปนเปาหมาย ปญหาที่เผชิญอยูในขณะนี้ก็คือเรื่องอาหาร เพราะเสบียงที่พอมีติดตัว กันมาบางนนั้ไดหมดสิ้นไปแลวเมื่อมื้อเชาอันเปนมื้อสุดทาย และตลอดเวลาที่เรงรุดเดินทางมา ก็ ไมมีใครสนใจที่จะแสวงหาเสบียงเพิ่มเติมอีกเลยเพราะมัวพะวงในการทําเวลาอยู “เสียดายกระทงฝิูงที่วิ่งตัดหนาเมื่อตอนสายนี่เหลือเกิน รูยังงี้ยิงไวสักตัวกย็ังดีลืมนึกถึง เรื่องทองไปสนิท” ไชยยนตั วาขอน้ําผึ้งในกระบอกจากไหลของแงซายไปด  ื่มกลั้วคอแลวตามดวยน้ํา “ผานอาหารกลางวันไปสักมื้อไมดีกวาหรอืพักพอหายเหนื่อยแลวก็ออกเดินตอ ถึงยังไง เราก็จะลงปาหวายภายในไมเก ินสอชั่วโมงนี่อยูแลว” เชษฐาออกความเห็น ใชกลองสองสํารวจลงไปยังปาและทุงเบื้องลาง ซึ่งปรากฏเปนสี เหลืองสลับเขียว ราวกับใครมาแกลงวาดไวลิบๆ ออกไปทางดานเหนือเปนขุนเขาใหญนอยปรากฏ อยูเปนทวิ ประหนึ่งรวกั้ําแพงมหายักษทัศนวิสัยในขณะนี้ปลอดโปรงยิ่ง ฟาเบื้องบนสวางดวยแสง  ตะวนอั ันแผดจาและลมพัดโชยอยูตลอดเวลา “ผมวาจัดการเรื่องอาหารและเสบียงเสียกอนดีกวาครับ” พรานใหญทวงมา กวาดสายตาไปยังปารอบดาน “อีกไมเกินสองชั่วโมง เราจะลงถึงปาหวายจริงอยางที่คณชายวุา แตนนไม ั่ไดหมายความ วาเราจะพบกบกองเกวั ียนใหญของเรา อาจไมพบจนกระทั่งค่ําก็ไดในกรณีที่ถาบุญคําไมไดหยดรอุ อยางที่เราหวังไวและถาเปนอย างนนั้เราก็ยังหวังพึ่งอะไรไมไดเพราะฉะนนชั้วยตวเองกั อนดีกวา มันไมเสียเวลาอะไรมากนกั” วาแลวเขาก็เรยกแงซายกี ับเกิดเขามา บอกใหทราบวา คณะนายจางและเขาจะนั่งพกรออยัู ที่รมเสลี่ยงใหญตนนี้ใหท ั้งสองทําหนาทออกไปหาอาหาร ี่ “ถาภายในหนงชึ่ั่วโมงไมไดอะไรเลย ก็รีบกลับมาอยาไปใหนานกวานั้น!” เขาสั่งกําชับ คนใชกะเหรยงรี่างยักษกับพรานพื้นเมืองปลดสัมภาระที่ติดหลังอยูออก ถือแตเพยงไร ี เฟลคนละกระบอกกอนที่จะผละไป ดารินก็รองสั่งมาวา “คิดถึงฉันบางนะ ทั้งแงซายและเกดิ พยายามหาไอที่ ‘นายหญิง’ พอจะกลืนไดหนอย ชนิดไหนที่รูสึกวา ‘นายหญิง’ จะกินลําบากก็อยาเอามาเลยกลับมามือเปลาดีกวา”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 940 ทั้งสองหันมายิ้มใหก ับหลอน และเพียงไมกี่อึดใจก็ลับพงหายไปอยางเงียบกริบ ราวกับ การจากไปของพวกสัตวปา ที่เหลือสี่คนนั่งพักสนทนากันอยใตู โคนตนเสลี่ยงใหญรพินทรกอไฟ ขึ้นตามนิสัยอนเคยชั ิน พอลุกติดเปนกองดแลี วก็ควาปนลุกขึ้นยืน “ผมจะไปหาอะไรมาใหรองทองพลางๆ หลังเนินใกลๆ นี่เองระยะตะโกนกันไดยนิพวก คุณชายพกอยัทู ี่นี่กอนนะครบั ” เชษฐาพยักหนา พรานใหญกผละลงเน็ ินไปทิ้งใหคณะนายจางของเขาอยูกันตามลําพัง ทั้งสามเอนกายลงนอนพักเอาแรง ขณะนนเสั้ียงปกกระพือตัดอากาศกด็ ังวาบๆ เขามา ใกลอึดใจเดยวทีุกคนก็เหนนกเง็ ือกฝูงใหญรอนมาเกาะอยูทยอดไม ี่ส ัตตบรรณ ไมหางออกไปนัก พวกมนพากันจั ิกกนผลไม ิ เปลือกแข็ง และสงเสียงรองลั่นไปหมด โดยไมทนจะสังเกตเหันมน็ษยุ เบื้องลาง ดารินคอยๆดึงตัวลุกขึ้นนั่งอยางแผวเบา ชักปนส ั้นออกจากซองแตแลวกชะง็ ักเพราะไชย ยันตควาขอมอไว ื เสียกอนพลางกระซิบวา “อยา นอย! ถาเธอเอานกเงือกพวกนั้น ก็แปลวาทั้งแงซายและเกิดเดินเหนื่อยเปลา” หญิงสาวเพิ่งนกขึ ึ้นมาไดวา เสียงปนที่หลอนยิงนกจะตองไลสัตวอ ื่นๆ ในละแวก ใกลเคียงใหเตลิดไปหมด ก็ยกไหล ั ยิ้มจืดๆ “โทษทีลืมไป เห็นเปามนยัวตาเหลั่ือเกิน” แลวกน็ ั่งพิจารณาดูฝูงนกพวกนั้นอยูเงียบๆ ไมถึงยี่สิบนาทีรพินทรก็เดินโผลเขามาชนิดแทบจะไมมีเสียง อันเปนปกตินิสัยของเขา เชษฐา ไชยยนตั และดารนิเพิ่งจะรูสึกและหนมาพบกั ็เห็นเขาเขามาถึงเสียแลว ในมือหิ้วอะไรมา ดวยสองชนดิชนิดหนึ่งมีลกษณะเหมั ือนหนูหรือกระรอก แตตัวใหญอวนพีกวามากถลกหนังตัด คอเรียบรอยแลว จนแทบจะพิจารณาไมไดวาเปนส ัตวอะไร สวนอีกชนิดหนึ่ง ตวลั ักษณะเหมือน แมงมุมสีดํา รองเป  นพวงมาสี่หาตัว พอหญิงสาวมองเหนเข็ าก็เบือนหนาหนีพรานใหญโยนพวกตวั เหมือนแมงมมเหลุานั้นเขาไปในกองไฟ แลวทําไมตับขึงตัวเหมอนหนืูที่ถลกหนังเรียบรอยแลว เคลากับเกลือ นําขึ้นยาง “ไปไดบึ้งกะอะไรมานะ ?” เชษฐาถามยิ้มๆ “ตุนครับ” รพินทรตอบสั้นๆ เอาไมเขี่ยบึ้งในกองไฟอยูไปมา พรอมทั้งคอยพลิกไมที่กางเปนตับยาง อยู ดารินชําเลืองมองนิดหนงแลึ่ วก็เมินไปอีก หลอนเพิ่งจะมาทราบเอาจากการพดโตูตอบ ระหวางพรานใหญกับพี่ชายเดี๋ยวนี้เองวา ตัวที่เหมือนแมงมุมแตใหญกวาหลายเทา ลักษณะนา

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 941 เกลียดนากลัวนั้นคือ ‘บึ้ง’ ที่หลอนเคยไดยินแตชื่อ และที่เขาเสียบไมยางอยูคือ ‘ตัวตุน’ ที่เคยไดยนิ แตชื่ออีกเหมือนกัน ไมเคยเหนต็ ัวจริงมนสั ักที “ยังกะมีมนตเรียกสัตวงั้นแหละ ผูกองหายไปแปบเดียวหิ้วตดมิ ือมาไดแลว นนถลกหนั่ัง มาเสร็จเรียบรอยเลยรึ?” ไชยยนตั พูดมาพลางหัวเราะชอบใจ ชวยเขาเข ี่ยตัวบึ้งทกี่ําลังถูกไฟเผา สงกลิ่นหอมหวน เหมือนกุงเผา “ทําใหเรียบรอยมาเส  ียเลยดกวี าครับ ขืนหิ้วมันมาทั้งตวั ประเดยวคี๋ณหญ ุิงกพ็ ิพากษาให ปลอยมันไปอกเที านั้น” เขาพูดหนาตาเฉย ดารินตวดหางตาผั านใบหนาเขา เนนเสียงหนักๆ “ดี! อยาใหฉันเห็นตาดํากรบๆิของมันเปนอันขาด รับรองวาตองขอบิณฑบาตไวแนวา แตคุณไปไดมนมายั งไง ั ไมไดยินเสยงป ี นเลยสักเปรี้ยง” ไชยยนตั หวเราะในความไม ั เดียงสาของหลอน “คงจะมีหมอมราชวงศหญิง ดาริน วราฤทธิ์คนเดียวในโลกนี้กระมงัที่ทําลายสถิติของ นักลาสัตวทั้งโลก ดวยการเอาปนลาตุนกับบึ้ง” “ทําไม?” หลอนตาลุกโพลง ไชยยันตหัวเราะงอหาย หันไปพยักหนากับรพนทริ พี่ชายอดสงสาร นองสาวไมไดอีกก็เลยชวยบอกมาว า “ตนมุันเปนสตวั ตระกูลหนชนูิดหนึ่ง อาศัยอยูในรูตามโพรงรากไมเขาลาตัวมันโดยวิธี ขุดจับมันขึ้นมา หรือไมก็ดกั ไมตองใชปนผาหนาไมหรอก” “นอยจะไปรูหรือคะ” นองสาวบน คอนกราดท ั้งสองคนยกเวนพชายของหลี่อน “ตั้งแตเขาปามานี่กลายเปนต วตลกให ั ถูกรมหุัวเราะเยาะเรื่อยเจ็บใจนัก” แลวก็ไมพูดไมหันไปสนใจกับอะไรอีก นอนเอาทอนแขนหนุนศีรษะหลับตาเสีย ไดยนิ เสียงสามชายคุยกันพึมพําเบาๆ ทั้งตุน และบึ้ง เริ่มจะสงกลิ่นหอมหวนชวนใหหวิ โดยเฉพาะอยาง ยิ่งตุน ขณะนนี้ ้ํามันกําลังตก โชยกลิ่นมาเยายวนจมูกของหลอนไมแพหมูหันหวคั่ําวาน แตหญิงสาว พยายามไมสูดกลิ่นไอของมันเสีย หลอนตองลืมตาขึ้นอีกครั้ง เพราะไชยยนตั เปนคนสะกดิสงตุนยางอนหอมหวนชันหนิ้ึ่ง มาให “เอา! ลองดูหนอยซิรับรองวาหมหูันเมื่อวานทําอะไรไมได ”  ดารินปดมือโดยแรง ตวาดเสียงขุน

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 942 “ไม! ใครอยากกินก็เชิญกินเขาไปเถอะ ฮึ! ชื่อของมันก็บอกอยูแลวว าตุน ฉันไมอยากจะ โงเงาเตาตุนหรอก” “แลวกัน ไมหวหรอกหริ ือ?” “ไม!” หลอนสั่นหนาจนผมกระจาย ยืนกรานคําเดิม ทั้งๆ ที่ทองร อง สามชายในขณะนี้กําลัง เคี้ยวทั้งบึ้งและตุนกนปากเป ันม ันอยางนาเอร็ดอรอย และมองมายังหลอนอยางสงสาร ระคนขบขัน ไชยยนตั จุปากลั่น “พิโธหาวาโงเงาเตาตุน ของวิเศษเด็ดสะระตี่แทๆ คนไมกินนนแหละโง ั่ยอมหวอยิูได ลองหนอยนา...แลวจะติดใจ” เพื่อนชายคะยนคะยอมาอั้กีดารินผลักทีเดยวี ไชยยนตั หกคะเมนไป “นี่แน!  โมโหแลวนะ บอกวาไม  กิน ไมกนิจะมาบังคับอยูไดไมตองมาเปนหวงฉ ันหรอก ถึงจะหวยิ ังไงฉันก็ทนได”  “ตามใจ ไมกนอยิ ากนิดีเหมือนกัน พวกเรากินกนสามคนให ั สบาย ปลอยใหหวไปคน ิ เดียว” ไชยยนตั วา แลวเคี้ยวกรวมๆ ยั่วหลอน หญิงสาวนั่งหนางอ บนอะไรอุบอิบอยูในลําคอ ความจริงหลอนหิวแสนหวิแตไมกลาทดลองเพราะไมเคยมากอน เพราะชื่ออันไมนาฟงตลอดจน รูปรางอันไมนาพ ิสมัยของเจาส ัตวทั้งสองชนิด มันทําใหหล อนกระเดือกไมลง ประกอบกบความั โมโหที่ถูกไชยยันตยวั่ พี่ชายก็พดมาอยูางหนกใจว ัา “อยางอื่นก็เหนง็ ายดีสารพัด แตการกนนิยากเหลี่ือเกิน รักจะบกปุา ถากินยากตอไป  ขางหนาจะลําบากนะนอย” “ถึงวาอยางนไปได ี้ไมก ี่น้ําหรอก” ไชยยนตั แหยมาอ ีกแลวชูบงให ึ้หลอนดู “ไมอยากกนตินุเพราะช่อมื นโง ั จะลองบึ้งดูก็ไดนะอยาน ั่งน้ําลายไหลใจแข็งอยูเลย รส มันวิเศษกวากงเผาเสุ ียอีกเอาไหม?” ดารินเดือดดาลจนหัวเราะ “มันก็โงพอๆ กันนั่นแหละ ทั้งตุน ทั้งเตา ทั้งบึ้งกิ้งกา เขียด ปาด อะไรพวกนี้ถาจะถึงขั้น อดตายละก็ไปอีกเรื่องหนึ่งแมจะโงก ็ตองยอมกิน แตนฉี่ันยังไมถึงขนนั้ ้นหรอกั ” “พรานใหญกนทิุกอยาง กไม็ เห็นเขาโงอะไรนี่ตรงขามฉลาดออกจะตายไป โดยเฉพาะ ในเรื่องของปา” ไชยยนตั แยง “ทําไมจะไมโง!...”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 943 ม.ร.ว.หญิงคนสวยหนมากระแทกเสั ียงหนกๆัมองผานหนารพินทรแลวเม ินไปซอนยมิ้ “ทั้งโงทั้งเงา พอๆ กับเตา บวกกับตุนนนแหละั่ดูไดเสียเมื่อไหร” รพินทรไพรวลยั กําลังเอาหทวนลมูไมสนใจกับการเลนห ัวเยาแหยของพวกนายจางของ เขา นอกจากจะเคี้ยวอยูตยๆุ สําลักจนตาเหลแลวก็เลิกควิ้ยักไหลเคี้ยวตอไปเป  นปกติโดยไมหนั ไปใสใจกับหลอน จริงซิ...เขาบอกกับตนเองอยูในใจ...รพินทรไพรวลยั นะโงแสนโง...ทั้งโงทั้งเงา ตามที่คนสวยวาเอาจริงๆ ในสิ่งตางๆ ที่แลวมา และก็จะขอโงเขลาเจยมใจเช ี นนี้ตลอดไป ตามฐานะ ของพรานนําทางผูซื่อสัตยสุภาพบุรุษกับความโงมักจะแยกกนไม ั ออกหรอก บัดนี้เขาบังเกิดความ กังขาคลางแคลงใจขึ้นมาเหลือประมาณเสยแลี ว นายจางสาวผูนี้พอใจในความ ‘โง’ ของเขาหรือ เปลาหนอ หรอวื าหลอนตองการใหเขา ‘ฉลาด’ ขึ้นมาจงใช ึ คําพูดเหนบแนมกระต็ุนเตือนเชนนี้ เพียงแคธุลีละอองอันแสนจะบางเบาของความนึกคดเชิ นนั้น รพินทรก็มีความสุขใจ เงียบๆ ภายใตส ีหนาอาการอนสงบเฉยัสวนเชษฐากับไชยยันตอานดารนไปอ ิ ีกลักษณะหนึ่งนั่นก็คือ หลอนพูดอะไรไมเคยเกรงใจคน และไมม ีการสงวนถอยคําบางเลย ซงกึ่ ็นาจะเขาใจเชนนั้น เพราะ แตไหนแตไรราชสกุลสาวเปนมาเชนนี้พรานนําทางเปรียบไมผิดอะไรกับลูกไลหลอน แลวแสนงอนประจําคณะกห็ ันไปทางพี่ชายยิ้มใหพรอมกับเอยเสยงอี อนเอาใจวา “พี่ใหญโปรดอยากังวลกับนอยเลยค ะ ในขอนี้ถาจําเปนจร ิงๆ นอยบอกแลววาจะทําทุก อยางไดเหมือนพวกเราทุกคน เพียงแตขอผลัดใหถึงเวลานั้นเสียกอนเถอะ” “แปลวา ขณะที่คนอื่นเขามีอะไรกินกันอยางสบายนี่นะ เรามัวแตรอคอยฝากกระเพาะไว กับเกิดและแงซายซิ” “สองคนนั่น คงจะไมไปขุดเขียด หรือตีปาดมาใหน อยหรอกคะ” “อยาเพิ่งหวังอะไรมากนกั” พรานใหญเอยข ึ้นลอยๆ ฉีกบึ้งใสปากเคี้ยวอยางสบายใจ “ปาไมใชสวนสัตวและสัตวป าก็ไมใชเนื้อที่ใสตูเย็นเตรียมพรอมไวแลวบางขณะมัน ปลอดเอาจริงๆ เดินเปนวันยังไมพบอะไรสักอยางโดยเฉพาะอยางยิ่งในยามที่เราตองการ” “ฉันเชื่อมือแงซายวาไมเสยเวลาเปล ี าหรอกแตถึงไมไดอะไรมาเลยก  ไม็ เห็นแปลก ฉันยัง ไมหิวนัก” ดารินเปรยตอบ “ถาไมไดสัตวประเภทท  ี่เธอพิถีพิถันเลือกกิน แลวก็ไมยอมกินอยางที่พวกเราทกคนกุิน กัน เธอจะไมม ีแรงเดิน” “ชาง!” หลอนยืนกรานอยางเดดเด็ยวี่ “ไมตองกินสกมั ื้อก็ยังไดไมตองหวงวาจะไมมีแรงเดิน ฉันเดินได” 

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 944 สิ่งที่รพินทรแกลงพูด ดูทาจะมีเคาความจริงขึ้นเสียแลว เวลาผานไปเกอบรื วมชั่วโมง แต ไมมีวี่แววเสียงปนจากทั้งสองจะลั่นขึ้นเลย แมแตสักนดเดั ียว มันเงียบเชียบไปหมด และหลังจาก นั้นอีกครูเดยวีรางของแงซายกับเกิดก็ปรากฏขึ้นบนทางดานเล็กๆ เดินตรงเขามา สีหนาละเหยี่ แสดงอาการผิดหวัง เกิดโบกมือเปนสัญญาณใหทราบวาไมไดผลมาแตไกล แตอยางไรก็ตาม ทั้งหมดก็สังเกตเห็นคนใชกะเหรี่ยงและพรานพื้นเมืองหิ้วอะไรมาในมือดวย เมื่อใกลเขามาจึงเห็น วา เกิดมีมันมอเสื ือมาสี่หาหัว สวนแงซายแบกกลวยป  ามาเครือหนึ่ง มีรอยนกและอีเห็นกนเสิ ียกวา ครึ่งรพินทรแทบจะหวเราะออกมาดั ังๆ หนไปทาง ัม.ร.ว.หญิงคนสวย ซึ่งนั่งสีหนาผิดหวังอยู “ไดแลวครับ ‘ขาวลิง’ มีทั้งมันมือเสือ กลวยป  า...ออๆ ดูเหมือนจะมีลกไขูเนามาดวยอีก หอใหญ”  คําพูดของเขาทําใหเชษฐากบไชยย ันตั หวเราะัสวนดารนวางสิ ีหนาปกต  ิซอนแววฉิวไว พูดสะบัดๆ “ก็ยังดกวี าไมได อะไรเลย ‘ขาวลิง’ ยังดีเสียกวาตวตัุน ตัวบึ้ง ไมตองมาหัวเราะเยาะหรอก เมื่อไมไดสัตวอะไร ฉันกจะยอมเป ็ นพวกมังสวิรัติกินพวกพชแทนืดเหมี ือนกนั ” แงซายกับเกิดเดินเขามาถึง วางผลหมากรากไมที่พอจะหาติดมือมาไดลงก ับพื้น แลวลง นั่งหนาแหง เกิดยกมือลูบหวสบถพั ํา “เงียบเหลือเกนิมีแตอีเห็นกบคั างจะยิงก็เสียดายลูกปนแลวเอามานายหญิงก็คงดา” ดารินยิ้มใหแกคนท ั้งสอง พูดปลอบเสียงหวานวา “ไมเปนไรหรอก ดีแลว ทไมี่ยงสิ ัตวที่ฉันไมกิน ฉันกินมันมือเสือแทนขาวไดอยางดี” วาแลว หลอนก็เอามันมือเสือโยนเขาไปในกองไฟ พรานใหญหวเราะหั ึๆ สอบถามเกิด อยูสองสามคําแลวกห็ ันมาทางแงซายผูนั่งหนาจดอยืู “นายหญิงฝากความหวังไวกบแกมากัแงซายแกไมควรทําใหนายหญงผิ ิดหวัง” “คุณจะไปวาอะไรเขา” หญิงสาวหันมาออกรับแทนแงซายโดยเร็ว “คุณก็บอกเองแลวไมใชหร ือวา ปานะบทม ันจะปลอดมันก็ปลอดเสยที ีเดยวี หาอะไร ไมไดเลย” แลวหลอนก็มองไปทางแงซายยิ้มให “อยาคิดอะไรใหมากเลย แงซาย ฉันไมไดวาอะไรเธอหรอก ถึงอยางไรเธอก็ยังอุตสาหมี ของที่ฉันพอกนได ิ ...มาฝากจนไดขอบใจมาก ทั้งสองคน” “นายหญิงรักแกมากไมยอมก ินตุนกับบึ้ง เฝารอคอยความหวังจากแกเทานั้น” รพินทรพูดกับหนุมกะเหรยงรี่างยักษตอไป ดวยสหนี าเรยบๆี แงซายลุกขึ้น มองไปทางดารินดวยสายตาเคารพรัก บอกหาวๆ วา “แงซายเสียใจที่หาอะไรใหนายหญ ิงไมได โปรดรอสักครูประเดี๋ยวแงซายจะกลับมา”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 945 วาแลวคนใชชาวดงกหายเข็ าปาไปอีกครั้งอยางรวดเร็ว โดยไมฟงเสยวี า ดารินจะรอง เรียกทักทวงมาเช นไร พอรางของแงซายล ับตา หลอนก็หันมาทําตาขุนกับพรานใหญจองเขาดวย ความไมพอใจ “ฉันไมเขาใจเลย ทําไมคุณถึงพูดอะไรเปนการข ับไสแงซาย ใหตองพยายามไปหาอาหาร มาใหแกฉัน ทงๆั้ที่ฉันก็บอกแลววาไมจําเปน คุณแกลงเขา!” จอมพรานโบกมือ หัวเราะเอื่อยๆ อยูในลาคอํ “ใจเยนๆ็ ไวคร ับ คุณหญงิแลวก็ไมตองว ิตกเปนห วงอะไรก  ับเจาคนใชคนโปรดของ คุณหญิงคนนนั้ผมรับรองไดวา คณหญ ุิงไมตองแข็งใจทานมันมือเสอให ื ฝดคออยางเดียวหรอก ถา หมอนั่นกลับมามือเปลาโดยไมมีอะไรพอที่จะใหคุณหญิงทานไดอีก หมอก็คงไมใชแงซาย” จริงอยางรพินทรวา ไมกี่นาทีมันมือเสือในกองไฟยังไมท ันจะระอดุีอดีตนายทหาร กองโจรกะเหรี่ยงก็โผลกลับเขามา คราวนหี้ิ้วนกกระทาดงมาดวยพวงใหญ ประมาณ 6-7 ตัว แตละ ตัวอวนปเชือดคอมาเรียบรอยคณะนายจางเห็นเขาก็ตะลงงึ ันไปดวยความงุนงนแปลกใจ “แงซาย!” ดารินรองลั่นอยางตื่นเตนยนดิ ีเหลือที่จะกลาว “นี่เธอไปเอามนมาได ัยังไงกนนั ี่ไมไดยินเสียงปนเลย แลวเธอก็คงไมได เอาปนยิงชางไป  ยิงนกไมใชหรอื?” “แงซายรองเลียนเสียงมนั หลอกใหมันเขามาใกลที่ซุม แลวดักตะครุบทีละตัว!” นักพเนจรชาวดงตอบหนาตาเฉย ลงมือลอกหนังนกกะทาเหลานั้นออก โดยไมเสียเวลา มาถอนขน เชษฐาและไชยยนตั หันมองดูหนากัน แลวกะพริบตาปริบๆ อยางฉงนฉงาย จองรพินทร และแงซายสลบกั ันคนละทีอยูเชนนนั้คิดอยูในใจวา ทั้งสองชางม ีสญชาตญาณป ั าทัดเทียมกันไป หมดแทบทุกอยาง ราวกับจะมีมนตวิเศษเรียกสัตวไดเห็นหายไปทีละคน ในสภาพอันเงียบและดู ลึกลับพอๆ กัน พอโผลกลบมาัคนหนงมึ่ีตุนกับบงตึ้ดมิ ือมาดวย สวนอีกคนหนึ่งควาเอานกกระทา ดงมาใหโดยไมมีเครื่องมือชนิดใดชวย นอกจากมือเปลา! สวนดารินเองจึงเพิ่งจะตระหนัก ณ บัดนวี้ารพินทรไมได  ‘ขับไส’ หรือ ‘แกลง’ ใหแงซาย ไปลําบากหาอาหารใหแกหลอน หากแตเปนเพราะรูเชนเห็นเชิง เขาใจฝมือกันดีอยูแลวนั่นเอง จากนั้นรพินทรขอยืมปนสั้น .357 ของหลอน ชวนเกิดออกไปดอมๆ มองๆ หาคางมาเปน อาหารเพิ่มเติมสําหรับทุกคนนอกจากเจาของปน สวนแงซายก็งวนอยูกบการทั ํานกสําหรับนายหญิง ไชยยนตั เขามากระซิบกับเชษฐาวา “สองเสือนี่ฝมือกินกันไมออกเลย มิหนําซาย้ํ ังทันเหลี่ยมกันทุกฝกาวยาง ดูไมออกวาใคร จะเหนือกวาใครแตมันปนเกลียวกันอยในทู ีไงพิกล หรอแกวื ายังไง?”