เพชรพระอุมา เล่ม 5 ดงมรณะ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 996 “กอนที่จะออกจากแคมปผมเขาไปในกระโจมตรวจดวูามีอะไรพอทจะขนตี่ดมิ ือหนีไอ แหวงขึ้นมาไดอีกบาง...” คนใชชาวดงบอกเรียบๆ “แลวก็นกขึ ึ้นมาไดวา เราอาจตองอยูบนนที้ั้งคืน อากาศหนาวจับใจ พวกผมไมเปนไร แต พวกเจานายคงลําบากมากก็เลยขนขึ้นมาให” ไมเพียงแตผาหมขนสัตวเทาน ั้น หอพันอยูขางในยังมีบหรุี่อีกทั้งหอ และบรั่นดีสองขวด คณะนายจางพาก ันอุทานออกมาดวยความยินดีเชษฐาเออมมื้ือมาตบไหลแงซาย หวเราะเบาๆั “นายดีมากแงซายรอบคอบเหลือเกิน” ดารินตวดผั าผวยออกคลุมตวไว ัด วยความหนาวเยน็นัยนตาที่มองไปยังคนใชชาวดงเปน ประกายชนชมื่บอกมาเสียงหวานวา “ขอบใจเหลือเกิน แงซาย เธอรอบคอบและเปนหวงในสว  ัสดิภาพของเราเสียยิ่งกวาคน บางคนเสียอีก” คําพูดแบบอดไมไดที่จะ ‘กระทบ’ ของหลอนทําใหพรานใหญ  ฝดคออยางไรพิกล เดิน ผละจากที่ซมบรุิเวณนั้น ไปตรวจดแนวของพวกลู ูกหาบ ซึ่งเรียงรายกันอยูเปนหมูๆ หมูละสองคน ตามที่ไชยยันตไดกําหนดไวตามแผนยุทธศาสตรแลวก็นั่งลงยดบรึ ิเวณโขดหินที่หนึ่งทางปกซาย ใกลกับนายเมยหวหนั าลกหาบูเพื่อใหพวกน ั้นไดอุนใจในการปรากฏตนอยูรวมโดยใกลชิดของเขา เวลาผานไปอยางแชมชา กองไฟทุกกองที่กอไวยังบรเวณแคิ มปเบื้องลางหมดเชื้อหรี่แดงลงแลวแตแสงตะเกียงเจา พายุที่รพินทรต ้งไว ั กลางบริเวณยังสองสวางอยูตามเดิม มองจากเบื้องบนลงไปในระยะหางประมาณสิบหาเมตรเห็นเรืองๆ สรรพสิ่งรอบดานไมว าจะเปนเงาหมไมู  โขดหิน ผาเต็นทที่ถลมลงมา กองอยูกับพนื้รวมทั้งซากชางที่ถูกยิงลมอยเปู นภาพตะคุมๆ หนังตาของทกคนเรุิ่มถวงหนักลงอีกครั้ง ในความเงียบสงัดเยียบเย็นนี้จิตกําลังอยในขู าย ภวังคทนใดก ัต็ องสะดุงเบิกตาโพลงขึ้นอยางขว ัญหาย เพราะเสียงแผดรองของชางท ี่ดังประสานกัน ขึ้นอึ้ออึงรอบดานไปหมด มันดังกกกึ องสะเทือนเลื่อนลั่นอยูเชนนนั้ทุกคนขยับปนแตก็มองไมเหน็ ตัว บริเวณแคมปเบื้องลางวางเปลาอยูเชนเด ิม ไดยินแตเสียงปศาจในขุมนรกที่รองทวงถามชีวิต เสียงรองหรืออีกนัยหนึ่ง นาจะเร ียกไดวา เสียงโหสําทับขวัญของมันดังกลาวนี้ดังแซระงมอยูใน เวลาติดตอกนถั ึง 5 นาทีเตมๆ็ โดยไมมีการหยุด ตางกวาดสายตาไปรอบดานอยางอึดอัดใจ แตก็คงมองไมเห็นอะไรอยเชู นนั้น แตละคน เต็มไปดวยความกระส  ับกระสาย บรรยากาศขนหนกแทบจะหายใจไม ั ออกในคล  ื่นเสยงอี ันหนักอึ้ง นั้น ดารินกัดฟนแนนสะบดหนั าอยูไปมา ใจของหลอนสั่นริกๆ รูสึกเหมือนถูกบบลงเหลี ือนิดเดียว ในที่สุดกยกม็อขื ึ้นอุดหูรองกรี๊ดออกมาสดเสุียงอยางสดทุี่จะทนทานตอไปได

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 997 เมื่อพรานใหญว ิ่งเขามาถึงตําแหนงที่ซุมของกลุมนายจาง เขาเห็น ม.ร.ว.หญิงคนสวยนั่ง ตัวสั่นอุดหหลูบตาแนั น พี่ชายกําลังเขยาตวอยัู “มันจะเอายังไงกับเรากันนี่สงครามจิตวิทยาเขาใหแลวเหรอ?” ไชยยนตั พูดละล่ําละลัก อาการของเขาก็แสดงใหเห็นชัดวาทุรนทุรายทรมานอยูดวยเส  ียง นั้นเชนกัน “เมื่อมันรองไดก็ใหมันรองไปเถอะครับ สําคัญวาถาโผลใหเห็นเมื่อไหรก็ยิงเมื่อนนั้ ” “พวกเราจะเปนบ าตายเสียกอน เพราะไอเส ียงของมันนซี่ิ” เชษฐาเองก็มีอาการมึนชาไปหมด รพินทรกวาดสายตาลงไปเบื้องลางอีกครั้ง แลวเงยปากกระบอกปนไรเฟ  ลในมือขึ้นฟา กระดกไกปล ิอยกระสุนระเบิดออกไป เสียง .458 แม็กนั่มลั่นกกกึองกลบเส  ียงชางเหลานั้น มนั สะทานดังซากงวายไปตลอดท ั ั้งภูเขา ไชยยนตั ก็กด .600 ไนโตรฯของเขาตามตดออกไปอ ิ ีกสองนัด ซอน ดังพอๆ กับสายอสุนีบาต ไดผล....เสียงชางอันแซประสานกันอยูเปนร อยๆ เสียงเหลานั้นเงยบเป ี นปลิดทิ้งในทันที ปาใหญเบื้องหลังสงัดราบคาบลงตามเดิมเหมือนไมไดเกดอะไรข ิ ึ้น ดารินลืมตาขึ้นถอนหายใจเฮือก กรอกบรั่นดีเขาปากแล  วนั่งพงโขดห ิ ินอยางหมดแรง ใบหนาของหลอนซีดเผือดเหมือนจะเปนลม “ใหพวกมันออกมาประจันหนากับเราเสยดี ีกวา ทจะระดมสี่งเสียงรองเขยาปอดอยอยูางนี้ โอย! ไมไหว...” หลอนครางแหบๆ ยกมือขนบึ้ีบขมับ หายใจถี่ๆ กอนที่รพินทรจะพดเชูนไร เขาก็ตองหันขวับลงไปเบื้องลางที่บริเวณแคมปเพราะเสียง ปาแตกครืนขนอยึ้างจูโจมอกครี ั้ง ชางฝูงหนึ่งดาหนา แลนฮือกันออกมาราวกับภาพหลอนของภตผูี ปศาจ พรอมกบเสั ียงรองอื้ออึงบอกกันของพวกลูกหาบ พรานใหญตวดปั นขึ้นไหลในพริบตา แตคนท ี่ลั่นกระสนกุอนเขาคือเชษฐา ซึ่งดูเหมือน จะคอยจองอยกู อนแลว จากนั้นอีก 18 กระบอก ก็ประดังกันแผดสนนตามตั่ิดออกไปหูดับตับไหม เปนการยิงแบบซัลโว กลิ่นดินปนฉุนตลบอบอวลไปในอากาศอันเยนช็ ื้นหนัก มนเป ั นฉากสงคราม นองเลือดระหวางมนุษยกับสัตวปา ซึ่งตางฝายตางเต็มไปดวยความอาฆาตแคน ดารินยิงไดรวดเร็วกกวาทกคนุในเมื่อหลอนมีไรเฟลขนาดพอเหมาะกับตนเองประจํามือ เชนนี้นัดทหนี่ ่งึสอง ตลอดไปจนกระทั่งหมดแมกกาซ็ ีนชุดแรก หลอนปลอยมนออกไปภายใน ั เวลาไมถึงสิบวินาที ไมมีใครรูผลของการยิงแตละคนไดแน ชดั ในภาวะเชนนี้เห็นแตเพยงวี าชางปาสิบกวาตัว ชุดนั้นที่พรูผานบริเวณแคมปโดยหมายทจะบีุ่กไตเนนขิ ึ้นมานั้น กลิ้งโคโลไปหมด กองอยูเปนภูเขา เลากา ทุกคนยงอยิ างดุเดือด ช่ํามือ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 998 “มะ! เรียงหนาเขามาอีกกี่รอยกี่พนตั ัวก็ยกกันเขามา!” ดารินคํารามอยูในลําคอยดกระสัุนชุดใหมเขา .300 เวเธอรบีของหลอนอยางรวดเรวด็ุดนั ตาเปนประกายวาวโรจน ทุกคนประทับปนเตรียมพรอม รอยคอยดวยหวใจอ ันเตั นเราตอไป อีกสิบกวานาที่กต็ อง หันมองดหนูากันอีกครั้งอยางทายอะไรไมถูก กองทัพของไอแหวงสงบงันเงียบเชยบลงอีกีจะวา ผละถอยก็ไมเชิง เพราะไมมเสี ียงของการเคลื่อนไหวผละถอยหางใดๆ ทั้งสิ้น “อานใจมันออกไหม จะมาไมไหนอีก” หัวหนาคณะเดินทางระเบดโพล ิ งออกมาลดปนลงผอนความตึงเครียดชั่วขณะ “ดูมันไมออกเลย จะวาถอยก็ไมเชิง เหมือนพวกทหารกลาตายที่สงกําลังพลเขาโจมตีเปน ระลอกเราก็คอยรับมือมันอยูอยางนแหละี้โผลเมื่อไหรก็ยิง ยันสวางคืนนี้เหนจะไม ็ต องนอนกนละั นอกจากคอยดกระวั ังอยูอยางนี้” ไชยยนตั วา เหตุการณเปนจริงอยางที่ไชยยันตคาดคะเน ไมมีใครไดหลับนอนกนเลยัเวนระยะเงียบ หายไปประมาณสักครึ่งชั่วโมง พอตางเคลิ้มๆ กองทัพชางก็เคลื่อนพลบุกเขามาอีก พยายามจะปน เนินเขาเขามาประชิดตัวฝายมนุษยให ไดตองตะลีตะเหลือกระดมยิงปะทะกันเปนโกลาหล ระลอก แลวระลอกเลาหมุนเวยนกี ันอยูเชนน ั้น มีอยูหลายตวทั ี่สามารถฝาบร ิเวณแคมปและซากศพของ พวกมนเองไต ัเน ินตรงรี่ขึ้นมาไดแตแล วกถ็ูกยิงฟุบอยูคาตีนเนินนั่นเอง เกลื่อนกลาดระเกะระกะไป หมด เลือดแดงฉานไหลนองตลอดทั้งบริเวณแทนไมมีสวนไหนว  าง มันเปนการตอสูอยางทรหดดุเดือดเปนประวัติศาสตร...ระหวางสัตวกบมนัุษยชนิดที่ แมแตพินทรเองก็ไมเคยคาดคิดมากอน “โอโฮ! นี่แปลวามันจะฆาเราใหไดจริงๆ หรือ?” ไชยยนตั ถึงกบอัุทานออกมา ภายหลังจากยิงเจาตวสัุดทายในชดหลุังสดุลมครืนลงทับศพ ของพวกมันทกองอยีู่กอนแลว ทุกคนในคณะ บัดนี้ตางมความอี ัศจรรยใจระคนสยอง  ไมผิดอะไรกับไชยยันตจาก เหตุการณที่เผชิญอยูสิ่งเหลานี้มันอุบัติขึ้นโดยผิดธรรมชาติสามัญเสียแลว เดี๋ยวนไมี้มีใครมามัว คํานึงถึงนับอยวู าชางเหลานนถัู้กยิงลมไปแลวกี่ตวัเพราะมันทมกุําลังเขามา และตายไปเปนใบไม หลน ตัวแลวตวเลั า เหนแต็ ซากกองพะเนินเทินทึกไปหมด เชษฐาหนมาจัองหน าพรานใหญตางคนตางมองดูตากัน “ถาจะไมเปนการเสียแลวรพินทร...” หัวหนาคณะพดแหบๆ ูแมอากาศจะหนาวเย นเช็ นไรกตาม็เหงื่อผุดเต็มใบหนาของเขา ซึ่งไมผิดไปกบทัุกคนในขณะนี้

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 999 “มันทุมกําลังเขามายังกะมดปลวกงั้นแหละ ผมแทบจะไมเชื่อสายตาเลยวา ทเรากี่ําลัง เผชิญอยูนี้เปนเหตุการณจริงนอกจากความฝน ถามันยังโจมตีเราแบบบาเล ือดอยางนี้ไปจนถึงเชาจะ ทํายังไงกนั ?” “ก็มีอยูทางเดยวเที านนแหละครั้ับ ระเบิดที่เราเตรียมไว”  “ก็แลวทําไมไมระเบิดมันเสียเดยวนี๋ี้?” ดารินถามดวยเสียงที่แทบจะไมมีผานลําคอออกมา จะเข็มแข็งกราวแกรงสักเพยงใดก ี ็ ตาม บัดนี้ประสาทของหลอนเริ่มจะไมม ั่นคงเสียแลว เพราะพฤตการณิ อันหาวหาญเด็ดเดี่ยวเกิน คาดของโขลงไอแหวง รพินทรแหงนมองดูดาวบนทองฟา ซึ่งบายคลอยลงเปนลําดับ แสดงวาเวลาเชากําลังคืบ ใกลเขามา “ผมคิดวายังไมจําเปน ถามันยังใชวิธีเดิม บุกเขามาคราวละสิบกวาตวอยั างที่แลว อยางไร เสียเราก็ยิงทนัและภูมิประเทศก็ไมอํานวยใหมนพรัูกนเขั ามาสูกับลูกปนของเราไดจํานวนมากกวา นั้น มันจะตองทยอยกนเขัามาเพราะทางท ี่จะผานเขาทงสั้ี่ดานเปนชองแคบ เชื่อวากอนฟาสางมนั อาจถอย เกวยนกี ับสัมภาระขาวของสวนใหญทั้งหมดของเราที่ยังทิ้งกลาดเกลื่อนอยนู ั้น ถาระเบดิ ปากดานทั้งสดี่ านนั่นโดยไมจําเปน หินอาจพังทลายลงมาทับเกวียนและขาวของของเราเสียหาย หมดกได็ การระเบิดควรจะตัดสินใจทําในวินาทีสุดทาย ที่หลีกเลี่ยงไมไดจริงๆ” หญิงสาวงันไป เพราะจํานนตอเหตุผลของเขา “ทําไมนะ...ทาไมไอ ํ แหวงถงไม ึ นําฝูงโผลออกมาใหเห็น!” ไชยยนตั สบถสาบานลั่น “แกอาจเห็นมนัขณะที่งวง หรืองาของมันถึงตัวแกแลวกได็ ไชยยันต!”  ผูตอบมาพรอมกับเสียงหวเราะแปร ั งๆ คือเชษฐา แลวกห็ ันมาทางพรานใหญอีกครั้ง ปาด แขนขึ้นเชดเหง็ ื่อ “ผมสงสัยวาพวกมันไมใชเปนร อยเสียแลว นาจะเปนพ ันๆ ตัวทีเดียว” รพินทรสั่นศีรษะชาๆ กลืนนาลายลงคออ้ํ ันแหงผากแลวดื่มน้ําจากกระบอกกลั้วคอ “ผมสารภาพตามตรงครับ เดี๋ยวนี้ผมเดาอะไรไมถกเลยูรูอยางเด ียววาพวกมันมาก เหลือเกิน...มากอยางชนดไม ิเคยม ีชางโขลงไหนรวมตัวกนได ั อยางนี้มากอน และกม็ีเจตนามุงมั่น พรอมเพรียงอนหนั ึ่งอันเดยวกี ัน ที่จะทําลายลางพวกเราทั้งหมดใหไดชีวิตเอาชีวิตเขาแลกทีเดยวี มันเปนปรากฏการณที่แปลกประหลาดผดธรรมชาติ ิไปมาก” “นึกไปไมถึงเลยวาไอแหวงจะมีอิทธิพลยงใหญ ิ่ถึงเพียงนี้...” เชษฐากลาวอยางหนกใจ ัหรี่ตามองลงไปยังซากชางทงหลายทั้ี่กองอยูกลาดเกลื่อนเบื้อง ลาง

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1000 “มันตัวเดียวเทาน ั้น ที่สามารถไปชักนําชางปาใหมาทุมเทชีวิตทําสงครามกับเราไดตวมั ัน เองแอบควบคมบงการอยุ ูที่ไหนก็ไมรู สงบริวารใหเขามาตายแทนราวกับผักปลา นึกไมออกเลย จริงๆ วา เหตการณุมันจะสนสิุ้ดลงยังไง ผมบอกตามตรงวาไมอยากจะยิงชางตวอั ื่นๆ เลย สังเวชใจ เหลือเกิน” “ถาไมยิง เรากแหลก็ ...” ไชยยนตั ขัดโพลงขึ้น ตาเปนประกายด ดุนเหัยมเกรี้ยมี “เมื่อมันกลาทจะบีุ่กเขามาโดยไมกล ัวตาย อันจะเนื่องจากอิทธิพลควบคุมบัญชาการของ ไอแหวง หรืออะไรก็ตามทีเราก็ตองฆามัน นี่คงจะเปนประว  ัติการณของโลกชนิดที่ไมเคยปรากฏมา กอนทีเดยวีมนุษยตกเปนฝายถูกลอมโจมตีอยางบาเลือดจากกองทัพชาง พวกมันกําแหงหาญอยาง ไมนาเชื่อ” แงซาย เกิด และเสย เปดหีบกระสุนปนท ี่ขนหนีคชภัยขึ้นมานําแจกจายส ํารองใหแกทุก คนอยางเต็มอตราศั ึก ตามคําสั่งของไชยยันตบัดนี้ปลอกกระสุนที่ยิงแลวกลาดเกลื่อนกองพะเนินอยู รอบตัวของแตละคน โชคดีเหลือเกนทิ ี่คณะนายจาง เตรียมพวกเครื่องกระสนมาอยุางมากมาย เหลือเฟอ ซึ่งในครั้งแรก รพินทรเองก็ยงรัูสึกวา ออกจะมากมายเกนความจิ ําเปน อาวุธปนจํานวน มากที่ขนมาเหลานั้นเพิ่งจะเห็นคุณประโยชนเอาในภาวะเชนนเองี้ ณ ราตรีนี้ดูเปนราตร ีอนยาวนานทั ี่สุด ในความรูสึกของทุกคน “พวกคณชายนอนพุักเอาแรงเสียกอนพลางๆ ก็ไดครับ คนของผมจะอยูเฝายามเอง ถามัน บุกเขามาเมื่อไหรอีกก็คอยตนขื่ึ้นมายิง ไมตองคอยระวังมันอยตลอดเวลาหรอกูเราอยูในทมี่ั่น ปลอดภัยพอ” รพินทรบอกแลวก็เดนผละไปหาร ิ ืออะไรอยูกับบุญคํา และนายเมยอกดี านหนึ่ง คณะ นายจางทั้งสามคนสนทนากนอยัูอีกครูก็คอยๆเงียบเสียงกันไป เชษฐากับไชยยันตน ั่งเอาปนพาดตัก ศีรษะพิงแงหนงิ ีบไปดวยความอ อนเพลยีคงเหลือแตดาร ินเทานั้นทยี่ังนั่งเอาผาผวยคลุมตัวชันเขา วางคางไวบนทอนแขน ตาของหลอนสวางโพลง  ไมมีแววของความงวงใดๆ ทั้งสิ้น มองจองลงไป ยังบริเวณแคมปที่เห็นทุกสิ่งทุกอยางสลัวอยูดวยแสงตะเกียงเจาพายุ เวลาผานไปนานสักเทาใดไมทราบไดหลอนสะดุงตื่นจากภวังคเมื่อไดยนเสิ ียงไลทเตอร ดังขึ้นใกลๆ เงาตะคุมของพรานใหญย ืนอยตรงหนู า “ไมงีบพักเสียหนอยรึครับ?” “ฉันไมเกงพอที่จะหลับไดลงในสถานการณอยางนหรอกี้กําลังภาวนาอยูวาเมื่อไหรมัน จะเชาเสยที ี...” หลอนตอบเสียงแผวต่ํา หยบบิุหรี่ขึ้นมาจดสุ ูบบาง อัดควันลึก เหลือบขึ้นสบตาเขา ถาม เบาๆ ตอมาวา

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1001 “บอกหนอยไดไหม เมื่อไหรมันจะยกพลเขาโจมตีเราอีก” “ผมเดาไมถูกเหมือนกนัแตเห็นวาคณหญ ุิงไมจําเปนตองนั่งทรมานอยางนั้น นอนพกเอาั แรงไวดีกวา มนบัุกเขามาเมอไหร ื่ก็รูเอง” นักมานษยวุิทยาคนสวยฝนยมิ้สั่นศีรษะ ชาเลํ ืองไปทางพี่ชายกับเพื่อนฝูงผูนั่งหลับนกอยู ขางๆ “ฉันบอกแลววา ฉันยังไมสามารถชนะต ัวเอง จนถึงกบบั ังคับประสาทใหหลับลงไดใน เวลาแหงความเปนความตายเชนนี้พี่ใหญกบไชยย ันตั เกงกวาฉันในขอนี้” “ทําไมไมหัดใหเกงอยางนั้นบาง ในเมื่ออยางอ ื่นเกงไดสารพัด” “ก็กําลังพยายามหัดอยเหมู ือนกัน แตมันยังไมสําเร็จ” “นักผจญภยชันเยั้ยมยอดตี่ องอยางนั้น...” รพินทรบุยปากไปทางเชษฐากับไชยยันตผนู ั่งหลับอยู “ไมมีกังวลอาทรตอเหตุการณใดๆ ทั้งสิ้น ไมวาจะรายแรงสักขนาดไหน มีโอกาสที่จะ พักผอนเอาแรงไดเมื่อใด ตองหล ับตาไดท ันทีอยางงายๆ ภัยมาถึงเมอใด ื่ก็ตื่นขึ้นเผชิญรับหนากบั มันเมื่อนั้น” ดารินถอนใจเบาๆ ยกมือขึ้นลูบใบหนา “ฉันยอมรับวายังไมถึงขั้นนนั้ตามปกติฉนเองกั ็เปนคนหลับยากอยูแลว ไมเหมือนพี่ใหญ กับไชยยันต”  “แมกระทั่งการใชชีวิตอยในเมูองื ?” “ใช!” “ทําไมถึงเปนอยางนั้น?” พรานใหญทรดกายลงนุั่งบนแงหิน วางไรเฟลพิงไวตาเขมส ีเหล็กทั้งคูจบนั ิ่งมาที่นักผจญ ภัยสาวอนอยั ในฐานะนายจ ู าง ดารินเผชิญสายตาของเขาครูหนึ่งก็เมิน อัดบุหรี่อีกครั้ง เดาะปลอก ลูกปนเลนอยางปราศจากความหมาย “ฉันเปนคนคดมากิ เลยนอนไมคอยหลับ” “มีอะไรที่จะตองค ิดมาก สําหรับชีวิตของสาวสวยรวยทรัพยสูงศักดิ์มากดวยปญญาอย าง หมอมราชวงศหญ ิงดาริน วราฤทธิ์ชีวิตชนิดนี้นาจะเต็มไปดวยความสขสุันตหรรษา” “ถามันเปนอยางท ี่คุณวา มนกั ็คงจะดีมากแตมันไมใช ยังงั้น” หลอนพึมพํา ใบหนางามขรมเยึ ือกลง “ทําไม?” ดารินตวดสายตามาจั องอยางรวดเร็วยืดไหลขึ้นอยางถือตัว “เอะ! นี่คุณเปนใครน  ี่ถาไดมาซ ักถามฉันอยางน้?” ี

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1002 ก็เห็นยิ้มกวางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมริมฝปากอันครึ้มไปดวยหนวดเครา ขยับปกหมวกใหนดิ หนึ่งเหมือนจะสงการคารวะมาให “รพินทรไพรวัลยพรานรับจางนําทางของคุณหญิงยังไงละ ผมไมจําเปนจะตองขอโทษ ขอโพย หรือออกตัวอะไรในสิ่งที่คุณหญิงคิดวาเปนการซักถามนั้นเลย คุณหญิงคิดวาจะคุยกับผมได ในระหวางการรอคอยอนาคตที่ยังไมรูแนน ี้ก็คยุถาไมตองการ คณหญ ุิงก็มีสิทธิ์ที่จะไลผมไปให พนหนาได”  หลอนนิ่งไปครูก็หัวเราะหึๆ ลดเสียงลงเปนปกติ “ตองการจะสมภาษณั ฉันงั้นรึ?” “คุยกันตะหาก ถาพอจะคุยกนได ั อยางนอยมันกย็ังชวยใหประสาทคลายความตึงเครยดี ลง” “ไอแหวง มนทั ําใหประสาทของฉันตึงเครียดมากแลว แตคนบางคนอาจทําใหฉันตอง เครียดยิ่งไปกวานั้นก็ได”  “ถางั้นก็ยิ่งดใหญ ี เรื่องไอแหวงจะไดกลายเปนเร ื่องเล็กไป คุณหญิงยงไม ั ไดตอบคําถาม ของผม!” หญิงสาวยกกระติกบรั่นดีขนจึ้ิบ ยิ้มแคนๆ “ถามวายังไงนะลืมไปเสียแลว?” “ชีวิตของคุณหญิงนาจะมีความสุขพรอม แลวทําไมถึงบอกวาไมมี?” คิ้วงามเลิกขึ้นนอยๆ “อยากจะไดคาตอบนํ ักรึ?” “ถาตอบได” “จะไมลองหาคําตอบดวยตัวเองดูรึ?” “อกหัก!” “ตัวเองคงโดนมากอนแลวกระมังถึงคิดอยางนี้?” “ใช” “มินาละถึงมาเปนพราน หมกตัวอยูในปาอยางน” ี้ “ยังไมเหนบอก็วาผมทายผดหริ ือถูก” “เปนเหตุผลในการทายทดี่ีแตนาเสียดายที่ผิด!” “อาว! แลวกัน...” “คิดหรือวาผหญู ิงที่ชื่อดาริน วราฤทธิ์จะตกอยูในฐานะอกหัก” “จริงซินะ มีแตจะหกอกคนอั ื่นเขาเสียมากกวากระมัง” “ก็ไมเคยหักอกใครเพราะไมเคยไปสรางอกไวใหแก ใครที่ไหน” “ถางั้น ควรจะใหคําตอบที่ถกตูองเสียทีเพราะใหลองเดาแลวยังเดาไมถกู ”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1003 “ดีแตจะมาลวงถามความลับของคนอื่นเขา ตอบเรื่องตัวเองกอนเถอะ” “จะใหตอบเรองอะไร ื่ ?” “ทําไมถึงอกหกั” หลอนเอนหลงพั ิงโขดหิน ตอบุหรี่ตัวที่สองกับกนของตัวแรก แววตาระรื่นขึ้น ดูเหมือน จะลืมเรื่องไอแหว งเสียอยางสนิทชั่วขณะ อีกฝายยกไหล ั  “เราสัญญาวาจะแตงงานกนัแลวจูๆ เขาก็ไปแตงงานเสียกับผูชายอกคนหนี ึ่ง เปนน ิยาย รักเรื่องสั้นๆ แตงขึ้นโดยนกประพ ั ันธห ัวทึบที่ใชพล็อตซ้ําๆ โดยไมยอมแหวกแนวเสียบางเลย มนกั ็ ไอแคนี้เอง” ตาของหลอนมีแววยิ้ม “ทําไมละ?” “พระรองดีกวาพระเอกนะซ ิพล็อตเรื่องมันไปทํานองนั้น” ดารินสั่นหนาชาๆ ชี้นิ้วมาททรวงอกเขาี่ “เรานั่นแหละ เปนพระรอง สวนผูชายคนที่หลอนแตงงานดวยคือพระเอก...ยังอุตสาหนึก วาตัวเองเปนพระเอกอยไดู ”  “ถงจะแพึ ...คนเราทุกคนก็มสีิทธิ์ที่จะคิดวาต ัวเองเปนพระเอกอยูเสมอไปแหละ” “ผูหญิงเพียงคนเดียว ทําไมถงตึ องเอาชีวิตมาดักดานเสียทั้งชีวิตอยางน?” ี้ “ปาดงพงไพรคือยารักษาแผลหัวใจของผม!” “หัวใจแตกไปหลายเสี่ยงซินะ?” “ไมเปนเสี่ยงหรอกแตมนปั นยุยเปนภัสมธุลีไปทีเดียว” “เดี๋ยวนี้ละ?” “ก็ยังยับเยินอย” ู “ทําไมไมหายใครมาประสานแผลหัวใจให” “เข็ดแลว พอกนทั ีสําหรับผูหญิง” “ถึงงั้นเทียว?” “ตั้งปณิธานไวเช นนั้น” “จริงจังตอชีวตเหลิ ือเกินนะ” “ผมเปนคนซื่อ ก็คิดวาคนอื่นจะซื่อเหมอนอยื างผม เจอคนหลอกลวงเขาครั้งเดยวกี ็เลย ขวัญเสียเข็ดเขากระดูกดํา” ม.ร.ว.หญิงดารินเอียงใบหนาน อยๆ ริมฝปากปรากฏรอยยิ้ม พดแผูวเบาเหมือนจะราพํ ึง กับตนเอง “ออ มนิาละเพิ่งจะไดคําตอบรูแนเอาเดยวนี๋ี้เอง”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1004 “คําตอบอะไร?” “คุณเกลียดและมองผูหญิงในแงรายอยางนี้นี่เองเลา คณถุึงไดหยาบคายกระดางตอฉ ันนัก นับตั้งแตพบหนากันครั้งแรกแลว ยังแปลกใจอยจนทูุกวนนั ี้วา ทําไมคณถุึงเปนคนอยางนี้ไมเคยมี ผูชายคนไหนในโลกแสดงกริิยากับฉันเหมอนคืุณเลย มนมาจากโรคเกล ัยดผีูหญิงเขากระดูกดานํ ี่เอง มองเห็นผูหญงเปิ นศัตรูไปหมด ในที่สุดก็เพิ่งจะคนพบสาเหต” ุ “ผมตองขออภัยคุณหญิงอกครี ั้ง หากแสดงอะไรที่ไมชอบไมควรตอคณหญ ุิง ผมไมได เจตนา” “เอาละ ฉันไมถ ือสาหรอก อยากจะเห็นใจเสียดวยซ้ํา ไมม ีโรคอะไรจะรายไปกวาโรคอก หัก มนฆั าคนใหตายทั้งเปนไดแตอยากจะขอรองหนอย ถึงแมฉันจะเปนผูหญิงเหมอนกื ัน แตฉันก็ เปนคนละคน คนละชีวิตจิตใจกับผูหญิงคนนั้น ฉันควรจะไดรับเกียรติความเปน ‘สุภาพสตรี’ จาก คุณบางอยามองฉันในแงเหย ียดหยามดูหมิ่นเกินไปนัก” “ถาคุณหญิงไมเคยหกอกใคร ั ไมเคยหลอกลวงมดเทจใครมาก ็ อนในเรื่องของความรัก ก็ ไดโปรดรับคารวะจากใจจริงของผมไปเดี๋ยวน” ี้ ดารินหวเราะเสั ียงใสกังวาน สลัดเสนผมปลิวลงมาปรกหนาใหสยายไปเคลียอยูบนไหล “ถาเชนนั้นฉันก็ขอรับเกียรตในข ิ อนี้อยางบริสุทธิ์ภาคภูมิทีเดียว” “ผมเริ่มตนโดยการตั้งคําถามคุณหญิง แตแลวในที่สุดกลับเปนฝายถกคู ุณหญิงลวงเรื่อง ของตัวเองออกมาหมด” “มันก็เปนสิ่งดไมี ใชเหรอ ในขอที่วามันชวยท ําใหฉันเขาใจคุณดีขึ้น แมวาจะเปนเรองทื่ี่ ตางฝายตางจะไมไดตั้งใจมากอน” “ขอสงสัยของผมก็เปนอันวาคางเติ่งอยูนั่นเอง” “ไมตองกลัววาจะค างเติ่งหรอก ฉันยินดทีี่จะตอบขอของใจของค ุณเดี๋ยวนี้ดวยความเต ็ม ใจทีเดยวี ” หลอนพูดมาดวยน าเส้ํ ียงออนโยน นยนั ตาเลื่อนลอยปราศจากจดหมายุ “ถูกละ ฉันควรจะเปนสุขอยางคุณวา ในเมอฉื่ันเปนผูหญงเพิ ียบพรอมหมดทุกอยาง และ ก็เขาใจความหมายของคุณดวยแมคณจะไมุถามออกมาตรงๆ นั่นก็คือคุณสงสัยวาทําไมฉันถึงไม แตงงานและใชชีวิตใหมีความสุขอยูกับครอบครัวตามแบบของผูหญิงทั่วไป ทําไมถึงมาใชชีวิตราว กับผูชายอกสามศอกอยูเชนน” ี้ ดวงตาคูนนั้เบนมาประสานตาเขาอีกครงอยั้างเปดเผย “คําตอบที่ตรงที่สุดเฉพาะขอนี้ก็คือ ฉันยงไม ั เคยรักหรือแมแตคิดจะรกใคร ัการรูมาก เรียนมาก เหนมาก็บางขณะมนกั ็เปนอุปสรรคในการคิดมีครอบครัวของผูหญิงเหมือนกัน แตมนั ไมไดหมายความวาฉันเกลียดผูชาย หรือชิงชังตอความรักเหมือนเชนท ี่เปนความรูสกของคึุณหรอก มันเพียงแตว าฉันไมพบผูชายคนไหนที่ตรงกับทรรศนะอุดมคติของฉันเทานั้น อีกประการหนึ่ง การ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1005 หมกมุนคร่ําเครงอยูกับการศกษาของฉึ ัน มนทั ําใหไม มีเวลาพอที่จะคิดถึงเรื่องนี้วัยของฉันมันก็ลวง พนมาแลว ไมใชสาวนอยผูเริ่มจะเรียนรัก หรือตื่นเตนกระตือรือรนอะไรกับมันนัก ชีวิตของฉัน นอกจากการเรยนหนี ักแลว มักจะโลดโผนโจนทะยานไปในแบบของผูชาย ฉันชอบกีฬาหนักๆ ของผูชายทุกชนิด ชอบการผจญภัยและศึกษาคนควาในสงใหม ิ่ๆ แปลกๆ” หลอนเวนระยะยิ้มออกมานดหนิ่งึเปนย ิ้มเศราๆ ครั้งแรก ที่รพินทรไพรวัลยมองเหน็ “แตนั่นแหละ จะอยางไรกตาม็มนุษยเราหนีกฎของธรรมชาติไปไมพน ทุกครั้งที่ฉัน วางเวนจากต ําราเรียน ไมมอะไรท ี ี่จะคดิเมื่อนั้นฉันตกเปนทาสของอารมณฉันคิดถึงตัวเอง คิดถึง อนาคตที่กําหนดไมไดชัดวามันจะเปนในรูปแบบใด ฉนจะอยั เปู นสาวแกอยางนี้ตลอดไปพรอมดวย ดีกรพีวงทายอนยาวเหยั ียดมากมายอยางนนะหรี้ือ? ปญหาขอนี้ผุดขึ้นกับตัวเองครั้งใด มันทําใหฉ ัน หนาวสะทานเขาไปถึงขั้วหัวใจ มันเปนสาเหตุใหนอนไม ค อยหลับ นี่แหละคือคําตอบอยางตรงที่สดุ ที่ฉันจะใหแกคุณไดทดแทนใหแก การเป ดเผยเร ื่องชีวิตของคุณอยางตรงไปตรงมา พอใจหรือยังคะ คุณรพินทรไพรวัลยคนถูกผูหญิงหักอก?” พรานใหญก มศีรษะลงอยางสุภาพ “เปนคําตอบที่ใหเกียรติแกผมอยางยิ่งขอรบัคุณหญิงดาริน ถาหากไมเปนการละลาบ ละลวงเกินไปนักผมอยากจะขออนุญาตทวงอะไรค ณหญ ุิงสักนิด” “ฉันอนุญาต” “คุณหญิงมัวแตคอยเลือด ‘เทพบุตรในฝน ’ พิถีพิถันเกินไปกเลยท็ ําใหตองเปนโรคค  ิด มากนอนไมหล ับอยูเชนน” ี้ นักมานษยวุิทยาคนสวยผงกศีรษะรับอยางชัดถอยชัดคําวา “ใชฉันยอมรับในขอนี้คุณคงจําบทในพระราชนิพนธได ‘แมแผนดนสิ ิ้นชายจะพงเชยึ อยามีคูเสียเลยจะดกวี า’ ฉันยึดถือขอนี้แหละ ‘เทพบุตรในฝน’ ของฉันไมจําเปนจะต องเลิศลอยฟา อะไรอยางทใครเขาค ี่ิดหรอก ขออยางเดยวี ใหอยูในอุดมคติของฉันเทานั้น เขาอาจจะเปนนายเบื๊อก อะไรสักคนกได็ แตฉันก็ยังคนหาเขาไมพบ” แลวเสียงก็เงียบงันไป ในเงาสลัว หลอนเหนเขาขย็ ับตัวหาที่พิงหลงัพักใหญตอมา ทามกลางความเงียบ ก็ไดยนเสิ ียงกรนเบาๆ ดังมาจากรางนั้น หญิงสาวเมมริมฝปากอยางฉิวนอยๆ ดู เอาเถอะคนอะไรก็ไมรู...มาชวนคุยแลวกแอบหน็หลี ับไปเสียงายๆ โดยไมบอกกลาวเสียงั้นแหละ หยิบกอนหินขางต ัวขนาดเทากําปนกอนหนงขึ่ึ้นมา หมายจะขวางปลกขุึ้นมาตอวา ทจี่ๆู ก็หนหลี ับไปเสียเฉยๆ แตแล วก็ชะงักเปลี่ยนความตั้งใจเพราะคิดเวทนา ทุกคนลวนเหน ็ดเหนื่อย ออนเพลียอิดโรยกันทั้งสิ้น และสําหรับเขาผูนั้นก็นาจะหนักยิ่งกวาคนอื่นๆ เสียดวยซา้ํแทบจะเรยกี ไดวาไมมีเวลาใหพกผั อนเลย โดยบรรยากาศอันคลุมเครือ ที่มองเห็นกนเพั ียงเงาตะคมุหลอนมองทอดไปยังรางนั้น เงียบๆ ชั่วขณะหนึ่งที่ความคิดคํานึงเลื่อนลอยไปไกล หวนนึกไปถึงเหตุการณวันทพบเหี่ ็นรูจกกันั

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1006 เปนครั้งแรกกอนเซ ็นสัญญานําทาง แลวกย็ังนึกไปถึงคืนวันทหลงป ี่าอยูดวยกนเพัยงสองตี อสอง หญิงสาวไมอาจบอกตนเองไดถูกวา มีความรูสึกเชนไรในขณะนี้ ครั้นแลวโดยฉับพลันกะทนหั ันชนิดที่ตนเองก็ไมรูสึกตัว หวใจของหล ั อนก็ตั้งคําถาม ออกมาวา ‘สวยสักขนาดไหนนะผูหญงคนทิ ี่ทําใหอกหักนะ?” เจากรรมเหลือเกิน คนถูกถามมอยหลับไปเสียแลว เทาๆ กับที่คนถามก็ถามอยูแตเพียง กระแสความคดเทิ านั้น เจากรรมเหลือเกิน คนถูกถามมอยหลับไปเสียแลว เทาๆ กับที่คนถามก็ถามอยูแตเพียง กระแสความคดเทิ านั้น ใครก็ตามที่เผลอตัวนั่งมอยไป ถูกปลุกใหผวาข ึ้นอีกครั้ง ดวยเสียแผดกัมปนาทของปน ซึ่งระเบิดเซ็งแซประสานกันขึ้นราวกับประทัตตรุษจีน “นาย! มันบุกเขามาอีกแลว” เปนเสียงตะโกนกองของพวกที่เฝายามอยู ภาพแรกที่มานตาของรพนทริ เปดขึ้นมาพบก็คือ ดารินกับแงซายยืนกนคนละมัุมโขดหิน กําลังประทับปนอยูกับไหล ปลอยกระสนแขุงกันลงไปอยางรวดเรวถ็ ี่ยิบ เปลวไฟแลบแดงฉานใน ความมืดพนออกทางปากกระบอก อากาศรอบตัวถูกแรงอัดวูบวาบจนชาไปหมดในทุกครั้งที่มนั แผดเปรี้ยงขึ้น เขากับเชษฐาและไชยยันตเผนข ึ้นยืนเกือบจะเปนเวลาเดยวกี ัน ในขณะที่ปนรอบดานลั่น อยูเอ็ดอึงจนหอูื้อ “ระวัง! ยิงใหเร็วที่สุด มันบกเขุ ามาใหญ แล ว!” ไชยยนตั รองลั่น กดเฝาแฝดยักษออกไปตดๆิกันทั้งสองลํากลอง แลวตะลีตะลานบรรจุ กระสุนชุดใหมอยางแขงกับเวลา สวนเชษฐาก็จําหนายลกปูนจากไรเฟลของเขาลงไปอย  างไมหายใจ ภาพที่เห็นเปนความตื่นตกใจของทุกคน บริเวณแคมปเบื้องลาง บัดนี้มืดทะมนเตึ มไป ็ ดวยฝูงชางนับไมถวน แลนพรูออกมาจากแนวปาทกทุิศอยางรวดเรวราวก็ ับฝูงมด แมจะเปนเวลา กลางคืนกย็ังมองเห็นผงคลีตลบอบอวลไปหมด เสียงรองสนั่นอื้ออึงของมัน เสียงปาหัก ตนไมลม กอนหิน กลิ้งถลมประสานกับเสียงปน สดทุี่จะจําแนกออกไปได จํานวนของพวกมันที่ฮือกันเขามามากมายกวาทุกครั้งทแลี่ วมา ประดังเบียดเสยดเยี ียดยัด มองดูเหมือนระลอกของน้ําปาที่หนุนเนื่องกันเขามา เปาหมายแห งการไหลบามุงขนมากึ้็คือ เนินเขา อันเปนที่มั่นของฝายมนุษยในขณะน  ี้ที่ลมก็ลมไป ที่เหลอกื ็วิ่งเหยยบศพของพวกมีนตะลัุยรี่อยางไม มีหยุดยั้งพรั่นพรึง หลายตอหลายตัวฝาแนวยงสกิ ัดอันหนักหนวงเข ามาจนถึงตีนเนนิและขณะนี้ กําลังปรี่ขึ้นมาอยางดุรายกระหายชวีิต บางก็พลิกผงะกลิ้งลงไปตามเนินอันลาดชัน ปะทะแกนโขด

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1007 หินพลอยถลมทลายรวงพรูลงไปดวย และบางก็คงตะลุยขึ้นมาอยางทรหด ฝายมนุษยทุกคนแทบจะ ไมมีโอกาสไดหายใจ นอกจากจะยิงและยิงเทานั้น เปนการยงอยิ างอิสระสุดแลวแตใครจะเห็น เปาหมายพงเขุ ามาใกลที่สุด แสงตะเกยงเจีาพายุที่ตั้งอยกลางบรู ิเวณแคมป สองใหเห็นภาพตางๆ มาโดยตลอดนั้น บัดนี้ดับวูบลงอยางกะทนหันัฉากเบื้องลางม ืดมิดลงในพริบตานั้นราวกับนรกทั้งขุมเขามาบดบังไว คงไดยินแตเสยงแผี นดนสะเทิ ือนลั่นอื้ออึงใกลเขามาเทานั้น “ฉายไฟ!” เสียงไชยยันตตะโกนส  ั่งการลั่นขึ้น ในทันทีที่ไฟเบื้องลางดับ ไฟฉายทุกกระบอกที่ติดตวทักคนอยุในขณะนู ี้สาดลําแสงลงไปในบัดนนั้การยิงสกัด ยังคงดําเนนไปอย ิ างชุลมุน แตเริ่มจะเวนระยะห างลงมาก ทั้งนี้เพราะฝายมนุษยพบก ับอุปสรรคที่ ตองทําหนาทที่ั้งกราดไฟฉาย และยิงในเวลาเดยวกี ัน ซ่งถึ วงเวลาใหจังหวะการปลอยกระสุน เชื่องชาลง ทันใดนั้นเอง ระหวางทมีุ่งพะวงอยูกับการกระหน่ํายิงลงไปยังเปาหมายมากมายเบื้องลาง ที่บุกตะลุยเขามา...ทุกคนก็ตองสะด ุงสุดตัว เพราะไดยนเสิ ียงชางรองอื้ออึงอยูยังยอดเนินเบื้องบน ขึ้นไป ซึ่งแทที่จริงมันก็คอแนวหลื ังของฝายมนุษยนนเองั้พรอมกันก็ไดยนเสิ ียงคลายภูเขาถลม ทลายลงมาใสกวาจะรูสึกตวแนั ชดัหรือเตรียมเคลื่อนไหวอยางใดทนัหินใหญนอยนับไมถวนก็ ระดมกลิ้งพรูลงมาอยางนากลัว เสียงที่มนกระดอนกระแทกระลงมากั ับแงหินและพุมไมดังสนั่นไป หมด ทามกลางมานฝุนตลบเปนควัน รพินทรไพรวัลยและคณะนายจางทั้งสามยืนตวแขั ็งอยูกับที่เมื่อสาดไฟขึ้นไปเหนพาย็ุ กอนหินที่กลิ้งลงมานับไมถวนเหลานั้นจากลําไฟฉายที่สาดขึ้นไปพบ ทุกคนตะลึง เลือดจับเปนกอนไปช  ั่วขณะ! รูปการที่เห็นชดอยั ในขณะนูี้บอกใหรูวาฝายมนุษยถูกตลบหลังเขาใหเสียแลว จากกล ยุทธที่คาดคิดไปไมถงของโขลงช ึางมฤตยู พวกมนจั ํานวนหนึ่ง บกเงุียบโอบไปทางดานหลังเขาที่มนุษยยึดเปนท ี่มั่นอยในขณะนู ี้ พยายามลอบไตเขาขึ้นมาดวนฝเทาอันเงียบเชียบ พออยในระดูบสั ันเนินเบื้องหลังของกลุมมนุษยก็ ชวยกันระดมงดกั อนหินใหถลมทลายลงมาใสดวยกลยุทธวิธีอันชาญฉลาด โดยหมายจะใหกอนห ิน เหลานั้น บดขยี้ปรปกษของมันยองยับพินาศไปในพริบตา กอนที่คนใดคนหนึ่ง ในจํานวน 19 ชีวิต จะไดสติจากอาการตะลงในอบุัติการณคับขนขั ีด สุดนั้น พายุหนกิ อนมหึมาชดแรกทุี่กลิ้งลงมา ก็เกือบจะถึงตําแหนงทแตี่ละคนหลบซุมอยูในขณะนี้ เสียแลว กอนหนึ่งใหญขนาดรถยนตทงคั้ัน กระดอนลงมากระทบรางของลูกหาบคนหนึ่งอยาง ถนัดถนี่ทุกคนไดยนเสิ ียงรองแหลมฟงไมเปนภาษาเพยงครี ั้งเดียวเทาน ั้น รางของลูกหาบเคราะห

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1008 รายก็กลิ้งลงไปพรอมๆ กับกอนหนกิ อนนั้น มันเปนการอวสานของช ีวิตที่ไมมอะไรจะสยดสยอง ี เทารางของเขาคงจะแหลกลาญหาชิ้นดีไมได เมื่อลงไปถึงตีนเนินพรอมกับหินกอนนั้น ทามกลางเสียงรองอยางตระหนกตกใจขดสีุดของพวกลกหาบูและความสับสนฉุกละหุก อันชีวิตแขวนอยูบนจมกมูัจจุราชในขณะนี้รพินทรพุงกายเขาหาชะงอนห ินใหญเบองหนื้า กระชาก ไชยยนตั ผูยืนอยูใกลเขาที่สดุหัวคะมาเขํ าไปฟ ุบหลบอยูดวยกนัมันก็เปนจังหวะเดียวกับที่กอนหิน ขนาดครกตําขาวลูกหนึ่งกลิ้งลงมาอยางรวดเร็ว กระทบชะงอนตอนนั้นดังเหมอนฟ ื าผาจนแตก กระจายเปนฝนุแลวมันกกระดอนลงไปส ็ูเบื้องต่ํา เฉียดเขากับไชยยันตผูนอนพงพาบหลบอยั ในู ขณะนไปเพ ี้ยงวาเดียวีเกือบจะแหลกเหลวยบเยั ินไปดวยกนั เชษฐานนยั้ืนหางออกไปอีกดานหนึ่ง มาไดสติทันๆ กับพรานใหญหวหนั าคณะเดนทางิ ยกเทาถีบหลังนองสาวผูยืนตะลึงอยูเบื้องหนาเขาเต็มเหนี่ยว รางของดารินปลิวกระเด็นตามแรงถีบ นั้น ลมกลิ้งเขาไปใต  บริเวณแผนผาชัน “หลบอยูที่นั่น นอย! อยาเงยขึ้นมา!” พี่ชายตะโกนบอกเสียงหลงแลวคุมตัวต่ําลง แตเชษฐาชาไปเส  ียแลว เพราะมัวแตพะวง ชวยนองสาว กอนหินขนาดโองมังกรที่กลิ้งตูมตามลงมาราวกับรถบดถนนกอนนนั้กระโจนผาน ชะงอนผาที่ดารินถูกถีบลงไปลมกลิ้งอยูพุงเขาใสหวหนั าคณะอยางรวดเรว็สวนหนึ่งของมันเฉียด กระทบไหลของอดีตทูตทหารบก น้ําหนกอั ันมากมายของมันทําใหเขาหมุนควางผงะเสียหลกั ไถล ลื่นลมกลิ้งลงไปตามเนินชัน หายวับไปจากสายตาของทกคนทุี่อยใกลูก ับเหตการณุดารินกรีดรอง ออกมาสุดเสียงอยางลืมตัว ตะกายลุกขึ้น แตแลวหลอนกถ็ูกรางอันใหญโตของใครคนหนึ่งพุงเขามา ปะทะลมตะแคงลงตามเดิม และถูกกดใหนอนน ิ่งอยใตูชะง อนผาตอนนั้น “นายหญงิ! อยาลุกขึ้น!!” แงซายนั่นเอง ที่กดรางของหลอนไว “พี่ใหญ!...”  ดารินรองแหลม สะทานกองรูสึกเหมือนชีวิตของตนเองจะปลิดปลิวออกไปจากราง พยายามดินรนอยางสุดฤทธิ์ “พี่ใหญตกลงไปแลว!!” “แงซาย! จับนายหญิงเอาไวอยาใหเงยข ึ้นมา” ในความมดอืนสั ันสน เสียงรพินทรแผดตะโกนละล่ําละลักบอกมา ตัวเองพุงออกจากที่ กําบังเดิมอยางไมคิดชีวิต หลบพายุหนทิกระหน่ี่ํากรูลงมานั้น ไปตามโขดหินใหญที่งอกอยูเปน หยอมๆ บายหนาไปทางเนนลาดซิ ึ่งเห็นรางของเชษฐาปลิวกระเด็นลงไป เกิด บุญคํา เสย และจัน ก็ วิ่งผละออกจากที่มั่นของตน ลมลุกคลุกคลานตามเนินลาดลงมาดวย “ยิงสวิตซระเบิด เร็ว!!”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1009 ไชยยนตั ปองปาก ตะโกนบงการออกไปสุดเสียง ตัวเขาเองไมสามารถจะเคลื่อนที่ออก จากกําบังไดนอกจากนอนแยกเขี้ยวฟงเสยงกี อนหินถลมผานอยูเหนือหัวเปนระลอกเช นนนั้ เกิดสาดไฟฉายไปยังสวิตซระเบิด ผานโขลงชางเบื้องลางที่เห็นยั้วเยี้ยราวกับหนอน พอ จับเปาหมายอนเป ั นกระดาษสะทอนแสงทพรานใหญ ี่ตดไว ิ ยังหมอแบตเตอรี่ไดถนัด จันเสย และ บุญคําก็เล็งยิงออกไปพรอมกันโดยไมนับ สุดแลวแตใครจะมองเห  ็นจากมุมไหน เสียงปนจากพรานพื้นเมืองของรพินทรดังลั่นขึ้นติดๆ กนสามสั ี่นัด พริบตาตอมานนเองั้ แผนหินและโขดเขารอบดานก ็สะทานครืนขึ้นดวยเสียงระเบิด กัมปนาทของมนกลบสรรพสั ําเนียง อันวุนวายอยูในขณะนี้หมดสิ้น โลกบริเวณนั้นทั้งหมดประหนึ่งวาจะพลิกคว่ําลง และแยกออกเปน เสี่ยงๆ ทุกชีวิตไมวาจะอยูในตําแหนงใดขณะน  ี้รูสึกตนเองวาถูกแรงอดมหาศาลัดนให ั ผงะลอยขึ้น จากพื้นเควงควางเหมือนถูกปลดปล ิ ิวไปยงอั ีกโลกหนึ่ง เสียงสนั่นปานระเบิดที่ทิ้งจากเครื่องบินนนั้ครางคํารนสะทอนกองอยูอึดใจใหญ ปาก ดานทั้งสี่ดานอันเปนตําแหนงวางระเบิด บัดนี้ถลมพังลงมาราวกับแผนด ินไหว หนนิ้ําหนกเปั นตนๆั แยกตัวเองออกกระจัดกระจายปลิววอนไปทุกสารทิศ ตนรังขนาดหาคนโอบที่ยืนอยใกลู ๆ ขุดราก ถอนโคนโคนครืนลงประหนึ่งมือมหายกษั ฉุดกระชาก ไมไรใหญนอยขางเคียงอนๆื่กพลอยล็ ม ระเนระนาดแหลกเปนแปลง สิ่งที่จะพึงสําเหนียกไดในเวลาต  อมาก็คือ ชางปาโขลงนั้นมีอยูสักกี่รอยตัวก็ตาม บัดนี้พา กันแตกกระจายไมเปนขบวน วิ่งรองปาราบไปอยางตื่นตระหนกอกสนขวั่ัญแขวน พวกมนยอมลัา ถอยใหแลวแกอานุภาพฤทธิ์เดชของระเบิด ซึ่งมีอํานาจอยเหนู ือความดุรายบ าเลือดของพวกมนั กังวานระเบิดหายไปแลว เหลือไวแต เสยงป ี าลั่นอันเกดจากการวิ ิ่งตะลุยของกองทพชัาง ซึ่งหางไกลออกไปเปนลําดับ จนกระทั่งในที่สุดก็เงยบหายไป ีคงมแตี เสียงเอะอะโวยวายของกลุม มนุษย ไฟฉายหลายกระบอกกราดอยูไปมาวูบวาบ พรอมกับเสียงตะโกนสอบซักถามกันฟง ไมไดศัพทไมมีใครคิดถึงสิ่งอื่นใดในขณะนี้นอกจาก ม.ร.ว.เชษฐา วราฤทธิ์หัวหนาคณะเดนทางิ ซึ่งยังไมมีใครรูวาเปนตายรายดีอยางไรเทานั้น ไชยยนตั ดารนิและลูกหาบทั้งหมดวิ่งพรูกันลงมายังตาแหนํงซอกห นใหญ ิ เบื้องต่ําตอน หนึ่ง ซึ่งเหนรพ็ ินทรกับพรานพื้นเมืองทั้งสี่กําลังชุลมุนอยูที่นั่นดวยลักษณะอันกระสับกระสาย เมื่อลงมาถึง ดารินก็แทบลมฟาด  เซไปเกาะหนพยิุงกายไวหนาซดเผี ือดเหมือนกระดาษ สวนไชยยันตครางออกมาค ําหนึ่งยนตะลื ึงลงไปในบัดนนั้ ภายใตซอกหนิรางของเชษฐานอนสนิทแนนิ่งอยูในบริเวณอนจั ํากดนั ั้น หินใหญขนาด ตุมสามโคกกอนหนึ่ง อันเปนหินที่ถูกกลิ้งลงมาจากยอดเนิน บัดนเบี้ียดพิงอยูกับโขดหินที่งอกอยู เดิม ครอมรางของหัวหนาคณะเดินทางไวเปนชองแคบนิดเดยวี ไมม ีทางที่จะขยับเขยื้อนรางของ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1010 เชษฐาออกมาไดนอกจากจะเคลื่อนหนทิ ี่ทับอยูขางบนกอนนี้ออกเสียกอน ไฟฉายทุกดวงที่ระดม กันสาดจาสองเขาไป สองเห็นรางของเชษฐาผาดๆ ในบางสวนนอนนิ่งไมขยับเขยื้อน เลือดไหล นอง ไชยยนตั ไดสติแหวกพวกลกหาบทูี่พากันมุงอยูตรงเขาไปโดยเร็ว ใครจะพดกูันอยางไรในขณะนี้ดารินไมได ยิน หูของหลอนลั่นอื้อไปหมด ดวงตาทงสองั้ พราพราย ทรุดตัวลงนั่งกับกอนหิน ซบหนาลงกับฝามือ...สั่นสะเทือนไปหมดท้งกายั มารูสึกตัวอีกครั้ง เมื่อมีมือหนึ่งจับฝามือที่ปดหนาของหลอนออก รพินทรสีหนาเครียด ขรึม ยืนอยูตรงหนาของหลอน “พี่ใหญ”  ริมฝปากอันแหงผากของหลอนขมุบขมิบ แทบไมมีเสียงผานลําคอออกมา “เขาตายเสียแลวใชไหม?” พรานใหญสั่นหนาชาๆ ประคองหลอนใหลุกขึ้นยืน ตอบแผวเบา “ยังหรอกครับ คุณหญิง แตหน ักหนอย เลือดออกมากเหลือเกิน สาหสแคั ไหนเรายงไม ั  ทราบแนชัดเพราะติดอยในซอกหู ิน เอาตวออกมายั ังไมได...จนกวาจะเคลื่อนหินที่ทบกั อนนั้นออก” หญิงสาวมึนงงไปหมด เหมอนตกอยื ในฝูนร ายที่จะเชื่อเสียไมไดจองหนาพรานใหญอยู เชนนั้น ถามดวยเส ยงกระซีบเชิ นเดิม “กอนหินนั้น ทับเขาไวใชไหม  ?” “ครับ แตตรวจดูแลว มันไมไดบดท ับรางกายสวนใดสวนหน ึ่งของคุณชาย เพยงแตี อัด ครอมรางไวเทาน ั้น ตําแหนงที่คุณชายนอนเปนซอกพอด” ี “เขา...รูสึกตัวอยูหรือเปลา?” “ผมคิดวาคงสลบครับ” พรานใหญตอบแหบๆ ทันใดนั้น ไชยยนตัก ็กระโดดเขามาพูดเร็วปรื๋อ “ชีพจรยังเตน เราตองเอากอนหินที่ทับอยขู างบนออก” แลวอดีตนายทหารปนใหญก็หันมาทางเพอนสาวื่จับตนแขนบ ีบไวแนนกล้ํากลืนบางสิ่ง บางอยางลงคอ พูดปลอบใจต่ําๆ วา “นอย ทําใจดๆี เอาไวฉันคดวิ าเชษฐาคงไมเปนอะไรหรอกเธออยูที่นกี่อน อยาเพิ่งเขาไป ดูเลยจนกวาเราจะเอาตวเขาออกมาได ั ”  “ฉัน...ฉันทําอะไรไมถูกแลว ไชยยนตั ...” หลอนครางเสียงสั่นเครือ น้ําตาปริ่ม สายหนาอยูไปมา แลวมองไปทางพรานใหญพมพึ ํา อยางเลื่อนลอย “โปรดเถิด ชวยเขาดวย ...”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1011 รพินทรเรียกแงซายใหเขามานั่งเปนเพื่อนหญิงสาวอยูตรงนั้น เขากับไชยยนตั ผละไปที่ กอนหินที่เชษฐานอนหมดสติติดอยภายใตูอีกครั้ง ภายหลังจากตรวจดูบริเวณอยางรอบคอบแลวก็ บอกวา “หินกอนนี้น้ําหนกประมาณสองต ั ันเศษ เราพอจะเขยอนมื้ันออกไดโดยใช  ควายทงสั้ิบ หาตัวที่มีอยูชวยฉุดลาก” ไชยยนตั เมมรมฝิ ปากแนน สองไฟฉายตรวจดูซอกภายใน อันมีรางของเชษฐานอนคว่ํา หนาติดอยูอีกครั้ง ในภาวะคับขันขีดสุดเชนนี้พิสูจนใหเห ็นชัดวา คนอยางไชยยนตั มีสติดีอยางยงิ่ แมจะตกใจตอเหตุการณสักเพียงใดก็ตาม เขาก็ไมไดประหมางันงกจนเสียการเลย “สําคัญที่สุดก็คือ ในขณะที่หินเขยื้อน เราจะแนใจไดอย างไรวามนจะไม ั ไปบดทบเอาั เชษฐาเขา” พรานใหญสั่นศีรษะ ชี้ใหดูซอกแคบอันเปนร องพอดีที่รางกายของเชษฐานอนอยู “ไมทับหรอกครับ ผมกลาเอาห ัวเปนประก  ัน คุณไชยยนตั สังเกตบริเวณที่คณชายนอนอยุ ู นั่นซิครับ มันเปนรองลึกชองว างพอดีมมพุิงของหินกอนน ี้กับโขดหนทิ ี่ยันอยูจะไมมีทางเบียดชดิ ไปกวานี้ไดอกแลี ว ตอใหหินเขยื้อนอยางไร” อดีตนายทหารปนใหญกดกรามนัูนเปนสัน ลังเลอยูครูก็ตัดสินใจ “เอาละผมเชื่อคุณ ลงมือจัดการได!” รพินทรก็ส่งการในท ั ันทีนนั้ ควายทั้งสิบหาตัวถูกนํามาเขาเช ือกไนลอนขนาดใหญมดพั ันหนมฤตยิกูอนนั้นไวแลว โยงกําลังฉุดลากของควายทงหมดั้โดยเฉลี่ยกําลังใหใช ได พรอมกันทงหมดทัุ้กตวัทิศทางที่จะฉดุ ใหเขยื้อนหนิกําหนดไวทางดานซายของเนินเขาอันเปนระด ับที่ควายจะออกแรงไดอยางถนัด รพินทรกับไชยยันตคอยยนคืุมดูจังหวะของการขยับเขยอนกื้อนหนิพรอมทั้งเปนฝาย ออกคําสั่ง พวกหนึ่งแยกไปคุมควาย อีกพวกหนึ่งคอยจังหวะนําตวเชษฐาออกมาในท ันทั ีที่พอจะนํา ลอดชองออกมาไดทุกสิ่งทุกอยางดําเนนไปอย ิ างรวดเร็วแขงกับเวลา โดยการประสานงานอยาง คลองแคลวพรอมเพรียง เมื่อทุกอยางพรอม และภายหลังที่ตรวจดจนเปูนที่แนใจแลว รพินทรกออกค็ ําสั่งใหควาย เริ่มฉุด เชือกไนลอนขนาดลามชาง เริ่มตึงขึ้นเปนลําดับ ทุกคนใจเตนระทึก เขมนมองไปทหี่ิน ใหญกอนนั้นเปนตาเดยวี ไชยยันตลงนอนพังพาบกับพนคอยสื้ังเกตระดับเบื้องลางที่ชิดกับรางกาย ของเชษฐา แลวคอยรองบอกรพินทรอีกทอดหนึ่ง อึดใจตอมา หินกอนน ั้นกเร็ ิ่มไหวตวเบาๆัเสียง ตะโกนบงการและรองบอกกันดังเอะอะไปหมด

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1012 ในที่สุดระดับที่มันพิงเบียดอยูอยางกระชนชั้ิด ก็คอยๆ ผละหางออก และในทันทีที่ได ระดับพอจะฉดรุางของเชษฐาออกมาได ไชยยนตั กพรวดเข็ าไปถงสหายผึูหมดสติของเขาทางดาน ศีรษะจับซอกแขนไวลากออกมาอีกหลายคนก็กรูเขาชวยอย างทันการ เชษฐา วราฤทธิ์หลุดพนจากซอกหินนั้นออกมาไดในพริบตานั้นเอง ทั้งหมดนอกจากดา ริน และแงซายผูนั่งอยหู างๆ พรูเขามามุงลอมอีกครั้ง ภายหลังจากการตรวจอยางถถี่ วน ก็พบวา ไมมีรางกายสวนใดของหวหนั าคณะแหลก เหลวไปเหมือนอยางที่วตกกิ นในคร ั ั้งแรก แผลฉกรรจที่เกิดขึ้นนั้น มีเฉพาะที่ขาออนเหน ือเขาซาย ขึ้นไปเล็กนอย เปนรอยถูกคมหินบาด ราวกับถูกฟนด วยขวานลึกและยาวมาก เลือดยังคงทะลกั ออกมาเปนลิ่มอยูเชนนนั้ใบหนามีรอยครดกูับหนถลอกปอกเป ิ ก และศีรษะแตกอีกสองแหง เชษฐา หมดสติหายใจรวยๆ ชีพจรเตนออน รพินทรเอาผาขาวมาบิดเปนเกล ียว พันโคนขาคนเจ็บไวห ามเลือดชั่วคราวกอน แลวเงย ขึ้นบอกเร็วปรอกื๋ับไชยยันต “ตามคุณหญิงเขามาเถิดครับ เราไมมีทางรูไดเลยวา คณชายเปุนอย างไรบาง นอกจาก แพทยเทานั้น” ไชยยนตั เผนหวือตรงเขาไปที่ดาริน ผูนั่งซึมอยูฉุดแขนยนขื ึ้น “นอย! อยาตะลึงอยูอยางนี้เราเอาเชษฐาออกมาจากใตหินไดแลว เด๋ยวนี ี้เธอคนเดียว เทานั้น ที่จะชวยเขาได  ”  แลวไชยยันตกลากข็ อมือดารินวิ่งเขามา ทุกคนที่มุงอยหลู ีกทางใหหล อน แพทยสาว ประจําคณะ พยายามรวบรวมสติอยูอึดใจ ก็ตรวจดูที่บาดแผลและบริเวณทั่วกายของคนเจ็บ อนเป ัน พี่ชายรวมสายโลหิตของหลอนเองคนอื่นๆ รายลอมจองามองดูหลอนดวยใจอนสั ั่นระทึก “พี่ใหญตองไดรับการผาตัด เดี๋ยวน!” ี้ หลอนเงยหนาขึ้น บอกเสียงแตกพรา มองไปยังทุกคนอยางขอความชวยเหล ือ ไชยยันต ครางอยูในลําคอ หันไปมองดูรพินทร “สั่งมาเถิดครับ คุณหญิงตองการใหพวกเรารับใชอะไรไดบาง” พรานใหญพดโดยเรู็ว ดารินกํามือทั้งสองแนน พยายามระงับความรูสึกอยางยากเย็น “สิ่งที่สําคัญที่สุดในขณะนกี้ค็ือ เราตองการสถานที่มันตองไมใชทนี่ี่แนและตองเร็ว ที่สุดดวยเดยวนี๋ี้แหละ!” รพินทรลุกขึ้น มองลงไปยังบริเวณแคมปเบื้องลางขณะนี้ทองฟาเริ่มสวางขึ้นรางๆ แลว “เรากลับลงไปที่แคมปของเราไดแลวครับ พวกมนเป ั ดไปหมดแลวผมรับรองวามันจะยัง ไมยอนกลับมาเลนงานเราอกีตลอดระยะเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงขางหนาน” ี้ “ถางั้นเอาเชษฐาลงไปเดี๋ยวนี้เลย”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1013 ไชยยนตั บอกทันควันโดยไมมีการลังเล พลางหันมาทางดารินจองตาเขม็งแผวเสียงลง “นอย! เชษฐาจะตองปลอดภัยใชไหม เธอแนใจอยางนนั้ ” แพทยสาวกัดริมฝปากแนน ขอบตาแดงเรอื่ “ฉันยังบอกอะไรไมไดทั้งสนิ้บอกไดอยางเดียว พใหญ ี่สาห ัสมาก ชวยกันแบกเขาลงไป เถอะ ชาไปแตละว ินาทีความหวังมันก็หมดไปเทานนั้ ” รพินทรสั่งการในทันทนีั้น ลูกหาบหลายคน ตรงเขามาเพื่อจะชวยก ันหามรางของคนเจ็บ แตแล วทันใด...รางอ ัน กํายําตระหงานเงื้อมของใครคนหนึ่งกแทรกขวางเข็ ามาเสียกอน ผูนั้นคือแงซาย หนมชาวดงพเนจรุ โดยไมเอยค ําใดทั้งสิ้น แงซายกมลงซอนรางอันหมดสติของเชษฐา อุมขึ้นดวยลําแขนอัน แข็งแรงทั้งสองขางเหมือนอมเดุ ็กหรือผูหญิง “เบาที่สุดนะแงซาย พยายามอยาใหกระเท ือนไดเลย” ดารินสั่งแผวๆ ไมกี่นาทหลี ังจากนั้น ทุกคนก็กลับลงมายังบริเวณแคมป อีกครั้ง อันเปนเวลาที่สวาง มองเห็นหนากนชั ัดพอดีกระโจมที่ขาดลงมากองคลุมพื้น ถูกขึงขึ้นอีกครั้ง สรรพสิ่งถูกจัดเตรยมขี ึ้น อยางรวดเรวฉ็ บไว ัเพื่อใหทนกั ับงานกูชีวตของหิ ัวหนาคณะ ทุกคนทํางานกันอยางหนักไมเห็นแกเหนดเหน็ ื่อยออนเพลีย เหตุรายแรงท ี่เกดขินขจึ้ัด ความออนเปลยอี้ิดโรยที่ตางไดเผช ิญมาเสียจนหมดสิ้น มีแตความวิตกกระสับกระสายอยางบอกไม ถูก ในกระโจมพกัรางอันหมดสติของเชษฐานอนแนนิ่งอยูบนเตยงสนามีดาริน...บัดนี้ สติสัมปชัญญะของหลอนกลับคืนมาครบถวนแลว สํานกบอกกึ ับตนเองวา ชวีิตของพี่ชายจะอยหรู ือ จะไปยอมขึ้นอยูกับหลอนคนเดียวเทานั้น หญิงสาวปฏิบัติงานอยางคลองแคล วรวดเร็ว แตรอบคอบ ทุกระเบยดนีวิ้ดวยอาการเครงขรึม ไชยยนตัท ําหนาทพยาบาลลีู่กมือผูชวยเหลืออยูใกลชิด รพินทร ยืนหางออกมาเล็กนอย คอยชวยเหลือในวงนอก สวนที่หนาประตูกระโจมแงซายยืนตระหงาน นัยนตาเบิกโพลนอยูที่นั่น ใบหนาสีทองแดงนั้นดเผูือดขาวผิดไป เบื้องนอก พรานและลูกหาบทกุ คนนั่งจับเจารวมกลุม ตลอดทั้งบริเวณแคมปเงียบสงัด ชั่วขณะหนึ่งระหวางการจดการอยัูกับคนเจ็บผูเปนพี่ชายงวนอยนู ั้น ทุกคนที่รวมอยูใน เต็นทเหนศ็ลยแพทยั สาวยืนกายสั่นเทาชะงักนิ่งอยกู ับที่ใบหนากมอยางทอแททอดอาลัย ทรุดกาย ลงไปนั่งฮวบกับเตียงสนามขางๆ อีกตัวหนึ่งคอตก ไชยยนตั กับรพินทรก็พรวดเขาถึงตัวในบดนั ั้น “นอย!...” เสียงไชยยันตหลุดปากออกมาแหบเหือด แทบไมผานลําคอ จองหญิงสาวดวยตาอันเบิก กวาง

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1014 “บอกซิเชษฐาเปนยังไง?” ดารินเงยหนาขึ้นอยางแชมชาริมฝปากสนรั่ิก น้ําตาทสะกดกลี่ั้นไวเปนเวลานาน บัดนี้ ไหลรินเปนทาง หลอนมองดูหนาพรานใหญกับเพื่อนชายอยูเชนนั้น สะอื้นขึ้นมาตดอยิูที่ลําคอ ไม สามารถจะกลาวคําใดออกมาไดนอกจากสายหนาอยไปมาู ไชยยันตจับไหลทั้งสองขางของหลอน เขยาโดยแรงกระหดกระหอบลื ั่นเต็นท “นอย! เธอคงไมบอกฉันนะวา เชษฐาหมดหวังเสยแลี ว!!” “ฉันก็ไมอยากบอกตนเองเชนน ี้เหมือนกัน” หลอนพูดอยางยากเย็น กดกรามแนั น หนาขาวเผือดปราศจากสีเลือด “พี่ใหญเสียเลอดมากเหลื ือเกิน ความหวังของเขามีอยทางเดู ียวเทานนั้คือการใหเล ือด โดยเร็วที่สุด แตเดี๋ยวนี้เราอยกู ันกลางปาลึก...” เสียงของหลอนขาดหายไปเพียงแคน ั้น มันเปนความเงียบสงัด...จนแทบวาจะไดยนเสิ ียงหวใจของแต ั ละคนเตน ไชยยนตัก ัดริม ฝปากแนน หนไปมองหน ั ารพินทรอยางมดมนื พรานใหญปาดแขนขึ้นเช็ดปลายจมกู “ผมคิดวาควรจะมีหวังนะครบัคุณหญิง อยางนอยพวกเราก็มีกันอยหลายคนูและทกคนุ พรอมที่จะชวยคุณชายไมวาจะหน ักหนาสักขนาดไหน ถาหากวาเราชวยก ันได”  “ฉันเขาใจดในข ี อนั้น และขอขอบคุณ” ดารินพูดดวยเสียงไมเกินกระซิบ ลกษณะของหลั อนยามนี้เหมอลอยสิ้นหวัง หมดอาลัย ตายอยากตอทกสุิ่ง เพราะความทุกขกลัดกลุมเขาครอบงาโดยตลอด ํ “แตคุณคงพอเขาใจนะ การถายเลือด ไมเหมือนกับการถายน้ํา สําหรบฉั ันหรือไชยยันต สองคนนี่เปนอันวาหมดหวงแลั ว เพราะเลือดของเราทั้งสองคนละกลุมกับของพี่ใหญสวนคนอื่นๆ เราจะรูไดอยางไรในเมื่อไมได มีเครื่องมือสอบตรวจหากลุมเลือดไดแนชัด การใหเลือดผิดกลุม กค็ือ การฆาตกรรมชัดๆ” “คุณชายเลือดกลุมอะไร?” เขาถามโดยเรว็ “บอกกลุมเลือดของคุณมาดกวี า หากคณเคยเทสตุไวก อนแลว ฉนจะบอกคัุณเองวา คุณ จะกูชวีิตของไวไดไหม  ?” “กรุปบีตรงกันกับของคุณชายหรือเปลา?” ดารินทิ้งมือลงอยางสิ้นหวัง หลอนไมไดตอบค ําใดแกเขา แตสายตาที่มองมานั้น ยอม บอกชัด ขณะนนเองั้เงาตระหงานเงื้อมของแงซายก็เคลื่อนเขามาหยุดยืนอยูขางเต ียงคนเจ็บ “ทําไมนายหญิงไมถามแงซายดูบาง?” เสียงหาวๆ นนั้กังวานไปทงบรั้ิเวณอนเงัยบสงี ัด

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1015 “แกเคยรกลูุมเลือดของตัวแกเองหรือแงซาย?” ไชยยนตั ขมวดคิ้วถามมาโดยเรว็ “ผมเคยไดรับการผาตัดในโรงพยาบาลเมองแรงกืูนมาครั้งหนึ่ง ผมจํากลุมเลือดของผม ได”  แววตาของศัลยแพทยสาวตนขื่ึ้นเล็กนอยจองนิ่งมายังคนใชชาวดง “เธอเคยผาตัดมาแลวเนื่องในอะไร?” “แอปเพนดกซิ !” หญิงสาวซอยเปลือกตาถี่เร็ว “แลวที่เธอวา เธอจํากลุมเลือดของเธอไดนนนั้ะกรุปอะไร?” “เอบีเนกฯ็ ” “วายังไงนะ? บอกใหมซิแงซาย!” ม.ร.ว.หญิงดาริน รองลั่นออกมา ทะลึ่งพรวดขึ้นยืนลืมตากวาง “เอบีเน็กกะทปี” ดารินตัวสั่นเทาอีกครั้ง แตในครั้งนี้อยในความหมายตู ื่นเตนโสมนสแทบจะระงั บไว ั  ไมได ใบหนาอ ันซีดเซียวปรากฏสีเลือดขึ้นในบดนั ั้น ตาเปนประกาย ตรงเขามาเขยาแขนแงซาย โดยเร็วรองถามละล่ําละลัก “เธอแนใจหรอืแงซายวาเลอดของเธอกรืุปนี้จริงๆ โดยจําไมผิด” ทุกคนเหนใบหน ็ าสีทองแดงดวงนนั้ยิงฟนย ิ้ม “แนใจครับ นายหญิง และถาเล ือดของแงซายเปนกลุมเดียวกันกับของนายใหญก็ขอให เลือดทุกหยดของแงซาย จงไปชวยชวีิตของนายใหญเถิด แมวาแงซายจะหาชวีิตไมอีกแลว ภายหลัง จากนั้น” ทุกคนอึ้งไปชวอั่ึดใจในวาจานั้น แมกระทงรพั่ินทรเอง ดารินหลับตาลง ประสานมือไวในอก ใบหนาแหงนเงยขึ้น พึมพําออกมาอยางแผวเบา ที่สุด “ขอบคุณตอพระผูเปนเจา!...ขอบคุณตอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย!” ไมกี่นาทหลี ังจากนั้น รางอนกั ํายําสูงใหญของอด ีตนายทหารกองโจรกะเหรี่ยง ผูเขามา สมัครเปนคนรับใชคณะเดินทาง ก็นอนนิ่งเหยยดยาวอยีบนเตู ียงสนาม เคียงคูกับเชษฐาระหวางการ ถายเลือด เจาหนุมชาวดงผลูึกลับนอนแหงนมองหลังคากระโจม รองเพลงกะเหรี่ยงอยูในลําคอเบาๆ ซึ่งไมมีใครเขาใจความหมาย นอกจากรพินทรผูซึ่งในขณะนี้กไม็ มีเวลาพอทจะสนใจส ี่ิ่งใด นอกจากคอยภาวนาเอาใจชวยดาร ิน ในการกูชีวิตของราชสกุลหนุมหวหนั าคณะเดนทางิ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1016 ครึ่งชั่วโมงตอมา บรรยากาศก็เต็มไปดวยความหว ังอันแชมชื่นขึ้น สงเกตได ัจากส หนี า และแววตาของดาริน วราฤทธิ์ ภายหลังจากการถายเลือดเสร็จเรียบรอย ดารินก็สงนมสดกระปองใหญที่ไชยยันตเตร ียม เปดไวแล วใหแก แงซายออกคําสั่งแผวเบา “ดื่มเสียใหหมด แงซายแลวนอนพักอยูที่นแหละี่อยาเพิ่งเคลื่อนไหวไปไหน ฉันตองการ ใหเธอนอนหลับดวย” “แตผม...” แงซายขยับจะโงหวขั ึ้น ฝามอของหญื ิงสาวก็แตะไหลไว “นี่เปนคําสั่ง!” หนุมชาวดงชะงัก มองประสานสายตาที่จองมาอย างบังคับกึ่งขอรองนั้นอยูอึดใจกปฏ็ ิบัติ ตามคําสั่งโดยดีรับกระปองนมมาดื่มชาๆ จนหมด แลวเอนกายลงนอนตามเดิมหลับตาลง หญิงสาวหันไปมองดูรางอันหมดสติของพชายอี่ีกครั้ง ทรุดกายลงบนมาน ั่ง ยกมือขึ้นลูบ ใบหนาของตนเอง ไชยยันตก ็สงบรั่นดีมาใหหลอนรับมาดื่มรวดเดยวพรี อมกับระบายลมหายใจยาว เยือกออนเปลี้ยเพลียใจสุดประมาณ แตก็เปยมไปดวยความหว ังอันสดใส “คุณชายปลอดภัยแลวใชไหมครับ หมอ?” รพินทรถามขึ้นเบาๆ “เพียงแตผานพนวนาทิ ีสําคัญที่สุดไปไดเทานั้น” หลอนตอบอยางระโหย ดวงตาอันอิดโรยมองเหมอไชยยนตั ก็กาวเขาไปโอบกอดไหลไว กระซิบออนโยน “เอาละ นอนพักเสียเถอะ นอย เธอกะปลกกะเปลี้ยเต็มที่แลว เมื่อคืนก็ไมไดพ ักเลยทั้งคืน ไมตองกังวลอะไรหรอก ฉันจะเฝาเชษฐาเอง” “ถูกของคุณไชยยันตคุณหญิงควรพักไดแล ว” พรานใหญพดแผูวต่ํามาอีกคนหนึ่ง ดารินไมเอยคาใดอ ํ ีกครั้งนี้ใชปลายนวขยิ้เบาๆี้ที่ดวงตาทั้งสองขาง แลวเดนโผเผไปท ิ ิ้ง ตัวอยางหมดแรงลงบนเตียงของหลอน มือทั้งสองประสานวางไวบนอกผล็อยหลับไปดวยความ ออนเปลี้ยเพลยแรงี ภายในไมกี่อึดใจตอมา แงซายคอยๆ ลืมตาขึ้น พรอมกบยั ันกายผงกหัวจะลุกขนึ้แตรพินทรกอดอกไว  กระซิบ เฉียบขาด “แกก็เหมือนกนัแงซาย ลืมคําสั่งของนายหญิงเสียแลวหรือวาใหแกนอนพัก ถึงแกจะ เปนคนดง แกก็มการศี ึกษาพอที่จะเขาใจอะไรไดแลวเราตองการใหนายใหญและแกปลอดภัย ดวยกันทั้งสองคน”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1017 อดีตนายทหารกองโจรกะเหรี่ยงยักไหลนิดหนึ่ง เอนกายลงตามเดิม พรอมทั้งปดเปลือก ตาลงอีกครั้ง แมจะถายเลือดในกายใหแกเชษฐาเป  นจํานวนมาก แตล ักษณะทาทีของแงซายแทบจะ ไมมีอะไรผิดปกติเลยยังแขงแรงทรหดอย็เหมู ือนเดิมราวกับไมได เกิดอะไรขึ้น บัดนี้ภายในกระโจม คงเหลือแตเพียงไชยยันตกับรพินทรสองคนเทานั้นที่ยนมองตากื ัน เงียบๆ ดวยความรูสึกที่ไมอาจเอยออกมาเปนค ําพูดไดในเหตุการณรายที่เกิดขึ้น “เปนความผิดของผมเอง...” ในที่สุด พรานใหญพึมพําขึ้นแหบๆ “ถาผมตัดสินใจระเบิดปากดานท ั้งสี่ดานเสยกี อนตามที่คณหญ ุิงบอก คุณชายคงไมได รับ อันตรายถึงเพยงนี ” ี้ ไชยยนตั สายหนาอยางไมเหนด็ วยเดนเขิ ามากอดคอรพนทริ ไวดวยความร ักสนิท ยิ้มให “ไมใชความผดของคิุณหรือใครทั้งนั้น มันถึงคราวที่เชษฐาจะเคราะหรายทั้งๆ ที่เขาเองก็ เปนคนรอบคอบรัดกุมที่สุดในคณะของเรา ชวยไมไดจริงๆ คุณและพวกเราทกคนทุําดีที่สุดแลวใน เหตุการณที่ผานมาทั้งคืน ใหตายเถอะ! ไอแหวงเลนงานเราในครั้งนที้ําเอายับเยนทิเดี ียว เกือบตาย กันหมดทุกคน โชคดีที่คุณไหวทนฝั งระเบิดไวก อน ไมง ั้นก็ยังเดาไมถูกวาปานนเราที้ั้งหมดจะอยในู สภาพไหน” “เราจะเอายังไงกันตอไปครบัคุณชายมาเจบสาห็ ัสเสียอยางน ี้แลว” อดีตนายทหารปนใหญอึ้งไป เมมริมฝปากแนนนี่กก็ ําลังเปนปญหาใหมสําหรับเขาอยู เชนกัน ในเมอหื่ัวหนาคณะหรืออีกนัยหนงึ่ ‘ผูนํา’ ไดเกดมิ ีอันเปนไปเสียเชนนแลี้ว ทุกสิ่งทุกอยาง มันนาจะตองชะงักลมเหลวไปหมด อยางนอยก็ชวระยะเวลาหนั่ึ่งทั้งเขาหรือดารินกด็ีขณะนี้ยอมไม มีแกจิตแกใจท จะคี่ดถิ ึงเรื่องอนใดท ื่ั้งสิ้น นอกจากความปลอดภัยของเชษฐาเปนอนดับแรกั “ผมก็ยังตัดสนใจอะไรไม ิ ถกเหมูือนกันรพินทร” ในที่สุด ไชยยนตั ก็เอยแผ วตา่ํ ตบไหลจอมพราน ฝนยิ้มให “ถาเปรียบการโรมรันระหวางเรากับไอแหวงเปนเหมือนสงคราม ขณะนี้ฝายเรากอย็ูใน ฐานะเพลี่ยงพล้ําเสียแลว เพราะแมทัพกาลํ ังแยอยางไรก็ตาม รอใหเขาฟนและดอาการกูอนดกวึ า แผนการตอไปคอยวางกนภายหลั ังจากนั้น ขณะนี้หนาทของคีุ่ณมีอยางเดียวคือ หาทางปองกันพวก เราทุกคนไวใหพนจากการโจมตีซ้ําเติมของมันอีก ตั้งรบรั ักษาที่มั่นไวพลาง ยังไมม ีการรุกอยางใด ทั้งสิ้น เอาละคุณมีธุระอะไรจะดําเนินการก็เรงทําเถิด ทางนี้ไมตองหวงผมจะดแลเขาเองู ” บรรยากาศของแคมปตลอดทั้งวัน เต็มไปดวยความตึงเครียดขีดสุด ลูกหาบเสียชวีิตไปอีก คนหนึ่งจากจํานวนทั้งหมด 10 คนที่เหลือ เทาๆ กับที่หวหนั าคณะก็ตกอยูในอาการหนักอยางที่ไม

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1018 เคยมีใครคาดฝนมากอน อนเนั ื่องมาจากผลของการบุกเขาโจมตีของกองทัพชางมฤตยูภายใตการน ํา ของไอแหวงจอมมหากาฬ พวกลูกหาบเรมจะขวิ่ัญเสยอีกครี ั้ง รพินทรตองมีงานหนกในการปล ัุกปลอบใจคน เหลานั้น รวมทั้งจัดวางแผนปองกันการยอนรอยเขาจูโจมซ้ํา ของกองทัพชางอยางมั่นคงแข็งแรง ที่สุด ทุกคนหนาดําคร่ําเครยดแทบจะไม ีม ีเวลาไดพกผัอนทามกลางความวิตกกังวล และกลิ่นไอ ของมหาภัยทแวดลี่ อมอยูทกขณะุ ประมาณย่ําคะ เชษฐาก็รสู ึกตัวไดสติขนมาจากยาสลบทึ้ี่ดารินใหไว ระหวางการผาตัด และใหเลือด รพินทรไดเหนธาต็ุแทแหงเลือดนักตอสูเผชิญภัยของราชสกุลหนุมอันเปนนายจางของ เขาอยางแจมชดอั ีกครั้ง ดวยความยกยองคารวะในน้ําใจ ทันทีที่ลืมตาขึ้น เชษฐากย็มให ิ้กับทกคนุ ราวกับวาเขาไดตื่นขึ้นจากการหลับธรรมดา และมองเหนภาวะอ็ ันหนกของตนเองั (ในสายตาของ ทุกคน) เปนเรองชวนขบขื่ัน ภายหลังจากรบทราบเรั ื่องราวโดยตลอดเกยวกี่ับตนเอง เชษฐากพย็ ักหนาเรียกแงซายเขา ไปนั่งใกลเตยงีสงมือออกมาใหจับ บีบกระชับแนน “ฉันไมมีคําขอบใจใดๆ จะใหแกนายได  แงซาย” เขากลาวขึ้นดวยเส ยงลี ึก ตาจบนั ิ่งอยูที่ใบหนาของหนุมพเนจรชาวดงผูเปนคนใช อาสาสมัคร “นอกจากจะพดวูา ชวีิตของฉันตกเปนหนี้ของนายสองครั้งแลว และในครงนั้ี้มันมี ความหมายทสีุ่ด ถาไมม ีนายอยูในคณะของเรานี่ก็จะไมมีฉันอยูในโลกนี้อีกแลวฉันจะไมลืมนาย เปนอันขาด” “นี่คือการรับใชโดยหนาท ี่ตามที่ผมไดปฏิญาณไวกอนจะออกเดินทางมา เจานายอยาได   ถือวาเปนหนี้ใดๆ ทั้งสิ้น” แงซายตอบอยางสงบส ํารวม แลวกมศีรษะคํานับพลางถอยหางออกไป เชษฐามองผานไปยังใบหนาของทุกคนทลี่ อมเขาอยูดวยความเปนหวง “ขอบใจ-ขอบใจพวกเราหมดทุกคน สําหรบเหตัุการณทผี่านมาเม่อคื ืน ถึงอยางไร เราก็ยัง สามารถไลพวกมันใหแตกกระจายถอยไปได”  “คุณชายรูสึกเปนอยางไรบางครับ?” พรานใหญเอยถามข ึ้นดวยเสียงกระซิบ หัวหนาคณะยมอยิ้างบึกบึน มองดูขาตนเองที่ถูกพันหนาแนนไวดวยผ าพันแผลหลายชิ้น “ผมไมอยากจะคิดวาผมเปนอะไรมากน กหรอกรพั ินทร”  แลวก็เปลยนสายตาไปท ี่ี่นองสาวถามเสียงแหบพราดวยความอ ิดโรยวา “แผลของพี่สักอาทิตยพอจะเดินไหวไหม?” ดารินจับมือพชายไปก ีุ่มไวยิ้มใหเศร  าๆ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1019 “พี่ใหญไมทราบตัวเองหรอกคะ วาสาหัสแคไหน...อยางนอยพี่ใหญกจะต็ องนอนแซวอยู เปนเดือน กวาจะปกตเริ ียบรอยเหม ือนเดิม” สีหนาของเชษฐาขรึมลง มองไปทางไชยยันตกับรพินทรสลับกันอยูเชนนั้น “แผนการเดิมของเราทั้งหมด เห็นจะตองชะงักลงชั่วคราวเสียแลวเชษฐา” ไชยยนตั พูดพรอมกับถอนใจ “ชะงักยังไง?” หัวหนาคณะขมวดคิ้ว “คิดดูแกเจ็บปวยอยูอยางนี้เราไมอยูในฐานะจะดําเนินการอยางใดตอไปได  ทั้งสิ้น อยาง นอยกจนกว็ าแกจะคอยยังชวขั่ึ้น” คนเจ็บสั่นศีรษะแชมชายิ้มของเขาปลุกปลอบขวัญของทุกคน “ไมมีความจําเปนอยางใดที่จะตองใหการเจ บป็ วยของฉัน มาชะงกแผนการเดั ิมของเรา เสียโดยเฉพาะอยางยิ่ง เรื่องไอแหวง” เขากลาวหนักแนนมนคงั่แลวห ันไปทางนองสาว  “นอย! บอกพี่หนอยซิโดยอัจฉริยภาพในทางแพทยของนอย เครื่องเวชภัณฑท ี่เราเตรียม มาอยางครบถวน แมจะเป  นใจกลางปาลึกอยางนี้นอยพอจะรักษาพี่ไดไหม  ?” “ไดคะแตอยางที่บอกแลว ตองอาศ  ัยเวลาหนอยจะใหหายทันใดคงไมไดแน”  “ไชยยนตั ละ ตอบหนอยซิโดยอุปกรณและเสบ ียงกรังที่เรายังมีกันอยูพรักพรอมอยูเชนนี้ พวกเราทกคนพอจะอยุ ูกันไปไดจนถึงเวลาที่ฉันคอยทุเลาขึ้นไดไหม” “ออขอนั้นไมม ปีญหา” “ดีแลว ทั้งๆ ที่ฉันนอนเจ็บลุกไมขึ้นนี่ใจฉันยังไมคิดถอยเลยแมแต กาวเดยวีแกกับนอย หมดกําลังใจทอถอยเส  ียแลวหรือ?” สหายของเขาสั่นศีรษะ “ไมมีวันเสยละีทุกสิ่งทกอยุางมันไปรวมอยูในขอทวี่า พวกเราเปนหวงแกเท านั้น และ ความเปนหวงกังวลนแหละี่ทําใหทําอะไรไมไดถนัดนัก” เชษฐาโบกมือ สรุปอยางเด็ดเดี่ยววา “เพราะฉะนนั้เปนอันหมดปญหาไป  ” พลางหันมาทางรพินทร “ถึงผมจะเจ็บนอนแซวอยูกบทั ี่ไชยยันตยังอยูนอยก็ยงอยัูคุณเองหรือแงซาย ตลอดจน ใครตอใครในพวกเราทกคนกุ็ยังอยพอทู ี่จะดําเนินงานได ผมนอนคอยฟงขาวอยูทแคี่มป  ไชยยนตั  กับนอยจะดาเนํ ินการติดตามไอแหวงตอไปตามแผนการเดิม คุณมีอะไรขัดของไหมรพินทร?” พรานใหญงันไปกับการตัดสินใจอันเดดเด็ ี่ยวมั่นคงของหัวหนาคณะ หันไปมองดูดาริน กับไชยยันตเหมือนจะขอความเห็น

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1020 “สําหรับฝายผม ไมมีอะไรขดขั องเลยครับในเรื่องน” ี้ “ฝายเราอันมีฉันกับไชยยันตสองคนก็พรอมเสมอถานี่เปนความตองการของพี่ใหญ” นอยสาวใจเดดพอๆ็กับพี่ชาย พยกหนั ารับคํามา “เอางั้นเหรอ?” ไชยยนตั ทวนคําย้ํามาเหมือนจะยังไมแน ใจเชษฐาผงกศรษะลงี “เอายังงั้น!” “เปนอันวาตกลง ฉันกับนอย รพินทรและพวกทั้งหมดจะตามไอแหวงตอไป ในระหวาง ที่แกนอนพักรกษาตัวอยัูทแคี่ มป” “ดีมาก! ขอใหทุกคนรูไวด วยวา การเจ็บปวยของฉันไมใชอุปสรรคสําคัญที่จะทําให แผนการตามสงหารไอ ั แหวงของเราตองชะงักหรือเลิกลม คนเจ็บก็นอนรักษาตวไป ัคนดีก็ฟาดกบั มันตอไป งายนิดเดยวไม ี เหนจะต็ องมีอะไรยุงยากกังวลใจถึงอยางไรเราก็ตองมีสถานีพักหรืออีกนัย หนึ่งแคมปศนยูกลางอยแลู ว ฉันนอนเฝาแคมป เอง ใครเหนื่อยกกล็ ับมานอนพักที่สถานีกลางคนที่มี กําลังอยูผลัดกนออกไปฟาดก ั ับมัน จะใชเวลานานส  ักเทาไรก  ็ใหมนรัูไป ถามันเนิ่นนานจนกระทงั่ ฉันทุเลาพอจะติดตามมันไดอีก กจะเข็ ารวมด วยเหมือนเคย สวนถาโชคดีเรากําจัดมนลงได ั ในเร็ววัน กอนที่แผลของฉันจะหาย เราก็มุงตอหลมช างเลย และที่นั่นฉันไปนอนรักษาแผลใหหายสนิทดี เสียกอน แลวเดินทางตอ เรองความเจื่ ็บปวยของฉ ันไมจ าเปํ นตองวิตกกังวล ฉันมีนอยคอยดแลอยู ู แลว สําหรับเรองไอ ื่ แหวงก็มรพี ินทรเปนหลักอยูทั้งคน จาไว ํ นเปี่ นคําสงั่แผนลาไอแหวงจะตองไม ชะงักใดๆ ทั้งสิ้น ลมมันใหได !”  ไชยยนตั เอื้อมมือมาบีบไหลคนเจ็บเบาๆ “เอาละ สบายใจไดแล ว เชษฐา เราจะปฏิบัติตามที่แกตองการ พักผอนเสียเถอะ ฉันกค็ิด เหมือนกนวั าแกจะตองหายในเร็ววัน” พรานพื้นเมืองและพวกลูกหาบทั้งหมด เขามาเย ี่ยมดูอาการของหัวหนาคณะ แลวก็พากัน กลับออกไป ภายหลังเมื่อดารินใหยานอนหล ับแกคนเจบ็คงเหลือแตรพินทรเทานนทั้ี่ยังคงหารือกับ ทั้งสองอีกเล็กนอย “พรุงนี้ผมตั้งใจไววาจะยายทตี่ั้งแคมปเพอหลื่ีกกลิ่นซากชางเนาไปอยูในชยภัูมิทเหมาะี่ กวานี้และจะตั้งถาวรอยูที่นนตลอดไปเลย ั่จนกวาเราจะจัดการกับไอแหวงเรยบรี อยราบคาบ จะมี อะไรเปนอุปสรรคในการเคลื่อนยายคนเจ็บไหมครับ?” พรานใหญห ันไปถามแพทยประจ  ําคณะ “ไกลจากที่นี่มากไหม?” “ก็ประมาณไมเกิน 5 กิโลเมตร เราจะขนไปต ึ้ั้งคายอยบนเนู ินลูกหนงึ่หางจากนี่ไปทาง ตะวนออกเฉั ียงเหนือ” “ก็คงจะไดแตระว ังอยาใหมการกระเที ือนมากนัก”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1021 ดารินตอบ สีหนาเต็มไปดวยกังวล

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1022 41 คืนนั้น ผานไปโดยไม  มีสิ่งใดแผวพานเขามารบกวนใกลเคียงบริเวณแคมปทามกลางเวร ยามที่จัดไวอยางแขงแรง็รวมทั้งการวางแผนปองกันในรอบนอกอยางรอบคอบรัดกุม หากวาจะมี การยอนรอยบกซุ้ําของโขลงชางไอแหวงอกี รพินทรนอนหลับๆ ตื่นๆ สะดุงผวาตลอดทั้งคืน นับเปนค ืนแรกแหงชีวิตในปาของเขา ที่ ไมอาจหลับสนิทลงไดเพราะความวิตกกังวลนานาชนิด คิดไมถึงมากอนเลยว า ในเสนทางเดินชวง ระยะแรกกอนจะไปถ  ึงหลมชางนี้คณะเดินทางภายใตการรับผิดชอบโดยตรงของเขาจะเกิดภัยพิบตัิ ใดๆจนถึงแกช ีวิตของชาวคณะขึ้น มันดูจะเปนลางรายอยางไรพกลิทั้งๆ ที่การเดินทางมหาวบากเสิ ี่ยงภยแทั จริงยังไมเริ่มตน ลูกหาบเสียชวีตไปแล ิ วตามลาดํ ับถึง 7 คน และที่รายกาจที่สุดคือ เชษฐา อันเปนหัวหนาคะยังมา ไดรับอันตรายขั้นสาหัสเขากลางคันอีก เหตุรายทั้งหลายที่เกดขิ ึ้น มันเกินกวาทเขาจะสามารถแกี่ไขป  องกันไดทั้งๆ ที่ใชความ พยายามขดสีุดแลว ไมเคยมีครั้งไหนที่พรานใหญปรากฏกิตติศัพทสมญากองไปทั่วเชนเขา จะไดรบั ความหนกใจเช ั นครั้งนี้ ยังโชคดีอยูบางที่คณะนายจางทั้งสาม และพวกลกหาบทูั้งหมดไมมใครค ี ิดวาเปนความ บกพรองของเขาเลย เพราะตางก็รูเห็นเหตุการณก ับตาตนเองดีอยแลู ววา สิ่งทเกี่ิดขึ้นเปนเหตุ เหลอวื ิสัยอันจะโทษสิ่งใดมไดิ นอกจากชะตากรรมของแตละคน แตถ ึงเชนนั้น รพินทรก็เต็มไป ดวยความอึดอดกลั ัดกลุมเหลือที่จะกลาว ในวิกฤตการณิท ี่แวดลอมอยขณะนู ี้อํานาจของปาไม  เคยมี อิทธิพลยิ่งใหญอยูเหนือจอมพรานอยางเขา แตบางขณะ มันก็สําแดงฤทธิเดชคุกคามผูที่อยูในความ ดูแลคุมครองของเขาจนยากที่จะสกัดกั้นปองกันไวไดทนั สิ่งที่นาวิตกสําหรับทุกคนตอมาก็คือ เชาวนรัุงขึ้น อาการของเชษฐาทรุดหนักลงอีก ดวย ความระบมของบาดแผลและพิษไขแทรก ดารินปลุกปล้ําอยูกับคนเจ็บอันเปนพี่ชายของหลอน ดวย ความรูความสามารถทางวิชาการแพทยท ั้งหมด รวมทั้งเวชปกรณท ั้งสิ้นที่นําติดมาดวยอยางพรัก พรอม พิสูจนใหเห็นชดวั า...หลอนชํานาญแคลวคลองกวาการแกะรอยส ัตวหรือจับปนมากนกั การเคลื่อนยายขบวนไดกระท ําขึ้นในขณะที่เชษฐาไมรูสกตึ ัว รางของคนเจบถ็ูกนาขํ ึ้น นอนบนเกวยนเลี มหนึ่ง ซึ่งเคลื่อนไปอยางระมัดระวังประคับประคอง ดารินนั่งคุมอยูบนเกวยนเลีม นั้น คอยดูแลพี่ชายอยูทกระยะุขบวนทั้งหมดออกเดินทางจากที่เดิม บายหนาตัดปาราบโปรงสลับ ไปดวยภเขาเลู็กๆ ขึ้นตะวันออกเฉียงเหนือ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1023 ตลอดทางที่ผานไป เต็มไปดวยรอยเท าชางนับไมถวนย่ําอยูเกลื่อนกลาดทั่วไปหมด แทบ จะทุกตารางนวของพิ้ื้นทแถบนี่ั้น รอยตนไม  หกโค ั นตามตีนเนินและโคนตนไมใหญก็มีรอยลงงา ของพวกมันไวกระจุยกระจาย ไมมีรองรอยของการหากินของพวกมนอยั างใดทั้งสิ้น นอกจากรอย ของการแผลงฤทธิ์สําแดงเดชของพวกมัน รวมทั้งตอนที่แตกตื่นตกใจเสียงระเบดวิงกระเจิ่ิงเปดหนี ไปอยางไมเปนขบวน ปาทงปั้าเงียบเชยบปราศจากว ีแววสี่ัตวใดทั้งสนิ้แมแตนกเลกๆ็สักตัว เพราะ ผลของสงครามใหญระหวางมนุษยก ับกองทัพคชสารเมื่อคืนวานที่ผานมา ไชยยนตั เดนเคิ ียงคูกับรพินทรนําขบวนไปเบื้องหนา สํารวจรอยเหลานั้นไปทุกระยะ สี หนาเต็มไปดวยความกังวล พึมพําออกมาเบาๆ “เทาที่เห็นรอยเต็มทุงอยูนี่คะเนวาคงไมต่ํากวา 200-300 ตัวขึ้นไปทีเดียว ยังไมนับพวกที่ แตกกระเจิงไปทางดานอื่นๆ อีก นามหัศจรรยเหลือเกนิ ไอหวโจกแหว ั งนั่นไปชักชวนชางปาเหลานี้ มารวมกับมันไดอยางไร เทาแลวเทารอดผมก็ยังไมอยากจะเชื่ออยูนนเองั่ทั้งที่มองเห็นประจักษ พยานชดอยัูตําตา” “ผมก็นึกไมออกเหมือนกันครับ แตเทาที่เห็นอยนู ี่ก็เปนการบอกช ัดอยูแลววา ไอแหว ง จะตองมีอํานาจอิทธิพลอยูเหนือชางทั้งหลายในปานี้ทั้งหมด เปนจอมบงการ เปนจักรพรรดิของ พวกมนทั ีเดยวแหละีมนเป ั นอํานาจที่ผิดวิสยธรรมชาตั ิของชางปาซึ่งผมก็ไมเคยพบมากอน” “นี่ไมใชการลาช างเสียแลว แตเปนการทําสงครามกับชางที่สมน้ําสมเนื้อทีเดียว ผมชักไม แนใจเสียแลววาระหวางพวกเรากับพวกมนั ใครจะอยูใครจะไป การปะทะครั้งสุดทายที่ผานมา ทํา ใหผมรูสึกวาเราประมาณการณไอแหวงผดไปเส ิ ียแลว มันไมใชสัตวรายที่ตกอยูในฐานะถูกตามลา หากเปนแมทพฝั ายตรงขามที่มีกําลังและแผนการพรอม มิหนําซ้ํายงมั ีเจตนามุงมนทั่ี่จะเอาชนะเรา ใหได”  พรานใหญย ิ้มเครียดๆ “แตถึงอยางไรผมก็ยังเชื่อมั่นอยูเสมอวา มนเป ั นเพยงสี ัตวดิรัจฉานเทานั้น” “นี่แปลวาตั้งแตนี้เปนตนไป เราจะตองเผชิญกับกองทัพชางเปนรอยๆ เชนนี้ละหรือ ใน การตามลาไอแหวง” ไชยยนตั เอยถามอยางหนกใจ ั ภายหลังเดินเงยบๆี ไปอีกครูใหญรพินทรก ็ตอบวา “ผมคิดวา พวกมันที่ยกเขาโจมตีเราทั้งหมดเมื่อคืนวาน จะมีสักกี่รอยตัวก็ตาม ปานนี้คง กระจัดกระจายแยกโขลงกันออกหมดแลว โขลงใครโขลงมัน ไอแหวงก็จะตองแยกไปกับบริวารชดุ เดิมของมัน คงยากที่จะมาชมนุ ุมพลรวมกนเป ั นกองทพได ั อีกในระยะนี้” “อะไรที่ทําใหคุณมั่นใจอยางนั้น?” “วินาทีสุดทายของการประจญบานระหวั างเรากับมันเมื่อคืนวานนี้ครับ ทําใหผมมั่นใจ เชนนั้น เสยงระเบี ิดและอานาจระเบํดิทําใหพวกมันแตกกระจายหวซัุกหวซัุนปาราบไป นั่นก็

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1024 เทากับเปนการแยกกําลังสวนใหญของมันใหแตกออกไปแลว ประเดี๋ยวเราถึงที่ตั้งแคมปจัดการวาง แคมปถาวรเรยบรี อย ผมจะออกสํารวจอีกครั้ง แลวจะรูไดวาพวกมันรวมกลุมกันอยูเปนร อยๆ ตามเดิม หรือตางโขลงตางแยกไป” “ถามันแยกโขลงไดอยางคุณวา ก็เปนการสะดวกส ําหรบเรามากัแตถาม ันยังรวมกลุมกัน อยูเปนจํานวนมาก เราจะลําบาก ดีไมดีตองย ิงชางอื่นๆ ไปทีละตัวจนหมดปากวาจะเข าถึงตัวไอ แหวงไดเราจะหมดกําลัง หมดอุปกรณสนบสนัุนกันเสยกี อน” ไชยยันตวา กอนเที่ยงเล็กนอยก็มาถึงยอดเนินเตี้ยๆ ลกหนูึ่ง ภูมิประเทศสลับซับซอนไปดวยแกงโขด หิน และหนทางเขาออกอันแคบจํากดัเหมาะอยางยิ่งสําหรับจะใชเปนปราการถาวร เพื่อตั้งรับการ โจมตีของชางโขลงไดอยางปลอดภัยรพินทรสั่งใหปลอดเกวียนปลงสมภาระลงในท ันทั ีนั้น ภายหลังจากวางแคมปเรียบรอย ในลักษณะที่มนถาวรั่พรานใหญกเข็ ามาในกระโจมพัก ของนายจาง เชษฐายังคงหลับสนิทดวยยาระงับประสาท ดารินกับไชยยันตนั่งหารออะไรก ื ันเบาๆ อยูที่โตะสนาม “คุณชายเปนย งไงบ ั างครับ?” แพทยสาวฝนยิ้ม ชําเลืองไปทางเตียงคนเจบถอนหายใจเบาๆ ็ “อยูในระหวางกําลังอักเสบทีเดียว แตเชอวื่าพรุงนี้และวันตอๆ ไปคงจะดีขนเป ึ้ นลาดํ ับ หากไมมีอาการอยางอื่นๆ แทรก” พรานใหญมองไปยังเชษฐาดวยความเปนห วง สายศีรษะเศราๆ “โชคดีเหลือเกนทิ ี่มีคุณหญิงมาดวย และมหยีูกยาเวชภณฑั มาครบ ถึงอยางไรผมก็อนใจุ แลวที่มีแพทยม ือดีเปนผูคอยดูแลอยูใกลชิดเชนน” ี้ “ขอบคุณมาก สําหรับความรูสึกที่ดีของคุณที่มีตอพวกเราทุกคน โดยเฉพาะอยางยงใน ิ่ ภาวะเชนน” ี้ แววตาคูนั้นบอกใหทราบชดวั า กลาวออกมาจากใจจริง ตั้งแตเชษฐาไดรับบาดเจ็บสาหัส ดารินเครียดขรึมและซึมผิดไป หลอนเฝาอยูใกลชิดพี่ชายแทบจะเรียกไดวาตลอดเวลา ไชยยันตเองก ็ เชนกัน อดตนายทหารป ี นใหญไมมีอารมณขันเหลืออยูอีก นอกจากความจริงจังเอาการเอางาน เชษฐาลมลงเสียแลวเชนน ี้เขาก็ตกอยในฐานะท ู ี่ตองตัดสนใจท ิกสุิ่งทุกอยางแทน “ผมจะออกไปตรวจรองรอยพรอมกับเกิดและบุญคําสามคน จะกลับในราวๆ ค่ําๆ” เขา บอกเรียบๆ “ผมจะไปกับคุณดวย” ไชยยนตั วา หนเขั าควาปน “แตผมคิดวาคุณไชยยันตพกผั อนที่แคมปน ี่กอนดกวี าครับ” พรานใหญทวงกึ่งแนะนํา

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1025 “อยางนอยที่สดุก็จะไดเปนเพื่อนคุณหญิง ในภาวะเชนนี้เธออาจตองการเพื่อน ออกไป กับผมก็ไมมีอะไร นอกจากเดินหนักกันทงวั้ัน ออมแรงไวดกวี า ถึงอยางไรเสียวันนี้ก็เปนเพียงแค สํารวจดูลาดเลากอนเทานนั้ผมจะกลับมาสงขาว” ไชยยนตั ถือปนยืนลังเลอยูพอดีสบตากับดารินที่มองมาอยางขอรอง ก็วางปนลงตามเดิน พยักหนากับรพินทร “เอาละ ผมอยทู ี่นี่ก็ไดดีเหมอนกื ัน อยากจะดูอาการของเชษฐาโดยใกลชิดดวย หนักหนา ฉุกเฉินอยางไรจะไดเป นลูกมือคอยชวยนอยถูก ถาเชษฐาไมเจ็บหนกเสั ียคนเดียวเราจะสบายใจกัน มากกวานี้มาก ตอใหไอแหว งมีกําลังพลทจะเตรี่ยมรบกีบเราสั ักหมื่น วาแตที่มนของเราในคราวน ั่ี้ ปลอดภัยแนหรือถามันบุกเขาโจมตีเราแบบคืนนั้นอีกละก็แยทเดียวีเชษฐานอนแซวอยูอยางน” ี้ “ผมรับรองครับ ชางตัวไหนก็ตามที่จะบกขุึ้นมายังที่ตั้งแคมปของเรานี่ไดกแปลว ็ า มัน จะตองไตเน ินชันขึ้นมา และจะเขามาเปนเปากระสุนแบบเรียงเดยวที่ีละตัว จากประตูดานดานเดยวี เทานั้น ไมมการยกพลบีุกเขามาพร อมๆ กันไดมากๆ ในซอกเขานี้เปนที่ปลอดภัยที่สุดสําหรับชาง ผมคํานึงถึงขอนี้มากที่สุดถึงไดเคลื่อนยายมาตั้งมั่นที่นี่มันจะเปนแหลงที่เรายึดพกระยะยาวจนกวั า จะกําจัดไอแหว งไดสําเร็จ หรือจนกวาคณชายจะหายเปุนปกติเรียบรอย สุดแลวแตอยางใดอยาง หนึ่งจะมาถึงกอน ” “ปญหาสําคัญที่สุดมันอยูที่เรื่องน้ําโดยเฉพาะอยางยิ่ง เรามีคนเจ็บดวยเช นน” ี้ ดารินเปรยมองมาที่เขาดวยดวงตาโรยๆ ใบหนางามดวงนนหมองเศรั้า แตยังแฝงแวว เขมแข็งองอาจอยูเชนเดิม วันนี้หลอนอยูในชุดเสื้อตรวจการบางเบาสีขาวสะอาด และกางเกงบานกึ่ง กระโปรงสีเดียวกัน แลดูงามสงาเยือกเย็น เหมาะสําหรับการทําหนาที่เปนแพทยหรือพยาบาล ผดิ แผกไปกวาทุกวัน ไมมีเข็มขัดปนสนคาดตั้ดเอวเหมิ ือนเคย หากแตมีหูฟงของหมอคลองติดอยูทคอี่ ผมยาวสยายเคยเคลียไหลยามนี้เกลาเปนมวยลวกๆ ไวเมื่อพบเห็นกันครั้งแรกทสถานี่ีกักสัตวของ นายอําพล ราชสกุลสาวผูนี้มีผิวสีผองยองใย แตบดนั ี้กลิ่นไอของความตรากตรําสมบุกสมบัน ยอม ผิวใหเขมคล้ําลงประหนึ่งสนี้ําผึ้ง งามคมซึ้งไปอีกลักษณะหนึ่ง สตรีผูนี้จะไมม ีความงามอะไรเลยสําหรับเขา ยามเมื่อหลอนนั่งปรงโฉมอยุ ูหนากระจก.. รพินทรคิดในชั่วแวบ...แตงามประท  ับตาตรึงใจที่สุด ยามเมื่อประทับไรเฟลเล็งเขาใสเปาหมาย!! ไชยยนตั เอยถามเตือนเรื่องนามาอ้ํ ีกคน เขาจึงตื่นจากภวังคตอบวา “เรื่องน้ําไมตองหวงหรอกครับ ใตเนินนี่ลงไปทางดานหลัง มีแองน้ําพเลุ็กๆ อยูแองหนึ่ง ...มีน้ําซึมอยูตลอดทั้งป ผมใชใหพวกน นไปต ั้ักขึ้นมาสํารองไวแลว คอยๆ ขอดขึ้นมาทีละถัง หลายๆ เทยวเขี่ าก็ไดหลายปบพอใหคุณหญิงใชไดอยางสบายแมจะไมเหล ือเฟอนัก ใสยาฆาเชื้อตม ใหเดือดเสียหนอยก็สะอาดพอสําหรับคนเจ็บ” วาแลวก็ถอยผละจากกระโจมไป แตแลวกชะง็ ัก เพราะเสียงเรียกมาเบาๆ เมื่อหันกลับมา อีกครั้งเห็น ม.ร.ว.หญิงคนสวยจองมาด วยอาการกังวล

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1026 “อยากลับมาใหค่ํานักนะ ฉนกั ับไชยยันตจะรออาหารคา่ํ” พรานใหญยกม ือขึ้นแตะปกหมวก ไมกี่อึดใจหลังจากนั้น เขา เกิด และบุญคาํก็เดินดุมๆ ออกจากบริเวณแคมปหายลับลง ไปในเงาบดบงของหมัูโขดหิน รพินทรกลับมาเมื่อเวลาทุมเศษ ขณะเชษฐากําลังตื่นรูสึกตัวดวยอาการซ ึมออนเพลีย ดา รินและไชยยนตั รอยคอยเขาอยูแลวที่โตะอาหารซ ึ่งเตรียมไวพรอม “นอยกับไชยยนตั บอกผมวาคุณออกไปสํารวจรอย” คนเจ็บพูดแผวๆ ยิ้มอิดโรยจบแขนเขาไว ั ขณะที่พรานใหญตรงเขาไปนั่งขางๆ “ไดความวายังไงบาง?” “มันแยกโขลงกันออกหมดแลวครับ ไมไดรวมก ันอยูเปนรอยๆ เหมือนเดิม” เขาตอบพรอมกับยิ้มออนโยน “ไอแหวงกับลกโขลงเดูิมของมันประมาณ 20 กวาตัว บายหน ายอนกลับไปทางเขานางที่ พวกเราผานมาแลว พวกมนพั ิการไปหลายตัว โดยเฉพาะไอแหว ง ขาหลังดานซายรูสึกวาจะหัก สังเกตไดจากรอย” ดวงตาอันหรี่โรยดวยพิษบาดแผลของเชษฐา เปนประกายขึ้นดวยความหวัง “คุณแนใจหร อืรพินทร” “แนใจครับ” “ถางั้นความหวังของเราก็ใกลเขามาแลวซิ” ไชยยนตั รองออกมาอยางยนดิ ีสงถวยบรั่นดีมาใหเขา “คุณคิดยังไง ที่ไอแหวงบายหนายอนไปทางเขานาง?” จอมพรานยกมือขึ้นลูบคางอันครึ้มไปดวยเครา เหมือนจะตรึกตรอง แลวยกถวยบรั่นดขีึ้น จิบ “ผมอยากจะเชอวื่ามันพยายามจะขามเขาไปหลบอยูในหบหมาหอนุโดยอาศัยผานเส น ทางใดเสนทางหนึ่งที่ผมเองก็ยังไมสามารถจะคนไดพบตามที่เคยเรียนมาแลว เวลามันไมอํานวยให ผมตามรอยมันไปไดหน อยเดียวเทานั้น ยังไมทราบแนว ามันจะแยกไปทางอื่นหรือเปลา แตเทาที่ สังเกตคราวๆ ตามเสนทางเดนของมิ ัน ทําใหคิดวามุงไปทางเขานางถาไมเปนหวงทางน ี้ตามตอไปก็ คงไดรูชัด แตหมายความว าคืนนี้ผมไมไดกล ับแน”  “ดีแลวที่คณปฏ ุิบัติตามสัญญากลับมาตามเวลาที่บอกไว”  เสียงพูดเบาๆ มาจากดาริน วราฤทธิ์ผูเดินออมเขามายืนอยูอกฟากหน ี ึ่งของเตยงคนเจี ็บ ใชฝามืออังซอกคอของพี่ชาย ตรวจอุณหภมูิแลวจับชีพจร ปากคงพูดตอ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1027 “เพียงแตรแนูว า พวกมันสวนใหญ  แยกยายก ันออกไปหมดแลวตางโขลงตางไปก็เปน ขาวดีสําหรับเราแลว แผนการตอไปคอยหารือกันใหมถาคุณไมกลับคืนนี้เราเดาอะไรไมถูกเลย รอนใจแยเรื่องการนัดแนะในปา ถาไมจําเปนจริงๆ แลว ควรจะรักษากําหนดเวลานดให ั เทยงตรงี่ ที่สุด ไมงั้นฝายรอเปนหวงมาก ” “ผมก็คิดในขอน ี้ถึงไดรบกลี ับมา ทั้งๆ ที่บุญคําชวนใหตามต อ” แลวกห็ ันไปจบเบาๆัที่ปลายเทาของเชษฐาถามดวยน้ําเสียงนุมวา “คุณชายรูสึกเปนอยางไรบางครับ?” ราชสกุลหนุมฝนยิ้มตอบ พึมพําขอน้ําจากไชยยันตรับไปดื่มแลวผอนลมหายใจยาว นองสาวประคองหลังขึ้นเอาหมอนรองเพื่อใหทรงตัวนั่งถนัด “อยากังวลไปเลยรพินทร ผมคงไมเปนอะไรมากนักหรอก วนนัแผลมี้ันไดระยะอกเสบั ระบมมากหนอยแตนอยก็ฉดมอรี ฟนใหผม พอซึมๆ ไปไดเชื่อวาพรุงนี้คงจะดีขึ้น” นั่นคือธาตแทุของเชษฐา ผูแกรงและทรหดบึกบึนเกินกวาผิวพรรณชาติสกุล ซึ่งไม สามารถจะมองเห็นไดในสายตาผาดๆ เบื้องนอก สมแลวที่เขาอาจหาญที่จะบุกปาฝาดงไปยงหนทางั มหาวิบากทุรกันดารเบื้องหนาเพื่อติดตามคนหานองชายผูสาบสูญ “เมื่อกี้นี้คุณพดถูึงวาไอแหวงบ ายหนาไปทางเขานางอาจหลบเขาไปหบหมาหอนุ ” คนเจ็บพยายามจะเขาร วมวงหารือดวยจากกําลังใจอันกลาแข็งเด็ดเดี่ยวของเขา “ถึงแมคุณจะคนไมพบทางดานสัตวที่เชื่อมระหวางปานอก กับบริเวณหุบหมาหอนมา กอนก็ตาม ถาเราพยายามติดตามมันไป ถาฝนไมตกลงมาลบรอยเสียกอน รอยของมนจะนั ําทางเรา เองแลวเราก็รวูาดานลับนนอยัู้ที่ไหน” “ผมก็คิดเชนนนครั้ับ” “ปาบริเวณนี้เปนปาบนเขาทั้งนั้น พนสื้วนมากแหงสนทและแขิ ็ง ยิ่งใกลเขานางเขาไปย  ่งิ เต็มไปดวยก อนหิน เราจะคนหารอยม ันไดพบหรือ?” ไชยยนตั ออกความเหนมาต็าๆ่ํรพินทรยงไม ั ตอบเพราะกําลังครุนคิดอะไรอยูเชษฐาก็ ตอบแทนมาวา “ชาง ไมใชมด มันผานไปทางไหนก็จะตองปรากฏร  องรอยไวให สายตาพรานสังเกตได เสมอ อยางนอยก็รองรอยของการหาอาหาร ยิ่งในโขลงมีชางเจ็บพิการอยูดวย ก็ยิ่งทําใหทิ้งรองรอย มากขึ้น สําคญให ั คนพบรอยเริ่มตนครั้งแรกกอนเทานน้ัรอยของมันอาจหายไปในระยะกิโลสอง กิโลแตสักประเดยวกี๋ ็ตองปรากฏใหพอสังเกตไดอกี โดยสายตาของผูชํานาญ สําหรับรพินทรนะไม ตองหวงหรอกเรื่องนี้การหลงรอยคงไมเกดขิ ึ้นแน”  “สําคัญรอยของมันจะไปหายเอาตอนบริเวณใกลทางลับ ที่จะนําเขาสูหุบหมาหอนนะซิ เราจะอาศัยรอยมันนําทางก็ไมไดจะคนหาดานลับทวี่านี่ก็หาไมเจอะ แลวกเลยต็ดสั ินใจไมถกวูา มันเขาไปในบริเวณหุบนั้นโดยทางไหน หรอวื าแยกไปทางอื่นเสียแลว”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1028 ระหวางทพี่ี่ชายกับเพื่อนหารอโต ื แยงกนอยัูดารินนั่งฟงอยางสงบ หลอนไมอยในฐานะท ู ี่ จะออกความเห็นเชนไรไดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ภายหลังจากดมบรื่ั่นดีจนหมดถวยรพนทริ ก็บอกวา “ก็ยุงเหมือนกนครั ับ ถาเปนกรณีอยางที่คณไชยยุันตว าแตถึงอยางไรเราก็ตองพยายามกัน ดูผมเองก็รอนใจเหลือเกิน อยากจะตามมนไปให ั รูชัดเสยเลยวี า มันเขาหุบหมาหอนแนหรือแยกไป ทางไหน ถามันเขาหุบหมาหอนกแปลว ็ าไมมันก็เรามวาระสีุดทายรอคอยอยูในระยะใกลๆ นี่แหละ แตถามันไมเปดเข าหุบเปดไปทางอ  ื่นเสีย ก็ทายไมถูกวาอีกกี่อาทตยิ หรืออีกกี่เดอนเราจะตามมื ัน พบ” ทันใดเสยงหี าวๆ กังวานของใครคนหนึ่งก็ดังแทรกมาจากเบื้องหลังของทุกคนวา “ไอแหวงจะตองหลบเข าไปในหุบหมาหอนแนนอนคร ับ ผูกอง” ทุกคนหันไปมองเปนตาเดยวีที่มาของเสียงคือแงซาย ผูยืนอยูริมประตูกระโจม ขณะนี้ มองประสานตาคมกริบของรพินทรมาอยางยากท ี่จะอานความรูสึก เชษฐาพยักหนาเร ียกใหแงซายเขาไปใกล “ขอบใจมากแงซาย ที่นายเรมแสดงความเหิ่ ็นชวยเหลือพวกเราบาง แทนที่จะอมพะนําดู เชิงพรานใหญของเราแตถายเดียว” หัวหนาคณะเอยอยางนิ่มนวล แฝงไปดวยความรักปราณีแตก็สอความหมายใหเห็นวา รูทัน “เอาละไหนบอกมาซิวาอะไรทําใหนายมั่นใจเชนนั้น” “ผกองเองกู็คิดอยางเดยวกีนกั ับผมในขณะนี้เวนแตไมอยากจะแน ใจเทานั้น” คนใชชาวดงผูพิสูจนชัดวา มความสี ําคัญยิ่งแกคณะเดินทาง พูดขึ้นชาๆ “ไอแหวงถูกเจ็บไป ขณะนกลายเป ี้ นชางลําบากลูกโขลงของมันอีกหลายตัวก็เจ็บทรมาน อยูดวย มันตองรูดีวาถามันไมหลบเขาไปในหุบ ผูกองจะตองตามทัน หบหมาหอนเปรุียบเหมือนรัง หลบพักซอนตัวของมัน มีความปลอดภัยกวาทจะเตลี่ิดไปทางอื่น อีกอยางหนงมึ่ันไมตองการจะ ผละหนีจากเราไปไกล คงหลบซุมวนเวยนอยีูใกลๆ นี่เอง ไดโอกาสเหมาะเมื่อไหรมันก็บุกเขาเลน งานเราอีก ทกสุิ่งทุกอยางขนอยึู้กับดานลบเชั ื่อมระหวางหุบปานอกเทาน ั้น ถาคนไมพบดานลับนนั้ เราก็ไมมีวนตามมั ันทัน แมจะรูวามนเขั าไปหลบอยูในหบุเพราะจะตองไต  หนาผาลงหุบ กวาจะไป  ถึงมันก็ยอนกลับออกมาปานอกคอยหลบลอใหเราไลอยูอยางนี้เราจะหมดแรงไปเอง” พรานใหญเมมร ิมฝปากเหลือบมองหนาคณะนายจาง บอกต่ําๆ วา “นาจะเปนอยางแงซายพูดเสียแลวละครับ” “ถางั้นก็ไมมีปญหาอะไรอ  ีกแลว พรุงนี้คุณจัดทีมตามมนได ั เลย เชื่อวาคงจะหาทางดาน ที่วานี่ไดเอง อยางนอยรอยตีนของมันจะตองชวยใหเราคลําไดบาง มือดีๆ เอาไปใหหมด ทางนไมี้

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1029 ตองเปนหวงทิ้งบุญคําไวกบผมสั ักคนพรอมกับลูกหาบก็พอแลว พรานของคุณสามคน แงซาย ไชย ยันตและนอยไปกันใหหมด” คนเจ็บอันเปนห ัวหนาคณะวางแผนใหในท นทั ีทุกคนอึ้ง มองหนากนเองโดยค ั ําสั่งของ เขา “ใครจะไปก็ไปเถิดคะ แตส ําหรับนอยในระยะสองวันนี่ยังทิ้งพี่ใหญไปไมไดเด็ดขาด อาการของพี่ใหญยังหางหมอไมได”  พี่ชายเอื้อมมือมาลูบคลําศีรษะนองสาวอยางรกใคร ั พยักหนา “พี่บอกแลววาพี่นะไมเป นไรหรอกแตเอาเถอะ เมื่อนอยจะดแลพูี่ก็เอา ใหไชยยนตั ไปกับ พวกของรพินทรเราตองจัดการกับมันโดยเร็วที่สุดเทาทโอกาสจะอ ี่ํานวยใหรายการนี้ไมใชการลา สัตวเพื่อการกฬาแลี ว แตเปนการตามลาอาชญากรที่เปนสัตวรายอันตรายรายกาจทสีุ่ด สําหรับ มนุษยทกคนุเพราะฉะนนจะโดยว ั้ิธีใดหรอโดยใครก ื ็ไดขออยางเดียวเทานั้น...ใหมันตายเปนใชได เขาหันไปทางพรานใหญ “ผมไมเสียดายหรอกรพินทรแมวาผมจะไมมีโอกาสลมมันดวยมอเองอยื างที่ตั้งใจไว และคุณก็ไมจาเปํ นจะตองเลี้ยงมันไวเพื่อใหพวกเราคนใดคนหนึ่งลมมนโดยเฉพาะ ั โดยหวังจะเอา เปนเกยรตี ิประวัตใดๆ ิทั้งสิ้น ทันใคร ใครยิงก็แลวก ัน จะเปนคณุแงซาย ไชยยนตั หรือพรานคนใด คนหนึ่งของคณผมกุ็ยนดิ ีทั้งส้นิถาเอามันอยูมือไดผมจะนอนรอฟงขาวอย และภาวนาเอาใจชูวยทกุ คน ไอแหวงเปนหนี้ชวีิตมนุษยอยูมากเหลือเกิน ถึงคราวแลวที่มนจะตั องชดใชกรรมบาง” “ครับ ผมจะพยายามจนสุดความสามารถ ถาไอแหวงยังอยูก็ไมควรมีพรานที่ชื่อ รพินทร ไพรวัลยอีกตอไป  ” จอมพรานรับคําหนักแนน เอื้อมไปบีบมือนายจางผูสูงศกดั ิ์เบาๆ “คุณชายโปรดทําใจใหสบาย และพกผั อนรักษาตวให ัดีเถิดครับ อยาเปนกังวลไปเลย เรื่องไอแหวงเปนภาระของผมเอง พรุงนี้ผมจะเริ่มออกตามมันอีกครั้ง” “ดีแลว นอยอยูดูแลเชษฐาเถอะเขาไมควรจะหางหมอในระยะน” ี้ไชยยนตั กลาว หญิงสาวพยกหนั าแลวห ันไปดูตารพินทรนั่งตรึกตรองอยูอึดใจก็ถามวา “จะรอดูอาการของพี่ใหญอีกสักสองวันไมไดหรือ ถาคอยยังชั่วพอจะปลอยใหอยกู ับบุญ คําไดฉนจะได ั ไปดวย ” รพินทรกมศีรษะใหนดหนิ ึ่งอยางสุภาพ ตอบเปนงานเปนการว า “พวกเราตระหนักดีครับวา การขาดคุณหญิงไปเสียคนหนึ่ง ก็เทากับเราขาดปนเที่ยงไป กระบอกหนึ่ง แตหนาที่สําคัญที่สุดของคุณหญิงในขณะนี้คือ การเปนแพทย รักษาพยาบาลคุณชาย ซึ่งไมมีใครสามารถรับหนาที่นี้แทนได สวนการพิฆาตไอแหวง พวกเราหลายคนทํากันไดอยแลู ว โปรดพิจารณาดูตามเหตุผลนเถี้ิดครับ”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1030 หลอนอึ้งไปอยางจํานน และรูสึกวา ‘พรานไพรใจฉกาจ’ คูอริของหลอนพูดคดคั าน หลอนอยางรนหืู่และมีเหตุผลที่นารับฟงเป นครงแรกั้ผดไปกว ิ าการโยยวนอ  ันเปนปกตินิสัยเคยของ เขา “เราไมมีเหตุผลอะไร ที่จะตองประว  ิงเวลาใหชาออกไปหรอกนอย ยิ่งทิ้งเวลาหางออกไป เทาไหรการตามมันก็ยิ่งลําบากหมดหวังขึ้นเพียงนั้น อยาถวงเวลาเขาไวเพยงแคีความหมายทนี่ อย ตองการจะไปดวยเลย ถาน อยอยากไปจร งๆิก็ไปพรอมพวกเขาพรุงนี้ไดเลย แตถาเปนหวงพ ี่กไม็  ตองไปเสีย” เชษฐาบอกนองสาวดวยเสียงนุมนวล หลอนยิ้มใหเอามือพี่ชายมาแนบไวกับแกม หนไป ั พูดกับรพินทร “เปนอันวาพวกคุณไปกันเถอะ ฉันตองอยกู ับพี่ใหญวาแตจะไปกันหมดเลยหรือ?” “หกคนเทานั้นครับ ผม แงซาย คุณไชยยันตและพรานของผมอีกสามคน บุญคํากับ ลูกหาบทั้งหมดจะทิ้งไวให คอยรับใชคุณหญิงที่แคมปนี่บุญคําจะดูแลทุกสิ่งทุกอยางไดเหมือนๆ กับที่ผมอยูเหมือนกัน” “ถาคุณตองการกําลังคนเพิ่ม จะแบงพวกลูกหาบไปบางกได็ ”  พรานใหญสั่นศีรษะ “ผมตองการมือยิงชางครับ ไมตองการเอาคนไปใหชางเหยยบีลูกหาบเหลานี้มือยังไมถึง ขั้นที่จะเอาไปเสี่ยงแมแตคนเดียวแทนทจะชี่วยอะไรไดกลับจะยิ่งเพิ่มภาระกังวลเสียเปลาๆ” แลวเขาก็รวมร ับประทานอาหารค่ํากับนายจางทั้งสอง หลังเวลาอาหารปรึกษาสนทนาอยู กับไชยยันตอกครีูอันเปนเวลาเดียวกับทเชษฐาหลี่ับ รพินทรก็ออกไปจัดการสั่งพรานพื้นเมืองของ เขา ใหเตรียมตัวออกเดินทางพรุงนี้นอกจากบุญคํา ซึ่งกําหนดหนาที่ใหเปนผูควบคมดุ ูแลแคมปตาม เคย ดารินอาบน้ําเปลี่ยนเครื่องแตงกายเสร็จ เห็นไชยยันตเตรียมสัมภาระสวนตวัพลางหาว หวอดๆ ก็บอกวา “นอนเสียเถอะไชยยันตเมอคื่นนื ี้ก็เฝาเวรพี่ใหญแทนฉนแลั ว พรุงนกี้ ็จะบกอุีก คนนื ี้ฉัน จะดพูี่ใหญเอง เธอนอนใหสบาย” “ดีเหมือนกัน” อดีตนายทหารปนใหญอาปากหาวอกครี ั้ง แลวหงายตัวลงนอนบนเตยงสนามของเขาโดย ี แรง ปายหวแมั มือไปทางเชษฐาผูนอนหายใจแผวๆ อยูพูดอูอี้ตอมาวา “ยอดชายของเราเปนยังไงบาง เจ็บจะแยอยูแลวยังอุตสาหวางแผนไดอกีคืนนี้ดทูาเขา เปนย ังไงบาง?” หญิงสาวยืนกอดอกถอนใจเบาๆ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1031 “พี่ใหญเปนคนใจแข็ง เขาพยายามทําใหพวกเราทกคนเหุ็นวา อาการของเขาแทบจะไมมี อะไรเลย แตความจริงมันตรงกันขาม กอนจะหลับไปเมื่อตะกี้ขอมอรฟนอ ีก ฉันใหแตยานอนหลับ ไป สงสัยตอนดึกจะตื่นขนอึ้ีก...เฮอ! เขารับเคราะหแทนฉ ันแทๆ ถาไมใชเพราะปองกันฉนไว ั  ตัวเองคงไมเจบเก็ ือบตายอยางน ี้” “ก็มีอยูสองนัยเทานั้น ระหวางเธอกับเชษฐาถาเขาไมรับเคราะหแทนเธอ ปานนี้เธอกอาจ็ ถูกกอนหนทิ ี่กลิ้งลงมาทับแหลกไปแลวดแลเขาใหูดีก็แลวกันระหวางที่ฉันไมอย” ู จบประโยค ไชยยันตก็ดูเหมอนจะหลื ับไปในทันทนีั้น สงเสียงกรนอยเบาๆ ูหญิงสาวยิ้ม นอยๆ มองดูเพื่อนชายผูที่รกใคร ั สนิท ประหนึ่งพี่ชายรวมสายโลห  ิตอยางเอ็นดูหลอนเดินไปคลี่ผา แบล็งเก็ตคลุมตัวใหพี่ชายกอน แลวจ ึงเดนไปห ิ มผาใหไชยย  ันตพิศดหนูาอันหลับเหมือนทารกของ เพื่อนหนุมอยอู ึดใจ จับคางสั่นเบาๆ อยางรักสนิท หลอนอดประหลาดใจตนเองไมไดวา เหตุใด หลอนจึงไมรกเขาอยั างคูเสนหา เทาๆกบทั ี่เขาก็ไมเหนหล็ อนเปนอะไรเกนเลยไปกว ิ านองสาวคน หนึ่ง หาไมเชนน ั้นก็ควรจะแตงงานกนแลัว ‘ชาติกอนนี้เราคงเปนพี่นองกนนะไชยย ั ันตและชาตินี้กเพ็ ียงแตเกดผิดพิ อแมกันเทานั้น ฉันอยากจะรักเธอเสียจริง...จะไดไมเหงาใจมาจนกระท  ั่งทกวุันน!’ ี้ ดารินกระซิบอยูในใจ ถอยหางออกมาหรตะเกี่ยงที ี่เสากลาง เดินมารินบรั่นดีที่โตะสนาม เพิ่ม แลวคว าบุหรี่กับไลทเตอรใสกระเปาเส ื้อ เดินแหวกประตกระโจมออกมาสู ูดอากาศอันเยนฉ็ ่ํา เบื้องนอก แงซายนั่งซุนไฟตมน้ําหมอใหญซึ่งวางอยบนหู ินสามเสาอ ันเปนคําสั่งของหลอน ซึ่งให คอยปฏิบัตเปิ นประจํานับตงแตั้เชษฐาไดรับบาดเจ็บ เพื่อวาอยางนอยที่สุดจะไดมนี้ํารอนใชทุกขณะ เมื่อเกิดความจาเปํ น หญิงสาวเดนทอดนิ องตรงเขาไปหาทางเบื้องหลัง พอถึงก็วางมือบนไหลอัน กวางใหญแข็งแรงนั้น หนุมชาวดงพเนจรสะดุงเพราะไมทันรูตัว หันขวับมาเหนก็ ็รบขยี ับตัวจะลกุ ขึ้น แตหลอนกดไหลไวยิ้มละไม “ไดรับคําสั่งจากพรานใหญแล วหรือยัง พรุงนี้เธอจะตองไปก  ับเขาดวย ?” “ผูกองบอกผมแลวครับ” “นอนพักเสยี ไมตองเฝายามหรือทําอะไรอกที ั้งสิ้น ไมตองตื่นขึ้นมายกเวนกรณีฉุกเฉนทิ ี่ เกิดขึ้นกับพวกเราทั้งหมด” หลอนสั่งเสียงนุมนวลออนโยน แลวกวกมั ือเรียกบุญคํา ผูนั่งมวนบุหรี่ใบตองแหงคยอยุ ู กับพรรคพวกหางออกไปทางหนึ่ง บุญคําลุกขึ้นเดนตรงเขิ ามาหาโดยเรว็ “นายหญิงมีอะไรจะใชบุญคาหรํ ือครับ?” “บุญคํารูแลวใชไหมวา พรุงนี้พรานใหญกบพวกเราสัวนหน ึ่ง จะออกตามไอแหวง และ มอบใหบุญคําเฝาแคมปกับฉนั ”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1032 พรานพื้นเมืองอาวุโสยิ้มเหงอกสื ีคล้ํา ตอบนอบนอมวา “คะรับ นายหญิง พรานใหญบอกผมแลว” “คืนนี้ชวยทําหนาที่แทนแงซายทีนะ นอนเฝาหนากระโจมและคอยใสไฟใหน้ําในหมอนี่ รอนไวเสมอ ดึกๆ มีอะไรทจะให ี่ ชวยฉันจะปลุกเอง” “ไดคะรับ” หลอนยิ้มอยางพอใจเดินเขามาตบแขนพรานเฒา แลวหนไปพย ักหนั ากับอดีตนายทหาร กองโจรกะเหรี่ยง “เอาละแงซายไปนอนได”  แงซายปฏิบัตตามคิ ําสั่งของหลอนอยางวางาย ลุกขึ้นเดินไปลมตวลงนอนยั ังที่ของตน บุญคําก็ทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิตรงที่ของแงซาย เงยขึ้นมองดูหญิงสาวดวยสายตาเคารพย  ําเกรงและ เลื่อมใส ถามเบาๆ วา “นายใหญอาการเปนยังไงบางครับ นายหญงิ?” “พนเขตอันตรายแลวแตตองนอนรักษากันนานหนอย” หลอนตอบเรื่อยๆ ควักบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ กวาดสายตาไปรอบๆ บริเวณ อันมองเหนพวก็ ลูกหาบนั่งนอนกันอยูเปนกลุมๆ ตามริมกองไฟคุยกนพัมพึ ํา หญิงสาวเดินผละจากบญคุําทอดเทาไป เรื่อยๆ ทักทายกับกลุมพรานและพวกลูกหาบเหลานั้นไปเปนลําดับ ในที่สุดก็มาหยุดยนอยืูที่เกวยนเลี มหนึ่ง รพินทรกําลังสาละวนอยกู ับการจัดเตรียมของ จําเปน ที่บรรจุอยูในถุงทะเลขนาดใหญแบงออกยดใส ั ลงไปในย  ามหลัง พรานใหญไมทันรูตัววา หลอนเขามาใกลตั้งแตเมื่อไหรพอเงยหนาขึ้น กพบน็ องสาวของนายจางยืนค้ําอยูเบื้องหนาใน  ระยะใกลกําลงมองดัูเขารัดเข็มขัดยามหลงอยัู “เตรียมของเสียราวกับวาจะทิ้งแคมปนี่ไปเปนอาทิตยๆ” ดารินพูดขึ้นดวยเส ยงเบาีลอยๆ เขาเหวยงเป ี่ ทบรรจีุ่ของเรียบรอย โยนโครมไปแทนหมอนหนุนศรษะทางดี านหวนอนั แลวหนควั าปนข ึ้นมาถอดลูกเลื่อน ดึงออกมาเช็ดทําความสะอาด “คุณหญิงก็ทราบดีอยูแลวว า การตามรอยมันไมมีกําหนดเวลาที่ตายตัวแนนอน อาจเพียง ชั่วโมงเดยวี อาจเปนอาทิตยเปนเดือน หรือบางทีก็แรมปทีเดียว เราตองพรอมอยูทุกขณะ...ประมาท ไมได”  ดารินทรุดตัวลงนั่งบนถุงขาวสารตรงหนา มองดูเขาอยางกังวล “ถึงอยางไรคุณก็ไมควรจะทิ้งแคมปไปนานนัก พใหญ ี่ก ําลังเจ็บ” “ผมไดรับคําสั่งจากคุณชายใหตามไอแหวงไดโดยอิสระไมจํากัดเวลา และนี่เปนส ิ่งที่ผม ตองการมานานแลว” เขาตอบโดยไมไดเงยหนาขนจากการทึ้ําความสะอาดลูกเลื่อนปน

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1033 “พี่ใหญกําลังไมสบายมาก ในขณะเดยวกี ันก็มีจิตมุงมั่นในการที่จะกําจัดไอแหว งลงให ได โดยไมยอมคํานึงถึงสิ่งใดทั้งสิ้น คณไมุควรจะยดเอาคึ ําสั่งของเขาเปนหลักปฏิบัติแบบเถรตรง เกินไป” หลอนเอยแผวเบา มองดูเขาอยางขอรองในที “ฉันคิดวาถาภายในสามวันเปนอยางชา ยงไม ั ไดเรื่องอะไร คุณควรจะกลับมาแคมปก อน ถึงแมที่นี่จะเปนช ัยภูมทิี่ปลอดภัยเพียงพอ แตเมื่อไมมีคณุไมมแงซายี ไมมีไชยยันตเหลือแตฉนกับั พี่ใหญผูนอนแซวอยูบนเตียง ตอใหบุญคากํ ับพวกลูกหาบอยูดวย มันก็เหมือนกับวาฉันถูกทิ้งอยูคน เดียว” รพินทรเหลือบมองดูหลอนอยางเหนใจ ็ยมนิ้ิดหนึ่ง “เอาละครับ ผมจะพยายามกลับมาใหเร็วทสีุ่ด ภายในไมเก ิน 3 วันที่คณหญ ุงกิ ําหนดไว ให”  ยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่ริมฝปากงามคูนั้น “ขอบใจมากแลวก็...ขอฝากแงซายดวยนะ” กําลังเอาแซกระทุงเขาไปในลํากลองไรเฟล พรานใหญเงยหนาขนอึ้ีกครั้งในทนทั ีนั้น จองหลอนดวยแววตาฉงนแลวหวเราะออกมาเบาๆั “ขอฝากแงซาย” เขาทวนคํา “ใช!” “แปลก! ไมคดวิ าจะไดยินคณหญ ุิงกําชับผมอยางนี้ความจริงคุณหญิงควรจะกําชับฝาก ผมเกี่ยวกับคณไชยยุันต”  “ฉันไมจําเปนจะตองขอฝากไชยยนตั กับคณหรอกุเพราะมันเปน ‘หนาที่’ โดยตรงของ คุณอยูแลวและฉันก็ไววางใจค ุณเกยวกี่ับความปลอดภยของไชยย ันตัทุกอยางแตสาหรํ ับแงซาย มัน ไมใชหนาที่ของคุณ คุณอาจปลอยเขาตามบุญตามกรรมก็ไดในนาทีวิกฤติที่สุด เพราะฉะนนจั้ึง ขอใหทราบไวด วยวา นเปี่ นคาขอรํ องจากฉัน ดูแลคุมครองเขาไวดวยถ าจําเปน!” “คุณหญิงเคยบอกแงซายบางหรือเปลาวาฝากรพินทรดวย ?” “ไมจําเปนเลยที่ฉันจะตองพดกูับเขาเชนนนั้มันเปรยบเที ียบกันไมไดเลยระหวางคุณกับ แงซาย ถาฉันพูดกับเขาอยางนั้น ก็แปลวาฉันเห็นวาเขาเหนือกวาคุณ ยิ่งกวานั้นโดยขอเท็จจริงแลว แงซายก็ไมมวีนทอดทั ิ้งคุณเปนอันขาด ไมวาจะเกดอะไรข ิ ึ้น เพราะเขาก็หวังพึ่งคณอยุในการรู วม เดินทางไปยังเทือกเขาพระศวะขิ างหนา ซงคึุ่ณก็รูดีอยูแลวในขอน” ี้ พรานใหญห ัวเราะเอื่อยๆ ในลําคออยูเชนนนั้กมลงชําระปนตามเดิม “โปรดอยาวิตกไปเลยครับ เจาแงซายของคุณหญิงคนนนั้ไมมีอะไรที่จะตองนาหวงเลย สักนิดเดยวีคนที่นาเปนหวงในกรณีนี้มีอยูหลายคนนัก คนแรกก็คือคุณไชยยันตรองมาก็เสย เกิด

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1034 และจัน เปนลําดับ ถาจะพูดกันตามจริงแลว ผมยอมรับวายังรูสึกเปนหวงตัวเองเสียมากกวาหวง หมอนั่นเสยอี ีก” หญิงสาวถอนใจ “ฉันไมรูหรอกนะ วาคุณจะกินเหลี่ยมกนเชิ ิงกับแงซายอยางไรบาง แตก็อยางที่บอกแลว ฉันขอฝากไวก ับคุณกเพราะเห็ ็นวาคุณอาวโสเหนุือกวาเขาในทุกดาน” “ผมไมไดมีอะไรกินเหลยมกี่นเชิ ิงกับแงซายตามที่คุณหญิงวา” เขาพูดโดยเร็วแววตาขรึมลงจองหลอนนิ่งมา “และเทาที่แลวมาผมก็ยอมรับรองใหวาแงซายส ําแดงความซื่อสัตยจงรักภัคดกีับคณะ ของคุณหญิงไดอยางดีเยยมี่ซึ่งผมพอใจ แตยังไมสามารถจะสนิทใจลงไปไดก็เพราะผมไมรูแนว า หมอเปนใคร มาจากไหน และเพื่ออะไรถงได ึ มารวมกับเรา คุณหญิงจะถือวาความแคลงใจของผม ขอนี้เปนการกนเหลิ ี่ยมระวังเชิงผมก็ยอมรับ แงซายชนะใจฝายของคุณหญิงโดยราบคาบแลว จาก วีรกรรมและการเสียสละอันเนื่องมาจากสบโอกาสไดชองเหมาะของหมอเขาพอดีแตแงซายยังไม อาจชนะใจคนขี้ระแวงอยางผมไปไดตราบเทาที่หมอยังไมพูดความจรงทิ ี่ซอนเรนอย!” ู “อยาพูดถึงเรื่องอื่นเลย วากนถั ึงเรื่องนี้เถอะ อยางนอยทสีุ่ดก็เปนการขอรองจากฉัน คุณ จะไมให สัญญารับปากพอใหฉันสบายใจหนอยเชยวหรีอื?” หลอนกลาวเสยงอี อน มีกระแสวิงวอนอยในทู ี รพินทรยักไหล “ตามปกติแลว กมลสันดานของผม ทนมองเห็นใครไดรบอั ันตรายตําตาอยูเบื้องหนา ไมไดหรอกครับ ถาหากวาผมมีโอกาสจะชวยเหลือไดอดีตที่แลวมาในสมัยหนึ่ง ทงๆั้ที่ก็รูชัดอยูวา เจาหมอนเปี่ นสายของโจรกะเหรยงี่ตํารวจของผมจะยิงทิ้ง ผมยังปองกันหมอไวนบประสาอะไร ั กับการมารวมชีวิตกันในครั้งนี้ที่ผมจะปลอยใหหมอไดรับภยในระหว ั างที่ผมอยในฐานะจะช ูวย ได”  “ทําไมคุณถึงตอบไมตรงประเด็นคําถามของฉัน?” จอมพรานถอนใจเฮือกผายมือออกไป “ผมรับปากครับ พอใจหรือยงั?” หญิงสาวกมศรษะลงี “ก็แคนี้เอง ฉนจะได ั สบายใจเสียท” ี “ดูคุณหญิงเปนห วงกังวลอยกู ับหมอนี่เหลอเกื ิน” “ฉันยอมรับ แงซายเปน ‘เดกด็ ’ ีในสายตาของฉัน ฉันเปนหวงเขารองมาจากไชยยนตั ใน การจะตดตามไปก ิ ับคุณพรุงนี้จําไวดวยว าแงซายคือนองชายของฉัน!” “ขอรับครับกระผม ผมจะจําคําสั่งนี้ใสใจไวเสมอ” “อยาประชดประชันแดกดนอยั างนั้นซิคะรพินทร...”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1035 น้ําเสียงของหลอนออนโยน เอาใจ “ที่ฉันพูดเชนนี้ไมไดหมายความว าจะเอาแงซายขึ้นมาใหทายเพื่อใหกระด างกระเดองกื่ํา แหงอะไรกับคุณเลย แตตองการให  คณระลุึกไวแตเพียงวา ยามใดกตามท็ ี่คุณนึกหมั่นไส ไมชอบ หนาเขาขึ้นมาโดยไมมีเหตุผลอันควรคุณกอาจจะเว็ นไวเสียโดยเห็นแกฉ ันบาง เทานนเองั้ ” พรานใหญห ัวเราะหึๆ หยบบิหรุี่ขึ้นมาคาบ เอ้อมมื ือไปควาดุนฟนในกองไฟขึ้นมาตอ “แลวรพินทรล ะไมไดม ีวาสนาไดรับการ ‘หวง’ จากคุณหญิงดาริน วราฤทธิ์บางเลยเชียว หรือ” หลอนยิ้มใหสั่นศีรษะชาๆ “บอกตามตรงวา ‘ไม’ จนนดเดิ ียว” “ถางั้นคนที่ชื่อรพินทรก็ไมควรจะกลับมาใหเห็นหนาอีกแลว ควรจะใหไอ แหวงเหยยบี เสียใหแบน ” ม.ร.ว.สาวคนสวยคงสายหน าอยูเชนนั้น “เปนไปไมไดหรอก ไมมีสัตวปาตัวไหนพิชิตจอมพรานที่มีนามวา รพินทรไพรวลยั ได มีแตจะตกเปนเหย ื่อ” “ก็ไมแนน ักอนิจจังคือความไมเที่ยง โดยเฉพาะอยางยิ่งคนที่ไมมีกําลงใจเพราะไม ั ไดรับ ความเปนหวงจากใครเลย ถาผมไมกลับมาใหคุณหญิงเหนอ็ ีก ก็ชวยกรวดน้ําแผสวนกุศลไปใหบาง ก็แลวกัน” ดารินเอากิ่งไมเล ็กๆ ที่ถือเลนอยูในมือขวางมากระทบอกเขา..คอน! “บา! พูดอะไรไมเปนมงคลแชงตัวเอง!...ถาคุณถึงชีวิต ก็แปลวาสูญเงนคิ าจางนําทางสอง แสนบาทไปเปลาๆ มิหนําซ้ํายังมีพันธะที่จะตองออกเงินคาเลี้ยงดแมูคุณไปอีก จนตลอดชีวิต มันไม เขาทีนักหรอก พอพรานไพร” “ก็กลัววาจะเสียเงินคาจางฟรีก็แผความเปนห วงใหบางสิสักเทาปลายกอยกย็ังด” ี อีกฝายบอกมาหนาตาเฉย คูอริสาวอันเปนนายจางตวดหางตาคั อนอีกครั้งครึ่งยิ้มครึ่งปนปงกระชากหางเสียงเบาๆ “หวงเหมือนกนแหละัแตห วงเงินคาจาง เพราะฉะนนอยั้าหนีตายไปเสียกอน” “ชื่นใจเหลือเกนิหัวใจพองโตคับเต็มอกทีเดียวที่ไดสดบมธัุรสวาจาอันเปนกําลังใจให ชนิดอยากจะชักตายไปเสียเดยวนี๋ ” ี้ “เลี้ยวลด เจาเลหอยางนี้เองผูหญิงเขาถึงไดหักอกให”  “มาพูดใหช้ําใจทําไม?” “สมน้ําหนา! ดีใจใหแก ‘เธอ’ ผูนั้นดวย ที่ไมเล ือกแตงงานกับคนขี้กวนโทโส เธอ ตัดสินใจไดถกตูองแลว” “ไมนึกวาเปนนองสาวของคุณชายเชษฐาทผมนี่ับถือละก็...”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1036 “จะทําไม?” “จูบสั่งสอนเสียเดยวนี๋ี้แหละ!” “นายพราน! คุณเกงแตเฉพาะในเรื่องสัตวเท านั้น ไมเกงในเรื่องมนษยุหรอก โดยเฉพาะ มนุษยผหญู ิง!!” “ทาหรือ?” รพินทรขยับตวั ดารินลุกขึ้นยนเตื ็มสัดสวน สลัดผมที่เกลาไวลวกๆ หลดกระจายสยายเคลุียไหล ตาเปน ประกายมนละเลั ื่อม ริมฝปากปรากฏรอยยมเพริ้ิดพักตรหลอนไมเอยคําใดโดยวาจาทงสั้ิ้น แตดวงตา คูนั้นประกาศชัด แนละ มันเต็มไปดวยอาการทาทายกึ่งเยาะหยัน ตาจองกันนิ่งอึดใจใหญคิ้วงามขางหนึ่งของหลอนเลิกขนนึ้อยๆ จอมพรานถอนใจเฮือกเอนกายลงนอนหลังพิงเปพูดต่ําๆ พยายามทําน้ําเสียงใหเปนปกต  ิ “เกิดเปนผหญู ิง อยาริอานหมิ่นเชิงชาย แมจะถือวาตนเองเปนหญิงสงศูักดิ์เปนดอกฟา... ราตรีสวัสดิ์ครับคุณหญิง กลบไปนอนเส ัยเถอะีผมจะหลบละัพรุงนี้ตองออกเดินทางแตเชาขออภยั ดวยที่ผมพูดอะไรสามหาวไปเมื่อครูนี้โปรดลืมเสียเถิด” “รูตัวเหมือนกนรั ึวาสามหาว?” เสียงเยนน็ุม ดงถามมาั “คนเราเวลาลืมตัว มันอาจทาอะไรออกไปได ํ ทั้งนั้น แมแตในสิ่งไมสมควร” “สะเทือนใจมากนักหรือ ที่ฉันพูดถึง ‘ผูหญิง’ คนนั้น” รพินทรไมตอบ ดีดกนบหรุในม่ี ือทิ้งไปทางหนึ่ง แลวหลับตาลงเสีย แตแลวก็ตองลืมตา ขึ้นอีกครั้งเมื่อรูสึกวา มือขางหนึ่งถูกมือนมเยุ ็นจับไวหลอนกําลังทรุดตัวอยใกลู ๆ เขา จองอยทู ี่ ขอมือขางนั้นดวยอาการขมวดคิ้ว มแววฉงนีรพินทรกมลงมองดูขอมือตนเองตาม มันเปนขอมือขางที่ถูกงูเหลือมกัดเอาเปนแผลลึก ขณะที่ตอสูเพื่อปองก ันหลอนไว ใน วันที่หลงปาอยูดวยกนนั ั่นเอง ขณะนี้ยังถูกพันไวด วยแถบบราเชียรของหลอน อยูในลักษณะเดิม ดาํ ขะมุกขะมอม หลอนเปนคนพันบาดแผลใหเขาในวนนันั้โดยสละบราเชียรของตนเองเพราะหาผา สะอาดไมได ตางสบตากันอกครี ั้ง “นี่...นี่คุณยังไมไดเปลี่ยนผาพันแผลอีกหรอนื ี่ตั้งหลายวนมาแลั ว?” เจาของบราเชียรพูดตะกุกตะกัก หนาเปนส ีชมพูรพินทรยิ้มแคนๆ กุมตรงรอยที่พันไว “มนุษยผูหญิงคนหนึ่ง ที่ผมไมมีความเกงอะไรจะแสดงต  อเธอไดเลย เปนคนอุทิศบรา เชียรราคาแพง ที่ติดอยูกับตวเธอมาเป ั นผาพันแผลใหด วยมือของเธอเอง ราคามันสูงกวาผาพันแผล ชนิดอื่นๆ มากนักผมก็เลยไมอยากจะเปลยนี่และตั้งใจไววาจะใหมันผกตูิดขอมือเชนนี้ตลอดไป” “เพื่ออะไรกนั ?”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1037 “ก็ไมทราบเหมือนกันวาเพื่ออะไรกัน คนเราบางขณะไมมเหตีุผลจะใหตวเองได ั ”  “เปลี่ยนผาใหมไดเสียทแลี ว มันสกปรกเตมท็ ี” “อยากจะรูเหมอนกื ันวา ใครจะมาบังอาจเปลี่ยนผาพันแผลชิ้นนี้ได”  “ก็เจาของเดิมของมันคนนี้ซิ” เสียงตอบแผวเบา พรอมกนัหลอนกแก็ ปมอันเปนสายอีลาสติกที่ผูกไวด วยมือตนเอง ออกอยางแชมชา รพินทรนงนั่ิ่งมองดูอยูเงียบๆ เขาอยากจะขดขั ืนดึงมือกลับ แตเหมือนมีอํานาจ ชนิดหนึ่งมายดไว ึ ชวขณะงั่นไป ัดารินแกะแถบบราเชยรี ที่พันไวออก แลวจ ับขอมือขางนั้นตรวจดู แผล ปากแผลอันเดนจากเขิยวงี้เหลูือม บัดนี้ชิดกันและแหงสนิทดีแลวก ําลังจะตกสะเก็ด หลอนถอนใจออกมาเบาๆ อยางโลงอก “ขอบคุณสวรรคมันจวนจะหายสนิทแลว” “เจ็บใจสวรรคที่มันหายเร็วเกินไป!” “แปลกนี่ทําไม? อยากจะใหเจ ็บตัวไปนานๆ งั้นรึ?” “ใช โดยเฉพาะแผลนี้และผาพ ันแผลพิเศษชิ้นนั้น เพราะมันหายเร็วเกนไป ิผาพันแผลก็ เลยถูกถอดเอาคืนไปดวย อยากจะฆาทกคนทุี่บังอาจมาแกะผาพันแผลชิ้นนี้ออก แตก ็จนใจ เพราะผู แกะเปนเจาของเดิมนั่นเอง” “เสียดายนักหรือ?” “เหมือนถูกปอกหัวใจออก” ดารินกมหนาซอนเรนแววตา อึดใจเดยวกี ็สลัดผมเงยขึ้นตามเดิม ทกสุิ่งทุกอยางกเป็ น ปกตในส ิ ีหนาของหลอน ดึงผาพันคออันเปนแพรสีรุง...ที่พันรอบคออยูในขณะนี้ออกมาบรรจงพัน ใหที่ขอมือตรงบาดแผลเดิมของเขาผูกเงื่อนไวให เปนโบ  “พันใหใหม แล ว สะอาดกวา ใหมกวา พอใจหรือยัง?” “ราคาเทาไหรแพรสีรุงผืนนี้?” “ราคาของไมมีหรอก มีแตราคาของน้ําใจ” พรอมกัน รางระหงนนกั้ ็ยนขื ึ้น “ขอใหโชคดสีําหรับการเดนทางพริุงนี้ราตรีสวัสดิ์!” จบคําพูด ม.ร.ว.หญิงดาริน วราฤทธิ์ก็ผละออกเดินชาๆ บายหนากลับไปยังกระโจม รพินทรมองตามรางของหลอนไปจนลับตา แลวทิ้งกายลงนอนหลบตาประสานม ั ือทั้ง สองไวบนอก กลิ่นหอมจางๆ จากผาที่พันขอมือ ลอยกรุนมากําซาบไปตลอดทั้งฆานประสาท จรุง ลึกเขาไปอบอวลอยูในหวใจ ัมีกลิ่นไอตัวของเจาของปนอยูดวย “ประหนึ่งน้ําคางที่เกาะอยบนกู ิ่งใบพฤกษา ครั้นยามดึกก็เนืองนองมากมาย

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1038 ปานจะรองดื่มใหฉ่ําทรวงได แตพอรุงแจงแสงปจจุบันสมัยสอง น้ําคางก็ยอมจะสลายเหือดหายไป น้ําใจนางก็เปรียบไดฉะนั้น!” กระแสเสียงแหงลํานําเพลงที่แงซายเคยขบัดูเหมือนจะแวววิเวกอยูในโสตประสาทของ รพินทรสะทอนสะทานไปตลอดทั้งหัวใจ เชาตรูรุงขึ้น อาการของเชษฐาดีขึ้นกวาเมื่อวานเล็กนอย หลังอาหารคณะตดตามไอ ิแหว ง ทั้งหมดกพร็ อมที่จะออกเดินทางไดทุกคนไดรับคําสั่งจากหัวหนาคณะใหเขาไปพบในกระโจม “ผมกับนอยและทุกคนที่นี่จะรอฟงขาวดจากพวกคีณุ ...” เชษฐาเอยข ึ้นดวยเสียงกังวานแจมใส ใบหนายิ้มละไม “เสียดายอยางสุดซึ้งที่ไมอาจไปรวมศึกในคราวนี้ไดแตก็ขอฝากวญญาณของนิ ักลาไป พรอมดวย ไมตองหวงทางนี้ผมรูสึกตัวเองวาจะหายเปนปกติโดยเร็วที่สุด เสบียงหมดเมื่อไหร กลับมาเอา” ดารินยืนอยูเบองหลื้ังของพี่ชาย มองขามศีรษะของเชษฐาไปสบตารพินทรพลางสั่นหนา แลวลอบยกนวสามนิ้ิ้วเปนความนยยั้ํา สั่งใหเขาทราบวา อนุญาตใหไปไดเพยงแคี สามวันเทานั้น... ไมมีใครเห็นอาการบุยใบของหลอน นอกจากคนที่หลอนเจตนาจะใหเหน็ คนเจ็บมองกราดไปยังทกคนในคณะุทจะออกเดี่นทางดิ วยอาการยิ้มแชมชื่นเชนนนั้ “ไชยยนตั แกไปแทนตวฉั ันและเปนหวหนัาแตจงเชื่อฟงค ําแนะนําของรพินทรสวนแง ซาย...” เขาหันไปทางคนใชชาวดงทยี่ืนสะพายปนตระหงานอยูราวกับนกรบโบราณ ั “ฉันรูดีวา แกจะเปนทปรี่ึกษาและชวยเหล ือรพินทรไดดีที่สุด ถาแกเจตนาที่จะทํา อยาเอา แตรอคอยคําสั่งประการเดยวเหมี ือนอยางทแลี่ วมา” แงซายไมตอบคําใด นอกจากยิ้มเหมือนแยกเขี้ยวตามนิสยั “ทําใจใหสบายเถอะเชษฐา เราหกคนจะเอาไอแหวงใหอยูมือใหได หวงวั านอยคงจะดูแล แกไดเปนอยางดีระหวางที่ฉนไม ั อย” ู สั่งเสียสนทนากันอยูเพียงอกครีูเดียว พอตะวนขั ึ้น ทั้งหกคนภายใตการน ําของรพินทรก็ ผละออกจากบริเวณแคมปดารินกับบุญคาเดํ ินตามออกมาสงจนถึงปากดาน แลวชวนกนกลั ับปาง พักเมื่อคนทั้งหกตัดลงเนินหายลับไปในหมูโขดหินและแมกไม “ที่นี่เห็นจะตองกลายเปนบานของเราในระยะเวลายาวนานเสียแลวละ ” นายจางสาวเอยข ึ้น ขณะที่กวาดสายตาไปรอบๆ บริเวณคายพักเมื่อเดนกลิ ับมาถึง “เพราะฉะนนเราควรจะอยั้กู นให ั สบายกวานี้หรือบุญคําวาย ังไง?”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1039 บุญคําหัวเราะแหะๆ ไมเขาใจความหมายในคําพูดของหลอน ไดแตท ําหนาตื่นและเดิน ตามหญิงสาวไปทุกระยะขณะที่หลอนออกสํารวจดูภูมิประเทศโดยรอบอยางถี่ถวน “พวกเราทกคนวุางกนไม ั ใชหร ือ ตอนนี้?” หลอนหันมาถามอีกยิ้มๆ “วางครับ” “ดีแลว บุญคากํ ับนายเมยสองคนเกณฑพวกลูกหาบไปตัดไมมาปลูกรานยกพนขื้ึ้นเอาไว เปนที่พัก อยานอนกับพนเหมื้ือนเชนที่แลวๆมาเลย เราตองอยูที่นี่กนอั ีกหลายวัน ไมงั้นฝนตกจะ ลําบาก แลวก็หากิ่งไมแหงหรือพวกหนามมาสุมไวตามชองทางที่สัตวรายมันจะยองเขามาถึงเราได ทําเปนประตูไว อะไรที่มันชวยใหพวกเราทุกคนมีความสะดวกสบายขึ้นไดก ็ชวยหาเขา ที่นี่เปน แคมปถาวรของเราแลว” ดารินออกคําสั่ง บุญคําก็เพิ่งเขาใจในบ  ัดนนั้ยิ้มราออกมา “โอ! จริงซิครับ นายหญิงรอบคอบเหลือเกิน ผมจะไปเกณฑพวกนนทั้ําตามที่นายหญิง สั่งเดี๋ยวนี้แหละ” พรานพื้นเมืองสูงอายุผละจากหลอนไปตะโกนสั่งการอะไรโหวกเหวกอยูครูพวก ลูกหาบทั้ง 9 คนมายืนมุงลอมร ับคําสั่ง ตอจากนั้นก็แยกยายกันไปเปนหมูๆ ไมนานนักก็ชวยกันขน ไมเขามาครั้นแลวการปลูกสรางก็ไดเริ่มตนข ึ้นโดยทนทั ี ดารินคอยบงการควบคุมอยูอยางใกลชิด ทกคนชุวยกนทัางานอยํ างแข็งขันตามคําสั่งของ หลอน ซึ่งตางก็ใหความนบถั ือและยําเกรง ไมผิดอะไรกับเชษฐาหรือไชยยนตั เพราะเคยเห็นฝมอื และน้ําใจอันกวางขวางไมผดอะไรก ิ ับบุรษอกสามศอกของหลุอนมาเปนอันดีแลว โดยเฉพาะอยาง ยิ่งทุกคนยอมตระหนกซั ึมซาบแกใจเปนอนดั ีวา ‘นายหญิง’ ไมเคยถือตัว โอบออมอารีและสนิท สนมใกลชิดพวกเขาเสียยิ่งกวานายผูชายเสยอี ีก หลอนเปนที่รักและเลื่อมใสของพวกลกหาบทูั่วหนา พอตกบาย บริเวณแคมปกม็ีสภาพเปนค ายพักถาวรทนี่าอยูและดูอบอุนขึ้นอีกมาก ราน ขนาดกวางใหญสองราน ถูกปลูกขึ้นอยางแข็งแรงมีระดบสัูงจากพื้นเทยมเอวีหางก นประมาณ ั 20 เมตร ขนาบอยูในระหวางเตนท็ ที่ปลูกอยูตรงกลาง ผาใบขนาดใหญสองผืนถูกนํามาขึงแทนหลังคา กันแดดกนฝนได ั เปนอยางดี ยิ่งกวานั้นสรรพสิ่งที่จะใหความเปนอยูสะดวกสบายตางๆ ก็ไดรับการปลูกสรางขึ้นเทาที่ ความคิดและฝมือของพวกลกหาบจะกระทูําไดมนรวมไปถ ั ึงการจัดเตรียมปองกันภัยจากสัตวรายที่ จะเยี่ยมกรายเขามาดวยจากทิศทางตางๆ รอบดาน ซุมไมหลายซุมถูกถากถางใหโลงเตียนออกไป ปากดานบางแหงถูกสะไวดวยก ิ่งไมแห งและหนาม ตลอดทั้งบริเวณไดรับการตกแตงป ดกวาดโลง เตียน จนแลดเปูนที่อยูอาศัยอันนาอบอุน บรรยากาศไมน ากลัวเหมือนแตเดิม

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1040 ทุกสิ่งทุกอยางเสร็จสรรพเรียบรอยตามเจตนาของหลอนลงในเวลาอันรวดเร็ว หญงสาวิ ยืนกอดอกเอยงคอมองดีู ‘บานไพร’ ของหลอนแลวกย็ิ้มออกมาอยางพอใจ “นายทหารกบพรานใหญ ักล ับมาเห็นเขาคงแทบจําไมไดท ีเดียวแหละครับ” บุญคํายิ้มนอยยิ้มใหญเมื่อมองดูฝมือการสรางสรรคของพวกตนเอง พวกลูกหาบทุกคนก็ เต็มไปดวยความพออกพอใจในการร  ิเริ่มของนายหญิง เกยวกี่ับการพัฒนาคายพักอาศยั ดารินยิ้มสดชนื่นัยนตาเปนประกาย  “อยางนอยที่สดุนายของบญคุําก็คงจะพบกับความประหลาดใจ และเหนว็ าพวกเราที่อยู ขางหลังใชเวลาวางใหเปนประโยชนที่สุด เราไมไดอยเฉยๆ ูแตเราสรางอาณาจักรนอยๆ ของเราขึ้น แลว เมื่อเขากลับมา เขาจะรูสึกวาไดกลบมาถั ึงบาน ไมใชเพยงแคีกล ับมาถึงปาอันเปนที่อาศัยพัก ฉันชักรักที่นี่เสียแลวอยากจะอยใหูนานท ี่สุด ถาไมม ีหวงเร ื่องอะไรตออะไรสารพ  ัด” บุญคํามองดูหญิงสาวดวยแววชื่นชม “เราจะอยูทนี่กี่ันไปนานสักเทาไหรครับ?” “จนกวาเราจะลมไอแหวงไดส ําเร็จ หรือจนกวานายใหญจะหาย อยางใดอย  างหนงสึุ่ด แลวแตอยางไหนมาถึงกอน” “สักกี่วันครับ นายใหญจะหายเปนปกติ?” “อาจจะในราวเดือนหนึ่ง” พรานอาวุโสนงคิ่ิดอะไรอยูครูก็ถอนใจเบาๆ เหลือบตามองดูหลอน อาการมีกังวลแฝง อยู “บญคุําทายไมถูกวาระหวางเวลาที่นายใหญรักษาตัวอยประมาณเดู ือนหนึ่งกับการลมไอ แหวง...อะไรจะมาถึงกอน ดไมี ดีนายใหญอาจหายก อนทเราจะได ี่ ตัวไอแหวงก็ได”  “ทําไมหรือบุญคํา นี่แปลวาบุญคําก็ยังไมแน ใจในฝมือของพรานใหญหรอกหรือ ฉันคิด วาเขาควรจะไดตัวมันภายในไมเกนอาทิ ิตยนี้เสียดวยซ้ํา” บุญคําถอนใจอีกครั้ง มวนบหรุี่สูบ “บญคุําแนใจในฝมือของพรานใหญครับนายหญิง แนใจเท  าๆ กับการแนใจวาเวลาเชา พระอาทิตยจะต องขึ้น แตไมแน ใจในไอแหวง...มันเปนชางแสนรูเจาเลหแสนกลยิ่งกวาเสือสมิง ถา มันคิดสูมันตองตายแนแตบุญคํากลัววา พอมันรูวาพรานใหญตามมัน มันจะบายหนาหนีโดยไม ยอมประจนหนั าดวย คราวนี้ก็ตามกนเป ั นแรมป  สัตวรายผีสิงทกตุัว รักษาตัวมนอยั างดีที่สุด...ทจะี่ ไมยอมเผชิญหนากับพรานรพินทรมันดเหมูือนจะจํากลิ่นเขาไดทีเดยวแหละีถึงไมรูโดยกลิ่น ก็รู โดยวิญญาณของผีตายโหงทคอยสี่ิงบอกเตอนมื ันอย” ู ใบหนาของหญิงสาวเครงขรึมลง เมมริมฝปากนอยๆ “ถาเปนอยางบญคุําวาละก็เราเห็นจะเสียเวลากันแยทีเดยวีความจริงเราควรจะถึงหลม ชาง และเริ่มตนการเดนทางจริ ิงจังกันไปนานแลว มาติดขัดเรื่องไอแหว งนี่แหละ ถามันยืดเยื้อ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1041 ออกไปโดยไมม ีกําหนดแบบนี้อะไรตออะไรคงจะตองเปลี่ยนแปลงไปหมด แตฉนมั ีความเชื่อมนั่ อะไรอยูอยางหนึ่ง” “นายหญิง เชื่ออะไรหรือครับ?” “ไอแหวงประกอบกรรมทําเข็ญมามากเต็มทีแลว ควรจะถึงวาระสุดทายของมันเสียทีไม วามนุษยหรือสัตวลงไดประกอบกรรมชวมากๆั่ฟาดนกิ ็ควรจะลงโทษ” บุญคําพยักหนาเห็นดวยก ับคําพูดของหลอน “นายหญิงพดถู ูกครับ ไอแหวงเปนช างกจร็ ิง แตจิตใจของมันเปนผูรายสําคัญเปนผีนรก มาเกิดในรางของชาง มันควรจะถึงเวลาตายไดแล ว ถาเทวดาศักดิ์สิทธิ์ และไมเขาขางความชั่ว ถา พวกเจานายทกคนไมุหวงว าจะไปถึงหลมชางเมื่อไหรละก็พรานใหญคงจะตามม ันจนถึงที่สุด ไมวา มันจะหนีไปถงไหน ึ ?” “พวกเราไมห วงในเร  ื่องที่จะไปถึงหลมชางเมื่อใดอีกแลว” หลอนตอบ นาเส้ํ ียงหนกแนันม่นคงั “เพราะถึงอยางไรมันก็เสียเวลามาแลวตั้งแตตน เราตกลงกันไวแลววา ถาลมไอแหวงยัง ไมไดเราก็จะไมเริ่มการเดินทางที่เราตั้งใจไวแลวถาจําเปนจริงๆ เราอาจยอนกลับไปหนองน้ําแหง เพื่อเตรียมสัมภาระเริ่มตนการเดินทางกนใหม ั กได็ ในกรณีที่ตองเสียเวลาเนิ่นนานออกไปจนสิ่งของ ที่เราเตรียมมารอยหรอหมดไป ไมวากระสุนปนหรือเครื่องใชไมสอยอื่นๆ” แลวหญิงสาวก็บอกบุญคําใหเรียกลูกหาบทุกคนเขามาประชุมสั่งวา หามไมให ทุกคน ออกหางจากบริเวณแคมปเกนกวิ ารัศมีสามรอยเมตร ยกเวนในกรณ จีาเปํ น ซึ่งจะตองรายงานให หลอนทราบและไดรับอนุญาตเสียกอนทกครุั้ง กําหนดหนาที่บุญคําใหคอยดูแลและรับใชอยูใกล เต็นทโดยทําหนาที่แทนแงซาย สวนบริเวณรอบนอกใหเป นหนาที่ของนายเมยหวหนั าลูกหาบ ประมาณบายสามโมง พยับฝนมืดมิดมาทางดานตะวันตกเฉียงใตฟาแลบอยูแปลบปลาบ พรอมกับคํารนใกลเขามาทกขณะุพายกรรโชกเยุ็นเฉยบมาเป ี นระยะ ตอจากนนอั้กเพี ียงครึ่งชวโมง ั่ ฝนก็กระหน่ําลงมาอยางหนกัดารินสวมเสื้อกันฝนออกจากกระโจมมาบงการใหพวกลูกหาบขน สัมภาระขาวของหลบฝนขึ้นไปไวบนรานมุงหลังคาที่ปลูกสรางไวบางสวนกให็ ลําเลียงเขามาไวใน กระโจมพกั หาไมเชนนนคงเป ั้ยกปอนกันหมด บุญคําตามหลอนเขามาในกระโจม ภายหลังจากหญิงสาวสั่งการเรียบรอยเชษฐาครงนึ่ั่ง ครึ่งนอนอยูบนเตียงสนาม ทอดสายตาจับมองมายังนองสาวคนสวยอยางช ื่นชม แมเขาจะเจ็บปวย อยูกับที่เชนนี้ก็ไมมีอะไรนาวิตกกังวลเลย ดาริน วราฤทธิ์ปฏิบัติหนาที่เปนนายใหญ  ของแคมป ควบคุมไดอยางเขมแข็งและมีสมรรถภาพยิ่งแทนตวเขาได ั โดยไมมีอะไรตองหวงแมแต นอย “ฝนเทลงมาใหญรพินทรกบไชยย ันตั แลวก ็พวกนั้นไมรูวาจะเปนยังไงบาง”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1042 หัวหนาคณะปรารภขึ้นอยางไมสบายใจ นองสาวถอดเสื้อกันฝนออกสลัดน้ําจากเสนผม แลวเดนมานิ ั่งขางๆ จุดไฟใหแก กลองยาเสนของพี่ชายที่ถือคางอยูบุญคําก็หยอนต ัวลงบนกอง สัมภาระใกลๆ “เจอฝนแนครบัมันมาทางใตที่พรานใหญบ ายหนาไปเสยดี วย” พรานพื้นเมืองบอก “เสร็จแลวฝนจะเปนอุปสรรคในการตามรอย ปานนี้ชะรอยหายหมดแลว” เชษฐาบน อัดกลองยาเสนหนักหนวง ดารนคลิ ี่ผาแบล ็งเก็ตคลุมไวรอบตัวพี่ชาย ปองกัน ไอชื้นจากละอองฝนที่ปลิวเขามา “พี่ใหญอยามวคั ิดกังวลอะไรอยูกับพวกนนเลยคั้ะ ถงอยึ างไรพวกนั้นก็มือชั้นเซียนกนั ทั้งนั้น” “ฝนตกระหวางการแกะรอยก็ดีอยางเสยอยีาง ” บุญคําวา “รอยเกาถูกฝนชะหายไป แตรอยใหมจะยิ่งปรากฏชัดเจนขึ้น ถามันไมลวงหนาไปไกล นัก” “อะไรก็ชางเถอะอยาไปเจอเอาน้ําปาเขาอีกก็แลวกัน” ดารินเปรยขึ้นเพราะยังจําเหตการณุครั้งหนงได ึ่ บุญคําหัวเราะสั่นศีรษะ “น้ําปาจะนากลัวก็ตอเมื่ออยใกลู เสนทางของมันเทานั้น บริเวณที่พรานใหญมุงไป ไมมี เสนทางน้ําเลย ฝนคราวนี้ก็ไมแรงอะไรนกัตกธรรมดาเทานั้นเอง ประเดยวกี๋ ็หาย ฝนไลชางมาเร็ว ไปเร็ว” “วาแตคืนนี้เราจะมีฟนแห งพอที่จะสุมไฟไดหรือเปลา?” หญิงสาวถาม “พอมีครับนายหญิง กอนมนจะเทลงมาับุญคําใหพวกนนขนเขั้ามาไวใตราน เอาผา พลาสติกคลุมไวไมให เปยกฝน  พอจะใชได ตลอดคืนนี้เปนฟนไมหนกทั ั้งนั้น บนนเปี้ นพื้นหินแขง็ แลวก็เปนยอดเน ิน น้ําไมขังกอไฟไดงายสําคัญอยาใหม ันตกตลอดคนกื ็แลวก ัน” ดารินสั่งใหบญคุํารื้อลังใบหนึ่งนําเอาน้ํามันเตา น้ํามันกาดและเตาฟออกมาูสําหรับ เตรียมหุงหาในเวลาเย็น หากเหตการณุจําเปนเกิดขนโดยไม ึ้สามารถจะอาศัยไฟปาตามธรรมชาติได หีบเสบียงอันเปนอาหารแหงและอาหารกระป  อง ที่เตรียมมาอยางเหลอเฟื ออีกใบหนึ่ง ก็ไดรับคําสั่ง ใหเปดขนึ้ “โชคดีเหลือเกนนิ อย ขาวของมากมายที่นอยเตร ียมมาอยางเหลือเฟอเหลานี้เรามีโอกาส ใชมันไดอยางเต็มที่เพราะเหตุการณที่ตองรบกับไอแหวงน ี่เอง ไมงั้นกคงจะเหล็ ือทิ้งเปลาใช  ไมหมด หรอก” เชษฐาบอกมาพรอมกับหัวเราะเบาๆ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1043 “นอยถือหลักปลอดภัยไวกอนดีกวาจะเสียใจภายหลังคะ” นองสาวบอกยมๆิ้ “มันไมหนกหนาอะไร ัลูกหาบ พาหนะของเราก็มีพรอม ของเหลือดีกวาขาดทําอะไรไม ประมาทไวได เป นดีคราวนพี้ี่ใหญเห็นหรอยื ังคะวา ไมว าคณะไหนหร  ือกิจการอันใด ถามีผูหญิงเขา รวมอยูดวยมนจะดักวี าจะมีผชายลู วนๆ เพราะผูหญิงรอบคอบเห็นการณไกลกวาพวกผูชาย” “จริงของนอย พี่ขอยอมแพ!”  เชษฐายอมจํานนโดยดีดารินหัวเราะเสยงใส ีบายวนนั ี้อารมณของหลอนผองใสขึ้น เพราะอาการของพี่ชายดีขึ้นมาก “คิดถึงเรื่องนี้แลว นอยยังอดฉิวตาพรานของเราไมหาย” หลอนกลาวตอไปปนห วเราะั “วันที่เขาเห็นนอยเตรียมของ ทําหนายักษหนามารเขาใสราวกับจะเหนว็ านอยเปนตัว ถวง ตัวเกะกะรุงรังอะไรก็ไมปาน ทะเลาะกันแทบลมแทบตาย ทีนี้ละคงจะไดเหนค็ุณเสียที” “เทาแลวเทารอด ก็ไมรูจักญาติดีกับรพินทรเสียทีหรือนอย พี่เห็นเธอเขมนเขาตั้งแตวนาทิ ี แรกที่พบกนทัเดี ียว” พี่ชายถามมาดวยน าเส้ํ ียงเรื่อยๆ ไมสนใจอะไรนกันองสาววางหนาเฉย แตตาเปน ประกายสุกสกาว “เห็นจะลําบากคะ สําหรับพรานนําของพี่ใหญคนนี้ศรศิลปไมกินกนเลยัมีอะไรขวางๆ ลูกนัยนตาอยตลอดเวลาูเบงๆเตะทายังไงพิกลโดยเฉพาะอยางยิ่งกบนั อยถาไมจาเปํ นเกยวกี่ับเรื่อง นําทางขางหนาละก ็นอยบอกใหพ ี่ใหญไล ออกไปนานแลว” “ทําไม เขาแสดงอะไรไมสภาพตุอนอยงั้นหรือ?” ดารินเดินออกไปแหวกมานประตูของกระโจม มองดูสายฝนเบื้องนอก “ก็ไมเชิงคะ ถาจะพิจารณากันในดานความเปนสุภาพบรุ ุษ หรือการปฏิบัติตนรับใชตาม พันธะสัญญาจางก ไม็ มีอะไรบกพรองหรอก ดีเกนคาดเสิยดี วยซ้ํา” “แลวอะไร ทนี่ อยบอกวาขวางลูกนัยนตา?” พี่ชายจองมองมาดวยสายตาคนหา นองสาวนิ่งเงยบไปนาน ีแลวท ําเสียงขุนๆ มาใหพี่ชายไดยินวา “ก็ไอทาเตะๆ เบงๆ อยางที่บอกแลวยังไงคะ อธิบายไมถูกหรอก ยโสถึงแมวาไมถ ึงกับ โอหัง กระดางแมวาจะไมถงกึ ับหยาบคาบ สุภาพแตขาดการอ อนนอม ถาเปนไดอยางแงซายก็จะดี ไมนอยทีเดียว” เชษฐาอัดควันกลองลึกแลวระบายชาๆ ออกทางชองจมูก จองนองสาวทางเบื้องหลังนิ่ง อยูนานดวยประกายกังวลลึกซึ้ง อีกฝายคงไมมีโอกาสทราบไดวา คาพํ ดใดๆ ูของตนก็ตาม...เปน

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1044 กระจกเงาสะทอนสองใหพชายมองเหี่็นเขาไปในหนาตางห ัวใจของตวหมดสั ิ้น แทนที่จะเปนสิ่งอํา พรางกลบเกลื่อน “นอย” “ขา” “พี่อยากจะเตอนอะไรน ื อยสักอยางหนึ่ง เกี่ยวกับเรื่องพรานของเรา” อดีตทูตทหารบกเชื้อพระวงศเอยมาแผวต่ําอยางระมัดระวัง “ทําไมหรือคะ?” “จงดูแตเพียงวา เขาปฏิบัติหนาที่ตามพนธะสั ัญญาจางถูกตองครบถวนหรือไมเท านั้น นอกเหนือไปจากนั้นเขาจะเปนอย างไรก็ชาง ไมตองไปมัวกังวลอยูมนไม ั ใชเรื่องสาคํ ัญถึงกับตอง มาคิดใหเปลืองใจหรอก” ดารินตะลึงงันไปกับคําพูดเรยบๆีของพี่ชย เลือดแลนข ึ้นจับผิดแกมผะผ าวดวยความ กระดากอายหวใจของตนเอง ันี่หลอนพลงเผลออะไรออกไปเส ั้ียแลวกระมัง จนทาให ํ พี่ชายผูฉลาด รอบคอบกลาวเตือนมา ดวยความหมายเปนนัยเชิงรูทนเชั นนี้ถูกแลว...มันไมใชเรื่องสําคัญ ถงกึ ับ ตองเก็บมาคดให ิ เปลืองใจ อยางพี่ชายของหลอนวา แลวทําไม? ทําไมหลอนจึงตองเก็บมาคิดอยู? มี อะไรจะตองนาค ิด หรือวาแยแสดวยนักหรอืสําหรับพรานไพรผูยโสคนนั้น และหลอนก็ไมรูสึกตัวมากอนเลยวาได ‘เปลืองใจ’ คิดอยูในเรื่องของคนนั้น จนกระทั่ง พี่ชายเตือนใหรูเรื่องเอาเดี๋ยวนี้! ‘นาอายเหลือเกิน ดาริน’ หญิงสาวตัดพอห ัวใจตนเอง แลวก็สะบัดหนา พยายามจะขจดความวัุนวายอลหมานใจ ทั้งหลายใหหลุดพนไป ฝนซาเม็ดในเวลาเย็น ภายหลังอาหารค่ําครูเดียว ซึ่งหลอนรับประทานคนเดยวอยี างเงียบ เหงาอยในเตูนท็ อากาศก็มือสนิทลงความเงียบและความหนาวเยนเร็มยิ่างกรายเขามา ภายหลังที่จัดการใหคนเจบนอนหล็ ับไปแลวหญิงสาวกน็ ั่งสูบบุหรี่ดื่มกาแฟอยูคนเดยวี บังเกิดความเปลาเปลี่ยววาเหวอยางไรบอกไมถูก ทั้งๆ ที่ในคายพกทั้งหมดมั ีจํานวนคนอยูถึง 12 คน ดูราวประหนึ่งวามีหลอนกับเชษฐา (ผูปวยและนอนหลบอยัูบนเตยงี ) อยูกันเพียงสองคนเทานั้น ทามกลางปาใหญไพรลึก หลอนเดินมาแหวกประตูกระโจม ทอดสายตาออกไปยังบริเวณแคมปเบื้องนอก เห็น พวกลูกหาบนงนอนสัู่บบุหรแดงวาบๆี่อยบนรู านที่ปลูกไวทั้งสองดาน มีไฟกองใหญที่กอแบบไฟ สายฝน ลุกโชติอยูตรงกลาง เบื้องบนขึงกั้นไวดวยผ าพลาสติกปองกันสายฝนซึ่งอาจตกลงมาอีกใน ตอนดึก เสียงกบเทียนรองอยูเซ็งแซสลับไปกับหยาดฝนที่คางอยูบนใบไมหยดลงกระทบพื้นรอบ ดานดังเปาะแปะเปนจงหวะัอากาศเยนช็ นไปด ื้วยละอองน้ํา นานๆ จะไดยนเสิ ียงกระดึงที่ผูกคอ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1045 ควายดังขนสึ้ักครั้งอันเกิดจากที่มันไหวตวัอาณาเขตคายพักทั้งหมดเมื่อตอนกลางวนัก็จัดการถาก ถางและปลูกสรางเสียจนมองดูรื่นรมยนาอยขู ึ้นมากแลว แตพอตกกลางคืน ความมืดปกคลุมอยูเชน ขณะนี้มนกักล็ ับดูเปลี่ยวนากลัวขึ้นอีก ทุกสิ่งทุกอยางรอบดานนาหวาดระแวงไปหมด  โดยเฉพาะอยางยงิ่ในเมื่อ ‘เขา’ คนนั้นไมอยูเสียคนเดียว...คิดแลวสะทานเยือกเขาไปถึง ขั้วหวใจ ัความคิดของหลอนฟุงซานไปไกล...อะไรจะเกิดขึ้นบาง มาตรวาตกดกของคึ ืนนี้ขณะที่ หลอนนอนหลับสนิท และตื่นขึ้นมาพบวาบุญคําและพวกลกหาบทูั้งหลายกลายรางเปนเสือสมิง หรือภูตผีปศาจกันหมด? กลางปาลึกในเวลากลางคืน ทุกสิ่งทุกอยางมันลวนเต็มไปดวยความลี้ลับ อาเพศ ซึ่งหลอนก็เคยพบเหนมาก็ ับตาแลวเชษฐาผูเปนพี่ชายขณะนกี้นอนป ็ วยทุพลภาพอยู...อะไร จะเปนเครื่องรางหลักประกนคอยปกป ั องคุมครองให หญิงสาวขนลกซุ ูข้นทึ ั้งกาย จากมโนภาพที่หลอนตนเอง บัดนี้หลอนยอมสารภาพกบใจ ั ตนเองแลว รพินทรไพรวลยั ผูนนั้ ...ปราศจากเขาเสียคนเดียว อาณาจักรไพรมันดนูาสยองกลัวไป หมด ไมมีความอบอุนเชื่อมั่นใดๆ เหลืออยูเลย นับแตเริ่มตนออกเดินทางมา ไมเคยมคีนใดท ื ี่หลอนมี ความรูสึกพรั่นพรึงหวั่นไหวเหมือนคืนนี้แมแตขณะทหลงป ี่าดวยกนสองตั อสองในคราวนั้น กย็ัง อบอุนสบายใจกวาคืนนี้เพราะมคนคนนี นเป ั้นเสมือนเครื่องรางอยใกลู ชดิ พยายามระงับความคิดอันฟงซุ านพรั่นพรึงนั้นลง หัวเราะออกมาเบาๆ เยาะความรูสึกของ ตนเอง หยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวม เอื้อมมือไปยังเข็มขัดปนสั้น แตแลวก็เปลี่ยนใจควาไรเฟลขึ้นมา แทน ฉวยไฟฉายติดมือเดินออกมายังบริเวณเบื้องนอก บุญคํานอนเอกเขนกมวนยาอยูหนาตาน้ํามนกั าด ซึ่งตมนาหม้ํ อใหญกล็ุกขึ้นหยิบปนเด ิน ตามหลังนายหญิงเปนองครักษมา หญิงสาวเดนตรวจบริ ิเวณไปรอบๆ ใชไฟฉายกราดสองออกไปยังราวปาดานนอกอยาง ระมัดระวัง “นายหญิงสงสัยอะไรหรือครับ?” บุญคําถามเบาๆ “เปลาหรอกออกมาตรวจดูอยางนั้นเองแหละ ทุกอยางปกติเรียบรอยดหรี ือ?” “ปกติดีครับ” “พวกเราเปนอย างไรบาง มีใครเจ็บปวยไมสบายบ างหรือเปลา?” “เห็นนายเมยบนปวดหัวเมอตอนเยื่ ็นนี้ตอนนี้ดูเหมือนจะนอนหลับไปแลว นอกนนกั้ ็ไม มีใครเปนอะไรครับ” “อาว! แลวทําไมถึงไมบอกฉัน สั่งไวแลวว าใครเปนอะไรใหบอกฉนั ”