เพชรพระอุมา เล่ม 5 ดงมรณะ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1096 หวุดหวดจะถิูกเหยียบตายไปเชนกัน ไชยยันตกับแงซายยิงชวยไวได ทันในวนาทิ ีสุดทาย สวน ทางดานจันนนั้เสยถึงกับทงปิ้นเผนหนีขนตึ้นไมและจนกั ็ผลุบหนีเขาไปอย ูในโพรงไมใหญ ผลสรุปปรากฏวาทางดานไชยยันตยิงลมสองตัว และดานจันคว่ําไปอีกตัวหนึ่ง โดยไม นับพวกที่ถูกยงเจิ ็บไปอีกสองสามตัว เมื่อรวมกับทางรพนทริ และดารนแลิ ว โขลงไอแหว งทั้งหมดก็ ถูกลมไปอีกถึง7 ตัว ตอการหวุดหวดจวนเจิ ียนตอชวีิตของฝายลาทุกคน ไอแหวงและบริวารสวนใหญหลุดรอดไปไดอีกตามเคย แมวาจะในลกษณะทั ี่สะบกัสะ บอมบอบช้ํากวาทุกคราว “เสียดายเหลือเกิน” ไชยยนตั บนอยางหมายมั่น หันไปดหนูาเพื่อนสาว “ถานอยยิงนดนั ั้นใหประณีตอีกสักนิด ไอแหว งก็เกมแลวนี่มันเพียงแตไดแผลเพ ิ่มเติม ไปอีกเทานนั้ ” ดารินหวเราะแคั นๆ อัดควนบัุหรี่ลึกเหมอนจะให ื มันเขาไปบรรเทาความอกส  ั่นขวญเตั น ที่เพิ่งผานมา “เอาไวใหเหตการณุที่ฉันพบ มันเผชิญเขากบตั ัวเองแลวจะรู” หลอนพูดแหบๆ “ที่อุตสาหเหนี่ยวไกปนออกไปได  ตอนนนั้ก็นับวาวเศษสิุดแลว โธ...มันเอกไซทเสียจน ไมรจะบอกยูังไงถูก อะไรกไม็ สําคัญเทากับวา เหนม็ ันเหวยงพรานใหญ ี่ลอยลิ่วขึ้นไปบนอากาศกบั ตา ตอนนั้นฉันก็คิดวาเขาต องแหลกละเอียดไปแลว ระหวางที่ชุลมนอยุ ูฉันกว็าฉันตองตายแน เหมือนกนั ไมรูจะหลบไปทางไหน รอบตัวพวกมันทงนั้ั้น แตละตวชัูงวงแผดเสยงรี องวิ่งเขาใส พวกเธอยังดีเพราะมีที่หลบ ฉันกะรพินทรตกอยูกลางโขลงของมันเลย ฉันเองกย็ังถูกงวงมนฟาด ั กระเดนไป ็ ” แลวหญิงสาวก็ควา .300 เวเธอรบีแม็กนมั่ที่วางพาดอยูกับตักขนมาดึู้พรอมกับโคลง ศีรษะชาๆ บนพํา “ทั้งนี้ทั้งนั้น มันก็เพราะไอป นปะตวหลิ๋ิวกระบอกนแหละี้ซึ่งเรื่องนี้จะโทษฉันก็ไมถูก พวกเธอทั้งหลายนั่นแหละเปนต ัวการชวยกนบั ังคับใหฉันใชปนเล็กกระบอกนี้ฉันใช .470 อยูดีๆ แลวใหเปลี่ยนเสียนี่ลูกมนเลั ็กแลวก็คมเกนไป ิมหนิ้ําซาย้ํ ังเปนศนยูกลองขยายตั้งสี่เทา ยิงชางใน ระยะประชิดในดงทึบแบบนี้รอดตายมาไดก็นับวาปาฏิหาริยนี่ถาเปน .470 ไอแหวงก็คงกองอยกู ับ ที่ไปแลว หรือไมก็คงไปไมไดไกล” คําพูดของหลอน ทําใหรพนทริ กับไชยยนตั อึ้ง...ไมอาจโตเถียงคัดงางอะไรไดเพราะมัน เปนความจริง “ฉันก็ไมทันไดสังเกตเสียดวยวา ตอนที่ออกเดินทางมานี่เธอถือปนอะไร”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1097 ไชยยนตั พูดออยๆ “เราลงความเห็นใหเธอใชปนกระบอกน ี้ก็เฉพาะแตตอนที่พวกเราตั้งรับมันบนเขา ขณะที่มันบกคุืนนั้นเทานั้น เพราะเปนระยะไกลและพวกเราอยูในที่มนปลอดภ ั่ัยพอ แตถาจะใหเดนิ ประจันหนายิงกันแบบนี้มันก็เล็กไปจริงๆ เรื่องของเรื่องก็คือวา เธอไมรูจักเลือดใชใหถูกกับภมูิ ประเทศและเหตุการณน ั่นเองแตเอาละ พวกเราสามคนยอมรับผิดในเรื่องน” ี้ “แตผมมั่นใจวานัดสุดทายของคุณหญิง จะชวยใหเราถึงตัวมันเรวข็ ึ้น รับรองวาไมเกนสิ ี่ สิบแปดชั่วโมงนี่แหละครับ โชคชัยเห็นอยใกลู ๆ นี่แลว” รพินทรกลาวดวยน้ําเสียงหนักแนน แลวพยักหนาเรยกไชยย ีนตั ใหเขาไปส  ังเกตรอยเลือด ที่กองเรี่ยราดอยูบอกเบาๆ ตอมาว า “สงสัยกระสุนผานเขากลางลําตัวแลวทะลุเลยไปอีกดานหนึ่งแมจะไม ถูกกระดกูอวยวะั ภายในก็คงจะถูกทําลายไปบางลงเลือดออกแบบนี้ถึงไมตามก ็ตายแนแตอาจชาหนอย” “ถางั้นจะชาอยูทําไม รีบสาวรอยเลือดมันไปเดี๋ยวนเถอะี้ความหวังของเราใกลเต็มทแลี ว นี่” ไชยยนตั พูดโดยเรวอย็ างตื่นเตน แตพรานใหญยิ้มอยางใจเย็น “ไมตองรีบรอนหรอกครับ ลงแบบนใจเย ี้ ็นไดแล ว นั่งกนขิ าวกลางวันกนให ัสบาย  เสียกอนเถอะ ประเดี๋ยวคอยตาม มันไปไหนไมพนหรอก” ไชยยนตั พยักหนาคลอยตามโดยดีทั้งหมดนั่งพกรวมกลัุมและรับประทานอาหารกลาง วันที่นนั่ขณะนั้นมันเปนเวลาบ ายโมงเศษ อาหารมอกลางวื้ันเปนอาหารส ําเร็จรูปที่หอเตรียมมา ตั้งแตเชาโดยไมตองกอไฟหงหาใหุเส ียเวลา ตางบรรจกระเพาะกุนเพั ียงใหหนกและหมดภาระไป ั มื้อหนึ่งเทานนั้พอบางสองโมงตรงก็พรอมที่จะออกเดินทางตามลาตามลางโขลงชางมฤตยูตอไป จนถึงที่สุด อีกสองหลุบลึกตอมา รอยของไอแหวงก็นาขํ ึ้นสูเขาใหญลูกหนึ่ง อนเป ั นสันเดยวกีบเขาั นาง ติดตอกบหัุบหมาหอน รอยเลือดของมันเปนเครองนื่ําทางที่ชัดเจนอยูทกระยะุนอกเหนือไป จากลูทางที่หักปาเปนแนวโลงไปราวก  ับใครเอาแทรกเตอรมาถางไวมีรอยของการหยดพุักเปน ระยะ และเลือดไหลเปนกองโตในทุกตําแหนงที่มนพั ัก การเดนของมิ ันชาลงเปนลําดับ เมื่อระยะ ทางผานไปหนึ่งชั่วโมง มรอยหยีดถุี่ขึ้น แตบริวารทกตุัวไมได ทอดทิ้งจาโขลงของมันเลย พราน ใหญอานรอยเหลานั้นไปดวยความพอใจยงิ่แลวก็เรงฝเทาข ึ้นอีก รองรอยเหลานั้นเปนกําลังใจใหไชยย  ันตและดารินบุกบนตั่อไป อยางแทบจะล ืมความ เหน็ดเหนื่อยออนเปล  ี้ยโดยสนเชิ้ิง “ปนของนายหญิงไมผิดหวงั ไอแหวงไมม ีทางรอดแลว” แงซายติดหลังกระชั้นชิดมากระซิบเบาๆ กับดาริน

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1098 “เธอแนใจหรอแงซายื ?” หลอนหันมาถาม ดวยสีหนาตื่น ก็เห็นยิ้มกวางๆ ของคนใชชาวดง มองทอดไปยังพรานใหญผูกําลังนํารุดไปเบื้องหนา อยางไมหยุดยงั้ “นายหญิงเองไมรูวายิงถูกมนตรงไหน ัแตรอยเลือดที่เราตามมาบอกชัดวาฉกรรจถา เลือดออกไมหยุดมันก็ตาย” ดารินสั่นศีรษะอยางไมเห ็นดวย “ฉันยังไมอยากเชื่ออะไรทั้งสิ้น รอยเลือดเหลานี้อาจหายไปเมื่อไหรกได็ ถาแผลฉกรรจ จริงมันควรจะลมลงแลวแตรอยท ี่เห็นมนยั ังเดินออกตัวปลิว” ออมไหลเขาไปทางตะวนตกเฉั ียงเหนือครึ่งลูก กองเลือดที่นําทางเปนระยะมาเหล านี้ก็ อันตรธานหายไป คงเหลือแตรอยตีนและรองการเดนของมิ ันเฉยๆ พรานใหญตามตอไปได ประมาณสองสามรอยเมตรก็หยดชะงุกัเมมร ิมฝปากแนนยืนกราดสายตาไปรอบดานอยางงงๆ “เลือดมันหยดแลุวกระมัง?” ไชยยนตั กระซิบ รพินทรสั่นศรษะชี าๆ “เปนไปไมไดหรอกคร ับ จากเลือดหยอมสุดทายที่เห็นไมม ีทาเลยวา เลอดของมื ันจะหยุด ลงไดอยางปจจุบันทันดวนแบบน ี้” “แลวทําไมมันหายไปเสียเฉยๆ” อดีตนายทหารปนใหญรองขนอยึ้างประหลาดใจ ระหวางที่พรานใหญกะพริบตางงอยู ไมอาจบอกอะไรไดดารินกอ็ุทานออกมา “ฉันวาแลว นกไม ึ ผิด ไอชางผีสิงนั่นเลนกลเอากับเราอีกแลว!” “ก็รอยของมันเห็นอยชู ดๆัวามาทางน ี้ไมใชหรือ เราตามไมผิดแลวนี่กระชั้นรอยเขาไป อีกเถอะรพินทรรอยเลือดอาจเวนระยะห างออกไปก็ได”  ไชยยนตั กลาวมาอีกอยางรอนใจ จอมพรานไมเอยอะไรออกมาในทันทนีั้น ทอดตาตามรอยตีนชางใหมๆ เหลานั้นไปอยาง ลังเล ดึงชายผาขาวมาที่เคียนเอวอยูขึ้นมาซับเหงื่อแลวทันทีนั้นขมวดคิ้วเอยข ึ้นโดยเร็ววา “เอะ! แงซายหายไปไหน?” ทุกคนเหลยวมองหาีแลวก ็เพิ่งจะรูบัดนี้เองวา ในคณะขาดหายแงซายไปคนหนึ่ง ตางเต็ม ไปดวยความสนเทห “ก็เมื่อตะกี้นี้ยงเหั ็นเดินตามหลังฉันอยูหลดๆันี่นา” ดารินพูดโดยเร็ว พรานใหญไมเอ ยคําใดอีกเลย โบกมือเปนสัญญาณใหทกคนเดุนตามเขามาิแลวกบ็ าย หนายอนรอยเดิมกลับไปทางเกาโดยเร็ว พอพนพุมไมใหญทุกคนกเห็ ็นหนุมชาวดงพเนจรผูลึกลับ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1099 นั่งอยูที่โขดหนกิ อนหนึ่งเหมือนหนาผาหนิอันเปนทางลาดสี่สิบหาองศา ตัดลงไปยังดงเบื้องลาง ระดับสูงประมาณ 15 เมตรรพินทรจองเจากะเหร ี่ยงรางยักษด วยตาอันคมกริบ คนหาขณะที่สาวเทา เขามาใกลแงซายคงนั่งสีหนาเรียบๆ เปนปกติจนกระทงเขาเขั่ ามาหยดยุืนจองอยูตรงหนา “แงซาย ทําไมแกมานั่งอยูทนี่ี่?” “ผมตองขออภัย หนามตาตํ ีนผม ผมกําลังเอาหนามออก” “ขณะที่หยุด ทําไมแกไมบอกพวกเราใหรู?” “ผมคิดวาอีกสกครัูผมก็ตามไปทัน ผูกองยอนกลับมาตามผมหรือ?” แงซายยิ้มยิงฟนยอนถามมา รพินทรจองหนาแงซายนิ่งอยูเชนนนั้หวเราะหั ึๆ อยในลูาคอํ “ฉันไมไดเปนห วงในขอที่วาแกหายไปหรอก แตฉันสงสัยวาทําไมแกถึงหายไปอยาง เดียวกับที่สงสยวั ารอยของไอแหวงมันหายไปไหน” “มันไมไดไปตามที่ผูกองสาวรอยไปเมื่อกน้ีี้หรอกหรือครับ” “แกอาจรูมากอนฉ ันแลวก็ไดวา ไอแหวงไม  ไดไปทางนั้น แมวาพวกมันสวนใหญ  จะ แกลงเดินลอใหไปทางนนั้ !” พรานใหญพดหูวนๆ “ผมจะรูดีไปกวาผูกองไดยังไง” เจาคนดงผูลึกลับ ตอบหนาตายพรอมกับยกไหล ั เวนระยะไปอ  ดใจก ึ ็ชมี้ือลงไปทางหนา ผาลาดต่ําลงไปสูดงเบื้องลาง “แตถาผูกองแนใจวามันไมได ไปทางนั้น ผมก็ขออนุญาตออกความเหนว็ า มันอาจหลบ ลงทางดานนี้กได็ ปลอยใหลูกโขลงสวนใหญทํารอยลอไปทางโนน” รพินทรเหลือบมองลงไปยังหนาผาลาด แลวหนไปจ ั องหนาแงซายอีกครั้งอยางคลาง แคลง เขาไมกลาวเชนไรตอไป เกาะรากไมและแงหินหยอนตวลงไปตามหน ั าผาเตี้ยๆ นั้นโดยเร็ว ทุกคนก็ตามเขาลงไป โดยมีแงซายหยอนตัวลงตามหลังมาเปนคนสุดทาย อึดใจเดียวหลังจากนนั้ ทุกคนก็คนพบรอยเลือดของเจาชางลําบากทะลักกองอยูรวมทั้งรอยรอยการกระเสอกกระสนของื มัน โดยมีรอยชางใหญอกสองตี ัวเดินขนาบคูไป ระหวางที่ไชยยันตอุทานออกมาอยางตื่นเตนยนดิ ี เขาไปตรวจดรอยเหลูานั้น จอมพรานสบถพําอยูในลําคอ สั่นศีรษะชาๆ แลวเรียกแงซายเขามา “เอาละ ตั้งแตน ี้เปนตนไป แกแกะรอยนําหนาไป” เขาออกคําสั่งกราวๆ แลวพยักหนาเตือนใหแงซายเดินลวงหน าไป คนใชชาวดงไมเอยค ํา ใดทั้งสิ้น เดนออกนิ ําหนาตามรอยเหลานั้นไปโดยดีพอคลอยหลังพรานใหญก็คํารามออกมา “ฮึ่ม! ไอเวรนมี่ันนานกั...” “ทําไม? นั่นคณดุาอะไรคนของฉัน?” ดารินถามขึ้นโดยเรว็ เพราะไดยินแววๆอาการของหลอนแสดงความประหลาดใจ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1100 “ใช! ผมดามัน ไอเวรคนใชตวดั ีของคุณหญงนิ ั่นแหละ” รพินทรกระชากเสียงจองไปยังรางสูงใหญที่เดินนําอยูเบื้องหนา พรานใหญห ันมาแยกเขี้ยวใสหล อนอยางหวเสั ีย “คุณหญิงไมทนมั ันหรอก! ไอเปรตนั่นมันรูดีอยูแลววา ไอแหวงแยกโขลงหลบลงไปทาง หนาผานี่แตมันจะบอกผมหรือพวกเราสักนิดก็เปลา แกลงปลอยใหพวกเราเดนหลงตามรอยลิูก โขลงไป ตัวมนเองนั ั่งหวเราะเยาะรออยัูตรงนั้น โดยแกลงบอกวาหนามตําตีน ที่แทม ันรูวาผมเดิน เซอไปสักพัก ประเดี๋ยวกต็ องยอนกลับมาอีก มันไมอยากจะเดินไปกับเราใหเสียเวลา นั่งกระดิกตีน รอสบายเฉิบ ถามันบอกเสียแตแรกเราก็ไมเสียเวลาเดินเลยไปเปลาๆ” ไชยยนตั หนาตื่นในคําพดของเขาูแลวหวเราะออกมาอยัางข ันๆ “ยังงานเรอะ? บะ! ไอเสือนี่มันสําคัญจริงๆ” “อคต!” ิ ดารินเถียงแทน แตสีหนาและแววตาของหลอนก็สอแววขบขันอยูไมนอย “คุณมองแงซายในแงรายอยตลอดเวลาูแลวก็เลยคิดไปยังงั้น เขาอาจไมรูก็ไดวาไอแหว ง แยกลงมาทางนี้บังเอิญหนามมันตํา แลวหยุดนั่งบงหนามอยูตรงแยกนั่นพอดีขนาดคุณยังไมรูใน ตอนแรกวาไอแหว งแยกลงทางนั้น นับประสาอะไรแงซายจะรูพอคุณบอกวามันไมได ไปทางที่เรา ตามไปเขาก็ออกความเห็นวามันอาจลงมาทางนี้ก็ไดซึ่งมนบั ังเอิญตรงกับความจริงเขา คุณก็เลยหวั ฟดหวเหวั ี่ยงหาวาแงซายไมบอกเส ียแตแรกแกลงใหคุณเดินเซอไปกอน” วาแลวหลอนก็หัวเราะชอบอกชอบใจ หางเสียงก็บอกชดวั า มีความรสู ึกตรงกันกับเขานั่น แหละในเรื่องนี้ รพินทรเต็มไปดวยความหงดหงุิด เดือดดาลใจ สบถอุบอิบอยูคนเดยวี จากนั้นไมมีใครเอยคําใดอีก นอกจากเดินรดหนุาตามแงซายไปอยางรบเรี ง รอยท่คีนพบใหมนี้ชัดเจนทุกระยะ บอกใหทราบถึงไหวพริบปญญาเกินสัตวด ิรัจฉาน ทั่วไปของมัน ในอันที่จะทาอํุบายลวงฝายมนุษยโดยการใหลูกโขลงอื่นๆ เดินลอใหตามไปเสียทาง อื่น สวนตวมันเองกั ับ ‘ทหารเอกคูใจ’ อีกสองตัวแยกหนีมาเสียอีกทางหนึ่ง ราวกับจะตระหนกได ั ดี วา รอยเลือดของมันประการหนึ่ง และบาดแผลอันสาหัสซึ่งเปนตนเหตใหุมันสิ้นเรี่ยวแรง และเดิน ชาลงทุกขณะอีกประการหนึ่ง จะเปนส ิ่งที่ทําใหฝายลาติดตามมาทัน หากไมใช อบายหลุีกหลบอัน แยบยล รอยเลือดหยดถี่ขึ้นทุกทีเปนเลือดใหมสดที่สุด เหมือนกับวามนได ัล วงหนาไปกอนเพ ียง ไมกี่อึดใจนี่เอง และแงซายก็ออกนําลิ่วๆ ไปอยางรวดเร็วราวกับหมาลาเนื้อ บางขณะตามลมและ บางขณะก็ทวนลม สุดแลวแตทิศทางที่มนจะนั ําไปกอน ซึ่งบายหนาลงต่ําเปนลําดับ รพินทรสะกด

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1101 ตามหลังแงซายไปทุกระยะเวนหางประมาณ 50 เมตร ดวยอาการระวังตัวพรอม แลวหันมากระซิบ เตือนนายจางของเขา “อยาเผลอตัว ไอแหวงอาจซุมดักคอยเลนงานเราตรงไหนก  ็ไดทั้งสิ้น เรากําลังกระชั้น หลังมันเขาเตมท็ ีแลว” ไชยยนตั กับดารินกระชับไรเฟล อยูในทาพรอมที่จะใชได ทุกขณะ กวาดตาไปรอบดาน นักมานษยวุิทยาสาวมองไปยังแงซาย ผูเดนนิ ําเทิ่งๆ อยูเบื้องหนาอยางไมแสดงทาวาจะหวาดระแวง อะไรแลวกระซิบขึ้นอยางเปนห วง “คุณใชใหแงซายเปนคนนําทาง ทาทางเขาไมไดระวังตัวอะไรเลย ควรจะเตือนใหรูไว ดวย” ก็ไดรับคําตอบหวนๆ จากพรานใหญวา “ปวยการจะไปสอนจระเขใหวายน้ํา ไมต องไปห  วงมนหรอกัหวงตวคัุณหญิงเองก็แลว กัน ถาไอแหวงพรวดพราดออกมาเม ื่อไหร...หาที่หลบไวก อน อยายืนประจันหนาอยางที่แลวมา” ดารินตวดหางตาผั านใบหนาของเขาอยางไมพอใจแตพรานใหญไมสนใจ ไมกี่นาทหลี ังจากนั้น ทกคนกุ็ไดยนเสิ ียงน้ําตกขนาดใหญแววกระห ึ่มมาใหไดยิน ทิศทางไปของไอแหวง...ใกลกับเสียงน้ําตกนั้นเขาไปทุกขณะ รพนทริ บอกนายจางทั้งสองของเขา ใหทราบวา ที่ตีนเขามีน้ําตกใหญอยูแหลงหนึ่ง ตนนามาจากยอดเขาส้ํูงลูกเดียวกบทั ี่ผานมาแลว ไหลหลั่นลงมาเปนชั้นๆ จนกระทั่งลงสูแองกว างใหญตนเนี ิน ซึ่งเปนตนสายของล  ําธาร ปารอบดานทผี่านไป เริ่มเขียวชอุมขึ้นเปนล ําดับ อุดมไปดวยพวกเฟรน และกลวยไม   ผีเสื้อตัวใหญๆหลากสีปรากฏใหเหนช็ุกชุมขึ้นทุกขณะ สลับไปกับดอกไมปาอ ันตระการตา ธรรมชาติของพงไพรในละแวกนี้เต็มไปดวยชวีิตชีวา ตนตาตื่ื่นใจขึ้น อันเปนธรรมชาติของปาที่อยู ใกลเคียงกับแหลงน้ําทั้งหลายแตกตางไปกบดงกันดารอันแหั งผากปานนรกที่ผานมาแลว ยิ่งใกลเขามา เสียงกระแทกหินผากย็ิ่งดังสนั่น ละอองน้ําโปรยปลิวมาเย็นฉ่ําปกคลุมปา รอบดานอยูทวไป ั่เอื้องผึ้ง กระเชาสีดา และชางนาว เกาะอยูตามคาคบของไมใหญและเห็นพราว สะพรั่งละลานตาไปหมด พื้นดินอดมไปดุวยพวกว านสารพัดชนิดออกดอกประหนึ่งจะอวดแขง สีสันกันอยูสลอน ครั้นแลวไมนานนัก ทุกคนก็พบตนเองอยูในระหวางโตรกลึกกวางใหญเบื้องหนา กระแสน้ําพุงเปนลํา กระโจนลงมาจากแกงที่ลดหลั่นเปนชั้นๆ ละอองขาวเปนฟฟูอง กระทบกับ แสงแดดยามเย็น บังเกิดเปนส ีรุงงามตา ชั้นสุดทายที่นาตกลงมา้ํ เปนชะง อนกวางใหญสูงประมาณ 15 เมตรกอนที่จะเทลงมาสแอู ง ซึ่งมีระดบนั้ําตื้นเพยงเอวีแลวไหลลงเบื้องต่ําตอไป มันเปนน้ําตกที่ งามเยี่ยมแหงหนึ่ง และปริมาณน้ําในยามนี้ก็มาก สายน้ําไหลตกลงมาเปนรูปโคง ราวกับฉากธารา บดบังหนาผาชะงอน อนเป ันแนวต ัดไดระดับ ราวกับมอสวรรคื มาเนรมิตนั้นไว

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1102 รอยของไอแหวงและบริวารของมันทงสองั้เดินตามทางดานลงมายังแองน้ําตกแหงนี้ แลวก็อันตรธานหายไปอยางไมมีรองรอย ราวกับวามันจะละลายหายไปกับนายน้ํา หรือมิฉะนั้นก็ดาํ ดิ่งลงไปชําแรกตนอยูใตกระแสน้ําเบื้องลาง ทั้งๆ ที่บรเวณแอิ งน้ํานนกั้็มีระดับลึกที่สุดเพียงแคอก เทานั้น ทุกคนพบกับความอัศจรรยใจอีกครั้ง รพินทรกับไชยยันตลุยขามแองไปยังฝงตรงขามเพื่อตรวจหารอย สวนพรานพื้นเมืองของ เขาทั้งสามแยกยายกันคนหาตามชายฝงริมแองรอบๆ ลงไปจนกระทั่งปลายน้ําที่ไหลสูลําธาร หากวา มันจะยึดเปนทางเด ินไปตามลําธาร คงมีแตแงซายคนเดียวเทานั้น พอมาถึงแหลงนาตก้ํก็ลงนั่งพกั อยางสบายใจบนโขดหินหนาตัดราบเรียบตอนหนึ่ง และดารินก็พลอยหยุดพักวกนั้ําขึ้นชโลมหนา อยูที่นั่นดวย หาหกนาทีหลงจากนั ั้น พวกทแยกกี่ันออกไปตรวจรอยก็กลับเขามารวมกันที่โขดหิน กอนนั้น “ถาไมเหาะกด็าดํ ินแทรกปฐพีไปเสียแลว!” ไชยยนตั ครางออกมา “มันไมไดขามไปฝงโนนหรอกหรือ?” หญิงสาวถามอยางเต็มไปดวยความฉงนสนเท  หเพื่อนชายโคลงศีรษะทรุดตวลงนั ั่ง พังพาบ ถอดหมวกออกวกนั้ําโกรกศีรษะ สวนรพินทรสอบซ ักพรานของเขาทั้งสามที่แยกยายกันไป ตรวจดูรอบๆ ทั้งเกิด เสยและจัน สั่นหนาไดแตเบกตาดิูกนอยั างงุนงง รพินทรกัดริมฝปากแนน กวาดสายตาไปยังบริเวณรอบดานอีกครั้งอยางใคร  ครวญขนาด หนัก แลวเบนมาจับจองอยทู ี่แงซายเขม็ง...แงซายผูบัดนนี้ั่งกอดเขา มองดูสายน้ําตกที่ไหลหลั่นลง มาเปนชองชั้นจากเบื้องบนลบๆิขึ้นไปอยางใจเย  ็น และดูจะไมอาทรตอสิ่งใดอันผดไปกว ิ าอาการ ของทุกคนในขณะนี้ใบหนาส ีทองแดงราวกับภาพแกะสลักนั้นอยูในอาการเคลิ้มภวังคลมเย็นจาก ผาน้ําตกพัดเสนผมหย ิกหยกศกปกท ั ายทอยปลิวไสว เขากาวชาๆ เขาไปหยดยุืนอยูตรงหนา ชาวดงผูลึกลับตื่นจากภวังคและกพอด็หีันมา สบตา “นายบอกฉันซิไอแหวงเหาะ หรือวาดําดนิ?” เขาถามเบาแตเคร ียด “ชางไมใชนกและชางก็ไมใช ไสเดือน...” เสียงหาวกังวานนั้น ตอบเขามาราบเรียบ แลวโดยสีหนาตายอันเปนคุณลักษณะเดิม อดีต นายทหารกองโจรกะเหรี่ยงชมี้ือไปยังหนาผาน้ําตกชั้นสดทุาย กอนที่กระแสน้ําจะกระโจนลงมาสู แอง

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1103 “ที่นั่น ภายใตสายน้ําที่กระโจนจากแกง ลงมาสูแอง ในชีวิตแหงความเปนเจาปาของผู กองไดผานนาตกเขานางน้ํมานี้ับครั้งไมถวนแลวผูกองเคยคิดเหมือนผมบางหรือไม?” รพินทรจองไปทีผาน้ําตก แลวหนขวั ับมาจองแงซายอกครี ั้งอยางรวดเร็ว ตาเปนประกาย  ลุกแวว “คิดวายังไง?” “ใตสายน้ําตกที่เปนมานบังไว เปนปากถ้ําใหญลึกและกวาง เปนชองทางตัดเขาไปใต ภูเขาลูกน” ี้ พรานใหญกล ั้นใจเอยลอดไรฟ  นออกมาดวยเส ยงที ี่พยายามใหเป นปกติที่สุดวา “และนั่นก็คือทางดานลับ เชอมตื่ิดตอระหวางปานอกกับหุบหมาหอน งั้นใชไหม?” “ครับ” ไมทันจะขาดเสียงแงซายรพนทริ ก็ขยุมไหลเจาคนดงกระชากยืนขึ้นงางหมัดขึ้นเต็มลา... หมัดของเขาคางชะง ักอยเพู ียงแคนั้นเอง เพราะมใครคนหน ี ึ่ง แทรกกลางเขามาอยาง รวดเร็วงางหมัดขึ้นเหมือนกัน สีหนาขึงขงเอาจรั ิงเอาจัง “ถาคุณตอยนองชายของฉ ัน” ใครคนนั้นก็คอืหมอมราชวงศหญิงดารนิวราฤทธิ์นั่นเอง บดนั ี้ชูกําปนลอยวนอยู ตรงหนาของเขาแตนัยนตามีแววยิ้ม “ฉันก็จะตอยคุณเหมือนกัน เอารึ?” รพินทรไพรวัลยยืนตัวสนเทั่ิ้ม หนาแดงก่ํา อึดใจใหญก็ลดมือลงจากการที่ค้ําคอแงซาย ไวสีหนาและอาการของเขาสอชัดวา พยายามจะสะกดกลั้นความรูสึกไวอยางยากเย็นที่สุด ไมพดู อะไรอีกเลยจนคําเดียว รพินทรหันหลังกลับควาไรเฟล กระโดดโครมลงไปในแองน้ํา แลวเดินลุยตรงเขาไปยัง ตําแหนงน้ําตกที่พุงเปนลําลงมา สํารวจหาลูทางอยูอึดใจ ทุกคนก็เหนร็ างของเขาฝาสายน้ําตกหาย ลับเขาไปทางมุมหนึ่งโดยไมสนใจกับเสยงรี องตะโกนถามของไชยยนตั  ครูใหญตอมา ก็โผลผานสายน้ําตกออกมาใหเห็นอกครี ั้ง กายเปยกโชกไปหมด เดนลิุยน้ํา กลับมาที่เกา พอถึงก็สะบัดน้ําออกมาจากตัว ชําเลืองมองดูหนาแงซายนิดหนึ่ง แลวพูดกับนายจาง ต่ําๆ วา “มีดานลับซอนอยูใตชะงอนน้ําตกนนั่ !” บอกเพียงแคนี้เขาก็พยักหนากับเกดิ ใหสงยามหลังประจําตัวมาใหเลือกไดเสอผื้าที่ เตรียมมาอีกชดหนุึ่ง เดนหิ างออกไปกําบังหินใหญผลัดชุดที่เปยกออกพอผลัดเครื่องแตงกายชดุ ใหมเสร็จเรียบรอย นั่งลงสูบบุหรี่อัดควันหนักๆ อยูคนเดียว ไชยยันตกับดารินกเด็นตรงเขิ ามาหา ไชยยนตั เต็มไปดวยอาการตนเตื่ น

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1104 “หมายความวาย ังไงกนนั ี่แปลวาเราคนพบดานลับอันเปนทางติดตอระหวางปานอกก ับ หุบหมาหอนแลวใชไหม ไอแหว งใชทางนหลบเราเขี้าไป?” พรานใหญห ัวเราะหึๆ ขวางบุหรี่ที่เพิ่งจะจดสุ ูบไดสองสามอึก กระเดนลงไปก ็ ับโขดหิน เสียงของเขาสะเทือนไปดวยความรูสึก “ครับ! แตเปนการค นพบทเกี่ือบจะสาย คนของเราหลายคนตองลมตายลง คุณชายขา เกือบขาด ผมเองหรือคุณหญิง เมื่อใกลเท่ยงที ี่แลวมานี่ก็เกือบตาย ผมไมเขาใจจนกระทั่งเดี๋ยวนี้วา เจาแงซายตวดั คนโปรดของค ีุณหญิงทําไมถึงอมพะนําไวจนกระท ั่งบัดนี้มันรูจักดานลับใตน้ําตกนี่ ดีมาตั้งนานแลว และมันก็รูอยูทุกขณะวาพวกเราผจญกับปญหาวาดานลับนั้นอยูที่ไหน ทําไมมันถึง นิ่งอุบไวเพิ่งจะมาบอกเอาวินาทีสุดทายนี่เมื่อคราวที่เราตามมันมาครั้งกอน เราก็ไมหลงรอยเสียจน ตองเดินยอนกลับไปที่แคมปมันก็นาจะบอกแลวว าดานล ับ หรือทางฉุกเฉินของไอแหวงอยู ตรงไหน” แลวเขากห็ ันไปจองหนาหญิงสาวดวยดวงตาลุกวาวถามเกือบเปนตวาดวา “ทําไมครับ คุณหญิง? ทําไมถึงเปนอยางนี้คุณหญิงอธิบายใหผมฟงหนอยไดไหม ใน ฐานะที่คณหญ ุิงก็บอกผมเองวารักมันราวกับนองชาย ตอสูปองกัน และออกรับแทนมนมาั ตลอดเวลา” หญิงสาวสงยมหวานระริ้ื่นมายังความเกรยวกราดขีุ้นมวของเขาัทรุดตัวลงคุกเขาตรงหน า สายตามีกระแสวิงวอนและปลุกปลอบ เอื้อมมือมาจับแขนเขาไวพดเสูียงเบาออนหวาน “อยาเกรี้ยวกราดนักซิคะ รพินทรระงับอารมณของคุณไวบ าง อยางนอยกน็ ึกวาเห็นแก ฉันเถอะ ฉันเห็นใจเหมือนกันวาคณโมโหแงซายมากุฉันเองก็สอบถามเขาในเรื่องนี้แลว คณจะเชุื่อ หรือไมก็ตามเถิดนะ แตฉ ันเชื่อแงซาย และไมคดวิ าเขาจะมีลูกไมซอนเงื่อนอะไรกับคณเลยุ นอกจากความซื่อ” “ความซื่อ?” พรานใหญรองออกมาเกือบจะเปนตะโกน แลวเคนหวเราะัหลอนไมเคยเหนเขาน็ากล ัว เหมือนครั้งนมากี้อน “ไหนมันบอกคุณหญิงวายังไง?” “เขาบอกวาเขาไมไดรูมากอนเลยวามดีานลับอยูใตผาน้ําตกนั่น” หลอนพูดออนโยน เอาอกเอาใจใบหนายังคงรื่นอยูดวยรอยยิ้มปลอบโยน “เขาเลาใหฟงวา เมื่อคืนนเขาฝ ี้นไป...ฝนวาตามไอแหวงมาถ ึงผาน้ําตกนี่แลวเหนม็ ัน หลบเขาไปในถ้ําใตสายน้ําตกนั่น ซึ่งเขาก็ยังไมแน ใจน กวั ามันเปนทางดานซอนอยใตู น้ําตกนนจรั่งิ หรือเปลา เมื่อคุณลองบุกสายน้ําเขาไปพบ มันก็กลายเปนความจร ิงขึ้นมา เขาไมไดมเจตนาจะป ี ดบงั

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1105 อําพรางมาแตต นเลยแงซายเปนคนแปลกๆ อยางนี้เองแหละคุณกน็ าจะรูดีอยแลู ว เขาเปนคนผูกพนั อยูกับความฝนและมักจะฝนได  แมนย ําเสมอ” “เชื่อมันซิไอคนขี้ฝนคนนนั้ !” รพินทรตะคอกอยางพลุงพลานควักบหรุออกมาคาบใหม ี่มือสั่น ไชยยันตหวเราะเบาๆั รีบควักไลทเตอรออกมาจุดใหอยางเอาใจ พรานใหญรูสึกตัวในอารมณฉุนเฉยวรีนแรงของตุัวเอง ยกมือไหวไชยยันตแลวฝ นหวเราะแคั นๆ กลาวเสียงออนลง “เอาละครับ ผมพยายามจะเชื่อตามที่คุณหญิงบอกนี่แตขอให  รูไวด วยวา ถาแงซายฝน อยางนี้เสียแตเนิ่นๆ พวกเราจะไมตองเหนอยยากื่เปลืองเวลา เปลืองชีวิตและขาวของไปมากมายถงึ เพียงนี้ไอแหว งเกมไปนานแลว กรณาไปเตุือนหมอนั่นเสียดวยว า คราวหลังถาเกิดวิกฤติการณ อะไรขึ้น ขอใหหมอฝนท ันตอเหตุการณหน อยอยาฝนเอาในเวลาเกือบสายอยางนี้ผมนะไมอยากจะ พูดอะไรกับพอน องชายของคุณหญิงคนนอี้ีกแลว เขมนเต ็มเหนยวมาตี่งแตั้ตอนที่หลอกใหเดิน หลง ตามรอยเมื่อบายน ี้แลวมินาล ะ พอมาถึงที่นี่ลงนั่งสบายใจเฉิบ ปลอยใหพวกเรางมก ันเสียอกียัง สงสัยอยูนี่วาถาไมเคนออกมา หมอจะทําเปนทองไมรูรอน อุบนิ่งไวนานอ ีกสักเทาไหร?” “แตถึงอยางไรเขาก็บอกใหคุณรูไมใชหรอืแมวาจะเปนว ินาทีสุดทาย” ดารินแยงเบาๆ เอียงคอยิ้ม รพินทรอึ้งไปนาน แลวถอนใจเฮือก “ครับ มันบอกเพื่อแกโงของพรานใหญภายหลังจากรอดูเชิงจนแนใจแลววา ถามนไม ั  บอกก็โงงมอยนู ี่เอง เกงมากเจาแงซายคนน” ี้ “โธรพินทรคุณก็คอยคิดเอาแงเอางอน ถือเหลี่ยมถือเชิงอะไรกับแงซายอยูอยางนนี้ี่นา ถึงไดมองเขาในแงรายอยูตลอดเวลา ทําไมไมมองเขาในแงดีบาง ถาไมม ีแงซาย ปานนี้คุณกย็ัง ‘งม’ อยูนั่นเองวาไอแหวง ‘เหาะ’ หรือวา ‘ดําดนิ’ ไปทางไหน” รพินทรคอแข็ง พูดอะไรไมออก “ผมอยากจะขอรองคุณเรื่องนี้เหมือนกัน ลืมเสียเถอะ รพินทรมาวาถึงแผนการตอไปของ เราดีกวา เดยวนี๋เรารีู้ดานลบนั ั้นแลว และรูแนดวยว ามันเพิ่งจะอาศยทางนั ั้นหลบเราเขาไปในหุบ หมาหอนหยกๆ นี่เอง ประตชูัยเหนอย็ูแคนแลี้วไมใชรึ?” ไชยยนตั ตบไหลเอยเปนงานเปนการมา ภายหลังตรึกตรองอยูครูใหญเขาก็บอกวา “ลงรูทางแบบนี้แลว ก็งายทสีุ่ดแลวครับ แตจะอยางไรเสียสําหรับวันนี้เราคงตามมันไม ทันแลว นี่ก็เยนเต็ ็มทีถาค่ําในหุบหมาหอนจะไมเหมาะ คืนนี้พกทั ี่นสี่ักคืน พรุงนเชี้าคอยตามมนั ไป” นายพันตรีนอกราชการยกนาฬิกาขอมือขนดึู้ขณะนั้นเปนเวลา 15 นาฬิกาตรง ความมืด สลัว กําลังโรยตัวลงมาปกคลุมปารอบดาน เสียงนกยูงที่ไมเคยไดยินกันมาเปนเวลานานรองแววลง

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1106 มาจากยอดไมสูงสั่งสนธยา รอบดานแซระงมไปดวยเส  ียงจักจั่นลองไน คละระคนไปกับเสียงน้ําตก กระทบแกงหนิอีกไมนานนักปาทั้งปากม็ืดสนิทลงแลว “ถางั้นรีบหาชัยภูมิทจะพี่กคันนื ี้เถอะ ตรงนี้คงไมเหมาะเพราะใกลน้ําตกเกินไป นอกจาก กลางคืนจะถูกละอองน้ําหนาวเสียงน้ําตกจะทําใหเราไม  ไดยินเสยงอี ื่นๆ” รพินทรลุกขึ้นยืน ตะโกนบอกกับคนของเขา ตอจากนนอั้ีกเพยงครีูเดียว คายพักนอน ชั่วคราวก็ถูกเลือกขึ้นบนริมฝงธารน้ําดานเหนือ หางจากแองนาตกประมาณสามร้ํ อยเมตรใน ระหวางวงลอมของกลุมโขดหินกอนใหญๆ ผาพลาสติกหนาปูรองพื้นสําหรับนอน อีกผืนหนึ่งบาง กวา...ขึงสี่มุมกันน้ําคางถาฝนไมเทลงมาในคืนนี้ ที่แรมคืนแบบงายๆ ของคณะทั้งเจดคน็กไม็ มีอะไรขลุกขลักเดือดรอน ตางชวยกันคนละ ไมคนละมืออยางคลองแคลวเคยชนิ ไมกี่อึดใจบริเวณนั้นกกลายสภาพเป ็นท ี่พกสั ําหรับคืนนไดี้ อยางปลอดภยัและมีความสขเทุาที่จะเปนไปได   ดารินคงไมทิ้งนิสัยเกาอันแกไม หายของหลอน นั่นก็คือขาดน้ําไมไดเพราะฉะนนั้หลอน ปลอดโปรงเปนพิเศษ เมอคื่ายพักแรมคนได ื ถูกกําหนดขึ้นใกลเคยงกี ับบริเวณแหลงน้ําอันนาอาบ เหงื่อไคลอันเกิดจากความสมบุกสมบันมาตลอดทั้งวันนนั้ยังพอทําเนาสําหรับหลอน แตตอนท่คีบื คลานเขาหาโขลงไอแหวงในดงผากเมื่อตอนบายนี้ขยผากุและใบไมบางชนิดทําใหหลอนกระวน กระวาย และคันคะเยออยูจนกระทั่งบดนั ี้ตลอดทางที่เดินมากอนทจะถี่ึงแหลงน้ําตก หลอนยังแอบ เปนทุกขอยูคนเดียวเงยบๆีวาหลอนจะมีโอกาสอาบน้ําไดที่ไหน ซึ่งมนจะตั องเปนสงทิ่ี่ทรมานอยาง ที่สุด พอเหนแหล็ งน้ําตกอันใสสะอาดรนรมยื่ และรแนู วาจะตองพกทั ี่นี่หญิงสาวก็มีความรูสึก เหมอนยกภืเขาออกจากอกู ดังนั้นระหวางท ี่คนอื่นๆ สาละวนอยูกับการหุงหาและจัดที่พัก หญิงสาวก็หยิบยามหลัง ขึ้นเหวี่ยงพาดบา บอกเปรยๆ ไปทางไชยยันตกับรพนทริ ผูกําลังชวยกนขั ึงผากั้นหลงคาอยัูวา “อยาวาฉันนะ ขอลางตัวสักเดี๋ยวเถอะ ทนไมไหว คันยิบไปหมดทั้งตวัมายงั้นคืนนี้นอน ไมไดแน”  ไชยยนตั จุปากโคลงหัวอดที่จะบนออกมาไม  ได “คนอื่นๆ เขาชวยกันทํางานตัวเปนเกลียว ตัวเองไมชวยอะไรส  ักอยาง มิหนําซ้ํายังจะมา เปนภาระใหอกีนแปลว ี่าไมใครก็ใครสักคนตองเดือดรอน ไปคอยนั่งถือปนเฝาอีตอนเธอลงสระ สนานอีกละซ” ิ “ไมตองหรอก” นักมานษยวุิทยาสาวบอกมาออยๆ ฝนยิ้ม “ฉันไมไดไปอาบไกลที่ไหน แคหลังกอนหินใหญนี่เอง หางไมถึง 20 กาว บอกใหพวก เรารูไวทุกคน ใครอยาเพิ่งโผลออกไปทางดานหล ังกอนหนลิูกนี้กแล็ วกนัรับรองวาไมเกินสิบนาท” ี

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1107 วาแลว หลอนก็ผละเดนอิ อมหินใหญลูกนั้นลับหายไป ไชยยันตหวเราะหั ึๆ หนมาสั าย หนากับพรานใหญบนพําแตรพินทรบอกมาเบาๆ วา “นาเห็นใจหรอกครับ ตอนคลานกับผมเขาไปในดงผาก เธอโดนขุยผากทั้งตัว ขนาดผม เองยังทนแทบไมไหวเลย แตชวยเตือนใหรีบอาบรีบขึ้นก็ดีน้ําลำธารในปา พอหมดแสงแดดลงแลว ตามปกติแลวเขาไมอาบกัน มันเย็นมากมักจะเปนไขคุณหญิงชอบแชนานานๆ้ํเสียดวย ” ไชยยนตั ตะโกนบอกเพื่อนสาวไปตามคําแนะนําของรพนทริ เสียงหลอนรับคํามา ครู เดียวรางของราชสกุลสาวก็โผลกลับเขามารวมกลุมตามเดิม เปลี่ยนเสื้อผาชุดใหมเรยบรี อย สีหนา สดชื่นผองใสขึ้น กอนขาวสุก รพินทรสั่งใหคนของเขานํากงไม ิ่ แหงมาสะเรียงรายไวลอมทิศทางตางๆ ที่ จะนําเขามายังตําแหนงพักนอนทุกดาน “คืนนี้พวกเราจะนอนกันหมดทุกคน ไมตองม ีใครอยูยาม เตรียมกําลังไวสําหรับพรุงนี้ให เต็มที่” เขาบอก ไชยยนตั กวาดสายตาสํารวจไปยังปาทึบรอบดานอยางไมไว ใจแลวถามวา “วันนี้เราเพลียหนักกันหมดทุกคน อะไรมนยั องเขามา เราจะไดยินกันหรือ” พรานใหญบยปากไปยุ ังรวกั้งไม ิ่ แหงเหลานั้น “นั่นคือยาม หรือสัญญาณเตือนภัยใหเราได  ยนคริ ับ กงไม ิ่ แหงจะลั่นขึ้น ถาม ีอะไรยอง ผานเขามา มันดังพอที่จะปลกเราไดุแลวกอนนอนค ืนนี้ผมจะเอายาฆาแมลงหยอดไวรอบๆบริเวณ ที่เรานอน กลนของยาชนิ่ิดนี้แรงมาก ไมว าจะเปนสัตวอะไรได กล ิ่นเขาก็จะเปดหมด ไมกลาเขามา ใกลไมตองหวงหรอกคร ับ เวลาผมนอนในปาคนเดยวี โดยไมมยามีผมก็ใชแบบนมาตลอดี้ไมเคย ปรากฏวาจะมอะไรแผ ี วพานเขามาเลย หลบได ั อยางสบาย” ขาวสกกุ็เปนเวลาม ืดสนิทพอดีตางลอมวงกินกันรอบกองไฟใหญทกี่อไวเพียงกองเดียว สําหรับใหความอบอุน พอความมืดคืบคลานเขามา ความวังเวง และหนาวสะทานก็ครอบงําไปทั่ว ไมตองสงสัยวาม ันจะตองเปนอ ีกคืนหนึ่งทหนาวเยี่นอย็ างทารุณที่สุด โดยสิ่งแวดลอมของภูมิ ประเทศเชนนี้ตางหอตัวอยูในเสื้อกันหนาวลอมวงผิงไฟ ไชยยนตั งัดบรนดั่ีออกมารินแจกจายใหทุกคน แมกระทงพรานพั่ื้นเมองของรพื ินทรและ แงซาย ระหวางดื่มกาแฟ รวมกลุมสนทนากันเบาๆ กอนเขานอน เสียงเสือมารองคํารามอยูทาง ตอนใตของลําธารอยูสองสามครั้งแลวก็เงยบหายไป ีตอมาก ็มีเสียงเหาหอนของหมาจ ิ้งจอกแววลง มาจากยอดแกงน้ําตกแยกหางก ันไปคนละทิศ ชวีิตของปาใหญไพรทบกึ ําลังเริ่มตนไหวตวตามปกต ั ิ สภาพของมันยามราตรีดารินปฏิบัติหนาที่ประจําของหลอนโดยไมหลงลืมแจกยาสกัดไขใหทุกคน ในคณะ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1108 ไชยยนตั เปดไฟฉาย สองกราดไปทางแกงน้ําตกและราวปาใกลเคียงทั้งสองฝง “สมมติวาคืนนี้ไอแหวงยองผานดานลับ ยอนกลับออกมา เราจะไดยนกิ ันหรือไมน” ี่ “ผมคิดวามันไมยอนกลับออกมาในคืนนี้แนนอน มันเจบหน็ ักไป กําลังหาที่ซอนหลบตัว เพื่อใหพ นจากการตามของเราอีกอยางหนึ่ง...มันก็คงไมคดดิ วยวาเราจะคนพบดานลับนี้เขา” จอมพรานตอบ หรี่ตามองตามแสงไฟฉายท่กราดอยีูไปมาของนายจางอยางไรก็ตาม ไชย ยันตย อมตระหนักไดวา พรานใหญเลือกที่นอนไดรัดกุมเหมาะสมดมากี เพราะนอกจากจะเปน แหลงอับลมปลอดจากการยองเข ามารบกวนของสัตวรายในเวลากลางคืนแลว ยังมีชองทางพอท ี่จะ มองสํารวจไปยังบริเวณดานลับที่ซอนอยูใตสายน้ําตกไดทุกขณะ ไมม ีมุมไหนบัง นับวาเปนท ี่มั่น คุมเชิงสกัดปากทางนั้นไวในรัศมีที่จะควบคุมเหตุการณไดโดยงาย หากไอแหว งจะใชทางลับนนั้ เดินยอนรอยออกมาอีกในระหวางแรมคืนกันอยู “ขอพิจารณาหรือเหตุผลพื้นๆ ดูเหมือนจะนํามาใชก ับไอแหวงไมไดเลยอยางนอยที่สุด เหตุการณที่ผานมาแลวก็นาจะเตือนเราไดดีสิ่งใดก็ตามทเราไม ี่คิด หรอไม ื เชื่อ ไอแหวงมกจะฉวยั โอกาสเสมอ” ดารินเปรยขึ้นเบาๆ เปนการแสดงความเหนมากกว็ าเจตนาที่จะคานเขาโดยตรง “ถามันยอนกลับออกมาคืนนี้เราตองไดยนเสิ ียงครับ นายหญิง” จันตอบหลอนมาแทน “ดานลับใตผาน้ําตกนนเป ั่ นยังไงบางรพินทร?” ไชยยนตั ถามตอมา เปาควนบัุหรี่ลงต่ํา พรานใหญชําเลืองหางตาไปทางแงซายอีกแวบ หนึ่ง กะเหรยงหนีุ่มรางยักษบัดนี้นอนตะแคงขดตวหั ันหลังใหหางออกไปทางดานซายใกลก ับ กอนหิน มีผาขาวมาเกาๆ พนอยัูรอบหนา หลังจากกนขิาวเสร  ็จ แงซายไมไดเข ามารวมกลุมอยดูวย หากแตปลกตี วแยกไปล ั มตวนอนทั ันที “เปนปากถ้ําลักษณะแปลกมากทีเดยวครี ับ ไมกวางใหญน ัก แตก ็ขนาดที่ชางสองตัวเดินคู กันผานเขาไปไดอยางสบาย ผมยังไมไดสํารวจดูละเอียดนัก ตอนนั้นกไม็ ไดเอาไฟฉายติดตวเขั าไป ดวย มองเห็นอะไรไดเพียงตะคุมๆ เทานนั้เพราะสายน้ําตกหนาทึบ เปนฉากบังแสงสวางจากขาง นอกไวลักษณะขางในมันจะเปนยงไง ัหรือนําทางไปยงทางออกทั ี่ไหนบางก็ยังเหลอทื ี่จะเดา” อดีตนายทหารปนใหญเมมรมฝิ ปากอึ้งไปครูดารินก็เอยขึ้นอยางพรั่นใจวา “นาคิดมากนะ ถ้ําลึกลับใตภเขาใหญ ูทั้งลูก มิหนําซ้ํายังมสายนี้ําตกเปนฉากอ ําพรางซอน ปากถ้ําไวอยางน ี้ขณะที่คลําทางกันเขาไปใครจะบอกไดบางวา เราจะเผชิญกับสิ่งที่คาดคิดไมถึง อะไรบาง” “ขอนี้ไมมีอะไรจะตองระแวงนักหรอกครับ” รพินทรตอบต่ําๆ เอื้อมมือไปรินกาแฟจากหมอ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1109 “ลงเรารูแนวา ไอแหวงใชเปนเสนทางเดนเขิ าออกในระหวางปานอกกับหุบหมาหอน ก็ แปลวามันจะตองเปนทางเดนทิ ี่ปลอดภัยไดเพียงพอ ชางผานไปไดเราก็ตองผานไปไดอยางสบาย ถาเปนหนทางอันตราย สัตวใหญ  ขนาดชางจะไมใช เปนเสนทางเดินผานเขาออกอยางเด็ดขาด” พลางเขาก็ยิ้มเกรียมๆ ออกมานิดหนึ่ง บุยปากไปทางแงซาย “และที่สําคัญที่สุดก็คือเรามีมัคคุเทศกนําทางอยางดีอยนูั่นแลวแงซาย!” “แตเขาก็บอกกับฉันวา เขาไมเคยเดนในเส ิ นทางนี้มากอน” ดารินแยงเบาๆ พรานใหญห ัวเราะหึๆ จิบกาแฟ ตาเปนประกายวาวจับนงอยิู่ที่รางอันนอนขดของเจาชาว ดงผูลึกลับ “มันจะเคยเดนหริ ือไมจะเคยรูทางหรือไมรูมันก็จะตองเปนคนนําทางเราพรุงนี้และ จะตองนําหนาทุกครั้งไปจนกวาเราจะไดตวไอ ั แหวง” “คุณจะไมบีบบังคับแงซายเกินไปหรือ?” “คุณหญิงจะเขาใจอยางนั้นก็ได”  เปนเสียงตอบกราวๆ เฉียบขาด ดารินนิ่งไมไดโตแยงอะไรอีก “ระดับน้ําลึกสักเทาไหรหลังมานน้ําตกเขาไปจนกระทงถั่ึงปากถ้ํา?” ไชยยนตั สอบถามตอมา “ก็ประมาณแคคอครับ จากมานน้ําตก เปนบร ิเวณวังน้ําลึกเขาไปอีกราว 20 เมตร กจะถ็ ึง ผนังผา ปากถ้ําอยูในตําแหนงใจกลางของผน  ังผากลางระดับของมานน้ําตก มีกอนหินสลับเปนชนั้ เหมือนขั้นบนไดให ั ไตขึ้นไปถึงปากถ้ําไดอยางสบายแตล ื่นมาก” “แปลวาเราจะตองฝาสายน้ําตก และเดินลยลอยคอเขุาไปจนถึงปากถ้ํานั่นเปยกโชกไปทั้ง ตัวซิ” “ก็ตองโชกกันละครับ กอนจะไปถึงเวิ้งขางในได สัมภาระติดตวพวกเราชนั ิดไหนทจะี่ ยอมใหเป ยกนาไม้ํ ไดก็เหนจะต็ องคลุมผาพลาสติกไวลําเลียงกันเขาไป แตพรุงนี้ผมจะลองสํารวจดู อกครี ั้ง เผื่อจะพบวา มีทางไหนบางไหม ที่เราจะลอดเขาไปใต  มานน้ําตก โดยใหเปยกน้ํานอยที่สดุ มันอาจมีทางบางก ็ไดตรงบรเวณชายนิ้ําตกริมใดริมหนึ่ง” “กะคราวๆ วาก ําแพงภูเขาทกี่ั้นระหวางปานอกกับหุบหมาหอน ขนาดแคบที่สุดโดยตัด ดิ่งเปนเสนตรงก็ตองเปนระยะทางไมต่ํากวา 5-6 กิโลเมตรกวาจะทะลุถึงกัน มิแปลวาหนทางในถา้ํ ลับนี่เปนระยะยาวต้งั 5-6 กโลเมตรท ิ ี่เราจะตองมะงุมมะงาหราราวกับเดินใตบาดาลรึ” “ขอนี้ผมก็กําลังคิดอยูเหมือนกันครับ” รพินทรตอบอยางไตรตรอง ริ้วรอยกังวลปรากฏขึ้นในแววตาของเขาไมผิดอะไรกบไชย ั ยันต

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1110 “แตถึงอยางไรก็อยางที่ไดเร ียนแลวถาทางนี้เปนทางดานของช าง การเดินตามรอยของ เราก็คงจะไมมอีุปสรรคอะไรมากนัก ผมไมอยากจะเชื่อวา ถ้ํานี้จะเปนอุโมงคทึบใตภูเขาที่ตัดดิ่งไป ในความมดืจนกระทั่งโผลออกอีกดานหนึ่งรวดเดียว อยางนอยที่สุดมันจะตองผานโตรก หรือหุบ เหวที่มาปากอยูบนสวนใดสวนหน ึ่งของลูกเขาดานบน พอใหอากาศและแสงสวางสองลงมาใหเหน็ ไดบางเปนระยะไป หนทางขางในก็ตองกว างใหญพอประมาณทีเดียว มายงนชั้างจะเดนผิ านไมได  ที่ผมประหลาดใจอยางที่สุดก็คือในชีวิตการทองเที่ยวสํารวจแถบนี้มาเปนเวลา 5-6 ปของผม ผมคน ไมพบมากอนเลยวาจะมีหนทางลับใตภูเขา ขนาดที่ชางทั้งโขลงใชเดินผานเขาออกไดทั้งๆ ที่ พยายามคนมาเป  นเวลานาน กระทิงตัวทผมยี่ิงในปานอก แลวมาตามพบตัวโดยบงเอั ิญในหุบหมา หอน ก็คงจะตองอาศ  ัยดานลบตรงนั ี้แหละแอบหนีเขามา” “เอาละ พรุงนกี้ ็คงจะเห็นชดกั ันออกไป”ไชยยันตวา ทั้งสามคุยกันอีกครูเดียว พอสองทุมเศษๆ ความงวงก็ยางกรายเข ามา ประกอบกับความ อิดโรยออนเพลียที่บุกหนกกันมาตลอดทั ั้งวัน ตางชวนกันนอนและเขาประจําที่ภายในอาณาเขตปู ลาดของผาพลาสติกแคบๆ ซึ่งพอจะนอนเบยดกี นได ั เจ็ดคนพอดี ดารินถูกกําหนดใหนอนอยตรงกลางู ในระหวางขนาบซายของพรานใหญและขวาของ ไชยยนตั เกดกิ ับจันนอนถดไปอ ั ีกดานหนึ่ง และแงซายอีกดานหนึ่ง กองไฟกอไวทางดานเหนอื ศีรษะ ปลายเทาหันดานเดยวกี ันไปทางดานผาน้ําตก อันเปนทิศทางสกดปากด ั านลับ ไรเฟลและไฟ ฉายประจําตวของแตั ละคน วางไวในต  ําแหนงที่สามารถจะหยิบฉวยขึ้นมาใชงานไดทันทีโดยไม สับสนขลุกขลักใชยามหลังเปนที่หนนศุีรษะ เสียงนกกลางคืนรองปกๆ อยูเปนจังหวะ นานๆ เกงจะรองเปกแหวกความเงียบมาสกครั ั้ง หนึ่ง สลับไปกับเสียงจกจั ั่นเรไรปา และเสียงน้ําสาดซาลงมาสูวังวน ทุกคนนอนฟงเสียงดนตรีไพร เหลานั้น ซึ่งสะกดอยูเหนือความออนเปลี้ยเพลียแรง ไมชาต างก็หลับไปทามกลางความหนาวเหนบ็ ไปทุกขุมขน เหตุการณผานไปอยางสงบราบคาบ จนกระทั่งทุกคนตนขื่ึ้นในเวลาเชาตรูของวันรุงขึ้น ระหวางทหีุ่งหาอาหารเชาและจัดเตรียมตวออกเดั ินทาง รพินทรควาป นเดินไปสํารวจที่ บริเวณแกงน้ําตกอีกครั้งพักใหญก็โผลกลับเขามา รางกายเปยกน้ําโชกไปครึ่งตัว ขณะนั้นขาวสุก พอดี “ไมมีทางอื่นทจะเขี่ าไปถึงปากถ้ํานั่นไดเลยนอกจากจะลยนุ้ําฝามานน้ําตกเขาไป” เขารายงานกับนายจางทั้งสอง “ตรวจทั่วแลวหรือ?” ไชยยนตั ถาม

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1111 “ทั่วแลวครับ สายน้ําตกบงไว ั หมดทุกสวนตรงบริเวณขอบริมทั้งสองดานก็เปนหน าผา ทึบ เวิ้งปากถ้ํานั่น อยใจกลางพอดู ” ี “ก็ไมแปลกอะไรลุยฝาน้ํากนเขั าไปกแล็ วกัน” ไชยยนตั วา หลังอาหาร ทุกคนเตรียมตวพรั อม สิ่งของที่จะถูกน้ําไมไดซึ่งที่สําคัญที่สุดก็คือขาวสาร น้ําตาลทราย และผงกาแฟถูกนํามาหอมัดรวมกนอยั างแนนหนาดวยผ าพลาสติก ปนทุกกระบอก เฉพาะที่ปลายลํากลอง ถูกปดตรึงไวด วยปลาสเตอรปดแผล เพื่อบรรเทาไมใหน้ําไหลเขาไปทางลํา กลอง ดารินกบไชยย ันตั ถอดเข็มขัดปนสนพรั้อมสายกระสุน หอรวมไปในสิ่งที่ปองก ันไมใหถกนู้ํา ดวยเพียงไมกอี่ึดใจหลังจากนั้น ทุกอยางก็เสร็จสรรพเรียบรอย พรอมที่จะออกเดินทางได เสยกับจนโกยด ั ินกลบกองไฟที่หุงหา แงซายไปตัดไมมาท ําคานหาบพวกสัมภาระที่หอ ผาพลาสติกกันน้ํา แลวยกขนแบกคนละขึ้างก ับเกิด ดารนกิ ับไชยยันตรูดซิปเสื้อแจ็กเกตซึ่งมีผิวนอก ลักษณะเปนเสอกื้ันฝนในตัว ขึ้นมาจรดคอเพื่อปองกันเสื้อลาสัตวขางในไวไมใหเปยก จากนนั้ ทั้งหมดภายใตการน ําของพรานใหญก็ผละออกจากที่พกแรมเมั ื่อคืน เดินเลียบชายฝงธารขึ้นไปยัง น้ําตก พอใกลเขามาก็ลงจากฝงลุยลงไปในแองนา้ํตัดทางตรงดิ่งมุงเขาไปยังบรเวณสายนิ้ําตก ที่ สงเสียงดังสนนแตกเป ั่ นฟองขาวอยูนนั้รพินทรกาวนําอยางระมัดระวังไปเบื้องหนา และคอยโบก มือเปนสัญญาณใหเดินตามรอยเขาไปทุกระยะ อาศัยจากรองน้ําที่สํารวจไวกอนแลว พื้นเบื้องลาง เปนกอนหินขรุขระตะปุมตะปาและลื่นมาก ลอแหลมตอการเสียหลังหกลมโดยงาย หากเดินไม ระวังพอ ไชยยันตและดารินเดินเคยงคีูกัน ตามหลังเขาเวนระยะห างประมาณสองชวงแขน ถัดมาก็ เปนแงซายกับเกิด ซ่งหาบสึมภาระทั ี่หอผาพลาสติก ตามทายขบวนดวยจันและเสย ทั้งหมดเดนในล ิ ักษณะแถวเรียงเดยวีตามกันไป ปนถอในล ื ักษณะชไวูเหนือศีรษะนอน ขนานกับพนื้เพื่อใหน้ําเปยกไดนอยที่สดุ ยิ่งใกลตําแหนงน้ําตกลงกระทบผิวแองเทาไหรระดับนาก้ํ ็เริ่มจะลึกขนเทึ้านั้น ครั้งแรก มันเพียงเขา และบัดนี้มันสูงทวมอก สายน้ําเย็นเฉียบเขาไปถ  ึงขั้วหวใจ ัทามกลางละอองหมอกยาม เชาตรูที่ปกคลุมอยูทั่วไป กอนที่จะผลุบหายนําเขาไปใตกระแสน้ําตก รพินทรหันมาโบกมือเปนสัญญาณอีกครั้ง แลวกแวบฝ ็ าสายน้ําอันแรงนนเขั้าไป ไชยยนตั ประคองดารินไวลุยตามเขาไปติดๆ หูแทบจะดับดวย สายน้ําที่ซัดกระหน่ําปะทะลงมาจากเบื้องบน มันดังอื้ออึงสนั่นหวนไหว ั่กระทบรางกายจนรูสึกเจ็บ และแทบจะทาให ํ ตองเสียหลักลมลง เสียงดารินรองอทานออกมาเมุอเหยื่ยบหี ินพลาด เพราะแรง ปะทะของน้ํา เสียหลักลมจมลงไป แตไชยยันตกระชากคอเสื้อหิ้วขึ้นมาไดกวาจะพนมานน้ําตกเขา ไปสูความมืดสลัวภายในชะเวิกผาไดก็เต็มไปดวยความทลุักทุเลเปยกโชกไปหมด ทั้งกาย

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1112 รพินทรยืนรอคอยอยูกอนแลว ปราดเขามาชวยหิ้วปกหญ ิงสาวอีกขางหน ึ่ง ขณะนี้สอง ชายยืนแชน้ําอยูในระดับทรวงอก แตมันทวมข ึ้นมาถึงคอของหญิงสาว ผูกําลังยืนสาลํ ักน้ําหนาแดง อยู อีกสี่คนในคณะก็ลุยฝาน้ําตก ตามเขามาครบคนในเวลาไลๆ กัน พอสายตาเริ่มจะชินกับความมืดสลัวภายใน ทั้งหมดก็สงเกตเหั นอะไรได ็ รางๆ ความจริง บริเวณเวิ้งแองใตมานน้ําตกนี้ไมถึงกับมืดนัก เพราะแสงสวางของยามเชาพอจะสาดผานสายน้ําเขา มาไดลักษณะของมันเหมือนฝาหอย เพดานดานบนสงขูึ้นประมาณสิบเมตร ชะโงกเงื้อมออกไป เปนหลังคา และนั่นคือตําแหนงที่สายนากระโจนผ้ํ านลงไปสูวังน้ําเบื้องลาง แสงไฟฉายจากมอื พรานใหญที่สองกราดข ึ้นไป กระทบแงห ินบางตอนสะทอนแสงเป  นประกายวูบวาบราวกับน้ําเพชร สลับไปกับตระไครเขียว และพันธุไมประเภทเฟรนเล็กๆ ปกคลุมอยูเต็ม บางแหงก็มีรากไมแทง ทะลุโผลออกมา และมีตานาไหลอย้ํูทวไป ั่ตามรอยของเพดานผาเหลานั้น ราวกับสายน้ําตกจําลอง เล็กๆ บริเวณวังน้ําใตน้ําตกกอนจะไปถึงปากถ้ํา ซึ่งอยูในระดับสูงขนไปประมาณสามเมตร ึ้จาก ระดับที่ยนลอยคอกื ันอยูเปนลักษณะวังน้ําครึ่งวงกลาย ภายในเนื้อที่ไมเกิน 150 ตารางวา จากความ มืดสลัวคลุมเครือและน้ําอันเย็นเยียบเชนน ี้ทําใหแลดนูาหวาดสะพรึงกลัวอยางยิ่ง การพูดจาสงภาษากันในขณะนี้แมจะใชตะโกนก  ็แทบจะฟงไมรูเรื่อง เพราะเสียงอออื้ึง ของน้ําตก พรานใหญโบกมือเปนส ัญญาณอีกครั้ง คอยๆ เดินลยตรงเขุาไปหาผนังหินปากถ้ํา ทกคนุ เห็นเขาคอยๆ กาวพนระดบนั้ําสูงขึ้นไปเปนลําดับ เหมือนจะเดินขนไปตามข ึ้ั้นบนได ัแลววางไร  เฟลของตนเองลงบนแงหินตอนหนึ่ง ยนสื่งมือมาใหไชยยันตจับ อดตนายทหารป ี นใหญความือนั้น ไวอยางเหนยวแนี นในแบบลอค็ โดยมีฝามือของแตละฝายจับขอมือของกันและกันไวอีกขางหนึ่ง สงตอไปใหดารินอีกทีคอยๆ เหนี่ยวพยุงตัว ไตตามแงห ินอันจับลื่นไปดวยตะไครน้ําขึ้นไปอยาง แชมชาระมัดระวัง ครูใหญตอมา ทั้งไชยยนตั และดาริน ก็ขึ้นไปพักตวอยัูบนกอนหนเหนิอระดื ับน้ําไดชนิด ที่หวุดหวิดจะเสียหลักดึงกันตกลงไปทั้งหมดทั้งสามคนอยูหลายครั้งอันเนื่องมาจากความลื่น แงซายกับเกิดชวยกันโยนหอส ัมภาระขึ้นไปใหทั้งสามรบกั อน แลวไตตามข ึ้นมา แงซาย ผานขึ้นไปไดแตเกดไถลล ิ ื่นพลัดรวงหลนตูมไปในน้ําถึงสองครั้งกอนจะไตขึ้นไปถึง จากนั้น ทั้งคกูร็ับปนจากจนและเสั ยโดยใชไมที่หาบของเปนหลักยึดยนสื่งไปใหจัน กวาทุกคนจะพนวังน้ําขึ้นมายังบริเวณแกงห ิน อันเปนปากถ้ําไดกใช็ เวลาถึง 5-6 นาที ทามกลางความขลุกขลักทะเล ไชยยันตถกแงูหนบาดทิขี่ อศอกเลือดออกซบิสวนดาริน...กางเกงลา สัตวของหลอนตะเข็บตั้งแตปล ีสะโพกลงไปจนเกือบถึงหัวเขา เห็นเนอขาวผื้อง แตหล อนไมเอาใจ ใสแมวารพนทริ จะสงเข็มซอนปลายมาให

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1113 “ชางเถอะ!” หลอนบอกหวนๆ ปดมือเขาไป ขณะที่ถอดหมวกออกสลัดน้ําออกจากเรือนผม “ฉันไมเอานิยมนิยายกับมันแลว ไมว ามันจะขาดตรงไหน นี่มันทางไปบาดาล หรือไมก็ นรกชัดๆ ประเดี๋ยวเถอะคงไดเจอมังกรตาไฟ หรือไมก ็สัตวประหลาดๆ กันบางหรอก บาจัง! โกหก ไดบอกวาน้ําแคอก ฉันเดินถลําลงไปในน้ําลึกตั้งสองสามครั้งมิดหัวเลย เทาไมถึงพนดื้วย ยังกะมี เหวอยูขางลาง เกือบไมไดโผล  ขึ้นมาแลว ดีแตควาแขนไชยยันตไวไดรูสึกเหมือนจะมีอะไรมา กระชากขาดวย ” พรอมกันหลอนก็ทําตวสั ั่นสยิว หันลงไปมองดูวังน้ําอนมัดมื ิดขางลางอยางพรั่นใจ “อุปาทานแลวนอย จะมีอะไรมากระชากขาเธอกัน นอกจากเธอจะเดินเหยียบหินใตน้ํา พลาด แลวลมลงไปเอง น้ํากไม็ ลึกอะไรนกั” ไชยยนตั บอกมาปนหัวเราะ มองดูหลอนอยางขันๆ “คุณหญิงไมเดินตามรองทผมเดี่ินนํานี่ครบั ไปเจอเอารองน้ําลึกเขา มันก็ทวมห ัว เหมือนกนั ” รพินทรบอกมาเรียบๆ ขณะนี้สายตาของทุกคนคุนกับบรรยากาศภายในแลวพอจะมองเห็นบริเวณปากถ้ําที่นั่ง พักอยูไดอยางแจมชัดขึ้น แสงสวางจากเบองนอกสะทื้อนสองเขามาพอสมควร แตขางในม  ืดมดราวิ กับอุโมงคที่มองไมเห็นกัน เพราะความสวางสาดเขาไปไมถึง ตางสะบัดน้ําออกจากตัวและจัดการ กับสิ่งของ แกหอพลาสติกออกบรรจุแจกจายลงหลังยามหลังของแตละคนตามเด ิม แกะพลาสเตอร ที่ปดปากกระบอกปนออกและเช็ดจนแหงสน  ิทเพื่อใหแน ใจวามนจะใช ั งานไดตามเด ิม ดารินบนพ ํา หลอนหนกใจกว ั าทุกคน เพราะไรเฟลประจํามือของหลอนต ิดศูนยกลองแมจะใชฝาครอบปดศูนย กลองเอาไวกย็ังเปนปญหาอยูวาละอองไอน้ําจะเขาไปจับเลนสในศนยูทําใหฝาฟางไปหรือเปลา หญิงสาวแกะฝาครอบศนยูกลองออก บรรจงเช็ดเลนสอยางระมัดระวังทั้งดานหนา ดานหลังแลวยกข ึ้นประทับลองสองออกไปยังมานน้ําตก ซึ่งมีแสงสวางเขามาแลวรองออกมา “วาแลวไหมละ ไอน้ําเขาไปจับในเลนสจรงๆินั่นแหละ มีหวังศนยูกล องพังแน ปนเธอ กระบอกนไชยย ี้ันต”  เจาของปน ผูกาลํ ังรีดน้ําออกจากขากางเกงและทอปคอมแบ็ตหันขวับมา “อะไรก็ชางเถอะวาแตพอจะมองเหนเส็ นเล็งหรือเปลา?” “ตัวศูนยนะย ังพอเห็นหรอก แตลงไอน้ําเขาไปจับเปนละอองแบบนี้มันก็มหวี ังราขึ้น กลองเสียหมด” “ไมสําคัญ เอาวาในระยะนี้ขอใหพอใชไดกอนกแล็ วกนัถากลองใชไม ไดจริงๆ กถอด็ โยนทิ้งอาศัยศูนยเปดท ี่ติดมาใหจากโรงงานก็แลวก ัน”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1114 ดารินสงปนไปใหไชยยนตั เพื่อนชายรบไปยกข ั ึ้นสองแลวสงใหพรานใหญ  อีกตอหนึ่ง ภายหลังจากเลงด็ูในศนยูกลองอยูครูรพินทรบอกวา “เลนสยังแจมใสพอสมควรนี่ครับ ก็ชัดเจนดีผมวาถกแดดหรูือไอรอนตอนสายๆ เขา หนอย ไอน้ําที่จับอยูก็คงจะระเหยหายไปเอง ศูนยกล องมันไมสะดวกอยางนี้แหละครับ สมบุก สม บันไมคอยไดตองประคับประคองกันมาก เจอฝนเจอน้ําเขาบ อยๆ ไมเหมาะนกัอีตอนที่ตะลุมบอน กับไอแหวงเมอวานื่ผมเหนม็ ันหลุดกระเด็นจากมือคุณหญิงตกลงกับพื้น แรงสะเทือนไมทราบวา ฐานกลองจะเคลื่อนหรือเปลา” หญิงสาวจองหนาเขา ทําตาโต “นี่! อยามาพดใหูใจไมดนะีคนยิ่งกังวลอยดู วย ประเดยวฉี๋ันก็บังคับใหเปล  ี่ยนปนกับคณุ เสียเทานั้น” พรานใหญห ัวเราะเบาๆ สงไรเฟลประจํามอของเขาไปให ื  “ตกลงครับ ถาคุณหญิงคิดวาพอจะย ิง .458 ไหว แตว าอนทั ี่จริงมันกไม็ ไดหนกหนาอะไร ั มากไปกวาริกบี้ที่คุณหญิงเคยยิงมาแลวเลยครือๆ กันนั่นแหละ” ไชยยนตั สะกดแขนเพิ ื่อนสาว เมื่อเหนหล็ อนทําทาลังเลอยากจะเปลี่ยนปน บอกมาต่ําๆ วา “อยาบาเลือด นอย นาหน้ํกตั ัวเธอยังไมถึง 60 กิโลกรัม ก็อยาไปยงกุบมั ันเขา ขนาดฉัน หรือรพินทรยงผงะั เปนเธอก็หกคะเมนเลย ถาเหนยวไกต ีู่มออกไป .300 แม็กนั่ม กระบอกนั้นนะดี แลว รับรองวาแคกระแทกโครมสองโครม ฐานกลองไมเคลื่อนหรอก มันติดแนนมาจากโรงงาน  เปนสวนหนึ่งของตัวปนเลย ถาไมกระเทือนแรงจนถงกึ ับเบี้ยวหรือคดไปละก็เชื่อไดเลยวาเทยงี่ เหมือนเดิม รพินทรลอเธอเลนนะ ฉันเปนเจ าของปนกระบอกนี้ทําไมฉันจะไมร” ู ดารินฝนหวเราะแคั นๆ “เอาละ ฉันจะเชื่อสรรพคุณปนอันเลอเลิศของเธออีกสักครั้ง แตบอกกลาวกอนนะ ถาเล ็ง หัวไอแหว ง แลวผาไปถูกหางละก็ฉันไมเอาปนกระบอกนี้ของเธอไวอีกแลว ฟาดกบตั นไมหกสองั ทอนเลย” ไชยยนตั ยิ้มแหงๆ “อยาใหถึงงั้นดีกวา เวเธอรบ ีกระบอกนี้ราคาแพง เอาวาถาผิด ก็อยาไปย  ิงมันเสยอี ีกก็ แลวกนั ” “ไม! บอกแลวยังไง หกทั ิ้งเลย” หลอนบอกเสยงเฉี ียบขาด ทําเอาเจาของปนตองกระเดอกนื้ําลายฝดๆ บนอะไรพึมพําอยู ในลําคอ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1115 พักกันพอตัวหมาดจากน้ํา และจัดเตรียมตัวเสร็จ รพนทริ ก็พยกหนัาเร ียกแงซายเขามา ออกคําสั่งกราวๆ “เอาละ ตอจากนี้เปนหนาทของแกี่นําไป!” นักพเนจรชาวดงยิ้มฟนขาวในเงาสล  ัว ไมเอยคําใดทั้งสิ้น งัดเชือกไนลอนเสนยาวออกมา จากยามหลัง จัดการมัดอยางแนนหนาตดกิ ับเอวของตนเองชาๆ แลวโยนปลายที่เหลือมาทางพราน ใหญดวยอาการเง ียบๆ เพียงแคน ั้น รพินทรก็อานความหมายไดในท  ันทีวา หนทางเดินภายในถ้ํามีสภาพเชนไร  บาง มันจะตองเต็มไปดวยห บเหวเสุี่ยงอันตรายไมใชน อยทีเดยวีสําหรับการคลําทางเขาไป เขาจอง หนาแงซายแลวหวเราะหั ึๆ อยูในลําคอ ไมเอยเชนไรเหมือนกัน ควาเชือกขึ้นมาผูกเอวตนเองบาง เวนระยะหางจากแงซายประมาณสองเมตร แลวหันไปทางไชยยนตั กับดาริน นายจางทั้งสองก็ สามารถจะเขาใจ ชนิดทไมี่จาเปํ นตองซักถามใหเสียเวลา “นอยถัดจากรพินทรแลวฉนถั ัดจากเธอเอง” อดีตนายทหารปนใหญกระซบบอกิพรอมกับตบไหลเพอนสาวื่นกมานัุษยวิทยาคนสวย จัดการกับตนเองตามแบบรพินทรโดยไมเงอะงะเสยเวลาอยีูเพราะเคยชินรูหลักดีอยูแลว เพียงแต ถามวา “เวนระยะหางสักเทาไหร?” “สองเมตรอยาใหสั้นกวานนั้ไมจะยึดกันไวไมถนดัดีไมดีจูงกันหลนลงไปหมด” พรานใหญบอก คนถัดไปคือไชยยันตตอมาก็เสยเกดิและจัน เปนคนหลงสัุดปดทายขบวนของสายโซ ภายหลังจากทจี่ัน อันเปนคนสุดทาย รองบอกมาวาพรอมแลว แงซายอนทั ําหนาทหี่ัวแถว หรือมัคคุเทศกก ็ตวัดไรเฟลขนสะพายไหล ึ้สองไฟฉายกราดเดินนําไปเบื้องหนา คนถัดๆ ไปก็เริ่ม เคลื่อนไหวตามเปนแถวเรียงเดี่ยว โดยไมพูดคําใดกันออกมาอีก รพินทรเปดไฟฉายในมือของเขา กวาดสํารวจอกดวงหนี ึ่งไปรอบๆ และไชยยันตก็อีกดวงหนึ่งซึ่งคอยกวาดอยไปมาอยู างหวาดระแวง นอกนั้นไมจําเปนจะตองใชไฟฉาย นอกจากคอยกาวตามหลังคนหนาไปชนิดทับรอย และอาศยแสงั ไฟสามดวง ทกวาดผี่านกันอยูไปมาเปนเครื่องสังเกตสิ่งแวดลอม พื้นเปนหินตะปุมตะปา ที่จบเตั ็มไปดวยตะไคร  และลื่นจดัสวนมากเปยกชื้นเฉอะแฉะ บางแหงเปนบอน้ําขัง อากาศอับแตเยนเย็อกืผนังดานบนอุดมไปดวยห ินยอย จากแสงไฟฉายสาม ดวงที่สาดจาออกไป มองเหนเป ็ นโพรงคหาูซอกเล็กมมนุอยแยกไปไดหลายทาง ราวกับมีมือมนษยุ มาประดิษฐตบแต งไวเพยงแคี การกระแอมไอ หรอสะดืุดเตะหนเขิ าสักกอน เสียงของมันก็ดัง กังวานสะทอนกองกลับไปกลับมาอยางนาประหลาด ราวกับจะเปนเส ียงลอเลียน แงซายคงเดนนิ ํารุดหนาไปอยางเงียบกริบ โดยไมเหลียวหลังกลับมามอง แตละฝกาวย าง ที่เจาชาวดงผูลึกลับนําไป สาแดงให ํ เหนช็ดถั ึงความจัดเจนชํานาญทางมาเปนอันดแลี ว เพราะไมมี

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1116 การหยดใครุครวญหรือลังเลเลย แตละแยก แตละเลยวี้กะเหรี่ยงรางยักษก าวรดไปดุวยอาการอัน มั่นคงยิ่ง นี่เปนความรูสกของพรานใหญ ึ รพินทรไพรวัลยผูเพงจับการเคลื่อนไหวของแงซายอยู อยางพินิจ เสียงน้ําตกลงมากระทบผิวแองเบื้องหลัง ดังหางไกลออกไปเปนลําดับ และในที่สุดก็ เงียบหายสนิทไป เมื่อการเดนผิ านพนไปประมาณ 15 นาทีแมรพินทรเองก็ยังแทบจะกําหนดไมถูก วา แงซายนําเลี้ยวซาย เลี้ยวขวาไปตามอุโมงคธรรมชาติใตขุนเขาใหญน ั้นกี่ตลบแลวหนทางมันไม ผิดอะไรกับเขาวงกต บางตอนก็เปนชองทางอันกวางใหญเวิ้งวางราวกับโกดังเก็บของ และบางตอน ก็แคบจํากัด แตถึงอยางไรกม็ีขนาดกวางพอที่ชางขนาดใหญจะเดินเรยงเดี ี่ยวไปไดอยางสบาย อากาศภายในเริ่มเขมขนหนกขั ึ้นทุกขณะ เมื่อลึกจากบริเวณปากถ้ําเขามาเปนลําดับ ทุก คนสะพายปนไว  กับไหล ใชมือทั้งสองเกาะตามหินงอกที่ผุดระเกะระกะตามหนทางที่ผานไปราว  กับจอมปลวกนับไมถวนเหลานั้น เพื่อพยุงตัว กนไม ั ใหลื่นหกลมจากพ ื้นอนแสนจะลั ื่นทรงตัว ลําบาก ครั้งหนึ่ง แงซายผูนําอยูเบองหนื้าหยุดชะงักยืนนิ่งอยูกบทั ี่รพินทรอันรองแถวคนที่สอง ไตแงหนเขิ ามาทัน สงสายตาเปนคําถามมา เจาคนใชชาวดงไมเอยค ําใดกับเขา เพียงแตฉายไฟลงไป บนพื้นตรงหนาพอมองเห็นถนัดพรานใหญก็กัดริมฝปากเต็มแรง พื้นตําแหนงนน้ัลาดต่ํากวาระดับอื่นๆ ลงไปเล็กนอยลักษณะเหมือนแองจับหนาไปดวย ตะไครที่หมกหมมกั ันอยูจนแลดูเหมือนปลักเลน รอยเทาชางที่เหยยบยี่ําไวใหม  ๆ มองเห็นไดถนัด แตนั่นก็ไมสําคัญเทากับเลือดสีคล้ํากองโตที่ปรากฏอยู รพินทรทรุดตัวลงเอาไฟฉายสอง แลวใชน ิ้วแตะเลือดขนมาขยึ้ี้ดมดูดารินกับไชยยนตั ก็ ตามเขามาถึง ทั้งสองอุทานออกมาเปนเสยงเดียวีดวยความตื่นเตน “มันละ! ชัดเหลือเกิน เราตามมันมาถูกทางแลว!” ไชยยนตั รองขึ้นเบาๆ จอมพรานลุกขึ้นยืน สองไฟฉายกราดไลไปตามพื้นเบื้องหนา อันเปนท ิศทางไปของมัน รอยที่เหยยบตะไคร ี ไวและหยดเล ือด เรยรายเป ี่ นทาง “สดๆ รอนๆ นี่เองไมใชหร ือรูสึกวาจะใหมเหลือเกนิ” ดารินเอยขึ้นดวยเส ยงกระซีบิ “ไมใหมนกหรอกครั ับ มันลวงหนาไปกอนเราค ืนหนึ่ง รอยเลือดบอกวาผานไปประมาณ 15-16 ชั่วโมงมาแลวผมกะวามันผานที่นเมี่ื่อเย็นวานนี้ขณะที่เราอยูตรงหนาผาน้ําตก”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1117 “นับเวลาจากที่มันถูกนอยยงิมาจนกระทงมั่ันผานที่นี่เปนระยะเวลาประมาณ 4-5 ชั่วโมง เลือดมันยังไหลออกมากแบบนี้โดยไมหยดุก็นาจะสันนิษฐานไดวาอาการของมันหนักเต็มทีหรอื ยังไง?” ไชยยนตั หยั่งความเหนของเขา็ก็เห็นพรานใหญขมวดควิ้ริมฝปากยังเมมแนนอยูเชนเดมิ “ก็ควรจะเปนอยางที่คุณไชยยันตว านั่นแหละครับ ผมแปลกใจเหลือเกิน ทําไมถึงทรหด ผิดปกตอยิ างนี้ความจริงมันควรจะไปไมไหวแลว” แงซายฉายไฟในมือลงไปยังแองอันเลอะไปดวยรอยชางนั้นอีกครั้ง แลวชี้ใหดูพรอมกับ เอยหาวๆ ขึ้นเปนประโยคแรกวา “ผูกองเห็นรอยชางใหญอกสองตี ัวนั่นไหม?” รพินทรมองตาม นิ่งไปครูใหญตาทั้งคูหรลงอยี่างใชความคิดหนักหนวง ไชยยนตั สะกดถามมาเบาๆิวา “ทําไมหรือรพินทร?” “อาจเปนไปไดอยางที่แงซายคิดครับ นั่นก็คือไอแหวงยงไม ั ลมลง เพราะมีบริวารของมัน สองตัวคอยแซงขนาบประคับประคองอยูมันชวยกนพาจั าโขลงของมันไป มันผานถ้ํานี่เขามาเพียง สามตัวเทานั้น ไอแหวงตวการกั ับชางบริวารอีกสองตัว นอกนั้นยังไมไดผานเขามาทางนี้ก็คือเจา พวกที่เดินลอใหเราหลงทางเมื่อวานนนี้ั่นแหละครับ” ไชยยนตั อึ้ง สวนดาร ินขนลุกชันขึ้นทั้งตวั ครางอะไรออกมาคําหนึ่งดวยความสยดสยวใจ ิ ในปญญาเลหกลของพญาคชสารร ายและลูกโขลงบริวารของมัน “โอโฮ! ถึงขนาดนี้ทีเดยวหรีอื” ภายหลังจากเงยบงี ันกนไปคร ัูใหญรพินทรก็บอกขรึมๆ วา “จะอยางไรก็ตาม เราเปนตอแลวครับ ความหวังเห็นอยูแคเอื้อมนี่เอง” แลวก็พยักหนากับแงซายใหออกน ําตอไป ทั้งหมดเคลื่อนออกจากที่อกครี ั้ง รอยตะไครจากปลักกลางถ้ําที่มันลุยผานไป เลอะเทอะ เปนทางไปใหเห ็นชวระยะหนั่ึ่งแลวก็คอยๆ เลือนหายไป เหลือแตหยดเลือดกระเสนกระสายซ็ ึ่งเวน ระยะหางขึ้น และในที่สุดก็ขาดหายไปอีกอยางนาพิศวง คราวนแงซายเรี้ิ่มลังเลพยายามสองไฟ สํารวจไปตามพื้นอยางถี่ถวน นําเลยวแยกไปทางค ีู้หาพยายามสองไฟสํารวจไปตามพนื้นําเลี้ยวแยก ไปทางคูหาดานขวา เขาไปสูใจกลางเวิ้งกวางใหญตอนหนึ่ง แลวก็ยืนงง ในทสีุ่ดก็โบกมือเปน สัญญาณใหทกคนเดุนตามยิอนกล ับมายังปากทางแยกแหงเดิมอีก มาหยุดยืนนิ่งอยทู ี่เกา “แกงงอะไรหรือ?” พรานใหญกระซ ิบถามเบาๆ มาจากเบื้องหลัง “เลือดของมัน ไมมีทางจะหยดลงไดุเลยแลวรอยเลือดหายไปไหน?”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1118 ไมเพียงแตแงซายเทานั้น แมเขาเองในขณะนี้ก็กําลังเผชิญอยูกับปญหานี้เชนกัน เวนแต ไมไดปริปากออกมาเทานั้น “ทางในถ้ํานี่ทะลุออกหุบหมาหอนไดกี่ทาง?” “ทางเดียวแตหนทางเดนขิ างในมันกวางขวางมากนําไปยังหลายคหาูหลายเวงิ้” “ถาเชนนั้นไมต องกังวลถึงรอยเลือด นําตดออกปากทางด ั านหุบหมาหอน ธรรมชาติของ ชางจะไมหลบอยูในถ้ํามืดนอกจากอาศยเปั นทางเดนผิ าน” “แตผูกองครับ เลือดมันหายไปไหน?” แงซายเอยต่ําๆ มาอีกอยางกังวล “มันอาจลงไปเกลือกปลักตะไครน้ํา เอาตะไครอุดปากแผล หยุดเลือดไวชั่วคราวก็ไดไม ตองมีขอแมอะไรทั้งนั้น ทําตามที่ฉันสั่ง!” เขาพูดเฉียบขาด เสียงแงซายถอนใจเฮือก นิ่งอยูอีกครูเสียงกองไปท  ั้งคูหาวา “ระวังตัว เดนตามแงซายให ิ ดีทุกคน ทางขางหนาจะผานปากเหวรอบด  าน หนทางแคบ และลื่นมากแงซายจะนําทะลุออกปากถ้ําทางดานหุบหมาหอน ตามคาสํ ั่งของผูกอง!” ขาดคาํรางอนสัูงใหญนั้น ก็เคลื่อนออกจากที่อีกครั้ง...