เพชรพระอุมา เล่ม 5 ดงมรณะ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 946 “ฉันไมคิดวาจะเกดเริ ื่องอะไรขึ้นหรอก แตอุนใจอยางแทจริงแลววา มีพรานนําทางอยาง รพินทรมีคนใชพิเศษอยางแงซาย อยาวาแตเทือกเขาพระศิวะเลย ตอใหยิ่งกวานั้นกไม็ วิตกแลว ได คนคูนี้ถึงไหนก็ถึงกัน สบายใจได!”  หัวหนาคณะเดินทางกระซิบตอบ มีเสียงปนสั้นลั่นขึ้นในดงใกลๆ เวนระยะหางๆ กัน 4-5 นัด เสียงยอดไมไหวอยยวบยาบู พรอมกบเสั ียงคิกคอกของฝูงคางแลวเกดกิหาบค็ างดําออกมาสามตัวโดยมีรพินทรเดนตามหลิ ัง “หาสัตวใหญไมไดก็ตองเก็บเล็กผสมนอยอยางนแหละครี้ับ ผมไดเล ือดคางดํามาฝาก คุณชายกับคณไชยยุนตั ดวย ผสมกับบรั่นดีแทนพวกยี่สิบแปดดกรี ีไดเหมือนกัน” ทุกคนพออิ่มกนไปได ั เหมือนกันสําหรับมอนื้ั้น ชั่วโมงเศษหลังจากนั้น ทั้งหมดกไต็ ตามกันลงมาตามแกงผาอันสูงชัน แลวพบตัวเองอยู ในบริเวณปาโปรง สลับไปกับทุงหญาระบดของบรั ิเวณปาหวายอากาศรอนอบอาวเหมือนอยูในเตา อบ จนเหงื่อเปยกชุมโชก ตัดทุง ผานดงไปอีกสองสามชวง ก็เขาสูบริเวณปาแดงและที่ระหวางหุบ เขาชะงอนหนอิ ันเปนดานชางเปรียบประดจประตุ ูติดตอระหวางทุงดานหนึ่งและดงอีกดานหนงึ่ นั่นเอง ทกคนกุ็อุทานออกมาดวยความยนดิ ีเมื่อมองเหนร็ องรอยของขบวนเกวยนทีผี่านลวงหนาไป กอนแลวทิ้งไวใหเหนอย็ างชัดเจน “ผานไปประมาณ 3-4 วันแลวคร ับ” พรานใหญบอก ภายหลังจากพิจารณารอยดวยความชํานาญ แลวชี้ใหคณะนายจ างดรอยู วัวแดง ที่ย่ําทบรอยเกวัยนเหลี านั้นไป แสดงวาพวกวัวปาเดินผานมาทีหลัง แตกระน ั้นรอยของมนกั ็ ยังระบุชัดวาเกาไปสองสามว  ันแลว “เอ ตั้งสามสี่วันแลวแบบนี้ถาไมหยุดรอ ปานนี้มิลวงหนาไปลิบแลวรึ?” ไชยยนตั เอยอยางวิตกแตเชษฐาบอกวา “เรงตามรอยไปเถอะ เวลาเรายังเหลืออยอู ีกหลายชวโมงก ั่อนค่ํา ถาพวกนั้นหยุดรอเรา บริเวณนี้ก็ควรจะพบกอนคาน่ํ ี่แหละแตถาค ่ําแลวยังไมพบก็แปลวาพวกนนลั้วงหนาไปแล  ว” ตางเรงฝเทากนขั ึ้นอีก สาวรอยตามทางเกวียนอนเหันอย็ูอยางถนัดชดเจนเหลั านั้นไป ซึ่ง เปนการสะดวกอยางยิ่ง การมาพบกับรองรอยของกองเกวยนีทําใหทุกคนปลอดโปรงใจขึ้นมาก เพราะความหวังมองเหนอย็ ไรๆ ูแลว ภายหลังจากบุกบนลั่ัดทาง รอนแรมกันมาดวยหนทางอ ันแสน ทุรกันดารเพอออกกื่ าวสกดัรพินทรตั้งเข็มในการดกขบวนใหญ ั ไดอยางถูกตองแมนย ํายิ่ง เมื่อพบรอยเกวียนที่ลวงหนาไปก  อน นั่นก็แปลวาหนทางเดินสะดวกไมจําเปนตองบุกปา ฝารก ไตเขาลงหวยกันอกแลี วเพราะเสนทางเดินของกองเกวยนียอมจะมุงไปตามพื้นภูมประเทศท ิ ี่ คนตัวเปลาเดนได ิ อยางสบาย

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 947 ลึกเขาไปเปนลําดับ ในปาแดงอันกวางใหญพื้นที่ราบนนั้ครึ่งชั่วโมงตอมาก็เหนดงหวาย็ สลับไปกับไผและกระชดแนิ นทึบขึ้นเปนล ําดับ ทิศทางของขบวนสัมภาระสวนใหญจากกองเกวยนี เทียมควาย สวนมากอาศยเดั ินไปตามดานใหญบางขณะเทานั้นที่ถางทางตัดพงซอกซอนเขาไปใน หมูไมและปาเถาวัลยพรานใหญสํารวจรองรอยเหลานั้นอยางถี่ถวนไปทกระยะุ ในที่สุดชั่วโมงเต็มๆ ก็ผานไปอีกไมมีสิ่งใดผิดปกติสําหรับรอยเหลานน้ั ไมมีรอยหยดพุัก วางแคมปคงรดหนุานําลิ่วไปเรื่อยเหมือนจะไมมีที่สิ้นสดุ “เอ...ไมมีทาทีวาพวกนนจะหยัุ้ดพักกนเลยนั ี่คงจะไมรอเราเสียแลวกระมัง” ดารินรองออกมาอยางออนใจ ชักจะทอแทหลอนออนเปลี้ยและระโหยเต็มทีใจอยากจะ ใหถึงขบวนเกวียนใหญเสยโดยเร ีวเพ็ ื่อพกผั อน แตแลวจากรองรอยที่เหนม็ ันทําทาบอกใหหล อน รูสึกตววั า มหวี ังตองเดนกิ ันเปนวันๆ ตอไปอีก ขณะนนตั้างหยุดพกดั ื่มน้ําอยูที่ซุมไผกอใหญจอมพรานควักบหรุี่ออกมามวนแจกจายให   เชษฐาและไชยยันตแลวจุดสูบ ใบไมรอบดาน ณ บัดนี้แลเหนเป ็ นสีเหลืองไปหมด จากสายตาของ คณะนายจางอันเกิดจากความเหนื่อยออนและกําลังที่ลาลงทุกขณะ แลวตางกแปลกใจ ็เมื่อเสียงหาวๆ ของรพนทริ บอกวา “ไมต องเปนหวงคร ับ ยิ่งไมม ีรอยวาพวกนนหยั้ดตุั้งแคมปที่ไหนเลย ตลอดระยะทางที่เรา ผานมานี่ก็แปลวาเรามีหวังทจะได ี่ พบพวกเขาเร็วที่สุด อาจกอนค่ําของวนนั ี้ตามที่ผมกะไวแตแรก ” “หมายความวาย ังไงผูกอง?” ไชยยนตั ถามงงๆ “ก็หมายความวา พวกนั้นจะตองไปตั้งแคมปพักรอเราอยขู างหนานะซิครับ โดยเลือกเอา ที่ใดที่หนึ่ง ที่เห็นวาเหมาะสมที่สุด สมมติวาขณะที่เราตามรอยมา และพบรองรอยแสดงวาพวกนนั้ ปลงสัมภาระหยุดพักแรม นั่นกแปลว ็ าเขาไดหยุดรอเราแลว และก็ออกเดินทางตอไปแลวภายหลังที่ เห็นวาเรายังไมมา แตนี่เรายงไม ั พบหลักฐานในการหยดพุักของพวกเขา ก็แสดงวาความหวังของเรา ยังมีอยูในการที่จะพบขางหนาใกลๆ นี้เขาอาจกําลังรอคอยเราอย” ู คณะนายจางพากันขมวดคิ้วงงไปชั่วขณะแลวก็นึกออกตามเหตุผลของเขา “เออจริงซินะเหตุผลของคุณดีแตอธิบายฟงยากพิลกึ” เชษฐาวาพร อมกับหวเราะั “หางจากนี่ไป ระยะทางเดินอีกประมาณชวโมงคร ั่ึ่ง มีหนองน้ําเล็กๆ อยูแหงหนึ่งระหวาง ชองเขา ถาผมทายไมผิดเราควรพบขบวนเกวียนของเรารออยูที่นั่น เพราะมันเปนแหลงน้ําแหลง เดียวในปาหวาย” รพินทรพูดอยางม ั่นใจตอมาแลวมองไปทขี่ อมือของหัวหนาคณะเดนทางิ “นั่นกี่โมงแลวคร ับ?” “บายสามกวา...”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 948 ทั้งเชษฐาและไชยยนตั ตอบมาพรอมกัน “ยังมีเวลาอีกถม” จอมพรานพึมพํา แหงนหนาขึ้นสังเกตแสงตะวันอนยังรั อนแรงกระจางจาอยูเหนือยอด ยาง แลวสัญญาณออกเดนติ อ ทวาขณะนั้นเองเสียงแหลมชนิดหนึ่งก็ดังแววออกมา จากกอไผหนา ทึบที่สกัดทิศทางอยูเบื้องหนา มันเปนเส ียงคลายๆ เสียงรองกระตากของไก  ปาตวเมั ีย รพินทร หยุดชะงักลงอกครี ั้ง จองอยางระแวดระวังไปเบื้องหนา เกิดกับแงซายอยูเดินรั้งทายขบวน ก็ขยับไป ยืนรวมกลุมกบพรานใหญ ั ซบซุิบอะไรกันเบาๆ “เสียงไกปานนะี่ทําไม จะยงเรอะิเสียเวลานารีบเดินกนดั ีกวา” ไชยยนตั รองมาแตแลวก็เอะใจ เมื่อสังเกตเห็นสีหนาอึดอดกั ังวลใจของพรานใหญรวม ทั้งอาการการที่เขาแตะริมฝปาก  เปนเช ิงใหสงบเสียงลง ทั้งสามเงียบกริบลงในทนทั ี ประสาทตื่น พรอม รับกับเหตการณุที่ยังไมสามารถจะทํานายไดถูก หรือเขาใจอะไรได อึดใจตอมา...ทามกลางการหยุดนิ่งอยกู ับที่ของทุกคน เสียงรองชนิดหนึ่งนั้นก็ดงแหลมั เย็นมาอีก ทอดจังหวะหางๆ กันสองครั้ง แลวเงยบหายลงตามเดี ิม ไดยินแตเส ียงลมพัดกอไผเสียดสี กันออดแอด รพินทรหันหลังมาทางคณะนายจางกระซิบ “ถาจะไมไดการแล วครับ เปลี่ยนทิศทางออมหน อยดีกวา ” “ทําไม?” “ไอเสียงที่รองเหมือนไกมันไมใชไกเส ียแลวละครับ” “?” “จงอาง!” เสียงรพินทรกระซิบมาเบาๆ ที่สุด แลวทําสัญญาณใหทุกคนออกกาวถอยพนปากดาน ออกไปอยางเบากริบ จนกระทั่งหางออกมาในระยะปลอดภัย จึงถอนใจอยางโลงอก เปาลมออกจาก ปากเบาๆ คณะนายจางพากนจั องหนาเขาอยางสงสัย “จงอาง!” ไชยยนตั อุทานออกมาอยางขวัญหายเสียงแทบไมผานลาคอํ “ทําไมเสียงเหมือนไกตวเมั ียอยางนั้น?” “นั่นแหละครับ เขาละ เวลาครึ้มๆ ขึ้นมาเขาก็รองกะตากไดเหมือนไกเวลาออกไขได เหมือนกนัแตจะรองในขณะที่ออกไขดวยหร ือเปลาผมก็ไมทราบ เสียงดังมาจากกอไผริมดานที่เรา จะผานไปนั่นเอง หลบเสียดกวี า” เชษฐาควาผาขนหนูออกมาซบเหงั ื่อ ตายังจบจั องไปยังปากดานนนอยั้างระแวง พรอมกับ ถอนใจลึก

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 949 “เคราะหดีอะไรอยางนี้ที่มันรองใหเสียงเตอนให ื เรารูตวเสั ียกอน ถามันเงียบ ปุบปบเรา เดินเขาไปใกลก ็ยุงกนใหญ ั  ปนลูกซองเราก็ไมมีมากันเลยสักกระบอกเดยวีผมเองก็เพิ่งจะไดยนิ เสียงของมันครั้งนี้เปนครั้งแรก นึกวาไกปาเหม ือนกนัดไมี ดีกําลังเฝาไขอยูก็ไมร” ู ไมมีใครเอยคําใดอีก นอกจากจะเดินตามรพนทริ แยกจากรอยเกวียน ออมเขาพงไปทาง ซายมืออยางเงยบกรี ิบ คณะนายจางทั้งสามเริ่มนึกถึงคําพูดของพรานใหญที่เคยบอกไวขึ้นมาไดนนั่ ก็คือเมื่อเขาเขตปาหวาย เปนแดนของจงอางซึ่งมีอยูชุกชุมที่สุด โดยไมจําเปนจะต องเตือนอีกเลย ตางเต็มไปดวยความระมดระวั ังทกฝุกาว สอดสายสายตาสํารวจไปยังซุมและพงรกรอบดาน ดาริน เหวยงี่ .470 ขึ้นสะพายไหลดึงปนสั้นขึ้นมาถือไวชั่วคราว ในภมูิประเทศอันเปนปารกระยะกระชนั้ ชิด และมหาภัยที่อาจพรวดพราดออกมาอยางจูโจมกะทนหั ันเชนน ี้หลอนมั่นใจในฝมือปนสั้นซึ่ง สั่งไดของหลอนมากกวาไรเฟลที่เกงกางและไมเหมาะสําหรับเปาหมายขนาดเล็ก เดินยองหายใจไมทั่วทองกนไปส ั ักพักใหญตางก็พอจะรูสึกโปรงใจขึ้นเล็กนอย เมื่อ พรานใหญนํามาบรรจบกับรอยเกวียนอีกครั้ง และคะเนระยะทางไดวา หางจากเสยงงีทูี่ไดยนนิ ั้นมา ไมต่ํากวาหน ึ่งกิโลเมตร ทางเกวยนนี ําเลี้ยวซอกซอนเขาไปในสองฟากทางอันแนนทึบไปดวยดงหวายแลวก ็ทะลุ สูทุงแคบๆ ตอนหนึ่ง จากนั้นก็เขาปาไผที่สลับไปกับหวายอีกครงั้ทันใดนั้นลมพัดวูบมาจาก ทิศทางเบื้องหนา จมูกของทุกคนสัมผัสกับกลิ่นเห็นเนาของซากสัตวโชยกรุนมา เกิดพยายามเชดิ จมูกสายรอนหาทิศทางที่แนนอนของกลนนิ่ั้น สวนแงซายก มๆ เงยๆ สํารวจอยูตามพื้น อึดใจเดยวกี ็ กมลงเกบส็ ิ่งหนึ่งขึ้นมาจากกอหญา รพินทรกาวพรวดเขามาถึงตัว คนใชชาวดงไมกล าวคําใดทั้งสิ้น เพียงแตสงสิ่งที่ถือนั้นให เชษฐาและไชยยันตกามตามเขามา “อะไร?” พรานใหญก ็ยงไม ั เอยเชนไรเหม  ือนกนัเดาะสิ่งที่ถืออยูในมือแลวยกขนชึู้ใหคณะนายจาง ของเขาเห็นถนัด มันคือปลอกกระสุนปนลูกซองนัดหนึ่ง มีรอยยิงมาประมาณสองสามวันแลว เชษฐารับไปตรวจพิจารณาดูแลวสงตอให  ไชยยันตขณะเดียวกนแงซายกั ับรพินทรก็หาไดจากพง รกขางเคียงอีกสามปลอก “พวกเราแน...” ไชยยนตั รองออกมาเบาๆ แลวเมมริมฝปาก “คงจะยิงอะไรสักอยาง ในขณะที่เดินเกวยนผี านมาทางนี้ลองคนดูใหทวๆั่ซิมีปลอกลูก ไรเฟลบางไหม บางทีเราอาจทายถูกวาเขายิงอะไร” ทุกคนกระจายกันคนตามใบไมและกอหญาที่ขึ้นรกอยรู ิมทาง อันมีรอยเกวยนผี านไป นั้น แตก ็ไมพบปลอกลูกปนชนิดใด มากไปกวาปลอกลกซองสูี่ปลอกที่พบแลว

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 950 “อาจยิงสัตวเปนอาหารบังเอิญเปนเวลาประจวบเหมาะที่มันตัดหนาผานมาใหเห ็นกได็  และกลิ่นเนาทโชยมาน ี่ี่คงจะเปนเศษเครื่องในและหนังที่พวกนั้นลอกทิ้งไวตามรอยเกวียนตอไป เถอะ” หัวหนาคณะเดินทางวา พอพนซุมไมใหญซึ่งทางดานแคบๆ นนั้หักเปนขอศอก ทุกคนก็ชะงกไปช ั ั่วขณะ เบื้อง หนา...หางออกไปเพยงไม ี กกี่ าว รางสีดําใหญโตของสัตวอะไรชนดหนิ ึ่ง นอนขึ้นอดทึ ึด ขวางครอม อยูกลางรอยเกวียน มีรอยถกสูัตวปาแทะเหวอะหวะ บางสวนเหนกระด็ูกขาวโพลน และทนทัทีี่ ทั้งหมดโผลออกมาพบนั้น อีเห็นแผงขนาดใหญสองตัวผละจากซากอยางตกใจ เผนหายเข าริมทาง ไป ตางพรูกันเขาไปโดยเรวด็วยความพ ิศวง ทายสิ่งใดไมถกู “ควายปา!” ดารินรองลั่นออกมาอยางตื่นเตน เมื่อเหนส็วนเขาและศ ีรษะของมัน “ดูยังไง เห็นควายเทยมเกวี ยนของเราเป ี นควายปาไปเสียแลว!” รพินทรพูดหวนๆหนาเครียด กวาดสายตาไปรอบๆ คําพูดของเขาทําใหคณะนายจาง ตะลึง รอบดานขางๆซากควายนนั้มีรอยหยุดพักปลดเกวียน รอยเทาอันเหยียบย่ําอยูสบสนั และปลอกกระสุนปนลูกซองหลนอยูเกลื่อนกลาดรวมสบนิ ัด ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ มันเปนชวงระยะแหงการพยายามเดาเหตุการณของทุกคน “เกิดอะไรขึ้นนี่?” ในที่สุด ไชยยนตั ระเบิดโพลงออกมา ซากควายตวนันั้ตายมาแลวประมาณสามวัน กําลังสงกลิ่นอยางรุนแรง สวนตางๆ ของ มันถูกสัตวหลายชนิดมารุมกนิแหวงหายไปเกือบครึ่งตัว ยากยิ่งที่จะพสิูจนออกมาไดถึงสาเหตุการ ตายของมัน “พวกนนคงไม ั้ยิงควายเทียมเกวยนเพี ื่อเปนอาหารแน ”  รพินทรพูดหวนๆพรอมกับยักไหลแคนยมิ้ตาคมกริบกวาดไปรอบๆ “ขณะที่เกิดเหตุพวกเขาเดินผานทางนี้มาในเวลากลางวนั ปลอกลกปูนเหล านั้นแสดงวามี การระดมยงกินขั ึ้นขนานใหญแลวควายตวนั ี้ก็ตาย พวกนั้นไมไดหยุดพักที่นี่เพยงแตี หยุดปลดซาก ควายที่ตายออกทิ้งไวแลวเดนทางติ อไป เรามาชวยกันคิดซิครับ วาเกิดอะไรขึ้น” ทุกคนกระจายกันออกตรวจหารองรอยในบริเวณใกลเคยงรอบดี าน แตกไม็ พบวี่แวว อะไรทั้งสิ้น รอยเสือขนาดเล็ก อีเห็น และเมน ทยี่ ่ําอยูเกลื่อนใกลซากควาย ก็ลวนเปนรอยใหมซึ่ง ยองมากินซากเปนอาหาร ภายหลังจากที่ควายตัวนี้ตายแลวทั้งสิ้น

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 951 ขณะนนั้เชษฐาผูเดินแยกสํารวจไปทางโคนไผหนาม ซึ่งเต็มไปดวยตนเล ็บเหยยวเกี่ี่ยวไก ขึ้นเปนพุมทึบ ก็พบรอยเลอดแหื งกรังหยอมหน ึ่ง กระจากเปรอะเปนดวงตดอยิกู บใบไม ั เตยๆใน ี้ ระดับสูงประมาณโคนขา ตําแหนงนั้นมพีุมเล็บเหยยวอี่ันขึ้นอยูทึบ มีรอยขาดพรุนไปดวยกระสุน ลูกปรายและเลยไปกระทบปลองไผเบื้องหลังแตกทะลุหลายแผล เขาเรียกพรานใหญเบาๆ รพินทรจึงบุกตามเขามา แลวก็เหนหล็ ักฐานในทันทกีอนที่ เชษฐาจะชี้ “ไมมีรอยตีน มีแตรอยเลือดเทานั้น ตามปกติสัตวใหญอะไรก็ตาม ถาถูกปนตรงนี้นาจะมี รอยดิ้นเปนแปลง แมวาจะไมอยู” หัวหนาคณะเดินทางกระซิบ พรานใหญหร ี่ตา มือลูบคลําอยูที่คางอยางใชความคิด “คุณชายคิดวามันเปนอะไรครับ?” เชษฐาหนมาสบตาเขาัตางมองกันนิ่งอยอู ึดใจ และกอนท ี่อดีตทูตทหารบกเชื้อพระวงศ จะเอยเช นไรตอไปน  ั่นเอง ทุกคนที่แยกยายก ันบกพงสุํารวจอยูริมสองฟากทางเกวียน ก็ตองสะดงุ สุดตัว เพราะเสียงรองลั่นออกมาไมเปนภาษาของเกิด ผูขณะนดี้อมๆ มองๆ ตามพนอยืู้ที่พุมหวาย ตอนหนึ่ง เกิดวิ่งปาราบ...ตาเหลือกอยางไมคิดชีวตเขิ ามา ในขณะที่เบื้องหลังลํายาวของอะไรชนดิ หนึ่ง อวบขนาดตนหมากเขื่องๆ ชูหัวอันแผพ ันพอนรอนราสูงเหนือพนดื้นริ วมสองเมตร พงปราดุ กวดไลมาอยางกระชั้นชดิเสียงพุมไมเลกๆ็ที่มันเลื้อยผานปะทะเขามาลูระเนนราวกับถูกพายุพดั เกล็ดเปนมันระยับตองแสงแดดที่สองลอดซุมไผลงมาลายของมนไม ัผ ดอะไรก ิ ับลูกหวาย เสี้ยวของลมหายใจชวงนั้น ทุกคนมีความรูสึกตรงกันหมดคือ เหมือนภาพฝนรายที่กําลัง เผชิญอยูกับมจจัุราช โดยไมท ันรูเนื้อรูตัว รพินทรเหวยงไรเฟ ี่ลขึ้นประทบบั าในพริบตา แตก็มใครคนหน ี ึ่งในคณะพรรค...เร็วเสีย ยิ่งกวาเขา เสียงกระสุนนดหนั ึ่งแผดสนั่นหวั่นไหวามาจากฟากปาตรงขามถาไมใชแงซายก็ตองเปน ไชยยนตั ซึ่งกเป็ นจังหวะเดยวกี ันกับที่พญาอสรพิษรายฟาดหัวของมนฉกลงมาัหมายศีรษะของเกดิ ผูกําลังวิ่งอยางเร็วที่สุดในชีวติ พลาดไปเพยงฝ ี ามือเดียว...มันมวนลําตวอั ันยาวเหยียด แลวก็รอนรา ขึ้นอีกเมื่อนั้นเอง...ปนในมอของเขาจื ึงมีโอกาสระเบิดขนึ้แลวกต็ิดตามดวยเชษฐาผมู ีสติอันมั่นคง ผลการยิงทั้งสองนัดของเขากับเชษฐา จะเปนอยางไรกยากท็ ี่จะเดาถูก มันมวนตวอั ีกครั้ง คราวนี้หวเรั ียดลงต่ําพื้น เปลี่ยนทิศทางจากการกวดตามเกิด พุงไปทาง ม.ร.ว.หญิงดาริน วราฤทธิ์ผู บัดนี้ยังยืนตะลึงอยูกลางดาน “หลบเร็ว!” รพินทรกับเชษฐาตะโกนออกไปสดเสุียงพรอมกัน หญิงสาวถอยผงะ แลวกระโจนขามดาน ปราดเขาหาโคนตนยางอยางสติไมอยกูบตั ัว หลอนใชปนสนในม ั้ือยิงออกไปสองนัดซอนแตในภาวะอกสั่นขวญแขวนควบคัมสตุิไมไดเชนนี้

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 952 มันดูเหมือนจะไมเกดผลอะไรข ิ ึ้นมาเลย นัดหนึ่งพลาดไปอยางนาเสยดายีสวนอกนี ัดหนึ่ง เจาะเขา ลําตัวต่ําไปทางบั้นหาง เพยงแตี ผานเนื้อไมถูกกระดกู และนั่น...เทากับเพิ่มฤทธิ์รายใหแก มนยั ิ่งขนึ้ ! มฤตยูลายลูกหวาย เลื้อยพรวดพราด พงไมลูระเนนราวกับใครเอาเชือกยักษมาแกวง เสียง ขูฟูฟา ปานวาจะสะกดเลือดในกายของทุกคนใหจับเปนกอน ฝงกรงเขยวฉ้ี ับเขามาทโคนยาง ี่พลาด ชวงไหลของดารินไปอยางหวุดหวิด นักมานุษยวิทยาคนสวยผละหนหลั ังอีกครั้ง วิ่งกระเจิงเขาไป หาไชยยันตผประทู ับปนเรอร า เล็งศูนยอยูอยางจับเปาหมายไมถนัด อยางไรก็ตามเขาเหนี่ยวไก ในทันทีเมื่อเห็นมันตวัดหัวขึ้นเปนครั้งทสามี่ กระสุนจากไรเฟลแฝดขนาดหนัก พุงเขาปะทะกลางทองของมันระดับต่ํากวากานคอ ประมาณศอกเศษอยางถนัดถนี่กอนที่มนจะชัูคอขึ้นไดถน ัด ไอมหาวายรายผูเกรยวกราดอาฆาตี้ แคนมนษยุกระเด็นเหมือนถูกกระทุงดวยท อนซุงใหญทอนหางอันยาวเหยียดมวนเปนเกลียวฟาด ฟดอยูไปมา จังหวะนเองไรเฟ ี้ลจากมุมตางๆก็แผดกมปนาทข ั ึ้นประสานเสียงกนัสวนศีรษะอนั ใหญโตนาเกลียดนากลัวของมันแหลกละเอยดีบางสวนถูกเด็ด กระเด็นหายไปราวกับถูกสับ พญาอสรพิษยตุิฤทธิ์เดชของมันลงในบัดนนเองั้ ! ทุกคนจากทิศตางๆ เผนเขามารวมกลุมกนอักครี ั้ง สีหนาของแตละคนขาวซีดแทบไมเปน ผูเปนคน โดยเฉพาะอยางยิ่งเกิดกับดาริน ผูใกลจมูกมัจจราชมากทุี่สุด สําหรับวินาทวีิกฤติที่ผานมา เมื่ออึดใจทแลี่ ว “ผมกําลังเดินเขาไปที่ดงหวายนั้น” เกิดรายงานปากคอสั่น หนาเหลือสองนิ้ว “โอโฮ มันโผลพรวดเดยวีสงเกูินหวผมตั ั้งสองวา นึกวาตายแลว” “มันไปยังไงมายังไงกนนั ” ี่ ไชยยนตั ครางแหบๆ แทบจะไมมีเสียง สวนดาร ินพูดอะไรไมออก ตัวสั่นเทาเปนลูกนก รพินทรคอยๆ เขาไปพิจารณาลําตัวอันอวบใหญยาวเหยียดของมนอยัางถ ี่ถวน แลวชี้ใหดู บาดแผลอันเกดจากลิูกปรายของกระสุนลูกซอง ซึ่งฝงพรุนอยูกลางตัวของมัน พลางหันมาทาง เชษฐา “พอจะนกออกหรึ ือยังครับวา อะไรเปนอะไร?” เชษฐากดรั ิมฝปากแนนนั่งองอยึู้เปนเวลานาน “ไอมหากาฬนเอง่ีที่ประจันหนากับกองเกวียนของเราที่นี่ลอควายเทยมของเราตี ัวนี้ลม ไป พวกนั้นคงชวยกันระดมยิงกันเปนการใหญมันเพียงแคเจ็บเทานนแลั้วหนีรอดไปไดแตไมไป ไหน คอยวนเวียนดักเฝาซากควายดวยความพยาบาทอยบรู ิเวณนี้พอดกีับที่พวกเราผานมาน” ี่

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 953 “ขอบคุณสวรรคที่พวกเราปลอดภัยจากมันไดอยางหวดหวุดิตอนที่พบรอยเลือดแหง และเรียกคุณใหเขาไปดูผมกําลังจะบอกอยูแลววา สงสัยวาจะเปนจงอางยังไมทันจะอาปาก มันก็ พรวดเขาใสเกดเขิ าใหเลยเหมือนตายแลวเก ดใหม ิ เมื่อกี้นี้ผมนึกวา ไมเกิดกน็ อยคงจะเสร็จไปแลว ใจหายใจคว่ําหมด” “ถาไมไดนัดนนของคัุ้ณไชยยันตกย็ังทายอะไรไมถูกเหมอนกื ันครับ อยางนอยไมใครก็ ใครสักคนหนงตึ่ องเสร็จแนมันฉุกละหุกจูโจมเหลือเกนิสามสี่นัดที่พวกเรายิงออกไปครั้งแรกไม ถูกมันเลย มีของคุณหญิงถูกนัดเดยวเที านนั้แตไปถูกเอาดานปลายหาง” พรานใหญบอก แมเคยชนติ อเหตุการณและเยือกเยนม็ ั่นคงเชนไร ริ้วรอยแหงความ สยดสยองใจยงปรากฏให ั เหนช็ ัดที่แววตาของเขา ไชยยันตเองผูกูชวีตของทิุกคนในคณะ รวมทั้ง ตัวเองไวได ในว  ินาทดีับจิต บัดนี้รูสึกสะบาหวเขั าออนถึงกับทรุดตวลงไปน ั ั่งพกทั ี่ตอไมอันหนงึ่ ... สวดอะไรพําอยูในคอ “เทวดาประจําตัวยังคุมอย” ู อดีตนายทหารปนใหญพึมพํา ปาดแขนเชดเหง็ ื่อกาฬที่ออกทวมใบหนา “ถานัดนั้นไมถูก ทั้งนอยและฉันก็เสร็จไปพรอมๆ กัน มันกําลังกวดไลหลังนอยหางแค  วาเดยวีนอยกว็ิ่งมาทางฉนดัวย ” “ฉันไมรูดวยซ้ําวาฉันวงไปทางไหน ิ่ ” ดารินพูดเสยงสี ั่น แลวหนไปทางรพ ั ินทรสายหนาชาๆ “ตาบุญคําของคุณทําพิษเสยแลี ว ยิงมันเจบไว ็ แลวก ็ลวงหนาไปกอน พวกเราไมทันรูตัว เดินกะเลอกะลาตามรอยมาก็เลยเจอเขาแบบนี้ดีที่ไมมใครตาย ี ” “จะไปโทษบญคุําหรือพวกนั้นก็ไมถูก” พี่ชายขัดมา “เขาก็ตองการยิงใหมนอยันูนแหละั่แตระหวางนนมั้ันคงหนีไปไดและทางฝายเขากไม็ มี โอกาสจะติดตอบอกข าวใหเรารูไดบังเอิญเราตามรอยเขามาทางดานนี้พอดีพวกนั้นกคงเจอเอาฤทธ็ ิ์ รายของมันเลนงานอยางกะทันหัน ตอนที่ขบวนเกวยนผี านทีเดียว มนอาจเป ั นไปไดในขอทวี่า พอ มันพรวดเขาเลนงานกัดควายลมแลว พวกนั้นระดมยิง มันก็เผนหนีเขารกหายไป ตามเสือหรือชาง เจ็บนะ พอทําเนาแตตามงูจงอางเจ็บ...คงไมมีพรานคนไหนในโลกกลาตามหรอก ” “วาแตมันเปนตัวเดยวกี ับที่รองกะตาก อยูตรงปากดานที่เราเลี่ยงผานมาตะกหรี้ือเปลาก็ ไมรู” ไชยยนตั เอยขึ้น “คงจะคนละตวกั ันครับ” รพินทรบอก แงซายทําจมกเชูิด เหมือนจะสูดกลิ่นอะไรสักอยางแยกจากกลิ่นเนาของซากควาย ทตลบี่ อบอวลอยูในขณะนี้แลวกออกเด็ ินแยกกลุมตรงไปยังกอหวาย ที่เกดเผชิ ิญหนากับมันเขาครั้งแรก

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 954 ออมหายลับเขาไปทางด  านหลัง อึดใจเดยวกี ็โผลออกมาโบกมือเรียกพรานใหญรพนทริ สาวเทาตรง เขาไปโดยเรว็ทุกคนก็ตามเขาไปดวยติดๆ พอออมพงหวายตอนนั้นไปทางดานหลัง ทุกคนกแทบ็ ผงะครางออกมาเปนเสียงเดยวกี ัน ที่พงรกตอนนนั้ซากของอสรพิษรายอีกตัวหนึ่ง ใหญขนาดเดยวกี ันกับตัวที่เพิ่งสิ้นฤทธิ์ ไปหยกๆ รูปรางลักษณะกับฝาแฝดนอนตายขึ้นอดอยืูที่นั่น สงกลิ่นเหม็นคลุงไมผิดอะไรกับซาก ควายจากสวนหัวไปจนกระทั่งเกือบจดหางเปนรอยพรุนไปดวยกระสุนลูกปราย! บริเวณรอบดาน เปนรอยเทาคนหลายรอยเหยยบยี่ําอยูสับสนรวมทั้งกนบุหรี่ใบตองแหง ซึ่งพรานพื้นเมองของรพื ินทรและพวกลูกหาบสูบกัน ตางหันมองดหนูากนอั ีกครงั้ “ผมพอจะทายเหตุการณไดหมดแล ว” เชษฐาพูดขนโดยเร ึ้ว็ “คูของมัน สองตัวผัวเมยีชวยกันโจมตีกองเกวยนของเราขณะที ี่เดินผาน พวกนั้นยิงตาย คาที่ไปตวหนังึ่อีกตัวเพยงแตี บาดเจ็บหนไปได ี และคอยเฝาซากคูของมันวนเวยนอยีูตรงนี้พอเรา ผานมาก็ไดจังหวะเหมาะเลย มันกําลังทั้งเจบท็ ั้งแคนคอยพยาบาทอย” ู “ไมมีปญหาหรอกครับ คงเปนอยางที่คุณชายเขาใจทกอยุาง ” พรานใหญก มศีรษะรับ แลวหันมาทางเกิด “แกเดนเขิ ามาที่พงหวายตอนนี้ใชไหม แลวก ็เห็นไอตวนันชัู้หัวราขึ้นมา” “ครับ” เกิดบอกออยๆ แลวก็ตอมาวา “ผมไดกลิ่นเหม็นเนาอีกชนดหนิ ึ่ง ลมโชยมาจากทางนี้ไมใชจากซากควาย ก็เลยตาม กลิ่นมา พอดไอี ตัวนนมั้ันพรวดเขาเลนงานเสียกอนทจะที่ันเห็นซากของพวกมนอั ีกตัว ความตกใจ ทําใหผมลืมเสียอยางสนิทวากอนเกดเหติุผมตามกลิ่นเนาเข ามา แงซายคงไดกลิ่นเหมอนผมืถึงตาม เขามาดูอีกครั้งแลวก็พบไอตวนั ” ี้ “โลงอกไปทีถางั้น” ไชยยนตั ถอนใจเฮือกยิ้มออกมาได “ผมยังนั่งเปนทุกขอยูนวี่า ถาคูของมันอีกตัวดักเลนงานในพริบตาใดพริบตาหนึ่ง ตอจาก นี้ไป อะไรจะเกิดขึ้นอีกรแนูว ามันตายหมดทั้งสองตัวแลวอยางนี้ก็พอสบายใจไดบาง” “ผมก็กําลังหวงอยางคุณไชยยันตอยเหมู ือนกัน” พรานใหญห ัวเราะเบาๆ บรรยากาศอันเครงเครียดไปดวยความหวาดระแวงคอยผอน คลายลง “ถางั้นก็แปลวาบญคุํากับพวกนั้นไมเลวจนเก ินไปนัก” สีหนาของหัวหนาคณะเดนทางดิ ีขึ้น

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 955 “อยางนอย พวกเขาก็ยังซัดมันอยูหมดไปต ั ัวหนึ่ง อีกตัวคงจะยิงถูกไมถน ัด และมันรูแลว หลบเสียกอน ควายตายไปตัวหนึ่งก็ชางเถอะ วาแตเราจะรูไดยังไงวา พวกเราเหลานั้นมีใครถูกมนั กัดเขาบางหรอเปล ื า?” รพินทรมองไปรอบๆ แลวบอกวา “ผมเชื่อวาคงไมมีใครไดรับอนตรายอะไรหรอกคร ั ับ ถาพวกลูกหาบถูกกัดก็ตองตาย ในทันทีและถาตายพวกนนกั้ต็ องฝงไวในบริเวณใกลๆ นี่แตเรามองไมเห็นรองรอยวามีการขุดหลุม ฝงเลย” “ถามันชุมมากๆ แลวก็มีไอต ัวขนาดยักษอย างนี้อีกหลายๆ ตัว ถาจะไมเหมาะนะผกองู การตามไอแหวงของเราจะมอีุปสรรคก็ตอนนี้เอง” ไชยยนตั พูดขนอยึ้างแขยง “เรื่องชุมนะ เปนชุมแนๆ ครับ ไมมีปญหา แตตวใหญ ั ๆ อยางสองตัวนี่ตามปกตแลิ วก็มี ไมมากนกหรอกันานๆ จะไดเหนส็ ักทีไอตัวใหญๆ ถาเห็นคนหรือสัตวมันมักจะเขาโจมตีทุกครั้ง ไป แตสําหรับตัวยอมๆ ถาไมจวนตวกะทันหั ันจริงๆ แลวม ันกเหม็ ือนงูธรรมดานั่นแหละ คือคิดหนี มากกวาที่จะเขามาทําราย” “เรื่องอุปสรรคในการตามไอแหวง เปนอนไม ั ตองพูดถงกึ ันแลว” หัวหนาคณะเดินทางกลาวดวยเส ยงหนีกแนั นมั่นคง “ตั้งแตเราเริ่มติดตามมัน ก็ลวนแลวไปดวยอุปสรรคขวากหนามแทบจะเอาชวีิตไมรอด มาแลวทั้งสิ้น ไอผีโขมดเอย ไอควายมหิงสาเอย ไหนจะน้ําปา และความยากเข็ญทรกุันดารสารพัด เปลืองทั้งชีวิตคน ทั้งเวลา และสิ่งของ เมื่อจะตองมาเจอเขากับไอพวกจงอาง มันกไม็ ใชอุปสรรคที่ นากลัวยิ่งใหญไปกวาเทาทเราผจญกี่ันมาแลว ทุกสิ่งทกอยุางเปนเรื่องโชคชะตาของเราและมัน เมื่อ สัตวเดรัจฉานมหาวายราย มันแนกว าเราก็ใหมนรัูไป เปนตายรายดียงไงก ั ็ไมมีการเลิกลม ตองฟาด กับมันใหถึงที่สุด หรือคุณวายังไงรพินทร?” ประโยคหลัง เขาหันไปทางพรานนําทาง รพินทรไพรวลยั กมศีรษะให “ทุกสิ่งทุกอยางขึ้นอยูกับคณชายครุับ สําหรับฝายของผมไมมีปญหาอะไร” “เอาละรีบไปตอเถอะผมแนใจเหมือนกนวั าเราควรพบขบวนเกวยนกี อนค่ํา” ผานจากดงหวายตอนนนกั้ ็ออกสูทุงสลับไปกับปารวกโปรง รอยเกวยนนี ํารุดหนาไป เรื่อยๆ มองเหนท็ ิวเขาสูงต่ํา เปนกําแพงลอมอยูรอบดาน ทั้งหมดเรงฝเทาทําเวลากนอยั างเต็มที่อีก สองชั่วโมงเต็มๆ ผานอีกหลายทุงหลายดง ตะวันต่ําลงเต็มที่ในที่สดทางเกวุียนกน็ ําขึ้นสูปาโคกที่ เบียดเสยดแนีนท ึบไปดวยยงยางและเตู็งรัง พรานใหญบอกให  คณะนายจางทราบวาเหลือระยะทาง

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 956 เดินเพยงอี ีกไมเกินครึ่งชั่วโมง ก็จะถึงหนองน้ําตําแหนงซึ่งคาดหมายวา ควรจะไดพบกองเกวยนี หยุดพักที่นนั่ อิดโรยออนลากันอยางเต็มที่ขณะที่หนทางเริ่มไตขึ้นเนินสองฟากทางเปนโขดหินนอย ใหญพื้นอดมไปดุวยกรวดลกรูัง การเดนชิ าลงเป  นลําดับ โดยเฉพาะอยางย ิ่งดารินเริ่มจะปดเปโซเซ หลายครั้งที่ตองเกาะบาพี่ชายพยุงกายไวหลอนมองเห็นปารอบดานเหลืองอรามไปหมด แตกัดฟน เดินตอไปโดยไมยอมปริปาก ครั้นแลว ทุกคนก็ตองสะดงขุ ึ้นสุดตัวอีกครั้ง ลืมความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยลาจนหมดสิ้น กลายมาเปนความตกใจตื่นเตนที่อุบัติขึ้นอยางฉับพลันกะทันหนั เสียงปน ดังขนสนึ้ั่นหวั่นไหวถี่ยิบ สะทอนก องไปทั้งปาราวกับเกิดสงคราม แววมาจาก ทิศทางเบื้องหนา ระยะไมห างออกไปนกัพรอมกันกม็ีเสียงชางรองขึ้นอื้ออึงประสานกันทั้งโขลง เสียงปาหกถลั มประหน  ึ่งเกิดพายุพระกาฬ พัดอูสวนทางเขามา ชั่วพริบตาหนงึ่ทั้งหกคน ยืนตวแขั ็งอยกูบทั ี่เสียงปนทั้งไรเฟลและลูกซอง ที่ระดมกัน ระเบิดอยแซู ส่ําเหมือนประทดตรัุษจีน และเสียงพญาคชสาร ยังคงสะเทอนป ื าทั้งปาอยเชู นนั้นอยาง ดุเดือด และรนแรงทวุีขึ้นทกขณะุดูเหมือนจะมีเสยงคนรี องเอะอะโวยวาย แววปะปนมาด  วย สรรพ สําเนียงอึงอลเหลาน้นั เปนไปอยางวุนวายสับสนเหลือที่จะกลาว “ไอแหวงแนปะทะกับพวกเราเขาแลว ขางหนานี่เอง!!” รพินทรรองลั่นออกมา สลัดไรเฟลคูมือออกจากไหลอีกครั้ง ทุกคนกเผ็ นพรวดเขาหาที่ กําบัง อันเปนเวลาเด ียวกับภูเขาหลายลูก กลิ้งตะลุยพงไมเบ ื้องหนาในระยะใกลตรงสวนเขามา เสียง แปรแปรน เสียงกิ่งไมหัก เสียงฝเทาหนักๆ ย่ําแผนดินสะเทือน ประหนึ่งวาโลกซกนี ั้นกําลังจะ พังทลายลง

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 957 39 มันเปนความสับสนจาละหวั่น ที่แตละชวีิตฝากไวกับโชคชะตาของตนเอง ไมมีสงใดมา ิ่ เปนหลักประกันใหไดนอกจากไรเฟลที่ถืออยูในมือและสติสัมปชัญญะเทานั้น! ดารินวงแตกฝ ิ่งูพุงเขาย ึดโคนตนไมใหญขนาด 5 คนโอบเบื้องหนา และนั่นหมายถึงวา หลอนเปนคนเดียวในคณะที่จะตองเปนดานแรกประจ  ันหนากับโขลงชางที่บุกตะลุยเขามาราวกับ พายุบุแคมเพยงโดดเด ี ี่ยว เชษฐากับเกดกระโจนเข ิ าหลบหลังโขดหินลูกเดยวกี ัน แยกไปทางซายมือของแนวทาง ดาน สวนไชยยันตก็ตะกายไปยังจอมปลวกโดยมแงซายพรวดพราดตามตี ิดเขาไปดวย รพินทร ไพรวัลย เปนเพ ียงคนเดียว ทยี่นปื กหลักนิ่งอยูกลางดานทเดี่ิมแตเตรยมพรี อม ใกลๆ กับที่เขายืนอยูคือตนร ัง ซึ่งนั่นเปนที่หมายตาไวแล วสําหรับทางหนีทีไล และโดยตําแหนงนี้ เขาสามารถมองเห็นการเคลื่อนไหว เพื่อเตรียมรับสถานการณรายของชีวิตที่อยในความรู ับผิดชอบ ของเขาทั้งหาไดอยางถนัดชดเจนัแตก ็ไมมีเวลาที่จะรองบอกอะไรกนได ัเส ียแลว นายแมปะแรดตัวเทาบาน เปนตัวแรกที่วงนิ่ําฝูงชุดนั้นตะบึงเขามาพรอมกับชูงวง และ รองกึกกองประหนึ่งจะสําทบขวั ัญ โดยมสีีดออีกสามตัวสี่ตัววิ่งรี่ตามเขามาติดๆ มันเห็น ม.ร.ว.หญิง คนสวยเปนจุดหมายทําลายลางท ี่ใกลท่สีุด แปรนเขามาทามกลางความใจหายใจควาของท่ํุกคน ที่ เห็นเหตุการณอยูเบื้องหลัง .470 ดับเบลไรเฟ ิ ลในมือของหญิงสาว กัมปนาทกลบเสียงรองของมันเปนนดแรกั เหมือนกนัหลอนยิงในระยะหางเพียงสิบวาเทานนั้ใบไมและซุมเถาวัลยที่อยใกลู เคียงกับดานหนา ของปากกระบอกปน กระจายฟุงดวยอานุภาพแรงอัด ไมม ีปญหาเลยสําหรับเปาหมายอันเปนศีรษะ ใหญโตมโหฬารขนาดตุมสามโคก นางพังผูกระหายเลือดทรุดเขาหนาลงในพร บตาิ โดยไมมีเสียง รองแมแตคําเดียว ในขณะที่สีดอสามตัวผูเขยาตามหลงัเบนหวเปล ัยนที่ิศทางอยางกะทันหัน ลํา กลองแฝดดานขวาของหลอนก็ระเบดติูมขนอึ้ีก ในเสี้ยววินาทีตอมา เสยเขากกหูของเจาตัวเบนออก ทางดานซายวงหิ่ัวซุกหัวซุนเขาไปลมกลิ้งไมเปนทาอยในพูุมไมราวกบตั ึกทั้งหลังถลมลง จังหวะที่หญิงสาวหักหางเหยี่ยวบรรจุกระสุนชุดใหมอยางลนลานน ั่นเอง อีกตัวหนงกึ่ ็วิ่ง ปรี่ดิ่งเขามาพรอมกับเสียงสะเทือนแกวหูดารินผงะหนีวิ่งออมโคนไมปลายงวงของมันที่ไขวควา มา เฉียดหลังไปฝามือเดียว มันมวนงวงขึ้นอีกครั้ง...กวดไลเขามาอยางกระหายช ีวติ ในขณะที่อกี หลายตอหลายตัวก็พรกูันออกมาจากดานตางๆพรอมกันหมด ปรี่เขาหาฝายมนษยุสุดแลวแตว ามนั จะเห็นใครใกล “อยาออกหางตนไม!” 

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 958 รพินทรตะโกนเตือนออกไปสุดเสียง แลวต ัดสินใจยิงทนทั ีทั้งๆ ที่สงเกตเหั นเป ็ าหมาย ของตัวนั้นไมถน ัด เพราะซุมเถาวัลยบัง ซงกึ่ ็เปนจังหวะเดียวกันกับที่ใครตอใครอีกหลายคน ระเบดิ ปนในมือขึ้นสนั่นหวั่นไหวจนไมรูวาใครเปนใคร กระสุนนดนั ั้นของเขา จับเขาที่ตะโพกหลังและหักขาหลังขางหนึ่งของมันใหกลายเป  น งอยไปในทันทีไอยักษงากดรุองเสียงแหลมยาวหมนควุางเสียการทรงตัว วินาทวีิกฤติของดารินจึง คลี่คลายออกไปไดอยางหวดหวุิด เจาต ัวเองขณะนี้สะดดรากไมุที่พันขา ลมลุกคลุกคลานยังไม อาจจะทรงตวขั ึ้นมายืนไดถนัด มันก็เปนเวลาเดยวกี ับทเชษฐาผละออกจากที่ี่ซุมพรอมก ับแงซายวงิ่ ปราดเขาไปทางดาริน ทั้งคนใชชาวดงและหวหนั าคณะเดินทาง ผูเปนห วงนองสาวจนไมอาจกลาว ถูก กระหน่ําออกไปพรอมกัน สีดอบาเลือดตัวนั้นสะทานไปท้งตั ัว...ชูงวงขึ้นสูง และอึดใจตอมา มันก็โงนเงนอยูไปมา เลือดทะลักปรี่ออกมาจากซอกขาหนาและกานคอ ยืนพิงโคนตนยางใหญท ี่ มันบุกเขาหมายขยี้ดาริน ขาดใจตายตาคางอยูเชนนนโดยไม ั้ยอมลม เชษฐาพรวดเขาถ ึงตัวนองสาว หิ้วแขนกระชากลุกขึ้น แตแล วกแทบเข็ าออน หางจากเขา แงซาย และดารินผูพากันยนหมืุนพะวาพะวังหาที่หลบซอนอยูออกไปเพียง 7-8 กาว ปาแตกลูเปน ทางเขามาอีก มันกระชั้นชดเสิ ียจนเกินกวาที่จะหลบทัน ไชยยนตั กับเกดกวดตามหลิ ังเขามาประทับปนขึ้น แตแล วก็ตองแตกกระจายเผนหลบกัน ไปคนละทาง กอนที่จะเหนี่ยวไกไดเพราะวิกฤตการณิ ที่เขามาถึงตนเองเสียกอน โดยไองางามอีก ตัวหนึ่งซึ่งตะลุยเขามาทางเบื้องหลัง ไชยยันตตะดุดเถาวัลยลมปนหลดหุางมือออกไป ชางตัวนนปร ั้ี่ เขาใสเขาอยางรวดเร็ว เสียง .458 ระเบิดติดตามมาทางเบื้องหลังจากรพินทร!  หางของมันทกี่ําลังชูอยูในขณะนี้ถูกเดดขาดตกลงมาก็ ับพื้น กระสุนควานทะลวงเขาทาง กน ผานตับไตไสพุง ตีปอดแหลกยับแลวระเบดออกซอกขาหนิ า มนวั ิ่งมาคูเขา ทมงาอิ่ันยาวแหลม หมายเสียบไชยยันตใหแหลกเหลวทะลุติดแผนดิน จากกําลังแรงทสี่งมาดวยเจตนาเดิม อดตี นายทหารปนใหญ  ยังมีสติครบถวนเหมือนเดิม กลิ้งตัวสุดแรงเกิด หลบงาของมันออกไปทาง ดานซายตามบญตามกรรม ุปลายงาดานหนึ่งเฉียดสีขางไปอย  างหวุดหวิดเพยงกระเบียดเดียวี ปก สวบลงไปในดิน แลวมนกัหมอบงาท็ ิ่มดนแนิน ิ่งอยูในลักษณะนั้นอยางส ิ้นฤทธิ์ไชยยันตตะกายเขา ฉวยปนเผนลุกขึ้นอยางแทบไมรูทิศรูทาง ยิงชวยไชยยันตนัดนนไว ั้แลว โดยไมรอดผลูจอมพรานกระชากลูกเลอนอยื่างรวดเรว็สง กระสุนนดใหม ั เขารังเพลิง แลวเปลี่ยนเปาหมายไปย  ังอกตี ัวหนึ่ง ท่กีาลํ ังไลกวดกลมเชษฐา ุและดา รินอยางจวนเจยนอยี ในขณะนู ี้เหนยวไกออกไปต ี่ิดตอกนหั างจากนัดแรกเพียงชวพรั่บตาเดิ ียว โดย เล็งไปที่กระดกสูันหลังมัน ประกาศิตพอๆ กับนัดแรก!

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 959 โครมเดียว คชสารรายบริวารของไอแหวงล มตึง ทั้งๆ ที่มันกําลังวิ่งกวดอยูอยางเอาเปน เอาตาย จากนนกั้ ็ถึงคราวที่ตวเขาเองจะตั องโกยแนบอยางไมคิดชีวิตบาง เพราะเสียงปาแตกครืนมา ทางดานหลัง พรอมกับเสียงตะโกนเตือนเสียงหลงของเกิด รพินทรวิ่งออมโคนตนรัง เลนเอาเถิดเจา ลอกับเจาวายรายต ัวทกวดไล ี่เขามาอย างจัดเจน และเคยชินตอเหตุการณบรรจุกระสุนสามนัด สุดทายของเขาไปพลาง แตก อนที่เขาจะบรรจุกระสุนเสร็จ และจัดการรับมือกับมันไดถนัด เกิดหรือ มิฉะนั้นก็แงซาย ซัดมันคว่ําลงไปเสียกอนดวยกระสุนเพยงนี ัดเดียวที่สงเข าขมับอยางแมนยํา ระยะนี้เอง วินาทีมรณะของทุกคนก็หางไกลออกไป แมวาปารอบดานจะยังสะเทือน สะทานไปดวยเส  ียงวิ่งและเสียงรองของพวกมัน แตก็เหนว็ ิ่งผานไปเปนท ิว โดยไมมตีัวไหนบุกตรง เขามา เชษฐากับไชยยันตยงลิ มไปอีกคนละตัว ในขณะที่มันวิ่งตะลยผุานเขามาในสายตา ดารินใน ขณะนนี้ั่งกอดปนอยูที่โคนไมใหญตนเดิม โดยมีแงซายยืนคุมกันอยใกลู ๆ ลักษณะของหลอนดู เหมือนจะขอเทาแพลงไมอาจเคลื่อนไหวไดถนัด ไชยยนตั ยึดทกี่ําบังโขดหิน โดยไมขยับเขยื้อนไป ไหนเชนก ัน นอกจากเหลียวซายแลขวา เพอคื่ นหาเปาหมายในการพิฆาตตอไป สวนรพินทรกับเกดิรองตะโกนบอกกันลั่น ว่งกระเจิ ิงกันออกสกัดทิศทางโขลงชาง เหลานั้นไวและยิงอยางดุเดอดชนื ิดที่ไมยอมท ี่จะใหตัวไหนหลุดรอดเงื้อมมือไปไดเทาที่จะมองเหน็ เกิดหอไปทางตีนเนินทเดี่ินผานก ันขึ้นมาแลว สวนรพินทรวิ่งออมขึ้นเนินชันอยางรวดเร็ว ครั้นแลว ในพริบตานั้นเอง พรานใหญก ็ประจันหนากับไอมหาวายรายอยางจัง งาสีเหลืองจัดขางหนงึ่ทอดยาวลงมาเกือบจะลงดิน อีกขางหนงกึุ่ดสั้นโผลพนปากเพ  ียง คืบเดียว หูขางหนึ่งแหวงขาดเป  นริ้ว ผิวกายสีโคลนหมาดๆ โผลพรวดออกมาจากดงรวกอันหนาทึบ สลับซับซอน ทันทีที่ภูเขาลูกนั้นออกมาพนกอรวก มองเห็นไดอยางถน ัดตลอดทงตั้ัว ก็ดประหนูึ่ง วาโลกรอบดานจะถูกบดบังใหมือมิดดวยเงาราหู สีดอ และพังขนาดใหญอีกสี่ตัวขนาบลอมรอบหนาหลัง แตช างบรวารเหลิ านั้น เมื่อ เปรียบเทียบกับจาโขลงของมันแลวกลายเปนตัวเล็กไปหมด ดูคลายๆ ควายเทานั้น! จะมีสติมั่นคงอาจหาญสักเพยงใดก ี ็ตาม บดนั ี้รพินทรไพรวัลยมีความรูสึกเย็นวาบตั้งแต เสนผมลงไปจนกระทั่งจรดปลายเทา มันเองก็ผงะไปเชนกัน...และชั่วระยะเวลาที่แมลงเล็กๆ สักตัวหนึ่งกระพือปกนี้พญาคช สารรายเบนหวัอันเปนจังหวะเดียวกับที่รพินทรพุงสายตาใหเขากับศนยูปน นรกโลกันตอะไรเชนนั้น...ใบไมเจากรรมใบหนึ่งผามาบงศัูนยเขาพอด! ี เขาเบี่ยงไรเฟลออกให  พนจากใบไมที่บังอยูนางพังในขบวนนนกั้ ็พุงแปรนเขามา ราวกับ จะมีเจตนาสละชีพเพื่อปองกนจั าโขลงของมันไวและในระยะจวนตวเชั นนี้เขาไมม ีทางเลือกอยาง อื่น นอกจากหยุดยั้งมฤตยูเฉพาะหนาลงกอน ตูม!!

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 960 เปาหมายแทนที่จะเปนไอแหวง กลับเปนต ัวเมยลีูกโขลงผูกลาหาญและเสียสละตัวนั้น มันรองกองไปทั้งปาอยางนาเวทนา แลวกค็ูเขาหมอบทรุดอยางราบคาบ ในขณะทไอี่ วายรายพญา ของมัน แหกปาแตกอูเห็นบั้นทายโทงๆ ไปเบื้องหนาราวกับลมสลาตัน โดยมีลูกโขลงทหารเอกคูใจ บังแซงอยูเบื้องหลัง รพินทรรองลั่นออกมาอยางเดือดดาล สลัดปลอกทิ้งผลักลูกเลื่อนเขาที่แลวเล็งอีกครั้ง อยางประณตที ี่สุด ทันทีที่เห็นบั้นทายของมันถนัด เขาก็กดศนยูลงแตะกับโคนหางแลวเหนี่ยวไก แชะ! นั่นคืออวสานของฤทธเดช .458 แม็กนั่มกระบอกนั้น กระสุนนัดสุดทายของแม ็กกาซีน ชุดนั้น และกเป็ นนัดสุดทายที่เขาเหลือตดติ ัวอยูในขณะนี้ไดฝงอยในกะโหลกของนางพู ังเสียแลว และบัดนี้ไอแหวงจอมมหากาฬลับตาไปเสียแลวอยางไมมีอะไรจะนาเสียดายเทา พรานใหญย ืนสบถพํา สาปแชงตอเหตการณุอยูเปนเวลาอ ึดใจใหญจนกระทั่งไดยนเสิ ียง กูเรียกจากเชษฐา จึงไตเนนกลิ ับลงมาสมทบกับทุกคนซึ่งขณะนี้รวมกลมกุ ันอยูภายหลังที่เหตุการณ ประจัญบานแบบตะลุมบอนไดผานพนไปแลว เสยงกี งไม ิ่ หักครืนโครมดังหางไกลออกเปนลําดบั และเสียงปนจากพวกกองเกว ียนที่ไดยินสนั่นมาจากหุบเบื้องหนาก็สิ้นสุดลง ทุกสิ่งทุกอยางเหมือนฝนรายที่อุบัติขึ้นภายในพริบตา จะเหลือหลักฐานอยูบางก็คือ ซาก ขนาดมหมาของบรึ ิวารไอแหวงเจ็ดแปดตวัที่ลมอยกลาดเกลู ื่อนตามบริเวณตางๆ โดยรอบ รองรอย ของกิ่งไมและซุมไมที่หักยับแหลกเปนทางและความเหน็ดเหนื่อยตนเตื่ นของทุกคนในคณะ “พวกเราเปนย งไงบ ั างครับ เรียบรอยดีหรือเปลา?” เขาถามขึ้นหอบๆ กวาดสายตาสํารวจดูทุกคน แลวมาจับนิ่งอยูที่ดาริน ผูซึ่งขณะนี้นั่งราบ กับพื้น เอามือกุมขอเทาอยู ใบหนางามเปนร ิ้วรอยไปดวยกิ่งไมและหนามข วน ขะมกขะมอมเหงุอื่ และฝุน แตประกายตาคูนั้นยงวาววามัสอความทรหดและสัญชาตญาณแหงการสูไมถอย “เรียบรอย ปลอดภัยทกคนุมีนอยคนเดียวเทานั้นที่ขอเทาแพลง ” เชษฐาเปนคนตอบ แลวขยบจะเดันเขิ าไปประคองนองสาว ดารินเหนี่ยวแขนไชยยนตั ผู ยืนอยใกลู ๆ ยนกายลัุกขนยึ้นโดยเร ืว็พรอมกับสะบัดทเที่ าขางนั้นแรงๆ แลวเดินกะโผลกกะเผลก ไปสองสามกาว สีหนาของหลอนสอใหเหนช็ ัดวากําลังตอสูอดทนอดกลั้นกับความเจ็บปวดอยาง เต็มที่ “นิดหนอยเทานั้น ไมเปนไรหรอก  ” หลอนกัดฟนตอบมาพรอมกับฝนยิ้ม “ลูกปนเจากรรมของผม มันหมดลงพอด!” ี รพินทรพูดแหบๆ พลางถอนใจเฮือก ตบลูกเลื่อนขึ้นกระชากออกเปดรังเพลิงใหวาง โคลงศีรษะดิกๆ อยูเชนนั้น

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 961 “ถามันเหลืออยูอีกเพยงนีดเดั ียวเทานั้น ทกสุิ่งทุกอยางกส็ ิ้นสุดลงเอยกนเสั ียทีสําหรบไอ ั  แหวง” “หมายความวา ...” เชษฐากับไชยยันตลืมตาโพลงรองออกมาเปนเสียงเดียวกัน พรานใหญฝนหัวเราะแปรงกมหัวลง “ครับ! ผมประจันหนากับมันอยางจังที่อยูบนเนนปิ ารวกนั่นหยกๆ นี่เอง ไมมีโอกาส อะไรจะนาเสยดายมากไปกว ี านี้อีกแลว มันโผลพรวดออกมาพรอมกับลูกโขลงบริวารของมันที่ แวดลอมคุมกนอยัูสี่หาตวันงพั ังตัวหนึ่งพอเห็นผมเขากกราดเข็ าบังแลวว ิ่งสวนเขามา ผมจําเปนตอง ยิงตัวนั้นกอนดวยกระสุนนดสัุดทายที่เหลืออยูพอนังพังตัวนั้นลม ไอแหว งกับพวกที่เหลือก็เบนหวั เปดแนบ อดใจใหญ ึ ๆ ทีเดยวที ี่มันเปนเป  าหมายใหยิงไดอย างถนัดถนี่แตกระสุนเจากรรม...” แลวเขาก็มีทาเหมือนอยากจะขวางไรเฟลกระบอกนั้นลงกับพื้นอยางเดอดดาลใจ ื ทุกคนพึมพําออกมาจากลําคอเปนเสียงเดียวกัน “ทําไมมันไมไลกวดเขามาเลนงานคุณ ในขณะที่คณกระสุนหมดทุําอะไรไมไดอยางนนั้ ” ดารินถามเร็วปรื๋อ “นั่นนะซิครับ ผมก็นึกภาวนาในขณะนั้น อยากจะใหมนบัุกไลผมเขามา ผมจะไดหน ีมา ทางพวกเราที่ยังพอมีกระสุนเหลืออยูบาง และนั่นก็แปลวามันตองเสร็จแนแตมนฉลาดเหลั ือเกิน ผละหนีปาราบไป โดยมีตวเมั ียมาบังหนาตายแทนใหเส ียดวย” “โชคของมันยังดีปลอยมันไปกอน” เชษฐาขบกรามพูดหนกๆั “ลงไดจังหนากันแบบนี้แลว คงตามไมยากหรอก ผมเองก็เหลือลูกปนอยูอีกเพยงนีดเดั ียว เทานั้น นอยกบไชยย ันตั ก็มกีันอยูเพียงคนละสองนัด เกดกิ ็หมดเกลี้ยง แงซายเหลือมากกวาทกคนุก็ แคสามนัด ดแลี วที่มนแตกหนั ีไปเสยกี อน ถามันยังรวมหัวบกกุันเขามาอีก พวกเรามีหวังตายหมด เจอกันครั้งนดี้เดุือดดแที กอนอ ื่น เรารีบไปที่กองเกวยนของเราเถอะีพวกที่แคมป ใหญไมรูเปน อยางไรกันบาง มันบุกมาทางพวกนั้นกอน” แลวกห็ ันมาทางนองสาว “นอยยังพอเดนไหวไหม ิ ?” ดารินพยกหนัาพูดอยางเด็ดเดี่ยว “ไหวคะพี่ใหญ” ทั้งหมดออกเดนอยิ างเรงรีบ สถานการณถึงเลือดถึงชีวิตในการตะลุมบอนกันกับกองทัพ ของไอแหวงผานพนไปแลวแตจิตใจของทกคนในขณะนุี้เต็มไปดวยความกระวนกระวาย เปนหวง พวกทแคี่ มปใหญจนไมอาจกลาวถูก ไมม ีใครกลาคาดคะเนอะไรทั้งสิ้น ดารินเองในขณะนี้ก็ลืม

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 962 ความเจ็บปวดจากขอเทาแพลงเสียหมดสนิ้หลอนใชพานท ายไรเฟลย ันพื้นแทนไมเทาเดินเขยกไป โดยมีพี่ชายและแงซายคอยชวยประคองอีกสองแรง บรรยากาศเต็มไปดวยความเครงเครียด ไตขึ้นเนนเติ ี้ยๆ ตามดานชางนั้น ตางก็แววเสยงคนพีูดกันเอะอะวนวายไปหมดไดุ ยนิ อยางถนัด พอขึ้นสุดยอดเนนิภาพเบื้องลางก็ปรากฏชัดกบสายตาในแสงสล ั ัวของยามเย็น หางลงไปเพียงไมเกิน 50 เมตร ริมหนองน้ําแคบๆ ในระหวางซอกเขา คือภาพของความ ชลมุ ุนวุนวาย สับสนอลหมานเหลือที่จะกลาว พวกลกหาบวูิ่งกันขวักไขวอยูทนี่นชนั่ิดไมรวูาใคร เปนใคร พรอมกับเสียงตะโกนพูดจาสั่งงานกันเอะอะ เกวียนหลายคนพลั ิกคว่ําแหลกยับเยินอยูกับ พื้น สรรพสิ่งของกระจัดกระจายอยูเกลื่อนกลาด ปางพกถลั มลงมากองอยูกับพื้น เห็นผาดๆ ในขณะ นี้ประหนงวึ่าจะถูกบันดาลขึ้นดวยอานาจมหาวาตะํสลบไปก ั ับสงทิ่ี่เห็นอยูนี้คือภูเขาสีดําหลายลูก ท่กองอยีูเปนหยอมๆ บางอยูในลักษณะหมอบคูบางก็กลิ้งตะแคงไมต่ํากวาเจ็ดแปดลูกดวยกัน เฉพาะที่เห็นคาอยูรอบบริเวณที่โลง ซากคชสารทั้งนั้น!! ใครสามคนในจํานวนนั้น พากันวิ่งสวนเขามาโดยเร  ็วอยางกระหดกระหอบื พอใกลเขา มาก็เห็นไดวาเปนบุญคําจัน และเสย พรานของรพินทร “นาย! ไอแหวงบุกแคมปเรา!!” ทั้งสามรองตะโกนรายงานมาละล่ําละลักแทบจะฟงไมเปนภาษา พยานหลักฐานเทาที่มองเหนผาดๆ็อยูในขณะนี้ก็ประจักษชดอยัูแลวรพินทรไพรวัลย ยืนอึ้งคอแข็งไปชั่วขณะ โดยยังไมสามารถจะเอยคําใดออกมาได ปลอยหนาที่ซักถามใหเปนของ คณะนายจาง ซึ่งไลเลียงเอากับพรานพื้นเมืองของเขาทั้งสามคน ชนิดฟงแทบจะไมได ศัพท แลวฝายที่เพงจะติ่ิดตามมาสมทบกับกองเกวียนทัน กพาก็ ันยืนตะลึงไปอีกครั้ง เมื่อ มองเห็นศพอนแหลกเหลวแทบไม ั มีชิ้นดของลีูกหาบเคราะหรายสามคน ซึ่งกองอยูรอบๆ บริเวณ ใกลกับซากชาง บางศพกลายเปนกอนเนื้อกลมๆ คลุกอยูกับฝุนแทบจะมองไมออกวาเปนอะไร และ บางศพศีรษะแขนขาขาดกระเด็นหลุดออกจากรางกายอยางนาสยดสยอง พวกลูกหาบทงหมดเขั้ามายนรวมกลืุมชิงกันรายงานถึงนาทีวิกฤติที่ไดเผชิญพบเห็นมา กับตาตนเอง ใหพรานใหญและคณะนายจ างทราบ มันเต็มไปดวยความส  ับสนตื่นตระหนกเหลือที่ จะกลาว บรรยากาศกรุนกลิ่นไอของความมนงงตึ ื่นเตน อนแทบจะเชั ื่อสายตาเสียมิได “พวกเราทั้งหมด ตายกี่คน?” เชษฐาถามแหบๆ “สามครับ เหตุการณมันสับสนอลหมานไปหมด ตอนที่มนบัุกเขามาพรอมก ันทุกดานเรา ยิงกันไมทัน ขณะนั้นตวใครต ั ัวมัน ไอพวกท ี่ตายเคราะหรายจริงๆ คงจะหลบไมทัน” นายเมย หวหนั าลูกหาบตอบปากคอสั่น พวกลูกหาบกาลํ ังตกอยูในความขวัญเสียอยางยงิ่ จะเปนการบังเอิญหรืออะไรก็ตามทีขณะที่ทุกคนกําลังยืนปลงสังเวชอยูที่ศพของลูกหาบ สายตา

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 963 ของพรานใหญแลไปสบตาของแงซายผูทอดมองมากอนแลวเงยบๆีตางจองกันนิ่งอยูเชนนนั้ไมมี ความรูสึกใดๆ ที่รพินทรสามารถจะคนพบไดจากแววตาของหนุมชาวดงพเนจร นอกจากจะบอกได วา มันเต็มไปดวยความชาเฉยและลึกลับอยูเหมือนเดิม แนละ เขายงจั ําไดถึงคําพดของแงซายในขูอที่วา ความพินาศของชีวตในคณะพรรค ิ จะตองเกิดขึ้นในการตดตามลิ าไอแหวง โดยอางวาเปนค ําทํานายของพระธุดงคในความฝน บัดนี้มันกด็เหมูือนจะปรากฏผลสมจริงขนมาแลึ้ว จากคําบอกเลารายงาน พอจะประมวลไดวากองเกวยนภายใต ี การนําของบุญคํา พราน อาวุโส ไดมาตั้งแคมปหยุดรอคณะนายจางและพรานใหญอยูตําแหนงนี้เปนเวลาสี่คืนแลว ณ เยน็ อันเกิดเหตุรายนี้เปนขณะททีุ่กคนกําลังเตรียมหุงหาอาหารเปนปกติโดยไมเฉลียวคดเลยวิ าภยใดๆ ั จะยางกรายเขามา ไอแหวงไดคุมโขลงของมัน มีจํานวนมากมายเกินกวาที่จะคิดไวแต แรก ยองเงียบเขามา จนใกลแคมปและบุกเขาโจมตีพรอมกันหมดทุกดาน โดยลอมฝายมนุษยไวตรงกลาง ทุกคนมา รูสึกตัวก็ตอเมอระยะกะทื่นหั ันเกนกวิ าจะเตรียมตัวไดทนเสั ียแลวตางแตกกระจดกระจายกั ันออก ไมเปนขบวน ชนิดตัวใครตัวมันและยิงปะทะไวอยางฉุกละหุก เปนการย ิงตอสูและหลีกหลบเอาตัว รอดไปพลางโดยแทบไมมโอกาสช ี วยเหลือซึ่งกันและกันไดเลย นั่นคือเสียงปนและสรรพส ําเนียงวุนวายตางๆที่คณะของเชษฐาไดยินในครั้งแรก พวกมนหลั ังจากจูโจมอยางฉับพลันแบบสายฟาแลบ แลวสวนหนึ่งก็ผานเลยไปทางดาน สวนทางกับฝายที่กําลังติดตามกองเกวียนมาจึงเกิดปะทะกับพวกมันเขาอีกอยางที่ปรากฏแลว การสํารวจผลเสียหาย พบวานอกจากสญเส ูียชีวิตลูกหาบไปสามคนอยางนาอเนจอนาถ แลว เกวยนสามเลี มถูกเหยยบพี ังไมมชีิ้นดีหีบหอสัมภาระสวนหน ึ่งแตกหกเสั ียหายยับเยนิ สวนมากเป นพวกเสบยงีและอุปกรณอานวยความสะดวกสบายตํ างๆ ที่ดารินเปนคนขนมาอยาง ฟุมเฟอยเกินความจําเปนแลวเจาตวขนมาเองกั ็แทบเปนลมเมื่อคนพบวาพิมพด ีกระเปาหวทิ้ี่หลอน เอาติดตัวมาดวยเพื่อทําวิทยานิพนธกลองถ ายรูป และเครื่องเลนจานเสียงสเตอริโอ กลายเปนเศษ วัสดุชิ้นเล็กชนนิ้อย บแบนแหลกลาญใช ี้ประโยชน  อะไรไมไดอีกเลย โชคดีเหลือเกนทิ ี่คลังอาวุธปน เครื่องกระสุน วัตถุระเบดิและเครื่องเวชภณฑั รอดพนจาก บาทาภัยของกองทัพชางมฤตยูไปไดอยางหวุดหวดิแสดงวาพวกประจําแคมปทั้งหมด แมจะถูกจู โจมโดยไมทนรัูลวงหนา ก็ยังสามารถยิงตอสูขัดขวางและขับไลพวกมันเปนการสกัดกั้นไวไดท ัน กอนที่ชีวิตและทรัพยสินสวนใหญจะพนาศมากกวิาน ี้ ควายเทยมเกวียนี 6 ตัว ตื่นสะบัดเชือกขาด วิ่งกระเจิงหายเขาปาไป

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 964 รพินทรสั่งใหจัดการขุดหลุมฝงศพพวกลกหาบเคราะหูรายในทันทีนนั้แลวใหเส ยกับจัน และพวกลูกหาบอีกจํานวนหนึ่ง ไปจดการตามควายทั ี่สะบัดเชือกขาดกลับคืนมา ขณะนี้คณะ นายจางของเขากําลังสํารวจสิ่งของที่ถูกทําลายเสียหาย เสียงไชยยันตสบถสาปแชงลั่น สวนดาริน นั่งคุกเขาอยูที่เศษกรงของพญาลอ ซึ่งจันเปนคนทําให ซากของสัตวประเภทไกฟ าตัวที่หลอนรัก และใสอยในกรงอู ันนั้น บัดนี้แหลกตดดินิคงเหลือแตเศษขนงามไวใหเห ็นเทานั้น “มันทําลายทุกสิ่งทุกอยางแมกระทั่งสัตวต ัวเล็กๆ แสนสวยที่อยในกรงนู ี้” หลอนครางออกมาเสียงเครอืเมมริมฝปากแนนจองดซากพญาลอต ูัวนั้นอยางสังเวชใจ ทันทีนั้นกได็ยนเสิ ียงหาวๆ ดงขั ึ้นใกลๆ วา “ชีวิตลูกหาบของเราสามคน มีคานาพุทโธมากกวาชวีิตเลกๆ็ของพญาลอตัวนั้น” ดารินเหลือบขนสบตารพึ้ินทรดวยประกายวาว หัวเราะพราอยูในลําคอ “ออใชซิคนของเรานะไมตองพูดถึงละแตนี่ฉันกําลังปลงสังเวชเจาสัตวตัวเล็กๆ ที่อยูใน กรงนี้มันไมม ีพิษสงอะไรเลย ถูกขังกรงดวย พวกมนกั ็ยังกระทืบเสยบี ี้แบน พวกเราทุกคนไดรบั ความสะเทือนใจกนทั ั้งนั้น คุณไมนาจะมาแขวะหาเรื่องอะไรฉันอีก คุณนั่นแหละเปนพรานใหญ   ออกเกงกาจ ทาไมถ ํ ึงปลอยใหมันมีชีวตริ ายเลวอยูมาไดจนกระทั่งทกวุนนั ” ี้ “ผมก็คิดอยูเหมือนกันในขอนี้” พรานใหญพึมพําเหมือนจะพดกูับตนเอง ตาทั้งคูหรี่ซึมลง ขณะนั้นไชยยันตผูกําลังตรวจ ของอยูกับเชษฐาก็หวเศษเคริ้ื่องพิมพดีด และกลองถายรูปของดารินขึ้นชูโคลงหัวจุปากเบาๆ “นอย ปนปหมดแล วเครื่องพิมพดีด สเตอริโอกลองถายรูปสัพเพเหระจิปาถะของเธอ” ม.ร.ว.คนสวยยิ้มฝดๆ บอกมาอยางขมขื่นวา “ชางมันเถอะ ไชยยนตั ตอไปนี้เลิกเขียน เลิกฟงเพลง เลิกถายรูปกันเสยที ีฉันเพิ่งจะมารู เอาเดี๋ยวนี้เองวาสิ่งที่ฉันบาขนเอามาเหลานั้น มันไมมีประโยชนอะไรสักอยาง ดีเหมือนกันที่พวก มันชวยกันกระทืบทําลายเสยให ี รแลู วรูรอดไป” แววตาหมนๆคูนั้น เปลี่ยนมาทางพรานใหญเอยตอมาเสียงต่ําๆ วา “นาหัวเราะนะ ที่ฉันไมเชื่อคณแตุแรกอุตสาห หอบหวเอาของพวกนิ้นมาให ั้หนัก” รพินทรยักไหล “ตรงขาม เดี๋ยวนี้ผมกลับคิดวามันมีประโยชนมากที่สุด” “มีประโยชน?” หลอนทวนคาํหางเสียงพิศวง “ใช! ในขอที่วาชวยบรรจหุบหี อสัมภาระทั้งหมดใหดูมากมายเกะกะขนึ้เพื่อลวงใหพวก ไอแหวงเขาใจวาเปนของมีคาส ําคัญของพวกเรา ชวยก ันเหยียบขยี้ทาลายเสํ ีย มนพั ินาศไปแทน อุปกรณจําเปนต างๆ ของเรา ถาไมมีสิ่งของเหลานี้ปะปนอยูดวย พวกปนหรือเวชภณฑั ของเราอาจ ปนไปหมดแลวก ็ได”  ดารินนั่งซึมไป ไชยยนตั คงบนอุบอยูเชนนั้น

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 965 “อะไรก็ชางเถอะ เสียดายกลองถายรูปเหลือเกิน ตอไปนี้เราไมม ีโอกาสจะบนทั ึก เหตุการณที่จะพบเห็นตอไปขางหนาแลวลืมนึกไปแตแรกรูงี้เอาเผื่อมาอีกสักสองสามกลองก็ยังดี นี่มีมากลองเดยวีพอบรรลัยไปหมดก็สิ้นกนเลยั ” หัวหนาคณะถอนใจยาวลุกขึ้นยืนตดบทมาวั า “อยาไปเสียดมเสียดายอะไรมันอยูอีกเลย นาขอบใจตอเหตุการณทเราได ี่ รับความเสยหายี เพียงแคน ี้นอยกวาที่คิดไวแตแรกอีก ถาจะพูดไปแลว การจูโจมของพวกมนครั ั้งนผลเสี้ียหายนอย ที่สุด ถาจะเปรียบเทียบกับทกครุั้งที่มันเคยบุกแคมปหรือหมูบานอื่นๆ มาแลวและพวกเราทแคี่ มปนี่ ก็ตอสูกับมันอยางสาสม ยิงตายคาที่ในระหวางที่มนบัุกเขามาถึง 12 ตัว เจ็บไปก็คงอีกมาก โดยไม นับที่ปะทะกับพวกเราทหลี ัง อยางนอยกคงท็ ําใหมันรสูึกแลววา เราไมไดเปนเหยื่อใหมันลาได งายดายนัก” แลวเชษฐาก็หนมาทางจอมพรานั “ผมสังหรณมาตลอดแลววา อาจไดขาวรายท ี่เกดขิ ึ้นกับกองเกวียนของเรา ระหวางที่เรา แยกไป แลวก็เปนความจริง มันเกิดขนสดๆึ้รอนๆ ชนิดที่พวกเราตามมาพบเห็นกับตาทีเดียว วาแต นอกจากสามคนที่ตายแลว มใครบาดเจ ี ็บไดรับอันตรายอกบี างไหม?” “นอกจากคนที่ตาย นอกนนปลอดภ ั้ัยทกคนครุับ พวกที่ตายคงจะจวนตัวหลบไมทนัเห็น บุญคําบอกวาขณะนนมั้ันสบสนอลหมั านไปหมด มองไมเห็นอะไรเลย ปาทั้งปามืดไปดวยโขลง  ชางนับไมถวน ที่บุกพรอมกันเขามาทุกดาน ไรเฟลที่ใชยิงปะทะในครั้งนี้ก็มีเพียงแคสามกระบอก จากบุญคํา เสย และจัน นอกนั้นถูกบรรจลงหุีบไมไดนาออกมาใช ํ ประโยชนเลย เพราะไมรูตัวกันมา กอน พวกลูกหาบใชปนลูกซองและปนแกปที่มตีิดตวอยัูยิงไปตามเรองื่สวนมากกหน็ ีขึ้นตนไม”  กวาทุกสิ่งทกอยุางจะเรียบรอยก็เปนเวลาเก ือบสองทุม รพินทรมีเรื่องเครงเครียดที่ จะตองหารืออยูกับพรานพื้นเมืองของเขาและหัวหนาลูกหาบ รวมทั้งจัดการดแลเพูอความปลอดภ ื่ัย ของบริเวณแคมปทั้งหมด ปลอยใหคณะนายจางรับประทานอาหารและพักผอนกันตามลําพังภายใน กระโจมพกั โดยบอกไววาจะกลับเขามาพบหลังเวลาอาหารแลว บรรยากาศตลอดทั้งคายพักภายในคืนน้ีเต็มไปดวยความเคร ียดหนัก เชษฐา ไชยยันต และดาริน หวงไว ั วาเม ื่อมาถึงแคมปใหญ จะไดพักผอนกันใหสาสมกับที่ไดตรากตราสมบํุกสมบัน หนักมาตลอดทั้งอาทิตยเต็มๆ แตบัดนี้ประสาทแข็งคางเสียแลว ภายหลังเวลาอาหาร ทั้งหมดดื่มกาแฟ สูบบุหรี่นั่งสนทนากันเบาๆ อยูในเต็นทแงซาย เองก็แกรงปานแรด แมจะผานการเดินทางหนักมาตลอด เมื่อมาถึงที่พัก ก็ไมไดพกผั อนเลย คง ปฏิบัติหนาที่รับใชคณะเจานายประจําเต็นทเหมือนเดิม โดยไมมีทาทวีาอ อนเปลี้ยเพลียแรง แมวาดา รินจะเอยปากอน ุญาตใหไปพักได

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 966 “ตั้งแตเริ่มตนออกเดินทางมานี่ลูกหาบของเราตายไปแลวหกคน จากจํานวนเต็มสบหกิ คน ถาไมนับไอกุดกับไอผีโขมดสี่ศพเปนของไอแหวง” ไชยยนตั เอยขนขรึ้ึมๆ ขณะที่เงยหนาขึ้นจากสมุดบันทึกสวนตัว “เกวยนอี ีกสามคัน ควายอกหนี ึ่งตวั โดยไมนับความเสียหายจากขาวของอื่นๆ” ดารินเสริมมาอยางเพลียๆ หลอนอิดโรยบอบช้ํากวาทกคนุมิหนําซาย้ํ ังขอเทาแพลง แต ความทรหดบกบึ ันยังมไดิ เสอมถอยลงแมื่ แตนอย ขณะนี้หญิงสาวนั่งเอาน้ํามันนวดขอเทาของ ตนเองอยูที่เตยงสนามี และประคบดวยไอน้ํารอนที่แงซายยกหมอเขามาให “มันทําใหฉันไปคิดถึงคําพูดของแงซาย มันเปนความจริงอยางที่แงซายพูดไวไมมีผดินั่น ก็คือเราจะตองสูญเสียชีวิตและทรัพยสินไปอีกในการติดตามไอแหวง” “เธอคิดวาเราควรยุติการตามไอแหวงลงเพียงแคน ี้หรือ?” ไชยยนตั ถามมา แพทยสาวหัวเราะกระดางอยูในลําคอ เอาผากอชพันขอเทาขางที่แพลง ไวอยางหนาแนน แลวจดบุหรุี่อัดควันลึกเอนหลังพิงหมอนยาง เหลือบตาขึ้นมองดกลู ุมควันเอยช าๆ แตหนกแนั นมนคงั่ “ฉันเพียงแตคดถิ ึงคําพูดของแงซายเทานนั้แตถาจะใหหยุดตามไอแหวง ก็ยอมใหพวก เราถูกฆาตายเสียใหหมดดกวี า ถาชางตัวนอยีู้ก็ไมควรมคณะของพวกเราเหลี ืออยูในโลกน้ีเทือกเขา พระศิวะเราไมสมควรจะไปถ  ึงถาเราขามศพไอแหวงไมได!”  รพินทรเขามาในกระโจมพกนายจั าง พรอมก ับพรานของเขาทั้งสี่คน และนายเมยหวหนั า ลูกหาบ เชษฐาบอกใหทกคนนุั่งลงที่โตะกลาง และใหแงซายจ ัดการนําเหลามาเลี้ยง โอกาสนี้เอง... หัวหนาคณะเดินทางจึงสอบถามเหตุการณโดยละเอียดอีกครั้งจากคนเหลานั้น เพราะกอนหนาเวลา นี้ยังไมอาจซกถามอะไรก ั ันไดมากนกั บุญคําเริ่มตนเลาใหฟง...ตั้งแตคณะนายจางและพรานใหญ  แยกทางออกติดตามรองรอย ของไอแหวง กองเกวียนภายใตการควบคมของแกุโดยมีจัน และเสยเปนผูชวย ไดออกเด ินไปตาม เสนทางที่พรานใหญกําหนดไวใหตามปกติโดยไมเก ิดเหตุการณผิดปกติใดๆ ขึ้นเลย ไมพบแมแต  รองรอยของไอแหวงแผวพานมาใหเห็น พอยางเขาวนทั ี่สามหลังจากแยกกัน ขบวนเกวียนทั้งหมดก็เหยยบเขี าสูปาหวาย ซึ่งแกคิด วาภายในคืนทสามี่หรืออยางชาในวนรัุงขึ้น คณะของเชษฐาจะตองตามมาทัน ขณะที่เขาเขตปา หวายนั้น เปนเวลาประมาณบายเศษๆ เหตุการณรายไดเก ิดขึ้น กองเกวยนที ั้งหมด เผชิญหนากับงู จงอางใหญคูหนึ่ง สกัดดกหนั าในระหวางผานดงทึบตอนหนึ่ง พวกแกกับลูกหาบชวยก ันระดมยิง เพราะมันมีทีทาอ ันไมชอบกลนัก มีโอกาสยิงกันไดในระยะฉุกละหุกนนเพั้ียงไมกี่นดัจงอางทั้งสอง ตัวนั้นก็หลบหายเขาพงเงียบไป บุญคําสั่งเปลี่ยนเสนทางเดิน ออมหางไปอีกดานหนึ่งเพื่อหวงจะั

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 967 หลบมันเสียแตเดินหลกทางเดี ิมไปไดเพยงไม ี กี่นาทีนนเองั่มันก็พุงออกมาจากปาริมทางกวดไลอีก เหมือนจะคอยดักอยแลู ว การยิงปะทะไดเกิดขนอึ้ีกขนานใหญทามกลางความแตกตื่นอลหมานของพวกลกหาบู ตัวหนึ่งถูกยิงตายคาที่แตอ ีกตัวหนึ่งพุงเขามากัดควายเทียมเกวียนที่เดินอยูเบื้องหนาอยางจัง โดย พวกลูกหาบพากันวิ่งกระเจิงหลบไปไดทัน เจาตัวทวี่ิ่งเขามากัดควายถูกยิงเชนกนัแตไม ถนัดนัก ภายหลังจากฉกควายแลวก็เลอยหนื้ี ไปไดควายตัวที่ถูกกดลั มภายในสองสามอึดใจหลังจากถูกกัด และก็ขาดใจตายเพยงไม ี ถึงหานาที ตอมา พวกแกติดตามไลยิงมนไปอ ั ีกพกใหญ ั แตไมทัน ในที่สุดก็ตองปลดซากควายออกทิ้งไวและ ออกเดินทางตอไปอย  างเตรียมพรอม โดยหวาดอยวู ามันอาจจะตดตามหริ ือไปคอยดกหนั าซุมทําราย อยูอีก และพอตกค่ําก็ถึงหนองน้ําแหงนี้อันเปนตําแหนงท ี่หมายไววาจะหยุดพักกองเกวยนีเพื่อรอ คณะของเชษฐาที่จะตามมา คืนนั้น ผานไปโดยไมมวีี่แววการติดตามมาของจงอางใหญตัวนั้น และขณะเดียวกนัก็ไม มีทาทีวาพรานใหญกับคณะนายจางทั้งหมด จะมาถึงยังตาแหนํ งนัดพบ รุงขึ้นอีกทั้งวนเตั ็มๆ ก็ยังไมมีสิ่งใดกระโตกกระตากและก็ยงไม ั มีขาวจากคณะติดตามไอ แหวงอีกตามเคย “บุญคําเริ่มสงสัยตั้งแตคืนทหี่ าแลว” บุญคําพูด “เพราะพรานใหญสั่งไววา ภายในไมเก ิน สามคืนจะตองพบกัน แตนมี่ันลวงเขาไปคืนที่หาแลว ยังไมมีขาว บุญคําเริ่มไมสบายใจปรึกษา กับเสยและจันอยูนกเดาอะไรไม ึ ถูก ครนจะยั้อนกลับไปตาม กเป็ นหวงกองเกวียน จะทิ้งไวตาม ลําพังก็ไมได”  “บุญคําคงจะรูเรื่องของเราตลอดแลววา พวกเราหกคนทลุักทุเลอยางไรบาง ถึงไดผดนิ ัด หมายไปตั้งอาทิตย”  ไชยยนตั เอยขนึ้ พรานพื้นเมืองอาวุโส หันไปมองรพินทรแลวพยักหนา “ครับ นาย! บุญคําทราบทุกสิ่งทุกอยางตลอดแลว จากพรานใหญเรองการตามผื่ีโขมด เรื่องการลมมหิงสา และเรื่องถูกน้ําปา จนกระทั่งพวกเจานายพบเข ากบจงอางยั ักษตวทั ี่พวกบุญคํายิง เจ็บเอาไวเมื่อบายนี้ขณะที่เดินตามหลังกองเกวยนมาี ” “นั่นแหละ ไองูจงอางเวรตวนั ั้นแหละ ทําเอาพวกเราหกคนที่เดินตามหลังมาแทบย่ําแย เพราะบุญคํายงมิ ันไวให เจ็บ” ดารินรองบอกมาจากเตยงสนามที ี่หลอนเอนกายครึ่งนั่งครึ่งนอนอยูเชงติ อวา บุญคํายิ้ม แหงๆ บนอะไรพําอยูในลําคอเชษฐาก็เตือนใหพรานอาวโสของรพุินทรเลาเหตุการณต อไป คืนที่หา ผานไปทามกลางความกระวนกระวายของฝายกองเกวียนทั้งหมดที่รอคางเติ่งอยู บุญคําตัดสินใจอยางใดไมถกทูั้งสิ้น ในทสีุ่ดก็ตกลงกันระหวางพรานสามคน ภายหลังการปรึกษาวา

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 968 จะหยุดพักกองเกวยนรอคอยีอยูที่นี่ตอไปใหถึงที่สุดโดยไมตองเคลอนเดื่ินทางตอ ครั้นแลว วันที่ หกก็ผานไปอกวี ันหนึ่ง “บุญคําคิดวา ถาครบอาทิตยยังไมไดขาว บุญคําก็จะยอนออกตามเอง โดยใหเส ยกบจั ัน คุมเกวยนที ั้งหมดอยูที่นกี่อน” พรานเฒาเลาถึงความรูสึกขอตัดสินใจของตน กอนจะวนรัุงขึ้น อันเปนวนพรัุงนี้นั่นเอง ก็ไดมาถึงยามเย็นมหาวนาศดิ ังเชนที่ปรากฏ มาแลว โดยไมมวีี่แววใดๆ มากอนทั้งสิ้น ทุกคนกําลังพักผอนหุงหาอาหาร บุญคําเตรียมตวแลั ว สําหรับจะเดนยิ อนกลับมาคนหาต ิดตามคณะทั้งหกคนในวันรุงขึ้น ครั้นแลวทันทนีนเองั้กะเหรยงี่ ลูกหาบคนหนงทึ่ี่ออกไปตัดหวายในละแวกใกลเคยงกี ับคายพัก ก็วิ่งกระเจดกระเจิ ิงกลับเขามา พรอมกับรองตะโกนสุดเสยงวี าชางบุก! ยังไมทันจะขาดคํายังไมทันจะเตรยมตี ัวใดๆ ทั้งสิ้น ปารอบดานกสะเท็ ือนเลื่อนลั่นดวยเสียงกงไม ิ่ หัก และเสียงชางรอง ซึ่งยามนั้น สาเนํ ียง ของมันดังปานวาโลกจะถลมทลาย รางมหึมาใหญโตเหลือจะคณานับหักปาประดังฮือกันเขามา พรอมหมดทุกทิศ พวกลูกหาบพากันวิ่งวุนอยางหมดสติและยิงตอสูไปตามสัญชาตญาณ บุญคํา เสยและจัน ไมสามารถจะควบคมสถานการณุไวไดนอกจากรักษาตัวรอดพลางก็ยิงปะทะโขลงชางเหลานั้น เทาที่จะสามารถทําไดมันเปนนาท ีนรกของทุกคนที่อยในปางพู ัก เวลาอันคับขันชีวิตแขวนอยบนเสู นดายนนั้จะผานไปนานสักเทาใดไมทราบไดพราน ทั้งสามของรพินทรตางจําไดแต เพยงวี า ยิงกันจนไหลลา ตอมา โขลงชางมฤตยูก็เคลื่อนผานบริเวณ แคมปไปราวกบพายัุและอึดใจใหญๆ ตอมา ทามกลางการกูเรียกหาพรรคพวกกนเองัทุกคนก็ไดยิน เสียงปนระเบดเซิ ็งแซขึ้นอีกทางดานใตนั่นเปนเสยงโรมร ี ันระหวางมนุษยก ับชางโขลงนั้น ซึ่ง เกิดขึ้นอกระลอกหนี ึ่ง พวกเขานึกทายเหตการณุไดท ันทวีา คงจะเปนฝายของรพินทรและเชษฐาซึ่ง ติดตามมาและสวนหนากับชางโขลงนั้นเขาพอดีนั่นเอง จากการบอกเลาของพรานเฒา เหตุการณก็ปะติดปะตอส ืบเนื่องกันไดพอดีกับสิ่งทคณะี่ ของเชษฐาไดประจ  ันมากับตนเองตรงกันทั้งเวลาและเหตุการณ ความเงียบปกคลุมในวงประชุมนั้นไปชวขณะั่เชษฐาจดกลุองยาเสนสบชูาๆ มองผานทุก คนที่นั่งอยูที่นนไปสบตารพ ั้นทริ แลวเอยข ึ้นแผวต่ําวา “ปญหาสําคัญที่สุดในขณะนี้ที่เราควรจะคิดกนกั ็คือไอแหวงมีลูกโขลงในควบคมของุ มันสักกี่ตวกั ันแน”  พรานใหญเมมร ิมฝปาก หรี่ตาลง สีหนาเตมไปด ็ วยความหนักใจ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 969 “ผมก็กําลังคิดอยางคุณชายอยูเหมือนกันครับ มันเปนเรื่องลึกลับ” “จําไดไหม เราปะทะกับมันครั้งแรก ฆาพวกมันไปได 7-8 ตัว เมื่อเย็นอีก 8 ตัว บุญคํากับ พวกทแคี่ มปนยี่ิงคว่ําไปอกี 12 ตัว รวมทั้งหมดก็รวมสามส ิบตัวเขาไปแลว แตตอนทเราตามรอยมี่ัน มาตั้งแตตน กค็ ํานวณกันวาโขลงของมันมีอยูในราว 30 กวาตวเทั านนั้ ” รพินทรยกมือลูบคาง แลวหนไปมองด ัูพรานพื้นเมืองของเขาสามคน ซึ่งประจันหนาก ับ โขลงของไอแหวง ขณะที่มนบัุกรุกเขาเหยียบแคมปกอนที่เขาจะถามเชนไร บุญคํากบอกมาโดยเร ็ว็ วา “โอย! ไมใช 30 ตัวหรอกครับ เจานาย ตอนที่มันบุกแคมปมืดฟามัวดนไปหมด ิหันไป ทางไหนก็พวกมันทั้งนนั้แตละตัวเทาบาน เทาตกึอาจจะหาสิบ หรืออาจเปนรอยๆ ใครจะรูไดแตรู วามันมากมายจริงๆ เกิดมาผมก็ไมเคยเห็นโขลงชางที่ไหนมากมายเปนกองทัพเทาครงนั้ี้ไมเชื่อถาม ไอพวกนี้ด” ู เสยจัน และนายเมยยืนยันเปนเส ียงเดยวกีนั เชษฐาหนาผากยน มองดูพรานใหญนิ่งไปอีกครั้งครูหนงกึ่ ็พูดออกมาเหมือนกระซิบ “เอ แปลกจริง ทําไมครั้งแรกเราเห็นโขลงของมันมีอยูเพยงสามสี ิบกวาตัวเทานนั้มันไป เอาพลพรรคมาจากไหนถึงมากมายกายกองถึงเพียงน” ี้ “ผมก็บอกไมถูกเหมือนกนในข ั อน” ี้ รพินทรตอบแผวเบาอัดควนบัุหรี่ลึกจันกพ็ูดมาเสียงแหบๆ วา “ไอแหวงเปนเจาแหงชางทั้งหลาย เปนใหญอยูเหนือโขลงชางทั้งปวงในปาทั้งหมดนี่เมื่อ มันหมายจะทาลายศํ ัตรูที่มีกาลํ ังอยางพวกเรา มันก็เกณฑช างโขลงอื่นๆ เขามารวมกันเปนกองทัพ” “นี่เราไมไดตามลาสัตวด ิรัจฉานเสียแลวม ั้ง!” ไชยยันตรองลั่นขึ้น “นี่มันสงครามอันนา กลัวระหวางคสงครามสองฝู าย ที่มันสมองและแผนการทัดเทียมกันเสียแลว! หรือยังไงผูกอง?” ระหวางทพรานใหญ ี่เงยบขรี มไปด ึ วยอาการใครครวญหนัก เชษฐาก็หวเราะขั ึ้นเบาๆ ใน ลําคอ “ถึงอยางไรดิรัจฉาน มันก็ตองเป  นดิรัจฉานอยูนนแหละั่ไมวามนจะมั ีกําลังมากมายสัก ขนาดไหน จะฉลาดดวยเล หกลอุบายเพยงไร ีเราก็ตองฟาดกับมันใหถงทึ ี่สุด และกําจัดมันใหได”  แลวหวหนั าคณะเดินทางก็หนไปทางพรานพ ั ื้นเมืองและหัวหนาลูกหาบ ยิ้มกวางๆ “ตอใหไอแหวงม ีลูกโขลงสักพันตัว เรากม็ีลูกปนเพียงพอที่จะฆามันไดทั้งพันตวัถา จําเปน!” “ลูกโขลงของมันจะมีมากมายสักเพยงใด ี ไมใชเรื่องสําคัญหรอกครับ” ในท่สีุดจอมพรานก็เอยขึ้นเรียบๆ “สําคัญอยูที่ไอแหวงตัวเดียว ถาไอแหวงล มตัวเดยวีตัวอื่นๆ ก็ไมม ีความหมาย และ ในขณะนี้ผมก็เชื่อวามนเจั บไปแล ็ วดวย ในการบุกแคมปของเราเมื่อเย็นน” ี้

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 970 “หมายความวาย ังไง?” เชษฐากับไชยยันตลืมตาโพลงถามมาเปนเสียงเดยวกี ัน “นายเมย กับคนของเขาอีกสามคนยืนยนวั า พวกเขาเหนต็ ัวมันอยางถนัดขณะที่คุมโขลง เขาเหยยบแคี มปและไดใช ป นลูกซองบรรจุลูกปรายยิงเขาใสมันหลายนัด เหนเล็ ือดสาดไป ถึงแม อานุภาพของลกซองจะไมูทําอันตรายมันถึงชีวิต แตอยางนอยมันก็เจ็บแลว” พรานใหญบอก หวหนั าลูกหาบก็รับรองมาอยางแข็งขนัและเลาถึงเหตุการณตอนท ี่พวก เขายิงไอแหวงดวยปนลูกซอง ใหคณะนายจางฟงอยางละเอียด สําหรับบุญคํา เสยและจันนั้นรับวา ระหวางชุลมุนอยูนั้น ไมมีโอกาสเห็นตวไอ ัแหว งเลย นอกจากชางบริวารอื่นๆ เชษฐาตาเปนประกายข นึ้ “ดีแลว! ดีที่สุดเลย ฝากรอยเจ็บไวใหกับมัน! ใหมันทรมานยิ่งขึ้น ใหมันดุรายและคิด พยาบาทเรามากขึ้น และนั่นคือโอกาสที่เราจะไดตัวมันเร็วขึ้นอกี โชคยังเขาข างมันอยูตอนที่ ประจันหนากบรพั ินทรก็เปนเวลาที่กระสุนหมดพอดีตอนเหยียบแคมปพวกที่ถือไรเฟลก็ไมเหน็ มัน กลับไปพบกับพวกที่มีปนลูกซองแตมนคงไม ั โชคดอยี างนั้นเสมอไปนักหรอก” “วาแตขวัญของพวกลูกหาบเราเปนอยางไรบาง?” ไชยยนตั ถามขึ้นอยางกังวล มองหนารพินทรแลวเหล ือบไปที่นายเมยอนเป ั นหวหนั า ลูกหาบ “พวกเขาหวาดกลัวขวัญเสียกันมากครับ โดยเฉพาะอยางยิ่งเหตุการณที่เกิดขนเมึ้อเยื่ ็นนี้ แตก็ไมมีทางเลือกอื่น เพราะระหวางนี้ไอแหวงคอยตามพิฆาตจองลางคณะเราทั้งหมดอยูอยางเอา เปนเอาตาย ถาค ิดผละหนีเอาตัวรอดไป กม็ีหวังตายเร็วยงขิ่ึ้น แตถารวมกลุมกับพวกเรา ยังพอมีทาง รอด” “ปลอบขวัญพวกนนไว ั้ใหด” ี เชษฐากระซิบบอกดวยเสียอนหนักแนันมนคงั่ “บอกใหเขานอนใจเถิดวา เราจะปราบไอแหว งใหได โดยเร็วที่สุด และขอใหเขารวมม ือ กับเราตอไป ถึงอยางไรพวกนี้ก็เคารพและเชื่อฝมือคุณอยูเต็มที่แลวแมวาอาจไมเช ื่อถือศรัทธาใน พวกผมนกั บอกใหเขารูดวยว า พวกเขาที่ตายไปแลวจะไม  ตายเปลา ใครก็ตามในบรรดาพวกเขาที่ ตองมาเสียชีวตในการร ิ วมเดินทางไปจนถึงหลมชางในครั้งนี้เราจะจายเงินชดเชยใหแกลูกเมยหรี ือ พอแมของเขาอีกรายละหนึ่งหมื่นบาท โดยผมจะส่งความไปถ ั ึงคุณอําพลภายหลังจากถึงหลมชาง แลว ใหเขาร ับเปนธุระจัดการจายเงินชดเชยนี้ใหพวกเขาเอาคําสั่งของผมไปถึงคุณอําพล และให ญาติผูตายไปรับเงินได”  รพินทรเรียกนายเมยเขามาอธิบายใหทราบตามคําสั่งของหัวหนาคณะ ภายหลังจากเขาใจ  ตลอด หัวหนาลูกหาบกยกม็อขื ึ้นไหวท วมหัว สีหนาแจมใสสดชื่นขึ้น

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 971 “นายใหญใจกวางเหมือนทองฟา พวกผมที่เหลือจะรับใชไปจนถึงที่สุด ไมคิดทอถอย เลย” “ดีมาก กลับออกไปบอกคนของนายเมยใหรูไวทุกคน ไอแหวงอยูพวกเราตาย ถาไอ แหวงตาย พวกเราชาวปาในละแวกนี้ทั้งหมดจะนอนตาหลับ และความกลาหาญเทาน ั้น ที่จะชนะ มันไดขี้ขลาดมีแตทางตาย” นักมานษยวุิทยาคนสวยกลาวเสริมมาดวยเสียงอันใสกังวาน รพินทรบอกใหทุกคนออกไปจากกระโจมพักได คงใหอยูเฉพาะบุญคาพรานอาวํุโสของ เขาเทานั้น เพอรื่วมหารือวางแผน ติดตามไอแหวงกับคณะนายจางทงสามตั้อไป “ยิ่งโรมรันกับมันนานไป เราก็เห็นชดขั ึ้นทุกขณะวาชางตัวนี้มีอะไรพิเศษ เหนือกวาชาง ธรรมดามากไมวาจะความฉลาด เลหเหลี่ยมไหวพริบ และความพยาบาทจองเวรของมัน” เชษฐากลาวขึ้นดวยเสียงเครียด “ไมนาจะเปนไปไดเลย ทมี่ันไปเอาพรรคพวกบรวารมากมายมาจากไหน ิรวมกําลังกัน เปนกองทัพ เตรียมบุกเราเชนนี้” “ขอนี้นาคิดมากทเดียวครี ับ” พรานใหญรับ เคาหนาของเขาบงบอกความอึดอัดลําบากใจไมนอยไปกวาทุกคน “ตามปกติแลวธรรมชาติของชางปา โขลงไหนก็โขลงนนั้จะไมมีการรวมกันไดเลย แต กําลังของมันที่บุกแคมปเราเมื่อเย็นนี้ก็นาจะทําใหเชื่อไดวา มันมการรวมกี ับโขลงอื่นเขาแลว และ อยูภายใตการน ําของมันตัวเดียว ลักษณะแปลกประหลาดเชนนี้ผมก็ไมเคยพบเหนมาก็ อน เหมือนกนัอยางไรก็ตามมนกั ็เปนเชนที่ผมไดบอกแลวคือไอแหวงลมตัวเดยวีตัวอื่นๆ ตอให มากมายสักแคไหนก  ไม็ มีความหมาย” “คุณวางแผนยงไงต ั อไป?” ไชยยนตั ถาม รพินทรนิ่งไปครูลวงแผนที่ซึ่งเขาทําไวคราวๆ เกยวกี่ับภูมิประเทศในแถบปาหวาย ออกมาคลี่พิจารณา แลวเงยขึ้นมองดูหนาคณะนายจางทละคนีมาสุดสิ้นอยูที่ดาริน ผูนั่งพิงหมอน ยางและผาแบล็งเก็ตอยูบนเตยงี “ขอเทาของคุณหญิงเปนอยางไรบ  างครับ?” หลอนฝนยิ้ม เหยียดลําขาอันเรียวแตแข ็งแรงขางนนออกไปย ั้นกับพั ื้นเปนการทดลอง แลวดึงกลับชาๆ เขามางอชิดกับอกในทากายบริหาร “ก็คอยยังชวมากแลั่ ว พรุงนคงจะดี้ีขึ้นอกี” “วันสองวันนนี่ อยคงจะเดนหนิ ักอยางที่แลวมาไมไดแน ”  ไชยยนตั ขัดขนึ้

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 972 “แตฉันคิดวาฉันควรจะหายเปนปกติพรุงน” ี้ ดารินยืนยันมาอยางมั่นใจและแกรงเกินเพศ “พวกคณอุิดโรยสะบักสะบอมมาจากการเดินทางที่แลวมา ” จอมพรานกลาวขึ้นเปนกลางๆ กับทุกคน “ผมคิดวา พรงนุ ี้เราควรจะพักเฉยๆ กนสักวั ันหนึ่งกอนเอาแรงไวมะรืนคอยเริ่มตนกัน ตอไป สําหรับพรุงนี้ผมกับบญคุําเพียงสองคน จะลองออกสํารวจลาดเลาดูกอน พวกคณชายพุกผั อน กันใหเต ็มท” ี่ ภายหลังจากมองดูหนากันเองอยูครูเชษฐากับไชยยันตกก็ มศีรษะลงอยางเห ็นดวย “ดีเหมือนกัน พวกผมจะพกกั ันสักวัน เราไมจําเปนจะตองรีบรอนอะไรนัก เพราะถึง อยางไร ระหวางเราก ับไอแหวงก็เปนศ ึกตดพิ ันยืดเยื้อเสยแลี ว เอาใหแนๆ ดีกวา ยอมรับวาเจ็ดแปด วันที่ผานมานพวกเราแยี่ก ันเต็มที่คอนปนก็แทบจะไมไหวอยแลูวไดพ ักสักหนอยกด็ี” เชษฐาวา “วาแตว าจะยดทึ ี่นี่เปนสถานกลางตลอดไป ีระหวางการตดตามไอ ิ มหาประลัยนั่น หรอวื า จะเคลื่อนยายตอไป” ไชยยนตั จุดบหรุี่สูบขึ้นอีกตวหนั ึ่งโดยตอกับกนของตวเกั าแลวถามมา “พรุงนี้เราจะยังคงพักกันอยทู ี่นี่กอนครับ แตวนมะรั ืน จะยายขึ้นไปทางเหนือ ต้งแคั มป  ถาวรขึ้นที่ไหลเขาริมหนาผาตอนหนึ่ง หางจากท ี่นี่ไปประมาณ 5 กิโลเมตรเทานั้น ความจริงเราไม จําเปนตองยายที่ใหเสียเวลา ถาไมใชเพราะตองหลบกลิ่นซากชางที่ถูกยิงตายกลาดเกลื่อนรอบ แคมปเหลานนั้เพราะมันจะเริ่มเนา เปนอันวาขบวนเกวียนทั้งหมดของเราจะพกอยั ในเขตปู าหวายนี่ ตลอดไป โดยไมเดินทางตอจนกวาจะจดการกั ับไอแหว งไดเรียบรอย ไมงั้นหวงหน าพะวงหลัง เปลาๆ” คณะนายจางไม  มีใครคัดคานความเหนของเขา็ ไชยยันตเด ินเขาไปทหี่บไรเฟ ี ล แลวหัน มาทางเชษฐา “ฉันคิดวา ตั้งแตคืนนี้เปนต นไป  ไรเฟลของเราทุกกระบอกตั้งแตขนาด .270 ขึ้นไป ควร ใหมันถูกใชประโยชนครบถวนทุกกระบอก ดีกวาจะใหม ันถูกเก็บไวเฉยๆ สถานการณบังคับเขามา เต็มที่แลวถึงแมบางกระบอกมันจะเลกไปหน ็ อยก็ยังดกวีาลูกซอง ในกรณีท่เราที ําสงครามกับโขลง ไอแหวง” “ถูกของไชยยนตั คะพใหญ ี่ ”  ดารินสนับสนนมาโดยเรุว็ “เมื่อเย็นนี้ตอนไอแหวงบกแคุมปมีไรเฟลเพ ียงสามกระบอกเทานั้นที่ยิงปะทะ นอกนั้น เปนลูกซอง ถาพวกลูกหาบของเรามีไรเฟลติดมืออยูพวกมันจะตายมากกวานี้ไอแหว งก็อาจเสร็จ ไปแลว” เชษฐาผงกหวอยั างเหนชอบด็ วยแลวหันมาทางรพินทร

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 973 “ตกลง แจกไรเฟลที่เหลือทั้งหมดใหแกลูกหาบของเราประจํามือเถอะรพินทร จะไดผล หรือไมไดผลแคไหน มันกต็ องดีกวาลกซองแนูๆ จดการเสั ียเดี๋ยวนแหละี้ถาหากไมครบคนใครที่ยัง ถือลูกซองอยูก็แจกลูกโดดใหเรามีลูกโดดมาดวยหลายกลองเหมือนกนั ” พรานใหญลังเลอยูชั่วครูแตแลวก็ตองตดสั ินใจปฏิบัติตามคําสั่งของนายจาง เมื่อเชษฐา พยักหนาเตือนมาอีกครั้ง ตรงเขาไปสํารวจดูไรเฟลที่เหลอืพบวามี .30-60 อยูสองกระบอก .300 เว เธอรบีแม็กนั่ม หนึ่งกระบอก 30/30 แบบคานเหวี่ยงหนึ่งกระบอกและ .270 วินเชสเตอรแม็กนั่มอกี กระบอกหนึ่งรวมเปนหากระบอก ไมน ับปนลูกกรด ซงไม ึ่มีความหมายสําหรับสัตวขนาดชาง แลว ก็ขนปนเหลานั้นออกไปนอกกระโจม เรียกประชุมพวกลูกหาบทั้งหมดสิบคน แจกจายใหแก คนที่ พอจะเขาใจวิธีใชไดนอกนั้นกแจกกระส็ุนลูกซองแบบลูกโดดใหไป และเปลี่ยนปนลูกซองให ตามแตจะหาไดในคลงปั นของนายจาง นับตั้งแตแบบก ึ่งอัตโนมัติซึ่งอํานวยในการบรรจุกระสุน และยิงเรวมากกว็ า แบบปมแอ็คชั่นลงมาจนกระทั่งแฝด ซึ่งยังดีกวาปนลูกซองเดี่ยว หรือปนแกป อันเปนอาวุธคมู ือเดิมของพวกลูกหาบ อธิบายกลไกปฏบิัติงาน และวิธีใชใหขึ้นใจแตละคน จน แนใจวาคนเหลานั้นจะตองใชอยางไดผลเมื่อเกิดความจาเปํ นขึ้น แลวทั้งสามกพบก็ ับความประหลาดใจเลกน็ อย เมื่อเหนรพ็ ินทรโผลกลับเขามาในแคมป ถือ.300 เวเธอรบีแม็กนั่ม ของไชยยนตั ติดมอเขื ามาดวย “อาว! เอากลับเขามาทําไมอีก ทําไมไมใหพวกน ั้นคนใดคนหนึ่ง” เจาของปนถามอยางสงสัย พรานใหญยมกริ้อยๆ ยกไรเฟลกระบอกงามขึ้นดแลูวโคลง ศีรษะชาๆ “ผมเสียดาย เวเธอรบีกระบอกนี้เหลือเกินครับ มันควรจะอยในมู ือของคนที่รูจักคุณคา และรูจักใชมันใหสมคาสักหนอย พวกลูกหาบของเราเหนจะม็ ือไมถึงหรอกครับ อะไรก็ไมสําคญั เทากับวามนตัดศิูนยกล องดวยพวกนนไม ั้เคยกับศูนยกลองมากอน ยงไม ิ เปนหรอก ไอครั้นจะถอด กลองออกก็เสยดายีผมคิดวาถาอยากจะใหปนกระบอกนี้ไดรวมเขาสงครามกับไอแหวงจริงๆ ละก็ หาวิธีสับเปลี่ยนมือที่จะใชมนเสั ียดกวี า” ไชยยนตั หวเราะั “คุณเปนคนรกและถนอมป ันเหล ือเกนนะิผูกอง แตพวกเราใครจะใช .300 กระบอกนั้น ละ แตละคนก็ลวนใชปนขนาดใหญแลวทั้งนั้น อยามัวถนอมมันอยูเลยนา ถึงคราวจําเปนแลว ลูกหาบหรือพรานของคุณคนไหนก็ใหไปเถอะจะไดชวยกันไดเต็มมือหนอย” รพินทรสั่นศีรษะไมเห็นดวยแลวมองไปทางดาริน “ผมวาคุณหญงเปล ิ ี่ยนจาก .470 มาเปน .300 เวเธอรบีแม็กนั่ม กระบอกนี้จะเหมาะกวา กระมังครับ นาหน้ํ ัก ชนิดของปน และแรงสะทอนถอยหลังเหมาะกับคุณหญิงพอดีแฝดที่คุณหญิง ใชกระบอกนนั้ออกจะเกินแรงไปหนอยทําใหการยิงซ้ําชาไป” “อาว! แลวริกบี้กระบอกนี้ละ ใครจะใช?”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 974 หลอนถาม เลิกคิ้วขึ้น มองไปทางดับเบิ้ลไรเฟลคูมือที่วางอยูขางๆ กาย ความจริงหลอน เอง ก็ขยาดอํานาจสะทอนถอยหลังของมันไมใชนอยเหมือนกัน การยิงที่ผานมาแลวลวนเปน เหตุการณฉุกเฉินลอแหลมตอช ีวิตทั้งสิ้น ทําใหลืมแรงถีบของมันไปชั่วขณะ แตมารูสึกภายหลัง เหตุการณผานไปแลว “ใหบุญคําเสียก็ไดครับ ขณะนี้บุญคําใช .375 ของผมซึ่งจะไดมอบใหนายเมยอกตี อหนึ่ง คุณหญิงมือดอยีูแลว ถึงแมเวเธอร บีกระบอกนั้นมันจะเล็กไปสักหนอย แตถายิงสงเขาจุดสําคัญได ตอใหสิบไอแหวงกไม็ มีเหลอื” “ถูกของรพินทรเอาริกบี้ใหบุญคําไปเสียเถอะนอย ไรเฟลของเราจะไดใชงานไดครบทุก กระบอกเวเธอรบีกระบอกนั้นพวกลูกหาบคงจะใชไม ถนัดหรอก ดีไมด ีทําศูนยกล องพังเสียเปลาๆ” เชษฐาบอกมาอีกคนหนึ่ง แทนคําตอบ ม.ร.ว.หญิงคนสวย ควา .470 ของหลอนโยนไปใหพรานใหญพรอมกับ กลองกระสุน แลวรับเอา .300 แม็กนั่มกระบอกนั้นมาจากเขา ทดลองกระชากลูกเลื่อนสองสามครั้ง พลางยกขึ้นสองดูศูนยกล อง “ไมรูศูนยกลองเที่ยงดหรี ือเปลา?” หลอนเอยขึ้นลอยๆ ปาดลํากลองปนออกไปทางประตูกระโจม เล็งไปยังกองไฟทสีุ่มอยู เบื้องนอก แสงจากกองไฟแมจะมีอยเพู ียงนิดเดยวีก็สามารถเขามาปรากฏอยูในเลนสของศูนยอยาง แจมชัด ไชยยนตั ผูเปนเจาของก็บอกมาวา “รับรอง ฉันทดสอบไวเทยงดี่ีแลว ตอนทยี่ิงววแดงัเธอก็เห็นอยูไมใชร ึระยะเกือบแปด รอยเมตร สงเขาที่หมายเล็กๆ ไดราวกับจบวางัและหลังจากนั้นก็ไมไดเอาออกมายิงอะไรอีก แต ระหวางการเดนทางมิ ันอาจเคลื่อนไปบางก็ได จะใหดีพรุงนี้เธอลองทดสอบเสียอีกครั้งเพื่อความ แนใจ” “อํานาจหยุดยงมั้ันนอยไปหนอย สําหรับสัตวใหญขนาดชาง” หลอนบนออยๆ ขณะที่ทดลองแตะไก ปลอยเข็มแทงชนวนใหลั่นเปลา “แตมันเจาะทะลวงไดลกดึ ีมาก สําคัญที่วาคุณหญิงตองใช  ลูกหวแขัง็และเลือกวาง กระสุนใหถูกจุดตายของมนัซึ่งในเรื่องนี้ผมเชื่อมือเต็มที่ไมมีกังวลอะไรเลย” รพินทรพูด ดารินลดปนลงจองหนาเขา “อยามาไซโค ผูชายอกสามศอกทุกคนเอาเปรยบฉี ันทงนั้ั้น แตละคนมีปนขนาดหนัก อํานาจการหยดยุั้งแบบประกาศิต เพื่อหวังในความปลอดภัยของตนเอง ในขณะที่มันชารจเขามา โดยบังคับใหฉ ันรบกับมันดวยป  นขนาดปะต  ิ๋วหลิวกระบอกนี้ปนเบายิงสบายกจร็ ิง แตตัวคนยิงเอง อาจแบนเปนกล วยปง เขาใจชวยกันหลอกนะแตเอาเถอะฉ ันยอมเสยรีูประเดี๋ยวจะหาวาอวดดีอีก”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 975 ทั้งหมดหวเราะั ในคําพูดของหลอน รพินทรสง .458 แม็กนั่มแอฟรกินัซึ่งเชษฐามอบให เปนอาวุธคูมือของเขาในระหวางการโรมรันกับโขลงไอแหวงไปใหหญิงสาว “ถางั้นคุณหญงแลกกิ ับของผมก็ไดครับ ผมเอา .300 กระบอกนั้นเอง” “หรือจะแลกกบั .600 ไนโตรฯ กระบอกนี้กย็ังไหวเอารึ?” ไชยยนตั เสนอมาอีกคนยิ้มๆ ราชสกุลสาว อันเปนผูหญิงคนเดียวในคณะ นิ่งเฉยไมเอยค ําใดอกีหลอนแกล งพูดรวน ไปงั้นเอง ใจจริงกําลังขยาดปนขนาดใหญเต ็มที่จะทะมดทะแมงและแขั ็งแรงเชนไรก็ตามทีกําลัง กายของหลอนสูกันไมไหว กับแรงสะทอนถอยหล ังของปนขนาดหนักเหลานนั้ไหลของหลอนช้ํา ระบมไปหมดแลว สาเหตุทขี่ อเทาแพลงเสียหลักลมลงก็เปนเพราะลั่นไก .470 ในขณะทวี่ิ่งนนเองั่ นัดสองนัดยังพอฝน แตยงติ ิดตอกันไปนานๆ หลอนมีความรูสึกเหมือนกําลังจะฆาตัวเอง และ นักยิงปนผูชํานาญอยางหลอนก็ยอมจะตระหนักไดเปนอย างดีวา ปนใหญแตคนยิงไมสามารถจะ ควบคุมวิถีของมันไดยอมอํานวยผลสปูนขนาดเล ็ก แตคนยิงเลือกยิงสงตามชอบใจไม ั่ไดขนาด .600 ไนโตรฯ ที่ยิงไปแลวถูกเพียงขาชาง แลวตัวหลอนเองก็ตองกระเด็นถอยหลังไปสิบกาว มันจะ ยังประโยชนอนใดข ั ึ้นมา “.300 แม็กนั่ม เปนไรเฟลขนาดใหญที่สุด และเหมาะที่สุดสําหรับนอยแลวในการที่จะยิง มันไดอยางสบาย และรักษาความแมนยําเอาไวไดอัตราความเร็ว และแรงปะทะขนาดนั้น ประกอบ กับความแมนย ําที่จะควบคุมไวไดสําหรับชางแลว ก็เรยกวี าอุนใจไดพคี่ิดวานอยจะทาสถํ ิติในการ ฆามันไดดเสี ียกวา .470 ที่เคยใชเสียอกียิ่งกวานนั้นอยยงมั ีพรานคอยคมกุ ันอยแลู ว ไมมีอะไรเสี่ยง มากไปกวาเทาท่เสี ี่ยงมาแลวเลย” พี่ชายเอยมาอยางเปนงานเปนการสงกลองกระสุนใหหลอน ดารินหวเราะเบาๆับอกวา “นอยแกลงพูดไปงั้นเองแหละคะพใหญ ี่กาลํ ังคิดอยูเหมอนกื ันวาจะขอเปลี่ยนปน ตั้งใจ จะเอาแค .30-06 เทานั้น ในคราวนี้.300 เวเธอรบีมันกย็งใหญ ั ไปเสียดวยซ้ํา” ไชยยนตั กระพริบตาปริบๆ หันไปมองดูรพินทรแลวครางออกมา “เปนงั้นไป นแหละนะ่ีที่โบราณเขาวา น้ําไหลใจหญิงอานยากพิลึก” “ก็ไมยากถาจะคิดอานกันจริงๆ!” ดารินพูดเนือยๆ ไมระบุแนชดวั าเจตนาจะใหมันเขาไปแทงหัวใจใคร รพินทรเดินผละออกไปจากเต็นทของนายจางเงียบๆ จัดการเอาไรเฟลแฝดของดาริน พรอมทั้งกระสุนทั้งกลองใหบุญคํา แลวมอบ .375 ของเขาที่เคยใหบุญคําประจํามืออยูกอนไปให นายเมยหวหนัาลูกหาบ สั่งการตรวจตราดูแลความเรยบรี อยบรเวณแคิ มปอีกครูก็เขาที่ลมตัวลง นอนสูบบุหรี่ตั้งใจวาบุหรี่หมดตัวกจะหล็บั

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 976 ความเงียบ ปกคลุมไปตลอดทั้งปางพัก พวกลูกหาบและพรานของเขาเริ่มนอนหลบกั ัน แลว แตประสาทของเขาแข็งคางไมมีวี่แวววาจะงวงเลย ผิดไปกวาทกครุั้ง ทั้งๆ ที่กรากกรําหนกมาั ตลอดทั้งวัน ที่เต็นทของนายจาง ประตูเต็นทปดลงแลวและแสงไฟก หร็ ี่ลง แสดงวาทั้งสามคงจะ นอนแลว จิตใจของพรานใหญลอยเตลิดเควงควางไป ในความเงียบสงัดเยียบเย็นนั้น เต็มไปดวยความกังวลนานาประการอนไม ั อาจจําแนกถูก ไอแหว ง ชางราย ผูมีวิญญาณของมัจจุราชเขาสิง และคอยบงการอยูซึ่งบัดนี้เปนหนาที่ ของเขาโดยตรง ที่จะตองประจญประจัญกับมันจนถึงทสีุ่ด แตนั่นไมเปนสิ่งที่จอมพรานอยางเขา จะตองวิตกกังวลนัก มันเปนอ ีกสิ่งหนึ่งตะหาก ที่ทําใหตาหลับไมลงในขณะนี้นบวั ัน นานไป มันก็ ยิ่งเพิ่มพูนไปดวยปญหาหนกหั ัวใจ ลึกลับและนาพรั่นเสียยิ่งกวาขุนเขาพระศิวะ อนเป ั นจุดหมาย ปลายทางมืดมนเบื้องหนา! รพินทร ไพรวัลย ถอนใจออกมาโดยไมรูสึกตัว ดดกีนบุหรี่แดงวูบเขาไปตกที่ซอกหิน ใกลๆ แลวปดเปล  ือกตาลง เอาหมวกครอบหนาไว สะกดใจพยายามจะหลับใหไดตามปกติอันเคย ชินของเขา เวลาผานไปนานสักเทาใดไมทราบไดรูสึกตนเองแตเพียงวายังตื่นพรอม ไมไดหลับลง เลยแมแตงีบหนึ่ง ทันใดกแว็วเส ียงคนพูดกนแวัวๆพอลมตาื เสยปกหมวกท่ครอบหนี าอยูขึ้น ก็พบ กับความพิศวง ที่โขดหิน ริมชายดงดานซายของปางพักเงาตะคุมของใครสองคนยืนอยูที่นั่น รางหนึ่งสูง ใหญตระหงานเงื้อม อีกรางหน ึ่งโปรงระหง แลเห็นสวางโพลนในชุดเสื้อขนสัตวสีขาวตัดกับผม สยายดําสนิท ที่ปลอยเคลียอยูกับไหลเสื้อคลุมตัวงามนั้น นายจางสาวของเขากับคนใชชาวดง! ทั้งสองกําลังยืนพดลูักษณะเหมือนจะหารืออะไรกัน เบาๆ รพินทรนอนหรี่ตามองดูภาพนั้นเงยบๆีแตแลวกต็องลุกขึ้นและเดินตรงเขาไปโดยเร็ว เมื่อเห็นนายสาวกับบาวรางยักษผูนนั้พากันเดนบิ ายหนาไปที่โคนตนไทรใหญ  ทาทํ าจะล้ํานอกเขต กองไฟที่กอไวลักษณะของหญิงสาวยังเดนกะเผลกไม ิ ถนัดนัก เพราะความแพลงของขอเทา หลอน เกาะแขนแงซายไวเป นหลกั เขาเดินสกัดหนามาทันกอนที่ทั้งสองจะพนแนวกองไฟออกไป ทั้งคูหยุดชะงักเมอมองื่ เห็นพรานใหญ “จะไปไหนกนไม ั ทราบ?” เสียงของรพนทริ หาวหวน “ผูคุมกันแสนจะนากลัวของเรามาอีกแลว”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 977 ดารินหันไปพดเบาๆ ูกับแงซายผูยืนเงยบสงบอยีูแลวหันมาทางพรานใหญชูสิ่งที่ถืออยู ในมือใหเขาเห็น รพินทรกะพริบตางง เพราะสิ่งที่หลอนถืออยูคือธูปซองหนึ่ง และสกอตซวิสกี้ทยี่ัง ไมไดเปดอ ีกขวดหนึ่งไมตอบเชนไรนอกจากมองดูหนาเขานิ่งๆ อยูเชนนั้น “ธูป แลวก็เหลา หมายความวายังไงกัน?” “ลูกจางเจาขา กรุณาพูดกับนายจางใหไพเราะหนอยจะไดไหมเจ  าคะ อยางน องที่สุดคุณก็ เปนคนเจริญแลวคนหนึ่งไมใช บาเบเรี่ยนมาจากไหน” หลอนพูดเสียงออนหวาน แตความหมายบริภาษ “วาจาที่ออนหวานไพเราะ มันไมไดแสดงถ  ึงความเจรญของบิุคคลเสมอไปหรอก วาแต คุณหญิงยังไมได ตอบผมเลยจะไปไหนขอรับกระผม ถือขวดเหลากับธูปมาดวย” “ฉันจะมาแกบน ” ดารินพูดหวนๆ รพินทรลืมตาโต จองหนาหลอนแลวแทบจะหวเราะกั ากออกมาดงๆัแตสะกดกลั้นไว “แกบน?” “ใช” “นึกยังไงขึ้นมานี่ทําไมถึงจะมาแกเอาเดี๋ยวนี้” “ก็นึกออกเดยวนี๋ี้ก็ตองมาแกกันเดี๋ยวนนะซี้ิฉันเปนคนมีสัจวาจา และซื่อตรงตอสัญญา เสมอแมวาสิ่งที่ฉันสัญญาไวจะเปนสิ่งที่ไมม ีตัวตนก็ตาม” พรานใหญผิวปากหวือรอยยิ้มปรากฏขึ้นที่ริมฝปากมองดูหลอนอยางขบขัน “ทําไมตองลําบากเดินออกมาเองในเวลานด้ีวยละครรับ ขอเทาก็ยังเจ็บอยูเลย ใหแงซาย มาแกบนแทนก็ไดนนาี่ ” “ฉันเปนคนบน แงซายไมได บน เพราะฉะนั้นฉันตองมาแกเอง” ระหวางทเขาพีู่ดอยูกับหลอน แงซายก็คอยๆ เลี่ยงถอยกลับไปยังบริเวณหนากระโจมพัก ตามเดิม โดยปลอยนายจางสาวใหยืนอยูกบพรานใหญ ั ตามลําพัง รพินทรหัวเราะกกๆึอยูในลําคอ หญิงสาวจองเขาอยางฉิวๆ แวดเบาๆ วา “หัวเราะอะไร?” “เปลาหรอกครับ ผมเพียงแตแปลกใจในขอที่วา แพทยหญ ิงนักวิทยาศาสตรรูจักบนบาน ศาลกลาวเปนเหมือนกนัมิหนําซ้ํายังอุตสาหแกตามที่บนไวเสียดวย วาแต คุณหญิงจะไมบอกใหผม ทราบหนอยหรือครับวาคุณหญิงบนอะไรกับใครไว”  ดารินครึ่งยิ้มครึ่งบึ้ง หนาแดงออกกระดาก พูดเสียงขนๆุ “ทําไม นักวทยาศาสตริ บนหรือแกบนไมได เหรอ ฉันก็บอกคุณไปแลวตอนที่หลงปาอยู ดวยกัน ฉันบนเจาปาขอใหพบพวกเราพรอมหน ากนครบหมดทัุกคน โดยไมมีใครขาดหายไป แลวก ็

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 978 ไดพบจริงๆ บนสกอตซไวขวดนึง ความจริงฉันนอนจะหลับอยูแลวเคลิ้มๆ ไป เห็นตาแกหนวดยาว นุงผาหมขาวคนหนึ่งมายืนทวงเหลา ฉันสะดุงลืมตาขึ้นมา แกกหายไปเส ็ ียแลว นกขึ ึ้นมาไดวาบน บานเจาปาไวก็เลยรีบลุกขึ้นมาแกบนเดี๋ยวนี้แหละ ชวนแงซายออกมาเปนเพื่อน” กลาวจบหลอนก็หนไปทางเบ ั ื้องหลังแลวรองออกมาเบาๆ “อาว! แงซายหายไปไหนเสียแลว” “โนนแนะครบั ไปโนนแลว หมอไมชอบหนาผมนักหรอก เห็นผมเดินเขามาก็เลยหลีก ไปโนน” “ไมใชเขาไมชอบหนาคุณหรอกคุณตะหากไมชอบหนาเขาและเขาก็รูตวั” หลอนวา รพินทรยักไหลไมสนใจกับถอยคําประโยคนั้นของหลอน บอกยิ้มๆ มาวา “จริงซิผมเพิ่งนึกออกเดี๋ยวนเองวี้า คุณหญงบนเอาไว ิเม ื่อคราวหลงปา เอาเลยครับ จะแก บนก็เชิญตามสบายแตไมตองออกไปไกลน  ักหรอก ทจอมปลวกน ี่ั่นก็ได” ดารินหมุนซายหมุนขวา เกก ังอยูครูก็หนมาสบตาเขายัมแหิ้งแลง บอกออยๆ วา “ฉันแกบนไมเปนนี่เกิดมาไมเคยบนอะไรสักทีเขามีพิธีทํากันยังไงนะ ชวยบอกหนอย ซิ” รพินทรกัดริมฝปาก หวเราะตั ัวเขยาอยเชูนน ั้น พอหลอนบอกก ึ่งขอรองมาอีกครั้ง ก็ควา ขวดเหลาในมอของหลื อนไปเปดจุกออกแลวเอาไปตั้งไวในโคนจอมปลวก “เอาละจุดธูปบอกกลาวซิครับ แลวเอาธูปไปปกไวตรงใกลๆ กับขวดเหลานั่น” แพทยสาวคนสวยอึกอัก สหนี าปนยากอยูเชนนนั้กระอักกระอวนอยครููหนึ่งก็แกะหอธูป ออกรพินทรยนมองดืูดวยสายตาย  ิ้มๆ พยกหนั าเตือนมา หลอนถอนใจอีกครั้งควาธูปขึ้นมาสามดอก ขีดไลทเตอรขึ้นจะตอกับปลายธูป แตแลวก ็ชะงักทําหนาตื่น เมื่อเขาทวงมาปนหวเราะวั า “เดี๋ยว! คุณหญิง...” “ทําไม?” “ธูปสามดอกนะ หมายถึงพระรัตนตรัย พระพุทธ พระธรรม พระสงฆเขาสําหรับไวไหว พระไหวเจาหร ือไหวภูตวิญญาณเขาไมจดสามดอกกุันหรอก” หญิงสาวหนาแดงหวเราะอยัางกระดากอาย ไมสบตาเขาพูดอุบอิบวา “ฉันไมรูนี่ไมเคยไหว  เจา ไหวผีสักทีเคยแตไหวพระ แลวนี่จะใหจุดกี่ดอกละ ชวยบอก หนอยซ” ิ “เฮอ! ลําบากเหลือเกิน เมื่อนักวิทยาศาสตรจะทําพิธีสักการะภูตผวีิญญาณ เสียดายที่ไอ แหวงเหยียบกลองถายรูปปนไปเสียแลวไมง ั้นจะขอบันทกภาพนึ ี้ไวเป นเกียรติประวัตสิักหนอย” “พูดมากอยูนนแหละั่โมโหมีมาไรๆ แลวนะ ก็บอกอยูนี่วาไมเคยมากอน ยังมาเหน็บ แนมอยไดู ระหวางคณกุับฉนนั ี่ญาติดีกนไม ั ไดนานเลย บอกมาซิจะใหจุดกี่ดอก?”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 979 หลอนหนางอ แตแลวก็อดหวเราะออกมาไม ั ไดอีก รพินทรควักบุหรี่ออกมาจุดสูบ มองดู ราชสกุลสาวผูอยูในฐานะนายจางดวยแววตาแจ มใส “ดอกเดยวีเจดดอก็หรือสิบหาดอก ก็สุดแลวแตถนัด แตไมควรจะเปนสามดอก อันเปน ความหมายเดยวกี ับการไหวพระ ” “ถางั้นก็เอาเสยสี ิบหาดอกเลย” ดารินพูดปนหวเราะันับธูปไดสิบหาดอกแลวจุดติดไฟทั่วกนทักดอกสุงควันกรุน แลว หันมาทางเขาอีก พูดออมแอมว า “เอาจุดเสร็จแลวจะใหทํายังไงอีกละ ชวยเปนพิธีกรหนอยเถอะ” “ก็บอกกลาวนะซิครับ บอกใหรูวาคณหญ ุงขอถวายเหลิ าที่บนบานไว ขอใหมารับดวย แลวเอาธูปไปปกไว”  “จะใหบอกกลาวย ังไงละ ?” หลอนซักมาอีกอยางนาสงสาร ทําหนาลําบากใจ พรานใหญโคลงหัว “โธ! คุณหญิงครับ อยากังวลวามนจะเป ั นเรื่องลําบากยุงยาก หรอมื ีพิธีพิสดารอะไร มากมายไปเลยคิดอยในใจกู ็ไดบอกวาขอแกบนก็เทานนเองั้ ” “ไมตองมีการสวด หรือทองคาถาอะไรดวยหรอกรึ?” ดารินถามเสียงไมเต็มปากนักรพินทรแทบหัวเราะออกมาดังๆ “ลําบากนักก็ไมตองหรอกครับ ถาคุณหญิงบังเกิดความเชื่อมั่นศรัทธาแลววา อํานาจที่ มองไมเห็นดวยตาเปลาในสากลจักรวาลนี้มจรี ิง และเคารพสักการะจากใจจริง นั่นกเป็ นการ เพียงพอแลว อํานาจลึกลับชนิดนั้นสามารถหยั่งทราบเขาไปในความรูสึกนึกคิดติดตอกับคุณหญิง ได โดยไมจ าเปํ นตองมีพิธการหรี ือคาถาอาคมอะไรพิเศษออกไป ขนาดจุดธูปกเร็ ียกวาเปนพิธีที่ ถูกตองควรแกกาลแล ว” หญิงสาวมองหนาเขาอีกครงั้ก็หันไปทางจอมปลวกใหญทรุดกายคุกเขาลงเอาธูป ประณมไวในมือทั้งสอง สงบนิ่งไปครูใหญก็จบขึ้นไหวแล วลุกขึ้น พรานใหญกเด็ ินมารับธูปจากมือ ของหลอน นําไปปกไวขางๆ กับขวดวิสกี้ทเขานี่ําไปตั้งกอนแล ว พลางหันมาบอกหนาตาเฉยว า “เอาละครับ เจาปาคงจะยนดิ ีเสวยเหลาแกบนของคุณหญิง เปนที่ครึกครื้นทีเดยวี คุณหญิงกลับไปนอนใหสบายไดแล ว ตอไปนี้โชคชัยทุกสิ่งทุกอยางในอาณาจักรไพรกวางนี้ควรจะ เปนของคุณหญิงไมตองกลัวอะไรอีกแลว” สีหนาของหลอนสดใสแชมชื่นขึ้น เต็มไปดวยกําลังใจ “เสร็จพิธีงายๆ เพียงแคน ี้เองนะหรือ นายพราน?” “จะทําใหเสร็จงายๆ มันกง็าย จะทําใหยากม ันก็ยากผลมันก็ไอเทานั้นแหละ คือเราปลอด โปรงสบายใจภายหลังจากแกบนแลว”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 980 “เปนอันวาเหลาขวดนั้น เซนเจ าปาแลวกท็ ิ้งไปเลย?” หลอนถามซื่อๆ รพินทรซอนยิ้ม “ไมตองหวงวาจะต องทิ้งหรอกครับ น้ําเหลานะหมดแนๆถาจะทิ้งก็ทงแคิ้ขวดเทานนั้ ” ดารินลืมตาโต “ฮา! เจาปามาเสวยเหลาไดจริงๆ หรือ?” “อาว! ไมเชื่อวาเจาปาจะเสวยเหลาของคุณหญิงไดจรงๆิแลวคุณหญิงเอามาเซนให เสียเวลาเปลืองของทําไม?” รพินทรพูดขึงขัง ราชสกุลสาวหนาตื่นจองเขาอยางเชอครื่ึ่งไมเชื่อครึ่งอยูเชนนนั้พูด ออยๆ “บา! อยาโกหกกันนะเห็นวาไม  รูเรื่องเลยหลอกใหญ”  “ไมโกหกซิครบั ไมเชื่อพรุงนี้เชาคุณหญิงลองตื่นมาดูที่ขวดเหลานั้น รับรองวาเหลอแตื  ขวดเปลาๆ พนันกันก็ได”  “แปลวาเจาปาสามารถบันดาลน้ําเหลาในขวดนนให ั้หมดไปได?” “ไมใชเจาปาหรอก บริวารลูกชางของเจาปาตะหาก ” หลอนยิ่งงงหนักขึ้น “บริวารลูกชาง? หมายความวามีลูกชางมากินแทนงั้นหรอื?” “ยังงาน” “ฉันอยากเห็น ถามันเปนความจริงฉันจะคอยเฝาดูอยนู ี่แหละ” “ขอรับรองวาถาอยากดูจริงเปนไดเห็นแนๆ รอใหธูปไหมหมดเสียกอนเถอะระหวางที่ ธูปกําลังติดไฟอยูนี่เจาปากําลังเสวยเหลาขวดนนอยัู้ดวยญาณท ิพยพอธูปหมดแลว ลูกชางบริวารก็ จะเสวยตอไป” “ฉันไมเห็นวแววลีู่กชางทไหนส ี่ักตัวจะโผลออกมากินเหลา” “ก็ลูกชางตัวทยี่ืนอยนู ี่ยังไงละ” รพินทรชี้ไปที่อกตัวเองบอกมาหนาตาเฉย แลวเขาก็ตองรองออกมาเบาๆ งอตัวลงกมอกุ ไวเพราะกําปนหนกๆัของนักมานษยวุิทยาคนสวย ที่ถูกมนุษยหลอกไดอยางสนิท ซัดตุบมาให กลางอกอยางถนัดถนี่พรอมก ับเสียงแวดลนั่ “บา! นแนะี่หลอกใหถามเสียเปนคุงเปนแคว เจาเลหแสนกลน ัก ยิ่งกวาไอกุดหรือไอ แหวงเสียอีก” พรอมกัน...หลอนก ็ผละวิ่งจะบายหนากลับไปยังกระโจม แตกะเผลกไปไดเพยงสองสามี กาว ก็เซถลาเสียหลักลมฟาดลง พริบตานั้นเอง...กอนท ี่รางงามจะสัมผัสไปกับแงหินที่งอกอยู ตะปุมตะปาตามพื้นทั่วไป ก็ถูกออมแขนแข็งแรงซอนขึ้นท้งตั ัว...ตาตอตาพบกันในระยะหางเพียง ชั่วคืบ แผงอกนั้นอบอุน และออมแขนก็กํายํามั่นคง

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 981 กายของหญิงสาวสั่นสะเทือน! “นี่แหละ โทษฐานประทุษรายตอลูกชางของเจาปา ถึงไดหกล มอีกครั้ง ถาฟาดพื้นเมื่อกี้นี้ ก็มีหวงตั องเขาเฝ อกไมไผแนๆ เปนไมตองเดินกนอั ีกละ” เสียงกระซิบแผวต่ําแววมากระทบโสตของหลอน ดารินใบหนากลายเปนสีกหลาบุเลือดฉีดวบไปทูั่วราง “ปลอยฉัน!” หางเสียงของหลอนแตกพลิ้ว “อยาลําบากเดนกะเผลกไปเองด ิ ีกวา ขอเทาของคุณหญงยิ ังไมเรียบรอยนัก พรุงนกี้ย็ังไม แนใจวาจะเดนไหวไหม ิ ผมจะไปสงใหทหนี่ ากระโจม” “บอกวาใหปลอยฉัน! แงซายนั่งอยูนนไม ั่เหนร็ ึ?” หลอนกระซิบรอนรน พยายามจะดนิ้แตวงแขนคูนั้นหนาแนนราวกับปลอกเหล็ก “แงซายนั่งอยนู ั่น แลวจะทําไม?” “เขาจะคิดยังไง?” “ก็คิดวาพรานนําทางผูทั้งโงและทั้งเงา เหมือนกับเตาบวกกับตุน กําลังรับใชนายจางสาว  แสนสวยคนนอยีู้นะซ!” ิ ดารินกัดริมฝปากเต  ็มแรง จาได ํ ในทนทั ีนนวั้าประโยคชนิดนหลี้อนเปนคนพูดใสหนาเขา ไวเอง เมื่อตอนหยดพุักกินอาหารกลางวันที่ผานมาบายนี้ “ออ! นี่จะหาทางแกลําที่ฉนวั าคุณงั้นหรอื?” รพินทรสั่นศีรษะ “ทําไมจึงตีคาความปรารถนาดีของลูกจาง ไปในความหมายวาแกลาํ ผมไมอยากให คุณหญิงทรมานเดินเขยงไป ก็จะอุมไปสงให” “ไมตองหรอก ขอบใจมาก ขามาฉันยังเดินออกมาเองไดขากลับกต็ องเดินกลับไปได โดยไมจําเปนตองใหใครลําบากอุมไปสง” “ผมเชื่อมานานแลววา หมอมราชวงศหญิงดาริน วราฤทธิ์เกงเสมอ ขนาดปวดขอเทาจน หนาเขียวอยูนี่ก็ยังสูทนกลบเกลื่อน ขออยางเดียวใหชนะพรานหนาโงท ี่ชื่อรพินทรเทานั้น” “แตความอวดดีของฉัน ก็ไมเคยชนะคุณไปไดเลย” หลอนพูดแผวเบาเหม ือนจะรําพึงกับตนเอง “ตรงขาม คุณหญิงเปนฝายชนะหมดทุกประตูถึงเดี๋ยวนกี้ ็เหมือนกัน ถาผมคิดจะลองดี เอาชนะคณหญ ุิง ผมก็ตองแกลงทําเปนไมรูเสียวาคณหญ ุิงเจ็บปวดทรมานอยูแคไหน ปลอยให คุณหญิงมานะเดินเขยกกลับไปที่เต็นทเอง ซึ่งพอไปถึงคุณหญิงก็อาจลุกไมขึ้นอีกเลยก็ได”  ดารินหลบตากระชากเสยงมาี “ก็แลวทําไมไมปลอยให  ฉันไป”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 982 “ก็เพราะยอมแพนะซิยอมแพในความเกงของคุณหญิงยงไงล ั ะ” รพินทรอุมรางของหญิงสาวมาถึงหนากระโจมที่พัก ขยบจะวางลงัแตดารินสั่นหนาจน ผมกระจายยกมือทั้งสองขึ้นคลองคอเขาไว “ดีแลว เมื่อเจตนาจะมาสงกส็ งใหถึงที่เรื่องอะไรฉันจะตองคลานจากหนาเต็นทนี่เขาไป  จนถึงที่นอน สะดุดเซถลาเมื่อตะกี้นี้ถูกรอยเคล็ดที่เดิมปวดไปหมดแลว” รพินทรชะงัก ดวงตาแวววาวประหลาดของหลอนจองมา อานความหมายไมออกวาเป น การขอรองหรือทาทาย “คุณหญิงพอเขยงเขาไปเองไดระยะแคนี้เองผมมาสงใหจนถึงนแลี่ ว” “ไม! ไปสงถึงเตียง” “ผมขอขัดของ” วาแลวเขาก็ขยับจะวางหลอนอีกครั้งแตดารินขยุมไหลไวแนน “มาลองดูกันไหมวา ใครจะชนะ บอกมาจะไปสงตามคาสํ ั่งหรือไม?” “เห็นจะไมหรอกคร ับ” “ถาคุณวางฉันลงตรงนี้” ดารินกระซิบชาๆ แตเนนเสยงชีดเจนัเอียงหนาเลิกควยิ้ิ้มๆ “ฉันจะรองใหสุดเสียงเชียว กลาวหาวาคุณบังอาจลวนลามฉัน พี่ใหญกบไชยย ันตั กจะต็ ื่น ขึ้นและโผลออกมา...จะลองดูไหม?” “คุณหญิง!” “เพราะฉะนนปฏ ั้ิบัติตามคําสั่งเสียโดยดีฉันตองการชัยชนะที่ไดจากการตอสูไมใชใหคู ตอสูยอมออนขอเฉยๆ เขาใจ?”  “คุณหญิงมารยาเปนเหมือนกันหรือ?” ดาริน วราฤทธิ์หวเราะอยั างกําชัยใชน ิ้วเขี่ยที่ปลายคางอันสากไปดวยเคราน ั้น “ทําไมจะไมเป น เพียงแตจะใชหรือไมใชม ันเทานั้น เมอกื่ี้ฉันบอกใหคุณวางฉันลง คุณก็ ดื้อดึงอวดดีถอวื าแข็งแรงกวาฉันขัดขืนไมไดเดยวนี๋ี้ถึงคราวที่ฉันจะใหคุณปฏิบัติตามคําสั่งของฉัน บางละ อุมมาสงทําไมเพียงแคหนาเต็นทเมื่อจะสงแลวต องสงใหถงเตึ ียง เอาละ ฉนจะนั ับหนึ่งถึง สาม ถาคุณยังไมเขาไปสงจนถึงที่ฉันจะรอง ...ระวังนะ...หนึ่ง!...” “ไมรุ! สอง...” รพินทร ไพรวัลย ไมเคยพลาดพลั้งเสียเชงใหิ แกเสือสมิงตัวใด ไมวาจะรายกาจสักเพียง ไหน แตบดนั ี้เขาจนปญญา หมดทาเสียแลวสําหรับนองสาวคนสวยของนายจาง โดยคําขชนู ิดที่เขา ไมอาจหาญพอที่จะเสี่ยง

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 983 อยางจํานน รพินทรอุมรางของหลอนเดนผิ านประตูกระโจมเขาไปดวยความรูสึกอันไม อาจกลาวถูก โลงอกเล็กนอยเมื่อสังเกตเหนเชษฐาก็ ับไชยยันตหล ับสนิท สงเสียงกรนอยเบาๆ ู ภายในสวางรางๆ ดวยแสงตะเกยงรี ั้วทแขวนไว ี่ ตรงกลางเสา เขาเดินดวยฝเทาอันพยายามใหเบา ที่สุด รูสึกวาหลอนจะปดปากกลั้นหวเราะในอาการเด ั ินอยางระมัดระวังตัวลีบของเขา พอถึงเตียงสนามก็วางรางนนลงั้ขยับจะหมุนตวกลั ับ แตแลวก็ตองชะงักอีกครั้ง เพราะ มือขางหนึ่งของหลอนเหนยวไหล ี่ไว “ยังกอน ยังไมได อนุญาตใหไป ” “?” ดารินชี้ไปที่ผาขนสัตวปลายเตียงออกคําสงเบาๆั่ตอมา “หมผาใหดวย ...เอ! ยังมายืนจองหนาอยูอีกเร็วซิ! ไมไดยนคิ ําสั่งรึ?” รพินทรกมลงหยิบผาแบล็งเก็ตมาคลี่ออก คลุมใหหลอนตามบัญชา ราชสกลสาวเอนกายุ ลงชาๆ ไขวแขนรองศีรษะไวแสงรางๆ จากตะเกียงสาดกระทบดวงตาเปนเงา ประกายเต็มไปดวย ปริศนาอันไมอาจหย ั่ง ชั่วขณะหนึ่ง เขาตะลึงแลประสานตาคูนั้น ตอมาก็เหนรอยย็ ิ้มนอยๆ ปรากฏขึ้นที่แนวริม ฝปากรูปงาม พรอมกับเสียงกระซิบออยอิ่งมาเปนประโยคสุดทาย “เอาละกลับออกไปไดแล ว...ขอบใจ!” แลวดวงตาคูนนกั้ ็พริ้มหลับลง รพินทรคอยๆ ถอยหางออกมาอยางกลั้นลมหายใจ พอพนประตูกระโจมกหย็ุดยนสืูด อากาศอันเยนเย็ ือกของยามดกเขึ าเต็มทรวง สงบสติอารมณอยูเปนครูใหญสมองและหวใจหน ักอังึ้ ทันใด ทามกลางความเงียบสงัดขงพงไพรกลางดึก โสดของเขาก็สัมผัสกระแสเสียงทุม กังวานแผวเบา มันเปนเสียงเพลงทวงทํานองลีลาประหลาด ซึ่งไมเคยไดยินมากอน เสียงนั้นแววมา จากที่ใดที่หนงึ่รพินทรเงี่ยหูอยางไมตั้งใจ แลวก็ถอดความภาษาชาวเขา อันเปนเน ื้อเพลงบทนนั้ ออกมาไดดังนี้ “ความกลมกลงแหึ งวงพระจนทรั ความคดเคี้ยวแหงเถาไมเล ื้อย ความเกาะเกยวแหี่งเถาวัลย ความหวั่นไหวแหงยอดหญา ความออนแอนแห งใบออ ความยยวนแหี งดอกไม   ความเบาแหงใบพฤกษ ความคมแหงตาเนื้อ ความแจมใสแหงดวงตะวัน น้ําตาแหงหมอก ความปรวนแปรแหงกระแสลม ความใจเสาะแหงกระตาย ความโอลําพองแหงนกยูง ความออนละมุนแหงขนออนของวิหค ความแกรงแหงเพชร ความหวานแหงน้ําผึ้ง

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 984 ความดุรายแหงพย ัคฆ ความอบอุนแหงเปลวเพลิง ความเยือกเยนแห็ งหิมะ ความพูดมากอยางนกกระจอก ความครวญครางแหงนกเขา งูพิษ! สูเจาจะรูหรือไมวา สรรพสิ่งเหลานี้รวมระคนกนเขั าแลวคือสัตวแสนสวยชนดใด ิ ?” พรานใหญมึนงงไปหมด พยายามกวาดสายตาคนหาที่มาของเสียง แลวก็ไดยินแววมาอ ีก เปนถอยคําคลายๆ จะแปลออกมาไดอีกดังนี้ “ประหนึ่งน้ําคางท ี่เกาะอยูบนกิ่งใบพฤกษา ครั้นยามดกกึ ็เนืองนองมากมาย ปานจะรอง ดื่มใหฉ่ําทรวงไดแตพอรุงแจงแสงปจจุบนสมั ัยสอง น้ําคางก็ยอมจะละลาย เหือดหายไป น้ําใจนาง ก็เปรียบฉะนนั้ !” ที่โคนตนกะหรางใหญริมกองไฟที่สองแสงอยูวอมแวม รางของใครคนหนึ่งนอนพิงลอ เกวยนอยีูที่นั่น เสียงเพลงดงมาจากรั างนนั้แงซายเจาคนใชชาวดงผูลึกลับนั่นเอง!! รพินทรเคลื่อนตรงเขาไปอยางแชมชา แลวมาหยดยุนอยืูตรงหนากองไฟตรงข  าม แงซาย ขยับตัวขึ้นนั่งตรง เสียงเพลงขาดหายไป เปลี่ยนเปนเสยงที ักทายแจมใสกังวานลึก “ออ! ผูกอง มีอะไรจะใชผมหรือครับ?” “เปลา...” เขาหลุดปากเบาๆ อยางไมตั้งใจ พลางทรุดตัวลงนั่งบนขอนไมฝงตรงขาม โยนกิ่งไม เล็กๆ เขาไปในกองไฟ “ทําไมไมรองเพลงของแกตอไป หยดเสุียทําไม?” หนาสีทองแดงดวงนนสวั้างขึ้นดวยรอยยิ้ม รพินทรจองสํารวจมาดวยอาการคนหา ออก ประหลาดใจทไมี่อาจพบรองรอยของความทุจริตใดๆ แฝงอยูในดวงตาสกใสเปุนประกายคนู ั้น เหมือนเชนท ี่จตใต ิ สํานึกคอยเตือนใหระแวงอยูเสมอ ใบหนายาวรูปสี่เหลี่ยมหมดจด คมสัน นาจะเรียกไดวาเปนแบบฉบ ับทรงหนาอนงามั เยี่ยมของบุรุษเพศชาติอาชาไนยแทจร ิง หากจะขจัดรวรอยของความตรากตริ้ํา และกลิ่นไอปาดง ออกไปเสีย จมูกโดงเปนสนผั ิดแผกไปจากกะเหรี่ยงหรือชนชาวเขาทั่วไปที่เขาพบเห็นมา คิ้วดกยาว กรอบตาลึกแตใหญ  งาม มีแววรุงโรจนอยเปูนนิจ ริมฝปากบางไดรูปราวกับริมฝปากของผูหญิง ฟน ขาวสะอาดเปนระเบ ียบ ผมสีน้ําตาลเขมหยิกหยักศกเปนคลื่นแทบจะปกไหลแสดงวาไม  เคยพบกับ ตะไกรมานับเปนปๆ รูปกายเลาก็สูงตระหงานกํายํา อดมไปดุวยกล ามเนื้อเปนมัดๆ ราวกับรูปปน สําริดไดทรวดทรงรับกันหมดทุกสวน...วบหนูึ่งแหงมโนภาพคดคิ ํานึงอันไมตงใจของเขา ั้ ...มาตรา วาแผงอกอันกวางใหญนี้ถูกหุมไวดวยเกราะทอง ในมือถือดาบผงาดอยูบนหลังมาศกึ...บุรุษผูนี้ก็คอื เทพบุตรแหงสงครามในเทพนิยายเปนแนแท!! ความรูสึกเพิ่งจะบอกตนเองอยางแจมชดเดั ี๋ยวนี้เองวา เจาคนใชชาวดงผูอาสาสมัครเขามา รับใชอยูในคณะเดินทางผูนี้เปนชายหนุมโฉมงามนาพิศวงนักแลวก็อดฉงนตนเองเสียไมไดวา เหตุ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 985 ไฉนเทาแลวเท ารอดเขาจึงไมอาจชอบหนาม ันไดสนิท บางทีจะเปนเพราะประสาทส  ัมผัสคอยเตือน ใหตระหนกอยัูเสมอวา เจาชาวดงนกพเนจรผัูนี้มีอะไรลี้ลับซอนงําอยูลึกล้ําชนิดที่ยังไมสามารถจะ หยั่งถึงนั่นเองกระมัง แลวรพินทรกต็ื่นจากภวังคคดิเมื่อกังวานเสียงของแงซายตอบมาวา “ในความเงยบและเปล ี าเปลี่ยว ไมมีอะไรจะเปนเพื่อนไดดีเทาเสียงเพลง มันปลอบใจให เราคลายความทุกขความแรนแค นโดดเดยวของชี่ีวิต ผูกองคิดอยางผมหรือเปลา?” พรานใหญควกบัุหรี่ออกมาจุดสูบชาๆ สายตาไมหางไปจากใบหนานนั้ “ยิ่งอยูรวมกันไปนานวัน แกก็มีอะไรแปลกๆ เพิ่มขึ้นทุกทีฉันถามวาแกหยดเพลงของแกุ เสียทําไม” แงซายยิ้มเห็นฟนขาวทั้งสองแถว “ผมจะรองเพลงยามเมื่อใจเปลี่ยวเทานนั้เดี๋ยวนี้ผมมีผูกองผมจะรองเพลงเพื่ออะไร?” “ฉันไมคิดเลยวาแกจะรองเพลงไดราวกับนกฟา แกไปจาเพลงเหลํ านนมาจากไหน ั้แม มันจะเปนเพลงกะเหรี่ยงแตถ อยคําความหมายของมัน ไมนาจะเปนของกะเหรี่ยงเลย” หนุมชาวดงผลูึกลับมองประสานตาเขา สหนี าออนละไมอยางประหลาด “ผมจําไมไดวาผมจ ําเพลงเหลานี้มาจากไหน...มันนานมาแลว มันเปนลํานําบทเพลงที่ลอ ลอยมาจากดนแดนอิ ันไกลโพน บางทีผมอาจจํามาจากความฝนก็ได”  “นอกจากตวของแกเองแลัวแกเคยมีอะไรเปนที่รักบางไหมแงซาย?” “พระธุดงคองคที่อุปการะผมมา” “ฉันหมายถึง ‘สัตวประหลาดแสนสวย’ ตามคํารองในเพลงของแกเมื่อครูนี้?” ยิ้มบนใบหนานั้น สยายกวางออกไปอีก แสงไฟสาดจับใบหนา แลดูเปนเงาละเล ื่อมราว กับภาพปน “สัตวประหลาดแสนสวยชนดนิ ั้น พระธุดงคเตือนผมไวหน ักหนาใหออกหางไวดังนั้น ชีวิตที่ผานมาแลวของผม จึงยังไมเคยมีแตส ักวันหนึ่งขางหนาใครจะรไดู ”  และโดยไมทนรัูตัวแงซายก็ยอนถามมาวา “ผูกองละครับ?” รพินทรเปาควนบัุหรี่ลงต่ํา เลิกคิ้วขึ้น “บางทีฉันอาจเหมือนแกกได็แงซายผิดกันแตเพ ียงวาฉันไมมีพระธดงคุมาคอยบงการ หรือชี้แนวชีวตให ิ อยางแกเทานั้น” “ถาไมเปนการบังอาจมากจนเกินไป...” เสียงของแงซายมีกังวานออนโยน มองนิ่งอยูที่เขา “ผมอยากจะทกวั าคืนนี้ผูกองมีกังวลผิดไปกวาทุกครั้ง” พรานใหญฝนหัวเราะเบาๆ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 986 “แกเปนคนเฉยบแหลมีแงซาย แตดจะเกูิดฐานะมากทีเดยวีวาแตนแนี่ะ แกพอจะบอกได ไหมวาระหวางเราก ับไอแหวง มันจะลงเอยเอาอยางไร” “ทําไมผูกองจงถามผมึแงซายรูอนาคตเบื้องหนาไดก ็คงเปนผูวิเศษ” “ฉันอยากจะเชื่อในอะไรสกอยั างหนึ่ง ทแฝงอย ีู่ในตัวแก” รพินทรพูดเสยงเครี งขรึม น้ําเสียงจริงจังองมั ืออันหนาวเย็นทั้งสองลนกับเปลวไฟ “สิ่งนั้นคือความสังหรณอันลลี้ับ ที่มีอยูในดวงจิตของแก แกทํานายอะไรไดถูกตองมา หลายอยางแลว พวกเราจะตองล มตายเสียหายเพราะโขลงของไอแหวงมันก็ปรากฏผลเปนความจริง ขึ้นมาแลว ตอไปละอะไรมนจะเกั ิดขึ้นอกี?” แงซายสั่นศีรษะชาๆ “เปนความสัตยจริง ผมทํานายหรือคาดการณสิ่งใดไมได  อะไรก็ตามที่ผมไดบอกผูกอง ไปแลว เปนสิ่งที่ผมไดพบเห็นในความฝนและเมื่อยงไม ั มีความฝนผานมาให  เห็นอีก ผมก็บอก อะไรไมไดเดยวนี๋ี้ผมมแตี ความมั่นใจเทานั้น” “อะไรที่แกมนใจ ั่ ?” “ไมมีสัตวปาตวใดในโลกท ั ี่จะพนมือของพรานใหญรพินทรไปไดถามเจตนามีุงมั่นทจะี่ เอาตัวมัน ไอแหวงกเช็ นกนั ” “อะไรที่ทําใหแกยกย องฉนถั ึงเพียงนั้น ตองการให  ฉันตายใจกับแกใชไหม  ” รพินทรถามต่ําๆ หรี่ตาลง แงซายสั่นหนาแชมช าอีกครงั้มองประสานตาเขาอยางเปดเผยยิ้มกวางๆ “หามิไดผมพูดดวยความส  ัตย ไมไดเจตนาจะลอลวงยกยองผกองเกู ินความจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผูกองอาจไมรูจักผมดีนัก แตผมรจูักผูกองดีรจูักมานานแลว ในอาณาจักรปาดงพงไพร ทั้งหมด ไมมใครจะย ี ิ่งใหญไปกวาพรานใหญรพินทรอีกแลวอยาวาแตผมเปนคนเลยแมแตเสือสมิง มันยังตระหนกในข ั อนไมี้ยอมที่จะเผชิญหนา ถึงไอแหวงก็เหมือนกนัมันคอยแตจะหลบหน าผูกอง อยูแตย ังมีอกหลายชีวีิตทมากี่ับผูกองดวย ซึ่งมันรูวานั่นคือเหยื่อของมัน และเหยื่อที่มันเห็นวา สะดวกแกการทําลายลางที่มากับผูกองดวยนี่แหละ จะเปนสิ่งลอจูงใจใหวาระสุดทายของมันมาถึง นี่เปนความเชอมื่ั่นของผม” รพินทรแหงนหนามองดูเดือนขางแรม ที่โผลพนขึ้นมา นิ่งงันไปครูก็เอยข ึ้นวา “แกจะรับกับฉันตามตรงไดไหมว  า แกไมเต็มใจทจะรี่วมติดตามชางโขลงนี้กับพวกเรา เลยและอยากใหเราเลิกลมเสีย” “เมื่อแรกผมกค็ิดเชนนนั้ ...” เสียงของชาวดงพเนจรกังวานลึกอยูในลําคอ “แตเดยวนี๋ี้มันสายไปเสียแลวหลายชีวิตของพวกเราสิ้นสุดลง ไอแหวงไม  ควรที่จะมชีีวิต อยูตอไป”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 987 “ดีมาก ที่แกยอมมีความเหนตรงก็ ันกับพวกเราทุกคน” พรานใหญพดูพรอมกับลุกขึ้นยืน “แกเปนนักลาชางมือดีมากอน คงจะชวยอะไรเราได  มาก ถาแกมีความเต็มใจทจะชี่วย โดยไมแกลงอมพะนําหรือคอยแตจะยดถึ ือปฏิบัติตามคําสั่งแบบเถรตรง แกลงโงประการเดยวอยี าง ที่แลวมา” จบประโยค เขาก็ผละกลับไปลมตัวลงนอนยังที่เดมิและสะกดตัวเองหลับไปภายในไมกี่ นาทีตอมา... สัมผัสอันเคยชินจากระบบประสาท ที่ฝกฝนมาเปนอยางดี ปลุกใหเขาตนขื่ึ้นอยาง กะทันหัน ทันทีที่ลืมตาก็รูสึกไดในทันทนีนวั้า ปาใหญรอบดานมันบังเกิดสิ่งผิดปกตขิึ้นเสียแลว ขณะนนมั้ันเปนเวลาประมาณต  ีสองเศษๆ อากาศกําลังหนาวเยนสะท็ านสั่นไปถึงหัวใจ ละอองน้ําคางชุมฉ่ําไปหมดทุกหนทกแหุงแมแตปลายจมูก ทันทีที่ลุกขึ้นนั่ง บุญคํา เกดิจัน และเสยก็พากนยั องตรงมาที่เขา สีหนาของแตละคนบง ชัดถึงความรอนรนตื่นตระหนก “นายตื่นพอด!” ี เสียงบุญคําครางออกมาอยางยินดี “เกิดอะไรขึ้น?” “ฟงนั่น!” จันกระซิบเบาที่สุด ทุกคนเขามานั่งคุกเขารายล อมเขา เงี่ยหูนัยนตาเบิกโพลง กวาด ลอกแลกออกไปยังแนวปาอนทะมั ึนมดรอบดื าน ในความเงียบสงัดอันหนาวจับกระดกูมเสี ียงของการเคลื่อนไหวชนิดหนึ่งแววมา ไมใช เสียงลมพัดกิ่งไมตามธรรมชาติแตฟงผาดๆ มันก็ละมายกัน มันลั่นขึ้นทางดานซายแลวก็ขวา บางที ก็ดานหนา ประหนึ่งจะเปนการเคล ื่อนขบวนเขามาอยางล ึกลับของบรรดากองทัพภตผูีปศาจ บาง ขณะกหย็ดเงุยบหายสนี ิทไปราวกับหูฝาด แลวตอมาก็เรมไหวสวบสาบแผ ิ่วเบาขึ้นอกใกล ี ๆ เขามา และใกลเขามาทีละนอยฟงไดถนัด แมแตก ิ่งไมบางกิ่ง ถูกกาลํ ังชนิดหนึ่งคอยๆ แหวกมนออกแลั ว คอยๆ ผอนคืนใหไหวกลับเขาที่ราวกับเกดขิ ึ้นจากน้ํามือของคน หางออกไปประมาณ 20 วา นอกบริเวณกองไฟ รางตะคุมของแงซายลงนอนพังพาบอยู กับพื้น แนบหูลงกับพื้นดินแลวลุกขึ้นเดินยองไปตามสุมทุมพุมไมอันขึ้นอยหนาทูบดึ วยกิริยาราว กับเสือ “บุญคําไปตามแงซายกลับเขามา!...” พรานใหญกระโดดล ุกขึ้นยนืควาไรเฟลประจํามือแลวสงการเรั่วปร ็ ื๋อ “เกิด จนัแลวก็เสย ปลุกลูกหาบทุกคน พยายามอยาใหม ันแตกตนตกใจเป ื่ นอนขาดั ”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 988 ตัวเขาเองวิ่งตรงเขาไปในกระโจมพักของนายจาง ทั้งสามกําลังนอนหลับสนิท ถูกปลุก ขึ้นในทันทนีนั้ “ฉุกเฉินครับ! ไอแหวงลอมเราแลว!!” เขาบอกเสียงหนักๆ พริบตานั้นเอง ความงัวเงยของคนที ั้งสามก็หายไปเปนปลิดทิ้ง และทั้งๆ ที่ยังไมสามารถ จะจับตนชนปลายหร  ือเขาใจอะไรไดแน ชัด เชษฐากับไชยยันตกระโจนผึงลงจากเตียงพรอมกัน ดา รินคนเดียวที่นงตะลั่ึงงันเหมอนตกอยื ในหู วงความฝ  น แตแลวก็ถูกพี่ชายกระชากลงจากเตยงีอึดใจ ตอมานั้นเอง สติของหลอนก็กลับคืนมา และพรอมความตื่นเตนตอสถานการณราย ทําใหลืมความ เจ็บปวดจากขอเท าแพลงเสียหมดสิ้น ปราดเขาไปควาไรเฟลประจํามอืพรอมทั้งกระสุนโกยใส กระเปาเสื้อคลุมที่สวมอยูจนเต็ม แงซายกับบุญคําก็พรวดตามเขามาในกระโจม “มันใกลเขามาทุกทีแลวครับ เต็มปาหมดทกดุาน” บุญคํารายงานหอบๆ ทั้งหมดผละจากกระโจมออกมาทนทั ีบัดนี้บริเวณปางพกดั านนอก ทกคนตุื่นพรอมอยู แลวที่จะรับคําสั่ง ราวปาเงียบสงัดลงอีกครั้งเหมือนไมมอะไรเก ีดขิ ึ้น เชษฐา ไชยยนตั และดารนิ พยายามตะแคงหูฟงแตไม ไดยินอะไรเลย ชางรายเหลานนจะมั้ีสักกี่ตัวก็ตาม สงบการเคลื่อนไหวของมันลงชั่วขณะราวกับจะนัด กันไวความมดของยามวืกาลิความทึบทะมึนของแนวปารอบด านเปนฉากอําพรางอันลึกลับ ทุกคน รูสึกโดยสัญชาตญาณวามหาภัยกําลังแวดลอมอยูใกลๆ นเองี่เวนแตไมสามารถจะบอกได  เทานั้นวา มันจะอุบัติขนเมึ้ื่อใด มันเปนนาทีวกฤติ ิที่ทุกสิ่งทุกอยางขนอยึู้กบการตั ัดสนใจของรพ ิ ินทรคนเดียว!!

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 989 40 “ทําไมเงียบเหลือเกิน” เชษฐากระซิบ ตากราดไปยังแนวปาอันมดมื ิดรอบดาน “ทุกตัวหยุดนงอยิู่กับที่อาจไหวทันแลววาเรารูตัว ประมาณไมเกิน 400 เมตร รอบดาน ของเราในขณะนี้พวกมันเตมไปหมดแล ็ ว” พรานใหญตอบแผวเบา ไชยยันตแยกเข ี้ยวแกะลูกปนออกจากกลองบรรจุใสกระเปาเสื้อทั้งสองดานจนแทบลน “พอรูไหม สักกี่ตัว?” ตาอันลุกวาวของรพินทรหรี่ลง เมมริมฝปากแนนอาการของเขากระสับกระสายอยางไม   เคยปรากฏมากอน “นรกเทานั้นทจะรีู่ไดฟงดจากเสูียงอาจสองสามรอยตัวขนไป ึ้อาจมากกวานั้น อาจเปน จํานวนชางสวนใหญทั้งหมดที่มีอยูในอาณาจักรปาแถบนี้ซึ่งมันพรอมใจกันรวมกําลังชางเขามา ใน ชีวิตของผมหรือเทาที่เคยไดยินไดฟงมากไม็ เคยพบกับกองทัพชางรวมพลกันไดมากมายถึงเพียงน” ี้ ดารินกัดฟน ใชเทาขางที่แพลงพยายามถีบยันกับรากไมเปนการทดลอง และดวยก ําลังใจ อันกลาเด็ดเดี่ยว หลอนก็รับกับสถานการณไดผิดไปจากเวลาปกติวกฤติ ิการณอันฉุกเฉินขีดสุด มัน มีอิทธิพลอยูเหนือความเจ็บปวดโดยสิ้นเชงิระหวางทพรานใหญ ี่และพ ี่ชายของหลอนกําลังพูดกนั อยางรอนรนนนั้หญิงสาวสงบนิ่งรอคอยอยางเด ียว ที่จะปฏิบัติตามคําสั่งเทานั้น “แลวทําไมมันถึงหยุดนิ่งไปอยางนั้น?” คําถามของไชยยันตประโยคนี้เปนปรศนาทิ ี่เกิดขึ้นกับทุกคน อยางไรก็ตามแมจะไมมี คําตอบที่แนชดัแตตางกตระหน็ กได ัดีวามันเปนไปในทางราย มากกวาทางดี “ผมคิดวาเรามเวลาพอี ” แงซายเอยขนอยึ้างรอนใจเปนคร ั้งแรก ทั้งๆ ที่โดยสถานการณเชนน ี้ไมเคยแสดง ความเหนอ็ ันใดมากอนเลย “มันรูตัวแลวว าเราไหวท นัมันหยดเพุื่อการตัดสินใจของเจาจาโขลง เวลาระหวางนี้ยอม เปนของเราแตตองไมชาจนเกินไปนักผูกองจะเอายังไงก็สั่งการเถิดครับ” ทุกคนจองมาที่พรานใหญเปนตาเดยวีเห็นสีหนาของเขาอยูในอาการใชความคิดหนัก หนวงอยูเชนนนั้ “อยาวาแตพวกเราเพียง 19 คนแคนี้เลย ตอใหทหารเปนกองร อยก็มหวี ังแหลกหมอ ถา มันบุกเขามาพรอมกันทุกดาน” “แลวจะเอายังไง?”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 990 หัวหนาคณะเดินทางพูดเร็วปรื๋อ รพินทรยิ้มกราวๆ แสงไฟในกองที่สุมไวส องจับหนาเปนม ันเกรยมี “เรารุกมันมานานแลวครับ ทีนี้ก็ถึงคราวที่จะตองถอยบางแลว ขืนปกหลักสูอยูทนี่ี่ตาย หมด” แลวเขาก็บยปากไปทางดุ านเหนือของที่ตั้งแคมปอันเปนบริเวณชายเนินสูงชัน สลับ ซับซอนไปดวยแกงโขดหินใหญนอย พดโดยเรูวต็ อมา “ทางเดยวเที านั้นที่จะรอดถอยขึ้นไปยันรบมั ันบนเนนนินั่ทิ้งแคมปบริเวณแคมปของเรา ทั้งหมดอาจแหลกยับ แตเอาชีวิตรอดไวกอนที่สูงชันมกีําบังระเกะระกะไปดวยกอนหิน ถึงอยางไร ก็พอจะยิงปะทะไดทนักอนที่มันจะบุกเขาถึงตัว” “ตกลง เอาไงเอากัน สิ่งที่สําคัญที่สุดก็คือ รักษาชีวิตพวกเราทุกคนไวอยางอื่นชางมัน กอน!” เชษฐาบอก พรานใหญก ็สั่งการในทันทนีั้น ทุกสิ่งทกอยุางดําเนินไปอยางรวดเรวแข็ งกับเวลา และ เปนไปอยางเงยบที ี่สุดเทาที่จะเงียบไดทุกคนในคณะเคยชินดีแลวกับเหตุการณคับขนั และปฏิบัติ หนาที่ประสานกันไดอยางแคลวคลองวองไว เครื่องเวชภณฑั อาวุธปนทุกกระบอก เครื่องกระสุนและวัตถุระเบิด เปนสงทิ่ี่ตอง คํานึงถึงกอนสิ่งอื่นใดทั้งสิ้น ของเหลานี้ถูกลําเลยงเคลี ื่อนยายอยางรวดเร็วขนไปย ึ้ังที่มั่นฉุกเฉิน ชั่วคราว บุญคําทําหนาที่ควบคุมลูกหาบในการขนยายและนําคณะนายจางขึ้นประจําที่มั่น อันเปน ตีนเขาลูกเล็กๆ หางจากแคมป ออกไปเพยงไม ี เกิน 30-40 เมตร นับเปนความรอบคอบของบุญคํา อยางยิ่ง ที่เลอกตื ั้งแคมปใกลเคียงกับตนเขาอี ันเปนเนนสิูงชันขึ้นไป ซึ่งเมื่อยามเกิดเหตุฉุกเฉินก็ สามารถจะเคลื่อนยายถอยไปยึดบริเวณชายเนินตําแหนงน ั้น ดดแปลงเป ั นปราการเชิงเทินตั้งรับได อยางดี เสยกับเกดิและลูกหาบอีกสองคนชวยกนตั อนควายทงั้ 15 ตัว อันจัดวาเปนพาหนะ จําเปนขีดสุด ขึ้นเนินไปดวยและลามไวอยางแน นหนากนไม ั ใหแตกตนกระจื่ดกระจายไปในขณะท ั ี่ เกิดปะทะขึ้นระหวางมนุษยก ับกองทัพชาง ที่บีบลอมเขามาทุกดานในขณะนี้และยงอยัูในรัศมีที่จะ ชวยยิงคุมครองใหได จันกับแงซาย เติมเชื้อฟนเขาไปในกองไฟทุกกองสุมใหสวางโชติขนึ้เพื่อใหบริเวณ แคมปทั้งหมดมีแสงสวางพอที่จะสังเกตเหนได ็ เทาทจะสามารถี่ตะเกียงเจาพายุอกดวงถีูกไขสวาง ขึ้นเต็มที่ตั้งไวที่ตอไมกลางบริเวณ ไมกี่อึดใจหลังจากนั้น ทกคนกุ็ขึ้นประจําโขดหินบนเชิงเขาพรอมหมด คงเหลือแต รพินทรแงซายและจัน เพยงสามคนีที่ยังงวนจดการอยั ในบรู ิเวณแคมปวนอยุ ู

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 991 “สามคนนั่น มวแตั ทําอะไรงมงุ ามกันอยูอกีทําไมถึงไมถอยขึ้นมารวมกบเราั ” ดารินพูดอยางรอนใจ เพงมองลงไปยังบริเวณแคมปที่เหนแสงไฟสล ็ ัวอยูในฉากความมืด มิดรอบดาน “นอยอยกู ับไชยยันตนะ พี่จะลงไปดูเอง ระวังใหดีระหวางน ี้ถาเห็นมนพรวดออกมาไม ั  วาทางดานไหน ระดมยิงสกดไว ั ทนทั ” ี วาแลว อดีตทานทูตทหารบก ก็ควาไรเฟ ลคูมือ ผละออกจากที่ซุมวิ่งตัดเนินกลับลงไปที่ บริเวณแคมปท ี่เห็นรพินทรแงซายและจัน กําลังชวยกันทําอะไรวนอยุนู ั้นทันที ขณะที่เชษฐาปราดเขามาถึง เห็นพรานใหญกับแงซายกําลังงวงอยกูบดั ินระเบดและสายิ ชนวนกันอยางเรงรีบ มีจันเปนลูกมือ “นั่นคุณจะทําอะไร?” หัวหนาคณะเดินทางรองถาม “ถามันพรอมใจกันบกเขุามาจริง ปน 19 กระบอกรับมันไมไหวหรอกครับ ระเบิดกย็ังไม รูวาจะยันอยูหรือเปลาแตก็ตองเส  ี่ยง” “คุณจะวางระเบิดยังไง?” รพินทรอธิบายรวดเร็วใหเชษฐาทราบวา มีปากทางดานอันจะนาเขํ ามาสูบริเวณที่ตั้ง แคมปนี้อยูสี่ดานหนทางแคบๆ จํากัดเปนทางในระหวางซอกเขาอันเตมไปด ็ วยผนังหิน โขลงชางที่ จะบุกมานั้นจะตองผานเขามาทางปากดานชองเขาแคบๆ ทั้งสี่ดานนี้เขาและแงซายจะแยกยายกนั วางระเบดไว ิยงประต ัูผาทั้งสี่แหงนี้หากความจําเปนขีดสดมาถุึง โดยไมสามารถจะยงปะทะหย ิดยุั้ง ไวไดก็จะวางระเบิดปากดานท ั้งสี่ดานใหถลมลง ซึ่งเชื่อวาอํานาจของเสียงระเบิดก็ดีหรืออํานาจ ของแรงระเบดทิ ี่อัดหินเปนตันๆ ใหพังถลมลงมาใสโขลงชางบาเลือดก็ดีคงจะมีอิทธิพลทําใหพวก มันแตกกระจายลาถอยไป โดยจะพยายามปองกันที่ตั้งแคมปไวใหได ไมยอมใหพวกม ันสวนใหญ   ยกพลบุกเขามาถงึเพราะสัมภาระวัตถุเปนสวนมากยงทั ิ้งอยูในที่ตั้งแคมปอันเนื่องจากยายไมทนั หากปลอยใหพวกมนบัุกเขามาถึง ทรัพยสินเหลานั้นก็เปนอันวาปนป ไม มีเหลือ มันรวมทั้งเกวยนี อันเปนพาหนะสําคัญที่จอดทิ้งอยูดวย “คุณจะตอสายชนวนระเบิดไปจนถึงที่ตั้งรับบนเชิงเขาโนนเทียวหรือ” เชษฐาถาม “ไมจําเปนหรอกครับ ผมกะเอาใจกลางแคมปของเรานี่แหละ เปนตําแหนงสวิตซระเบดิ ตั้งสวิตซในทซี่ึ่งเราจะมองลงมาไดเหนช็ ัด เมื่อจะระเบิดกย็ิงมาที่สวิตซมันก็จะระเบดขิ ึ้นเอง” หัวหนาคณะกเข็ าใจในทันทนีั้น ทั้งสี่คนชวยกันวางระเบิด และตอสายชนวนอยาง รวดเร็วทั้งสี่ดานนําชนวนมาบรรจบรวมกันที่หมอแบตเตอรี่ควบคุมการระเบิด อันเปนสวิตซกลาง อันเดียวกนัรพินทรนําหมอแบตเตอรี่เขาไปตั้งไวในระหวางซอกหินดานหนึ่ง ซึ่งเมื่ออยูบนเชิงเขาก็

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 992 สามารถมองลงมาเห็นไดถนดโดยไม ั มีอะไรบัง ใชกระดาษสะทอนแสงสีขาวปดไวดวยพลาสเตอร   เพื่อใหสังเกตไดชัดเจนยิ่งขนึ้โดยติดที่หมายไวยังจดระเบุิดตอสายไฟตรง ลูกปนนัดใดนกหนั ึ่งก็ตาม ทวี่ิ่งทะลวงเขามากระทบยังตาแหนํ งนี้จะทําหนาที่เหมือนคัน สับระเบิดในพริบตา ระหวางที่ชุลมนแขุงกันอยูเสยงป ี ารอบดานก็สะเทือนขึ้นอีกครั้ง มันดังจากซายแลวกขวา็ และในท่สีุดกด็ูเหมือนจะแวดลอมรอบดานไปหมด เสียงกิ่งไมหกโผงผาง ัเสียงฝเทาหนักๆ เหลือที่ จะคณานับ ยาตราเคลื่อนใกลเขามา กลิ่นไอของมฤตยูแทรกซึมไปทั่วทุกอณูของอากาศ สําเนียงที่ ไดยนยามนิ ี้เปรียบไมผิดอะไรกับเสียงคลื่นในมหาสมุทรยามมีมรสุม พริบตานั้นเอง ขณะที่รพนทริ ปดกระดาษสะทอนแสงของเขาลงยังคันระเบิดเสร็จพรอม กับเงยขึ้น อันเปนขณะเดยวกี ันกับทแงซายวี่ิ่งออกมาจากกระโจม หอบผาแบล็งเก็ตของคณะ นายจางออกมาดวย เสียงชนดหนิ ึ่งก็ดังวูบตัดอากาศมาจากเบื้องบน เสี้ยววนาทิ ีตอมา มันกหล็ นตูม ลงมากลางหลังคาเต็นทราวกับลูกกระสุนปนใหญที่คํานวณไวอยางแมนยํายิ่ง น้ําหนักอันมากมาย ของวัตถุที่หลนลงมานั้น ทําใหสายที่ขึงเต็นทขาดสะบนั้หลังคาถลมลงและเลยไปกระแทกสรรพ สิ่งที่อยูในเตนท็ เสียงดังสนั่น ผาเต็นทขาดกองลงคลุมพื้น มันคือกอนหนใหญ ิ ขนาดครกตําขาว! กอนท่ทีุกคนจะตื่นจากตะลึง ขอนไมและกอนหินใหญๆอีกหลายกอนก็ระดมปลิววอน เขามาหลนครืนโครมอยูทั่วบริเวณ จากความมืดรอบดานที่มองไมเห็นที่มา ราวกับมีมือยักษมา ระดมขวางปากอนหิน และขอนไมเหลานนั้เฉียดทั้งสี่ไปอยางหวุดหวดจวนเจิยนีซึ่งถาถูกเขาก็ไมม ี ปญหากระดกกระเดูยวเป ี้ นไมมีเหลือ “ระวัง! หลบเร็ว!!” พรานใหญรองออกมาสุดเสียง วิ่งเขาปะทะเชษฐาผูยังยืนตะลึงคางในปรากฏการณ พิสดารอันไมคาดฝ  นนั้น ลมกล ิ้งลงไปดวยกันทั้งคูในขณะที่ขอนไมอนใหญ ั ขนาดทอนขาอ อนยาว วาเศษ ปลิวผานศ ีรษะไปอยางหวุดหวิด กระทบเกวยนที ี่จอดอยูเสยงโครมสน ี ั่น ทั้งสองตะกายลกุ ขึ้นอยางรวดเร็ว วิ่งเขาหาโคนตนกระหรางใหญ ในขณะที่แงซายกับจนัก็วิ่งหลบหาฝนย  ักษบาย หนาไปทางเชงเขาอิ ันเปนทมี่ั่น เปดฉากโจมตโดยระดมซ ี ัดหินและขอนไมขวางปาเขามาเปนการใหญแล ว เจาชางมหา วายรายที่รวมพลกันไดประหนึ่งกองทัพ และบัดนี้บีบรุกเขามาในระยะประชดรอบดิ าน ก็ประกาศ ศักดาของมันอยางโจงชัด ตัวหนึ่งแผดรองแปรนขนกึ้อน เหมอนจะเป ืนส ัญญาณใหเร งเขนฆา จากนั้นตัวอื่นๆ ก็รองรับกันขึ้นพรอมกันหมด แซสนั่นอื้ออึงไปหมดทั้งราวปา ทามกลางราตร ีอัน เงียบสงัด

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 993 จําแนกไมถูกวาม ันมีจํานวนอยูสักกี่สิบหรอกื ี่รอยตัว หของทู ุกคนในยามนี้ลั่นอื้อ รูสึก ประหนึ่งวาผนแผื นดนิและขุนเขารอบดานจะถล มทลายลง ดวยคลื่นเสียงที่ดังสะเทือนเลื่อนลั่นยิ่ง กวาฟาคํารนนนั้ เงาทะมึนประหนึ่งราหูตะลยครุืนโครมออกมาจากพงไมด านซายของแคมปปรี่ดิ่งเขามา ที่รพินทรและเชษฐา ผูกําลังพะวาพะวังหมุนซายหมุนขวาอยูตามกันออกมาเปนขบวนเสียงไชย ยันตตะโกนลนลงมาให ั่ หนขีึ้นที่มั่น และยังไมทนจะขาดเสั ียง ไรเฟลนัดหนึ่งก็แผดแหลมกกกึอง ขึ้นเปนปฐมฤกษมันเปน .300 เวเธอรบีแม็กนั่มจากมอของืม.ร.ว.หญิงดาริน วราฤทธิ์ผูฉับไวใน การลั่นไกตามเคยนั่นเอง หลอนมองเหนภาพน็ ั้นอยางถนัด ขณะที่ไชยยันตมวตะโกนเต ั ือนอยู หลอนก็ยิงแลว ไอหัวโตตวลั้ําหนาท ี่สุด วงชนเกวิ่ียนทจอดพี่ิงโคนไมล ม และบัดนี้ปรี่ราวกับพายุเขา มายังรพินทรกับเชษฐา หางเพียงไมเก ิน 15 กาว เซถลาคะมําหนาพรอมกับรองโอก ขาหนาทรดคุ ู ลงในพริบตา เพราะถูกรอยเขากกหูดวยกระส ุนสั่งจากมืออันฉมังของหญิงสาว ตัวตามหลังมาเปน อันดับสอง เจอะฟาผาเขาไปอีกที่สะบัก หมุนเฉออกนอกทาง แลวก็ลมตึงไปในอดใจต ึ อมา ดวย กระสุนนดทั ี่สามซึ่งทะลวงเขาเจาะขมับ “รพินทร! วิ่งไปกอน ไมตองหวงผม!” เชษฐารองลั่น ประทับ .458 ขึ้น เผนออกนอกพูของตนกะหรางทหลบอยีู่สองปาก กระบอกไปยังเงาทะมึนที่พรวดพราดออกมาจากริมปาอกดี าน แลวกดตูมอยางฉุกละหุก เสียงตะกั่ว น้ําหนกขนาดั 500 เกรน ปะทะกับกะโหลกอันใหญโต ไดยินอยางถนัด ซุมไมดานนนถลั้มพังไปทั้ง แถบดวยน้ําหนักตัวที่ลมทับลงมา พรานใหญเผนว ิ่งออกไปไดเจ็ดแปดกาวก็หันกลับมา เชษฐากําลังวิ่งอยางไมคิดชวีตกวดิ ตามหลังเขามา และเบื้องหลังของราชสกุลหนุมหวหนั าคณะ ปลายงวงอันยาวใหญของภูเขา เคลื่อนที่ซึ่งกระชั้นไลมาอยางต ิดๆ กําลังไขวควาเฉยดศี ีรษะเชษฐาอยูหวุดหวิดจวนเจียน รพินทร เสยลํากลองไรเฟลขึ้นเหนยวไกออกไป ี่ทั้งๆ ที่พานทายยงหนั ีบอยูที่ซอกสีขาง พอกระสุนลั่นพนลํา กลอง รางของเขาก็หกคะเมนหงายหลังผ่งึเพราะอํานาจแรงสะทอนเนองจากจื่ับไมถนัด แตลูกปน วิ่งเขาสวนโคนงวงอยางถนดถนั ี่กอนทมี่ันจะถึงตวเชษฐาเพัยงพรี ิบตาเดียว ไอมหายักษงากดผงะุ หลัง ซวนเซไปสองสามกาวแลวลมทั้งยืน จังหวะนนเองเชษฐากั้ ็กระโจนมาถึงเขา กระชากแขนฉุด ใหลุกขึ้น แลวพากันวิ่งแนบตรงไปยังตีนเขาอันมีพรรคพวกคอยอยูกอนแล ว เสียงปน บัดนี้ระเบิดระงมเปนประทัดแตก ดังมาจากทมี่ั่นเนินเขา พวกที่อยบนนู นเป ั้ด ฉากระดมยิงขึ้นแลวอยางขนานใหญ เปนการสกัดกั้น เรงปะทะเจาพวกทยกโขลงไล ี่หลังเชษฐากบั รพินทรมาอยางดุเดือด เสยงไชยย ีนตั ตะโกนมาอีกใหท ั้งสองพยายามมาใหถึงเชิงเขาโดยเร็ว โดยไม ตองหันกลับไปพะวงถึงการติดตาม เพราะยิงสกดไว ั ให แลว ไมกอี่ึดใจหลังจากนั้น เชษฐากบั

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 994 รพินทรก็ไตขนมาถึ้ึงแนวโขดหินบนเนินชนอั ันเปรียบเสมือนเชิงเทินตงรั้ับ ซึ่งแงซายกับจันเผน ลวงหนาถึงกอน ไรเฟลทุกกระบอกบัดนี้รอนผาวเพราะการยิงอยางหนักหนวง ชางชุดแรกที่บกทะลวงเขุามาถึงบริเวณแคมปประมาณ 7-8 ตัว ลมกลิ้งไปหมดแลว และ เหตุการณดูเหมือนจะสงบราบคาบลงชั่วขณะหนึ่ง ดารินเคี้ยวหมากฝรั่งเยิบๆ ดับอารมณอันเขม็งเครียด กําลังยัดลูกปนชดใหมุลงแมกกาซ็ ีน อยูอยางรวดเรว็ขณะที่เชษฐากับรพินทรไต ขึ้นมาถึงโขดหินทหลี่อนกับไชยยันตประจําอยูทั้งสอง มานั่งหอบอยดู วยกัน หันกลับลงมองไปเบื้องลาง อาศัยจากไฟที่สุมไวรวมทั้งตะเกียงเจาพายุทจี่ดุ สวางอยูกลางแคมปไมเหนเงาของช็ างปาตัวไหนอยูอกีนอกจากซากที่กองอยูเปนหยอมๆ “เกลี้ยงเลยหรือ ชุดนั้น?” เชษฐาถามหอบๆ “ไมมีเหลือใหมันยกแหกันเขามาอ ีกเถอะจะซัดใหเปนเบือเลย” ไชยยนตั ตอบดวยเสียงคํารามอยางมันเขยวี้ ไมทันจะขาดคํา เงาใหญโตก็วิ่งเหยาะๆ โผลจากความมืดออกมาใหเห็นอกสามตี ัว มัน ปราดตรงไปที่เต็นทซึ่งบัดนี้กองคลุมอยกู ับพื้น ใชเทาเตะกระท ืบอยางดุรายกระหายเลือด กอนที่ รพินทรกับเชษฐาผูเหนดเหน็ ื่อยจากการวงิ่และไตเน ินขึ้นมาชนิดแทบจะขาดใจในขณะนจะขยี้ับตัว ไดถนัด ดารินกบไชยย ั ันตผคอยพรู อมอยกู อนแลว ก็ระเบิดกระสุนแขงก ันลงไปแซสน ั่น ประสาน อึงอลดวยไรเฟลอีกกวาสิบกระบอกของพรานพื้นเมืองของรพินทรและลูกหาบ มันเหมือนกับการระดมยงเปิาหากระสนเหลุานั้นกระทบกับรางของเจาวายรายทั้งสาม ตัวพรุนนับแผลไมถวน มันลมคว ่ําลงไปประหนึ่งถูกฟาผาโดยไมกระดกกระเดิยดี้นรนิ้ หลังจากคว่ําสามตัวหลังลงไปอยางเฉียบขาดแลว ทุกสงทิุ่กอยางก็สงบลงอีกคร้งั เปน เวลา 5-6 นาทีโดยไมมีอะไรกระโตกกระตากแตมันเปนความเงียบทกดหี่ัวใจของทุกคนใหหน ักอึ้ง เต็มไปดวยความกระวนกระวาย “มันจะเอายังไงกันนี่ทําไมเงยบไปเส ี ียเฉยๆ อยางนั้น” ไชยยนตั รองออกมาอยางกระสับกระสายจองตาไมกระพริบลงไปยังบริเวณแคมป “ใจเยนๆ็ ไวเถิดครับ ศึกไอแหวงคืนนี้ถึงยงไงม ั ันก็ไมสนสิุ้ดลงงายๆ หรอก พวกมนนั ับ ไมถวน ลอมเราไวรอบดานหมดแลวแผนของมันคงไมเลิกลมลงเพียงแคพวกมนชัุดแรกถูกยิงตาย ไปเพียง 10 กวาตัวเทานี้หรอก และเราก็ไมอยูในฐานะไดเปรียบมันเลย คืนนี้ทั้งคืนมีหวังตองแขวน ตากน้ําคางกนอยัูบนนี้พรุงนี้เชากย็ังไมแน” พรานใหญบอกแผวต่ําควักบุหรี่ออกมาจดสุ ูบอัดควันลกึ “แลวจะทํายังไงกัน ถามันมากมายถึงขนาดนั้น?” ดารินถาม

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 995 “คุมเชิงระวังมนอยัูอยางนี้แหละครับ โผลออกมาเปนเปาให  เห็นเมื่อไหรก็ยิงเมื่อนั้น ถา มันพรูออกมามากๆ ยิงปะทะไมทัน และมันพยายามบกไลุขึ้นมาบนนี้ก็ลอมันอีกวิธีหนึ่ง ผมกบั คุณชายเตรยมไว ี แลว” แลวเขาก็อธิบายใหดาร ินกับไชยยนตั เขาใจถึงการวางระเบิดไวพรอมก ันกใช็ ไฟฉาย กราดลงไปเบองลื้าง พอกระทบแสงจากลําไฟฉาย...กระดาษสะทอนแสงที่ติดอยยูังแบตเตอรี่ควบ คุมสวิตซระเบดิซึ่งตั้งอยูในซอกหินก็สองเรืองขึ้นมาใหเห็นอยางถนดั “สังเกตที่เปาสะทอนแสงโนนไว  ให ดนะครี ับ ถาจําเปนจริงๆ เราจะยงไปท ิ ี่นั่น ปากดาน ทั้งสี่ดานจะระเบิดขึ้นพรอมกัน” ไชยยนตั ดดนี วโดยแรง ิ้เขามาตบไหลรพนทริ  “เด็ดจริงผูกอง! ตองเลนกับมันยังงี้เลย จะมีสัตวด ิรัจฉานที่ไหนในโลกอีกบางไหม ที่ราย กาจเต็มไปดวยเลหกลเจาความค ิด ราวกับคนเหมือนไอแหว งตัวนี้นถี่ าไมเจอะกับตัวเอง ใครมาเลา ใหฟงก็ไมมีวนเชั ื่อ มันขับเคี่ยวกับเราดวยสมอง และแผนการที่ไมนาจะเปนสัตวเลยคิดดูเถอะ มันจู โจมเราเมื่อตอนบายหยกๆ พอตกกลางคนืหางไมก ี่ชั่วโมงหวนกลับมาเลนงานเราซ้ําอีกแลว ไอกุด ไอมหิงสาหรอไอ ื ผโขมด ี ไมไดหนึ่งในรอยของไอ  แหวงเลยผมยังคิดอยูนี่วา ถาบังเอิญเราไมมีเชิง เขาที่นี่เปนที่ตงรั้ับ เราจะทํากันยังไงคืนนี้?” “ก็แหลกหมดเทานั้น...” เชษฐาตอบมาเสียงแหบๆ หวเราะปร ั าในลําคอ “นาขอบใจบญคุําที่เลือกชัยภูมิตั้งแคมปไดอยางรอบคอบ ขณะนี้เราตกอยูเปนฝ ายถูกมัน ลาเสียแลวไมใช ลามัน” ในความเงียบสงัด ทกคนสงบรอคอยเหตุ ุการณที่จะเกดขิ ึ้นตอไปดวยใจอ นเตั นระทึกไม เปนส่ํา ไมอาจที่จะคาดคะเนหรือเดาอะไรไดทั้งสิ้น อากาศหนาวเย็นจะสะทานสั่น ปนทุกกระบอก ที่รอนกรุน บดนั ี้เยนเย็ ียบลงตามเดิมแลว เหตุการณมันเปรียบไมผิดอะไรกับทหารที่ประจําอยในสนามเพลาะูทามกลางขาศึกที่ รายลอมไวหมดทุกดาน ซึ่งไมรูวาจะถูกบกเขุาโจมตีอีกเมอไหร ื่แตละวนาทิ ีเคลื่อนผานไปแบงแยก ความคิดคานํ ึงของแตละคนออกไปในลักษณะตางๆ กัน มันเปนชวงระยะแหงการรอคอยที่นาน แสนนาน ทามกลางความอ ึดอัดกระสับกระสายอยางบอกไมถูก แงซายนําผาแบล็งเก็ตของคณะ นายจางสามผนทื ี่อุตสาหขนติดมือขึ้นมาดวย มาสงแจกจายใหดาริน เชษฐา และไชยยันตทั้งสาม คนพอเห็นเขาก็ลืมตาโพลงดวยความยนดิ ีระคนประหลาดใจ “แงซาย นี่นายหอบผาหมมาใหพวกเราดวยหรือ?” ไชยยนตั รองออกมา