เพชรพระอุมา เล่ม 5 ดงมรณะ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1046 หลอนขมวดควิ้พดตู่ําๆ บุญคําหัวเราะแหะๆ ไมตอบวากระไร หญิงสาวเดนตรงเขิ าไปที่ รานซึ่งพวกลกหาบนอนพูักอยูทันทีพบหวหนั าลกหาบกูําลังนอนเอาผาคลุมหัวตัวสั่นเปนเจาเขาอยู ภายหลังจากการสอบถามและตรวจดูหลอนก็บนพํา “นี่ถาไมถามก็คงไมรูกัน พวกนี้นี่เปนอย างไรนะอยากจะจับไขตายหรือยังไง” แลวก็บอกใหบุญคําเดินตามหลอนเขาไปในกระโจมพัก หยิบยาสงใหกําชับวา “เอาไปใหเขากินเสีย บอกดวยว าเปนคําสงของฉั่ัน” พรานพื้นเมืองยิ้มแหงๆ มองดูหลอนอยางเกรงๆ แลวผละนํายาไปใหหวหนั าลกหาบตามู คําสั่ง หญิงสาวยืนมองดูที่หนากระโจม ครูใหญบุญคํากเด็ ินกลับเขามา “ใหกนยาแลิ วครับ ตัวรอนยงกะไฟเช ั ียว” ดารินยกมือขนกอดอกึ้สั่นศีรษะ “ไมเปนเรื่องเลยบุญคํา ดูแลลูกนองยังไงกนนะัมีคนไมสบายก ็ไมยอมบอก” “ผมถามมันแลว มันก็บอกวาไมเปนอะไร เมื่อกี้ใหกินยายังไมคอยจะยอมกนเสิ ียอกีตอง บอกวานายหญิงสั่ง พวกนมี้ันเปนอยางนแหละครี้ับ นายหญิงไมจวนตายมันกไม็ ยอมบอก” บุญคําบอกออยๆ ทรุดตัวลงนั่งขางหนา “ฝากดูเขาดวย ตอนดึกถายงตั ัวรอนอยูเขาไปปล ุกบอกใหฉันรูเราอยูกันตามลําพังแลว ฉันก็มองไมเหนใครนอกจากบ ็ุญคําคนเดียวเทานั้น ตรวจตราดูแลทุกสิ่งทุกอยางใหเรียบรอยดวย” “นายหญิงอยาเปนหวงเลยคร ับ พรานใหญกําชับบุญคําไวแลวมีอันตรายอะไรมาถึงนาย หญิงหรือนายใหญไดบุญคายอมให ํต ัดหวั” ราชสกุลสาวยิ้มนอยๆ มองดูพรานพื้นเมองอาวืุโสกวาทุกคนในคณะ แลวหยอนกายลง บนลังใบหนึ่งชวนสนทนาฆาเวลาบุญคําเริ่มชางพูด เมื่อหลอนสงเหลา 28 ดีกรีใหทั้งขวด อยางรใจู เหลาขาวพรองเขาไปครึ่งขวดหลอนก็รวูาพอจะหลอกถามอะไรจากพรานเฒาไดเหมือน ผูใหญหลอกเด็ก ซึ่งเจตนาของหลอนก็มีอยูแลว “บุญคําอยูกับพรานใหญมานานสักเทาไหรแลว” ดารินเริ่มลวง เลียบเคียงโดยอีกฝายไมมีโอกาสเทาทัน “โอย! หกเจ็ดปแลวครับ นายหญิง ตั้งแตคณรพุินทรเพิ่งออกจากตํารวจใหมๆ สํารวจแร อยูแถวเขาอึมครึมดานโนนแนะ ตอนนั้นยังไมมาอยหนองนู้ําแหงเลย” ม.ร.ว.หญิงคนสวยซอนยิ้ม ยกถวยกาแฟขนจึ้ิบ “ออ พรานใหญของบุญคําเปนนักสํารวจแรดวยรึ?” “ผมก็ไมทราบหรอกครับวา แกเปนนกสั ํารวจแรหร ือเปลา แตตอนนั้นมีพวกฝรั่งจางให นําทาง พวกนนหาแรั้บางทกี็หาพลอย” “แลวไปยังไงมายังไง บุญคาถํ ึงมาอยูกบเขาั ?”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1047 บุญคํายกมือขนลึู้บหัว อันมีเสนผมขอดติดหนังศีรษะสั้นๆ ดูจะไมมีการตัดหรอสระื ตลอดทั้งป “ตอนนั้นผมเปนพรานอยแถวนู ั้นครับ มีเสือใหญมาอาละวาดเอาคนกับววไปก ั ินเปน ประจํา ผมตามมาสองปยังเอาตัวมันไมได อีกครั้งหนึ่งผมเดินไปปะหนามันพอดีตรงเลี้ยวโคงกลาง ดาน ไมทันรตู ัวมากอน เพราะมันใกลบานเหลือเกนิผมกําลังยองไปยิงไก ตกใจก็เลยกดเขาใหดวย ลูกปนยิงไกทงสองนั้ัด มันเผนปาแตกไปทางไอผมก็วิ่งปาราบไปอีกทาง” พรานอาวุโสเลาพลางหัวเราะพลาง เทเหลาโรงลงถวยพลาสติก ยกขึ้นกรอกใสปากอีก แลวเอาผาขาวมาที่เคียนเอาปายเช ็ดริมฝปาก “ผมแนบกลับไปถึงบาน ตั้งสติอยูพักใหญก็เตรียมลูกโดดจะไปตามมนอั ีก กําลังจะลง จากเรือน คุณรพินทรก็มาหาผม ตอนนั้นคุนๆ หนาบางแลว เพราะเหนแกพาฝร ็ ั่งผานหมูบานผมอยู สองสามครั้ง แกมาติดตอกบผมขอให ั ชวยหาลูกหาบใหไอผมกย็ังไมสนใจเรื่องอะไรทั้งนั้น เพราะ กําลังไปตามเสือเจ็บ แกรูเรื่องเสือเขาก็หามผม บอกใหผมอยูบานเตรยมหาลีูกหาบใหแกดีกวา แก จะรับภาระไปตามใหเองผมวาแกดูถูกผม...” พรานเฒาแหงเขาอึมครึมเวนระยะอาปากหัวเราะ “ละแวกนั้น เอยชื่อพรานบญคุํา ใครๆ ก็นับถือ ผมยิงเสือมา 22 ตัวแลว ใครๆ ก็เรียกผม วา ‘ไอคําพรานเสือ’ คุณรพินทรหนุมหวใสเก ั นไปน ิกัรูปรางก็เปนคนกรุง ตอนนั้นผมคิดวาแก บังอาจมากที่มาบอกผมอยางนั้น ผมไมฟงเส ียง ควาปนได  กแล็ นลงเรือนเขาปาไปอีก ไมทันเพล หรอกครับนายหญิง จังหนามันเขาพอดีในดงกระชดิมันโจนเขามา ผมก็ซัดอีแฝดออกไปทั้งสองลํา กลองพรอมกัน อีตอนนนรัู้สึกวาแผนดินมันหมุนไปหมด ผมหงายหลังลงกลางดาน ปนไม  รู กระเดนไปอย ็ ไหนูเหนแต็เข ี้ยวอันขนาดหัวแมมือกําลังจะขบลงมากลางขมองของผม พอดีเสียงปน ดังขึ้น ไอโครงท ี่กําลังครอมผมอยูกระเดนไปด ็ ิ้นฝุนตลบอยูหางจากผมไมกี่วา แลวมีคนมาประคอง ผมพรอมกับรองเรียกชื่อ ผมจําไดวาเปนคุณรพินทรนนเองั่และเสอตื ัวนั้นนอนตายอยูตอจากนั้น ผมก็สลบไปเพราะหนายับไปแถบนึงถูกเล็บตะปบของมนั มาฟนอีกคร้งในโรงพยาบาลจ ั ังหวัด ได ความวาคณรพุนทริ เปนคนจดการสั งผมมา ตลอดจนชวยออกคารักษาใหทุกอยาง” ดารินเลิกคิ้วยมๆิ้ผงกศีรษะนิดหนึ่ง ตาจับอยูที่ใบหนาอนเป ั นแผลเปนของบุญคํา “ฉันเขาใจละ ตั้งแตนั้นมา บญคุําก็เลยติดสอยหอยตามเขามาตลอด” “ผมไมมีลูกไมมีเมีย หลักฐานอะไรกไม็ มทีั้งนั้น เปนพรานหาเชากินคา่ํคุณรพินทรแกไม   เพียงแตจะชวยช ีวิตผมไวในครั้งนั้นเทานั้น แกยังชวยเหลือผมอีกตั้งหลายอยาง เปนบุญคุณที่ผมใช ไมหมด นอกจากความรกและความภั ัคดีชนิดยอมตายแทนไดเทานั้น แกไปถึงไหน บุญคําก็ไปถึง นั้น แกเปนคนดีจริงๆ ครับ น้ําใจกยอด็เห็นรูปรางทีแรกผมก็ไมเชื่อวาแกจะเดดอย็ างนี้” “แลวเกดิจัน เสยอีกสามคนนั่นละไปยังไงมายงไง ั ?”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1048 “โอย ไอสามคนนั่นมาอยกูบคัุณรพินทรตอนที่เรามาอยูหนองน้ําแหงแลวครับ ไอเกิด นั่น พอมันถกกระทูิงขยี้เสยเละีกอนตายฝากลูกชายไว ไอจนไปเจ ัาชูกับผูหญิงกะเหรยงี่พวก กะเหรี่ยงลอมตีจะตายอยแลู ว คุณรพินทรผ านไปพบเขาขอชีวิตไว...ลากตัวมาเลยงี้ไอเสยนั่นกเป็ น ลูกพรานเกาของคุณอําพล พอถูกหมีควายปอกหนังหัว คณรพุินทรชวยไวไดอยางหวดหวุดิ เหมือนกนัพิการอยูจนกระทงทัุ่กวันน” ี้ “มาอยูหนองนาแห้ํ งกนตั ั้งแตเม ื่อไหร?” “สี่หาปมาแลวครับ ตอนนั้นยังไมมใครส ี ํารวจเขามาถึง คุณรพินทรกับผมมาบุกเบกติ ั้ง สถานีดักสัตวขึ้น ตอมาก็เลยกลายเปนหมูบาน พวกชาวปาชาวเขาอพยพเขามาอาศัยอยูดวย เปน หมูบานไมมีสามะโนคร ํ ัว” ดารินลวงบุหรออกมาคาบี่บุญคําก็กุลีกุจอจุดไมขีดปองสงมาใหหลอนพึมพําขอบใจ “บุญคํารูจักคุณแมของเขาใชไหม?” “รูจักครับ นายแมทานใจดออกีเจอหนาคุณรพินทรทีไร ขอใหคุณรพินทรเลิกอาชพดี ัก สัตวขายทุกทไปีทานบอกวาบาปกรรม  ” “ทานอยูที่ไหนนะ ทหนองนี่ ้ําแหงไมเหนม็ ี” “นายแมทานอยูในตวจั ังหวดครั ับ อยูกับหลานเล็กๆ สองคน แลวกคนใช ็ เกาแกอกคนี ไมไดอยูทหนองนี่ ้ําแหงหรอกครับ ตามปกติสองสามอาทิตยคุณรพินทรก็เขาไปเยยมนายแมี่สกครั ั้ง สวนมากเปนเวลาท ี่เอาสัตวไปส  งใหที่สถานีกักสัตวของคุณอําพล แลวก็เลยเขาจังหวัดไปเยยมนายี่ แมนายหญิงไมรูจักกับนายแมของคุณรพินทรหรอกหรือครับ” หลอนสั่นศีรษะ “ฉันรูวาเขามีคณแมุอยูคนหนึ่งแตไมเคยเห็นหรอกแลว...ครอบครัวลูกเมียของเขาละ ?” บุญคําหัวเราะลั่น “ลูกเมียที่ไหนกันละครับ นายหญิงคุณรพนทริ ยังไมมีครอบครัวเลย” “เหรอ?” ทําหนาตื่นไก “บุญคํารูไดยังไงวาเขายังไมม ีครอบครัวอยูมาจนกระทั่งอายุปานนแลี้ว” พรานพื้นเมืองยกมือลูบหวัพูดพลางหวเราะพลางั “โธทําไมผมจะไมรูครับ กอย็ูดวยกนมาตังนานั้คุณรพนทริ ขืนแตงงานก็มาทํางานอยาง นี้ไมไดหรอกคร ับ” ดารินเลิกคิ้วเปาควันบุหรใหี่ กระจายไปกบกระแสลมเยันเฉ็ ียบ “บุญคําจะไปรประวู ัติของเขาไดยังไง ถึงเดี๋ยวนี้ไมมีแตกอนก็เคยอาจมีมาแลว บญคุํา ไมไดรูเหนช็ ีวตของเขามาติ ั้งแตตนไมใช หรือ?” บุญคํายิ้มแหงๆ นิ่งไปครูก็บอกวา

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1049 “เอ ถากอนหนาที่ผมจะมาอยูกับแก ผมกไม็ ทราบเหมือนกันครับ แตเทาที่อยูดวยกนมาั 6-7 ปผมไมเคยไดระแคะระคาย ก็เห็นแกอยูคนเดียวมาอยางนี้แหละ ไมเห็นเคยสนใจกับผูหญิงคน ไหน ดแกจะเกลูียดๆ ผูหญิงเอาเสียดวยซ้ํา” “รูไดยังไงวาเขาเกลียดผูหญงิ?” หลอนถามยิ้มๆ พรานเฒาหวเราะัชําเลืองกระมิดกระเมยนอยีู้ที่ขวดเหลาอยางเกรงใจ ดา รินจึงควาขวดร ินลงถวยพลาสติกจนเต็ม แลวพยักหนาอยางใจดี “รูซิครับ ผมสังเกตมาหลายครั้งแลว” ภายหลังจากดวดเขาไปหมดอีกถวยเต็มๆ บุญคําก็ตกอยภายใตู อิทธิพลของหญิงสาวโดย สิ้นเชิงโดยไมรูตัว ตามแตหล อนจะไขเอา “เปนตนวายังไงมั่งลองเลาใหฟงซิ” “มีคุณผูหญิงอยูคนหนึ่งครับ นัยวาเปนหลานสาวของคุณอําพล ชอบมาลาสัตวในปาแถบ นี้อยูเปนประจาบํ อยๆ ปนี้กมาสองคร็ ั้งแลว ตนหนารอนครั้งหนึ่ง กลางหนาฝนอกครี ั้งหนึ่ง...รวย มากครับ มาทีไรก็ติดตอคุณอําพลใหชวยวาจ างคุณรพินทรนําออกเที่ยวลาสัตวทุกทแหละีมเพี ื่อนๆ เปนฝรั่งมาดวยหลายคน ทั้งผูชายและผูหญิงแลวกให็ คาจ างสูงลิบ แตคุณรพินทรไมยอมไปก  ับคณะ นั้น ขัดไมไดก ็ใหผมนําไปแทน แตคณผุ หญู ิงคนนั้นไมพอใจ รูสึกวาเธออยากจะให  คุณรพินทรเปน คนนําเที่ยวมากกวา ถึงกบให ั คุณอําพลมาขอรองคราวที่มาครั้งที่สอง แกก็เลยจําเปนตองพาไป เพราะมีคุณอําพลรวมคณะไปดวย คุณผูหญิงคนนั้นพยายามอยูใกลชิดคุณรพินทรตลอดเวลา แตแก กลับหลีกๆ หลบๆ โอย! เธอเอาใจสารพัดเลยครับ แตเจ านายของผมทําไมถึงไมยอมสนใจกับเธอ เลยก็ไมทราบ ทาทางไมมีความสุขเลย เวลาพบเห็นเธอผูนั้นเขา ครั้งสุดทายเมื่อกลางหนาฝนที่แลว มานี่เอง คุณรพินทรกับพวกผมออกไปดักสัตวที่พุบอน พอจะกลับไปหนองน้ําแหง ไอเกิดก็รีบดวน มาจากบานพกับอกวาคุณอาพลให ํ มาตามกลับ เพราะคุณผูหญิงนั่นจะมาลาสัตวอีกแลว พอรูขาว แทนที่จะรีบกลับ แกกเลยแกล็ งถวงเวลานอนในปาเสยอาที ิตยจึงกลับไปหนองน้ําแหงที่ไหนได... คุณผูหญิงคนนั้นมาพักรออยูบานหนองนาแห้ํ งแลวอีทนี้มาคนเดียวี ” บุญคําพูดหัวเราะกึกๆ อยางนึกสนุกอยูคนเดียว ตลอดเวลาดารินตาสวางโพลง คอยสดับ ฟงอยูอยางตั้งอกตั้งใจ หลอนอยากจะหยกบิุญคําเตือนใหแกเลาตอไปโดยเร็ว แตก ็สูสะกดความ กระหายไวภายใตอาการเรยบราบเป ี นปกติเตือนมาเบาๆ วา “แลวยังไงตอไปละเลาขยักอยูไดเรื่องกําลังสนุก” “คุณรพินทรวางหนาไมถูกเลยครับ เทาที่ผมเห็นหนาแกมือคล้ําลงทีเดยวีคุณผูหญิงนั่น ทาทางดีใจมากที่เห็นเจานายของผม แทบจะผวาเขามาทีเดียวแหละ ไดความวามานอนพักอยทู ี่ หนองน้ําแหงคอยอยูสองสามวันแลวอยากจะมาดการดูักสัตวดวยคุณรพินทรแกจะเอาไปส งท ี่ สถานีของคุณอําพลแตเธอไมยอม...”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1050 บุญคําเหลียวหนาเหลียวหลัง เหมือนเกรงจะมีใครไดยนิแลวย ิ้มแหงๆแผวเสียงเปน กระซิบ “นายหญิงอยาบอกคุณรพินทรนะครับวาผมเลาเรื่องนี้ใหฟง” “รับรอง ฉันไมใชคนปากบอนหรอก ตอไปซิมีอะไรเกดขิ ึ้น” “ตกลงคืนนั้น...เธอนอนพักที่บานหนองนาแห้ํ งครับ พอตกดึกคณรพุินทรก็ยายมานอน อยูที่เรือนหลังเล็กกับพวกผม ไมพูดอะไรสกคัาเดํ ียวควาขวดเหลามาดวยพอมาถึงกด็ื่มเสียหลายอึก แลวก็ลงนอนเอาผาคลุมหัว ผมสงสัยยองออกไปดูที่เรอนใหญ ื  ปรากฏวาคุณผูหญิงคนนั้นเขาไป นอนอยในหู องของคุณรพินทร” พรานเฒาผูตกหลุมของหญิงสาว ประกอบกับความครึ้มของยี่สิบแปดดีกรีอันไดรบเป ั น ของกํานัล ปดปากหวเราะคักคิ ัก “นี่แหละครับ...จะไมให ผมวาเจ านายของผมไมเกลียดผหญู ิงไดยังไง นางฟาเหาะลง มาถึงกลางปาอยางนั้นแลวก็ยังไมยอมเลนด วย” “เรื่องยังไมจบนี่” “พอเชามืด คุณรพินทรแกกเข็ าปาเลยครับ คราวนี้หายไปเสียสองอาทิตยพอกลับมาคุณ ผูหญิงคนนั้นก็กลับไปเสียแลว ทิ้งจดหมายไวฉบับหนึ่ง เปนจดหมายอะไรผมก็ไมร” ู ดาริน วราฤทธิ์ตอบุหรี่เปนตัวที่สอง พลอยหัวเราะเหมือนจะรูสึกสนุกขบขันไปกบบัุญ คําดวย...ตามทแกเลี่าใหฟงแตใจเต็มไปดวยปญหาวนวายุ “ผูหญิงคนนั้นเปนหลานของคุณอําพลหรือ?” “ครับ” “คงจะหลานสาว?” “รวยมากดวยครับ เห็นมาทีไร คุณอําพลเอาใจเปนอยางด ีทุกครั้งไป เห็นวาเปนแม มาย แตงงานไปไดสองป  สามีก็ตกเครื่องบินตาย ทิ้งมรดกไวใหเปนสิบๆ ลาน” “ผูหญิงคนนั้นแตงงานแลว และเปนหมาย?” หลอนรองเสียงสูง แทบจะระงับความตื่นเตนไวไมได โชคดีที่คูสนทนาของหลอนไร   เดียงสาเกนไป ิ “ครับ” “คงจะสวยมากดวยใชไหม  ?” “สวยนะสวยแนครับ แตอยาหาว าบุญคําสอพลอนายหญงเลยิคุณผหญู ิงคนนั้นสวยกจร็ ิง แตไมเทยบนายหญี ิงของบุญคําหรอก” ดารินหนาแดงดวยความรูสึกอันไมอาจกลาวถูก ทําเสียงตาๆ่ํ “เรื่องอะไรที่จะตองเอาเขามาเทียบกับฉันดวยล ะออ! เปนนักลาสัตวดวยหร ือ?”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1051 “ก็ไมเชิงครับ ผมวาเจตนามาเที่ยวปาแถบนเพราะอยากจะพบเจี้านายของผมมากกวา ขึ้น นั่งหางกับผม เกงเขามาเดนอยิูใตห าง หางไมกวากี่ย็งยั ิงไมถูก เดนในป ิ าสักครงกึ่ิโล ก็บนเดนไม ิ  ไหวแลว ตองใหคุณรพนทริ ประคอง พวกเพื่อนๆ ที่มาดวยก ัน ก็เปนพวกมาเทยวสนี่กมากกวุา พวก ชาวกรุงผิวบางทั้งนั้น เปรียบกบนายหญั ิงไมไดเทาขี้เล็บ” “ชื่ออะไรคุณผูหญิงคนนั้น” บุญคําเอามือเคาะหวัทําทาคิด “ดูเหมือนจะชอแสงๆื่อะไรนี่ครับ...ออๆ แสงโสมครับ...คุณแสงโสม” หญิงสาวพยกหนั าชาๆ “ทําไมเราไมยใหุเจานายของเรา ตกลงปลงใจกับคณแสงโสมคนนุี้เสียละ ทั้งสาว ทั้งสวย มิหนําซ้ํายังออกร่ํารวย อุตสาห บุกบั่นมาหาถึงกลางปา เจานายของบุญคําแตงงานกับเธอคนนั้นเสีย ก็ไมตองมาลําบากบุกปาฝาดง ดักสัตวขายอยูอยางทุกวันนี้พวกบุญคําก็จะไดพลอยสบายไปดวย ” พรานเฒาตบเขาตัวเองดังฉาด หัวเราะเอกิ๊ “ถึงวาซิครับ นายหญิง พวกผมก็ยังแปลกใจอยูทุกวันนี้แตพวกผมไมกลาพูดอะไรกับแก ในเรื่องคุณแสงโสมนี่หรอกครับ เห็นสีหนาของแกแลวอาปากไมออก กลัวถูกเตะ เพราะทาทางแก เครียดเอาจริงๆ ไมเฉพาะคุณแสงโสมเทานั้น ผูหญงอิ ื่นๆ ก็เหมือนกัน มีแหมมสาวๆ สวยๆ อีก หลายคน หลายคณะติดตอผานคุณอําพล จะขอใหแกช วยนาทางไปส ํ ํารวจพวกชาวเขา นัยวาพวก นั้นเปนนักศึกษาจะมาเขียนตํารา บางคนถึงกับกลามาคนเดียว พอรวูาเปนผูหญิงเทานั้น แกก็ไม ยอมรับ ไมวาจะใหราคาแพงสักขนาดไหน แตถาเปนแหมมที่มีสามีและมีสามีมาดวยแกถึงยอมพา ไป” “ฮือมแปลกนะเจานายของบุญคําคนน้ีรูไหมทําไมเขาถงเกลึ ียดผูหญิง” บุญคําสั่นศีรษะ “ผมก็ไมทราบเหมือนกนครั ับ” “คุณแสงโสมที่วานี่บุญคําสังเกตไดไหมว าเคยรูจักพรานใหญมากอนหรือเปลา?” หลอนสอบ...โดยไมจ ําเปนจะตองพะวงวาคูสนทนาจะจบพั ิรุธอยางใดไดเพราะแนใจ แลววาบุญคําไมมีโอกาสรูสึกตัว “เอ ขอนี้ผมก็ไมทราบ คุณรพินทรรูสึกวาจะเฉยๆอยางนายจางลูกจางธรรมดา แตคุณ แสงโสมดูสนิทสนมกับคุณรพินทรมากเพราะเหนเร็ ียกชื่อคลองปากแลวชอบเกาะแขน ไมวาจะอยู ตอหนาหรือลบหลั ังพวกผม” ดารินเมมริมฝปากนอยๆ หรตาลงี่ “มาที่หนองน้ําแหงกี่ครั้งแลว?” “ดูเหมือนสามครั้งครับ แตฝากของผานคุณอําพลมาใหเจ านายผมบอยที่สุด” “ของอะไร?”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1052 “หลายอยางครับ เครื่องใชเครื่องกิน เสื้อกันหนาวบาง อาหารกระปองบาง สงมาที่เปน หีบๆ บางทีก็เหลาเบียรหนาร องที่แลว สงจิ๊ปแลนดโรเวอรใหมเอยมมาให ี่ ใชทั้งคนั แปลกแทคณุ รพินทรเอาไปทิ้งไวที่สถานกีักสัตวคณอุําพลไมยักเอามาใชสักครั้งเดียว เสื้อกันหนาวสวยๆ ใหมาก็ ไมเห็นยอมใสโยนหมกอยูในตูไมวาอะไร ไมยอมใชสักอยาง เก็บสมรวมๆ ุกันไวกองพะเน ิน ไม เคยแตะตอง นานๆ ก็เขาไปยนดืูเสียทีแลวก็ดื่มจนเมาหลบไป ั ” “บุญคําวาเขาเกลียดคุณแสงโสมนี่มากหรอื?” “ก็เกลียดมากนะซิครับ ไมเกลียดทําไมถึงจะทําอยางนั้น” ดาริน วราฤทธิ์ลุกขึ้นยืนชาๆดีดบุหรี่ไปแตกกระจายเปนลูกไฟแดงวาบอยกู ับพื้น สั่น ศีรษะ บอกมาดวยเสียงแผวเร ียบวา “ตรงกันขาม จงรูไวเส ียดวยเถอะนะเขารัก...รักคุณแสงโสมคนนั้นอยางที่สุด รักเสีย จนกระทั่งเมื่อพลาดรักโลกทั้งโลกมันมืดมนสําหรับเขาไปหมด” จบคําพูด หลอนก ็หมุนตัวกลับเดินแหวกประตูกระโจมลับกายไป ปลอยใหบุญคํานั่งอา ปากคางกะพริบตาปรบๆิงงงนอยัูคนเดยวี

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1053 42 หญิงสาวชักผาห มขึ้นคลุมตวั ประสานทอนแขนทั้งสองรองศีรษะไวจองมองดูเพดาน มุงสนามเตยๆี้อยางปราศจากความหมาย เสียงลมหายใจของพี่ชายผนอนอยููเตียงตดกิ ันใกลๆ ได ระดับออนสม่ําเสมอ แสดงวาหลับสนิท แตหลอนไมไดวี่แววของความงวงยางกรายเข ามาเลย หัวใจ ตื่นอยูดวยอารมณพิศวงเรนลับที่เจาตัวเองก็บอกไมถูก ดีเหลือเกนิหลอนคิด เจาตัวไมอยูเปนโอกาสปลอดท่สีุด หลอกถามลูกนองใหขยายอะไร ตออะไรออกมาจนสิ้นไสสิ้นพุง...ฉันรูเรื่องของเธอหมดแลวนะ พอคนอกหัก...ชางนาข ํา นาสนุก เสียนี่กระไร... ดาริน วราฤทธิ์ยิ้มนอยๆ ออกมาคนเดยวีนอนลืมตาใส อยากเห็นเหลือเกิน คุณแสงโสมของเธอคนนั้นนะ ! ทําไมหนอถึงไดจริงจังเครงเครียดกับ ชีวิตเอาถึงเพยงนี ั้น ถึงแมเจาหล อนคนนั้นจะหกอกเอาในคร ั ั้งแรก ไปแตงงานเสียกับชายอื่น แต บัดนี้หลอนก็อยูในฐานะเปนหมายเพราะสามีตาย และหวนกลับมางองอนถึงขนาดนนแลั้ว พอเจา ประคุณทําไมถึงทําใจเปนเหล็กเพชรถึงขนาดนั้น ถานไฟเกาจะไมลุกโชติขนมาบึ้างเจียวหรือ ในเมื่ออดีตคนรักตามเขาไปมอบต  ัวจนถึง หองนอนในเวลาวิกาลอันสงดเชั นนนั้ ทําไมถึงจะตองลุกขึ้นหนีไปนอนกับลูกนองเสีย พลอยทําใหบรรดาลกนูองทั้งหลายซึ่ง ไมรูความนยอั ันเกี่ยวพนกั ันมากอน ตองพากันอัศจรรยใจและคิดหัวเราะเยาะกันอยจนทูุกวันนี้ซา้ํ ตัวเองกพาลจงเกล็ ียดจงชังผูหญิงโดยไมเลอกหนื ามาตลอด อันเนื่องมาจากคุณแสงโสมประโลมใจ คนนั้น ใจแข็ง! ทิฐิ! ทระนง!!... ดารินใครครวญ แลวก็กดหนดคําจํากดความให ั แกคนคนนั้นอยูในใจ แตอยางนอยทสีุ่ด เธอก็ยังเปนคนมีคุณธรรมประจําใจ ซึ่งยากนักทจะหาได ี่ ในผูชายคน ใด เปนคณธรรมอุันสูงสงนาฉงน และไมนาเช ื่อวาพรานไพรใจฉกรรจมีชีวิตคลุกคลีตลอดเวลาอยู กับอารยธรรมอยางเธอจะพงมึ ีไดถึงไมไดรับฟงเรื่องราวชนิดนี้จากบุญคํา ก็พอจะรมากู อนไดบาง หรอกจากคนวื ันที่หลงปาอยูดวยกนเพัยงสองตี อสอง หยิ่งในตัวเองเหลือเกินนะ พอคนอกหัก! จองหองก็เทานนั้อยากจะพลอยภาคภูมิใจดวย หรอก ในขอที่วาเธอชนะผูหญิงคนที่สรางราค ีหัวใจใหแก เธอไดอยางงดงามที่สุด แตฉันรวูาถ ึง อยางไรเธอก็ยงปวดร ั าวทรมานหนักอยูบนชัยชนะอันนั้น...นาหัวเราะ วงหนิ่ีคนรักเกากลางดึก แลว ก็ไปกินเหลาจนหลับพับไป ยังหรอกยังไมใจแข็งแทนกัทําไมจะตองอาศัยเหลาชวยดวย มนคงเป ัน เหตุการณที่เธอตองตอสูทางใจขนาดหนกทั ี่สุดซินะ ระหวาง ‘รักเกา’ กับทิฐิมานะศักดิ์ศรีของ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1054 ตนเอง อันมีพนฐานมาจากความเจื้ ็บแคนราวระบมผูชายอยางเธอกย็ังอุตสาหมีอยูในโลกกะเขาดวย นาจะไดรับการปรบมือใหเสียจริง แลวมันเรื่องอะไร ที่ผูหญิงใจรวนเรคนหนงึ่สรางแผลหัวใจใหพลอยมาพาลเปนศัตรูกับ ผูหญิงคนอื่นๆ เขาหมดทั้งโลก โดยเฉพาะอยางยิ่ง...กับฉัน ผูเปนนายของเธอเอง คิดหรือวาขึ้นชอื่ วาผูหญิงแลว จะเปนเพศที่สมควรดูหมนนิ่าใจได้ํ ทกคนไปุฮึ! ถาฉันเปนแมแสงโสมคนนั้น ลงได ผละจากไปแลวเป นไมม ีวันเสียละ ที่จะหวนกลับคืนมาอกเพี ื่อเปดโอกาสใหเธอหยามน้ําใจได เอะ! แลวนี่มนเรั ื่องอะไรกนัที่ฉันมามัวครุนคิดอยูในเรื่องของเธอใหเปลืองสมองเปลือง เวลานอนอยูเชนน ี้หลอนขมวดคิ้ว ตั้งคําถามใจตนเองแลวก็ปดเปลือกตาทั้งคูหลับสนิทลง พยายาม ขจัดความคิดทั้งหลายใหหมดสิ้นไป กวาจะหลับลงไดก็เปนเวลาเท ี่ยงคืน ทามกลางความหนาวเยนและสง็ ัดเงียบของปาใหญ ประมาณตีสี่ดารินและเชษฐาสะดุงตนพรวดพราดขื่ึ้นมาอยางตกใจ เสียงปนนัดหนึ่ง ระเบิดกกกึ องไปทั้งแคมปหญิงสาวเผนลงจากเตยงีอันเปนเวลาเดยวกีบทั ี่พี่ชายผงกชันกายขนึ้รอง ละล่ําละลัก “นอยเกดอะไรข ิ ึ้น?” ดารินถลันเขามาจับตัวคนเจบไว ็  “อยาลุกขึ้นมาคะพี่ใหญนอยจะออกไปดเองู !” วาแลวหลอนก็ควาไรเฟลคมูือ พรอมไฟฉายกระโจนออกจากเตนท็ ไปโดยเร็ว หวหนั า คณะเดินทางเสือกกายไปหยิบ .458 แม็กนั่ม ที่วางอยูหวเตั ียงดวยสัญชาตญาณ ขยบลัูกเลื่อนขึ้นลํา แลวถือพาดไวก ับตักเตรยมพรี อมพยายามเงยหีู่สดับตรับฟงเส ียง ซึ่งบัดนี้ไดยินเสียงพวกลูกหาบพูด กันเอะอะ และมีเสียงกระดงผึูกคอควายสนเกรั่ียวกราว อันเกิดจากการแตกตื่นระส่ําระสายของพวก มัน ครั้นแลวก็มีเสยงแผดเปร ียงขี้ึ้นอีกนัดหนึ่งในความเงียบกลางดึกเชนนี้มันดังสะทานไป ทั้งเนินเขา เชษฐาเต็มไปดวยความกระสับกระสายแทบจะเผนตามนองสาวออกไป แตเขาก็ไม สามารถจะขยบรั างกายทอนลางไดเพราะพิษเจ็บปวดบาดแผล ครูใหญดารินก็แหวกประตูกระโจมกลบเขั ามา สีหนาไมแสดงว ามีเรื่องรายเชนใด  เกิดขึ้น เหมือนเชนที่เขาระแวงอยูในขณะนี้ “เสือดําคะยองเขามากวนควาย บุญคํายิง” นองสาวบอกเรียบๆ ยกมือเสยผมนั่งลงบนเตียง พลางหวเราะออกมาเบาๆั “ไดตัวหรือเปลาไดยินเสยงสองนี ัด” พี่ชายถามเร็วปรื๋อ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1055 “คาที่ไปตอนนัดสองนี่แหละคะ ตวไม ั โตนัก บุญคําบอกวามันไตโขดหินขึ้นมา ควายได กลิ่นดิ้นขึ้น ถงได ึ รูพอสองไฟก็พบพอด” ี “แลวควายละถูกมันกัดหรือเปลา?” “ยังไมทันเผนลงมาหรอกคะ บุญคํายิงเสียกอน ลงมาดิ้นปดๆ อยูขางๆ ควาย ตอนทนี่ อย วิ่งออกไป บุญคําก็เขาไปซ้ําอยูหมัดไปแลว” เชษฐาถอนใจออกมาโลงอกวางปนลงตามเดมิ “ใจหายหมด สิ้นเคราะหไปทีนึกวาไอแหวงบกอุีกเสียแลว บุญคําหไวเอาการูแบบนี้ก็ พอไวใจกนได ัหน อย พี่กําลังหลับเพลินทีเดยวี ” “เปนยังไงบางคะ ตอนนี้ปวดแผลหรือเปลา?” ดารินถามพรอมกับเอื้อมมือมาลูบขา ตรงบริเวณทพี่ันผาไว  ของพี่ชายเชษฐาสั่นศีรษะ “คอยยังชั่วขนมากแลึ้ว อยูเฉยๆ ไมปวดเลย นอกจากเวลาขยับตัว คนนื ี้กหล็ ับสบายมา ตั้งแตหวคั่ํา มาตกใจตนเอาตอนเสื่ียงปนนี่เอง” “นอนเสียเถิดคะ พี่ใหญนี่เพิ่งจะตีสี่เทานนั้พยายามพักใหมากที่สุด จะไดหายเรวๆ็ ” สองวันแหงการรอคอยฟงขาวจากคณะที่ออกไปติดตามไอแหวง ผานไปอยางสงบราบ คาบ อาการของหัวหนาคณะทุเลาลงอยางรวดเร ็ว พอวันที่สาม บุญคําก็ตอแครสําหรับนั่งหาม เจานายใหออกมานั่งเลนที่บริเวณกลางลานแคมปในตอนเชาและเย็น อันเปนความตองการของคน เจ็บเองโดยมนีองสาวคอยเปนพี่เลี้ยงและเพื่อนสนทนาอยูใกลชิด นับตั้งแตเสือดาตํ ัวตัวยอมยองเขามากวนควายในตอนดึกของคืนแรกและบุญคํายิงมนไป ั แลว คืนถดมาเหตัการณุก ็ปกติ ไมม ีวี่แววของสัตวรายอะไรจะแผวพานเขามาใกลคายพกอักี นอกจากพวกเกงกวาง ทมาสี่งเสียงรองอยูยังบริเวณตีนเนินหางลงไป ซึ่งเย็นของวนทั ี่สามนั่นเอง นายเมยกับลูกหาบสองคนก็เขามาขออนญาตไปด ุอมอยใกลู คายพักแถวตีนเนนิ และไมทันค่ํากย็ิง กวางเขางามมาไดตัวหนึ่ง มนเป ั นระยะททีุ่กคนในแคมปอยูในระหวางพักผอนอยางเต็มที่ บุญคําทําหนาที่เปนผูควบคมุและหลักประกันของคายพักไดอยางดทีี่สุด ควรแกการ ปลอดโปรงสบายใจไดของดาริน มิหนําซ้ํายังไมทําใหหล อนเหงาจนเกินไปนัก เพราะความเปนคน มีอารมณสนุกของแก ยิ่งกวานั้นยังคอยทาหนํ าที่เปนลกมูือใกลชิดชวยเหลือในทุกอยางได  ตามควร แมจะไมคลองแคลวเทาแงซายก็ตาม แตก็ดีกวาในความชางพูดชางคุย แกมักจะนอนในเวลา กลางคืนเสมอ ทวาก็หูไวตื่นไดในท  ันททีี่หลอนเรียกใชหรือแมแตฝเทาอันแผวเบาของหลอน ขณะทยี่องเขาไปใกลขณะทแกนอนหลี่ับกรนอยูก็ไมเคยท ี่บุญคําจะไมรูสึกตัว “หลับก็ไดครบันายหญิง แตขอใหหูไวเทาน้นัชีวิตเดนปิ าขืนตื่นอยยามตลอดเวลากู ็แย เทานั้น” พรานเฒาแหงเขาอึมครึมบอกกับหลอน

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1056 “บุญคํานี่เหมอนกื ับพรานใหญรพินทรนะ นอนหลับแตประสาทไว มีวิธีฝกกันไดยังไง นี่” บุญคําหัวเราะราตามนิสัยของแก “มันอยูที่ความเคยชินครับนายหญิง จะรูวาพรานคนไหนเก  งขนาดไหน นายผูหญงไม ิ  ตองไปคํานึงวาเขาจะแกะรอยส ัตวไดแมนยําเพยงไร ีหรือยิงปนไดดขนาดไหนหรอกคร ี ับ คอยดู ตอนเขานอนนี่แหละ ถานอนขี้เซาก็ยังเปนพรานด ีไมได เวลาอยูในปาพรานไมใชว าจะไมนอน ขืน ไมนอนก็ตายเทานั้น แตในขณะที่เขานอน เขาก็ตองรูวามีอะไรผิดปกติเขามาใกลตัวเขาและตื่นทัน ไดเสมอ ลําพงพวกผมกั ับพรานใหญที่ออกปาดวยกนัเวลากลางคืนเรานอนกันหมดทุกคนไมมีใคร อยูยามเลย ปะเหมาะบางทกี็ไมกอไฟเสียดวยซ้ํา มีอะไรยองเขามา เราก็รู” “ไมมีวันไหนเผลอหลับ ไมรูสึกตัวเลยรึ?” “ก็อาจมีบางเหมือนกันแหละครับ เวลาเพลียมากๆ หรือเวลาไมสบาย” “แลวถาสัตวรายม ันยองเขามาตอนนั้นจะทายํ ังไงละ?” “ก็ถือวาเปนกรรมไปนะซิครับ คนเราถึงที่อยูในเมืองนอนบนเตยงมี ันก็ตายไดเหมือนกัน สวนมากเวลาเราจะนอน เราตองรูลวงหนาเสมอว  า ปาแถบนั้นมีอะไรบางที่เราจะตองระว ัง แตถา เจออยางไอผีโขมดเหมือนที่เคยเลนงานพวกเรามาแลวกแย็ ”  หลอนใชเวลาวางใหหมดไปกับการอานหนังสือและเดนสิ ํารวจปารอบๆ บริเวณแคมป จนขึ้นใจ มความเคยชี ินกับมนจนดัเหมูือนวามันจะเปนบานของหล อนเอง ในเวลาเย็นๆ ก็ลงมือปรุง อาหารเลี้ยงพวกลูกหาบดวยต ัวเอง อาการของพี่ชายดีขนมากจนหลึ้อนหมดความกงวลัและสบาย ใจไดแล ว หวคั่ํากอนนอนก็ออกมานั่งริมกองไฟคุยกับบุญคําและพวกลูกหาบ ซงมึ่ีเรื่องราวพิลึก กึกกือสารพัดในปา เลาใหหล อนฟงอยางเพลิดเพลิน พอคืนที่สี่ผานไป ดารินก็เรมกระวนกระวายิ่ยังไมมีขาวจากคณะติดตามไอแหว งแววมา ใหทราบเลย พรานใหญผิดสัญญากับหลอนเสียแลว มันเปนสิ่งทยากจะที่ํานายเหตุการณสาหรํ ับหลอนวาเกิดอะไรขึ้นทํานองไหน รพนทริ  ควรจะตองนําไชยยันตและคณะย อนกลับมาที่แคมปภายหลังจากสามวันตามทตกปากร ี่ับคํากับ หลอนไวการคลาดเคลื่อนผดเวลาของเขากิ อใหเกิดปญหาไปในทางทไมี่สูจะดีนัก มันเปนความรสูึกที่เกิดขึ้นกับดารินเพียงคนเดียว สําหรับเชษฐาและคนอื่นๆ ไมรสูึกผิดปกติรอนใจอยางใด เพราะตระหนักไดดีอยูแลววา การติดตามโขลงไอแหวงไมม ีเวลาที่กําหนดตายตวได ัแนนอนทั้งคนเหลานั้นกไม็ ไดรับรูในคําสั่ง สวนตัวของหลอน ที่ใหพรานใหญย อนกลบมาแคั มปภายในสามวัน

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1057 ตกบายของวันที่หก ระหวางที่หญิงสาวนั่งคุยกับพี่ชายอยูในกระโจมพัก เหมอมอง ออกไปยังละอองฝนที่โปรยปรายมาตั้งแตตอนเท ี่ยง เงาของคนหกคนก็ปรากฏขึ้น คนเหลานั้นโผล ออกมาจากมุมโขดหินปากดานแคบๆเดนฝิ าสายฝนตรงเขามาอยางรวดเรว็แตเงยบกรี ิบชนิดไมม ี สิ่งใดกระโตกกระตากถึงการมา จนพวกในแคมปไมรลู วงหนา ไชยยันตนําคูมากบแงซายัสวน พรานใหญรั้งทาย ดารินกระโดดลุกขึ้นยืนรองออกมา “พวกนนกลั้ับมาแลว!” พวกลูกหาบทพากี่ันนั่งจับกลุมพักอยูใตเพงกิ ็เหลือบไปเห็นพรอมๆ กบหลั อน พากนรั อง ทักทายเกรียวกราวและบอกกันแซด ไมกี่อึดใจหลังจากนั้น ทั้งหกคนซึ่งเปยกฝนและโคลนมอมแมมไปทั้งตัว ก็เขามาพรอม กันอยูตอหนาเชษฐา ซึ่งรอคอยฟงขาวอยูดวยความร อนใจ สีหนาของแตละคนเหลานนั้แมจะไมมี การปริปากเชนไรก  อนเลยก็สอชัดถึงแววกังวลและรองรอยของการบุกบั่นกนมาอยัางหน ัก “เหตุการณทางน ี้ปกติเรียบรอยด ีหรือ?” ผูพูดขึ้นหอบๆ เปนประโยคแรกคือไชยยนตั เชษฐากับดารินประหลาดใจในคําถามนั้น “ก็เรียบรอยดนีี่ทําไมรึ?” เชษฐาขมวดควจิ้องหนาสหายผูเพิ่งกลับมาถึง ไชยยันตห นไปมองด ัูหนาพรานใหญ  แลว กรากเขารินกาแฟดื่มเต็มกระหาย “พวกเรารีบยอนกลับมาแคมปชนิดไมยอมพ ักกันเลย ไอแหวงลอเราลงไปทางเขานาง แลวกดวดวกกล็ ับ บายหนามาทางท ี่ตั้งแคมป นี่อีกครั้ง นึกวาทางนี้เกดปะทะอ ิ ีกแลว ใจไมดีเลย ขณะที่กวดตามมันมาเรงเดนกิ ันเสยแทบแยี ”  “ฮา!” หัวหนาคณะเดินทางรองลั่นลืมตาโพลง จองหนาไชยยันตกับรพินทรสลับกัน พรานใหญ ขณะนี้ทรดตุัวลงนั่งบนลังใบหนึ่ง ควาผ าขนหนูขึ้นมาเช็ดน้ําปนเหงื่อบนใบหนา และรับถวยกาแฟ ที่ไชยยนตั รินแจกจาง คนอนๆื่นั่งรายลอมลงกับพ้นืบญคุํากับนายเมยหวหนั าลกหาบโผลูเขามาใน แคมปมุงฟงขาวอยูดวยความกระหาย “จริงเหรอรพินทรที่ไอแหวงย อนกลับมาทางคายพักของเราอีก?” “ครับ” เขากมศีรษะรบั ประกายตาเครียดเครง “เราไปงงรอยของมันที่เขานางเสียสองวันเต็ม แลวก็พบวามันวกกลบัทีแรกนึกวาจะ เตลิดลงใตไปทางพุตะครอ แตผิดคาดถนัด มันตัดสนเขาเตั ี้ยๆ ลงทุง บายหนามาทางปาหวายอีก แลวก็ตรงเขาเสนทางที่เราตั้งแคมปอยูนี่ทศทางของมิ ันออมเปนวงรีอยางไรพ  ิกล เรากระชั้นรอยมนั

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1058 มาโดยไมยอมหยุดเลย แตตามไม  ทัน หางก ันประมาณสักสี่หาชั่วโมง ระหวางที่กวดตามหลงมาั พวกเรานึกวาจะอยางไรเสียมันก็คงหวนมาตีทายครัวอีกแลว” “เอะ! แปลกจริง...” ดารินอุทานออกมา มองไปทางบุญคํา “พวกเราทางนไมี้ไดวี่แววกระโตกกระตากอะไรเลย ไมใชหรือบุญคํา ทุกสิ่งทุกอยาง เงียบเชยบปกต ี ิ” “ครับ เราไมไดยินเสยงของพวกมีนเลยั ” บุญคํารับคําโดยเรว็หนาตนงงไปหมดเช ื่นก ัน “รอยของมันผานไปทางชายทุงหลังเนินนี่หางประมาณสักกิโลเดียวเทานั้น เชื่อวาขณะที่ มันเฉียดผานเขามาพวกมนจะตั องอยูใตลม และใชความระมัดระวังอยางท ี่สุดที่จะไมให เกิดเสียงขนึ้ เวลาผานก็ตอนเชามืดของวนนั ี้เองวาแตบญคุําออกสํารวจบริเวณรอบๆ แคมปเราบางหรือเปลา” “ก็แคตีนเนินนี่เทานั้นครับ นายหญิงไมอนญาตให ุไปไกลกวานั้น แตสาบานไดวาผม ไมไดวี่แววของมันหรือชางโขลงอื่นๆ เฉียดเขามาใกลเลย ตั้งแตว ันทนายหายไป ี่ ” เชษฐาอึ้งไปนาน ยกมือขนลึู้บปลายคาง ไชยยันตเลาถ ึงการติดตามนับตั้งแตว ันแรก จนกระทั่งยอนกลับมาถึงแคมปอีกครั้งใหหวหนั าคณะและดารินฟงคร าวๆ “แนใจหรือวา...โขลงที่เฉียดผานแคมปเราที่นี่ไปเมื่อเชามืด เปนโขลงของไอแหวง” หวหนั าคณะผูพิการชั่วขณะเอยถามขึ้นอยางสุดพิศวง “ไมมีปญหา มันแนๆ ตามรอยของมันมาหาหกวันเต็มๆ อยาวาแตมองเห็นดวยสายตาเลย  ตอใหหลับตาเอามือคลําก็แทบจะจําได”  ไชยยนตั ตอบแทนพรานใหญอยางมั่นใจ “ไอแหวงขาหลังซายเจ็บ ไมรูพวกเราคนใดคนหนึ่งยิงเอา ตอนที่เกดการติ อสูชุลมุนครั้ง แลวๆ มา เวลามันเดินไปตามปกติมันลากขาขางหลังนนั้แตบทจะทาเวลาขํ ึ้นมาในกรณีท่รีูวาเรา กระชั้นหลังเขาไป มันก็เดนได ิ สี่ขาคลองแคลวดีโชคเปนของมัน...เพราะตลอดเวลาเราเปนฝายอยู เหนือลมเสมอออมสกัดไมท ัน แตมนกั ็กระชั้นชิดหวุดหวิดจวนเจยนเหลี ือเกิน ทําเอาเราไมมีอากาส พักกันเลย นอกจากกวดตามแทบไมมีเวลาหายใจ” “มันแยกจากกองทัพใหญของพวกมนแนันอนแล ว หรือเปนโขลงของมันโดยเฉพาะตาม ลําพัง หรือมีโขลงอื่นเขาขบวนอยดู วย” เชษฐาถามมาอีกอยางหนักใจ “แยกแนนอนแลวครบัลูกโขลงที่ตามมันในคราวนี้มอยีูไมเกนสามสิ ิบตัว แตเหนจะไม ็  นอยกวายี่สิบ ทิศทางของมันเดินตามลมอยูตลอดเวลา แลวดเหมูือนจะมีเจตนาโดยตรงที่จะลอให เราวกไปวนมา” รพินทรตอบเสียงต่ําลึก

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1059 “ออ นี่แปลวา ที่พากันยอนกลับมาแคมปกเพราะไอ ็แหวงม ันนําทางมาหรอกหรือ?” ม.ร.ว.หญิงดารินเปรยขึ้นลอยๆ แตตาจับอยูที่พรานใหญ เขาไมตอบกมลงจุดบุหรี่อัด ควันจนแกมตอบ ตาหรี่ขรึมลงไมมองสบหลอน ไชยยันตเปนคนบอกมาแทนวา “ก็ใชนะซินึกไมถึงวาไอแหว งมันจะชวนเราเดินกลับแคมปไอมหาวายรายนี่ผีหานรก มาเกิดในรางของชางแทๆ” “เราไดคูตอสูที่นาชมทีเดยวี ไมวาในดานกําลังหรือไหวพริบ เลหกล” เชษฐาพึมพํา เมมริมฝปากแนน “ก็ดี...ใหมันรายกาจจร ิงอยางนี้เถอะ การขับเคี่ยวระหวางมันกับเราจงจะออกรสถึ ึงพริก ถึงขิง พวกเรากลับมาถึงแคมปกันกอนก็ดแลี ว กําลังนกถึ ึงอยูทีเดียว ทุกคนไปพกผั อนเสียกอนไป คืนนี้คอยปรึกษากันใหม”  ไชยยนตั หงายหลังลงแผบนเตียงสนาม คนอื่นๆ พากันออกไปจากกระโจมพักของ นายจางรพนทริ นั่งสูบบุหรี่อยูอีกอึดใจก็ฉวยปนลุกขึ้นยนชื าๆ บอกวา “ผมจะออกไปตรวจรอยของมันที่ผานชายทุงอีกสักครั้ง ประเดี๋ยวจะกลับมา” “อาว! เพิ่งมาถึงหยกๆ จะออกไปอีกแลวรึพักเสียกอนเถอะ” เชษฐาทวงมาโดยเร  ็วอยางเปนหวงจอมพรานหัวเราะอยูในลําคอ “ไมเปนไรหรอกครับ คุณชาย ผมจะไปสํารวจดหนูอยเดยวเทีาน ั้น บางทีจะรูวามนมั ีแผน อยางไรตอไป เมื่อตะกยี้ังดไมูถนัดนัก แวะเขามาในแคมปนี่เสียกอน ขืนชาประเดยวคี๋ ่ําการตรวจ รอยจะทําไดยาก” หัวหนาคณะตรึกตรองอยูครูก็พยกหนั า “ตามใจ แตอยาตามมันไปใหไกลนกนะัเอาแคเตรียมรบมั ือกับมันเทาน ั้น หากวาคืนนี้ มันมีทาทีวาจะเลนงานเราอีก ดีเหมือนกัน ไมควรประมาทเมื่อมนมาป ั วนเปยนอยูใกลๆ อยางน” ี้ รพินทรออกไปนอกกระโจม โบกมือเรียกบุญคําเขามาพูดอะไรอยูครูก็พากันเดินออกไป ดวยกัน ในเต็นทเชษฐาไชยยนตั และดาริน ยังคงสนทนากันอยู “แยหนอยจงอางชุมเหลือเกนิเจอะเขาอีกตั้งหาหกตัวโชคดีที่มันไมไล” ไชยยนตั บอก ทําหนาเบสั่นศีรษะอยไปมาู “มีเอ็กซีเดนทอะไรเก ดขิ ึ้นบางหร ือเปลาระหวางทาง” ดารินถาม จองใบหนาอนซั ีดคล้ําอิดโรยของเพื่อนหนุมอยางเปนหวง “ก็พวกงูเทานนั้ที่เลนเอาหายใจไมทั่วทอง นอกนั้นก็ไมมีอะไร นอกจากเดินกันหนัก ที่สุดกวาทกครุั้งที่แลวมา เห็นฤทธิ์รพินทรชัดเอาคราวนี้เอง หมอสาวรอยไปราวกับหมาลาเนื้อ แทบไมมีเวลาไดหยุดพกเลยั โดยเฉพาะอยางยิ่งตอนที่คนพบวามนวกกลั ับ บายหนามาทางแค มป

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1060 ที่นี่ขนาดกลางคืนก็ยังเดิน ฉันแยกวาเพอนื่นอกนั้นจอมทรหดกันทงนั้ั้น พวกนี้เดินเหมือนเงาผี ขนาดแรงฝเทาเต ็มที่ยังตามไมคอยทัน” “วาแตเธอปกติเรียบรอยดหรี ือเปลา เห็นสะบักสะบอมเหลือเกิน” “ก็แคเพลียหมดแรงเทานนั้พักเสียหนอยก็คอยยังชวั่สุขภาพอื่นๆ ทั่วไปคงไมเปนไร  หรอก หรือไมแนใจก็ลองตรวจฉันดูความจริงฉันก็เคยชินมากแลวผ ิดกับสมัยที่เดนทางใหม ิ ๆ ลิบ ลับ แตถึงจะเคยชินสักขนาดไหนก็ตาม มาเจอเอาคราวนี้แทบขาดใจเลย เห็นปารอบด านเปนสี เหลืองไปหมด หมอไมยอมหยอนฝเทาหรือพิจารณาวาฉันเปนมือใหมท ี่จะตองคอยเปนหวงอกแลีว เพราะฉะนั้นเตือนใหรูลวงหนา ถาเธอจะไปดวยในคราวตอไป อยานึกวาหมอจะคอยพะวงยอม เสียเวลาอยเหมู ือนกอนๆ หมอใชสมรรถภาพในเชิงพรานของหมอเตมท็ ี่เลย อะไรก็ไมสําคัญเทากับ วาไมรูจักเหนอยื่ไมรูจักฝเทาตก แลวก็ตามกันอยางชนดเอาเป ิ นเอาตาย ซึ่งสภาพอยางเราๆ ตอให เคยชินชํานาญสักขนาดไหน ก็เทียบอัตราสวนก ับหมอไมได เลยแมแตนอย ” “ก็ไมมีเหตุผลอะไรที่รพินทรจะมามัวออมฝมืออยูอีก” เชษฐาวาหวเราะหั ึๆ “ฉันรูวาศึกไอแหว งครั้งนี้พรานใหญของเราหนักใจมากและใชความพยายามอยางเต็มที่ ทีเดียว ถาเอามันไมอยูเขาก็มีอาชพพรานอยีูไมไดพวกเรากเหม็ ือนกัน เมื่อจะรวมกับเขาก็ตอง พยายามใหทนเขาในท ัุกดาน อยาใหกลายเป นภาระหร ือเรื่องกังวลของเขาไป” แลวกห็ ันมาทางนองสาวกลาวเป  นงานเปนการ “สําหรับนอย พี่คิดวาอยกูบพั ี่ดีกวา ปลอยใหเรื่องนเปี้ นภาระของไชยยันตและพวก พรานของเขาโดยเฉพาะ” “พี่ใหญคิดวานอยจะเปนคนทําใหเกิดอุปสรรคขึ้นกับแผนตามลาไอแหวงหรือคะ?” “พ่ไมี ไดคิดอยางน ั้น” พี่ชายตอบอยางเอาใจแตเต็มไปดวยเหตุผลอันหนักแนน “พี่คิดวา รพินทรไชยยันตตลอดจนพวกพรานทุกคนจะหมดหวง ถานอยไมไปดวย เรา จะหามไมใหเขาหวงกไม็ ได”  “ถาจะพูดกนตามสั ํานวนเรื่องจีนก็ตองวา... ‘ศึกครั้งนี้ใหญหลวงนัก มาตรวา เนยเนี่ยจะมี้ี ฝมือในการรบเปนที่ประจกษั ชัดเพยงไรแล ี วก็ตาม ขอจงพํานักพักผอนอยูเพยงในค ี ายเถิด ปลอย ภาระการศกให ึ แกขนศุึกทั้งหลายโดยอิสระ เพื่อมิใหเกดความกิ ังวลหวงหน าพะวงหลังขึ้น อันเปน การรบขั้นฉกรรจนั้น แมผรูวมศึกบังเกิดความพะวงหวงใยซ  ึ่งกันและกันแลวไซร  ก็ยอมจะทําให การรบมิถนัด’ ...” ไชยยนตั กลาวเสริมเปนรายยาวทั้งๆ หลับตาอยูเชษฐากับดารินอดหวเราะออกมาไม ั ได “ออ! นี่ในบรรดา ‘ขนศุึก’ ที่จะรบกับ ‘ไอแหวงมหาราช’ ทั้งหลาย เราทึกทักตัวเองวา เปน ‘ขุนศึก’ มือดีกับเขาดวยหร ือไชยยันต”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1061 “เปลา ‘ไพรเลว’ ตะหาก” เพื่อนชายตอบมา พลางดึงตัวลุกขึ้น นั่งถอดรองเทาคอมแบ็ตออก “แลวก็ตดตามไปเพ ิ ื่อเปนกําลังเทานั้น ถา ‘แมทัพใหญ’ ผูมีนามวารพนทริ สั่งหามไมให ไปดวย โดยกลัววาจะเกะกะ ก็รับรองวาจะปฏิบัติตามคําสั่งโดยดีไมด ื้อดึงดันทุรังหรืออวดเกงจะ ไปใหไดหรอก” “ไมตองมาทําวากระทบฉนหรอกัดแลี ว ฉันจะถามเขาเองวาเขาจะยอมใหฉันไปดวย ไหม ถาเขาอึดอัดขัดของอยางไรก็จะไมไป แตถาเขาไมขัดของฉันก็จะไปดวย ระยะนี้พี่ใหญคอยยงั ชั่วมากแลว พอจะใหอยกู ับบุญคําตามลําพังได”  “ถึงจะอึดอัดขดขั องอยางไรรพินทรก็คงไมกลาทักทวงเธอเพราะรูฤทธิ์ดีอยูแลว” “ฤทธิ์อะไร?” หลอนกระชากเสียงถามโดยเร็ว “ก็ฤทธิ์ดื้อดึงดนทัุรังนะซ!” ิ “ถางั้น ทั้งเธอและตาพรานใหญนั้นก็ตองรูดีอยูแลววา คนอยางฉันตอใหชางขนาดไอ แหวงก็มาฉุดไวไมไดลงวาถาฉ ันตองการจะทําอะไรก็ดแลี วนี่ที่เขาใจ” หลอนพูดปนหัวเราะฉิวๆ แลวหันไปยิ้มใหพี่ชาย พดเนูนเส  ียงหนักแนนชัดเจน “จะอยางไรก็ตาม ถาพี่ใหญไมตองการใหน อยไปก  ับพวกนี้นอยก็จะอยคู ะ แตจะว าอนทั่ี จริงแลวในกรณีของไอแหวงน ี่คนที่สมควรจะลมมันดวยมือเองเปนอ ันดับแรกกค็ือพี่ใหญถึงจะ หายแคน ถัดมาก็นอย ซึ่งเปนตัวแทนของพี่ใหญ ในกรณีที่เจาตวเองตั องนอนเจ็บพิการอยูชวขณะั่ เชนนี้คนอื่นฆามันก็ไมสมใจ” “แตพี่ไมคิดอยางน ั้น ใครกได็ ขอใหก ําจัดมันลงไดเทานนั้พอใจแลว พี่ไมไดอาฆาต พยาบาทอะไรมันเปนสวนตวั...ที่ตองการกาจํ ัดมันลงในครั้งนี้ก็เพื่อประโยชนสวนรวมเท านนั้ ” รพินทรและบญคุํา กลับมาถึงแคมปภายหลังจากหายออกไปเพยงชี ั่วโมงเศษ พอมาถึงก็ นอนพักหลับไปในทันทีตนขื่ึ้นในเวลาอาหารค่ํา พบกบคณะนายจั างอีกครั้งที่โตะอาหารในเตนท็  ทุกคนกําลังรอฟงขาวจากเขา “ตอนที่คุณกลบมาและนอนหลั ับไป บุญคําบอกเราวา รอยของไอแหวงวกลงไปทางใต อีก” เชษฐาผูสอบถามผลของการตรวจรองรอยจากบุญคํากอนแลวเอยข ึ้น ภายหลังจากนงไปคร ิู่ใหญทกคนทุี่รอคอยอยูก็ไดรับคําตอบสั้นๆ วา “ครับ” “อธิบายไดไหม มันหมายความวายังไง”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1062 “ไอแหวงสูเราครับ ไมไดหนีอยางที่เขาใจแตแรกเลย ขณะนี้กําลังเลนเอาเถิดเจาลออยูกับ เรา ยั่วใหตาม ครั้งแรกมันมุงไปเขานาง เราตามไปมันกวกอ็ อมมาที่แคมป พอตามมาอีกมันก็ซ้ํารอย เดิมไปทางเขานางอีกระยะนี้อยูที่วาใครจะเปนฝายเผลอเทานั้น” “สมมติวาคุณหลงรอยของมันที่เขานาง โดยไมรูวาพวกมันหวนกลับมาทางดานที่เราตั้ง แคมปอยูนี่คณคุิดวามันจะบุกแคมปเราไหม” “ขอนี้ผมก็กําลังคิดอยูเหมือนกัน” “ระยะที่มนเฉั ยดใกล ี แคมปเรามากที่สุด หางส ักเทาไหร?” “ประมาณหารอยเมตรเท านนเองครั้ับ ในปาโปรงระหวางตีนเขาสองลูกทางดานตะวัน ออก ไมใชเฉยดผี านไปเฉยๆ แตชุมนุมกนอยัูที่นนดั่ วย อยางนอยก็เปนเวลาส ักชวโมงหน ั่ึ่งที่มันซมุ นิ่งอยูเฉยๆ ไมม ีรอยหากนเลยิ ” คณะนายจางมองดูตากัน ไชยยันตเดินเอียงหนาเขาไปกระซิบกับดาริน “เธอพูดถูกแลวน อยไอแหวงควรจะต อทายดวยคําวา ‘มหาราช’” “อาจจะเปน ‘จิวย’ ี่กลับชาติมาเกิดก็ไดคราวนี้เปนไดรูกันละวาตาพรานของเราเปน ‘ขง เบง’ ที่เกิดตามมาดวยหรือเปลา” ดารินกระซิบ เชษฐาอยในระหวู างเครงเครียด กับการสอบวักและครุนคิด “เมื่อเชามืดนี่เองหรือที่มันมาซุมอยูที่นั่น?” “จากรอยมูล รอยปสสาวะ และยางจากกิ่งไมท ี่มนเดั ินชนหัก ใหการส  ันนิษฐานได เชนนั้นครับ จะคลาดเคลื่อนไปบางก็ไมเกนิ 2 ชั่วโมง” “ชางทั้งโขลงเขามาซุมชุมนุมอยูหางจากทพี่ักของเราเพียงแคหารอยเมตร ทําไมพวกเรา ถึงไมไดยินเสียงของมันบางเลย วันนี้ฉนตั ื่นตั้งแตตีสี่ออกไปเดินรับอากาศอยูรอบแคมป ไมได ระแคะระคายอะไรสักนิด บญคุําก็ตื่นดวยตอนน ั้น” หญงสาวเอิ ยขนึ้ “อยาวาแตหารอยเมตรเลยครบัถาภูมิประเทศเปนที่โลง ไมมีกิ่งไมเกะกะ ไมมีใบไมแห ง โดยเปนพื้นเกลี้ยงเรียบ มันเดินเขามาหาคณหญ ุิงหางเพยงแคี ศอกเดียวทางดานหลัง คุณหญิงกจะไม ็  มีโอกาสรูตัวเลย เสือยองไดเบาแค ไหน ชางก็ยองไดเบาแคนั้น ถาพื้นทอี่ํานวยใหโดยเฉพาะอยางยงิ่ ถามันยองเขามาด วยแผนการและเจตนารายแบบนี้ยกเวนแต จะมาแบบหากันธรรมดา” พรานใหญตอบเรียบๆ “เพราะฉะนนรัู้ไวเสียดวยว า อีตอนที่เธอออกมา ‘มอรนิ่งวอรค’อยูนนนั่ะ ไอแหวงก ับ พวกกําลังยืนยมมองดิู้เธออยทู ีเดียว” ไชยยนตั สอดมา ดารินยิ้มเลยนๆี่ยักไหล “ก็นับวาโชคดไปอย ี างที่ฉันไมรูตัว”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1063 “นี่ก็แปลวาตั้งแตมันแตกหนเมี ื่อคราวเลนงานเราครั้งใหญนั่นแลว มนไม ั ไดออกหางเรา เลย” เชษฐาพึมพําเหมือนจะกลาวกับตนเอง “วนเวียนคุมเชงเราอยิูในรัศมไมี เกิน 60 กิโลเมตรนี่เองครับ ซึ่งตองนับวาเปนระยะ กระชั้นชิดมาก ผมเรียนแลวว ามนสัู...มันไมไดหนีอันเปนผลประโยชนฝายเราที่จะไมตองเสียเวลา อีกนานนกัดชีั่วระหวางมันกับเราเปนไดรูกนเรั ็วๆ นแหละี่ถามันยังไมเปลี่ยนแผน โอกาสของเรา อยูที่วาเขาใหถึงตัวมันโดยไมใหมันไหวทนลั วงหนาเทานั้น ซึ่งมันกหว็ ังในทํานองเดียวกับเรา” แลวพรานใหญก็หัวเราะออกมาเบาๆ มองดูหนาเชษฐากบดารั ินบอกตาๆ่ํตอมาวา “ตอนที่มันยองเขามาใกลแคมป เมื่อเชามืดนี้ผมอยากจะเชื่อวามันมีเจตนาที่จะบกเขุา โจมตีตามแผนเดิมๆ ของมันเหมือนกัน แตคงเนื่องจากหย่งดัแลูววา ชยภัูมิทตี่ั้งแคมปของเรา แข็งแรงมั่นคงมาก ขืนบุกมนกั ็เสียเปรยบเพราะไม ี มีทางจะประดังเขามาพรอมๆ กันไดนอกจาก เรียงเดยวผี่านปากดานชนขั ึ้นมาทีละตัวเลยไมกลา ถาเราตั้งคายอยูในที่โลงปราศจากกําบังก็คงเจอ เขาใหแลว” “นาจะจริงอยางที่คุณสันนิษฐาน ผมก็กําลงคั ิดอยางนี้อยูเหมือนกนั ” หัวหนาคณะครางออกมา พรอมกับเปาลมออกจากปาก  “ผมก็ไดแตเสยดายอยีูนี่เองวาตัวเองตองมอีันเปนไป...ขาเจ็บเสีย ไมงนกั้ ็ขอรับมือกบมั ัน ดวยคน ในชวีิตผจญภยทั ี่ผานมา ไมเคยพบเกมอะไรตนเตื่ นเทาครั้งนี้เลย จนตายก็คงไมลืมชื่อไอ ชางตัวนี้ชักรกมั ันเสียแลวซ” ิ “แตหวังวาคงไมคิดคลองมันมาไวเปนชางคูบารมีนะ” ไชยยนตั ขัดมา ทําใหทุกคนหัวเราะกันขนอึ้ีกกลางบรรยากาศเครงเครียด “ขาเปนยังไงบางคร ับ รูสึกวาจะดีขึ้นมากแลว” พรานใหญถาม มองไปยังขาขางที่เจ็บของอดีตทานทูตทหารบกผูเปนนายจาง เชษฐายิ้ม “สบายมาก พรุงนี้มะรืนนกี้คงจะพอเขยกได ็ นอยกะไวเด ือนหนึ่ง แตผมคิดวาคงจะเร็ว กวานนั้วาแตคุณเถอะจะเอายังไงตอไป?” “พรุงนี้ตามอีกครับ...” เขาตอบงายๆ แลวหนไปมองด ัูไชยยันตถามวา “ไหวไหมครบคัุณไชยยันต?”  พันตรีทหารปนใหญ  นอกราชการหัวเราะราตามแบบฉบบของเขาั “จําไวอยางเดยววี าคุณไหวผมก็ไหวเอาไหนเอากนั ไมย ั่นเลย” จอมพรานยิ้ม มองดูไชยยันตอยางรักน้ําใจ รูสึกยินดีทสองชายผีู่อยูในฐานะนายจางของ เขา สามารถเผชิญหนากับทกสุิ่งทุกอยางรวมก ับเขาไดเปนอย างดีซึ่งในครั้งแรกเขาไมเคยมั่นใจใน

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1064 ขอนี้เลย เหตุการณที่ผานมามันพิสูจนไดชดัแมจะเปนชาวกรุงผิวบาง แตทั้งคูก็เปนนักผจญภยเลั ือด ขนโดยแทสมแลวที่อาจหาญในการเดนทางคริ ั้งนี้ “พี่ใหญคอยยงชั ั่วมากแลวคุณมีอะไรขัดของไหม ถาฉันจะไปดวย ” ดารินถามมาแชมชาชัดเจน ประกายตาดําสนิทจับนิ่งมาที่เขา รพินทรเลิกคิ้วมองดูนัก มานุษยวิทยาคนสวยอยางแปลกใจเล็กนอย หัวเราะเบาๆ “ทําไมผมถึงจะตองมีอะไรขดขั องดวยละครับ ในเมื่อคุณหญิงเองก็รวมทีมกับเรามา ตั้งแตแรกแลว” “เปลา ฉันตองการความแนใจอ  ีกสักครั้งในการรวมไปกบพวกคัณพรุ ุงนี้ดวย หากมีความ ยุงยากลําบากใจยังไงก็บอกกนมาตามตรงัฉันจะไดไมไปเสีย” “มีอะไรที่ผมจะตองยุงยากลําบากใจดวย การที่ขาดคุณชายไปเสียคนหนึ่งในทีมของเรา ผมก็เสียดายอยางที่สุดแลว หากขาดคณหญ ุิงไปอีกคนผมก็เสียดายเพมขิ่ึ้นอีก ผมยนดิ ีอยางยิ่งครับที่ จะมีพวกเราทกคนไปรุวมใจดวย ซึ่งมันเปนเรื่องที่ถูกตองแล ว ยกเวนในกรณ  ีจําเปนจร ิงๆ ที่รวม ดวยไมไดเท านั้น ในจํานวนสี่คนของพวกเรา ไมวาจะเปนคุณชาย คณไชยยุันตคณหญ ุิง หรือผม ตางก็มีหนาที่รบผั ิดชอบในการติดตามไอแหวงดวยก ันทงนั้ั้น ผมไมไดบ ังอาจคิดวามนเป ั นเรื่องของ ผมโดยเฉพาะเลย” หญิงสาวยิ้มออกมาอยางพอใจ ตาเปนประกาย “ขอบใจมากทใหี่ เกียรติเรา ที่ฉันถามคุณเสียใหแน ใจก็เพราะทั้งพี่ใหญและไชยยันตทวง ฉันไวไมอยากจะใหฉันไปกับพวกคุณดวย เพราะเกรงวาฉ ันจะเปนภาระให  คณคอยเปุนหวงทํางาน ไมถนัด โดยเฉพาะอยางยิ่งในการตามไอแหวง ซึ่งเปนงานหนกทั ี่สุด” รพินทรสั่นศีรษะชาๆ “การลาไอแหวง ไมใชงานหนักที่สุดหรอกครับ หนทางเดินขางหนาของเรา ภายหลังที่ ออกจากหลมชางไปแลว หนักกวานี้มาก” ดารินหันไปทางพี่ชายเหมือนจะขอการชี้ขาด เชษฐาก็พยกหนั า บอกมาอยางวางายๆ วา “ตกลง นอยจะไปกไป็ทางนี้ไมมีอะไรตองห วง พี่อยูกบบัุญคําได” ม.ร.ว.หญิงคนสวย มองไปทางเพื่อนชายอยางมีชัยถามเยาะๆ วา “เราละ พอตัวดีมีอะไรขัดของไหม  ?” “เมื่อเสียงฝายสนับสนุนมากกวาฝายคาน เธอก็เปนอนชนะคะแนนไป ัแตบอกกลาว ลวงหนานะ บกคราวนุี้เราไมม ีการพักเพื่อสระสรงคงคากันเลยขี้ฟนกไม็ มีโอกาสไดช ําระตลอด 5-6 วันที่ผานมา” “บา!” หลอนคอนทําปากหมุบหมิบ แลวลุกขึ้นไปจัดเตรียมของ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1065 รพินทรออกจากเต็นทเรียกแงซายและคนคูใจของเขามาสั่งความใหทราบถึงแผนติดตาม อีกครั้งในเชาตรูพรุงนี้ “บุญคําอยูประจําปางพักตามเดิม คอยรับใชนายใหญ  ใหดีพรุงนี้นายหญงไม ิ อยูที่นี่เพราะ เขาปาดวยกลางคืนเขาไปนอนเฝานายใหญในเต็นทขางนอกใหนายเมยดูแลแทน” “ไมตองหวงครับ บุญคําจะรับใชนายใหญให ดีที่สุด” ในเต็นท...ดารนเตริ ียมของบรรจุลงยามหลังประจําตัวเสร็จ ก็ออกมาเพื่อจะสั่งความกับ บุญคําฝากฝงพี่ชาย พบพรานใหญกําลังนงอยัู่ในวงลอมของคนของเขาก็เดินตรงเขามา “นายหญิงตองการอะไรหรือครับ?” บุญคําถามยิ้มๆ “เปลาหรอก พรานใหญบอกบุญคําแลวใชไหม พรุงนฉี้ันจะไปกับพวกเขาดวยเหลือนาย ใหญคนเดียวกบบัุญคําและพวกลูกหาบเทานั้น” “บุญคําทราบแลวครับ และพรานใหญก ็สั่งแลววาบุญคําจะตองทําอะไรบาง” หลอนยิ้มเล็กนอยมองไปทางรพินทรผูนั่งมองดูเงียบๆ อยูแลวถามบุญคําตอมา “พรานใหญสงยั่ังไงบาง?” “ใหบุญคําคอยรับใชใกลชิดนายใหญกลางคืนใหนอนเฝ  าในเต็นท ใหนายเมยกับพวก ลูกหาบอยยามบรู ิเวณรอบนอก” “ผมเปนหวงเรองการพยาบาลและเรื่ื่องการใหยาเทานั้น บุญคําคงจะไมภาษานกัคุณหญิง ควรจะสั่งเขาไวเสียใหเรียบรอย ” รพินทรเอยขึ้นเบาๆ “เรื่องยาไมตองกังวลหรอก พี่ใหญพอจะชวยต วเองได ั แลวในเรื่องนนั้และฉันกจ็ัดเตรียม ใหเขาไวเรียบรอยแลว การพยาบาลก็ไมม ีอะไรมากไปกวาคอยรับใชใกล  ชิด สุดแลวแตเขาจะให ชวยทําอะไรเทานั้น” “ผมวานายหญิงอยูเสียที่พกนั ไมี่ดีกวาหรือครับ ตามไอแหวงลําบาก” พรานเฒากลาวเบาๆ ดวยความเปนหวงระคนเกรงใจ มองดูเรือนรางงามของนายหญิง อยางเสียดาย ที่จะตองไปกรากกรําสมบุกสมบันหนัก ดารินหัวเราะเบาๆ ตบไหลบุญคํา “ฉันรูวาทุกคนหวังดีตอฉัน ไมตองการใหฉันไปทรมานและเสยงอี่ันตรายเชนนั้น แต ขอใหทุกคนรไวู เสียดวย ไอแหว งเกือบจะฆาพี่ชายของฉันเสียแลวฉันตองการไปในครั้งนี้ไมไดคิด วาตนเองจะสามารถไปฆามันใหหายเจ ็บใจไดแตตองการจะตามไปดูพรานใหญของบุญคําลมมัน ใหเห็นกับตา อยางนอยทสีุ่ด...สมมติวาเขาคิดทอถอยขี้เกียจตามมันขึ้นมา เมื่อใดเห็นหนาฉันแทน ตัวพี่ใหญ...เขาก็จะระลึกขึ้นมาไดวาเขาจะตองเอาตัวมันใหไดไมวาจะยากเย็นสักขนาดไหน” “ใจเดดแท็ ไมสมต ัวเลย”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1066 บุญคําครางออกมาพึมพํา ดารินกําชับสั่งเกี่ยวกับเรื่องพชายอี่ีกสองสามคําก็เดินบายหนาจะกลับกระโจม รพินทร ลุกขึ้นเดินตามไปสง หลอนจึงเพิ่งไดโอกาสตอวา “ไหนสัญญาไววาจะกลับมาถึงแคมปภายในเวลาสองสามวัน ไปเสยตีงรั้วมอาทิตย”  “มันจําเปนจริงๆ ครับ คุณหญิงกําลังติดพนทั ีเดียว ทิ้งไมไดผมตองขออภัยที่ผิดสัญญา” “นี่ดีวาไอแหวงน ํายอนมาทางนี้ถึงไดพากันกลับมาไดถามันนําเตลิดไปทางอื่นก็คง หายไปเปนแรมเดือนกระมัง” “พรุงนี้จะเดินหนักขอเทาทแพลงของคีุ่ณหญิงหายเรียบรอยดีแลวหรือ?” “ไมตองมาทําไกถามถึงขอเทา” เสียงของหลอนขุน ตวดหางตาผั านใบหนานั้น พูดอุบอิบอยูในลําคอ “ไมรอไวอีกสกปั แลวคอยถาม นี่เพิ่งจะมานึกถามเอาปานนี้ฉันหายเรียบรอยดแลี วละยะ ตั้งแตคืนที่ไอแหว งบุกหนักคืนนั้นนนแหละั่อารามตกใจที่พี่ใหญเจ ็บหนัก” “ความจริงคุณหญิงควรจะยนดิ ีนะครับ ทผมคลาดกี่ําหนดไป เพราะความจําเปนอยางที่ เรียนแลวและมีอันเปนไปตองย อนกลับมาแคมปอีกครั้ง ซึ่งก็ไดจังหวะเหมาะที่อาการของคุณชายดี ขึ้น เปนโอกาสใหคุณหญิงไดรวมติดตามไอแหวงสมเจตนาที่มุงมั่นไวพอด ีถาผมกลับมาผิดจังหวะ นี้คุณหญิงอาจไมมีโอกาสตามไอแหวงกับพวกเราอกแลีวก ็ได”  พรอมกับพูด พรานใหญกวาดสายตาไปรอบๆ บริเวณแคมปอันไดรบการจั ัดสรางอยาง เปนระเบยบเรียบรี อย หลังจากที่เขาไดผละจากไปวนนันั้ “ผมกลับมาถึงแคมปเมื่อบายนี้ทําเอาแปลกตาเกือบจําไมไดคุณหญิงสรางคายพักของเรา เสียสบายนาอย” ู สีหนาของหลอนเฉยชาเปนปกติแตตาเปนประกายส ุกใส “ฉันไมไดสราง บุญคากํ ับพวกลูกหาบตะหาก” “แตคุณหญิงเปนคนออกคําสั่งและคุมงาน” “รูไดยังไง?” “บุญคํามีหนาที่จะตองรายงานทุกสิ่งทุกอยางใหผมทราบเมื่อผมกลับมาถึง” “ออ!” หลอนลากเสียงเนิบๆ เลิกคิ้วขางหนึ่งพรอมกับพยกหนั าชาๆ นัยนตามรอยยี ิ้ม “สังเกตเห็นเหมือนกันรึนกวึ าจะไมสนใจเสียอีก” “ผมไมใชคนตาบอด ประสาทสัมผัสก็ไมไดหยาบจนเกินไปนัก แมวากิริยามารยาทอาจ ทรามไปบางตามประสาคนดง” “ชอบไหม ที่ฉันทําที่นี่ใหนาอยูขึ้น?”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1067 “คุณหญิงมีสัญชาตญาณในการสรางสรรค ความเปนระเบียบเรยบรี อยและความอบอุน พักพิงของผูที่อยูในปกครอง นี่คือคุณสมบัติของกุลสตรีเสียดายเหลือเกนทิ ี่ผมไมมีโอกาสชื่นชมกับ ความนาอยูของมันไดนานนกัเพราะพรุงนกี้ ็ตองบุกไปนอนดงอีกแลว” “วันนนายพรานของเราี้พูดไดเพราะหูเหลอเกื ิน” “สิ่งใดก็ตามทพีู่ดออกมาแลว ‘เพราะห’ ูหรือ ‘ไมเพราะห’ ูก็ลวนพดออกมาจากใจจรูิง ท้งนั ั้น ไมมีการเสแสรง” “คุณคิดวาผูหญิงลักเพศ ชอบผจญภัยในเกมของผูชายอกสามศอก ฆาสัตวตัดชีวิตทํา ปาณาติบาตอยางฉ ันนี่นะเปนกุลสตรีรึ?” “นั่นเปนคณลุักษณะผิวเผินภายนอก ที่ตองการจะชดเชยอะไรบางส  ิ่งบางอยางซึ่งขาดไป เทานั้น แตธาตุแทของคุณหญิงก็คือ ‘ลูกผูหญิง’ สามัญธรรมดาคนหนึ่ง ที่ไดรับการกลอมเกลามา อยางดีในกรอบของกุลสตรีหรือเจาตัวเองอยากจะปฏิเสธพยายามปรักปรําตัวเอง?” ใบหนางามเปลงปลงเพราะได ั่รับการพักผอนอย างเพียงพอ ยามนี้ผุดผาดเต็มไปดวย เลือดฝาดที่แลนร ิ้วขึ้นอาบสองแกม ตาคนูนั้ ...เมินไปจากสายตาที่จับจองมาของอีกฝายหนึ่ง พึมพํา “อยากจะรูวากลับจากปาคราวนี้ไปกินอะไรมาไมทราบ” “ทําไมหรือครับ?” “ดูจะมีอารมณท ี่ดีตอฉัน ผิดไปกวาเคย” รพินทรขมวดคิ้ว “ผมเคยมีอารมณรายตอคณหญ ุิงงั้นหรือ?” “ตลอดมาทีเดยวีนับแตพบกันครั้งแรก” “ถางั้นก็เห็นจะมีการเขาใจผิดอะไรกนเสั ียแลวผมตะหากที่ควรจะคิดเชนน” ี้ “คิดยังไง?” “ก็คิดวานองสาวคนสวยของนายจางคนนี้ไมมีเจตนาดีอะไรกับผมเอาเสียเลย มิหนาซํ้ํา ยังไมยอมรับเจตนาดีทแสดงตี่อดวย ทําใหหนกใจมาตลอด ั ” “แลวเดยวนี๋ี้ละ?” “ก็ยังไมแน ใจนัก” “ดีแลว ที่ไมประมาท” อีกสองสามกาวจะถึงกระโจมพัก หญิงสาวหันหนากลับมา “อยางไรก็ตาม ขอขอบใจอีกครั้งที่คุณไมแสดงอะไรเป นการข ัดขวางฉันในการรวมทาง ติดตามไอแหวงพรุงนี้ทั้งสองคนนั่นไมเตมใจจะให ็ ฉันไป โดยเฉพาะอยางยิ่งพใหญ ี่ถาคุณทวงขึ้น สักคําเดียว ฉันก็คงไมไดไปแน  ๆ ดีที่คุณไมแสดงอาการขดขั องอยางใดตอมา” รพินทรยักไหลนิดหนึ่งยิ้มนอยๆ ปรากฏขึ้นที่มุมริมฝปากอันรกครึ้มไปดวยหนวดเครา

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1068 “ไมมีเหตุผลหรือประโยชนอนใดท ั ี่ผมจะไปขัดขวางกดกีนคัุณหญิงไวทําใหคุณหญิงยิ่ง ชังขี้หนาผมเพมขิ่ึ้นเสียเปลาๆ และลงวาถาคุณหญิงจะไปใหไดผมหามไดเสยเมี อไหร ื่สาเหตุที่ คุณหญิงเขมนผมมาจนทุกวนนั ี้กไม็ ใชเพราะผมห ามไมใหคณหญ ุิงรวมทางมาแตแรกหรอกหรอื แลวก็เปนธรรมดาเหล ือเกนิที่คุณชายจะตองเปนหวงคณหญ ุิงไมอยากจะใหไป โดยเฉพาะอยางยงิ่ เมื่อตัวคุณชายเองไมไดไปดวยเชนน ี้สําหรับผมนั้นเมื่อถามความเห็นจากผม แนละ ผมจะตองบอก วาไมมีอะไรขัดของ แตสวนผูที่จะอนุญาตใหคุณหญิงไปไดหรือไมนนั้คือคุณชาย ผมไมเกี่ยว ซึ่ง คุณชายก็อนุญาตแลว” ริมฝปากงามคูนั้นเมมเขาหากัน “ออ นี่แปลวาเทาที่ไมไดค ัดคานอะไรออกไปก็เพยงแคี ไมอยากจะขดคอฉั ันเทานนเองั้ หรือ” “เอ ขัดคอก็ไมชอบ ไมขัดคอก็ไมชอบอีก จะใหผมทํายังไงละครับ เห็นทีจะจนปญญา เสียแลวมั้ง” ดารินฝนหวเราะกรั อยๆ ตามแววเงี างอด ถามมาน้ําเสียงเครียด “ถามจริงๆ เถอะ คุณเต็มใจที่จะใหฉันรวมทางไปด วยหร ือเปลา พูดกันตรงๆ อยาง ลูกผูชายเลย” “ผมนะ ลูกผูชายแนละแตคุณหญงเปิ น ‘ลูกผูหญิง’ เพราะฉะนั้นเราจะมาพดกูันอยาง ลูกผูชายที่คุณหญิงวาไดยังไง?” “แหม! ดูซิยวน...เห็นไหมละชมวาดีเขาหนอยเทานนั้ดแตกแลีว” ม.ร.ว.หญิงคนสวย สะบัดมือออกไปอยางขดใจ ั “คําวา ‘ลูกผูชาย’ ที่ฉันพูดถึง หมายถึงตัวเราเองนั่นแหละ ถาหากวามความเป ี นลูกผชายู อยูบางก็จงเอาเกียรติในขอนี้พูดความจริงออกมาเลย มนไม ั เกยวขี่ องกับฉันหรอก” “เกี่ยวซิเพราะคุณหญิงเปนฝายจะเอาคําตอบจากผมนี่มิหนําซ้ํายังขูเสียดวยวา คําตอบ ชนิดนี้จะตองตอบออกมาในแบบของ ‘ลูกผูชาย’ แลวจะมีประโยชนอะไรบ  างที่ลูกผูชายสักคนหนึ่ง จะตองพดความจรูิงตามความรูสึกของเขากับลูกผูหญิง ซึ่งไมนิยมความจริง” “แคนี้ฉันก็ไดค ําตอบแลว” “คําตอบอะไรผมยงไม ั ไดตอบคุณหญิงสักคํา” “คุณไมเต็มใจ หรือสะดวกใจที่ฉันไปกับคณดุวย !” “เอะผมตอบคุณหญิงอยางนหรี้ือ?” “ไมไดตอบตรงๆ แตความหมายมันก็บงชดั” “ก็บอกอยูนี่วาผมยังไมไดพดอยูางนนสั้ักคําแตเมื่อตีความหมายไดเองอยางนั้นก็ดีแลวนี่ ครับ เปนอันวาคุณหญิงเลิกลมความตั้งใจที่จะไปกับเราแลวใชไหม...อยูแคมปเปนเพื่อนคุณชาย”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1069 “ตรงกันขาม....” หลอนตอบหนาตาเฉย “อยาหวังเลยยิ่งรูอยางนี้กย็ิ่งทาให ํ ฉันตองการจะ ไปยิ่งขึ้น อยางนอยที่สุด ไปใหเกะกะเลนกย็ังด” ี พรานใหญโคลงศีรษะอยางยอมแพหัวเราะขันๆ “ผมก็วาแลว ยังจะมาคาดคนให ั้พดตรงๆ ูอะไรอยูอกีพูดตรงหรือไมตรง ผลลัพธก็ตอง ออกมาในแบบนี้อยูวนยั ังค่ํา นั่นก็คือถาจะทําอะไรแลว คุณหญงติ องทาให ํ ไดจริงไหมละครับที่ผม วาเมื่อกนี้ี้ลูกผูชายนั้นพดกูนได ั อยางลกผู ูชาย แตลูกผูหญิงก็พูดกนอยัางลูกผูหญิงเหมือนกัน เอามา ชนกันไมได หรอก” ดารินกอดอก ชําเลืองมองดูอีกฝายดวยปลายตา  “คุณก็รูจักนิสัยฉันดีอยูแลววาเปนยังไง แตไหนแตไรมาแลวฉันไมชอบการ ‘ตอตาน’ ถา กรณีเชนน้นเกัดขิ ึ้น คนชื่อดาริน วราฤทธิ์จะตองสูจนถงทึ ี่สุด เปนอะไรเปนกัน ฉนรัูวาคุณไมเต็ม ใจที่จะใหฉันรวมทางไปด  วยในคร  ั้งนี้แตคณไมุพดออกมาตรงๆ ูฉันก็บงคั ับใหคุณสําแดงความจริง นั้นออกมาจนไดแมจะโดยทางอ  อม และภายหลังจากไดความจริงนั้นแลว ก็ขอบอกใหคณรุ ูไว เสียเลยวา ฉนตั องการไป ทวาในทางตรงขาม หากคุณมีความเต็มใจอยางแท จริง สําหรับการไปใน ครั้งนี้ของฉัน ฉันก็อาจอยเฝู าแคมปไมไปเสียก็ได”  “หรือจะพดใหูฟงงายเขาก็คอื อะไรก็ตามที่สรางความลําบากใจใหก ับรพินทร ไพรวัลย ไดเทาไหรก็ยงดิ่ีเทานั้น สําหรับคุณหญิงอยางนั้นกระมงั?” “ก็สุดแตจะเขาใจเอา  ” “อันที่จริงผมก็ยอมแพยกธงขาวใหคณหญ ุิงมาตั้งนานแลว” ม.ร.ว.สาวตะแคงใบหนาลงอมยิ้ม “เรามาทําความเขาใจกนอั ีกสักครั้งกอนเดินทางพรุงน” ี้ “ทําความเขาใจยังไง?” รพินทรถามเรื่อยๆ กมลงหยิบกรวดกอนเล็กๆ ขึ้นมาเดาะเลนอยางปราศจากความหมาย แลวขวางปลวไปกระทบโขดห ิ ิน กระดอนหายไปในเงามืดของปารกเบื้องหลัง “ก็อยางเดิมทเคยตกลงไว ี่ทุกครั้งนั่นแหละไมตองเสียเวลาเปนหวงฉ ัน!” “ออแนนอน” พรานใหญตอบดวยสีหนาขงขึ ัง “คิดหรือวาผมจะตองมาเสียเวลาหวงกังวลอะไรกับมือขนาดลมมหิงสาบาเลือดตัวนนั้ มาแลว เปนการลมในวินาทคีับขันที่สุดเพอชื่วยชวีิตพรานอาชีพผูมีนามวา รพินทรไพรวัลยไวเสีย ดวย!! ตอใหหกล ม ก็รับรองวาจะไมฉุดใหลุกขึ้น” “นั่นถูกตองทสีุ่ด! ไมตองฉุด ไมตองชวย ไมตองคอยประคับประคองอะไรใหเป นภาระ ทั้งสิ้น...” ราชสกุลสาวเนนเสียงมาชดเจนัพรอมกับรอยยิ้มเยาะอนมั ีเลศนัย

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1070 “คนนี้ชื่อ ดารนิ ไมไดชื่อแสงโสม คนละคนกัน คนละสภาวะลักษณะ!” รพินทรสะดุง งุนงงอัศจรรยใจไปหมด จองหลอนเขม็งเหมือนจะคนหาอะไรที่ซอนเรน อยูในดวงตากึ่งขบขนักึ่งเยาะหยันที่จองประสานมานั้นอยูอึดใจใหญยกมือขึ้นแคะหู “คุณหญิงวายังไงนะครับ เมื่อตะกี้นนี้ะ?” “ไมไดยนกิแล็ วไป ไมมการฉายซี้ํา” นองสาวคนสวยของนายจาง วางหนาตาเฉยตอบมา เอาลิ้นดุนกระพุงแกม ทําเปนเหล ือบ ขึ้นไปดูกลุมดาวที่พราวไสวอยูบนทองฟาอันดํามืด รพินทรซอยเปลือกตาถี่ๆ จองมองหลอนอยู เชนนั้นอยางฉงนฉงายครามครั่น ในที่สุดกห็ ัวเราะออกมาเบาๆ จุดบุหรสีู่บ “คุณหญิงนี่เกงทุกอยางเลยนะครับ แมกระท ั่งในดานสบสวนื ” “สืบสวนอะไรไมทราบ?” “ผมอยากจะรวูาคุณหญิงมีวธิีอยางไรนะจงทึ ําให...” เขาหยุดเวนระยะ กวาดสายตาไปรอบๆ แลวจับนิ่งไปยังบุญคําผูนั่งคุยอยกู ับพราน พื้นเมืองของเขาอีกสามคน ยังตําแหนงริมกองไฟที่เดิม หัวเราะเอื่อยๆ อยูในลําคอเชนน ั้น “ตาพรานเฒาบุญคํานั่น ‘ขาย’ นายของแกได?” “เอะ! คุณพูดอะไรฉันไมเขาใจเลยคณวุาบญคุํา ‘ขาย’ อะไรคุณ?” ดารินทําหนาตนื่ซอนยิ้ม “ก็ ‘ขาย’ หรืออีกนัยหนึ่ง ‘ไข’ เรื่องราวของนายแกใหคณหญ ุิงทราบหมดนะซิครับ โดย ที่แกเองก็คงไมรูตัว บุญคําอายุมากแลวกจร็ ิงแตเมื่อเปรียบเทียบกับคณหญ ุิงแลวแกก็เหมือนกับเด็ก ทารก แลวแตคุณหญิงจะหลอกเอา เรียนใหทราบเสียเดยวนี๋เลยวี้า อะไรก็ตามที่คุณหญิงไดรับฟงมา จากบุญคําอยาไปเช  ื่อมากนกั โดยเฉพาะอยางยิ่งอีตอนทเหลี่ าเขาปาก” “แปลกจริง!” เสียงรองเบาๆ จากทาไกอนสนั ิทสนมนั้น “คุณวาบุญคํามา ‘ขาย’ หรอื ‘ไข’ อะไรของคุณใหก ับฉันจนถึงกับตองเด ือดรอนออกตัว เสียเปนคุงเปนแคว ฉันไมเข าใจสักนดิ” “บอกผมตามตรงดีกวา บุญคําเลาอะไรใหคุณหญิงฟง?” “โอย! สารพัดอยางของปาดงพงไพร สนุกออก” “ผมหมายถึงเรื่องราวที่เกี่ยวกับผม” “ออไมตองสงสัยหรอกแกประชาสัมพันธถึง ‘คุณภาพ’ ของนายพรานรพินทรเสียจนฟง แลวเอียนทีเดยวแหละี ไมเสียแรงที่เปนลูกนองลูกพี่กันมานาน” “ผมไมไดหมายถึงเรื่องนั้น” “แลวเรื่องอะไรอีกละ?”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1071 หลอนโยก-ยั่ว และเขาก็รูทันอยูทุกขณะดวยความหงดหงุิด โคลงศีรษะ จุปากเบาๆ ใน ที่สุดก็โพลงออกมาวา “ผูหญิงคนหนงึ่ที่ชื่อ...งาแสงโสมนั่นนะ?” “ผูหญิงคนไหนที่ชื่อแสงโสม แลวก็ทําไม? อยางไร? ฉนไม ั เคยไดยนชิ ื่อนี้มากอนเลย อยู ไมอยูเหตุไรถึงมาเอยชื่อนี้ขนึ้ ” “ใหตายเถอะ! คุณหญิงนยอดเลยนะี่ก็คุณหญิงเอยชื่อนั้นเขาหูผมอยูเมื่อตะกี้นเองี้ ” “หูฝาดไปเสียแลวมั้ง นายพราน ฉันวาคุณจะนึกถึงชอนื่ี้ทุกลมหายใจเขาออกอยูกระมัง จนกระทั่งหูฝาด ฟนเฟอนไป” “ใช! นึกถึงอยทูุกลมหายใจเขาออกทีเดียว” เปนคําตอบหวนๆภายหลังจากอัดควันบหรุี่หายเขาไป ตาเขมสีเหลกค็ูนั้นมีแววขมขื่น ซอนลึก “นึกถึงเสียจนเกลียดน้ําหนาผูหญิงทั้งหมดทั้งโลก อยากจะสาปใหเป นชะนไปเส ี ยให ี  หมด ถาสาปได” ราชสกุลสาวผงะไปเล็กนอย ลืมตากวาง หนางามดวงนั้นเผือดลง หลอนตกใจไมนอย เพราะคาดไมถ ึงมากอนในประโยคอันสะทอนถึงความปวดราวของหัวใจผูพูดถงเพึ ียงนั้น ภายหลังจากเงยบกี ันไปอีกอดใจใหญ ึ หลอนเอยตะกุกตะกักแผวเบา “ฉัน...ฉันเสียใจถาหากวาฉันพูดอะไรออกไปทําใหคุณไมสบายใจ” ยิ้มเกรียมๆ ปรากฏขึ้นที่ริมฝปากนั้น สายตาอนกรั าวกระดางดุดัน ออนโยนลง “คุณหญิงคงจะทราบเรื่องผูหญิงที่ชื่อแสงโสมนั่นมาบางพอสมควร ถาอยากจะทําบุญ อะไรกับผมสักอยางหนึ่งละก็ขอไดโปรดอยาเอยนามนนออกมาอั้ีกเลย ถูกแลวครับ ‘ผูหญิงคนนนั้ ’ กับคุณหญิงเปนคนละคนคนละสภาวะลักษณะชนิดนํามาเปรียบเทยบกี ันไมไดเลย ถาผูหญิงทั้ง โลกเปนอยางหลอน ผูชายกไม็ สมควรจะมีความดีงามอนใดอ ั ีกแลว นอกจากความรูสึกในแบบสัตว ปา ผมเชื่อครบวั าผูหญิงทั้งหลายจะไมเป นอยางหลอนเสมอไป อยางนองที่สุดก็คงจะมหมี อม ราชวงศหญิงดาริน วราฤทธิ์สักคนหนึ่ง” กลาวจบ เขากห็ ันหลังกลับ เดินผละจากหลอนไป “รพินทร!” เสียงเรียกเบาๆ ดังมาจากเบองหลื้ังกระแสเสียงออนนุม หันกลับมากเห็ ็นสายตาเย็นๆ ออนซึ้งคูนั้น ทอดมองมากอนแลว “ฉันขอโทษ...” นั่นเปนคํากลาวขออภัยเปนครั้งแรก ซ่งออกมาจากใจจร ึ ิงของราชสกุลสาวผูแสนหยิ่งอัน เปนนายจางที่เขาไดยิน พรานใหญกมศีรษะคํานับอยางสภาพุแลวห ันผละไปอีกครั้ง

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1072 ประมาณตหนีงเศษๆึ่ฝนพรําเปนละอองเย็นฉ่ํา ดารินและไชยยันตตกใจต นขื่ึ้นพรอมๆ กัน เพราะการปลุกของเชษฐา ทั้งสองผุดลุกขึ้นจากเตียงก็เห็นหัวหนาคณะยนกายนั ั่งกําลังเงยหีู่ เหมือนจะสดบฟั งเสียงอะไรอยู ไชยยนตัขย ับจะอาปากถาม เชษฐากยกม็ ือขึ้นเปนเคร ื่องหมายหาม ไวใหสงบ อึดใจตอมานนเองั้ทามกลางความเงียบสงัดของกลางดึก มีเสียงชางร องจากหุบเบื้อง ต่ําลงไป ดังแววข ึ้นมาแทรกกับเสียงเม็ดฝนที่หยาดกระทบหลังคาเต็นทอยูเปาะแปะในขณะนี้ “ไดยินหรือเปลา หรือวาฉันหูฝาดไป” หัวหนาคณะกระซิบ มองดูตาเพื่อนชายและนองสาวผูกําลังเงี่ยหูจับเสยงอยีูเชนกนั ดารินกับไชยยนตั เอื้อมมือไปควาไรเฟลขนมาพรึ้อมๆ กัน ราวกับจะนัดไวคนหนงขยึ่ับ ลูกเลื่อนตรวจดูกระสุนที่บรรจุอยูในรังเพลิง สวนอีกคนหนึ่งบิดหางเหยยวหี่ักลํากลองเพราะเปน แบบแฝด หัวใจเริ่มเตนแรงความงัวเงยสลายไปเป ี นปลิดทิ้งในบัดนั้น “หางมากคงจะอยูในทุงขางลาง” ไชยยนตั พึมพาํ “ฟงอยูสักหานาทีมาแลวไมแนใจก็เลยปลุกขึ้นมาใหชวยฟ  ง” เชษฐาบอก “พวกขางนอกเขารูสึกกันบางหรือเปลานะ” ดารินพูด พยายามจะจับกระแสเสียงจากนอกเต็นทซึ่งรูสึกวาจะเงยบเสี ียงเปนปกต  ิ เหมือนทุกคนจะหลับกนหมดโดยไม ั รูสึกตวั “แกอยูบนเตียงนั่นแหละเชษฐาอยาพยายามลุกขึ้น ฉันกบนั อยจะออกไปดูเอง” ไชยยนตั ตบไหลเชษฐาแลวพย ักหนาชวนดารินออกไปนอกกระโจมพัก ฝนโปรยเม็ดบางๆ อยูทั่วไป ไฟทุกกองหมดเปลวเหลือแตถานแดงเรือง พวกลูกหาบและ พรานทุกคนนอนกันอยูระเกะระกะ ภายใตผ าคลุมดูเหมือนจะหลับกันหมด แมกระทั่งแงซายผูนอน ขดตัวอยูริมชายผาใบอันกนผนั้ังเต็นททั้งสองกวาดสายตาไปรอบๆ “ตายเลย พวกนี้หลับกันหมด ไมมีใครอยยามสู ักคน” ดารินอุทานออกมาเบาๆ “ฉันจะไปปลกรพุินทรเอง เธอปลุกแงซาย” ขาดคํา ไชยยนตั ก็สาวเทาฝาละอองฝนออกไป ดารินตรงเขาไปที่คนใชชาวดง ผนอนู ตะแคงอยูพอหลอนทรุดตวลงขยั ับจะเออมมื้ือไปปลุก แงซายก็ผุดลกขุึ้นนั่งขางๆ ทําใหหญิงสาว ประหลาดใจไปหมด ไมทราบวาแงซายจะรูสึกตัวอยูกอนแลว หรือเพิ่งจะมารูสึกตวเมั ื่อหลอนเขา มาใกลเทาๆ กับที่ไชยยันตก ็งงไปเหมือนกัน เมื่อเขายองกริบเขามาใกลพรานใหญก็ไดยินรพินทร พูดออกมาเบาๆ ภายใตหมวกส  ักหลาดที่หลุบปดหนาอยวู า

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1073 “มันอยูในหุบขางลาง หางประมาณ 2 กิโลครับ กําลังนอนฟงอยูเหมือนกัน” “เอะรพินทรผมนึกวาคณหลุับเสียอีก” จอมพรานดึงกายขึ้นนั่ง ดนปั กหมวกทหลีุ่บหนาอยไปกองอยููบนศรษะีอันเปนเวลา เดียวกับที่พรานพื้นเมืองของเขาสี่คน ซึ่งนอนรวมอยูกับพวกลูกหาบบนแครทั้งสองดานคอยๆ เคลื่อนไหวลุกขึ้นมาทีละคนราวกับเงาผี บอกใหทราบช ัดวาคนเหลานั้นรูสึกตวกั ันหมดทกคนุ ไมไดหลับสนทอยิ างที่เขากบดารั ินเขาใจแตแรก “ผมเพิ่งตื่นเมอสื่ักสิบนาทีมานี่เอง ฟงเสียงมันอยูคุณไชยยันตไดยนเหมิอนกื ันหรือครบั ” “ผมไมไดยินหรอก เชษฐาเปนคนปลุกผมกับนอยขึ้นมา ก็พอดีไดยนมิ ันรองแววมาตาม ลมครั้งหนึ่ง เลยชวนกันออกมาดูทีแรกนกวึ าพวกคณหลุับไมรูสึกตัวกันเสียอกี” ไชยยนตั หวเราะออกมาเบาๆั อดไมไดที่จะตองอัศจรรยใจในว  ิธีนอนแบบหูผีจมูกมดของ คนเหลานี้เกดิจัน เสย บุญคํา ตลอดจนแงซายและดาริน บัดนี้พากนเคลั ื่อนเขามารวมกลุมกับไชย ยันตผูกําลังพูดอยูกับพรานใหญลูกหาบอีกหลายคนก็พลอยรูสึกตวตั ื่นขึ้นดวย ตลอดทั้งบริเวณ แคมปอยูในอาการสงบเงียบเชนเดิม ไมมีอะไรกระโตกกระตาก “ไอแหวงหรือเปลา?” ผูเปรยขึ้นกลางกลุมดวยเสียงกระซิบ คือดาริน ไมทันจะขาดคําทกคนกุ็ไดยินเสยงชี าง รองลอยแววแทรกละอองฝนข  ึ้นมาอีกครงั้คราวนี้ดังถนัดชัดเจน ฟงแลวเยือกสยวไปท ิุกขุมขน พวกลูกหาบหนาซีดเผือด กระสับกระสายแสดงอาการสยองกลัวคนเหลานั้นประสาทไม มั่นคงเสียแลว อันเนื่องมาจากถูกโขลงชางมฤตยูบุกเขาโจมตีขมขวัญอยูหลายครั้งหลายครา รวมทั้ง ภาพการตายอยางสยดสยองของเพื่อนฝูงที่ตางเห็นกันมากับตาแลว จะเปนโขลงของไอ  แหวงใช หรือไมก็ตาม พอสัมผัสกับกล่นไอของช ิ างปาขวัญก็เริ่มเสียทันที บุญคําปราดเขาไปพูดจาปลอบขวัญพวกนนั้และบังคับใหสงบนิ่ง รวมกันอยูกับที่ รพินทรฉายไฟไปยังกลุมใบไมสังเกตทิศทางลม แลวเมมร ิมฝปาก “ไมมีชางโขลงไหนจะเขามาอยูใตทางลมของเราหรอกครับ นอกจากมันเทานนั้ถาเปน โขลงอื่นไดกลิ่นพวกเราแบบนี้ก็เปดไปแลว และโดยการไดเปร  ียบในดานทางลมแบบนี้ทําใหม ัน สามารถสํารวจรูเห็นการเคลื่อนไหวของพวกเราไดทุกระยะ” คําพูดของเขา ทําใหไชยยนตัก ับดารินอึ้งไปดวยความคิดหนักหนวง ตางมองดูตากัน แลว อดีตนายทหารปนใหญกแยกเข็ ี้ยวออกมา “แบบนี้มันก็บงเจตนาช ัด มนปั วนเปยนเลียบเคียงคอยเฝาเราอยูใกลๆ นี่เอง มิหนําซาย้ํ ัง สงเสียงทาทาย บอกใหเรารูเสียดวยเออ! เอากะมันซ” ิ “ใชแลวเจานาย มันทําเสียงใหเราไดยิน มนทั าเรา!” จันโพลงข้นดึวยเส ยงหี าวต่ําไชยยนตั สบถอยูในลําคอ ตาลุกวาวอยางเดอดแคื น

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1074 “ถางั้นจะรอใหไอดิรัจฉานวายรายทาเราอยูทําไม ตลอดเวลา เราตามลาตามลางมันมา อยางเลือดตาแทบกระเดน็เดี๋ยวนี้มันมารองท าอยูใกลๆ นี่แลว ไป รพินทรคุณนําผมไปรูดีรูชั่วกัน ไปคืนนี้แหละ” “จะบาแลวเหรอ ไชยยันต!...”  ดารินรองออกมาเบาๆ กระชากไหลเพื่อนชายไวจองหนา “เธอเปนมนุษยมีปญหาแทๆ จะหลงอุบายลงไปติดกับดกของสั ัตวดิรัจฉานงั้นรึมันอยูใต ทางลมของเรา แปลวามันจะตองจับการเคลื่อนไหวของเราไดทุกขณะ มันรองขึ้นก็เพื่อจะลอใหเรา ลงไป แลวนี่เปนเวลากลางคืน ตอใหเธอเกงสักขนาดไหนกไม็ มีวนได ั เปรียบไปไดหรอก โดยเฉพาะอยางยิ่ง เมื่อมันคอยระวงดั ักรออยูกอนแลวเชนน ี้ลงไปใหมนขยั ี้เสียนะซิ” “กลางคืนหรือกลางวัน กไม็ม ีอะไรผิดแปลกสําหรับรพินทร” ไชยยนตั แยงเครียดๆ ยังไมยอมละความต ั้งใจ “และถามีเขาเปนคนนํา ถึงแมจะเปนกลางคืนก็ไมมีความหมายอะไร โอกาสที่เรารอคอย มาถึงแลว จะทิ้งโอกาสนี้เสียหรือ แผนของเราก็คือพวกเราสวนใหญจะสงบอยูที่นี่ฉันกับรพินทร และพรานที่จะอาสาสมัคร พยายามบกเขุาหาพวกมันทางใตลมใหไดแมวาเราจะตองใชวิธีออมตลบ หลัง” นักมานษยวุิทยาสาว สั่นหนาช าๆ อยางไมเห็นดวย “เธอบาระห่ําเกินไป แลวกไม็ มีหลักดวยทําไมไมนึกบางวา ถึงอยางไรรพินทรกบเธอกั ็ เปนคนละคนกัน แมวาเธอจะใชเขาเปนเครื่องนําทางที่ไดผลก็ตาม ภูมิประเทศที่เธอจะรบกับไอ แหวงเปนปาทเธอไม ี่ชํานาญ และฉากเปนเวลากลางคนืหูตาของเธอในขณะนั้นตองอาศัยเขาทกุ อยาง สมมตวิาเขานําเธอเขาไปหาม  ันทางใตลมไดและอยูในระยะยิง เกิดตะลุมบอนกันขึ้นโดยมัน ชารจเขามา ตางคนต างหนีอะไรจะเกดขิ ึ้นบางในความมืดอันสับสน โดยมองไมเห ็นทิศทางรอบ ดานนั้น พรานใหญนะไมกระไรน  ักหรอก เพราะเขาชานาญทางอยํูแลว พอเอาตัวรอดไดสวนเธอ ละชวยตวเองในเวลาน ั นได ั้รึถึงแมวารพินทรเอง ฉันก็ไมคิดวาเขาจะสามารถชวยเธอไดในยามนนั้ ” ไชยยนตั ชะงกไป ัหัวควขมวดิ้รพินทรก็บอกมาต่ําๆ วา “ถูกของคุณหญิงแลวครับ คุณไชยยันตขืนลงไปเราก็เสียเปรียบมันทุกประตูผมนะนํา คุณไชยยันตเข าไปถึงจุดที่จะยิงมันไดแนๆ แตถาเกิดปะทะตะลุมบอนอยางคุณหญิงวา เราจะลําบาก เดินเขาหาฝูงเสือในเวลากลางคืน ยังปลอดภัยกวาที่จะเดินเขาหาโขลงไอแหวง มันรูถึงความ ไดเปรียบขอนี้จึงพยายามหลอกลอใหเราลงไป ถึงผมเองก็ไมมีความคดทิ ี่จะลงไปหามันในขณะน” ี้ พรานใหญพดขาดคูํา เสียงคชสารมฤตยูคูอาฆาตก็กองกังวานขึ้นมาอกีเหมือนจะรองทา ทายใหฝายมนษยุลงจากที่มนั่เพื่อไปทาสงครามกํ ับมัน ยังตําแหนงท ี่พวกมนรอคอยอยัูเบื้องลาง ไชยยนตั กดกรามแนั นแลวหวเราะออกมากรั าวๆ พยกหนั าลงไปยังแนวปาอนมั ืดมิดอันเปนที่มา ของเสียง

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1075 “ฟงมัน! ฟงเสียงทารบของไอแหวงมหาราช ดูจะมีทั้งเยาะทั้งยวทั่ีเดยวีพับผาเถอะ! ไม นึกเลยวาจะถูกสัตวเหยยบจมีูกแลวนี่จะเอายังไงกนั รอคอยใหมนเป ั นฝ ายขึ้นมาหาเราเองงั้นรึ?” รพินทรหัวเราะออกมาเบาๆ ขันในความหวฟั ดหัวเหวี่ยงแคนเคืองของไชยยนตั  “ถามันคิดจะบกขุึ้นมาหาเรา ก็คงจะบุกเสยแลี วละครับ คงไมรองใหได ยนเสิยงอยีอยู าง นั้น มันรูวา...มันทําอะไรเราบนนี้ไมไดดีแลวละครับ ที่มันรองใหเรารูวา พวกมันยังไมไดไปไหน  ไกลแตปวนเปยนวนเวียนอยูใกลๆ นี่เอง พรุงนี้จะไดตามสะดวก มันยงดิุ่รายอาฆาต พยายามจะราวี กับเราเทาไหร โอกาสที่เราจะฆามันกม็มากขี ึ้นเพยงนีนั้ผมดีใจที่รูวามันยังไมเป ดหนไปไกล ี สําหรับคืนน้เราสงบเฉยเสี ียดกวี า ไมตองกงวลอะไรท ั ั้งนนั้มันจะรองหรือสําแดงฤทธิ์เดชอะไรอยู ขางลางนั่นก็ปลอยตามสบาย รับรองวา มันไมกลาบุกขึ้นมาจนถึงแคมปเราบนนี้เด็ดขาด ขืนเรยงี หนาเขามากตายเร็ ็วเขาและถาโงอยางนั้น มันก็คงไมใชไอ แหวง” ไชยยนตั บนอะไรพําอยในลูาคอเชํ นนั้น แลวหันมาพยักหนากับดาริน “ถางั้นเราไปนอนเถอะ” “นอนหลับใหสบายเถ  ิดครับ ไมตองกังวลอะไรทั้งนั้น” รพินทรบอกมาเปนประโยคสุดทาย ทั้งสองพากันเดินกลบเขั าไปในกระโจม เชษฐายงคงั นั่งตาสวางอยบนเตู ียง ภายหลังจากสอบซักถามไชยยันตและดาริน เกยวกี่ับความเห็นของพรานใหญ จนเปนที่ เขาใจดแลี ว หวหนั าคณะก็ชวนนอน “รพินทรทําถูกแลว ที่ไมพลอยบ าพาแกลงไปใหไอแหว งขยี้เสียในตอนนี้” เชษฐาพูดออกมาจากมุง “นอยหามไวหรอกค ะ ไวใจได  เมื่อไหรตาพรานนั่นประเภท บาระห่ําเหมือนกนัจําไมได หรือคะ เคยพาพี่ใหญย องเขาไปด ูชางตกมนัหางแควาเดียวเทานั้น คดแลิ วยังใจหายอยูจนกระทั่ง เดี๋ยวน” ี้ “มันจะเหยยบีหรือจะขยยี้ังไงก็สุดแลวแตม ันเหอะ” เสียงอูอี้ของไชยยันตดังมาเบาๆ “แตกอนอื่นขอเอา .600 ยดเขั าไปในกระบาลมันแคสองนัดเทานนั้ตอจากนนมั้ันจะทํา ยังไงก็เชิญ ชิๆ มารองทารบอยูไดพรุงนี้อยาหนไปก ีแล็ วกัน พอบาเลือดขึ้นมามั่งแลว” “อยาบาเลือด ไชยยนตั สตวั แทๆ มันยงสัูเราดวยสมองไหวพริบและปฏิภาณ เราเปน มนุษยแท ๆ กลับจะสูมันดวยอารมณ นกี่ ็หมายความถึงวาแกเป  นรองมนแลั ว” หัวหนาคณะผอาวูุโสเตือนสติมาพรอมกับหัวเราะเบาๆ เสียงรองของมันรองกองมาตามลมเปนระยะ และเสยงกี ิ่งไมหกอยัูในหุบเบื้องลางไดยิน ถนัดในความเงียบซึ่งทุกคนนอนฟงอยางสงบ ไมทําสิ่งใดเปนการกระโตกกระตากขึ้น พอตีสอง สําเนียงของชางโขลงก็เงียบไป ไมปรากฏวี่แววใดๆ ขึ้นอกจนกระที ั่งรุงเชา

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1076 กอนฟาสางเลกน็ อย ทามกลางละอองหมอกที่ปกคลุมอยูหนาทึบ คณะตดตามไอ ิแหว ง ทั้งหมดอันเปนชุดเดิม โดยสมทบกับดารินเพิ่มขึ้นอีกคนหนึ่ง รวมเปนเจดคนก็พร็ อมที่จะออก เดินทางไดเชษฐาเครงขรึมไปกวาทุกวัน เพราะความหวงกังวลในนองสาว บังเกดความหวาดหวินั่ ขึ้นมาอยางไรบอกไมถูก โดยเฉพาะอยางยิ่งเมื่อตนเองไมมีโอกาสรวมทางไปดวยเชนน ี้หลายตอ หลายครั้ง...ที่เชษฐาเกือบจะตัดสินใจยับยั้งดารินไวแตกร็ูดีวาในภาวะเชนนี้มันปราศจากผลเสีย แลว ยิ่งหามกเหม็ ือนยิ่งยุยงแสดงอาการวิ่ิตกกังวลเทาไหรก็เหมือนจะยิ่งผลักดันใหหลอนกระทาํ การอันลอแหลมเสี่ยงภัยขึ้นเพียงนนั้ กอนการออกเดินทางเล็กนอย นองสาวถูกพี่ชายเรียกใหเขาไปพบเปนการสวนตัว โดยเฉพาะ “พี่ไมไดไปกบนั อยดวยในคร  ั้งนี้” เชษฐาเอยแผ วต่ํา น้ําเสียงจรงจิ ังเอางานเอาการ “เพราะฉะนนั้นอยจะตองรตูวเองดัวีา...ควรจะปฏิบัติตัวอยางไรบาง” ดารินยิ้ม ชะโงกเขาไปจูบแกมพ ี่ชายอยางเอาใจ “เชื่อฟง และปฏิบัติตามคําแนะนําของพรานใหญ...นอยเขาใจดีคะ และสัญญาวาจะยดถึ ือ ขอนี้ไวอยางเคร งครัด พี่ใหญโปรดอยากังวลไปเลย” “อยาประมาท ใชสมองและไหวพริบ ตลอดจนฝมือ อยาใชอารมณระลึกไวทกขณะจุิต วาการไปครั้งนี้อันตรายที่สดุและอยาแยกหางออกจากพรานใหญ  ไมว าจะในกรณ  ีใดๆ ทั้งสิ้น” “นอยจะปฏิบัติตามคําสั่งของพี่ใหญคะ” สําหรับไชยยนตั เขาเรียกเขามาก ําชับวา “เมื่อใดก็ตาม หากมีการแบงแยกกําลังออก แงซายควรจะอยูฝายเดียวกบแกัจดแบั งสาย ใหถูกตองอยาให  แงซายกับรพินทรไปรวมอยูเสียฝายเดยวกี ัน” สหายของเขากมศีรษะรับ “ออ แนนอน ขอนี้ฉันเขาใจดีมานานแลวเตือนนอยไวให ดกี็แลวกัน วินาทีฉุกเฉินที่สุด นอยมักจะไมยอมเช ื่อฟงใครทั้งนั้น เอาแตใจต  ัวเปนที่ตั้ง ใจจริงฉันอยากจะใหเขาอยเปู นเพื่อนแกที่ แคมปนี้มากกวา” หัวหนาคณะยมกวิ้างๆ ตบไหลเพื่อนรักแลวมองจองไปทางนองสาว “เอาเถอะ เหตุการณตางๆ ที่ผานมาแลว คงจะทําใหเขารูอะไรตามสมควร และมีความ รอบคอบสุขุมยิ่งขึ้น คงไมค ิดเอาแตใจตวเองเหมั ือนแตกอน ถึงแมจะเป  นหวงเขาส ักขนาดไหนก็ ตาม แตเดยวนี่ี้ฉันก็รูสึกขึ้นมาแลววา มันสมควรที่เขาจะตองไป มันเปนการทดสอบไปในตวดัวย สําหรับการผจญภัยในอนาคตขางหนาอยางนอยที่สุด เขาก็ตองไปเพื่อแทนตัวฉัน ไปเพื่อใหคนของ เราทุกคนเหนว็ า เลือดของนายจางเขมขนไมดอยไปกวาพวกเขาเลย” ดารินบีบมือพชายแนี่นกระชบดั วยความรักบูชา

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1077 “พี่ใหญเขาใจนอยไดดีที่สุดคะ” แลวหลอนก็หนไปทางไชยย ันตั  “เธออยาวิตกไปเลย ไชยยนตั ฉันรูหนาที่ของฉันเองดีที่สุดในการรวมทางไปครั้งนี้ รับรองวาจะไมทําใหเธอตองหนักใจเลย” เพื่อนชายถอนหายใจเบาๆ แลวพยักหนายมให ิ้ “รับรองกันไดอย างนี้ฉันก็คอยสบายใจหน  อย เรื่องฝไมลายม ือนะ ไมเคยคิดหวงเลย เปน หวงอยูเรื่องเดยวเที านั้น เธอชอบขัดเสนกบพรานของเราัมีการโตแยงคัดงางกันอยูตลอดเวลา เขาวา ยังงั้นเธอจะเอายังงี้ซึ่งถาเหตุการณอยางนี้มันไปเกิดขนในระหว ึ้างทางก็จะไมเหมาะนัก เปนเรื่อง อันตรายที่สุด เธอยอมรับวาจะไมงดขั อเขาเสียอยางเดียวก็ไมมีอะไรทจะตี่ องหวงศกไอ ึ แหวงครั้งนี้ ไมใชของเลนเลย พวกเราทุกคนเอาชีวิตเปนเด ิมพนทั ั้งนนั้ ” เปนคร้งแรกั ...ที่หลอนไมไดโต เถียงอะไรไชยยันตนอกจากนิ่งฟงอยางสงบ เชษฐาใชไม ยนัเขยกออกมาสงทุกคนที่หนากระโจมพัก เมื่อไดเวลาออกเดินทาง บญคุํา คอยประคองอยูใกลชิด “ขอใหโชคดทีุกคน คืนนจะตี้ั้งโตะบวงสรวง บนบานเจาป าขอชีวิตไอแหว งให!”  หัวหนาคณะผทูุพพลภาพชวขณะั่ตะโกนไลหลังมาดวยอารมณขัน ดารินกับไชยยนตั โบกมือตอบ ตะโกนพดรูาเรงกิ ับเชษฐาอีกสองสามประโยค สวน รพินทรผูรั้งทายสุดยืนนิ่งมองดูหัวหนาคณะผูปรากฏกายอยูหนาเตนท็ อึดใจใหญแลวยกมือขึ้นแตะ ปกหมวก สงคารวะกึ่งอําลามาให ไมกี่อึดใจหลังจากนั้น 7 คนของคณะติดตามโขลงชางผีสิง ก็ลับไปจากสายตาเฝาจับมอง ของเชษฐา “ถาลมไอแหวงย ังไมไดพรานใหญคงไมหวนกล ับมาแคมปอีกแลวครบั ” บุญคําพึมพําขึ้นเบาๆ “ฉันก็คิดอยางนั้นเหมอนกื ัน!” เชษฐาตอบขรมๆึ ฝนเมื่อคืนทําใหพื้นชุมและลื่น โดยเฉพาะอยางยิ่งบนทางลาดชันของยอดเนนอิ ันเปน ตําแหนงตั้งคายพัก ซึ่งจะนําลงมาสูปาทุงเบื้องลาง รพินทรไพรวัลยนําไปดวยฝ  เทาพอประมาณ  ไม รีบรุดจนเกนไปน ิ ัก พอต่ําลงสูตีนเนินกวกอ็ อมเขาสูหุบเล็กๆ ตอนหนงึ่ ที่นั่นกลาดเกลื่อนไปดวยรอยช างใหมๆ ตลอดจนรอยตนไม  และเถาวัลยท ่มีันหักทิ้งไวล ม ระเนระนาด นอกจากดารินกับไชยยันตแล ว พรานทั้งหาแยกย ายกันออกตรวจสอบรองรอยเหลานั้น อยางถี่ถวนระมัดระวัง

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1078 ลึกเขาไปในโตรก ตรงผนังดินชิดเชิงผาตั้งชันตระหงานเงื้อมขึ้นไปเปนตําแหนงของดิน โปง มีรอยลงงาขุดคุยดินโปงก ันอยูทนี่ี่ดวยพนบรื้ิเวณนั้นออนเปยกอยูแลวดวยน้ําฝน บัดนี้มองดู เปนเทือก ตนไม  ขนาดใหญอีกหลายตนมีรอยเอาสีขางเสียดสีและยืนพกพั ิง ตําแหนงโคลนจาก ลําตัวของมันที่ติดกับเปลือกไมมีระดับสงูขนบางสวนติดอยูกับรอยโคลนอันทิ้งไวก ับเปลือกไม เหลานั้น บางตนก็มีรอยทิ่มดวยงาฉีกเบอกระจุนกระจายไปราวกับถูกฟาผา “ไมมีปญหา ตอนที่เราไดยนเสิ ียงมันรอง และเสียงกิ่งไมหัก พวกมนมาชัุมนุมกนอยัูที่ นี่เองลงกินโปงดวยไมใชร?” ึ ไชยยนตั ถามขึ้นเบาๆ เมื่อสบตาพรานใหญผูบัดนี้ยนแหงนมองดืูลําตนของหลุมพอตน หนึ่งอันมีโคลนเปยกๆ เปรอะอยูสูงจากระดับพื้นประมาณ 7 ฟุต “ครับ อยางใจเย็นเสียดวย ยังกะมนอั านใจเราถูกวา ถึงอยางไรเสีย เราคงไมลงมา เผชิญหนากับมันในตอนนั้นแน”  ดารินใชลํากลองไรเฟ  ล สอยเศษโคลนจากตนหลุมพอลงมากอนหนึ่ง หยิบขึ้นพิจารณา แลวสงใหรพนทริ  “คุณคิดอะไรอยางฉันหรือเปลา?” “คิดอะไรครับ?” “โคลนกอนหนาๆ ที่ติดอยกูบตั ัวของมันเหลานี้เวลามาเสียดสีหรือพิงกับตนไมโคลนจึง ปรากฏติดตนไมอยูพวกมนจะตั องพอกโคลนอาบไวเต็มตัวทีเดยวี ไมงนคงไม ั้ทิ้งติดตนไมไวใหเรา เห็นอยางน ” ี้ พรานใหญลืมตาโพลงขึ้นในบัดนั้นเหมือนจะเฉลียวคิดอะไรขึ้นมาไดแตไชยยนตั งง เพราะไมเขาใจคําพูดของนกมานัุษยวิทยาสาว หันมาจองหนา “พูดยังไงกัน นอย ก็โคลนติดตัวมนอยัูนะซิมันถึงไดติดอยูกับตนไม  ที่มันพิง ไมเห็นมี ปญหาอะไรเลยน” ี่ “มี!” เปนคําตอบหนักๆ จากหญิงสาว ไมไดสนใจกับไชยยันตแตจองหนาพรานใหญไม กะพริบ “ปญหาก็คือวามันไปเอาโคลนเหลานี้ติดตัวมันมาจากไหน มันจะตองลงนอนเกลือกใน ปลักมาแลว เปนปลักขนาดใหญทีเดยวีอยางนอยก็ใหญพอที่มันจะลงไปแชกนได ั ทงตั้ัว และในเขต ปาหวายนี่มีปลักที่ไหนบางไหม” ไชยยนตั เมมปากเริ่มจะฉกคุดิรพนทริ อึ้งอยูเปนครูใหญกมลงพิจารณาเศษโคลนกอน นั้นอีกครั้งแลวสบตาหญ  ิงสาวก็พอดีกับทอดี่ีตนายทหารปนใหญถามมาโดยเร็ววา

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1079 “จริงของนอย หลักฐานจากรอยโคลนที่เราเห็นอยูมันพอจะทําใหเรารูไดแนนอนว ามัน มาจากที่ไหน กอนที่มันจะมาถึงที่นี่...เปนระยะเวลาสดๆ รอนๆ ที่ไมหางมานักนี่เองแตพิจารณากัน ตามที่คุณบอกไวแตแรกบริเวณแถบนี้ไมมทีี่ลุม หรือปลักโคลนเลยไมใช หรือ” “ผมลืมคิดถึงขอนี้ไปถนัด!” พรานใหญพึมพํา มองดูดารนดิ วยตาอันเปนประกาย หลอนรอบคอบและละเอยดไม ี ใช  นอย ประกอบดวยเหตุผลและวจารณญาณอิ ันเขาคาดคิดไปไมถึง “ถูกแลวครับ แถบนี้ไมมปลี ักโคลนที่มันจะลงไปแชไดที่ไหนเลย นอกจากแหงเดยวี เทานั้น ซึ่งที่นนเรากั่ ็ไมคิดมากอนวา มนจะผั านเขาไปในระยะไมเกิน 12 ชั่วโมงมาน” ี่ “ที่ไหน?” “หุบหมาหอน” เสียงไชยยันตอุทานอะไรออกมาคําหนึ่ง จองหน ารพินทรอีกครั้งอยางงุนงงไปหมด พูด เร็วปรื๋อ “ถางั้นก็หมายความวา มันดอดหลบการตามของเราเขาไปในหุบหมาหอน แลวก็ออกนํา ยอนมาทางนี้อกี โดยที่เราหารองรอยไมพบเลยวามันผานเขาหุบหมาหอนทางไหน ทงๆั้ที่สาวรอย ไปทุกระยะ?” “อันนี้แหละครับ ที่ทําใหผมเองก็งงอยูเหมือนกัน เราไปเสียเวลากนอยัูที่เขานางตั้งหลาย วัน เพื่อจะแกะรอยมันใหไดนั่นเปนระยะสุดทาย หวเลั ี้ยวหวตั อสําคัญทีเดียวที่จะวนิิจฉัยวา ไอ แหวงเขาไปในหบหมาหอนหรุือเปลา และถาเขา มันจะมีทางเขาดานไหนเพราะไมม ีปรากฏรอยเลย ตอมาเราก็พบรอยของมันอีกครั้ง นําเรายอนกลับมาทางแคมปที่ปาหวายนี่นั่นกแปลว ็ ามันจะตอง ออกมาจากหบหมาหอนแลุว และปรากฏรอยใหเราเห็นวาเดนยิ อนกลับ สามสี่วันที่เราไปงมกันอยทู ี่ เขานางนั่นแหละครับ จะตองเป  นระยะทมี่ันหลบเราเขาไปในหุบ โดยเราหลงรอยมันเสียตามไม เจอะผมเพิ่งจะมานึกออก ตอนที่คุณหญิงพูดถึงเรื่องโคลนนี่เอง” เกิด เสยและจนัพากันครางฮึ่มขึ้น หันไปมองดูหนากันเองจันก็เสริมขึ้นมาวา “ใชแลวครับ นาย! ระยะเดนทางจากป ิ าหวายถึงเขานาง ตามเสนทางที่เราแกะรอยมันไป เดินกนเพัยงี 5-6 ชั่วโมงเทานั้น แตที่เราไปเสียเวลาอยหลายวู ัน ก็เพราะหลงรอยที่เขานาง พยายาม จะหาใหพบว ามันบายหนาไปทางไหน มนเป ั นรอยวนเวียนลอใหหลงเทานั้น แลวจูๆ ก็พบรอยเดิน ยอนกลับ ถามนไม ั เขาไปในหุบ มันจะไปหลบอยูที่ไหนถึงจะไมใหเราพบ” ตางหยดพุักหารือและสูบบุหรี่กันอยูชวเวลาหนั่ึ่ง รพินทรหร ี่ตาลง พึมพาเบาๆํเหมือนจะ กลาวกับตนเอง “ถาไมหลบเขาหุบ ก็ไมมีรอยโคลนเหลานี้แลวถาพบหบุมันมีทางเขาอยูทางไหน ทําไม ขณะนนเราจั้ึงคนกันไมพบ ไมมีวี่แววเลยสักนิดเดยวี ”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1080 “เราลงความเห็นกนมาตั ั้งนานแลวไมใช หรือวา มันจะตองม ีดานลับ เชื่อมติดตอระหวาง หุบหมาหอนกบปั าหวาย และจากหลกฐานเหลั านี้ยืนยันใหเราแนใจไดวาดานลับนั้นจะตองอยทู ี่ บริเวณเขานางนั่นเอง เพยงแตี วาตอนที่ตามมันไปนั้นเรางงเสีย หาทางดานนั้นไมพบ” ไชยยนตั วา จอมพรานอัดบุหรี่แดงวูบเปนคร ั้งสุดทาย ทิ้งกนลงกับพื้น ขยี้ดับแลวใชเท าเกลี่ยโคลน กลบเสีย “ก็คงจะเปนอย างที่คุณไชยยนตั วานนแหละครั่ับ แตผมยังงงอยูจนกระทั่งเดยวนี๋ี้วาทําไม พวกเราจึงคนดานลับที่วานไมี่พบ ทั้งๆ ที่ตรวจกนอยั างถี่ถวนที่สุดแลว ตอนที่ตามรอยมันไป นี่ถา ไมพบรอยโคลนตามตัวของมันซึ่งติดไวกบตั นไม ผมจะไมเชื่อเปนอันขาดวามนผั านเขาไปในหุบ หมาหอน” “ถาลงแบบนี้ละก็ฉันกลาทาพนันไดเลยวา รอยที่เราจะตามมันไปนี้จะตองนําบายหนา กลับไปยังเขานางอีกครั้ง แลวก็ไปสิ้นสดทุําความงงงนให ัแก พวกเราอีก ในการปาฏิหาริยไปเสีย เฉยๆ อยางที่เคย มันรูเคล็ดเสียแลววาถามันหลบเขาหุบหมาหอน เราจะไมมีวนสาวรอยมั ันได”  ดารินกลาวขึ้นอยางมั่นใจ ตลอดเวลาที่ทกคนปรุึกษาหารือและผลัดกันออกความเห็น มีแงซายคนเดียวเทานั้น ที่นิ่ง ซึมอยูในอาการเงียบงันไมปรปากค ิ ําใดทั้งสิ้น นอกจากกมๆ เงยๆ ตรวจดูตามพื้น และที่ระดับโคน ไมรอบดานดวยอาการเย ือกเย็น “อีกไมนานนกเราคงรัูชัดวา มันนําเราไปที่เขานางอีกหรือเปลา ออกเดินเถอะครับ ถามัน ไมเปลี่ยนทิศทาง เราจะไปถึงเขานางในราวบายน” ี้ พรอมกับบอก รพินทรนําออกเดินตอ ดารินผิวปากแหลมยาวเปนสัญญาณเรียกแงซายผู แยกจากคณะ เดินตรวจรอยหางออกไปทางดงรวกตอนหนึ่ง พลางโบกมือใหเข ามารวมกลมุ ระยะหางประมาณ 100 เมตร ในหมูไมที่ขนบึ้ังทึบเห็นกบลั ับๆ ลอๆ นั้น คนใชชาวดงของหลอนยมิ้ เห็นฟนขาวสว างโรมาแลวก็หาบแวบไปในพง “เอะ! แงซายแยกหายไปไหนนั่น?” หลอนรองออกมาเบาๆ อยางสงสัยเกิดผูเดินเคียงอยูใกลๆ หลอนก็ตอบมาวา “ไมตองหวงหรอกครับ นายหญิง ประเดยวมี๋ันตามมาทนเองั ” ดารินยังไมวายก ังวล หลอนเหลียวซายแลขวา และหันกลับไปมองดูทางเบื้องหลังอยู บอยๆเพื่อจะมองหาแงซาย แตแลวก็ถอนใจออกมาอยางโลงอก เพราะจริงดังเชนท ี่เกิดบอกไวพอ ลับโคงทางดานริมจอมปลวกใหญทุกคนก็มองเห็นรางตระหงานของหนุมกะเหรยงพเนจรี่ปรากฏ ยืนดกทั ิศทางอยูกอนแลวและเดินตามหลังปดทายขบวนมาเชนที่เคยปฏิบัติ ผานหุบ ออกสูทุง ตัดเขาไปในละเมาะ แลวก็เลยบชายทีุงไปอีก รอยที่ลวงหนาไปกอน เหลานั้น หางประมาณ 3-4 ชั่วโมงโดยการตามของฝายมนุษยซึ่งแกะไปทุกระยะตลอดทางที่ผานมา

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1081 ทั้งปาและทุงสงบปราศจากรองรอยสัตวอื่นใดทั้งสิ้น นอกจากนกเล็กๆ และสัตวเลื้อย คลานบางประเภท จงอางขนาดเทาหนาแขงตัวหนึ่ง ชคอขูึ้นสูงโผลพนกอตะไครน้ําเตี้ยๆ ขณะที่ ผานแหลงน้ําซับกลางหุบตอนหนึ่ง ทําเอาทุกคนตองหยุดยืนกลั้นลมหายใจอยกู ับที่โชคดีที่มันอยู ในระยะหางและก็ไมคิดทจะพีุ่งเขามาทํารายภายหลังจากสายหวสั ังเกตทาทีจากฝายมนุษยอยูอดใจ ึ ใหญจนแนใจวาจะไมม ีพษมิ ีภัยใดๆ กับมันแลว เจามจจัุราชลายลูกหวายตัวนั้นกหดห็วลงัเลื้อย หายลับเขาไปในหมูโขดหินอยางรวดเรว็ แดดทําราจะแรงเมื่อเวลาสามโมงเชา พอสี่โมงเศษๆ ฟาก็สลัวลงอีกดวยเมฆฝน ลมที่ สงบเริ่มพัดแรง ไชยยันตยกม ือขึ้นปองดดวงอาทูิตยที่กําลังจะหายลับเขากลีบเมฆดําอยางหนักใจ พึมพํา “เอฝนฟาทําทาไมเขาทีถาฝนตกละแยเลย” “ลมแรงอาจไมตกก็ไดครับ” พรานใหญกระซ ิบ สังเกตไปที่ยอดไมแลวมองดูเมฆ “แตถาตกถึงจะขลุกขลักบางก็ดีไปอีกอยางฝนจะชวยดบกลั ิ่นตัว” ดารินเปดกระติกน้ําออกดื่มกลั้วคอแลวสงค ืนไปใหแงซายสะพายไว ตามเด ิม “สองสามชั่วโมงที่สาวรอยมนมานั ี่พอจะบอกไดหรือยงวั ามันบายหนาไปทางเขานางอีก หรือเปลา?” หลอนถาม พลางกราดสายตาไปรอบดาน “เห็นจะไมมีปญหาหรอกครบัขณะนี้เราใกลเขานางเขามาเต็มทีแลว ขามเขาเตี้ยๆ ลูกนั้น ก็จะถึงปาทึบอันติดตอกับบริเวณเขานางแลว” พรานใหญบยปากไปทางเนุนเขาดิ านซายมืออันมีเมฆฝนลอยต่ําปกคลุมอยู “ถาคะเนทิศทางมันไดแล วอยางนี้ผมวาเราหาทางออมไปสกัดหนามนไว ั ไมดกวี าหรือ?” ไชยยนตั ออกความเหน็ พรานใหญสั่นศีรษะชาๆ อยางไมเห็นดวย “ไมเหมาะหรอกครับ จากจดแรกในหุบใกลุๆ กับแคมปของเราที่พวกมันไปชุมนุมอยูเมื่อ คืน บอกไดชดวั า มนลั วงหนาออกเดนทางกิ อนเราประมาณ 3-4 ชั่วโมง ซึ่งถามันไมหยุดเลย ปานนี้ ก็คงเขาไปในหุบหมาหอนแลว ถึงเราจะออมไปสก  ัดยังไงก็ไมมีทางพบมัน อีกอยาง เทาที่เรากวด ตามรอยของมันทุกระยะ นกี่ ็เปนการเดินสวนลม อันหมายถึงวาเราตามหลังมันไปทางดานใตลมมา ทุกระยะ ถาออมข ึ้นเหนือลมเทาไหรในกรณีที่มนยั ังไมได เขาไปในหบหมาหอนุกแปลว ็ าทําใหมนั ไหวทนรัูตัวเสยีแลวก็จะเปลยนที่ิศเตลิดไปอีกเราตามมันมาทางใตลมอยางนี้ดีที่สุดแลวครับ ดีไมดี อาจตามมันทนกั อนที่มันจะหนีเขาหุบหมาหอนก็ไดซงกึ่ ็อาจเปนไปไดเหมือนกัน หากมนบั ังเอญิ ชะลาใจ หยุดเสียที่ไหนกอน”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1082 ทันใดนั้น เขาก็ชะงักคําพูดลงอยางกะทันหนัขมวดควทิ้ําจมูกฟุดฟด แลวจองไปทางไชย ยันตกับดาริน “มีอะไรผิดปกติหรือ?” ไชยยนตั ถามเบาๆ อยางสงสัยในอาการของเขา “เอ...อุปาทานหรือเปลาก็ไมทราบคุณไชยยันตหรือคณหญ ุิงมีใครใชพวกน้ําหอมโคโลญ บางหรือเปลาครับ?” “ฮา! จมูกคณหลงไปเสุียแลวละม ั้ง” ไชยยนตั รองออกมา สูดลมหายใจหนกัแลวห ันไปจองดาริน “หรือวาที่นอยแตผมไมไดกล ิ่นเลย” ดารินกะพริบตางงๆ สั่นศีรษะ “ฉันก็ไมไดใชพวกน้ําหอมอะไรเลยนี่ตั้งแตออกจากแคมปมา” พรอมกับพูด หลอนพยายามจะดมจากมือและคอเสื้อของตนเอง แลวสั่นหนาอยเชูนน ั้น พึมพํา “ไมเห็นมกลี ิ่นอะไรเลยจมกของคู ุณเปนอะไรไปแลว” รพินทรสูดลมหายใจหนักๆ จองหนาหญิงสาวเขม็งอยางคลางแคลงพลางกาวเขามาหยุด ยืนอยูตรงหนาหลอน “ทีแรกผมก็สงสัยวาจะเปนอปาทานเหมุือนกัน แตตอนนี้รูสึกวาจะชัดแลว” พรอมกับพูด พรานใหญก มลงกับพื้นตรงหนาของหลอนหยิบกระดาษเปยกชื้นสีขาว แผนเล็กๆ มีรอยยับยูยี่ชิ้นหนึ่งคีบชูขึ้น มนเป ั นกระดาษเช็ดหนาพิเศษ ที่ประกอบขนดึ้วยเชิงเคมีซึ่ง ตามปกติบรรจุผนึกอยในซองพลาสตู ิกอันเปนสุญญากาศ ทันทีท่ฉีีกซองออกกระดาษกระทบกับ อากาศเบื้องนอกจะทําปฏิกริิยาเปยกชุมชนขื้ึ้นในทนทั ีดวยน้ํายาผสมโอดิโคโลญที่อาบแหงไวกอน แลว สําหรับใชเช็ดหนาแบบ ‘ซักแหง’ อันเปนเครื่องสําอางสําเร็จรูปประเภทหนงทึ่ี่มักจะมีตดอยิู ในกระเปาถือของสุภาพสตรีทั่วไป ซึ่งมันจะเปนของใครไปไมไดเด ็ดขาด นอกจากของนกั มานุษยวิทยาคนสวยอันหลอนเองหล ังจากใชมันแลวกคงจะล็ ืมนึกและมองขามมันไปเสีย “คุณหญิงใชกระดาษเชดหน็าแผ นนี้ใชไหมคร  ับ?” ดารินลืมตาโพลงขึ้น อุทานออกมา “โอ! จริงแหละ ของฉันเองนะ ตาย! คุณยังไดกลิ่นมนอั ีกหรือนี่ฉนเชั ็ดหนาเมื่อตะกี้นี้ แลวก็ลืมไปเสยแลี ว นึกไปไมถึงความจริงมันก็ไมมกลี ิ่นอะไรมากนกเลยั ” ไชยยนตั จุปากลั่น โคลงหัว “นี่ยังไงละ จาเลยอยํูนี่เอง ดีที่รพินทรจับหลักฐานไดคาหนังคาเขา ไมงั้นก็คงเปนเรื่อง ลึกลับอยูนั่นเองวากลิ่นโอดโคโลญม ิ ันมาจากไหน แตให ตายเถอะผกองูจมูกคุณดเหลี ือเกิน ผมยนื อยูใกลๆ นอยยังไมไดระแคะระคายอะไรเลย”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1083 “จมูกผมยังไมได แคหนึ่งในรอยของไอแหวง หรือสัตวปาทุกชนิด” เปนคําตอบเรยบๆีจากจอมพราน แลวหันมาทาง ม.ร.ว.หญิงดารินยิ้มให “โปรดกรุณาอยาใชกระดาษเช็ดหนาที่มกลี ิ่นน้ําหอมอยางนี้อีกนะครับ ในระหวางที่เรา ออกตามรอยสัตวถาเวลาอื่นก็ไมเปนไร” หญิงสาวยิ้มกรอยๆ “ฉันลืมนึกไปถนัด ยอมรับผิดโดยหนาชื่นทีเดียว...ไมไดเจตนามันเปนเพราะมองข ามไป เสียขอโทษสักพันครั้ง” วาแลว หลอนก็รูดใบไมสดมาจากกิ่ง ขยี้จนแหลกในฝามือทั้งสอง ผสมกับน้ําในกระติก แลวลูบตามใบหนาและลําคอ เพื่อดับกลิ่นนาหอมจากกระดาษเช้ํ ็ดหนาทอาจเหลี่ือติดคางอยูใหหมด สิ้นไป รพินทรมองดูหลอนยิ้มๆ นึกชมในความฉลาดไหวพริบแกไขสถานการณของหลอน แตไชย ยันตสะกิดแขน ทําหนาขึงขงสั ัพยอกมาวา “ตายแลว นอย! มันเรื่องอะไรถึงเอาใบตําแยมาทาหนา ประเดี๋ยวไดคนตายเทั านั้น ทําไม ไมถามเสียกอน” ดารินตกใจ หนไปพ ั ิจารณาดูใบไมทหลี่อนรูดมาอีกครั้งแลวจองหนาเพื่อนชาย “บา! ไชยยันต...  ใครบอกเธอวาใบตําแย” “อาว! ก็บอกอยูนี่ยังไงละไมเช ื่อถามรพินทรดูก็ได”  หลอนหันขวบไปทางพรานใหญ ั ทันทีเห็นรพินทรกัดริมฝปากกลั้นหัวเราะ ก็เหว่ยงี กําปนทุบลงไปกลางหลังเพอนชายื่ “อยามาทําหลอกหนอยเลย ไมสําเร็จหรอก รูไวเสียดวยว าวิชาพฤกษศาสตรฉันก็เรียน เหมือนกนัพอจะดูออกหรอกวาใบไมชนดไหนเป ิ นอันตรายตอผิวหนงหรั ือไมเหนเป ็ นเดกอมม็อื ไปแลวหรือยังไง หลอกไดหลอกเอา ” ไชยยนตั แยกเขี้ยว หลังแอครางอู “มือยังกะงวงไอแหวง นอยนี่ก็ไมรูนวี่า ‘คุณหมอ’ เรียนวิชาพฤกษศาสตรมาดวย เห็น วิชาสัตวศาสตรแยมาก ตะเขออกลูกเปนตวัชางออกลูกเปนไข  เกาะนึกวาจะหลอกได นะซ ” ิ “เมื่อไหรเธอจะมาเปนคนไขของฉ ันอีกสักครั้งนะ ภาวนาอยูทุกลมหายใจเขาออก” “เฟย! แลวกนซั ีไหงแชงกนยั ังงั้น” เพื่อนชายรองลั่น ดารินหวเราะหั ึๆ มองไปทางรพินทรผูกลั้นหัวเราะกกๆึอยู “เราละคิดจะตมฉันดวยหรอเปล ื า” “เปลาครับ ผมไมไดพดอะไรสูักคํา” “ดีแลว!” หลอนวายิ้มมมปากุ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1084 “อยาไปเขาพวกเปนปเปนขลุยกับคนไมด ีอยางไชยยันตนะ ไมงั้นเวลาเจ็บไขไดป วย อะไรขึ้นมาจะพึ่งหมอคนทชี่ื่อดารินไมได”  “เลนอาฆาตกนแบบนั ี้ทีเดียวหรือ” ไชยยนตั บน หนายูยี่ดารินยกคั ิ้วให “รูไวไดลวงหนาเลย อยาพลาดก็แลวกัน ขอยาจากฉันเมื่อไหรเปนโดนสตริคนิน มายก็ ไซยาไนตเมื่อนั้น” เพื่อนชายตาเหล ฝนเริ่มโปรยปรายเปนละอองเมื่อตางผานปารวกเขาสูบริเวณซอกเขา ซึ่งปาเริ่มทึบขึ้นทุก ขณะ อากาศขมุกขมัวทั้งๆ ที่เปนเวลาเที่ยงวนัพอลงเนินอีกฟากหนึ่งเขาสูดงทบอึ ันเต็มไปดวย ตนไมใหญและเถาวัลยแงซายผูแยกออมไปอีกดานหนึ่งและไปเดินนําอยูเบื้องหนา ก็หยดชะงุกตรงั บริเวณลําหวยแห งตอนหนึ่ง ซึ่งบัดนี้เปยกแฉะเพราะฝนตั้งแตเมื่อคืน ทรุดตัวลงนั่งคุกเขาพิจารณา พื้นตอนนนั้รพินทรก็เรงฝเทาตรงเขาไปโดยเรว็ รอยเทาชางโขลงที่นํามาตลอดเวลานนั้ผานไปทางลําหวยนั้น ขึ้นสูอีกฟากหนงึ่น้ําที่ขัง อยูในบริเวณบางตอน เปนรอยขุนคลั่กมีตะกอนลอยควางอยูมิหนําซายอดหญ้ํ าที่มนยั่ําผานไปซึ่ง เอนราบลูยับลงกับพื้น ขณะนี้เพิ่งจะคอยๆ ชูยอดขึ้นมา สะเก็ดน้ําและโคลนซึ่งกระเซ็นอยูรอบๆ ยงั ใหมเหลือเกิน แงซายเงยหนาขึ้นสบตารพินทรผูบัดนี้ยืนเบกโพลงจ ิ องรองรอยเหลานั้นอยู โดยไมเอย คําใดกันทั้งสนิ้ พรานของเขาทั้งสาม ปราดตรงเขาไปทกองมีู่ลใหมกองหนึ่ง กอบขึ้นมาขยี้ในมอืแลว เผนกลับมาที่รพินทรกระซิบละล่ําละลัก “ขี้ของมันยังอุนอยูเลยนาย!” ไชยยนตั กับดารินผูไมเขาใจอาการของบุคคลเหลานั้น หันไปจองพรานใหญเหมือนจะ ถาม ก็เห็นดวงตาสีเหล็กคูนนเป ั้ นประกาย “ไอแหวงผานตรงนี้ไปเมื่อไมเกิน 15 นาทีมานี่เอง!” เขากระซิบเบาที่สุด ประโยคที่ผานเขาหูทําใหห วใจของไชยย ันตั และดารินเตนแรง ไชยยนตั ผูกําลังคาบบุหรี่ อยูทิ้งลงกับพนและขยื้ี้โดยเร็ว “ก็แปลวาเรากระชั้นชิดหลังมาติดๆ นะซิมันรูตัวหรือเปลานี่?” พรานใหญใชสายตาส  ํารวจดูหลักฐานรองรอยนั้นอีกครงั้เมมริมฝปากแนน “สังเกตดูพวกมันไมไดรีบรอนอะไรเลย เดินกันไปตามสบาย มันคงจะไปหยุดอยูทไหน ี่ สักแหงหนึ่งจนกระทั่งพวกเรากระชั้นระยะใกลเขามาจึงเริ่มออกเดินตอ ”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1085 รพินทรตรวจทางลมอยางรอบคอบระมัดระวังแลวกระซ ิบตอมาวา “เราตามมันทันในดงทึบขางหนานแนี่ ภายในไมเกนชิ วโมงข ั่ างหนานี่ถาลมไมเปลี่ยน ทิศเสียกอน” “มันรูตัวหรือเปลาวาเราตามใกลเขามา” ดารินถามย้ํามาอีกครั้ง “ผมยังไมกลารับรองอะไรไดทั้งนั้น ถาจะพิจารณากนในทางด ั านทางลมแลว มันไมควร จะรูเพราะเรามาทางใตลมตลอด แตเราจะเชื่อแนอะไรไดกับชางอยางไอแหวง ถึงไมไดกลิ่น ก็อาจ ไดยนเสิ ียงของเราก็ไดการเดินผานบริเวณนี้ไปอยางมระเบี ียบและไมรีบรอนของมันทําใหเราต อง คิดมาก สมมติวามันรูตวัการเดินแบบนกี้ ็แปลวามนมัอีุบายที่จะเผชิญกับเรา เรียบรอยแลวในดง ขางหนานี่เอาละครับ ตั้งแตว ินาทีนเปี้ นตนไป เตรียมตวได ั ”  ไชยยนตั ปลด .600 ไนโตรฯ คูมือออกจากไหลดารินขยบลัูกเลื่อนเวเธอรบี.300 แม็กนั่ม ของหลอนอยางแผ วเบาแลวเซฟไวเพยงแคี ปลดหามไกก็สามารถจะลั่นกระสุนไดทนทั ีพรานใหญ ตรวจทางลมเพื่อใหแน ใจอกครี ั้งก็ทํามือเปนสัญญาณกบคนของเขาั เกิด จนัและเสย กอบเอามลชูางขึ้นมาละเลงตามเนื้อตามตัวในทันทีนนั้ลมออนๆ พัด จากดงทึบออกมายังปากลําหวยมีกลิ่นสาบโคลนและไออับของใบไมเนาโชยมา สรางบรรยากาศ ใหเกิดความตะครั่นตะครอสะบัดรอนสะบัดหนาวขึ้นมาในบนดลัเสียงคางฝูงใหญสงเสียงคิกคอก อยูบนยอดไมท ึบหางออกไปทางปาถลมดานขวามือไดยินมาแววๆ โดยไมเอยค ําพูดใดกันอีกเลย นอกจากภาษาใบทั้งหมดภายใตการนาของรพํ ินทรขาม ปากหวยข ึ้นสฟากตรงขู ามแลวเคลื่อนไปอยางเบากริบราวกับเงาของปศาจ ประสาททุกสวนเขมง็ เกลียว...ตนพรื่อมท ี่จะเผชิญกับสถานการณรายอันรอคอยอยูเบื้องหนา ภายใตเงาทะมึนทึบของปา ใหญซึ่งไมมสีิ่งใดจะบอกไดวาพญาคชสารรายพรอมบริวารของมันผูแฝงตนอยูในนนั้ ... รอคอยที่จะถูกลาโดยไมรตูวจากมนัุษยหรือจะเปนฝายรอคอยเพื่อหมายลามนุษยที่ ติดตามมันมากันแน...

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1086 43 สัตวเล็กประเภทลิงคางและนกบางชนดิจัดวาเปนสัตวประเภทปากบอนอยไมู ใชนอย มันมักจะรองสงสัญญาณขนเสมอึ้เมื่อเห็นสิ่งแปลกปลอมผิดไปจากสภาพปกตของป ิาเบ ื้องหลัง เสียงรองทักและปฏิกิริยาของพวกมันยอมจะบอกใหทราบถึงทิศทางของเปาหมายวาสงบนงหริ่ือ เคลื่อนไหวอยูยังที่ใด รหัสนี้ใชวาจะใชประโยชนไดเฉพาะฝายมนุษยผูลาฝ ายเดียวก็หาไมสตวั รายที่หมายลาก็ อาจสําเหนียกความผดปกต ิจากสิ ัญญาณระวังภัยชนิดนไดี้เชนกัน แลวฉวยประโยชนใหตัวมนเองั โดยการเตรียมพรอมที่จะหลีกหลบเตลิดหนีหรือมิฉะนั้นก็แฝงกายเขาท ี่ซุม เพื่อดักทํารายตามแต กรณี เสียงคางฝูงนั้นทําความอึดอัดลําบากใจใหแกรพนทริ อยางยิ่ง มันเตอนให ื เขาพอจะคะเน ไดวา ไอแหวงและโขลงของม  ันขณะนี้อยในทู ิศทางใด ขณะเดียวกนกัอาจเต็ ือนใหไอแหวงไหวทนั วา บัดนี้ฝายมนุษยย างกรายกระชนชั้ิดเขามาแล วทุกฝกาวย างที่เคลื่อนไป กระแสลมเปนสิ่งสําคัญ ที่สุดนอกจากฝเทาอันเงียบกริบ ถาอานผิดเพียงนิดเดียว โอกาสที่จะไดเห็นตวมั ันเปนอ ันหมดหวัง ทั้งๆ ที่ก็สําเหนียกไดชัดวามนอยัูไมห างออกไปนัก ภายในเงาบดบังของหมูไม อึดใจใหญๆ ตอมา เสียงคางฝูงนั้นก็คอยสงบลง ทั้งปาตกอยูในความเงยบอี ีกครั้ง จนกระทั่งไดยนเสิ ียงลมหายใจของแตละคนที่ยองอยในขณะนู ี้ตางสอดส ายสายตาไปรอบดาน อยางระมัดระวัง มีเสียงกงไม ิ่ แหงหลนจากคบสูงลงมาปะทะซุมไมเบื้องลางดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง พรานใหญหยดชะงุักเงี่ยหูสดับรหัส ลักษณะของเขายามนี้เหมือนจะเขาฌาน ปราศจาก ความรูสึกอื่นใดทั้งปวง นอกจากความแนวแนของกระแสคลื่นแหงประสาทส  ัมผัสที่สงออกไป สํารวจตรวจคนเท านั้น เกิด จนัและเสย ตรงตึ ัวเองนิ่งอยูกับที่พากันจองมองมาที่นายของพวกเขาเหมือนจะรอ การตัดสินใจและคําสั่ง สวนแงซายซึ่งทรุดตัวลงนั่งคุกเขาเค ียงคูกับไชยยันตในยามนี้หยอนกายลง พังพาบกับพนเอาหืู้แนบดิน แลวสะกิดไชยยนตั บุยปากไปยังดงผากอันแนนทึบเบองหนื้า เปน ความหมายบอกใหทราบวาโขลงชางมฤตยูอยูในดงผากไมหางออกไปนักนี่เอง ดารินสังเกตไปยังอาการของทุกคน แมจะไมปริปากบอกกันเชนไรอ  ีกเลย หลอนก ็ สามารถเขาใจสถานการณไดโดยสัญชาตญาณ ม.ร.ว.หญิงคนสวย เหงื่อออกชุมฝาม ือทั้งสอง ซึ่ง บัดนี้เยนเฉ็ ียบ คอยๆ วางไรเฟลลงเช็ดมือกับขากางเกงจนแหงสนิท แลวจึงหยิบอาวุธคูมือขึ้นมา กระชับอีกครั้ง ขมสติสํารวมใจแนวแนตอสูกับอํานาจความตื่นเตนพรนใจ ั่ที่บังเกดวิูบวาบขนมาใน ึ้ บัดนี้ตาเปนประกายวาว

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1087 ไมมีสัญญาณหรือการเคลื่อนไหวใดๆ จากชางโขลงนั้นเลย! หากวามันจะอยูในดงผากนั้น จริง พวกมันทุกตัวก็พากันซมอยุูอยางสงบเงียบที่สุด ขณะนี้ทกสายตาพุ ุงมารวมจดอยุ ูที่พรานใหญเปนเปาหมายเดยวีก็เหนเขาโบกม ็ ือเรยกให ี  เขามารวมจุดพรอมกันอีกครั้ง ทั้งหมดเคลื่อนอยางแผวเบาเขามาสมทบ รพินทรสงภาษาใบกับคน ของเขาอยูอึดใจ ซึ่งแตละคนเหลานั้นก็สามารถเขาใจไดดีเพราะความเคยชิน แลวกห็ ันมาทางไชย ยันตกับดาริน พูดแบบไมม ีเสียง โดยใหจับใจความไดจากการขยบรั ิมฝปาก และภายหลังจาก โตตอบในวิธีเดียวกันอยูอีกครูเดียว ทั้งดารินและไชยยนตั ก็เขาใจแผนทั้งหมด ทั้งหมด 7 คน จะแบงออกเปนสามสายสายที่หนึ่ง มแงซายี ไชยยันตและเกิด สามคนจะ แยกออมไปทางดานซาย โดยยึดลําหวยลึกไตโอบขึ้นไป สายที่สอง เสย และจัน คืบขึ้นไปแนวตรง โดยคลานฝาดงผากเขาไป  สวนสายที่สาม รพินทรและดาริน ออมขึ้นไปทางดานขวาเลาะลัดไปตาม ชายเนิน การยิงจะเปนไปโดยอิสระ...สุดแลวแตใครจะเห  ็นเปาหมายกอนแตเปาแรกที่สุดควรจะ เปนไอแหวงจาโขลง  ซักซอมนัดแนะกันเปนที่เขาใจดแลี ว ทั้งสามฝายก็ยองกริบแยกผละจากกัน บายหนาไป  ตามทิศทางที่กําหนด กอนจากไชยยันตบบมี ือรพินทรแนน แลวชะโงกมาจูบเบาๆ ที่แกมของเพื่อน สาวกระซิบ “โชคดีนอย หวังวาพรานใหญคงคุมครองเธอได” หญิงสาวยิ้มใหกับบุรุษผูหลอนร ักสนิทเหมือนพี่ชายรวมสายโลหิต พยักหนา “เชนเดยวกี ัน ไชยยนตั ขอใหเธอปลอดภัยและโชคด” ี เสยกับจนมัุดพงหายเขาไปกอนแลว ไชยยันตกับแงซายและเกิดก็กําลังจะลับตาไปในลํา หวย รพินทรไมไดพูดอะไรกับหลอนอีกเลยแมแตคําเดยวีกาวยาวๆ ออกจากที่ไปราวกับเงาผีดารนิ จรดเทาตามรอยเขาติดไปทกระยะุ ไตขึ้นเนนเลาะไปตามไหล ิ อันรกทึบไปดวยหนามพุงดอ และตนเสมา จากนั้นก็แทรกตัว ประหนึ่งสัตวเลื้อยคลานลอดเขาไปตามซมเถาวุ ัลยที่ปกคลุมแนนทึบจนแทบไมมแสงสวี างลอดเขา มาไดใชศอกและเขาคืบนํากายรุดหนาไปอยางแชมชา หลอนตามเขาอยางแคลวคลองว องไวในทกุ ลักษณะ เพยงแตี ยากยิ่งที่จะตองระวังไมให เกิดเสียงขึ้น หลายตอหลายครั้งที่เขาตองหันมาชวยปลด กิ่งหนามทเกี่ี่ยวติดตามรางกายของหลอนออก ระหวางที่หมอบคลานเคียงคูกันไป บางครั้งเขาก็คืบ ลอดซุมหนามเตี้ยๆ ลวงหนาหลุดพนออกไปไดกอน แลวหันมาทาสํ ัญญาณใหหล อนยื่นสงลํากลอง ของไรเฟลออกมาใหฉุดลากตัวหญิงสาวใหไถลตามพนลอดออกมาตามซืุ้มนั้น โดยอาศัยไรเฟล เปนเครื่องชวยฉุด ไมมีคําพูด มีแตแววตาของกนและกันเทั านนั้ที่จะใชแทนภาษาสงความหมาย

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1088 นักมานษยวุิทยาสาวเชื้อพระวงศเพิ่งจะมาตระหนกแนั ณ บัดนี้เองวาความยากลําบากยิ่ง ของการตามรอยสัตวหาไดอยูที่อันตรายในการเผชิญหนากับสัตวราย หรือการเดินอันแสนจะเหน็ด เหนื่อยนั้นไมแทที่จริงมันอยูที่วิริยะมานะ และความอดทนชั้นสงสูดในอุันที่จะคบคลานฝ ื ารกฝา หนาม ในลกษณะไม ั ผิดอะไรกับสัตวเลื้อยคลาน เพื่อเขาหาสัตวท ี่จะหมายลาโดยไมใหมันรตูัว น่นเองัมันยากแคนแสนเขน็จนแทบจะสิ้นศรัทธาทีเดียวแหละ หากกําลังใจลดหยอนลงแม แตนดิ เดียว รพินทรไพรวลยั เองก็เชนกนัทุกครั้งที่ชําเลืองดูรางงานซึ่งคืบคลานติดหลังเปนเงาอยูใน ขณะนี้เขาแทบจะเชื่อสายตาเสียมิได...นี่หรือราชสกุลสาวสวยผสููงศักดิ์ดวยฐานะและชาติสกุล เพียบพรอมไปดวยทรัพยศฤงคารทุกสิ่งทุกอยาง เปนไปได หร ือที่มาลากปนหมอบคลานฝาขวาก หนามอยเคู ียงขางเขาในขณะน้ีเลือดเนออื้ันนาทะนุถนอมที่มาเกลือกกลั้วอยูกับหนาวไหนธุลีดนิ จนหมองคล้ํากรําเกรียม หัวใจของเธอประกอบดวยธาตุอันใด และจะมีผหญู ิงอยางเธออยูในโลกนี้สักกี่คน? ชั่วขณะหนึ่งทเขานอนหมอบหยีุ่ดรอ จนกระทั่งดารินคืบกายดวยศอกข  ึ้นมาพังพาบอยู เคียงขาง ตลอดกายของหลอนเปยกชุมโชกไปดวยเหงื่อราวกับอาบน้ํา และหยาดเหงอเกาะพราวอยืู่ ที่ขนตา ซึ่งบัดนี้กะพริบจองหนาเขาเหมือนจะถามถึงแผนคืบหนาตอไป  เศษใบไมและผงธุลี ตลอดจนรอยขีดขวนเต็มไปหมด ทั้งสองแกมอันแดงปลั่ง ไหลตอไหลเบียดกระทบกนยามเมั ื่อเคยงี คูกันอยูเชนน ี้ ใบหนาอนเกรั ยมของพรานใหญ ี  ปรากฏรอยยิ้มขึ้นนดหนิ ึ่ง ทําใหแลดูออนโยนขึ้น หลอนยิ้มตอบ ปาดแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อบนใบหนา แมฝนจะปกคล ุมเปนละอองอยยู ังปาเบื้องนอก แตในบริเวณดงทึบรอบตัวในขณะนี้เต็มไปดวยความอาวระอุและอบเหมือนอยในนรกูยิ่งทารณุ หนักขึ้นไปอีกเพราะขุยผากและละอองจากใบไมบางชนดทิ ี่ทําใหคนยั บไปท ิ ั้งตัว ความบึกบึนและทรหดของหญิงสาว สําแดงใหเหนช็ ัดในภาวะเชนนี้สีหนาและแววตา ของหลอนไมได บอกริ้วรอยของความขยาดกลัว หรือทอถอยเลยแม แตนิดเดยวี เขาปลดกระติกน้ํา แบบสนามใบเล็กที่เหน็บตดเขิ ็มขัดเบื้องหลัง ออกมาสงใหหลอนรับไปกรอกใสปากสองสามอึก แลวสงคืน หยุดการเคลื่อนไหว สงบฟงเสียงอยทู ี่นั่นอีกอึดใจใหญรพนทริ ก็พยกหนั าเป น ความหมายเตอนให ืหล อนคืบตามเขาตอไป บริเวณนนราบตั้ ่ําลงเปนลําดับ ครูเดียวทั้งสองกพบ็ ตนเองอยูในวงลอมของตนลานเตี้ยๆ สลับไปกับสุมทุมพุมพฤกษมองเห็นสิ่งรอบดานไดในระยะไม เกิน 20 เมตร พรานใหญยนกายจากทั าทหมอบคลานอยีู่ลุกขึ้นยนครื อมตัวจรดฝเทาเข าไปซุมอยทู ี่ ซุมเถาวัลยเครือตอนหนึ่งแลวทรุดนั่งลงทนี่ั่น ดารินยองตามเข ามาแอบอยูใกลๆ โดยไมเสียเวลา แมแตนดหนิ ึ่ง

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1089 ตลอดระยะเวลาที่หลอนคืบคลานติดหลังเขามาอยางลําบากยากเยน็ เปนเวลาไมต่ํากวา 15 นาทีหลอนไม  ไดสําเหนียกวี่แววหรอรื องรอยของชางตัวใดทั้งสิ้น แมจะพยายามใชประสาทหู ประสาทตาสักเพียงใดก็ตาม ฝายของไชยยันตก็ดีหรือฝายเสยกับจนกั ็ดีที่แยกกันไปอีกคนละดาน ก็ ยังเงียบเชียบดราวกูับวาคนเหลานั้นถูกปาใหญกลืนหายเขาไปอยางลึกลับ ขณะนนเองั้ระหวางทพยายามสอดสี่ายสายตาออกไปยงเงาสลั ัวคลมเครุือ ในรัศมีครึ่ง วงกลมของทิศทางเบื้องหนา หูของหลอนก็สัมผัสกับเสียงอะไรชนดหนิ ึ่ง ดังแทรกมาในความเงียบ มันเปนเสียงดงคั ึ่กๆ เบาๆ แลวก็เงียบหายไป ไมถึงอึดใจก็ดังขึ้นอกี พรานใหญจอริมฝปากเขามาชิดหูหลอน กระซิบ “เสียงน้ําลั่นในทองของมัน พวกมนอยั ใกลู ๆ เรานี่เอง” ทั้งๆ ที่เตรียมกายและใจพรอมลวงหนาอยตลอดเวลาแลูววาจะตองเผชิญกับอะไร แต ประโยคกระซบของรพิ ินทรที่ผานเขาหูกท็ ําใหหญิงสาวเยนวาบเข็ าไปถึงไขสันหลัง มือสั่นนอยๆ แทบจะระงับความตื่นประหมาไวเส ียมิไดแตละลมหายใจที่ผานไปยามนี้มันดูชางยาวนานเสีย เหลือประมาณ รพินทรนําหลอนคลานค ืบหนาอีกครั้ง มุดลอดโพรงเถาวัลยอนเป ั นดานส ัตวเล็กออมวก ไปทางขวามือ คราวนี้เสียงเปาลมเบาๆ ออกจากปลายงวงเพื่อไลแมลงไดยนมาอยิ างถนัด จากพุมไม ใหญเบื้องหนาลมในดงกําลังสงัด ใบไมเลกๆ็ก็ไมกระดกินี่เปนสิ่งหนักใจยิ่งของจอมพราน เพราะ ไมมีทางจะคํานวณอะไรไดเลย หากมนเกั ิดโชยขึ้นเมื่อใด...กวาจะรูวาใครอยูเหนือลมหรือใตลม นาทีวิกฤตก็ยอมจะมาถ ึงเสียแลว ที่กอรวกเหนือเนินดนสิูง เขาหยดอุีกครั้ง...เสียงพึบพับอันเกดจากใบห ิูกวางใหญที่ กระพือลมอยูเปนระยะ แววมาให  ไดยนอิกีครั้นแลวหน ึ่งในจานวนของโขลงคชสารผ ํ ีสิงก็ปรากฏ ขาหลังของมันขางหนึ่งใหเห็นอยในระหวู างพงไมอันหนาทึบมองดูผาดๆ ราวกับลาตํ นลานที่ขึ้นอํา พรางตาอยูทั่วไป ดารินตาไวพอใชหลอนเห็นเปาหมายนั้นไลเลี่ยกับเขา ขยับไรเฟลประท  ับขึ้น แต ก็ตองชะงักเพราะฝามือของรพินทรแตะไหลไวจึงไดแตสงบนิ่งกลั้นใจมือสั่นอยู จอมพรานกวาดสายตาไปรอบดาน สอดแทรกคนหาไปยังสุมทุมพุมพฤกษที่เปนฉากอํา พรางอยูทั่วไปน้นัชนดทิ ี่ไมยอมใหสิ่งใดรอดพนหรือลวงตาไปไดแลวก็สะกิดหลอนใหมองไป ทางดานซายระหวางพุมไมเตี้ยๆ ตอนหนึ่ง ปลายงวงอันหนึ่งชูรอนราขึ้นมาเหมือนพยายามจะสูด กลิ่น นั่นก็อีกตัว และในระหวางเงามือครมของตึ้นผาก ก็เห็นสวนบนทั้ายของอีกตวักําลังยืนใน ลักษณะโยกไหวอยูไปมา ไมมีปญหา...พวกมนยั ังไมม ีโอกาสไหวตัวเลยวามนษยุฝายลารุกเงียบเขามาจนถึงตัวแลว แตละตวเทั าทจะมองเหี่ ็นไดในขณะน  ี้อยูในอาการสงบเหมือนจะพกผั อนในตําแหนงที่ยนของมื ัน นานๆ ก็ชูงวงขึ้นสูดกลิ่นสักครั้ง เปาหมายเหลานนเหั้นเพ็ ียงลับๆ ลอๆ เทานั้น เพราะซุมไมที่บัง

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1090 เกะกะอยูทั่วไป รวมทั้งเงาพรางตา แนนอนที่สุดถากระสุนลั่นขึ้นเปรยงเดี้ียว ดงรอบดานเหลานี้จะ ปนปวนเปนพายุสลาตนในพร ั ิบตา และบดนั ี้ทงเขาและดารั้ินก็เขามาอยูกลางโขลงของมนเขั าให แลว! ไอแหวงมหากาฬไปยืนหลบอยูตรงตําแหนงไหน  ? นี่คือปญหาหนักใจที่สุดของรพนทริ  ยามนี้กระสุนนัดเดียวที่จะทําใหโขลงของมันปนปวนขนหมดทึ้ั้งขบวน ควรจะเปนกระสุนนัดที่ แลนเขาสูสมองหรือหัวใจของไอจาโขลงตวสั ําคัญ หาไมเชนนั้นแลวมันแทบจะไมยังประโยชนอนั ใดใหเลย ดารินก็ดเหมูือนจะเขาใจดีในขอนี้หลองมองจองมาที่เขาอยางกระวนกระวายรอนรุม เหงื่อซึมเต็มใบหนา เสี้ยวของวนาทิ ี...กอนการตดสั ินใจอยางไรถูกของรพินทรนี้เอง ลมในดงก็โชยเบาๆ จาก เหนือลงมาหาใต เสียงเจาตวหนั ึ่ง ซึ่งจับกลิ่นผิดปกติไดแผดรอง เตอนสื ัญญาณภยขั ึ้นกอน อดใจ ึ นั้นเองทั้งโขลงที่แยกยายบงเงาอยัูในที่ตางๆ ก็สงเสียงแหลมยาวประสานกันขึ้น ทามกลางความ เงียบสงัดเชนนี้สําเนียงของมันสะเทือนผานแกวหแทรกลูึกลงไปถึงหัวใจราวกับเสียงมัจจุราช ศีรษะมหึมาขนาดตุมสามโคก ฝาพนซุมไมออกมาใหเหนถน็ ัดดวยใบห ูที่โบกรี่ไปมา มัน ยังไมเห็นศัตรกู็จริงแตสําเหนียกในกลิ่นไอเสียแลว ไมเป ดโอกาสใหแก การใครครวญใดๆ ไดตอไป อีกสําหรับ รพินทรไพรวัลย “ยิง” เขารองเร็วปรื๋อ กระโดดลงจากเนินดิน ตวัดปนขนประท ึ้ับไหลแตความจริงไม จําเปนตองสั่งแลว เพราะพรอมๆกับเสียงรองของเขานั่นเอง .300 เวเธอรบีแม็กนั่มจากมือของหญิง สาวก็ระเบดสนิ ั่นหวั่นไหวขนอยึ้างดุเดือด กลบเสียงรองและความวุนวายของมันหมดสิ้น หลอน เหนยวไกท ี่ันทีที่เจาตัวนั้นโผลหัวออกมาใหเห็นถนดั กระสุนน้ําหนกั 220 เกรนนัดนั้น ทะลวงสวนเขาโคนงวงของมันอยางแม นย้ําราวกับจับ วาง แตอันจะเนื่องมาจากความคมและเร็วจนเกนไปของห ิ ัวกระสุน หรือจะเปนเพราะความอดทน เปนพิเศษขนสัุ้ดทายของชีวตแหิ งมัน อยางไรก  ็เหลือทจะเดาี่ไอยกษั แคสะทานไปทั้งรางแผดเสียง กึกกองแลวตะลุยปรี่เขาใสคนย ิงอยางบาเลือด ดารินกระชากลูกเลื่อนอยางรวดเร็ว กระหน่ําซ้ําเขาไปอีกนัดพรอมกับเผนออกจากที่วิ่ง เขาหากอรวกใหญอันอยูเยองไปเบ ื้ื้องหลงัหลอนไมอาจทราบไดถึงผลปฏิบัติการของกระสุนนดั หลัง เพราะมนลั ั่นขึ้นพรอมๆ กับ .458 จากมือของพรานใหญซึ่งพอขาดเสียง พญาคชสารตัวนั้นก็ โคนครืนจนแผนดินสะเทือน เศษของกระดูกตรงบริเวณขมับดานทางออกของกระสนุกระเด็นหลดุ ออกมาขาวเวอช ิ้นเทาฝามือเลือดทะลักพรงเปั่ นสายธาร มันใหญเหลือขนาด แตไมใช ไอแหวง!

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1091 ในเวลาเดียวกบทั ี่ทั้งสองเปดฉากระเบิดกระสุนขึ้น เสียงไรเฟลจากดานของไชยยันตและ จันอีกสองพวก ก็ประดังขนถึ้ี่ยิบสนั่นไปทั้งดง ระคนกับเสียงปาแตกไมเปนส่ํา เสียงรองตะโกน บอกกันสลับไปกับเสียงปนและชางรอง ฟงสยองไปท ุกขุมขน เบื้องหลังของดาริน ผูสาละวนประทับปนหาเป  าหมายอยูในขณะนี้ปารวกแตกลูเปน ทางเขามาอยางรวดเร็ว นางพังตัวหนึ่งชูงวงวิ่งเหยาใกลเข ามา รพินทรวิ่งสวนเขาไปดักหนาแหยล ํา กลองปนเขาไปทางดานศีรษะของมัน หางเพียงไมกวาี่แลวลั่นตูม จากนั้นก็เผนหลบเขาขางทาง มัน คะมําหนาไปในทันทีสงเสียงรองแหลมยาวดวยความเจ บปวดโกรธแค ็ น พยายามจะชันตวขั ึ้นมาอีก อยางทรหด แตแลวก็ลมตะแคงลงไปอยางไมตองซ้ํา มันเปนนาทีฉกเฉุินอลหมานที่สุด ซึ่งชีวตยิ อมฝากไวกบความรวดเรั ็วฉับไวในการปลอย กระสุน และการหลีกหลบเอาตัวรอดอยางฉลาดเทานั้น ซ่งทึกคนทุี่รวมในเหตุการณพอจะ คลองแคลวชํานาญดีอยูแลวอันเนื่องมาจากไดเผชิญมาบอยคร ั้ง ยามนี้ทั้งเขาและหลอน ไมมีโอกาสที่จะคิดคํานึงถึง หรือเดาเหตการณุของพวกพอง ทางดานอื่นใดไดนอกจากเหตุการณลอแหลมตอชีวิตเฉพาะหนาที่เผชญอยิูเทานั้น ปารอบดานที่ มองเห็นแตซุมไมอยูเมื่อครนู ี้บัดนี้มันดเหมูือนจะเต็มไปดวยโขลงชาง วิ่งตะลุยอยสู ับสนอลหมาน แทบจะนบไม ัถ วน แตละตัวสงเสียงรองก ึกกองเหยยบยี่ําพุมไมหกอยัูครืนโครมอึงคะนึงรอบตวั บางเตลิดเปนพายุผานหนาไป และบางกพ็งเขุ าใสดวยความดุรายอาฆาตสุดแลวแตม ันจะเห็น โลก ซีกที่ประจันอยูเหมือนจะถกบดบูัดดวยพายุพระกาฬ ทะมึนมืดเปนภเขาเลากาูจาละหวั่นไปหมด ดู แทบจะไมเหน็ ดารินยิงเผาขนเจาตวใหญ ั อีกตัวหนึ่งที่ทะยานราเขามาหาหล อนใกลทสีุ่ด ถลมครืนลง ดวยกระสุนเพยงนี ัดเดียวอยางเฉียบขาด แลวตวหลั อนเองก็ถลาวิ่งหวซัุกหวซันอุอมหนีไปรอบๆ โคนกอรวก รพินทรเต็มไปดวยความพะวาพะวัง เพราะมัวเปนหวงนายจ างสาว เขาลืมนึกถึงตนเอง หมดสิ้น สถานการณรายมนเกั ิดขนเกึ้นกวิ าที่จะแกไขหล  ีกหลบไดเสียแลว ทามกลางโขลงของชาง ที่กําลังปวนอลหมานอยูนี้จะโดยเจตนาจากพวกมนหรั ือไมก็ตาม ทั้งเขาและหลอนมีหวังถูกวิ่ง เหยยบแหลกลาญไป ี หากหลบไมทันหรือกําบังไมแข็งแรงพอ โอกาสที่จะยิงแทบไมมีอยเลยู นอกจากการหลบเอาตัวรอดไวกอน จากภาพวูบวาบสั่นพราที่มองเห็นอยในขณะนู ี้รพินทรใจไมอยูกบเนั ื้อกับตวันัก มานุษยวิทยาสาวคลองแคลวรวดเร็ว และอาจหาญเกนติวกั ็จริง แตหลอนยังไมรูจักหลักในการเอา ตัวรอดนกัเพราะพะวงแตจะย ิงลางผลาญพวกมันเหลาน ั้น...มากกวาที่จะคิดหลีกหลบ หลายตอ หลายตัวทวี่ิ่งแตกตื่นเฉยดหลี อนไปอยางหวุดหวดิชนดทิ ี่หลอนยิงไมทันและมวงงอยัู “หลบเขาโคนรวกอยาออกมา!”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1092 พรานใหญตะโกนเสียงหลง พรอมกับเผนตรงเข าไปยังหลอน ยามนนดัู้หลอนจะไมได ยินเสียงของเขาเสียแลว สะบัดปากกระบอกไรเฟล จี้ตามเจาตัวหนึ่งทวี่ิ่งเปนพายุสลาตัน โดยที่หารู ไมวาบัดนี้เยื้องออกไปทางเบื้องหลัง งวงของไอวายรายอีกตวหนั ึ่งฟาดเฉียดรางของหลอนไปอยาง จวนเจียน รพนทริ เหนยวไกต ีู่มทั้งๆ ที่ยังวงอยิู่มันก็เปนเวลาเดียวกับทหลี่อนปลอยกระสุนเขาใสตวั ที่เล็งไวเสียงระเบิดดังขึ้นพรอมก ันอีกครั้ง ตัวที่ตกเปนเป ากระส ุนของหลอน วิ่งเขาไปลมกลิ้งอยูในพุมไมเพราะถูกเขากานคออยาง จัง แตตวทางเบั ื้องหลังที่ถูกเอาลูกปนของรพินทรเขาไปในระหวางซอกขาหนา กอนจะคูเขาเสียการ ทรงตัวลง มันงัดงวงอนใหญ ั โตขึ้นอีกครั้ง กระทบตะโพกดานหลังของหญิงสาวผละลอยขึ้นทั้งตัว กระเดนไปจากท ็ ี่เดิมประมาณสี่หาวา ไรเฟลหลุดจากมอตื ัวเองลงไปนอนกลิ้งอยูรพินทรใจหาย วาบ กระโจนเขาไปที่รางของหลอนโดยเรว็หวแขนกระชากขิ้ึ้น หลอนจะได  รับอนตรายบั างหรอื เปลาในขณะนนั้เขาไมสามารถจะทราบไดแตเห็นหญิงสาวถนัดขึ้นยืนตามการฉุดของเขาอยาง รวดเร็ว ตะครบไรเฟุลติดมือขึ้นมาดวยโดยไมเสียสติเขาผลักหลอนเซถลาเขาไปในพูอันกวางใหญ ของโคนตนกระหราง “ขางหลัง!” ทามกลางประสาทหูอันอื้ออึง แววคล ับคลายคลับคลาวา จะไดยนเสิยงแหลมกรี ีดของ หลอนรองเตือนมารพินทรหมุนตวขวั ับ เลือดในกายของเขาก็จับแข็งเปนกอนไปในบัดนั้น... กําแพงเมืองจนหรี ือมิฉะนนกั้ ็พระสุเมรุบรรพตลูกหนึ่ง กลิ้งแผนดินสะเทือนมาถึงตวเขาั เสียแลว บังทุกสิ่งทุกอยางใหหายวับไปกับตา นอกจากความมโหฬารของรางกายสีดาสนิทนั้น ดวงตาอันเล็กตี่ไมสมกับสวนศีรษะมหึมาปานรถบดถนน เต็มไปดวยความมุงรายหมายขวัญ งาขาง หนึ่งแหลมพนปากออกมานดเดิ ียว สวนอกขี างหนึ่งอวบใหญยาวเฟอย ปลายแหลมราวกับหอกและ บัดนี้งาขางนั้นปกดิ่งตรงเขามาในระดับกลางลําตัวของเขา ปนในมือไมมประโยชน ี เสียแลว เพราะปากกระบอกสายเปะปะไปอยูเสียทางใดไมทราบ ไดจะถอยหลบก็สายเสียยิ่งกวาสาย ดวยบัดนี้ปลายงามจจัุราชพุงแหวกอากาศเขามาที่ตัวเขา หางไม ถึงศอกในสายตาเบิกโพลงที่หันมาพบเขาพอดีนี้ สัญชาตญาณอันนอกเหนือการบังคับเทานั้น ที่ทําใหเขาเอี้ยวตวัแลวก็รูสึกในพรบตาิ ตอมาวา แทงงาอวบใหญ  ขางน ั้น ทะลวงผานซอกสีขางลงไปปกสวบตรึงแนนอยกู ับดิน ตวเองั จ้ําเบาหงายหลงลงกั ับพื้น หวใหญ ั มหึมากมลงมาครอมทะมึนบังโลกทั้งหมดไว อยางเหนียวแนนและดวยกําลังที่มีอยูทั้งหมด รพินทรใชแขนตวัดรดรอบงาของมั ันไว พริบตาตอมากร็ูสึกวาถูกงัดวบลอยขูึ้น แขนที่รัดรอบงาก็พลันหลุดออกดวยกําลังเหวยงมหาศาลี่ ตัวเองลอยควางขึ้นไปกลางอากาศเหมือนจะระเห็จขึ้นไปสูอีกโลกหนึ่ง กําหนดไมถกวูาพนดื้ินหรอื ทองฟาอยูทางดานไหน มันโดงสูงขึ้นไปกอนแล วกหว็วลงมาทิ ามกลางอากาศอันเยนเฉ็ ียบ

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1093 ระหวางนั้นดูเหมือนจะไดยนเสิ ียงปนลั่นกึกกองขึ้นอกนี ัดหนึ่ง จากนั้นความรูสึกทั้งมวล ของเขาก็ดับวบูเหมือนสวิตซไฟถูกตัด... ความรูสึกคอยๆ กลับคืนมายังระบบประสาทของเขาทีละนอย เหมือนอยูในความฝนท ี่มี อาการผีอํา แววเส ียงเรยกชี ื่อลอยมาจากที่ไกลแสนไกลเลือนๆ รางๆ ประดุจภาพพราบนจอ โทรทัศนที่ยังปรับไมเขาที่ พยายามจะเปดเปล  ือกตาขึ้น ทวามนมั ืดไปหมด ครั้นแลวฆานประสาทก็สัมผัสกับกลิ่น หอมเยน็จนทาให ํ ตองฉงน บอกไมถูกวาตนเองอยูที่ใดและภาวะไหน สัมผัสคอยๆ แจมชดขั ึ้นมาอีก รูสึกวาศ ีรษะวางพาดอยูกับความออนนุมอบอุน บน ใบหนามีอะไรเย็นๆ ซาๆ ซับอยูแผวเบา กลิ่นหอมสดชนมาจากสื่ิ่งที่แตะอยกู ับหนาเขานั่นเอง แลว ก็ไดยินเสียงเรียกอยางรอนรนวา รพินทร! รพินทร!...ขยับตัว...อะโห! มันขัดยอกราวระบมไปท  ั้ง สรรพางคกายแตที่แนนอนทสีุ่ดก็คือ ตระหนักตนเองไดดวีายังไมตาย มานตาของเขาขยายกวางขึ้นในทันทนีั้น แลวทุกสิ่งทุกอยาง ก็กลับเขามาในความรูสึก ครบถวน พบรางของตนเองนอนหงายเหยยดยาวอยีูกับพนื้ศีรษะพาดอยูกับตักของนกมานัุษยวิทยา สาวผูเปนนายจาง หลอนกําลังใชกระดาษเช็ดหนาแบบเครื่องสําอาง ที่มีอยูติดตวซั ับอยูตามใบหนา เขา พรอมกับรองเรียกเบาๆ รพินทรลุกขึ้นนั่งโดยเรว็แตแล วก็ตองแยกเขี้ยวครางอูเออมมื้ือไปกดทหลี่ังตนเอง “นี่ผมไมยักตายหรือนี่?” “ยัง” หลอนตอบ ตาเปนประกายขนดึ้วยความดีใจเมื่อเหนเขาร็ูสึกตัว “โชคดีเหลือเกิน ที่คุณลอยลงไปตกในซมเถาวุ ัลยทีแรกฉันใจหายหมดนกวึ าคณคอหุัก เสียแลว ตรวจดูไมเหนม็ ีสวนไหนบุบสลายไป คอยโลงอกหนอย” พรานใหญกวาดสายตาไปรอบๆ มันเปนดงบริเวณเดียวกันกับที่เขาประจันหนากับไอ แหวงกอนทจะถีู่กงัดลอยขนไป ึ้และตกลงมาหมดสตินนเองั่ “ไอแหวง!...” เขาหลุดปากออกมาแหบๆ จองหน าหลอน “มันไปไหนแลว?” ดารินหวเราะออกมาัสีหนาของหล อนยังเต็มไปดวยรวรอยของความติ้ื่นเตน ขวัญหนีดี ฝอตอเหตุการณ “มันเปดปาราบไปแลว ตอนที่มันงัดคณลอยขุึ้น ฉันยิงออกไปนัดหนงึ่ไมรูถูกตรงไหน เห็นเลือดสาดเปนทางแลวมนกั ็วิ่งตะบึงไป ตามซ้ําไมทัน”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1094 รพินทรสะบัดหนาเราๆ ไลความมึนงง ยงจั ับตนชนปลายไมถูกนกัทุกครั้งที่เขาขยับตัว มันแปลบยอกไปหมดจนตองสงเสียงคราง บัดนี้ปารอบดานเง ียบสงัด คงมีแตเขากับหลอนเทานั้น “แลวนี่พวกเราไปไหนกันหมดละครับ?” ดารินถอนใจเบาๆ สั่นศีรษะ พลางมองไปรอบๆ “ฉันก็ไมรูเหมอนกื ัน หลังจากฉันยิงไอแหวงเปนน ัดสดทุายแลวก็ไดยินเสียงปนล ั่น หางๆ อีกสองนัด จากนั้นทกอยุางกเง็ ียบไปหมด ฉันลองกูเรียกอยูพักหนึ่งแลว ไมได ยนเสิ ียงใคร ตอบมาเลยก็เลยไปลากคุณออกมาจากพงเถาวัลยปลุกใหฟนขึ้นมานี่แหละ วาแตคุณเถอะ เปนยังไง บาง” พรานใหญลูบคลําสํารวจดูตามแขนขาของตนเองอีกครั้งแลวถอนใจเฮอกื “คงยังไมถึงที่...ตอนที่ลอยขึ้นไป ผมคิดวาผมตายแลว ไมนึกวาจะรอดเลย เคล็ดยอกบาง นิดหนอยเทานั้น คงไมเปนไรนักหรอกวาแต นี่ผมหมดสติไปนานสักเทาไหร?” “ก็ไมนานหรอก สัก 5-6 นาทีเห็นจะไดคงจะเปนเพราะจุกอีตอนที่หลนลงมา ถึงแมจะมี พงเถาวัลยรับแบงน้ําหนักไวบาง ตัวของคณกุ็ลงมาถึงพนอยืู้ด” ี รพินทรพยุงกายลุกขึ้นยนืสะบัดแขนขาทดลองดูพรอมกับเดินเขยกไปสองสามกาว แลว หันมาทางหญงสาวิผูบัดนี้กาลํ ังจับตามองดูอาการของเขาดวยความเปนห วงถามมาวา “เปนยังไง มีอะไรผิดปกติไหม?” “เห็นจะไมเปนไรหรอกคร บัยอกๆ เสียวๆ ที่สะบักซายนี่เทานั้น วาแตคุณหญิงเถอะ ผม เห็นถูกงวงมันฟาดกระเด็นไป ไมไดเปนอะไรเลยหรอกหร  ือ?” หลอนสั่นศีรษะยิ้มออกมา “ไมหรอก ตอนนี้ฉันกไม็ เหนว็ ามันทํายังไงกับฉัน เพราะมันเขามาขางหลงัรูสึกเหมอนื ถูกใครผลักใหคะม ําหนาไปแรงๆ เทานั้น ปกติเรียบรอยดีทุกอยาง ฉนเพั ิ่งจะมีโอกาสเห็นไอแหวง ถนัดตาคราวนี้มันใหญโตมโหฬารเหลือเกิน แลวก็นาเส ียดาย ที่โอกาสของเราพลาดไปอีกแลว ทั้งๆ ที่พบกันจังหนาที่สุด ความจริงฉันกย็ิงเขาใสมันอยางเผาขนที่สุด แตอารามรบรี อนตกใจ เลย ไมทันเล็ง หนลั ํากลองตรงก็ซดตัูมเลย สงสัยจะเขากลางลําตัว เห็นเลอดออกมากืหยดเรี่ยราดเปน ทางไปทีเดียว พอถูกนัดนนมั้ันก็วิ่งปาถลมไป ทีแรกนกวึ ามันจะแวงเขาใสฉันเสียอกี” วาแลว หลอนก็ชี้ใหดูรอยเลอดสดๆืที่กองอยูกับพื้นและเรี่ยราดเปนทางไป ตามทิศทางที่ มันจะตะลุยผละหนีหยดอยูเปนหยอมๆ ราวกับใครมาทําถังสีหกไว พรานใหญเดนลากขาไปตาม ิ ตรวจดูรองรอยเหลานนอยั้ระยะหนูึ่งก็เงยหนาขึ้นตาเปนประกายไปด วยความหว ัง “แบบนี้ก็สบายแลวครับ ถึงไมถูกที่สําคัญ ก็เจ็บหนกไปท ั ีเดียว ตามไมยากแลวผมเองยิง ไมทัน พอหนกลั ับมันก็ถึงตวเสั ียแลว โชคดีที่คุณหญิงไมเสียสติอุตสาหยิงมันไดอีกนัดหนึ่ง ตอนที่ มันงัดผมลอยขึ้นไป ถาไมถูกนัดนนั้มันอาจวิ่งเขาไปกระทืบผมซ้ําแหลกไปแลวก ็ได”

[e-book] เพชรพระอุมา by Sonyalee ([email protected]) 1095 “พวกนั้นเปนย ังไงบางกไม็รูเงียบฉี่ไปเลย” หลอนเอยขึ้นอยางรอนใจ ควักบหรุี่ออกมาจุดสูบเปนต ัวแรก รพินทรเขยกกลบเขั ามา ทรุดตัวลงนั่งเอี้ยวคอดดไปมา ั “คงไมมีใครเปนไรหรอกครับ มีเราสองคนเทานั้นที่บกเขุากลางโขลงของมัน นอกนั้น ลอมดักอยูดานนอกเทานั้น ประเดี๋ยวก็คงตามเขามาพบเอง” ไมทันขาดคํากม็ีเสียงกูโหวกเหวกแววใกลเขาพรอมกับ กิ่งไมลั่นสวบสาบ พรานใหญกู รับออกไป ไมก ี่อึดใจหลังจากนั้น ไชยยันตและอีกสี่คนที่แยกยายกันออกไป ก็สมทบกันมาเปนหมู โผลออกมาจากพุมไมตอนหนึ่ง แลวเด ินตรงเขามาอยางรีบรอน สีหนาของแตละคนเต็มไปดวย ความเรารอนกระวนกระวาย แตพอมองเห็นดารนกิ ับพรานใหญนั่งรออยูครบหนาตางก็ถอนใจ ออกมาโลงอก แลวฝายที่เพงจะเขิ่ ามาสมทบทีหลัง ก็รับรูเรื่องราวตางๆ ที่เกิดขึ้นทางดานนี้อยางละเอ ียด โดยการบอกเลาของดาริน เต็มไปดวยตระหนกขวัญแขวน แลวกย็ินดในการรอดตายอย ี างหวุดหวิด ของทั้งสอง ไชยยนตั กรากเขามาจับไหลรพ ินทรบีบแนน “เทวดาประจําตัวของคุณแข็งเหลือเกิน เหมือนตายแลวเก ิดใหมทีเดยวีนึกไมถึงวาคณจะุ มีโอกาสไดเขาประช  ิดตัวมนจนถั ึงกับฟดก ับมันดวยม ือเปลาแบบนี้นี่เชษฐารูเขาก็คงแทบช็อค ทีเดียว” จอมพรานหวเราะกรั อยๆ “ผมก็ไมคิดเหมือนกันแหละครับ ตอนนั้นใหพระอนทริลงมาเข ียวๆ บอกวาผมไมตาย ... ผมก็ไมเชื่อ มันแทงผมผิดไปนิดเดยวี อารามตกใจก็เลยกอดงาของมันไวแนน กะวาจะไมยอมปล  อย ทีเดียว แตอีตอนมันงัดสะบดขั ึ้นไมทราบวาหลุดลอยไปทาไหน โชคดีที่คุณหญิงยิงสกัดไวทนัทาํ ใหมันเปดหน ไปก ี อนที่จะเขาไปซ ้ําผม ยิงชางมารวมรอยแลวไมเคยถ ึงกับตองตะลุมบอนกบมั ัน แบบมือเปลาอยางนี้อยางมากก็แคว ิ่งหนีเทาน ั้น” จากการบอกเลาของไชยยันตและจนัซึ่งแยกกันไปคนละดาน ปรากฏวาคนทั้งสองฝาย ยองเขาไปทางดานใตลม พยายามมองหาชางโขลงน  ั้น ก็ไมเห็นเงาของมันสักตัวเดียว ทั้งๆ ที่สัมผัส บอกชัดวาพวกมันแยกยายกนซัุมนิ่งอยูในดงผากนั่นเอง อันเนื่องมาจากปาทึบมากจนเกนกวิ าที่จะ มองเห็นอะไรไดถนัด ครั้นแลวทันทีน้นเองกั ็ไดยินเสียงพวกมนรั องขึ้น พรอมกับเสยงป ี น ซึ่งก็เปน เสียงปนจากดานรพ ินทรและดารินนนเองั่ทั้งสองฝายจึงพอสังเกตเหนพวกม็ นได ั ในขณะทเกี่ิด ปนปวนขนึ้ การยิงไดเก ิดขนในระหว ึ้างทมี่ันบุกตะลยแตกตุื่นออกมา จึงทําใหไมถนัดนัก เพราะตอง คอยหลีกหลบเอาตัวรอดไวกอน และเปนระยะที่ประชิดตัวเหลือเกิน ทางดานไชยยันตน้นัเกดิ