e-book อายุวัฒนมงคล ๘๑ ปี พระเดชพระคุณ พระพรมเวที

249

พระเดชพระคุณ พระพรหมเวที

ของเหตแุ ละปจั จยั จติ ไมห่ วน่ั ไหวสงดั เงยี บสงา่ งามมคี วามสขุ อยา่ งยงิ่ อยใู่ นความสงบเพราะจติ
ของทา่ นเขา้ ถงึ พระนพิ พานแลว้ พระนพิ พานจดั เปน็ วสิ งั ขาร คอื ไมม่ เี หตปุ จั จยั อะไรปรงุ แตง่
ใหเ้ ปน็ อยา่ งอน่ื

พระทยั ของพระพทุ ธองคเ์ ขา้ ถงึ พระนพิ พานแลว้ ตง้ั แตว่ นั เพญ็ ขนึ้ ๑๕ คา่� เดอื น ๖
ณ ใตต้ น้ ศรมี หาโพธิ� แตพ่ ระวรกายของพระองคย์ งั ทรงอยู่ ยงั ถกู เหตปุ จั จยั ปรงุ แตง่ อยคู่ อื
ถกู โรคโลหติ ปกั ขนั ทกิ าพาธเบยี ดเบยี น โดยเฉัพาะชว่ งใกลจ้ ะปรนิ พิ พาน ประสบทกุ ขเวทนา
อยา่ งรนุ แรง แตพ่ ระทยั กลบั สงดั เงยี บไมห่ วน่ั ไหว เพราะพระทยั ของพระองคไ์ ดเ้ ขา้ ถงึ วสิ งั ขาร
คือพระนิพพานอันไม่มีเหตุปัจจัยกระท�าให้ก�าเริบ แต่พอเสด็จดับขันธปรินิพพานแล้ว
จงึ สงบระงบั การปรงุ แตง่ ของเหตปุ จั จยั ทางพระวรกายดว้ ย ดงั นน้ั ทา้ วสกั กเทวราชจงึ ตรสั วา่
เตส� วปู สมโม สโุ ข แปลวา่ ความเขา้ ไปสงบระงบั สงั ขารเหลา่ นน้ั ได้ เปน็ สขุ ดงั น้ี

ทา่ นสาธชุ นทง้ั หลาย การฝกใชส้ ตพิ จิ ารณา สงั เกต วเิ คราะหส์ งิ่ ทเ่ี กดิ ขน้ึ ในชวี ติ
จะสรา้ งอปุ นสิ ยั ใหเ้ ปน็ คนใจเยน็ มปี ญั ญารคู้ วามเปน็ ไปของเรอ่ื งราว มบี คุ ลกิ ทส่ี งา่ งาม
ไมย่ ดึ เอาสงิ่ ทเ่ี ปน็ ปลกี ยอ่ ยมาเปน็ เรอื่ งใหญ่ เหน็ เหตกุ ารณท์ เ่ี กดิ ขนึ้ ไมว่ า่ ดหี รอื รา้ ย ทกุ อยา่ ง
เป็นเรื่องธรรมดา เกิดขึ้นแล้วก็เปลี่ยนแปลง และจะเลือนหายไปในท่ีสุด ไม่หลงดีใจ
เมอ่ื มเี รอื่ งดี ๆ เกดิ ขนึ้ ไมห่ ลงเสยี ใจเมอื่ เรอ่ื งเลวรา้ ยแผว้ ผา่ นเขา้ มา ถงึ จะหลงกห็ ลงไมม่ าก
ถงึ จะทกุ ขก์ ท็ กุ ขไ์ มน่ าน ดา� เนนิ ชวี ติ ตามความจรงิ ไมป่ รงุ แตง่ ใหจ้ ติ ใจเกดิ ความทกุ ข์ สงบระงบั
ความปรงุ แตง่ ได้ กจ็ ะพบกบั ความสขุ สวสั ดี สมดงั พระบาลที ไี่ ดย้ กเปน็ อทุ เทศบท ณ เบอ้ื งตน้
นน้ั วา่ อนจิ จฺ า วต สงขฺ ารา อปุ ปฺ าทวยธมมฺ โิ น อปุ ปฺ ชชฺ ติ วฺ า นริ ชุ ณฺ นตฺ ิ เตส� วปู สโม สโุ ข
แปลวา่ สงั ขารทง้ั หลายไมเ่ ทย่ี งหนอ มคี วามเกดิ ขน้ึ และเสอ่ื มไปเปน็ ธรรมดา ครนั้ เกดิ ขน้ึ
แลว้ ยอ่ มดบั ไป ความเขา้ ไปสงบระงบั สงั ขารเหลา่ นนั้ ได้ เปน็ สขุ ดงั น้ี

เทสนาวสาเน ในทส่ี ดุ ลงแหง่ พระธรรมเทศนาน้ี ขออานภุ าพแหง่ พระศรรี ตั นตรยั
อนั เปน็ ทตี่ ง้ั แหง่ ความเลอื่ มใสสดุ ลา้� เลศิ เปน็ บอ่ เกดิ แหง่ สริ มิ งคล และขอคณุ บญุ กศุ ลทพี่ ทุ ธ
บรษิ ทั ไดบ้ า� เพญ็ ปฏิบิ ตั ใิ นอภลิ กั ขติ กาลอฏั ิฐมบี ชู า ดว้ ยศรทั ธาอนั มนั่ คง จงดลสง่ ใหท้ กุ ทา่ น
ปราศจากโรคาพาธ นริ าศอปุ ทั วนั ตราย สา� เรจ็ ตามความมงุ่ หมายจงทกุ ประการ แสดง
พระธรรมเทศนามากเ็ หน็ เวลาสมสมยั จงึ ขอสมมตุ ยิ ตุ ลิ งคงไว้ เอวงั กม็ ดี ว้ ยประการฉัะน้ี

250

วุ ม ค

¾ÃиÃÃÁà·È¹Ò
àÃÍè× § “ÁÙŹԸԔ

นโม ตสสฺ ภควโต อรหโต สมมฺ าสมพฺ ทุ ธฺ สสฺ
นโม ตสสฺ ภควโต อรหโต สมมฺ าสมพฺ ทุ ธฺ สสฺ
นโม ตสสฺ ภควโต อรหโต สมมฺ าสมพฺ ทุ ธฺ สสฺ

เอส เทวมนสุ สฺ า สพพฺ กามทโท นธิ ิ
ย� ย� เทวาภปิ ฏิเฐนตฺ ิ เตส� วปู สโม สโุ ขติ ฯ
สสุ ณฐฺ านา สรุ ปู ตา
สวุ ณณฺ ตา สสุ รตา สพพฺ เมเตน ลพภฺ ติ ฯ
อาธปิ จจฺ � ปรวิ าโร เทวโลเก จ ยา รติ
มานสุ กิ า จ สมปฺ ตตฺ ิ สพพฺ เมเตน ลพภฺ ติ ฯ
ยา จ นพิ พฺ านสมปฺ ตตฺ ิ ยททิ � ปญุ ญฺ สมปฺ ทา
เอว� มหตถฺ กิ า เอสา ปณฑฺ ์ติ า กตปญุ ญฺ ตนตฺ ิ ฯ
ตสมฺ า ธรี า ปสส� นตฺ ิ

บัดน้ี อาตมภาพจักแสดงพระธรรมเทศนา พรรณนาธรรมะขององค์สมเด็จ
พระสมั มาสมั พทุ ธเจา้ ในปญุ ญนธิ กิ ถา เพอื่ เปน็ การประคบั ประคองฉัลองศรทั ธา ประดบั
สตปิ ญั ญาบารมี ของทา่ นพทุ ธศาสนกิ ชนทง้ั หลาย ทไ่ี ดน้ อ้ มกายใจเขา้ มา ประพฤตปิ ฏิบิ ตั ิ
ธรรมะในพระพทุ ธศาสนา ธรรมะน้ี ยงั ดา� รงคงอยดู่ ว้ ยดตี ลอดมา ถงึ ทกุ วนั นี้ นบั วา่ เปน็ บญุ ราศี
อนั ดงี าม ตอ่ ผทู้ ไี่ ดเ้ ขา้ มาประพฤตปิ ฏิบิ ตั ธิ รรมะ ทพ่ี ระพทุ ธองคท์ รงสงั่ สอนไว้ ตามนยั แหง่
พระสตู ร พระวนิ ยั และพระอภธิ รรมปฎิ ก ฉัะนนั้ จะขอหยบิ ยกธรรมะขององคส์ มเดจ็
พระสมั มาสมั พทุ ธเจา้ ขนึ้ มาแสดงชแี้ จง เปน็ ลา� ดบั สบื ไป ดงั มใี จความตามพระบาลที ยี่ ก
เปน็ อทุ เทศบทวา่

เอส เทวมนสุ สฺ าน� 251
ย� ย� เทวาภปิ ฏิเฐนตฺ ิ
พระเดชพระคณุ พระพรหมเวที
สวุ ณณฺ ตา สสุ รตา
อาธปิ จจฺ � ปรวิ าโร สพพฺ กามทโท นธิ ิ
สพพฺ เมเตน ลพภฺ ติ ฯ
มานสุ กิ า จ สมปฺ ตตฺ ิ สสุ ณฐฺ านา สรุ ปู ตา
ยา จ นพิ พฺ านสมปฺ ตตฺ ิ สพพฺ เมเตน ลพภฺ ติ ฯ
เทวโลเก จ ยา รติ
เอว� มหตถฺ กิ า เอสา สพพฺ เมเตน ลพภฺ ติ ฯ
ตสมฺ า ธรี า ปสส� นตฺ ิ ยททิ � ปญุ ญฺ สมปฺ ทา
ปณฑฺ ์ติ า กตปญุ ญฺ ต� ฯ

แปลความตามภาษาไทยวา่ มลู นธิ คิ อื บญุ น้ี ใหส้ มบตั ทิ นี่ า่ ปราถนาทกุ อยา่ ง แกเ่ ทวดา
และมนษุ ยท์ งั้ หลาย เทวดาและมนษุ ยท์ งั้ หลาย ยอ่ มปรารถนาสมบตั ใิ ด ๆ สมบตั นิ นั้ ๆ ทง้ั ปวง
ยอ่ มไดด้ ว้ ยมลู นธิ นิ นั้

ความเปน็ ผมู้ ผี วิ พรรณดี ความเปน็ ผมู้ เี สยี งไพเราะ ความเปน็ ผมู้ รี ปู รา่ งดี ความเปน็ ผมู้ ี
ยศตา� แหนง่ ความเปน็ ผมู้ บี รวิ าร ผลทงั้ ปวงยอ่ มไดด้ ว้ ยมลู นธิ นิ น้ั สมบตั ใิ นโลกมนษุ ย์ สมบตั ิ
ในโลกสวรรค์และสมบตั คิ อื พระนพิ พานสมบตั ทิ ง้ั สามประการน้ียอ่ มไดด้ ว้ ยมลู นธิ นิ น้ั ความถงึ
พรอ้ มดว้ ยขมุ ทรพั ยแ์ หง่ บญุ นี้ มคี ณุ ประโยชนม์ ากอยา่ งน้ี เพราะฉัะนน้ั บณั ฑ์ติ ทงั้ หลาย
ผมู้ ปี ญั ญา จงึ สรรเสรญิ ความเปน็ ผมู้ บี ญุ ทไี่ ดท้ า� ไวแ้ ลว้ ดงั น้ี ฯ

ทา่ นสาธชุ นทงั้ หลาย แมว้ า่ ปลายทางแหง่ หลกั ธรรมคา� สอนทพ่ี ระพทุ ธองค์ ทรงแสดงไว้
คือความสิ้นไปแห่งกิเลสอาสวะท่ีหมักดองอยู่ในสันดาน อันได้แก่ พระนิพพาน อันเป็น
ธรรมะเอกอุดมบรมธรรม แต่ใช่ว่าทุกคนจะสามารถไปถึง ซึ่ึ่งจุดหมายน้ันได้ตามเวลา
ทก่ี า� หนด หนทางแหง่ สงั สารวฏั ิทเี่ วไนยสตั ว์ ตอ้ ง ทอ่ งเทย่ี วไปนนั้ ยงั คงอยอู่ กี ยาวไกล ยงั ตอ้ ง
คอ่ ย ๆ เกบ็ บญุ สะสมกศุ ลเพมิ่ พนู บารมี ไปกอ่ น จนกวา่ ดวงปญั ญาจะสวา่ งไสวเตม็ กา� ลงั จงึ จะ
สามารถขจดั ความมดื มน อนธการ ชา� ระขนั ธสนั ดานทห่ี มองคลา�้ เปดิ เผยเงอ่ื นงา� แหง่ ปจั จยา
การใหแ้ จม่ แจง้

เปน็ ธรรมดาในการเดนิ ทางทกุ ครง้ั เราตอ้ งการความสะดวกสบาย และไป ใหถ้ งึ ซึ่ง่ึ
ทห่ี มาย ใหไ้ ดโ้ ดยเรว็ ไว แตถ่ า้ หนทางทจี่ ะกา้ วไปมปี จั จยั ใหเ้ กดิ ความเนน่ิ ชา้ ไมว่ า่ จะเปน็ ขวาก
หนาม หบุ เหว หรอื สตั วร์ า้ ย หากรา่ งกายไมแ่ ขง็ แรง

252

ุว ม ค

หรอื ไมม่ อี ปุ กรณป์ อ้ งกนั ภยั ในระหวา่ งทาง ยอ่ มสง่ ผลใหก้ ารเดนิ ทางเปน็ ไปอยา่ ง ยากลา� บาก
เกดิ ความเนน่ิ ชา้ กวา่ จะถงึ ซึ่งึ่ ทหี่ มาย หรอื หากโชครา้ ยอาจไปไมถ่ งึ ซึ่ง่ึ ปลายทาง การเดนิ ทาง
ในสงั สารวฏั ิเพอ่ื ไปใหถ้ งึ ซึ่ง่ึ พระนพิ พานกค็ ลา้ ยกนั หากไมม่ ี ตน้ ทนุ ในการฝกฝนพากเพยี รเรยี น
รู้ หนทางกด็ เู หมอื นวา่ จะยาวไกล และมากมาย ดว้ ยปญั หานานาประการ เพราะหากปจั จยั
พนื้ ฐานในการดา� เนนิ ชวี ติ มไี มเ่ พยี งพอ จะเอาอะไรไปหยบิ ยนื่ จะหาสงิ่ ของทไ่ี หนไปแบง่ ปนั
หากสตปิ ญั ญานอ้ ย จะเอา อะไรไปพจิ ารณาเหน็ คณุ คา่ ของความเปน็ คนใจเยน็ เหน็ ใจผอู้ นื่
ใหเ้ กยี รติ ใหอ้ ภยั ใหค้ วามกตญั ญกู ตเวที อยา่ วา่ แตก่ ารเขา้ ถงึ ซึ่ง่ึ เนอ้ื หา แหง่ พระธรรมอนั ลกึ ซึ่ง้ึ เลย
แมแ้ คเ่ รอื่ งวนุ่ วายของชวี ติ ในแตล่ ะวนั กห็ าบทสรปุ แทบไมไ่ ด้ หาทางแกไ้ ขแทบไมพ่ บ หาความสงบ
แทบไมเ่ จอ

ดงั นนั้ องคส์ มเดจ็ พระสมั มาสมั พทุ ธเจา้ ของพวกเรา พระองคผ์ ทู้ รงเปน็ บรมครู
แหง่ เทวดาและมนษุ ยท์ ง้ั หลาย ผสู้ งู สดุ กวา่ ผใู้ ดในไตรภพ ทรงรแู้ จง้ เจนจบ ในทกุ สรรพสงิ่
สงบนงิ่ ยง่ิ กวา่ ขนุ เขาทสี่ งู เสยี ดฟา้ มพี ระมหากรณุ ากวา้ งใหญไ่ พศาล ปานหว้ งมหาสมทุ ร
พระหฤทยั บรสิ ทุ ธย�ิ ง่ิ กวา่ แกว้ มณใี ดใดในโลกธาตุ พระองค์ ทรงทราบความเปน็ ไปในเรอ่ื งนี้
เปน็ อยา่ งดี จงึ ทรงมพี ระเมตตา เทศนาสง่ั สอน แสดงวธิ กี ารลดทอนปญั หา ในการกา้ วเดนิ
บนหนทางชีวิต เพ่ือพิชิตความยุ่งยาก ท่ีจะพานพบ ทุกปัญหาจะบรรจบพบทางแก้ไข
แมป้ ระสงคส์ ง่ิ ใดกจ็ ะไดด้ งั ใจหวงั ทรงแสดงคา� สอนดว้ ยพระดา� รสั เพยี งคา� สนั้ ๆ วา่ “นธิ ”ิ
ขมุ ทรพั ยแ์ หง่ พลงั บญุ ” กเ็ กดิ ความเกอื้ หนนุ แกผ่ ปู้ ฏิบิ ตั เิ ปน็ อยา่ งมาก

คา� วา่ “นธิ ”ิ ตามรปู ศพั ทภ์ าษาบาลี แปลวา่ สะสมไว้ หรอื ฝงั ไว้ ในพระไตร ปฎิ ก
เลม่ ที่ ๒๕ อรรถกถาแหง่ นธิ กิ ณั ฑ์์ ทา่ นขยายความไวว้ า่ นธิ ไิ ดแ้ กข่ มุ ทรพั ยค์ อื บญุ บญุ ทไ่ี ด้
ชอื่ วา่ นธิ ิ เพราะเปน็ สงิ่ ทค่ี วรสะสมไว้ และเพราะบญุ มพี ลงั กอ่ ใหเ้ กดิ สง่ิ ดี ๆ ในชวี ติ จงึ สรปุ
ไดใ้ จความวา่ นธิ กิ ค็ อื ขมุ ทรพั ยแ์ หง่ พลงั บญุ ไมว่ า่ จะเปน็ สมบตั ทิ น่ี า่ ปรารถนาในโลกมนษุ ย์
สมบตั อิ นั นา่ รนื่ รมยใ์ นสรวงสวรรค์ หรอื แมแ้ ต่ สมบตั อิ นั สงู สดุ คอื พระนพิ พาน พลงั ทส่ี ามารถ
ดลบนั ดาลใหไ้ ด้ กม็ แี ตพ่ ลงั แหง่ บญุ เทา่ นนั้

ในพระบาลที ยี่ กขน้ึ เปน็ อทุ เทศบทแหง่ พระธรรมเทศนานี้ พระคาถาปรารภ บทที่
หนงึ่ พระองคต์ รสั ถงึ เหตใุ หส้ า� เรจ็ สมความปรารถนา แกเ่ หลา่ เทวดา และ มนษุ ยท์ ง้ั หลาย
เพราะมสี งิ่ สา� คญั นน่ั คอื นธิ ิ อนั ไดแ้ กข่ มุ ทรพยั แ์ หง่ พลงั บญุ ในพระคาถาบททสี่ อง แสดง
สมบตั ทิ นี่ า่ ใครใ่ นถน่ิ มนษุ ย์ อนั ไดแ้ ก่ สวุ ณณฺ ตา ความเปน็ ผมู้ ผี วิ พรรณวรรณะผดุ ผอ่ ง เปน็ ที่

253

พระเดชพระคุณ พระพรหมเวที

ตอ้ งตาตอ้ งใจแกผ่ ไู้ ดพ้ บเหน็ สสุ รตา ความเปน็ ผมู้ เี สยี งไพเราะเสนาะโสต เจรจาครง้ั ใด ยอ่ ม
ยงั จติ ใจของผไู้ ดฟ้ งั ใหแ้ ชม่ ชนื่ เบกิ บาน สสุ ณฐฺ านา ความเปน็ ผมู้ ที รวดทรงสมสว่ น มบี คุ ลกิ ดี
ลว้ นเปน็ ทนี่ า่ เจรญิ ตา เบกิ บานใจ สรุ ปู ตา ความเปน็ ผมู้ หี นา้ ตาดี เปน็ ชายกร็ ปู งาม เปน็ หญงิ
กร็ ปู สวยอาธปิ จจฺ �ความเปน็ ใหญ่คอื มยี ศมตี า� แหนง่ ทางสงั คมเปน็ ทน่ี ยิ มชนื่ ชมยกยอ่ งปรวิ าโร
ความเปน็ ผมู้ บี รวิ าร ใคร ๆ กอ็ ยากจะคบคา้ สมาคม แมจ้ ากไปเนนิ่ นาน คราวเมอื่ ได้ มาพบกนั
กย็ งั จดจา� กนั ได้ รกั ใครก่ นั เหมอื นเดมิ

ในพระคาถาบทที่ ๓ แสดงสรปุ สมบตั ิ ๓ อยา่ ง คอื สมบตั ใิ นโลกน้ี เปน็ ทยี่ นิ ดี
ของชาวมนษุ ย์สมบตั ใิ นโลกหนา้ เปน็ ทยี่ นิ ดขี องเทวดาในแดนสวรรค์และสมบตั ิคอื พระนพิ พาน
เปน็ สมบตั ทิ เ่ี หนอื กวา่ สมบตั ทิ งั้ ปวง อนั เปน็ จดุ หมายปลายทางแหง่ การสง่ั สมบารมคี วามดี
ทงั้ ปวง สมบตั ทิ ง้ั ๓ ประการน้ี จะเกดิ มไี ด้ กเ็ พราะขมุ ทรพั ยแ์ หง่ พลงั บญุ สว่ นพระคาถาบท
สดุ ทา้ ย ทรงสรปุ ไวใ้ หพ้ วกเรา เหลา่ ธรี ชนคนฉัลาด หนอ่ เนอื้ แหง่ ทา่ นผเู้ ปน็ ปราชญพ์ งึ สา� เหนยี ก
ใหค้ วามสา� คญั กบั การสง่ั สมบา� เพญ็ บญุ เพมิ่ พนู เปน็ ขมุ ทรพั ยท์ มี่ พี ลงั ไว้ กา๊ ซึ่คารบ์ อนทถ่ี กู
ธรรมชาตกิ กั เกบ็ ไว้ เมอื่ ผา่ นกาลเวลา จงึ กลายเปน็ เพชรอนั ทรงคณุ คา่ เหนอื รตั นชาติ ทกุ ชนดิ
เชน่ เดยี วกนั บญุ ทไี่ ดก้ ระทา� เกบ็ สะสมไวช้ า� ระจติ ใจใหใ้ สสะอาด จะกลายเปน็ บารมที น่ี กั ปราชญ์
ทา่ นสรรเสรญิ วา่ ความเปน็ ผไู้ ดท้ า� บญุ สะสมไว้ เปน็ สง่ิ ทจี่ ะให้ สมบตั สิ มความปรารถนาได้
ทกุ ประการ

ทา่ นสาธชุ นทง้ั หลาย บญุ กศุ ลทไี่ ดก้ ระทา� ไวน้ ี้ นอกจากจะเปน็ ประดจุ ดงั ขมุ ทรพั ย์
ทท่ี า่ นเรยี กวา่ นธิ แิ ลว้ ยงั เปน็ เสมอื นอเู่ ปน็ ทห่ี ลง่ั ไหลมาแหง่ โภคทรพั ย์ ซึ่ง่ึ ทา่ นเรยี กวา่ สริ ิ
สริ นิ ี้ เมอ่ื เกดิ ขน้ึ กบั บคุ คลใดแลว้ กจ็ ะคอยสถติ ตดิ ตามบคุ คลนนั้ ไปทกุ หนทกุ แหง่ แมจ้ ะ
เกดิ อปุ สรรค ปญั หาหนกั หนาอนั ใด จนถงึ กบั ทา� ใหต้ กตา่� ยา�่ แย่ สริ กิ จ็ ะคอยอปุ ถมั ภค์ า้� ชู
ใหก้ ลบั มาโดดเดน่ ไดด้ งั เดมิ และสริ นิ ไ้ี มม่ ใี ครสามารถ เอย่ ปากขอ หรอื ขโมยแยง่ ชงิ เอาไปได้
ดงั มเี รอ่ื งทปี่ รากฏิอยู่ ในเทวตาสงั ยตุ พระสตุ ตนั ตปฎิ ก ความโดยสรปุ วา่

มพี ราหมณาจารยผ์ เู้ กง่ กาจสามารถทา่ นหนงึ่ พจิ ารณาเหน็ ความเปน็ ไป ในชวี ติ ของ
ทา่ นอนาถปณิ ฑ์กิ เศรษฐผี มู้ ศี รทั ธาในพระรตั นตรยั ครง้ั หนง่ึ เศรษฐี เคยประสบพบเหตใุ หย้ งุ่ ยาก
อนั เกดิ จากกรรมเกา่ เขา้ มาผจญ ถงึ ขนาดยากจนแทบ ไมม่ อี ะไรจะกนิ แตไ่ มน่ านทา่ นก็
กลบั มที รพั ยส์ นิ เงนิ ทองมากมายกา่ ยกองยง่ิ กวา่ เดมิ นนั่ เพราะอะไรหนอ เมอื่ ใชส้ ตปิ ญั ญา
พจิ ารณาแลว้ จงึ ไดท้ ราบถงึ ความเปน็ ไป เหตทุ เ่ี ปน็ เชน่ นน้ี นั้ ไซึ่ร้ เพราะทา่ นเศรษฐใี หญ่

254

วุ ม ค

ไดเ้ คยสรา้ งสมบญุ ไวใ้ นอดตี เปน็ สริ ิ ทคี่ อยสถติ ตดิ ตามตน พราหมณผ์ มู้ มี นตจ์ งึ อยากได้
สริ มิ งคลนน้ั มาเปน็ ของตวั วนั หนงึ่ จงึ ไดเ้ ขา้ ไปหาทา่ นอนาถปณิ ฑ์กิ เศรษฐี ขณะทก่ี า� ลงั
สนทนาพาทกี แ็ อบ รา่ ยมนตค์ น้ หา แลว้ กไ็ ดเ้ หน็ วา่ ตอนนสี้ ริ ไิ ดส้ ถติ อยทู่ หี่ งอนไกข่ าวทเี่ ศรษฐี
เลย้ี งไว้ อยใู่ นกรงทอง จงึ แตง่ เรอ่ื งราวกลา่ วขานวา่ ทา่ นเศรษฐไี กท่ สี่ า� นกั ของเรานนั้ ขนั ไม่
เปน็ เวลา ทา� ใหร้ ะเบยี บในการนา� พามวลศษิ ยผ์ ดิ เพยี้ นไป ไกข่ องทา่ นตวั น้ี มลี กั ษณะดขี นั
ตรงเวลา ขา้ พเจา้ ขอไกต่ วั นเี้ ถดิ หนาทา่ นคหบดี

ฝ่ายเศรษฐีดีใจท่ีไก่ของตนจะมีประโยชน์โสตถิผลแก่คนหมู่มาก จึงรับปากว่า
ยนิ ดมี อบให้ เชญิ เอาไปเถดิ ทา่ นอาจารย์ ในขณะทเ่ี ศรษฐพี ดู วา่ ใหส้ ริ กิ ย็ า้ ยไปอยู่ ทแ่ี กว้ มณี
ทปี่ ระดบั อยบู่ นศรี ษะของเศรษฐี พราหมณก์ เ็ อย่ ปากขอแกว้ มณี ไมว่ า่ สริ จิ ะยา้ ยไปสถติ
อยกู่ บั สงิ่ ใด พราหมณก์ ข็ อสง่ิ นนั้ และเศรษฐผี จู้ ติ ใจสงู สง่ เหนอื วตั ถสุ ง่ิ ของ กย็ นิ ดใี หท้ กุ อยา่ งที่
พราหมณเ์ อย่ ปากบอกขอ สดุ ทา้ ยสริ ยิ า้ ยไป จบั อยทู่ ศี่ รี ษะของภรรยาเศรษฐี พราหมณร์ ทู้ นั ที
ว่าสิริอันล้�าค่านี้ คงไม่สามารถจะน�ามาเป็นของตนได้ จึงบอกความจริงให้เศรษฐีทราบ
และลา่� ลาจากไป

นิธิ คือ ขุมทรัพย์แห่งพลังบุญนี้ ยังมีพลานุภาพเป็นเคร่ืองป้องกันภยันตราย
ไดข้ นาดสปุ ตฏิ ิฐติ เทพบตุ รคราวสน้ิ สดุ วาสนาในเมอื งฟา้ แดนสวรรค์ ตอ้ งพลกิ ผนั รว่ งหลน่
ลงไปแลว้ ในแดนนรก เมอื่ ไดฟ้ งั พระธรรมเทศนาอณุ หสิ วชิ ยั จากองคส์ มเดจ็ พระบรมศาสดา
หนั หนา้ ประกอบสจุ รติ ธรรมบา� เพญ็ กศุ ล จงึ รอดพน้ จากมหนั ตภยั ไดเ้ สวยสขุ ตอ่ ไปในสรวงสวรรค์
บญุ นธิ นิ ้ี ยงั ชว่ ยผลกั ดนั ใหส้ งู สง่ มน่ั คงในเสน้ ทาง แหง่ ความดงี าม เพราะการทา� ความดี
ทส่ี ะสมไว้ สง่ ผลใหม้ ฆ์ะมาณพ จากมนษุ ย์ ผมู้ หี วั ใจเสยี สละ เมอื่ ถงึ คราวมรณะลว่ งลบั
ดบั ขนั ธล์ ง บารมอี นั สงู สง่ จงึ มงุ่ ตรงขน้ึ ไป ในฟากฟา้ บงั เกดิ เปน็ องคอ์ นิ ทรป์ น่ิ ราชา ผมู้ อี าญา
เหนอื หมเู่ ทพในดาวดงึ ส์ การได้ ขน้ึ สสู่ วรรคค์ รง้ั คราวนี้ ใชจ่ ะมแี คเ่ พยี งมฆ์ะมาณพคนเดยี ว
กห็ าไม่ ยงั นา� พาพวกพอ้ ง ผรู้ ว่ มอดุ มการณอ์ กี มากมาย ใหไ้ ดร้ บั ชวี ติ ใหมใ่ นเมอื งสวรรค์ บญุ น้ี
มสี ภาวะทสี่ ะอาด มพี ลงั ชา� ระทกุ อยา่ ง ทบ่ี ญุ ไดส้ มั ผสั หวั ใจดวงใดไดส้ มั ผสั กบั บญุ จะกลาย
เปน็ หวั ใจทใี่ สบรสิ ทุ ธิ� แมไ้ มเ่ ทยี มเทา่ กบั องคพ์ ระอรหนั ต์ แตก่ ส็ ามารถจะใหช้ วี ติ ผา่ นพน้
อปุ สรรคไปไดด้ ว้ ยดี มคี วามสขุ มคี วามสบายใจ

255

พระเดชพระคณุ พระพรหมเวที

ผทู้ ม่ี ขี มุ ทรพั ยแ์ หง่ พลงั บญุ ไวเ้ ปน็ สมบตั ิ ใชจ่ ะมคี วามสขุ เฉัพาะในโลกนี้ แมใ้ นโลก
เบอื้ งหนา้ ทเ่ี ราจะตอ้ งเดนิ ทางไปเยย่ี มเยอื น บญุ จะเตรยี มความพรอ้ มความสมบรู ณไ์ วร้ อทา่
เปน็ ทพี่ งึ่ พาไดอ้ ยา่ งมนั่ คง ดงั ทอี่ งคส์ มเดจ็ พระบรมชนิ สหี ส์ มั มาสมั พทุ ธเจา้ ตรสั ไวว้ า่ ปญุ ญฺ า
นิ ปรโลกสมฺ ึ ปตฏิ ิฐา โหนตฺ ิ ปาณนิ � แปลวา่ บญุ ทง้ั หลายเปน็ ทพี่ งึ่ อาศยั ของเหลา่ นรชนผไู้ ป
สถติ ในโลกเบอ้ื งหนา้ ใหแ้ บบอยา่ ง ทฏิ ิฐานคุ ตชิ วี ติ อนั ดงี าม ดงั เชน่ นางวสิ าขา ในชาตทิ แ่ี ลว้
นางไดถ้ วายขา้ วปลาอาหาร แดพ่ ระสงฆ์ด์ ว้ ยหวั ใจอนั มนั่ คงในศรทั ธา มาชาตนิ บี้ ดิ าไดแ้ บง่
สมบตั แิ บง่ โคใหไ้ ป ในวนั แตง่ งาน พอการแบง่ เสรจ็ สนิ้ คนรบั ใชไ้ ดป้ ดิ ประตคู อกลง โคอกี
หลายรอ้ ยตวั กระโดดขา้ มรว้ั วง่ิ ตามกนั ไป สตปิ ญั ญาของนางกเ็ ปน็ ทเี่ ชดิ หนา้ ชตู า ชว่ งทไ่ี ป
อยบู่ า้ นสามรี ะยะแรก ๆ มปี ญั หากบั พอ่ สามที ค่ี อยหาเรอ่ื งกลน่ั แกลง้ แตด่ ว้ ยบญุ ญาบารมี
นางใชส้ ตปิ ญั ญาและความดชี นะไดท้ กุ ครงั้ แมน้ างผมู้ ศี รทั ธาจะสรา้ งวดั วาอาราม หมดเงนิ
สน้ิ ทองไปมากมายกา่ ยกองสกั ปานใด ไมน่ านสมบตั กิ ม็ กี ลบั มามากมาย กวา่ เดมิ นางมอี ายุ
ยนื ยาวถงึ หนง่ึ รอ้ ยยสี่ บิ ปี ไมเ่ คยมปี ระวตั วิ า่ เกดิ การปว่ ยไข้ ผวิ พรรณวรรณะยงั ผดุ ผอ่ ง
ใบหนา้ ยงั เตง่ ตงึ เหมอื นกบั คนอายนุ อ้ ย บนศรี ษะของนางไมม่ ผี มขาวแมแ้ ตเ่ สน้ เดยี ว พลงั บญุ
นชี้ า่ งหนา้ อศั จรรยย์ งิ่ นกั

ทา่ นสาธชุ นทง้ั หลาย ขณะน้ี วดั พระปฐมเจดยี ก์ า� ลงั จดั ตง้ั มลู นธิ ิ องค์ พระปฐมเจดยี ์
โดยมวี ตั ถปุ ระสงค์ เพอื่ เปน็ ทนุ ถวายการศกึ ษาแดพ่ ระภกิ ษุ สามเณร ทม่ี าศกึ ษาเลา่ เรยี น
ภาษาบาลี เพอ่ื มอบเปน็ ทนุ การศกึ ษาใหก้ บั นกั เรยี นและนกั ศกึ ษา ทข่ี าดแคลนโดยทว่ั ไป
และเพอ่ื ใชเ้ ปน็ สาธารณประโยชนส์ ว่ นรวมอกี หลายอยา่ ง เปน็ โอกาสอนั ดที พี่ วกเราจะได้
สงั่ สมบญุ ไวเ้ ปน็ ขมุ ทรพั ยอ์ นั มพี ลงั สามารถดลบนั ดาลใหไ้ ดส้ มบตั ทิ น่ี า่ ปรารถนาทกุ ประการ
โดยสรปุ ตามเนอ้ื หาแหง่ พระธรรม เทศนาทแ่ี สดงมาน้ี คา� วา่ มลู นธิ ิ เปน็ ชอื่ ของขมุ ทรพั ย์
คอื บญุ ทฝี่ งั ไวใ้ นใจ พระพทุ ธเจา้ ตรสั ไวว้ า่ เอส เทวมนสุ สฺ าน� สพพฺ กามทโท นธิ ิ ดงั นเ้ี ปน็ ตน้
แปลความวา่ มลู นธิ ใิ หส้ มบตั นิ า่ ใครท่ กุ อยา่ งแกผ่ ตู้ ง้ั มลู นธิ ิ ผทู้ ไี่ ดต้ ง้ั ทนุ มลู นธิ แิ ลว้ จะไดร้ บั
สมบตั ิ ๖ ประการ คอื ๑. รปู สวย ๒. รวยทรพั ย์ ๓. นบั วชิ า ๔. มมี ารยาท ๕. ชาตผิ ดู้ ี
๖. มศี ลี ธรรม

ความจรงิ แลว้ เงนิ ทญ่ี าตโิ ยมนา� เอามาตงั้ เปน็ มลู นธิ นิ นั้ เปน็ บญุ โดยตรง แตห่ วั ใจของ
ทกุ ทา่ นทย่ี ดึ มน่ั ในความดแี ลว้ ไดเ้ สยี สละตง้ั มลู นธิ ติ า่ งหาก จะกลาย เปน็ พลงั บญุ สนบั สนนุ
ให้ พระสงฆ์์ สามเณร ผเู้ ปน็ ศาสนทายาทไดศ้ กึ ษาเลา่ เรยี น พระธรรมวนิ ยั เพอื่ สบื สาน

256

วุ ม ค

อายพุ ระพทุ ธศาสนา ความปรารถนา หวงั จะชว่ ยคน ผดู้ อ้ ยโอกาสใหไ้ ดเ้ ลา่ เรยี น มอี นาคต
ทด่ี ี ความตง้ั ใจอยากชว่ ยเหลอื เพอื่ นมนษุ ย์ ทล่ี า� บากในคราวนา�้ ทว่ ม ทล่ี า� บากในเวลาที่
ไฟไหมบ้ า้ นความบรสิ ทุ ธใ�ิ นหวั ใจของทา่ นผเู้ ปน็ เจา้ ของมลู นธิ สิ ว่ นนต้ี า่ งหากทจ่ี ะเปน็ พลงั บญุ
อันบริสุทธิ� พลังบุญน้ี แม้จะมีเงินก็หาซึ่้ือไม่ได้ ต้องมีหัวใจที่งดงาม และต้องมีหัวใจ
ทป่ี ระกอบดว้ ยศรทั ธา อยา่ งมนั่ คง จงึ จะฝงั ขมุ ทรพั ยค์ อื บญุ นไี้ วใ้ นใจได้ การใชเ้ งนิ ทนุ มลู นธิ ิ
จงึ เปน็ อปุ กรณส์ อื่ กลาง คลา้ ยดงั่ เปน็ สะพานทน่ี อ้ มสมบตั สิ ว่ นตวั ของเรา ใหเ้ ชอื่ มโยงสง่ ไป
ถงึ ซึ่งึ่ ประโยชนอ์ นั ยง่ิ ใหญแ่ กพ่ ระพทุ ธศาสนาและสงั คมประเทศชาติเทวดารู้ทา่ นจะอนโุ มทนา
พระพรหมรบั ทราบทา่ นจะสรรเสรญิ เพราะทา่ นผฉู้ ัลาดนกั ปราชญท์ ง้ั หลายลว้ นแตป่ ลาบปลม้ื
ชนื่ ชมนยิ มสรรเสรญิ ความเปน็ ผไู้ ดบ้ า� เพญ็ บญุ ไว้ สมดงั นยั แหง่ พระธรรมเทศนา ทไ่ี ดย้ ก
เปน็ อทุ เทศบทไว้ ณ เบอ้ื งตน้ นนั้ วา่

เอส เทวมนสุ สฺ าน� สพพฺ กามทโท นธิ ิ
ย� ย� เทวาภปิ ฏิเฐนตฺ ิ สพพฺ เมเตน ลพภฺ ติ ฯ
สสุ ณฐฺ านา สรุ ปู ตา
สวุ ณณฺ ตา สสุ รตา สพพฺ เมเตน ลพภฺ ติ ฯ
อาธปิ จจฺ � ปรวิ าโร เทวโลเก จ ยา รติ
มานสุ กิ า จ สมปฺ ตตฺ ิ สพพฺ เมเตน ลพภฺ ติ ฯ
ยา จ นพิ พฺ านสมปฺ ตตฺ ิ ยททิ � ปญุ ญฺ สมปฺ ทา
ปณฑฺ ์ติ า กตปญุ ญฺ ต� ฯ
เอว� มหตถฺ กิ า เอสา
ตสมฺ า ธรี า ปสส� นตฺ ิ

แปลความวา่ มลู นธิ คิ อื บญุ น้ี ใหส้ มบตั ทิ นี่ า่ ปรารถนาทกุ อยา่ ง แกเ่ ทวดา และมนษุ ย์
ทงั้ หลาย เทวดาและมนษุ ยท์ ง้ั หลาย ยอ่ มปรารถนาสมบตั ใิ ด ๆ สมบตั นิ น้ั ๆ ทง้ั ปวง ยอ่ มได้
ดว้ ยมลู นธิ นิ น้ั

ความเปน็ ผมู้ ผี วิ พรรณดี ความเปน็ ผมู้ เี สยี งไพเราะ ความเปน็ ผมู้ รี ปู รา่ งดี ความเปน็
ผมู้ ยี ศตา� แหนง่ ความเปน็ ผมู้ บี รวิ าร ผลทง้ั ปวงยอ่ มไดด้ ว้ ยมลู นธิ นิ นั้ สมบตั ใิ นโลกมนษุ ย์
สมบตั ใิ นโลกสวรรค์ และสมบตั คิ อื พระนพิ พาน สมบตั ทิ งั้ สามประการน้ี ยอ่ มไดด้ ว้ ยมลู นธิ นิ นั้
ความถงึ พรอ้ มดว้ ยขมุ ทรพั ยแ์ หง่ บญุ นี้ มคี ณุ ประโยชน์ มากอยา่ งน้ี เพราะฉัะนน้ั บณั ฑ์ติ
ทงั้ หลายผมู้ ปี ญั ญา จงึ สรรเสรญิ ความเปน็ ผมู้ บี ญุ ทไี่ ดท้ า� ไวแ้ ลว้ ดงั น้ี ฯ

257

พระเดชพระคุณ พระพรหมเวที

เทสนาวสาเน ในทสี่ ดุ ลงแหง่ พระธรรมเทศนานี้ ขออานภุ าพแหง่ คณุ พระศรรี ตั นตรยั
อนั เปน็ ทต่ี ง้ั แหง่ ความเลอ่ื มใส เปน็ บอ่ เกดิ แหง่ สริ มิ งคล และ ขอบญุ กศุ ล ทพ่ี ทุ ธบรษิ ทั ได้
ปฏิบิ ตั บิ า� เพญ็ ใหเ้ ปน็ ไป โดยการสรา้ งบญุ อนั ยง่ิ ใหญ่ ทต่ี งั้ ทนุ มลู นธิ ิ ดว้ ยศรทั ธาอนั มน่ั คง
จงเกดิ ผลดลสง่ ใหท้ กุ ทา่ น ปราศจากโรคาพาธ นริ าศอปุ ทั วนั ตราย สา� เรจ็ ตามความมงุ่ หมาย
จงทกุ ประการ แสดงพระธรรม เทศนามากเ็ หน็ เปน็ เวลาสมสมยั จงึ ขอสมมตุ ยิ ตุ ลิ งคงไว้
แตเ่ พยี งเทา่ น้ี เอว� กม็ ดี ว้ ยประการฉัะน้ี ฯ

258

วุ ม ค

ั ทกรำ กำร รรมะทำงสถำ ทรทั ดดท
ร ง ิ ตังทุ ม ิ ิ งค ระ ม จด

ขอเจรญิ สขุ ทา่ นพทุ ธศาสนกิ ชนทงั้ หลาย วนั นี้ อาตมภาพ ไดม้ โี อกาสบรรยาย
ธรรม ทางสถานโี ทรทศั นด์ ดี ที วี ชี อ่ งนี้ เพอ่ื ใหข้ อ้ คดิ ในชวี ติ ประจา� วนั แกบ่ รรดาทา่ นผชู้ ม
และผฟู้ งั ทงั้ หลาย กอ่ นทจี่ ะใหข้ อ้ คดิ ในชวี ติ ประจา� วนั อาตมภาพ ขอเชญิ ชวนทกุ ทา่ นกลา่ วคา�
แสดงตนเปน็ พทุ ธมามกะ ตง้ั ใจถวายในหลวง พทุ ธมามกะเปน็ สง่ิ ทส่ี งู สดุ ในหลวงเปน็ บคุ คล
ทสี่ งู สดุ เราไดถ้ วายสงิ่ ทส่ี งู สดุ แกบ่ คุ คลทส่ี งู สดุ ชวี ติ ของเราจะถงึ ความสงู สดุ ตามทเี่ ราและ
ทกุ คนปรารถนา ขอทกุ ทา่ นตงั้ ใจวา่ ตามอาตมา

เอเตมะยงั ภนั เต,สจุ ริ ะปะรนิ พิ พตุ มั ป,ิ ตงั ภะคะวนั ตงั สะระณงั คจั ฉัามะ,ธมั มญั จะ
สงั ฆ์ญั จะ, พทุ ธะมามะกาติ โน, สงั โฆ์ ธาเรตุ ฯ

ขา้ แตพ่ ระสงฆ์ผ์ เู้ จรญิ , ขา้ พเจา้ ทง้ั หลาย ขอถงึ พระผมู้ พี ระภาคเจา้ พระองคน์ นั้ ,
แมป้ รนิ พิ พานไปนานแลว้ ,ขอถงึ พระธรรม และขอถงึ พระสงฆ์,์ เปน็ ทพ่ี ง่ึ ตลอดชวี ติ ,ขอพระสงฆ์์
จงจา� ขา้ พเจา้ ทง้ั หลายไวว้ า่ , เปน็ พทุ ธมามกะ, ตง้ั แตบ่ ดั นตี้ ลอดไป ฯ

และขอทุกท่านสงบจิต ตั้งใจอุทิศพุทธมามกะที่เราได้ปฏิิญาณตน ต้ังใจถวาย
ในหลวง เปน็ เวลา ๑๐ วนิ าที เสรจ็ แลว้ ขอทกุ ทา่ นตง้ั ใจสาธถุ วายในหลวง ๓ ครง้ั สาธุ สาธุ
สาธุ สดุ ยอดของการทา� ความดใี นวนั นี้

ทา่ นสาธชุ นทง้ั หลาย กอ่ นอน่ื กต็ อ้ งกลา่ วคา� วา่ สวสั ดี ขอความสขุ สวสั ดี จงมแี ก่
ญาตโิ ยม ดดี ที วี ที กุ ทา่ น อาตมาไมไ่ ดป้ รากฏิทางสถานโี ทรทศั นช์ อ่ งนมี้ าเปน็ เวลาหลายปี
โดยเฉัพาะตง้ั แต่ พ.ศ. ๒๕๖๓-๒๕๖๔ จะสน้ิ ปอี ยแู่ ลว้ โรคโควดิ -๑๙ นม้ี นั ไมใ่ หเ้ ขา้ ใกลก้ นั เลย
ตอ้ งอยหู่ า่ งไกลกนั ตอ้ งฆ์า่ เชอื้ ตอ้ งสวมแมสตามวธิ ที เี่ ขากา� หนดไว้ ญาตโิ ยมกเ็ ชน่ เดยี วกนั
อาตมานกึ ถงึ ญาตโิ ยมอยเู่ ปน็ ประจา� เหน็ ญาตโิ ยมมคี วามเลอ่ื มใสอาตมา

วนั น้ีไดม้ าพบกนั บรรยายธรรมกนั กก็ ลา่ วเชญิ ชวนญาตโิ ยมอนั ดบั แรกกค็ อื แสดงตน
เปน็ พทุ ธมามกะ ทงิ้ ไมไ่ ด้ เราเปน็ ชาวพทุ ธทงิ้ พทุ ธมามกะไมไ่ ด้ วา่ วนั ละหลาย ๆ ครง้ั ไดย้ ง่ิ ดี
โดยเฉัพาะอยา่ ลมื ตงั้ ใจถวายในหลวง พทุ ธมามกะเปน็ สงิ่ ทส่ี งู สดุ กค็ อื พระพทุ ธ พระธรรม

259

พระเดชพระคุณ พระพรหมเวที

พระสงฆ์์ พระรตั นตรยั สงู กวา่ พระรตั นตรยั ไมม่ ี การทเ่ี ราเอาพระรตั นตรยั เขา้ มาไวใ้ นใจ
โยมจา� ไวเ้ รยี กวา่ ปฏิบิ ตั ธิ รรมนะ เราตอ้ งปฏิบิ ตั ธิ รรมกนั เปน็ ประจา� ตามยามคอื เชา้ สาย
บา่ ย เยน็ กลางคนื ตนื่ ขนึ้ หลบั แลว้ ตนื่ ขน้ึ มากป็ ฏิบิ ตั ธิ รรม ทา� ใจใหส้ บาย ทา� กายใหส้ บาย
มคี วามสขุ กบั การปฏิบิ ตั ธิ รรม

วนั นี้อาตมภาพมาพบกบั ญาตโิ ยมจะเรยี กวา่ ฉันั เอาบญุ มาฝากพ.ศ.๒๕๖๓-๖๔น้ี
งานสว่ นใหญย่ กเลกิ หมด โดยเฉัพาะงานทใี่ กลช้ ดิ กนั งานทรี่ วมตวั กนั ยกเลกิ หมด การแสดง
พระธรรมเทศนาประจา� วนั พระกย็ กเลกิ พระปาฏิโิ มกขก์ ย็ กไวบ้ างทกี ส็ วดยอ่ ยงิ่ วนั ออกพรรษา
พธิ ตี กั บาตรเทโวโรหณะกย็ กเลกิ โดยเฉัพาะงานลอยกระทงกต็ อ้ งถกู ยกเลกิ อกี โยม ไมร่ ู้
จะทา� อะไร กนั แลว้ ในฐานะทอ่ี าตมาเปน็ ผบู้ รรยายธรรม เรยี กวา่ หางานทา� หางานใหโ้ ยม
ทา� ใหโ้ ยมมาปฏิบิ ตั กิ นั กม็ ชี อ่ งทางนะ

โรคโควดิ -๑๙ นี้ เหมอื นกบั เราถกู จบั อยใู่ นกรงนะญาตโิ ยม นกทม่ี นั อยใู่ นกรงน้ี
มนั ไมอ่ ยนู่ ง่ิ หรอก กรงจะมกี ช่ี อ่ งมนั จะเอาปากออกมาทกุ ชอ่ งเลยแหละ วา่ มนั จะหาชอ่ งออก
ชอ่ งไหน อาตมาในฐานะเปน็ ผปู้ ฏิบิ ตั ธิ รรม กเ็ หมอื นจะถกู จา� กดั อยใู่ นกรง พยายามวนอยู่
ในกรงแลว้ จะ หาชอ่ งออกชอ่ งไหนไปพบกบั ญาตโิ ยม หาไปหามากพ็ บอยชู่ อ่ งหนง่ึ คอื

เนอื่ งดว้ ย “องคพ์ ระปฐมเจดยี ”์ น้ี เปน็ เจดยี ส์ า� คญั เปน็ สถานทร่ี วมชาติ ศาสนา
พระมหากษตั รยิ ์ ชาตกิ ค็ อื ญาตโิ ยมมากนั ศาสนากแ็ สดงธรรม พระมหากษตั รยิ ก์ ท็ รงมาทอดกฐนิ
บา้ ง ทรงเสดจ็ มาบชู าพระบรมสารรี กิ ธาตเุ ปน็ จดุ รวม เมอ่ื เปน็ จดุ รวมอยา่ งน้ี องคพ์ ระปฐมเจดยี ์
นโ้ี ดยเฉัพาะ จดั งานเทศกาลฯ นี้ อาตมาจดั งานเทศกาลนมสั การองคพ์ ระปฐมเจดยี ์ มาเปน็
เวลา ๔๕ ปแี ลว้ นะ ตง้ั แตป่ ี พ.ศ. ๒๕๑๗-๒๕๖๓ รวมแลว้ ๔๕ ปี

ในจา� นวน ๔๕ ปนี ี้ ไดจ้ ดั งานเทศกาลฯ เพอื่ มอบทนุ การศกึ ษา ทผ่ี า่ นมาปแี รก
กม็ อบทนุ เฉัพาะในวดั จากในวดั กข็ ยบั ไปทว่ั จงั หวดั นครปฐม จากทวั่ จงั หวดั นครปฐม
ตอนนกี้ ม็ อบทนุ ไป ทวั่ ประเทศเลย มอบทนุ ไปทวั่ ประเทศ ในจงั หวดั นครปฐมนม้ี อบให้
ทกุ โรงเรยี น โรงเรยี นละ ๑ คน กร็ อ้ ยกวา่ โรงเรยี น โรงเรยี นละ ๑ คน กร็ อ้ ยกวา่ คนแหละ
แลว้ กม็ าขอทว่ี ดั อกี แลว้ กท็ ม่ี อบทนุ ไปทวั่ ประเทศ มอบใหเ้ จา้ คณะจงั หวดั ๗๗ จงั หวดั
สง่ นกั เรยี น นกั ศกึ ษามาจงั หวดั ละ๑คนกม็ อบให้ไวค้ นละ๑ทนุ แลว้ แตร่ ะดบั ตง้ั แตร่ ะดบั ชนั้
ประถมศกึ ษา มธั ยมศกึ ษา จนถงึ มหาวทิ ยาลยั กแ็ ลว้ แต่ และกม็ อบใหว้ ฒั นธรรมดา� เนนิ การ
โดยวฒั นธรรมจงั หวดั นครปฐม เปน็ คนชงเรอื่ ง ใหว้ ฒั นธรรม ทวั่ ประเทศสง่ เดก็ นกั เรยี น

260

วุ ม ค

คดั เลอื กสง่ รายชอ่ื นกั เรยี นมา ปลี ะ ๑๓ คนตอ่ ๑ จงั หวดั ทกุ ระดบั ชนั้ ละ ๑ คน ประถมศกึ ษา
ปที ี่๑-๖ก็๖คนระดบั มธั ยมศกึ ษาปที ี่๑-๖ก็๖คนระดบั ปรญิ ญาอกี ๑คนรวมเปน็ ๑๓คน
กเ็ ยอะพอสมควรรวม๗๗จงั หวดั กเ็ ปน็ จา� นวน๑,๐๐๐คนและหาทางออกหางานทา� เงนิ ทนุ
ทกุ ปี ๆ ทไี่ ดม้ ากญ็ าตโิ ยม รว่ มกนั บรจิ าคบา้ ง เอาเงนิ จากรา้ นคา้ มารว่ มกนั บรจิ าคบา้ ง เงนิ ก็
ดยู งั ไมเ่ ปน็ กอบเปน็ กา� ตง้ั ทนุ นธิ ไิ ว้ กย็ งั ไมเ่ ปน็ กอบเปน็ กา� ในปนี ไี้ ดโ้ อกาสเรยี กวา่ หาชอ่ งได้
และโอกาสได้ ปกตแิ ลว้ จะเปดิ งานเทศกาลนมสั การองคพ์ ระปฐมเจดยี ์ เดอื น ๑๒ ขนึ้ ๑๒ คา�่
ในปนี ต้ี รงกบั วนั ที่ ๑๖ พฤศจกิ ายน ๒๕๖๔ เมอื่ งานเทศกาลนมสั การองคพ์ ระปฐมเจดยี ์
ไมไ่ ดเ้ ปดิ งานกจ็ งึ เอาวนั ท่ี๑๖นแี้ หละหาชอ่ งหาวธิ กี ค็ อื มาชวนญาตโิ ยมตง้ั มลู นธิ อิ งคพ์ ระปฐม
เจดยี พ์ ดู ถงึ มลู นธิ แิ ลว้

จะตอ้ งพดู เรอ่ื งมลู นธิ ใิ หโ้ ยมฟงั และเปน็ การปฏิบิ ตั ธิ รรมดว้ ยการตง้ั มลู นธิ ไิ วน้ น่ั แหละ
ไดค้ วามรดู้ ว้ ย

ถามวา่ “มลู นธิ ”ิ คอื อะไร ? ใหโ้ ยมตงั้ ใจฟงั นะโยม มลู นธิ ิ คอื อะไร มลู นธิ ิ เปน็ ชอื่
ของขมุ ทรพั ย์ คอื บญุ ทฝี่ งั อยใู่ นใจ มลู นธิ เิ ปน็ ชอ่ื ของขมุ ทรพั ยค์ อื บญุ ทฝ่ี งั ไวใ้ นใจ คา� วา่
ขมุ ทรพั ยน์ ป้ี กตมิ นั อยู่ ใตด้ นิ นะโยม พวกเศรษฐมี หาเศรษฐใี นสมยั พระพทุ ธเจา้ นนั้ เขาจะ
มขี มุ ทรพั ยอ์ ยใู่ ตด้ นิ พอถงึ เวลาแลว้ ขมุ ทรพั ยม์ นั กจ็ ะผดุ ขน้ึ มาใช้ จะผดุ ขน้ึ มาใหน้ า� มาใหใ้ ช้
มบี รุ ษุ คนหนง่ึ มขี มุ ทรพั ยเ์ ยอะ ปลอมตวั เปน็ คนจน แตว่ า่ เจา้ พมิ พสิ ารมองดฟู งั เสยี งรวู้ า่ คนน้ี
เปน็ คนมเี งนิ นางสนมกต็ ดิ ตามบอกไมใ่ ชค่ นมเี งนิ เขาเปน็ คนจน แตว่ า่ พระเจา้ พมิ พสิ าร
กต็ รสั วา่ คนนเ้ี ปน็ คนมเี งนิ ในทส่ี ดุ กต็ ามไปรจู้ นไดว้ า่ เปน็ คนมเี งนิ จากทา� ตน เปน็ คน พอรู้
วา่ เปน็ คนมเี งนิ พระเจา้ แผน่ ดนิ จงึ ตง้ั ใหเ้ ขาเปน็ มหาเศรษฐี เรยี กวา่ มขี มุ ทรพั ย์ แตญ่ าตโิ ยม
ถงึ จะไมม่ ขี มุ ทรพั ยฝ์ งั ไวใ้ ตด้ นิ แตถ่ า้ มาตงั้ เปน็ ทนุ มลู นธิ อิ งคพ์ ระปฐมเจดยี แ์ ลว้ กช็ อื่ วา่ มี
ขมุ ทรพั ย์ คอื บญุ ฝงั อยใู่ นใจ ฝงั ไวใ้ ตด้ นิ กบั ฝงั อยใู่ นใจนต้ี า่ งกนั นะ ฝงั ในใจน้ี ใจของคนเรานี้
พระพทุ ธเจา้ ตรสั ไวว้ า่

“มะโนปพุ พงั คะมาธมั มา มะโนเสฏิฐา มะโนมะยา”
แปลความวา่ ใจเปน็ ใหญ่ ใจเปน็ หวั หนา้ สา� เรจ็ ดว้ ยใจ ทา� อะไรกส็ า� เรจ็ ดว้ ยใจ”
เพราะฉัะนนั้ เราเอามลู นธิ ฝิ งั ไวใ้ นใจ ใจมนั ไปกบั ตวั ตวั เราไปไหนใจมนั กไ็ ปดว้ ย ใจมนั ไปไหน
แตต่ วั ไมไ่ ปดว้ ย มนั อยกู่ บั ที่ แตใ่ จกบั ตวั จะไปดว้ ยกนั เมอ่ื ใจมสี มบตั ฝิ งั อยู่ สมบตั มิ นั กไ็ ป
กบั เราดว้ ย ไมต่ อ้ งกลวั ยากจน ไปอยทู่ ไี่ หน พอถงึ เวลาเราจะใช้ มนั กจ็ ะผดุ ขน้ึ มาใหเ้ ราใช้

261

พระเดชพระคุณ พระพรหมเวที

เกดิ ขนึ้ มาใหเ้ ราใช้ มลู นธิ ิ เปน็ ชอื่ ของ ขมุ ทรพั ยค์ อื บญุ ทฝ่ี งั อยใู่ นใจ อาตมาไมไ่ ดพ้ ดู เอง หรอื
กต็ อ้ งนา� แสดงใหท้ ราบวา่ พระพทุ ธเจา้ ตรสั เปน็ กณั ฑ์์ เรยี กวา่ นธิ กิ ณั ฑ์์ พระเจา้ ตรสั ไวเ้ ปน็
ภาษาบาลตี อ้ งใชภ้ าษาบาลใี หโ้ ยมฟงั หนอ่ ย ฟงั ไมอ่ อก จะแปลใหฟ้ งั พระพทุ ธเจา้ ตรสั วา่

เอสะ เทวะมะนสุ สานงั สพั พะกามะทะโท นธิ ิ
ยงั ยงั เทวาภปิ ฏั ิเฐนติ สพั พะเมเตนะ ลพั ภะติ
สสุ ณั ฐานา สรุ ปู ะตา
สวุ ณั ณะตา สสุ ะระตา สพั พะเมเตนะ ลพั ภะติ ฯ
อาธปิ จั จงั ปะรวิ าโร

พระพทุ ธเจา้ ตรสั มลู นธิ แิ ลว้ และกต็ รสั อานสิ งสค์ อื สงิ่ ทจ่ี ะไดร้ บั มลู นธิ ิ แปลวา่
ขมุ ทรพั ย์ คอื บญุ ทฝ่ี งั ไวใ้ นใจ มลู นธิ ใิ หส้ มบตั ทิ นี่ า่ ใครท่ กุ อยา่ งแกผ่ ทู้ ตี่ ง้ั มลู นธิ ิ โยมตงั้ มลู นธิ ิ
มลู นธิ กิ จ็ ะ ใหส้ มบตั ทิ น่ี า่ ใคร่ ทนี่ า่ ชอบใจ สง่ิ ทไ่ี มช่ อบใจ มนั ไมเ่ กดิ ใหเ้ ราใช้ ใหเ้ กดิ เฉัพาะ
สมบตั ทิ นี่ า่ ใครน่ า่ พอใจ ผทู้ ตี่ ง้ั มลู นธิ ปิ รารถนาสมบตั ใิ ด ๆ โยมตงั้ ความปรารถนาไว้ สมบตั ิ
ทงั้ หมดนน้ั ผทู้ ตี่ ง้ั มลู นธิ ยิ อ่ มได้ ดว้ ยมลู นธิ นิ นั้ สมบตั ยิ อ่ มไดด้ ว้ ยมลู นธิ ทิ โี่ ยมตง้ั ไว้ นคี้ าถา
บทที่ ๑ ทพ่ี ระพทุ ธเจา้ ตรสั ไว้

สว่ นคาถาบทที่ ๒ เรยี กวา่ อานสิ งสช์ ดั เจน อาตมาสรปุ มาเปน็ ภาษาชาวบา้ น
แบบใหโ้ ยมเขา้ ใจไดง้ า่ ยมี ๖ ประการ ตามทพ่ี ระพทุ ธเจา้ ตรสั ไว้ ในคาถาบทท่ี ๒ เปน็ เรอ่ื ง
ของอานสิ งสห์ รอื สมบตั ิ ทจ่ี ะไดร้ บั ถามวา่ โยมทกุ คนทที่ า� บญุ น้ี ตอ้ งการอะไรบา้ ง วา่ ให้
ชดั เจนในคาถาวา่

“สวุ ณั ณะตา, สสุ ะระตา, สสุ ณั ฐานา, สรุ ปู ะตา, อาธปิ จั จงั , ปะรวิ าโร”

คอื สมบตั ทิ จี่ ะไดร้ บั ทงั้ ๖ ประการน้ี โยมจา� ไว้
ประการที่ ๑ คอื รปู สวย ไมม่ ใี ครไมช่ อบรปู สวย จะไดส้ มบตั ติ อ้ งตง้ั มลู นธิ แิ ลว้

จะมรี ปู สวย รปู สวยเปน็ ยงั ไง สงู สดุ กเ็ ปน็ นางสาวจกั รวาล
ประการท่ี ๒ คอื รวยทรพั ย์ เปน็ สงิ่ ทที่ กุ คนตอ้ งการอกี รวยทรพั ย์ ทา� อยา่ งไร

จงึ จะรวยทรพั ยโ์ ยม ตอ้ งตงั้ มลู นธิ ิ พทุ ธเจา้ บอก รวยทรพั ย์
ประการท่ี ๓ คอื นบั วชิ า มคี วามรู้ สงู สดุ กจ็ บดอ็ กเตอร์ คนจะจบดอ็ กเตอรไ์ ดน้ ้ี

ตอ้ งตงั้ มลู นธิ นิ ะโยมนะ มลี กู มหี ลานกต็ งั้ มลู นธิ ใิ หล้ กู หลาน ลกู หลานจะไดจ้ บดอ็ กเตอร์

262

ุว ม ค

จบดอ็ กเตอรแ์ ลว้ กจ็ ะไดม้ งี านทา� จะไดเ้ ปน็ คนมที รพั ย์ คนเรามคี วามรจู้ บดอ็ กเตอร์ รปู ก็
จะสวย ไปในตวั จะมรี ปู สวย รวยทรพั ย์ นบั วชิ า

ประการท่ี ๔ คือ มีมารยาท มารยาทเรียบร้อย โยมต้ังมูลนิธิแล้วมารยาท
จะเรยี บรอ้ ย คนเคารพนบั ถอื คนทมี่ มี ารยาทเรยี บรอ้ ย มบี รวิ าร มมี ารยาทเรยี บรอ้ ย มกี าย
วาจาออ่ นนอ้ มถอ่ มตน

ประการที่ ๕ คอื ชาตผิ ดู้ ี ชาตผิ ดู้ คี อื เกดิ ในตระกลู สงู บางทา่ นเกดิ ในตระกลู สงู
ใชไ่ หม เราเกดิ ในตระกลู ไมส่ งู แตว่ า่ เราอยไู่ ปอยไู่ ปดว้ ยอา� นาจของบญุ มลู นธิ นิ กี้ จ็ ะทา� ให้
เรามยี ศ มตี า� แหนง่ คอื ไดย้ ศตา� แหนง่ เรยี นจบแลว้ ยศนนั่ ยศนกี่ จ็ ะมา ตา� แหนง่ นน่ั กม็ า
ตา� แหนง่ นกี้ ม็ า มนั มาทหี ลงั แตว่ า่ ถา้ เราฝงั มลู นธิ แิ ละตง้ั มลู นธิ ไิ วน้ ้ี ยศตา� แหนง่ กจ็ ะคอ่ ย ๆ
ขน้ึ มา ๆ เหมอื นเราฝงั ทรพั ยไ์ วแ้ ลว้ ทรพั ยน์ น้ั ฝงั ไวแ้ ลว้ มนั กผ็ ดุ ใหเ้ ราใช้ ผดุ ใหเ้ รามยี ศ
มตี า� แหนง่ นคี้ อื อานสิ งสข์ อ้ ที่ ๕

อานสิ งสป์ ระการท่ี ๖ กค็ อื มศี ลี ธรรม คอื มคี วามสขุ กาย สขุ ใจ ปกตคิ นเรา เกดิ มา
กม็ ศี ลี มธี รรม อยใู่ นตวั เลยนะบางคนบางคนตอ้ งมาประพฤตปิ ฏิบิ ตั ิ บางคนตอ้ งมาศกึ ษา
เลา่ เรยี น ศลี ธรรมจงึ จะมี จงึ จะเกดิ แตว่ า่ ถา้ เราตงั้ มลู นธิ แิ ลว้ มนั มศี ลี ธรรมโดยอตั โนมตั ิ
มศี ลี ธรรมตามเขา้ ไปรกั ษา เขา้ ไปคมุ้ ครอง ปกครอง ศลี มไี วร้ กั ษา ภาวนาเขามไี วเ้ จรญิ
ภาวนากค็ อื ธรรมนน่ั เองเอาไวป้ ฏิบิ ตั ิ นคี่ อื อานสิ งส์ ของการตงั้ มลู นธิ ิ โยมไดท้ ง้ั ชอ่ื มลู นธิ ิ
ได้ทั้งอานิสงส์มูลนิธิแล้วน้ี โยมเกิดความเล่ือมใสขึ้นมา อาตมาก็ขอเชิญชวนญาติโยม
ชาวดดี ที วี ที กุ ทา่ นนะบรจิ าคตงั้ ทนุ มลู นธิ ริ ว่ มกนั มาบรจิ าคทวี่ ดั กจ็ ะรว่ มทนุ ตงั้ ทนุ ในวนั กอ่ ตงั้
มลู นธิ วิ นั ท่ี ๑๖ พฤศจกิ ายน โยมกม็ าไดก้ ม็ า ตง้ั แตว่ นั นเี้ ปน็ ตน้ ไปมาไดเ้ ลย ถา้ หากวา่ มาไมไ่ ด้
มาไม่ได้ก็โอนเงินเข้าบัญชีได้ เขาเรียกว่าท�าบุญทางอากาศโดยโอนเงินเข้ามาทางบัญชี
ธนาคารออมสนิ งา่ ยดี เขามเี บอรห์ มายเลขบญั ชธี นาคารไวใ้ ห้ กใ็ สห่ มายเลขบญั ชธี นาคาร
โอนไดเ้ ลย ท่ี ธนาคารออมสนิ สาขา นครปฐม บญั ชเี ลขท่ี 020-0- - 0 จา� งา่ ย
เลขทบี่ ญั ชี 0200 0 โอนเขา้ มาทธี่ นาคารออมสนิ กดตามเลขบญั ชนี ไ้ี ดเ้ ลย
ปจั จบุ นั นี้ เขามกี ดโอนเงนิ ผา่ น บญั ชขี องธนาคาร โอนเงนิ ทา� บญุ ผา่ นทางโทรศพั ทไ์ ดเ้ ลย
จะเขา้ บญั ชโี ดยอตั โนมตั ิ อาตมากจ็ ะถอน ออกมา แลว้ กจ็ ะบนั ทกึ รายชอื่ ไวแ้ ลว้ สง่ ใบเสรจ็
ไปใหญ้ าตโิ ยม

263

พระเดชพระคุณ พระพรหมเวที

ดงั นนั้ อาตกข็ ออนโุ มทนาแกญ่ าตโิ ยมทไ่ี ดร้ ว่ มตงั้ ทนุ มลู นธิ ทิ กุ ๆ ทา่ น บรจิ าค
ไดท้ ง้ั ปเี ลย แตว่ า่ เราจะตอ้ งมวี นั ทา� บญุ เปน็ วนั กอ่ ตงั้ ทนุ มลู นธิ ิ เฉัพาะวนั ที่ ๑๖ พฤศจกิ ายน
ทกุ ปเี ลยนะ โยมกม็ าเพมิ่ ทนุ -ตงั้ ทนุ ไดท้ กุ ปี ทนุ ไดร้ บั แลว้ จะใชด้ อกเบย้ี เบอื้ งตน้ ในปนี ้ี
ตงั้ ไวป้ ระมาณ ๑๐ ลา้ น จา� นวน ๑ หมน่ื กองทนุ ๆ กองทนุ ละ ๑,๐๐๐ บาท รวมเปน็ ๑๐ ลา้ น
โยมจะมาเองกไ็ ดม้ าทส่ี า� นกั งาน สา� นกั งานจดั ประโยชนแ์ ละรกั ษาองคพ์ ระปฐมเจดยี ์

“องคพ์ ระปฐมเจดยี ”์ นี้ เปน็ เจดยี เ์ กา่ และยงั มเี จดยี อ์ ยขู่ า้ งในอกี ๒ องค์ องคแ์ รก ใน
เขาเรยี กวา่ สาญจเิ จดยี ์ อายปุ ระมาณ ๒,๐๐๐ กวา่ ปี เรมิ่ ตงั้ แตป่ ี พ.ศ. ๓๐๐ องคท์ ี่ ๒ เรยี กวา่
ทรงปรางค์ สรา้ งประมาณพนั ปี อายปุ ระมาณ ๑,๕๐๐ กวา่ ปี องคท์ ่ี ๓ นี้ ลน้ เกลา้ ฯ รชั กาลท่ี ๔
ทเ่ี หน็ อยใู่ นปจั จบุ นั ทรงสรา้ งครอบเอาไว้ เวลากป็ ระมาณ ๑๐๐ กวา่ ปี ทง้ั ๓ องคน์ ี้ เปน็
เจดยี เ์ กา่ อยู่ ๓ องค์ บรรจุ ไวซ้ ึ่งึ่ พระบรมสารรี กิ ธาตุ เรยี กวา่ โดง่ ดงั ไปทวั่ โลก ดดี ที วี กี เ็ อา
เผยแผอ่ อกไป กไ็ ปทว่ั โลก เรยี กวา่ ใหค้ นไดไ้ หวพ้ ระบรมสารรี กิ ธาตทุ างทวี ี ไดไ้ หวห้ ลวงพอ่
พระรว่ งโรจนฤทธท�ิ างทวี ี ไดน้ อ้ มยอดองค์ พระปฐมเจดยี ไ์ ปทวั่ โลก โยมศรทั ธาทจ่ี ะมาบชู า
ตงั้ มลู นธิ อิ งคพ์ ระปฐมเจดยี ์ กน็ า� เงนิ มากอ่ ตง้ั มลู นธิ ิ องคพ์ ระปฐมเจดยี ไ์ ด้ กจ็ ะไดร้ บั อานสิ งส์
ทกุ ขอ้ ดงั ทไี่ ดก้ ลา่ วมา อาตมากจ็ ะสรปุ อานสิ งสว์ า่ พระพทุ ธเจา้ ตรสั วา่

เอสะ เทวะมะนสุ สานงั สพั พะกามะทะโท นธิ ิ
ยงั ยงั เทวาภปิ ฏั ิเฐนติ สพั พะเมเตนะ ลพั ภะติ
สสุ ณั ฐานา สรุ ปู ะตา
สวุ ณั ณะตา สสุ ะระตา สพั พะเมเตนะ ลพั ภะติ ฯ
อาธปิ จั จงั ปะรวิ าโร

แปลวา่ มลู นธิ เิ ปน็ ชอื่ ของขมุ ทรพั ย์ คอื บญุ ทฝ่ี งั ไวใ้ นใจ ใหส้ มบตั ทิ น่ี า่ ใครท่ กุ อยา่ ง
แกผ่ ทู้ ี่ ตงั้ ทนุ มลู นธิ ิ ผทู้ ต่ี ง้ั มลู นธิ แิ ลว้ ปรารถนาสมบตั ใิ ด ๆ สง่ิ ทง้ั หมดกจ็ ะไดด้ ว้ ยมลู นธิ นิ น้ั
อานสิ งสข์ องการ ตง้ั มลู นธิ กิ ค็ อื รปู สวย รวยทรพั ย์ นบั วชิ า มมี ารยาท ชาติ ผดู้ ี มศี ลี ธรรม

ขอใหค้ ณุ ธรรมทง้ั ๖ ประการน้ี จงมแี กญ่ าตโิ ยมผตู้ ง้ั มลู นธิ ทิ กุ ทา่ น อาตมากใ็ ห้
ขอ้ คดิ เชญิ ชวน ญาตโิ ยมในทางสถานดี ดี ที วี ชี อ่ งน้ี ไวแ้ ตเ่ พยี งเทา่ นี้

264

ุว ม ค

ด้วยอานุภาพแห่งคุณพระศรีรัตนตรัย คือคุณพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์์
คณุ งามความดี ทเ่ี ราทงั้ หลายไดท้ า� รว่ มกนั จงมารวมเปน็ ตบะเดชะ ดลบนั ดาลใหญ้ าตโิ ยม
ชาวดดี ที วี ที กุ ทา่ น ถงึ ความเจรญิ รงุ่ เรอื งงอกงามไพบลู ยใ์ นพระพทุ ธศาสนา เจรญิ รงุ่ เรอื ง
กา้ วหนา้ ทงั้ ในทางโลก และในทางธรรม คดิ สงิ่ หนง่ึ ประการใด อนั เปน็ ไปในทางทช่ี อบ
กข็ อใหส้ งิ่ นนั้ จงพลนั สา� เรจ็ จงทกุ ประการ เทอญ ฯ ขอเจรญิ พร

265

พระเดชพระคณุ พระพรหมเวที

Dhamma Talk “Visakhapujakatha”

By Phra Brahmavethee

Acting Governor of 15th Ecclesiastical Region

Abbot of Wat Phra Pathomchedi Royal Temple

Nakhon Pathom

Translated by Phramaha Metteyya Beliatte Dr.

Namo Tassa Bhagavato Arahato Samma Sambuddhassa
Namo Tassa Bhagavato Arahato Samma Sambuddhassa
Namo Tassa Bhagavato Arahato Samma Sambuddhassa
(Pay homage to the Self-Enlightened Buddha, the Blessed One,

the Worthy One)
Aggohamasmi Lokassa
Anuttaraṃ Sammāsambodhiṃ Abhisambuddho Paccaññāsiṃ
Appamādena Sampādethati
Now, I am going to deliver a sermon to illustrate the Teachings
of the Lord Buddha on this Visākhapūjā Kathā (Vesak Day Speech)
to retain the faith and adore the wisdom of the Buddhists who have
entered into the practice of Buddhism. The fact that this Teaching still
exists to the present day can be considered as a meritorious blessing
for the people who have entered into the practice of Teachings according
to the Lord Buddha’s instructions that can be found in the Sutta, Vinaya
and Abhidhamma texts.

Therefore, let me explain and illustrate the teachings of the Bud-
dha further. The Pali statement that I stated earlier was “aggohamasmi
lokassa anuttaraṃ sammāsambodhiṃ abhisambuddho paccaññāsiṃ
appamādena sampādetha”. This can be translated as “I am the supreme
being of the world, therefore I claim that I have attained the unsurpassed
self-enlightenment, may you all be diligent in accomplishment of beneficial
factors of yours and others”.

266

วุ ม ค

Dear devotees, when the days of Vesak is coming, the charming
and sacred history of the Buddha comes into our minds. There has never
been a more astonishing and inspiring life story of a being either a human,
deity or a Brahma, than the life story of our Buddha. The Buddha had
the most refined and deepest mindfulness and wisdom and the most
supremeandpurestheart.Heexcelledincompassion.Thesearethereasons
that made Buddhists to be devoted and perform various religious activities
such as offering alms in the mornings, observing precepts in temples,
taking one’s children to the temples to worship, going to templein
the evening to listen to the Dhamma that will reinforce and increase
one’s wisdom, carrying incense sticks and flowers in the hand and
circumambulating around the Buddha images and Chedis.

The beginning of Visakhapūjā Day happened 2642 years ago. On
that day, Siri Mahamaya, the queen of King Suddhodana of Kapilasasthu
Kingdom, while being pregnant for ten months, travelled to Devadaha
City which is the city of the Koliyans who were her relatives with the in-
tention of returning to her home town to with her relatives. When they
arrived at the Lumbini Park situated on the way between the two cities
where there were a lot of Sala flowers blooming splendidly, the queen
desired to stop by the park. In the meanwhile the time of the baby’s birth
arrived, so the royal attendants made a cover suitable for the delivery
of the baby. When the auspicious time came the baby was born into
the world and he walked seven steps on lotus flowers that appeared
to receive his steps. Then the new born prince uttered the great words
of declaring the greatness of the hero and the liberty of the spirit as follow:
“aggohamasmi lokassa, jeṃṃhohamasmi lokassa, seṃṃho hamasmi lokassa,
ayamantimājātinitthidāni punabbhavo” which means“Iamthetop-most
one in the world, I am the highest one in the world, I am the most exalted
one of the world, this is the last birth, there is no rebirth hereafter.”

There were many astonishing occurrences that happened at that
moment. According to the commentator as appears in the Bodhisattad-
hammatā vannanā of the commentary of the Mahāvagga of the Dīghan-
ikāya, ten thousand world-elements shook and trembled, the celestial
beingsinthetenthousanduniversesgathered,thementallydisabledpeople

267

พระเดชพระคณุ พระพรหมเวที

regained mindfulness, and visually impaired and hearing impaired people
regained the ability to see and hear. These are signs of the appearance
of a Bodhsatta, who aspires to become a Buddha, who have perfected
the perfections to become a Buddha, who will alleviate the suffering
of the this world and other celestial worlds, who will discard the darkness
and the delusion making the whole world illuminate with the brightness
of the unsurpassed self- enlightenment. This is the first time for these
astonishing occurrences to appear on a full moon day of sixth month.

Twenty nine years after this incident the Bodhisatta renounced the
worldlypleasuresandenteredtheforesttoseektheknowledgeofliberation.
He walked from place to place seeking the way to the liberation.
He experimented and learned under two teachers namely Ascetic Ālāra
of the Kālāma clan and Ascetic Udaka, the son of Rama until reaching
the highest education that they could provide. Afterwards he thought to
himself this is not the way to the liberation and started to embark on the
mission for seeking the liberation. He came to stay at Uruvela Senanigama
in the Magadha region and practiced self-mortification in different ways.
Finally he understood this is not the way to liberation, so, he stopped
that practice and started to observe his body and mind and conducted
a simple life style. He slept on the ground and soil and sat on piles of roots
but he didn’t let his mind wonder around as before. Six years passed
by after his renunciation.

One day morning after partaking sweet rice offered by Sujata
by putting into a golden plate he took the golden plate to the Neranjara
river and made a resolution in the following manner. If I will attain
unsurpassed self-enlightenment may the plate not float down the river
along with the water of the river but may the plate flow upstream.
In that instance a miraculous incident occurred. The golden plate didn’t
go downstream in the contrary it went upstream along the river.

The Bodhisatta became energetic and happy. Then he returned
and sat facing east on a seat under the shade of the Sri Maha Bodhi Tree.
He made the resolution to remain seated until he attains the enlighten-
ment.

268

วุ ม ค

At the end the Lord realized the Four Noble Truths as follow:
1. Dukkha: The suffering of the body and mind. He understood that this
suffering must be recognized and he recognized it. 2. Samudaya: the cause
of Suffering which is desire that should be abandoned. The Lord aban-
doned already. 3. Nirodha: the cessation of suffering. The Lord under-
stood that this cessation of suffering must be realized and he realized it.
4. Magga: the way to the cessation of suffering. He understood that this
way must be developed and he developed already. When the Buddha
realized these truths he claimed as it appears in his first sermon named
Dhammacakka as follow: “anuttaraṃ sammāsambodhiṃ abhisambuddho
paccaññāsiṃ” meaning “therefore, I claim to have attained perfect
enlightenment”.

The world which had been under the darkness and the influence
of the Mara has now been released by the Perfect Enlightenment of the
victorious perfectly enlightened one. Devas and Brahmas uttered “Sadhu”
continuously until the ten thousand universes shook and trembled. This is
the second astonishing incident that happened in a full moon day of sixth
month.

After attaining perfect enlightenment under the shade of Sri Maha
Bodhi Tree the Buddha had taught the beings who can be taught for 45
years. By this time there were many disciples of the Buddha who after
listening to his teachings could attain emancipation. They were competent
and able to teach others competently. The Buddha was confidence enough
in their ability. Then came the time for the Buddha to attain Parinirvana.
The Blessed One then departed the village of Veluvagama, in the city
of Kasi, in Vajji Region towards the city of Kusinara. Upon arrival he entered
the serene Sala grove of the Malla warriors and laid down for the final
time called in Pali as anuṃṃhānaseyyāsana. The deities sprinkled celestial
flowers and fragrant items all over the Sala grove. The Sala trees started
to bloom like they also are paying respects. The Blessed One then uttered
his last advice as “handadāni bhikkhave āmantayāmi vo, vadhammā
sankhārā appamādena sampādetha” meaning “Bhikkhus, I address you
now, conditioned phenomena are subject to decay, may you be heed-
ful in attaining accomplishment”. This last advice of the Buddha which

269

พระเดชพระคุณ พระพรหมเวที

he delivered before attaining Parinibbana is an invaluable advice that is
more valuable than all the precious stones. The earth trembled and quaked
at that moment. This is the other astonishing occurrence that occurred
on a full moon day of sixth month.

These astonishing occurrences that occurred on a full moon day
of sixth month are the reason for Buddhists to recognize and commemorate
full moon day of sixth months as “Visakhapūjā Day”. This day has been
declared by the government as a holiday. Moreover in the meeting of
year 1999 the UNESCO recognized the Vesak Day as an international day
and the day is celebrated as the day of peace globally.

DearDevotees,asitappearsintheCommentaryoftheDhammapada
of the Khuddhakanikaya, the Buddha has stated that veneration of people
who are worthy of veneration such as the Buddhas and Arahants with
flowers, incense objects, and lights produces immeasurable amount
of merits. This kind of merits is individual and limited. In the Mahaparinib-
banasutta the Buddha stated that if the followers of the Buddhism resort
only to veneration with material objects without paying attention to the
teachings of the Buddha, Buddhism will not exist for a long period of time.
However if the followers of Buddhism resort to study the teaching, explain
the teaching, recite the teaching, contemplate the Dhamma and to apply
teachings into their lives the Buddhism will prevail for a long time.

Therefore we as Buddhists after venerating the Buddha with
the material objects as we do normally in Visakapuja Days must perform
higher kind of wholesome actions by applying Adhiṃṃānadhammas or
the factors for stable conduct into our practice in order to attain the highest
aim. There are four factors as follow:

1. Paññā: the knowledge in cause and effect that has arisen through
the contemplation of phenomena to understand its real nature.

2. Sacca: establishment in the reality which has been scrutinized
by wisdom

3. Cāga: discarding things both material and immaterial that causes

270

ุว ม ค

swaying from the truth

4. Upasama: the pacification of irritation that has been generated
from defilements, calming of the mind, and avoiding from negativity.

Dear devotees, let us contemplate about the Buddha for example.
Since the beginning the Lord had an aspiration to develop himself towards
the liberation from the bondages of the life and to create the freedom of
the spirit through the practice to attain perfect enlightenment. Then he
helped the beings that can be helped. This is the wise determination that
can be regarded as the first determination.

After he had this clear determination to attain perfect enlight-
enment, the Buddha applied truthfulness in pursuing the objective.
He humbly became a student of other masters. When he understood that
lessons was not leading him towards his aim he didn’t give up his intention.
He sought an alternative way by resorting to self-mortification which was
believed by some of his period to be the way towards liberation. Still he
couldn’t reach his goal. Nevertheless he didn’t become disheartened.
He carefully contemplated and realized the right path. So he made up his
mind that I will not get up until I attain the perfect enlightenment. This is
the second time he made a resolution.

Since the beginning of his practice the Buddha had sacrificed a lot
of things such as giving up sleeping on soft beds he resorted to sleep on hard
ground, leaving the association of his family and friend he went alone
to seek the truth, leaving behind delicious foods he became content with
the food he received, rejecting soft silk clothes he rejoiced in wearing
robes that are tainted. His attainment of the perfect enlightenment can
be considered as an accomplishment of his endeavor to some extent,
theremainingpartisteachingthisknowledgetothepeoplewhoarecapable
of understanding it. The Buddha discarding the opportunity to remain
in an attainment of cessation, travelled to deliver his knowledge to other
people regardless of their gender, ethnicity or social status. This is how
the Buddha practiced sacrifice. This is the third resolution of the Buddha.

If we contemplate thoroughly we can see the aim of the Buddha

271

พระเดชพระคณุ พระพรหมเวที

that he has set up for himself and for others. That is the calmness and
tranquility of the mind away from the defilements. The Buddha applied
the Dhamma in leading the way. The Dhamma which the Buddha delivered
was clear, comprehensible, peaceful, and excellent. It is excellent in
the beginning in the middle and in the end. It is more valuable than any
other precious gems in the world. It is like a light that leads people in
the darkness of ignorance or the immortal water that cause the drinker
to become happy or a medicine that heal the ailments. This helps to reduce
the clinging into self. This is the practice of tranquility which is the fourth
resolution.

When we as Buddhists practice according to these factors of
resolution we must first of all set a firm and goal to our lives. The life
constitute of the body and the mind. The establishment of a goal for the
life is establishing a goal for the body and the mind. The highest goal for
the body is to have a strong, healthy body with the minimum of possible
sickness. It is stated in the Pali that ārogyā paramā lābhā meaning
the best profit is the lack of sickness. The highest goal for the mind is the
happinessbasedonpeacefulness.ThePalistatementregardingthisis“natthi
santi paraṃ sukhaṃ” meaning “there is no better kind of happiness
than the peacefulness”. Regarding the body one has to exercise regularly,
avoid consuming only delicious foods but consuming beneficial foods, eat
moderatelywithout eating too much or too little, and get enough sleep and
restin ordertobecomestrongandhealthy.Regardingthemind,onehasto
train the mind to be calm and recognize the reality of everything the mind
cognizes.Thatisunderstanding thingsdon’talwayshappenasweexpectbut
they are conditioned according to the factors and causes and understanding
that whatever that has been cognized by the mind, whether good or bad,
it will not stay forever, things are changing constantly. When we train our
minds by contemplating in this manner we will reach the happiness which
is the highest goal or expectation.

Thenextstepisapplyingtruthfulness(sacca)whichisnotabandoning
one’s mission of training that will lead to the expected goal. One has to stick
with exercising even though it is very tiring at the beginning and has to stick

272

ุว ม ค

with mental development and training the mind to be calm. Then he/she
must apply the strong physical condition and calm mental condition in daily
life.Onemustcontinuouslyimprovethephysicalhealthandmentalhappiness
and calmness. The body will be strong by constant moving and the mind
will be pure by constant tranquility.

The next step is development of sacrifice (cāga). If we encounter any
problem while we are striving to reach a goal we must practice sacrifice.
We must give away things such as money and wealth for the benefit
of other people. First of all we must discard stinginess in our minds in order
to be able to give away and share with others. We must discard laziness
in training our body and the mind by enduring the difficulty we encounter
in the beginning. An airplane when it is about to fly up to the air must run
on the ground with an enormous power or a vehicle must use a lot of
energy in the initial stage before running on the road but after the plane
is airborne or the vehicle is running on the road for a while the engines
reduce the consumption of energy. In the same way while starting to
exercise or to train the mind there can be tiring or exhausting feelings
butafterawhilewewillgetusedtoitandfeelateaseintrainingforbetterment
or for the attainment of objective of our lives.

Thefinal step isapplication ofcalmness (upasama) ortheestablish-
ment calmness as the goal of life. The Buddha taught that all conditioned
phenomena are subject to decay, therefore, a person should not be
heedless while living. We must wisely contemplate that in the health of a
healthy and strong person there is a definite possibly to become sick one
day, and the accomplishment of every wealth has the decay and decrease
as the certain end point. Everybody is subject to death in the end. Even
the Buddha who is the most excellent in the wisdom, the purest of all be-
ings, the most compassionate one, had to pass away in the full moon day
of Vesak. In reality everything in this world are constantly changing and
continuously flowing. We must apply calmness to overcome this constant
flowingandestablishtranquilityofthemindandthebodyinordertoobserve
the happenings as they really are by contemplating wisely.

273

พระเดชพระคุณ พระพรหมเวที

Dear devotees, these four factors of resolution will assist the prac-
titioner to attain the desired aim or the goal. The Buddha also practiced
in the same manner. At the beginning the Bodhisatta made a resolution
by uttering the heroic utterance. Then the Buddha attained his aim and
declared it to other people. After attaining perfect enlightenment the
Buddha travelled from a place to place instructing the people who are
capable of realizing to realize according to their individual level of wisdom.
Finally the Buddha concluded all of his teachings in his last advice
before his final emancipation as to be heedful. As concluding remarks
I would like to remind you that this elaboration is based on the quotation of
the Buddha’s statement I stated earlier as “aggohamasmi lokassa anut-
taraṃ sammāsambodhiṃ abhisambuddho paccaññāsiṃ appamādena
sampādetha” which can be translated as “I am the supreme being of the
world, therefore I claim that I have attained the unsurpassed self-enlight-
enment, may you all be diligent in accomplishment of beneficial factors
of yours and others”. The statement of heroic utterance that uttered on
the day of birth, the statement of declaration of attainment of perfect
enlightenment after the attainment of enlightenment, and the statement
of final advice on the day he attained final nibbana, all these three
incidents occurred on a full moon day of sixth month causing the Buddhists
commemorate the full moon day of the sixth month as Visakhapuja Day
and perform activities out of respect.

At the end of this sermon (desanāvasāne), may the power of the
NobleTriple Gems which is the base of the respect and blessing and
the powerof the meritorious and wholesome deeds accumulated by
the community of Buddhists on this auspicious Visakhapuja Day out of
ultimaterespect, instigate all of you to be free from illness and danger
and be successful according to all of your wishes and aims. As the sermon
has been delivered according to the time limit let me end the sermon
at this point as thus (evaṃ).

274

ุว ม ค

ำ� ดั ระ ำ ำ กุ รมดำ� รง ำ ำ ุ ักดิ

ง ระ รรม ริ ตั ิ ท

เจา้ คณะภาค ๑๕ เจา้ อาวาสวัดพระปฐมเจดีย์ ราชวรมหาวหิ าร

ที่ี ชอื่ ฐานานุศกั ดิ ผไู้ ด้รับ ชอื่ ฉาย์า วััด จัังหวัดั วันั เดือนป

๑ พระครปู ลัดปริยัตวิ รวฒั น์ พระครปู ลดั ประสทิ ธิ� ธรุ สทิ โฺ ธ รศ.ดร. พระปฐมเจดยี ์ นครปฐม ๗ ธ.ค. ๔๘

๒ พระครปู ลัดปริยัตวิ รวัฒน์ พระอธิการธติ ิ ชยธมโฺ ม บ้านกล้วย ราชบุรี ๑๘ ธ.ค. ๔๙

๓ พระครปู ลดั ปริยตั ิวรวัฒน์ พระครปู ลดั บุญเลศิ เตชปุญโฺ ญ ปราโมทย์ สมุทรสงคราม ๒๔ ธ.ค. ๕๐

๔ พระครปู ลดั ปริยตั ิวรวฒั น์ พระครปู ลดั กล้า วีรรตโน มหาธาตุ วรวิหาร เพชรบรุ ี ๑๙ ธ.ค. ๕๑

๕ พระครปู ลดั ปรยิ ัตวิ รวัฒน์ พระมหามนูญ มนุญฺโญ พระปฐมเจดีย์ นครปฐม ๗ ธ.ค. ๕๒

๖ พระครูปลัดปรยิ ตั ิวรวฒั น์ พระมหาสมพงษ์ สมจติ โฺ ต (เว้น) พระปฐมเจดีย์ นครปฐม ๗ ธ.ค. ๕๓

๗ พระครูปลดั ปริยตั วิ รวฒั น์ พระมหาสมพงษ์ สมจิตโฺ ต พระปฐมเจดยี ์ นครปฐม ๗ ธ.ค. ๕๔

๘ พระครูปลัดปรยิ ตั ิวรวัฒน์ พระสมุหท์ วี สริ ินฺธโร ไร่ขิง นครปฐม ๑๙ ธ.ค. ๕๕

๙ พระครูปลัดปรยิ ตั วิ รวัฒน์ พระมหาทองศรี เอกวโ� ส สามพราน นครปฐม ๑๙ ธ.ค. ๕๖

๑๐ พระครปู ลดั ปรยิ ตั ิวรวัฒน์ พระมหาวิทาง อติว�โส พระปฐมเจดีย์ นครปฐม ๑ ม.ค. ๕๗

๑๑ พระครูวนิ ัยธร อธกิ ารสมุ นต์ สริ ิปญโฺ ญ รางเฆ์ใ่ หญ่ ราชบุรี ๗ ธ.ค. ๔๗

๑๒ พระครวู นิ ยั ธร พระอธกิ ารสดุ ใจ จิตฺตสุทโฺ ธ ทุง่ กวาง ประจวบครี ขี ันธ์ ๘ ม.ค. ๕๖

๑๓ พระครูธรรมธร พระสมุหพ์ ฤหสั มนฺตสริ ิ ไร่มะม่วงราชดา� ริ เพชรบุรี ๗ ธ.ค. ๔๗

๑๔ พระครธู รรมธร (ไดพ้ .ค. ๕๙) พระอธกิ ารล�ายง ทีปกโร ปากคลองปราณ ประจวบครี ีขันธ์ ๗ ธ.ค. ๕๕

๑๕ พระครสู ังฆ์รักษ์ พระสมหุ บ์ ุญชว่ ย กตปุญโฺ ญ บางประจันต์ สมทุ รสงคราม ๗ ธ.ค. ๔๗

๑๖ พระครูสงั ฆ์รกั ษ์ (ไดพ้ .ค. ๕๙) เจา้ อธิการเชาวลติ ญาณชลิโต โกรกสิงขร ราชบรุ ี

๑๗ พระครูสมุห์ พระอธิการบญุ หยด วฑ์ฒฺ โน โบสถ์ สมทุ รสงคราม ๗ ธ.ค. ๔๗

๑๘ พระครใู บฎีกา พระบญุ ช่วย ปสนโฺ น บางพลับ สมุทรสงคราม ๗ ธ.ค. ๔๗

275

พระเดชพระคณุ พระพรหมเวที

ำ� ดั ระ ำ ำ ุกรมด�ำรง ำ ำ ุ ักดิ

ง ระ ร ม ท

เจ้าคณะภาค ๑๕ เจ้าอาวาสวัดพระปฐมเจดีย์ ราชวรมหาวิหาร

ที่ี ชื่อฐานานุศักดิ ผไู้ ด้รบั ชื่อ ฉาย์า วัดั จัังหวััด วันั เดอื นป

๑ พระครปู ลดั สวุ ฒั นพรหมวฒุ คิ ณุ พระมหาปราโมทย์ ปโมทโิ ต ป.ธ.๗ บ้านถา้� กาญจนบุรี ๕ ธ.ค. ๕๗
๖ ธ.ค. ๕๙
๒ พระครปู ลดั สวุ ฒั นพรหมวฒุ คิ ณุ พระมหาถวิล ฉันทฺ กโร ป.ธ.๘ พลับพลาชยั เพชรบรุ ี ๑ ก.พ. ๕๘
๑๖ ม.ค. ๕๙
๓ พระครวู ินัยธร พระมหาบุญสขุ สิรจิ นโฺ ท สองเขตสามคั คี สพุ รรณบรุ ี ๒๖ ม.ค. ๕๘
๑๔ ก.พ. ๕๘
๔ พระครูธรรมธร พระใบฎีกา ไพฑ์ูรย์ อนุภทฺโท ดงอทู่ อง สพุ รรณบุรี ๑ ก.พ. ๕๘
๑ ก.ค. ๕๙
๕ พระครูวมิ ลสรกจิ พระมหาณชานนท์ สริ ภิ ทฺโท หัวหนิ ราชบุรี ๒๕ ม.ิ ย. ๕๙
๒๖ ม.ค. ๖๐
๖ พระครูวจิ ิตรสรคุณ (พ.ค.๕๙) พระสมุหศ์ ริ ชิ ยั ฐานุตฺตโร ขุนตรา เพชรบรุ ี ๒๐ พ.ย. ๖๒
๒๐ พ.ย. ๖๒
๗ พระครูสงั ฆ์กิจจารกั ษ์ พระณฏั ิฐวฒุ ิ ฐานวฑุ ์โฺ ฒ สิงห์ นครปฐม ๒๐ พ.ย. ๖๒

๘ พระครูสมหุ ์ พระใบฎกี าสพุ ล สุพโล พระปฐมเจดยี ์ นครปฐม

๙ พระครูใบฎีกา พระสมชฏั ิ โชติญาโณ ทพั หลวง นครปฐม

๑๐ พระครูวิจติ รสรคุณ พระปลดั มนู รตนโชโต ชอ่ มว่ ง รจร. เพชรบุรี

๑๑ พระครูวิจติ รสรคณุ พระใบฎีกา สมชัฏิ โชติญาโณ ทัพหลวง จร. นครปฐม

๑๒ พระครใู บฎีกา พระอธกิ ารธงชยั สมาจาโร จร. นยิ มธรรมาราม ราชบรุ ี

๑๓ พระครวู นิ ัยธร พระอธกิ ารมาโนช อธปิ ญโฺ ญ จร นเิ วศนป์ วราราม สพุ รรณบรุ ี

276 แ ะ ั ำค ะ

ุว ม ค

รำ ำม ั ำค ะ ัด ระ ม จด

ที่ี ช่อื หัวัหน้าคณะ ต�าแหน่ง สูมณศกั ด์

๑ พระพรหมเวที หัวหนา้ คณะ ๙ เจ้าอาวาสวดั พระปฐมเจดีย์ รองสมเดจ็

๒ พระครูปรุ มิ านุรกั ษ์ หวั หน้าคณะ ๑ ผ้ชู ่วยเจา้ อาวาสวดั พระปฐมเจดยี ์ ผจล.ชอ.

๓ พระครูสมหุ ์ สุพล สุพโล ผชู้ ่วยหวั หนา้ คณะ ๑ ผชู้ ่วยเจา้ อาวาสวัดพระปฐมเจดยี ์ ฐานานกุ รม

๔ พระมหาเขมา อนุชาโต ผู้ชว่ ยหวั หน้าคณะ ๑ ป.ธ.๔

๕ พระมหาสมคิด ยสพโล หัวหน้าคณะ ๒ ผชู้ ว่ ยเจา้ อาวาสวดั พระปฐมเจดีย์ ป.ธ.๙

๖ พระมหาจรญู สิรภิ ทโฺ ท ผูช้ ว่ ยหัวหน้าคณะ ๒ ป.ธ.๘

๗ พระเทพมหาเจติยาจารย์ หวั หน้าคณะ ๓ รองเจ้าอาวาสวัดพระปฐมเจดีย์ ชัน้ เทพ

๘ พระมหาวเิ ชียร ฐิตปญุ ฺโญ ผชู้ ่วยหวั หนา้ คณะ ๓ ป.ธ.๙

๙ พระครพู ทิ ักษเ์ จติยานุกิจ หัวหนา้ คณะ ๔ ผูช้ ่วยเจ้าอาวาสวัดพระปฐมเจดีย์ ผจล.ชพ.

๑๐ พระมหาชยั ชุมพล ชุตินธฺ โร ผูช้ ว่ ยหวั หนา้ คณะ ๔ ผู้ช่วยเจา้ อาวาสวดั พระปฐมเจดีย์ ป.ธ.๘

๑๑ พระครูศรเี จตยิ านรุ ักษ์ ท่ปี รึกษา หวั หน้าคณะ ๕ ผชู้ ่วยเจ้าอาวาสวัดพระปฐมเจดีย์ ผจล.ชพ.

๑๒ พระครพู ิศาลเจตยิ ภาณี หวั หน้าคณะ ๕ ผูช้ ว่ ยเจา้ อาวาสวัดพระปฐมเจดีย์ ผจล.ชพ.

๑๓ พระมหาอาจรยิ พงษ์ สิรธิ โร ผชู้ ว่ ยหวั หนา้ คณะ ๕ ป.ธ.๔

๑๔ พระครูปฐมเจติยานุรักษ์ หัวหนา้ คณะ ๖ ผชู้ ว่ ยเจา้ อาวาสวดั พระปฐมเจดีย์ ผจล.ชพ.

๑๕ พระมหาสมยั นริ ตุ ตฺ เิ มธี ผู้ชว่ ยหัวหน้าคณะ ๖ ป.ธ.๙

๑๖ พระมหาฉัตั รชยั ภทฺทสาโร ห้วหนา้ คณะ ๗ ผชู้ ว่ ยเจ้าอาวาสวัดพระปฐมเจดยี ์ ป.ธ.๘

๑๗ พระมหาคา� พอง ผชู้ ว่ ยหัวหนา้ คณะ ๗ ป.ธ.๓

๑๘ พระศรสี ธุ รรมเวที หวั หน้าคณะ ๘ ผู้ช่วยเจา้ อาวาสวัดพระปฐมเจดีย์ สามญั เปรยี ญ

๑๙ พระครูอุตตรการบดี ผู้ชว่ ยหัวหน้าคณะ ๙ ผชู้ ว่ ยเจ้าอาวาสวดั พระปฐมเจดยี ์ ผจล.ชพ.

๒๐ พระมหาชาญชยั ชยาภภิ ู ผูช้ ่วยหวั หน้าคณะ ๙ ผชู้ ว่ ยเจา้ อาวาสวดั พระปฐมเจดีย์ ป.ธ.๗

๒๑ พระมหาอา� นวย อภญิ าโณ ผู้ช่วยหัวหนา้ คณะ ๙ ป.ธ.๘

๒๒ พระครูสธุ เี จตยิ านุกลู หวั หน้าคณะ ๑๐ ผูช้ ว่ ยเจา้ อาวาสวดั พระปฐมเจดีย์ ผจล.ชพ.

๒๓ พระมหาเชาวน์ วรเขโม หัวหนา้ คณะ ๑๑ ผชู้ ่วยเจ้าอาวาสวดั พระปฐมเจดยี ์ ป.ธ.๙

๒๔ พระมหาพนิ ิจ อนิ ทฺ ปญฺโญ ผู้ช่วยหัวหนา้ คณะ ๑๑ ป.ธ.๖

277

พระเดชพระคณุ พระพรหมเวที

ทีี่ ช่ือ หัวัหน้าคณะ ต�าแหน่ง สูมณศกั ด์

๒๕ พระครูปฐมพิทยาภรณ์ หวั หนา้ คณะ ๑๒ ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดพระปฐมเจดยี ์ ผจล.ชพ.

๒๖ พระมหาประจักษ์ ปญฺญาลาภี ผชู้ ว่ ยหวั หนา้ คณะ ๑๒ ป.ธ.๙

๒๗ พระครปู ัจฉัิมทิศบรหิ าร หัวหน้าคณะ ๑๓ ผ้ชู ว่ ยเจ้าอาวาสวดั พระปฐมเจดีย์ ผจล.ชอ.

๒๘ พระมหาสหสั ปยิ วณฺโณ ผชู้ ว่ ยหวั หนา้ คณะ ๑๓ ผู้ชว่ ยเจ้าอาวาสวดั พระปฐมเจดยี ์ ป.ธ.๓

๒๙ พระมหามานพ มาณโว หัวหน้าคณะ ๑๔ ผูช้ ว่ ยเจ้าอาวาสวัดพระปฐมเจดยี ์ ป.ธ.๓

๓๐ พระครภู าวนาเจติยคณุ หวั หน้าคณะ ๑๕ ผู้ชว่ ยเจ้าอาวาสวดั พระปฐมเจดีย์ ผจล.ชอ.วิ

๓๑ พระมหาชูศกั ดิ� ปญญฺ าวโุ ธ ผูช้ ว่ ยหวั หน้าคณะ ๑๕ ป.ธ.๔

๓๒ พระสมุหป์ ระชุม ปญุ ญฺ าคโม ผชู้ ่วยหวั หนา้ คณะ ๑๕ น.ธ.เอก

๓๓ พระครูพิพิธเจตยิ าภบิ าล หวั หน้าคณะ ๑๖ ผู้ชว่ ยเจ้าอาวาสวดั พระปฐมเจดยี ์ ผจล.ชพ.

๓๔ พระมหานิพันธ์ ปริปุณฺโณ ผชู้ ่วยหวั หนา้ คณะ ๑๖ ป.ธ.๓

๓๕ พระครูวิกรมเจตยิ าภรณ์ หัวหน้าคณะ ๑๗ ผ้ชู ว่ ยเจา้ อาวาสวดั พระปฐมเจดีย์ ผจล.ชท.

๓๖ พระมหาบญุ ลือ วิชฺชากโร หวั หน้าคณะ ๑๘ ผู้ชว่ ยเจ้าอาวาสวัดพระปฐมเจดยี ์ ป.ธ.๙

๓๗ พระศรวี ิสทุ ธวิ งศ์ หวั หนา้ คณะ ๒๐ ผชู้ ่วยเจา้ อาวาสวดั พระปฐมเจดีย์ สามัญ

๓๘ พระมหามานพ ภมู มิ านโว ผชู้ ว่ ยหวั หนา้ คณะ ๒๐ ป.ธ.๓

278

ุว ม ค

ค�ำ ำ
ระร ง รจ ท ิ

พระพทุ ธรปู พระองคใ์ ด ซึ่งึ่ มอี ภนิ หิ ารไมน่ อ้ ย มพี ระพทุ ธลกั ษณะอนั งดงามผดุ ผอ่ ง
พระบาทสมเดจ็ พระรามาธบิ ดศี รสี นุ ทร มหาวชริ าวธุ พระมงกฎุ เกลา้ เจา้ อยหู่ วั ไดท้ รงถวาย
พระนามวา่ “พระรว่ งโรจนฤทธิ� ศรอี นิ ทราทติ ยธ์ รรมโมภาส มหาวชริ าวธุ ราชปชู นยี บพติ ร”
เพื่อเป็นการถวายพระเกียรติ แด่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้เสด็จประทับ
อยู่ ณ วหิ ารมณฑ์ล ดา้ นทศิ เหนอื แหง่ องคพ์ ระปฐมเจดยี ์ ตงั้ แตเ่ มอื่ วนั ท่ี ๒ พฤศจกิ ายน
พ.ศ. ๒๔๕๘ นบั มาจนบดั นเี้ ปน็ เวลา ๑๐๓ ปี ไดแ้ ผพ่ ระบารมปี กเกลา้ ไปยงั พทุ ธศาสนกิ ชน
ทวั่ ทกุ ทศิ ปานประหนงึ่ วา่ พระพทุ ธองคท์ รงสถติ ประทบั ยนื อยู่ ณ นโิ ครธาราม รมิ ฝง่ั แมน่ า�้
โรหนิ ใี กลเ้ มอื งกบลิ พสั ด์ุ ทรงโปรดพระยรู ญาตทิ งั้ สองฝา่ ยใหค้ ลายจาก มานะทฏิ ิฐิ อยรู่ ว่ มกนั ดว้ ย
ความรม่ เยน็ เปน็ สขุ

ขา้ พระพทุ ธเจา้ ขอนอ้ มเกลา้ วนั ทา พระรว่ งโรจนฤทธพ�ิ ระองคน์ ี้ ซึ่งึ่ เปน็ ทน่ี า� บญุ
มาใหแ้ กข่ า้ พระพทุ ธเจา้ ผนู้ มสั การอยู่ แมพ้ ระปฐมเจดยี ใ์ หญโ่ ต ซึ่ง่ึ เปน็ ทบี่ รรจพุ ระบรม
สารรี กิ ธาตุ และเปน็ ทป่ี ระดษิ ฐานองคพ์ ระรว่ งโรจนฤทธิ� ซึ่ง่ึ มปี าฏิหิ ารยิ ไ์ มน่ อ้ ย งดงามดจุ รศั มี
แหง่ พระจนั ทรใ์ นยามราตรี ขา้ พระพทุ ธเจา้ ขอนอ้ มเกลา้ วนั ทาพระปฐมเจดยี น์ ี้ ซึ่ง่ึ เปน็ ท่ี
นา� บญุ มาใหแ้ กผ่ ทู้ ศั นาอยเู่ สมอ

ขา้ พระพทุ ธเจา้ ขอนมสั การ พระรว่ งโรจนฤทธิ� พระบรมสารรี กิ ธาตุ และองคพ์ ระ
ปฐมเจดยี ศ์ กั ดส�ิ ทิ ธ�ิ ซึ่งึ่ ควรนมสั การโดยสว่ นเดยี ว ดว้ ยเครอื่ งสกั การะพเิ ศษอนั ตงั้ อยแู่ ลว้ น้ี
ไดแ้ ลว้ ซึ่งึ่ บญุ อนั ใด ดว้ ยอานภุ าพแหง่ บญุ นน้ั ขอใหข้ า้ พเจา้ จงมคี วามสขุ เปน็ ผไู้ มม่ เี วร
ปราศจากอนั ตราย เจรญิ งอกงามไพบลู ยใ์ นธรรมเปน็ นติ ยเ์ ทอญ

พระพรหมเวที
รวบรวม

279

พระเดชพระคุณ พระพรหมเวที

คำ� กร ด ำ�
มแมตุ ุ ก

สบิ นว้ิ ขา้ จะไหว้ พระรตั นตรยั พระอนิ ทรศ์ วร ผเู้ ปน็ เจา้
ถงึ ทา้ วหสั สนยั ลกู ขา้ ตงั้ ใจ กรวดนา�้ อธษิ ฐาน ทง้ั แผก่ ศุ ล
ถงึ ทา้ วเบอื้ งบน ทว่ั ทกุ วมิ าน ชน้ั ใตล้ งไป ถงึ กรงุ บาดาล
รอบขอบจกั รวาล ใหค้ ณุ บดิ ามารดา ใหแ้ มโ่ พสพ ทวั่ โลก

ทว่ั โลกา เพชรฉัลกู ณั ณ์ ธรณคี งคา รองรบั บญุ ขา้
ศรทั ธาบวงสรวง เทวาทง้ั ปวง ชว่ ยโมทนา ทา� บญุ ใหท้ าน
จะสรา้ งศาสนา พระพรหมพระพราย นาคราชเหนอื ใต้
ยกยอ่ งศาสดา เจา้ หว้ ยเหวผา เจา้ กรงุ พาลี ฉันั จะกรวดนา�้
ขอแผไ่ มตรี พระอาทติ ย์ พระจนั ทร์ พระองั คาร พระพธุ
พระพฤหสั พระศกุ ร์ เสาร์ ทง้ั ๗ องคน์ ้ี รกั ษาแดนไกล

ราหู พระเกตุ ทา่ นผวู้ เิ ศษ กรวดนา�้ แผไ่ ป พระอนิ ทร์
พระพรหม พระบญั ชใี หญ่ กรวดนา้� แผไ่ ป ทกุ องคเ์ ทวา
เกดิ ชาตใิ ด ๆ รปู โฉัมพรอ้ มไป ทดี่ งั กลา่ วมา ทา� ใจบรสิ ทุ ธ�ิ
ตอ่ พระพทุ ธศาสนา บา� เพญ็ บชู า ยงิ่ ๆ ขนึ้ ไป ศตั รหู มมู่ าร

ไมไ่ ปกา้ วกา่ ย เปน็ มติ ร มนั่ หมาย อยา่ ไดน้ กึ รา้ ย
ภายนอก - ภายใน ลกู จะมคี ู่

ขอใหร้ ว่ มรู้ คสู่ รา้ งสมภาร จะมบี ตุ รขอ
อยา่ ให้ เปน็ มาร ใหท้ นั พระศรอี ารย์ ปจั จโย โหตุ ฯ

พระพรหมเวที
รวบรวม

280

ค ะ จัดท�ำ

ทีปี่ รกษา ทป่ี รกึ ษาเจา้ คณะภาค ๑๕
พระพรหมเวที ป.ธ.๙ เจา้ อาวาสวดั พระปฐมเจดยี ร์ าชวรมหาวหิ าร
พระเทพมหาเจตยิ าจารย์ ป.ธ.๙ เจา้ คณะจงั หวดั นครปฐม,รองเจา้ อาวาส
พระศรสี ธุ รรมเวที ป.ธ.๙ วดั พระปฐมเจดยี ์
พระครพู ทิ กั ษเ์ จตยิ านกุ จิ ผชู้ ว่ ยเจา้ อาวาสวดั พระปฐมเจดยี ์
พระครสู ธุ เี จตยิ านกุ ลู ป.ธ.๖ ผชู้ ว่ ยเจา้ อาวาสวดั พระปฐมเจดยี ์
พระครสู มหุ ส์ พุ ล สพุ โล ผชู้ ว่ ยเจา้ อาวาสวดั พระปฐมเจดยี ์
ผชู้ ว่ ยเจา้ อาวาสวดั พระปฐมเจดยี ์
ผชู้ ว่ ยเจา้ อาวาสวดั พระปฐมเจดยี ์ ทกุ รปู

าย์ขอ้ มลู เรยี ์บเรยี ์ง ดา� เนนิ การ ผชู้ ว่ ยเจา้ อาวาสวดั พระปฐมเจดยี ์
พระศรวี สิ ทุ ธวิ งศ์ ป.ธ.๙ ผชู้ ว่ ยเจา้ อาวาสวดั พระปฐมเจดยี ์
พระครอู ตุ ตรการบดี ป.ธ.๕ ผชู้ ว่ ยเจา้ อาวาสวดั พระปฐมเจดยี ์
พระมหาชาญชยั ชยาภภิ ู ป.ธ.๗ ผชู้ ว่ ยเจา้ อาวาสวดั พระปฐมเจดยี ์
พระครภู าวนาเจตยิ คณุ ป.ธ.๔ ผชู้ ว่ ยหวั หนา้ คณะ ๖ วดั พระปฐมเจดยี ์
พระมหาสมยั นริ ตุ ตฺ เิ มธี ป.ธ.๙ ผชู้ ว่ ยหวั หนา้ คณะ ๑ วดั พระปฐมเจดยี ์
พระมหาเขมา อนชุ าโต ป.ธ.๔ ผชู้ ว่ ยหวั หนา้ คณะ ๕ วดั พระปฐมเจดยี ์
พระมหาอาจรยิ พงษ์ สริ ธิ โร ป.ธ.๔ วดั พระปฐมเจดยี ์ คณะ ๙
พระใบฎกี าสเุ มธ สเุ มโธ น.ธ.เอก

าย์ประสูานงาน รปู ภาพ
นายสรุ เชน จนั ทรค์ ณู หวั หนา้ สา� นกั งานจดั ประโยชน์
และรกั ษาองคพ์ ระปฐมเจดยี ์
นายชายทอง ทองวงษเ์ จรญิ ผช.หวั หนา้ สา� นกั งานจดั ประโยชน์
และรกั ษาองคพ์ ระปฐมเจดยี ์
นางสาวมณฑ์า จงอว้ิ เจา้ หนา้ ทอี่ งคพ์ ระปฐมเจดยี ์
นายณรงคศ์ กั ด�ิ เ ง ะสนุ เจา้ หนา้ ทอี่ งคพ์ ระปฐมเจดยี ์
นายณฐั พทั ธ์ ทองปยิ ะวฒั น์ เจา้ หนา้ ทสี่ ถานวี ทิ ยอุ งคพ์ ระปฐมเจดยี ์

พมิ พท์ ี ี่ เมอื งราชการพมิ พ์ โทร. ๐๘๕-๑๙๓-๗๒๗๙, ๐๓๒-๓๒๓-๗๗๗
จา� นวนพมิ พ์ ๒,๐๐๐ เลม่

พระพรหมเวที

ท่ีปรึกษาเจ้าคณะภาค ๑๕ เจา้ อาวาสวัดพระปฐมเจดยี ์

เมอ่ื ครัง้ ยงั เปน็ พระมหาสเุ ทพ ผุสฺสธมฺโม ข้ึนปดิ ทองยอดองคพ์ ระปฐมเจดีย์

QRC YouTube
ฟงั ธรรมะใตร้ ม่ เงาพระรว่ ง
โดย พระพรหมเวที (สุเทพ บษุ บก ป.ธ.๙)

ทป่ี รกึ ษาเจา้ คณะภาค ๑๕ เจ้าอาวาสวดั พระปฐมเจดยี ์ ราชวรมหาวหิ าร