ให้ฉันได้รักคุณอีกครั้ง

(นิยายแปล)ให้ฉันรักคณุ อีกครัง 
ชอื เรือง : (นิยายแปล)ให้ฉันรักคณุ อีกครัง 

บทนํา 

ผูค้ นทังโลกรูว้ า่ ก้ฉู างอันรกั หรงซาน ถึงกระดกู แต่
ทุกคนรูด้ ีวา่ หรงซานเกลียดก้ฉู างอันจนถึงกระดูก
เพยี งเพราะหลงซานต้องการให้ผูห้ ญิงทีรกั ของเขา
ได้รบั ความยุติธรรมเพอื แก้แค้นเธอเขาจึงจับเธอไป
ในสโมสรแลกเปลียนภรรยาเธอวงิ หนีและถูกทํารา้ ย
รา่ งกายจนสาหัส แต่เขากลับพูดอย่างเยน็ ชาวา่ กู้
ฉางอันคณุ เปนคนใจรา้ ยจรงิ ๆ ในทีสุดความ
หลงใหลก็กลายเปนความเสียใจเธอรูด้ ีวา่ ไมว่ า่ เธอจะ
รกั เขามากแค่ไหนเธอก็ไมส่ ามารถได้หัวใจของเขา 
เขายกตระกลู ก้ใู ห้กับคนรกั ของเขา แต่เธอก็ตาย
อย่างโดดเดียวในบา้ นหลังเก่า ต่อมาในชว่ งเวลาที
หลงซาน ได้เห็นหลุมฝงศพของเธอด้วยตาของเขา
เองเขาก็แทบคลัง 
ชอื จีน: 让我再爱你一次 
ผูแ้ ต่ง: 瑶小白 
50 ตอนจบ 

ตอนที 1 ทําไมฉันต้องเชอื คณุ  
 
“ไม!่ “ 
 
ห้องใหญ่เต็มไปด้วยเสียงชายและหญิงทีกําลังหอบ
หายใจและสายลมยามคาคืนพดั มา่ นลกู ปดขึนที
หน้าต่างและรา่ งทีถูกโอบกอดอยูบ่ นเตียงกํามะหยี
นันสวยงามอยา่ งสุดจะพรรณนา 
 
“หลงซานคณุ ทําแบบนีกับฉันไมไ่ ด้ รูไ้ หมฉันท้อง! “ 
 
“โอ้ท้อง? “ ในความมดื ชายคนนันส่งเสียงเยาะเยย้
มอื เรยี วฉีกเสือผา้ ไมก่ ีชนิ ทีเหลืออยูบ่ นตัวหญิงสาว
อยา่ งไรค้ วามปรานี . 
 
“อาซาน อยา่ ... ฉันขอรอ้ ง ... “ 
 
หญิงสาวกอดหน้าอกของเธอด้วยความหวาดกลัว
และถอยห่างออกไป อยา่ งไรก็ตามในทางกลับกัน
ชายคนนันก็แยกขาเธอออกอยา่ งแรง ด้วยท่าทางที
ดถู ูกทีสุด มอื ข้างหนึงของเขาบบี คางของผูห้ ญิง
สาว 
 

“ก้ฉู างอัน ตอนนีเธอรูแ้ ล้ววา่ ผดิ รูว้ า่ เจ็บปวดมนั จะ
ไมส่ ายไปหน่อยเหรอ? มนั จะเทียบกับความเจ็บปวด
ของลูกชายทีหายไปของฉันได้ยังไง” 

ชายคนนันจะกัดฟนและไมไ่ ด้ซอ่ นความลึกของ
นัยน์ตาเยน็ ชาทีบา้ คลัง! เขาจับมอื ของหญิงสาวที
เธอเลือนลงโดยไมร่ ูต้ ัว และยกออกทําให้เธอขนลกุ
เกรยี ว 

“ถ้าคณุ มลี ูก คณุ คิดวา่ ฉันจะอยากให้คณุ คลอดลกู
คนนีหรอื ” 

หญิงสาวมดี วงตาทีนุ่มนวลแต่เศรา้ หมอง เธอไม่
ต้องการเปดเผยความเปราะบางต่อหน้าเขาเลย แต่
เธอก็ตะโกนอยา่ งสุดความสามารถ “ ฉันไมไ่ ด้ทํา 
เธอไปชนโต๊ะเองมนั ไมเ่ กียวอะไรกับฉัน ทําไมคณุ ไม่
เชอื ฉัน! “ 

“ เชอื คณุ ไหมก้ฉู างอัน ทําไมฉันต้องเชอื คณุ ในเมอื
ตัวคณุ ด้อยค่าเชน่ นี! “ 

ก้ฉู างอัน นาตาไหลอาบแก้ม. คําพูดของหรงซานทุก
คําทํารา้ ยหัวใจเธอ 

ทําไมฉันต้องเชอื คณุ  

พวกเขามาถึงจุดนีเมอื ไหร?่  

หรงซานโน้มตัวลงจูบรมิ ฝปากสีชมพูของหญิงสาว
อยา่ งดุเดือดสอดลินออกไปและโดยไมร่ ูส้ ึกตัว มอื
ข้างหนึงหนีบมอื ของหญิงสาวไวส้ ่วนมอื อีกข้างก็
ลบู ไล้ไปบนผวิ ขาวอย่างหยาบคาย 

“อ ... อยา่ ... “ ก้ฉู างอันดินรนอยา่ งหมดหวงั  

“ฉางอันคณุ ต้องการมนั ! “ หรงซานยมิ แต่รอยยมิ
นันไมแ่ ยแสและเยน็ ชาด้วยความเกลียดชงั  

หลังจากนันรา่ งของเธอก็โดนกระแทกอย่างแรง – 

“อ่า ... “ มนั เจ็บ – 

ก้ฉู างอันรูส้ ึกเหมอื นรา่ งกายของเธอถูกแบ่งครงึ
และส่วนลึกของจิตวญิ ญาณเธอก็ถูกบดขยดี ้วย
ความเจ็บปวดทําให้เธอยกหัวขึนและหน้าท้องของ
เธอก็อยูใ่ นมอื ชายคนนัน ในขณะทีเขาเข้ามาความ

เจ็บปวดนันแยม่ ากจนเธอรูส้ ึกได้วา่ มบี างอยา่ งหาย
ไปทีละนิด 
 
“หลงซาน ปล่อยฉันไปได้โปรด ปล่อยฉันไป ... “ 
 
“ฉันยงั ไมไ่ ด้มากพอ ฉันจะปล่อยคณุ ไปได้อยา่ งไร
หือ? “ หลังจากนันชายคนนันดเู หมอื นจะรูร้ สชาติ
และเรยี กรอ้ งผูห้ ญิงทีอยูใ่ ต้เขาอยา่ งบา้ คลัง แต่ผู้
หญิงคนนันกลับเหมอื นห่นุ เชดิ ทีไมม่ วี ญิ ญาณต่อ
ต้านเขา 
 
“อ ... อยา่ ... “ ก้ฉู างอันคราครวญนาเสียงแหบพรา่
ของเธอกระต้นุ ประสาทของหรงซานมากยงิ ขึนเขา
รูส้ ึกได้วา่ กล้ามเนือตรงกลางรา่ งกายเขาแน่นขึน
และเขาก็อยากจะระบายมนั ออก 
 
“อา! “ ก้ฉู างอันรอ้ งออกมาอยา่ งเจ็บปวด เธอรูส้ ึก
เหมอื นมอี ะไรบางอยา่ งไหลออกมาจากรา่ งกาย... 
ท้องส่วนล่างของเธอเหมอื นจะฉีกขาดด้วยความ
เจ็บปวด 
 
หรงซานกลินเลือดก็โชยมาจากข้างใต้เขา หลงซาน
ขมวดคิว มองลงไปทีทีเขาและเธอเชอื มต่อกันเลือด

สีแดงสดยงั คงหลังไหลออกมาบนเตียงสีขาวเหมอื น
ดอกไมด้ อกใหญ่สีแดงบานสะพรงั . 
 
“ก้ฉู างอัน –“ เขาตะโกนด้วยความตระหนก แต่คน
บนเตียงไมต่ อบสนองใด ๆ คราบเลือดทําให้ดวงตา
ของหรงซานสะดดุ เล็กน้อยเขาไมค่ าดคิดวา่ สิงนีจะ
เกิดขึน 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 2โทรหาฉันเมอื คณุ ตาย 
 
หลังจากหยุดเขาก็พลิกตัวและลกุ จากเตียง เมอื เขา
กําลังจะปลอบหญิงสาวเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึนทันที 
เมอื เขาแตะหมายเลขบนหน้าจอโทรศัพท์ดวงตาเขา
มคี วามอ่อนโยนปรากฏบนใบหน้าทีเยน็ ชาของเขา "
ลัวเอ๋อร์ ... 
" อาซาน ฉันกลัวคณุ จะมาหาฉันไหม?” 
เสียงอ้อนวอนของอีกฝายทําให้เขาเลือกทีจะไปจาก
ก้ฉู างอันทีกําลังเลือดไหลออกมาโดยไมล่ ังเล 
หลังจากนันไมน่ านชายหนุ่มก็เปลียนเสือผา้ และแต่ง
ตัวเรยี บรอ้ ยโดยไมม่ องไปทีหญิงสาวบนเตียงสักนิด 
เขาเปดประตแู ละจากไป หญิงสาวบนเตียงมอง
แสงจันทรน์ อกหน้าต่างโดยไมม่ คี วามรูส้ ึกใด ๆ มี
เพยี งแค่ความรูส้ ึกอ้างวา้ งและสินหวงั  
เธอยมิ อยา่ งขืนขมและลกุ ขึนจากเตียงด้วยความ
ยากลําบากขณะทีขาของเธอเหยยี บลงบนพนื เลือด
สีแดงสดก็ไหลลงมาจากต้นขาของเธอทุกยา่ งก้าวที
เธอก้าวไปก็เหมอื นกับการเหยยี บด้วยปลายมดี  
ความเจ็บปวดนันเจ็บปวดอยา่ งมาก เหงือผุดขึนทัง
รา่ งเธอ 
เด็ก ... เด็ก ... 

เพอื ทีจะทรมานเธอคนรบั ใชใ้ นบา้ นถูกเขาไล่ออกจึง
ไปไมม่ ใี ครอยูท่ ีนีสักคนเดียว 
ในท้ายทีสุดเธอก็เอือมมอื ไปหยบิ โทรศัพท์และกด
โทรศัพท์ไปหาชายคนนัน "อาซาน ท้องของฉันเจ็บ
มากคณุ สามารถกลับมาทีวลิ ล่าและพาฉันไปโรง
พยาบาลได้ไหมฉันกลัววา่ จะมอี ะไรเกิดขึนกับเด็ก! " 
"โอ้? ใชแ่ ล้ว แมแ้ ต่ค่าผา่ ตัดก็ยงั ประหยดั ได้ใชไ่ หม” 
คําพูดของเขาโหดเ**ย้ มและเยน็ ชา 
"หรงซานนีก็ลกู ของคณุ เหมอื นกัน! " หญิงสาว
ตะโกนอยา่ งสุดเสียง 
"คณุ ยงั มแี รงทีจะตะโกนมนั พสิ ูจน์ได้วา่ คณุ จะไม่
ตาย ไวโ้ ทรหาฉันเมอื คณุ ตาย ฉันจะได้จุดธูปให้
ลกู ชายของฉันและบอกเขาวา่ คณุ และความชวั รา้ ย
นันจะไปกับเขา! " ชายหนุ่มพูดอยา่ งเยน็ ชา " อยา่
มารบกวนฉันถ้าไมม่ อี ะไรและถ้ารา่ งกายของคณุ ยงั
อ่อนแอคณุ ก็ควรรบี นอนซะ่  
พูดคํานีจบก็มเี สียงบบี ดังขึนและไมม่ เี สียงอะไรอีก 
เขาไมเ่ คยรูเ้ ลยวา่ คืนนีเขาเสียอะไรไปบา้ ง 
หญิงสาวรูส้ ึกเจ็บปวดจนถึงทีสุด รูส้ ึกได้ถึงความ
รอ้ นทีไหลออกมาจากรา่ งกายส่วนล่างของเธอและ
เธอก็ยมิ ออกมา 

"หลงซาน ในทีสุดฉันก็ไมม่ อี ะไรจะพูดกันคณุ อีก
แล้วมนั เยยี มมาก! " เธอพมึ พาํ "ความหลงใหลในตัว
คณุ มนั สินสุดลงแล้ว! " 
ในวนั รุง่ ขึนเมอื ก้ฉู างอันตืนขึนมาอีกครงั เมอื เธอ
ลืมตาขึน มองผา่ นแสงแดดและผา้ มา่ นสีขาวไปดู
เหมอื นเธอจะเห็นผูช้ ายคนหนึงกําลังยมิ มาให้กับตัว
เธอ ชายคนนีมดี วงตาทีสดใสและรอยยมิ ของเขาก็
เจิดจ้ายงิ กวา่ ดวงดาว 
แต่เธอก็รูเ้ ชน่ กันวา่ มบี างสิงทีไมอ่ าจหวนคืนได้อีก
ต่อไป 
"ฉางอัน หรงซานทําแบบนีกับน้องทําไมน้องไม่
บอกพชี าย น้องต้องการปดบงั กับครอบครวั ไปถึง
เมอื ใด" 
เมอื ได้ยนิ เสียงทีค้นุ เคยก้ฉู างอันค่อยๆ เงยหน้าขึน
และมองไปทีชายทียนื อยูต่ รงหน้า เขาเปนพชี ายของ
เธอ เปนญาติของเธอ นาตาของเธอก็ไหลออกมา
ทันที แต่เธอก็ไมไ่ ด้พูดอะไร 
ก้ฉู างหนิงมองไปทีน้องสาวของเขาและถอนหายใจ
อยา่ งไรก็ตามเธอเพงิ สูญเสียลกู ไปถ้าเขาตําหนิเธอ
อีกจะดรู ุนแรงเกินไป เมอื คืนตอนทีเธอรบั สายนัน 
จากนันทันทีเธอก็รบี วงิ มาทีวลิ ล่าแห่งนีทันทีทําให้
เปนเขากังวลมาก 

“ฉางอันน้องต้องการให้พชี ายพูดอะไร น้องดือมา
ตังแต่เด็ก ๆ แมว้ า่ จะเปนเรอื งยาก แต่น้องก็จะไม่
ยอมทิงสิงทีน้องชอบไปง่ายๆ แต่น้องกับหรงซาน
มาถึงจุดทีเปนอยูใ่ นวนั นี น้องควรจะปล่อยมนั ไปได้
หรยื งั ?” 
ปล่อยหรอื ?” 
ก้ฉู างอันอดไมไ่ ด้ทีจะยมิ ขืนทําไมเธอถึงจะไมอ่ ยาก
ปล่อย 
แต่สําหรบั หรงซานความรกั ทีสะสมมากวา่ สิบปนัน 
ไมง่ ่ายเลยทีจะบอกวา่ คณุ สามารถปล่อยวางได้ 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 3 หนึงชวี ติ เพอื หนึงชวี ติ  
 
นอกจากนีคนคนนันบอกวา่ เธอเปนหนีเขา และเขา
จะทวงคืน 
"ฉางอันลกู ของหลินลัวเอ๋อรจ์ ากไปได้อยา่ งไร" กู้
ฉางหนิงถามอีกครงั หลังจากนัน เขาก็รูถ้ ึงนิสัย
ใจคอของน้องสาวของเขาและเขายงั รูถ้ ึงความ
หลงใหลของหรงซานทีมตี ่อหลินลัวเอ๋อร์ ความ
เกลียดทีน้องของเขามตี ่อหลินลัวเอ๋อรน์ ันเปนเรอื ง
จรงิ แต่เรอื งเธอจะทํารา้ ยหลินลัวเอ๋อรน์ ันมนั เปน
ไปไมไ่ ด้เลย แมว้ า่ เธอจะไมช่ อบหลินลัวเอ๋อรม์ ากแค่
ไหนก็ตาม 
"พชี ายฉันเหนือยฉันไมอ่ ยากพูดไมต่ ้องถามอะไรอีก
แล้วตกลงไหม" 
"ฉางอัน ... " ก้ฉู างหนิงเรยี กอีกครงั เขาก็พบวา่ ก้ฉู าง
อันดเู หมอื นจะไมอ่ ยากสนใจเเล้ว เขาจึงไมม่ กี ารถาม
คําถามเรอื งเด็กอีกต่อไป เอาไวเ้ มอื เธอต้องการพูด
เธอก็จะพูดเอง 
"ได้ น้องพกั ผอ่ นให้ดีแล้วต้องจะทําตามขันตอนการ
รกั ษาในโรงพยาบาล น้องอ่อนแอมากจะต้องดแู ล
ตัวเองให้ดี! " อยา่ งไรก็ตามเมอื ก้ฉู างหนิงจะหันหลัง
จากไป เขาก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงทีอ่อนแอ "พชี าย

ฉันเข้าโรงพยาบาลเพราะแท้งได้โปรดอยา่ บอกคณุ
ปูได้ไหม" 
"ฉันขอรอ้ ง พชี าย -" ก้ฉู างอันมองเขาด้วยสายตา
อ้อนวอน 
ก้ฉู างหนิงทนไมไ่ ด้ทีจะปฏิเสธ เขาส่ายหัวอยา่ งทํา
อะไรไมถ่ ูก “น้องต้องพกั ผอ่ นให้ดีอยา่ คิดเรอื งอืน พี
ชายจะชว่ ยแก้ปญหาให้เอง!” เมอื เห็นดวงตาทีมี
นาตาไหลพรากของเธอเขากล่าวเสรมิ “พชี ายจะไม่
บอกคณุ ปูแล้ว! " 
เมอื ก้ฉู างหนิงออกจากประตวู อรด์ รอยยมิ บน
ใบหน้าของเธอก็ค่อยๆจางลงนาตาไหลทีออกมา
จากดวงตาทําให้ใบหแู ละผมของเธอเปยกโชก 
สิงทีปรากฏในความคิดของเธอคือใบหน้าทีน่ารกั
เสียงเรยี กทีรา่ เรงิ สดใส หัวใจเธอก็เรมิ อึดอัดมนั
เหมอื นจะหายใจไมอ่ อก กับสิงทีเธอคิดถึงนับครงั ไม่
ถ้วนในชว่ งสองสามเดือนทีผา่ นมา 
เด็ก ... ลกู ของฉัน ... 
เธอไมไ่ ด้คาดหวงั วา่ หัวใจของหรงซานจะโหดรา้ ย
ทารุณ เขาจบชวี ติ หนึงเพอื ชวี ติ อีกชวี ติ หนึง 
เขาไมไ่ ด้รกั เธอเธอรูม้ านานแล้ว 
ตอนนันเธอคิดวา่ ถึงไมร่ กั เธอ แต่เขาจะชอบเธอสัก
หน่อยไหม 
ความรกั เรอื งแบบนีบางครงั อาจทําให้คนอ่อนโยน 

สามวนั ต่อมาก้ฉู างอันก็ออกจากโรงพยาบาล 
มคี ําแนะนําจากแพทยเ์ กียวกับวธิ พี กั ผอ่ นและคําอืน 
ๆ ก้ฉู างอันได้รบั โทรศัพท์จากก้ฉู างหนิงวา่ ให้ดแู ล
ตัวเองอยา่ งเครง่ คลัด และเขายงั ติดต่อทนายความ
ส่วนตัวของก้ใู นทันที โอหยางซงึ ตอบรบั เขาอยา่ ง
รวดเรว็ โทรศัพท์หาก้ฉู างอันทันที 
. 
"เฮ้ โอหยาง คณุ เตรยี มตัวอยา่ งไรสําหรบั การหยา่
รา้ ง" 
"คณุ หนูแน่ใจแล้วใชไ่ หมครบั " 
เธอยมิ และมองไปทีแสงแดดจ้านอกหน้าต่าง "โอว
หยางฉันเหนือย! " 
จากนันก็คยุ กันเรอื งเอกสารอีกสักพกั โอหยางก็วาง
สายโทรศัพท์ เขาต้องเตรยี มเอกสารทีก้ฉู างอันสัง
และตัดสินใจทําตามทีก้ฉู างหนิงบอกเขาวา่ ให้ดแู ล
เรอื งการหยา่ ของก้ฉู างอัน 
วลิ ล่าใน Phoenix Bay มขี นาดใหญ่ตามแบบฉบบั
ยุโรปโดยมแี สงจากกระจกใสของหน้าต่างสูงจาก
พนื จรดเพดาน พรมเปอรเ์ ซยี ผนื ใหญ่ปกคลมุ ไปทัว
ห้องโถง โคมไฟประดับสวยงามทําให้วลิ ล่าอบอุ่น
เหมอื นฤดใู บไมผ้ ลิ 
ก้ฉู างอันเดินขึนบนั ไดกระจกอยา่ งชา้ ๆ เธอไมไ่ ด้
อยากจะชนื ชมภาพวาดทีมชี อื เสียงระดับโลกที

แขวนอยูบ่ นผนัง เธอแค่อยากได้อิสระภาพของเธอ
กลับคืนมา 
"อาซาน ทีนีจะเปนบา้ นของฉันจากนีไปหรอื ไม่ เรา
สองคนจะได้อยูด่ ้วยกันจากนีไป ... " 
"ใช่ ฉันทําผดิ ในต่อลัวเอ๋อร์ ฉันจะไมป่ ล่อยให้คณุ ไม่
ได้รบั ความเปนธรรมอีกต่อไป! " เสียงชายหนุ่มพูด
อยา่ งหนักแน่นและเด็ดขาด 
"อาชานแล้วคณุ จะทําอยา่ งไรกับก้ฉู างอันหลังจากนี 
ลกู ของเราจากไปแล้วเพราะเธอ ... " 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 4 หรงซานเราหยา่ กันเถอะ 
 
เสียงของผูห้ ญิงคนนันดอู ่อนแอ แต่ก็เหมอื นมคี วาม
ขุ่นเคืองเล็กน้อยอยา่ งหลีกเลียงไมไ่ ด้ “ฉันเคยคิดวา่
ผูห้ ญิงทีหยงิ อยา่ งก้ฉู างอันควรจะโกรธ แต่ไมค่ ิดวา่
จะโกรธมากขนาดนี แต่ฉันไมเ่ คยคิดเลยวา่ เธอจะไม่
ลังเลทีจะทําเรอื งนันกับคณุ โดยไมห่ ่วงเด็กในครรภ์ 
" 
" อืม รวั เออรค์ ณุ ไมต่ ้องคิดถึงเรอื งเหล่านี ตกลงไหม 
เดียวฉันจะจัดการเอง! " 
" อืม อาซาน ฉันอยากอยูก่ ับคณุ เราจะอยูด่ ้วยกัน
ตลอดไปใชไ่ หม! " 
อืม..เราจะอยูด่ ้วยกันตลอดไป! " 
หลังจากพูดจบชายหนุ่มก็โน้มตัวไปจูบทีรมิ ฝปาก
ของหญิงสาว ภาพทีทังสองทีสวมกอดกันทีแมใ้ น
ยามคาทีมหี มอกก็สามารถมองเห็นได้มนั ชา่ ง
กลมกลืนและสวยงาม. 
การสนทนาระหวา่ งทังสองในห้อง สามารถได้ยนิ
ชดั เจนจากคนทียนื อยูน่ อกประตู นันคือสามขี อง
เธอคําสาบานของพนั ธมติ รแห่งขุนเขาควรเปนของ
เธอ มอื ของก้ฉู างอันเคาะประตหู ยุดลง เธอมอง
พวกเขาผา่ นชอ่ งวา่ งของประต ู

ก้ฉู างอันเห็นผูช้ ายทีอยูใ่ นห้องนันเลียทีรมิ ฝปากที
ซดี เซยี วของผูห้ ญิงคนนันด้วยปลายลินของเขา จาก
นันเขาก็กัดรมิ ฝปากของผูห้ ญิงคนนันเบาๆ และ
หอบหายใจแรง “อาซาน...” ในความมดื สลัวทังสอง
คนเผชญิ หน้ากัน ทังสองรา่ งกอดกันชายหนุ่มยนื
นิวเรยี วขาวสะอาดของเขาออกไปและค่อยๆ ลบู ไล้
เส้นผมของผูห้ ญิงคนนันไปมาดวงตาของเขาอ่อน
โยน 
ในขณะนีผูห้ ญิงในห้องดเู หมอื นจะค้นพบบางอยา่ ง
ทันใดนันเธอก็หันศีรษะมา ผมสีดํายาวของเธอติด
อยูท่ ีด้านข้างของใบหน้าและดวงตาสีแอปรคิ อท
ของเธอมองตรงไปทีประตู ทังสีตามองกันนิงนาน 
อยา่ งไรก็ตามในวนิ าทีต่อมาผูห้ ญิงคนนันทําเหมอื น
ไมเ่ ห็นอะไร แต่กลับยมิ ไปทางก้ฉู างอันอยา่ งมชี ยั  
ราวกับวา่ เธอกําลังประกาศชยั ชนะของเธอ 
"อาซาน คณุ จะรกั และดแู ลฉันตลอดไปใชไ่ หม? " 
"ใชแ่ น่นอน! " 
รา่ งกายของก้ฉู างอันแข็งทือ 
เธออันอดไมไ่ ด้ทีจะสัน 
ใบหน้าของผูห้ ญิงในห้องคนนัน วนเวยี นไปมานับ
พนั ครงั ในความฝน และเธอจะไมม่ วี นั ลืมเจ้าของ
ใบหน้านีแมใ้ นความฝน 

ความโกรธแผซ่ า่ นไปทัวจิตใจของเธอ แมว้ า่ ตอนนี
รา่ งกายของเธอจะรูส้ ึกไมส่ บายตัวก็ตามก้ฉู างอันก็
เตะประตเู ปดออก 
จนเกิดเสียงดังโครมคราม 
ประตกู ระแทกกําแพงและเด้งกลับไปครงึ หนึงเหลือ
เพยี งชอ่ งวา่ งกวา้ งสําหรบั คน ๆ เดียว หรงซานมอง
เห็นผูห้ ญิงทีซดี เซยี วยนื อยูน่ อกประตไู ด้อยา่ ง
ชดั เจนเห็นรูมา่ นตาของเขาหดตัวลงชวั ขณะ 
"ยงั ไมต่ ายเหรอฉันคิดวา่ นายหญิงหรงเสียชวี ติ ใน
โรงพยาบาลแล้วเสียอีก! " 
ชายหนุ่มปล่อยมอื ทีโอบกอดหลินรวั เอ๋อรแ์ ละจัดผม
ทียุง่ ของหลินรวั เอ๋อรอ์ ยา่ งระมดั ระวงั แล้วถาม "มี
อะไร" 
"หรงซาน พวกเรา ... " ก่ฉู างอันอึกอักอยูส่ องสาม
วนิ าทีก็สูดลมหายใจแล้วเงยหน้าขึนมองชายหนุ่ม
ตรงหน้า "มาหยา่ กันเถอะ! " 
เธอเหลือบมองไปทีผูห้ ญิงทีนังอยูใ่ นอ้อมแขนของห
รงซาน หญิงคนนันหน้าซดี เธอผอมบางและดนู ่า
สงสารนันคือใบหน้าทีน่ารงั เกียจ ทีพรากทุกอยา่ ง
ไปจากเธอ 
“ฉางอันคณุ กลับมาแล้วฉันได้ยนิ มาวา่ คณุ แท้งลกู  
คณุ ประมาทได้ยงั ไง เด็กคนนันเปนลกู คนทีสอง
ของอาซาน?” รอยยมิ ของหลินรวั เออรเ์ ต็มไปด้วย

ความจรงิ ใจ อ่อนโยนเหมอื นสายลม “ชา่ งน่า
เสียดาย! การแท้งมนั เทียบเท่ากับการคลอดลกู ทําไม
คณุ ไมอ่ ยูโ่ รงพยาบาลอีกสองสามวนั แล้วค่อยออก
จากโรงพยาบาล ไมว่ า่ ยงั ไงคณุ ก็ต้องดแู ลรา่ งกาย
ของคณุ !” 
ก้ฉู างอันถูกยนื นิงขึงด้วยความโกรธไปชวั ขณะเธอ
พูดไมอ่ อก 
"ฉางอันอยา่ โทษ อาซานเลยนะ อาซานไมไ่ ด้ตังใจ
แมว้ า่ เขาจะโมโหทีคณุ ชนฉันโดยไมไ่ ด้ตังใจ แต่คณุ
ก็ท้องลกู ของเขาหลังจากนีเขาจะไมป่ ล่อยให้คณุ อยู่
คนเดียว! " เมอื เห็นสายตาทีเต็มไปด้วยความโกรธข
องฉางอันรอยยมิ บนใบหน้าของหลินรวั เอ๋อรก์ ็ลึก
ขึน 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 5 ไมเ่ คยสํานึก 
 
ทันทีทีหลินรวั เอ๋อรพ์ ูดจบความเกลียดชงั ของก้ฉู าง
อันก็เพมิ ขึนอยา่ งรวดเรว็ รา่ งกายทีเพงิ สูญเสียและ
ไมส่ บายก็กลายเปนหนักอึง 
"คณุ หลินขอบคณุ สําหรบั ความกังวล แต่พวกเรายงั
ไมไ่ ด้สนิทกันใชไ่ หม" 
"ฉางอัน ... ฉันก็เปนห่วงคณุ เหมอื นกัน ฉันพูดอะไร
ผดิ หรอื เปล่า" 
หลินรวั เออรท์ ีดอู ่อนแอ และดเู หมอื นจะรบี ยนื ขึน
ด้วยความกลัวเพอื มาขอโทษก้ฉู างอันแต่แล้วก็เซนัง
ลงอยา่ งอ่อนแรง 
รอยยมิ ของหลินรวั เอ๋อรด์ ขู มขืนขึนเล็กน้อย: "
รา่ งกายของฉันอ่อนแออยู่ ถึงจะใชเ้ วลาไมน่ านใน
การตังท้องแล้วแท้งลกู ไป ถึงอาซานจะดแู ลฉันเปน
อยา่ งดีแต่รา่ งกายของฉันก็ยงั อ่อนแออยูเ่ ล็กน้อย 
ฉันไมไ่ ด้ตังใจทีจะไมข่ อโทษคณุ ฉางอัน ฉันพูดด้วย
ความจรงิ ใจฉันไมต่ ้องการอะไรเลย ตอนนีคณุ ยงั
สาวคณุ ยงั มโี อกาสและยงั เปนถึงนายหญิงหรง แต่
สําหรบั ฉัน ฉันแค่อยากอยูอ่ ยา่ งเงียบๆ แต่นีทําไม...
ถึงเปนแบบนี " 
แท้งเหรอ! 
ผวิ ของก้ฉู างอันซดี เซยี วเหมอื นไมม่ เี ลีอด 

เธอบอกกับเขาครงั แล้วครงั เล่าวา่ หล่อนตกลงไปชนั
ล่างเองและหล่อนไมม่ ลี กู แต่สามขี องเธอไมเ่ คยเชอื  
แล้วยงั ให้เธอชดใชช้ วี ติ ลกู ของพวกเขาด้วยการ
ทําลายลกู ของเธอ 
อะไรจะไรส้ าระและโหดรา้ ยไปกวา่ นีในโลกนี? 
เมอื เห็นก้ฉู างอันไมพ่ ูดดวงตาของหลินรวั เอ๋อรก์ ็หร่ี
ลงและครุน่ คิด วนิ าทีต่อมาหล่อนก็ดนู ่าสงสารยงิ
ขึน 
"ฉางอันคณุ จะเห็นด้วยกับคําขอของฉันหรอื ไม่ ฉัน
ได้ยนิ มาวา่ แมข่ องคณุ สูงส่งจนเธอเข้ากับผูห้ ญิงคน
อืนไมไ่ ด้จรงิ หรอื " ราวกับวา่ มใี ครบางคนก้าวเข้ามา
ในเส้นล่างสุด ก้ฉู างอันวงิ เข้าไปหาแล้วตบทันที เธอ
ตบลงบนใบหน้าทีซดี เผอื ดของหลินรวั เอ๋อรร์ อย
ฝามอื สีแดงสดเกิดขึนทันที 
"อ๊าย —" หลินรวั เอ๋อรก์ รดี รอ้ งเบา ๆ 
ทันใดนันมอื ของก้ฉู างอันก็ถูกกระชากจับไวใ้ นมอื
ของหรงซานอยา่ งแรง 
เธอคราครวญและมองไปทีด้านข้างและตามทีคาด
ไวห้ รงซานกําลังมองเธอเหมอื นจะกินเลือดกินเนือ
เธอ 
" อาซาน ปล่อยฉางอันไป หลินรวั เอ๋อรไ์ มท่ ิงโอกาส
ทีจะแสดงความกรุณาของเธออยา่ งเต็มที: "ฉางอัน 
ฉันขอโทษเปนฉันทีไมด่ ีเอง ฉันเปนคนผดิ แต่ฉัน

แค่หวงั วา่ เราจะทําได้ดีกวา่ นี เราจะเข้ากันให้ได้ ... 
สินคําก็ส่งเสียงรอ้ งไห้อยา่ งน่าสงสาร 
"หลินรวั เอ๋อรแ์ กไมส่ ามารถล้างบาปของแกได้ แก
มนั เปนฆาตกร!" ก้ฉู างอันพยายามทีจะดึงข้อมอื
ออกจากมอื ของหรงซาน แต่คาดไมถ่ ึงหรงซาน ก็
หันกลับมาแล้วตบหน้าเธอทันที - 
"ก้ฉู างอันความอดทนของฉันมจี ํากัด ถ้ารวั เอ๋อรไ์ ม่
ดึงฉันไว้ คณุ คิดวา่ ฉันจะทนกับคณุ ถึงขนาดนีไหม 
รวั เอ๋อรท์ นคณุ มาตลอดแต่คณุ กลับไมเ่ คยสํานึก! " 
" สํานึก? หรงซานผูห้ ญิงคนนันเคยให้ฉันมากกวา่
การออเซาะคณุ ต่อหน้าฉันเหรอ? "เธอเอือมมอื ออก
มาเชด็ เลือดทีมุมรปิ ากของเธอเบา ๆ และมองไปที
ชายหญิงค่นู ันทีอยูต่ รงหน้าเธอ" คณุ สามารถรกั
และหลงใหลฆาตกรได้โดยไมต่ ้องเสียใจ ฉันชนื ชม
คณุ จรงิ ๆ คณุ ไมก่ ลัววา่ สักวนั หล่อนจะเผาบา้ นคณุ
เหรอ? "" 
เพยี ะ!! คือการตบรุนแรงทีสุดในชวี ติ ก้ฉู างอัน 
ใบหน้าของเธอหันตามแรงตบ แล้วเซถลาล้มลงไป
หน้าผากของเธอกระแทกกับโต๊ะกาแฟอยา่ งแรง 
ก้ฉู างอันรูส้ ึกวา่ โลกหมุนไปชวั ขณะและแทบจะ
หายใจไมอ่ อก หลังจากนันไมน่ าน เธอค่อยๆ เงย
หน้าขึนเชด็ เลือดจากหน้าผากทีไหลไปทีมุมตาและ
อยากจะหัวเราะให้มากกวา่ นี 

เธอเชด็ นาตาด้วยมอื ทีเปอนเลือดของเธอและอ้า
ปากเหมอื นจะพูดแต่ไมม่ คี ําพูด ในวนิ าทีถัดมาเธอก็
หัวเราะเสียงแหบแห้ง ดเู หมอื นการแสดงออกทาง
รา่ งกายของเธอจะไมส่ งบหลังถูกหรงซานตบแต่
ทวา่ ดวงตาของเธอกลับสงบราบเรยี บเหมอื นนานิง
และไมม่ รี อ่ งรอยความเจ็บปวดอีกต่อไป 
เมอื หยุดหัวเราะ เธอมองไปทีชายตรงหน้า: "เราหยา่
กันเถอะ " 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 6 เขาสกปรกเกินไปฉันไมต่ ้องการเขาอีก
แล้ว 
 
ก้ฉู างอันเดินโซเซหลังจากหยุดหัวเราะเธอก็มอง
ชายตรงหน้าเธอ: "หยา่ กันเถอะ! ฉันจะปล่อยคณุ ไป
และคณุ ได้โปรดปล่อยฉันไป ฉันขอให้คณุ กับหลิน
รวั เอ๋อรร์ กั กันไปอีกรอ้ ยป แต่ฉันไมร่ ูว้ า่ คณุ ปูหรง
ของคณุ จะยอมรบั ฆาตกรคนนีเปนหลานสะใภ้ของ
ท่านหรอื ไม?่ ” 
คําถามสุดท้ายเต็มไปด้วยความประชดประชนั  
ดวงตาทีวา่ งเปล่าและคําพูดทีเรยี บเฉยกระต้นุ ความ
รูส้ ึกของหรงซานอยา่ งมาก 
เขาไมร่ ูว้ า่ ทําไมเมอื ก้ฉู างอันบอกวา่ เธอจะหยา่ จู่ๆ 
หัวใจของเขาก็เดือดพล่านด้วยความโกรธ เขาถึงกับ
พูดไมอ่ อกไปชวั ขณะ 
"หยา่ หรอื ? ก้ฉู างอันถ้าฉันไมเ่ ห็นด้วยล่ะ ทําไมคณุ
ถึงคิดจะคณุ หยา่ กับฉัน"(ไอ้เฮียมงึ ไมร่ ูจ้ รงิ ๆหรอ
>_<) หรงซานอดไมไ่ ด้ทีจะปล่อยมอื จากหลินรวั เอ๋
อรแ์ ล้วเดินไปข้างหน้าแล้วควา้ แขนของก้ฉู างอันดึง
เธอเข้าใกล้และหรตี าฟนิกซข์ องเขามองเธอ 
"เพราะฉันไมร่ กั คณุ อีกแล้ว" 
ไมร่ กั ? ิ

ทันใดนันดวงตาฟนิกซเ์ ยน็ ชาของชายหนุ่มก็ทําให้
เกิดคลืน! 
"ก้ฉู างอันดเู หมอื นคณุ จะลืมไปแล้ววา่ ทําไมเราสอง
คนถึงแต่งงานกันในตอนแรก คณุ คิดวา่ ตระกลู ก้ใู น
ตอนนีจะอยูร่ อดได้โดยไมม่ ตี ระกลู หรงหรอื นานแค่
ไหนแล้วทีฉันต้องสนับสนุนชว่ ยเหลือตระกลู ของ
คณุ เพราะฉันแต่งงานกับคณุ แล้วยงั ไงฉันได้รบั
รางวลั ด้วยการหยา่ คณุ จะจ่ายชดเชยไหวไหม” 
เมอื ได้ยนิ แบบนีหลินรวั เอ๋อรก์ ็ขมวดคิวอยา่ งลืมตัว 
ขณะทีเธอพยายามอยา่ งเต็มทีทีจะแสรง้ ทําเปนผู้
หญิงทีน่าสงสารเธอต้องการเห็นการหยา่ ขาด
ระหวา่ งพวกเขา! 
หลินรวั เอ๋อรก์ ัดฟนแล้วทําเปนถอนหายใจเล็กน้อย: 
"ฉางอันคณุ ไมไ่ ด้เคยบอกวา่ คณุ รกั อาซานเหรอ ใน
เมอื เรอื งมนั มาถึงขนาดนีแล้ว พวกเราจะอยูก่ ับอา
ซานด้วยกันตกลงไหม ฉันแค่อยากอยูต่ รงนี ..เพอื
อาซาน ..." หลินรวั เอ๋อรพ์ ูดเบา ๆ " ฉางอันอยา่ หยา่
กับอาซานเลย มนั จะทําลายชอื เสียงของอาซาน! " 
" ก้ฉู างอันมองไปหลินรวั เอ๋อรแ์ ล้วเอ่ยวา่ ถ้าคณุ
กังวลเกียวกับชอื เสียงของเขามากขนาดนี , ทําไม
คณุ ถึงไมอ่ อกไปจากหรงซานหล่ะ?” 
“ฉันรูว้ า่ ฉันเปนคนทีไมม่ ใี ครพงึ ปรารถนามาตังแต่
เกิด ฉันแค่อยากอยูเ่ คียงข้างอาซาน ฉางอันคณุ ทน

ฉันสักนิดไมไ่ ด้เหรอ?” หลินรวั เอ๋อรร์ อ้ งไห้และ
ดินรนออกจากอ้อมแขนของหรงซานทีเข้ามา
ปลอบโยน 
เมอื เห็นท่าทางแบบนันใบหน้าของหลินรวั เอ๋อร์ กู้
ฉางอันก็อดไมไ่ ด้ทีจะหัวเราะเบา ๆ “หลินรวั เอ๋อร์
แล้วทําไมฉันก้ฉู างอันต้องอดทนเพอื คณุ ทํา
อยา่ งไรนะอดทนเพอื ให้เขา หรงซานและหลินรวั เอ๋
อรข์ องเขาทําผดิ ศีลธรรมซาแล้วซาเล่ากับก้ฉู างอัน
หรอื ? ทําไมฉันต้องยอมทนด้วย? " 
" ฉางอัน อาซานเปนสามขี องคณุ คณุ ไมค่ วรคิดถึง
เขาหรอื " 
" เขาสกปรกเกินไปฉันไมต่ ้องการเขาอีกต่อไป "
ดวงตาทีไมแ่ ยแสของก้ฉู างอันกวาดไปทัวใบหน้า
ของหรงซานและหลินรวั เอ๋อร ์
ในทีสุดคิวทีเคยไมเ่ ปลียนแปลงของหรงซานก็ขมวด
ยน่ ได้ในทีสุด 
“หึ แต่คณุ ก้ฉู างอันยงั คงเปนภรรยาของผูช้ าย
สกปรกคนนีอยู!่ ” 
“อีกไมน่ าน!” ก้ฉู างอันตอบด้วยดวงตาทีเยน็ ชาไมม่ ี
ความผนั ผวน หรงซานพบวา่ มบี างอยา่ งหายไปจาก
ดวงตาของก้ฉู างอัน ซงึ แตกต่างจากเดิมทีเขาเคย
เห็นมาก่อนอยา่ งสินเชงิ การรบั รูเ้ ชน่ นีทําให้หรง
ซานรูส้ ึกกระอักกระอ่วนอยา่ งไมอ่ าจบรรยายได้ 

"ฉัน ... ฉัน ... ฉันไมไ่ ด้คาดหวงั วา่ จะทําลายชวี ติ
แต่งงานของพวกคณุ ... ฉันแค่อยากชว่ ย" หลินรวั เอ๋
อร์ รูส้ ึกถึงความแข็งขืนของผูช้ ายทีกอดเธออยู่ จึง
รบี พูดด้วยนาตา: "นีไมใ่ ชค่ วามผดิ ของอาซาน" 
อยากชว่ ยเหรอ โอ้! พอเถอะ คณุ มแี มท่ ีมลี กู สาวที
วเิ ศษมากชา่ งแสนดีอะไรอยา่ งนี! " ก้ฉู างอันหัวเราะ
เยาะ 
"ฉางอันฉันขอโทษ ... " หลินรวั เอ๋ออร์ สะอืนและก้ม
ลงขอโทษโดยเฉพาะอยา่ งยงิ เพราะเธอส่ายหัวบอ่ ย
ครงั ซงึ ทําให้เธอรูส้ ึกเวยี นหัวเธอเดินโซซดั โซเซและ
ล้มลงไปข้างหลังโชคดีทีมอื ของหลงซานนันรวดเรว็  
เขากอดหลินรวั เอ๋อรแ์ น่นและลบู แขนปลอบใจเธอ
อยา่ งอยา่ งทุกข์ใจ 
:::รูส้ ึกวา่ ตอนมนั สันใชไ่ หมคะต้นฉบบั ก็สันแบบนี
เลยค่ะ ต่อไปจะเรมิ เข้มข้นมากขึนนะคะ จะเรมิ เห็น
ความTorLairของนังรวั มากกวา่ นีหลายเท่า แถม
ด้วยความอยากจะตืบคณุ สามขี องนางเอกก็เพมิ ขึน
อีกเท่าตัวค่ะ 
 
 
 
 
 

ตอนที 7 การหยา่ ร้าง 
 
พอกันทีเธอดลู ะครเรอื งนีมามากพอแล้ว เมอื มอง
ไปรอบๆ ไมส่ ามารถซอ่ นความเยาะหยนั จากมุมปาก
ของเธอได้ก้ฉู างอันก็ก้าวเดินออกไป 
"หยุดเดียวนี! " เสียงหงุดหงิดของหรงซานดังขึน
ข้างหลังเธอ 
"นายท่านรองหรงมอี ะไรหรอื " ก้ฉู างอันหันกลับมา
และกล่าวด้วยรอยยมิ  
ก้ฉู างอัน คณุ ต้องการจะหยา่ ไมใ่ ชห่ รอื ฉันจะตกลง
ถ้าคณุ คกุ เข่าลง และขอให้รวั เอ๋อรใ์ ห้อภัย ตราบใดที
เธอให้อภัยคณุ ฉันจะปล่อยตระกลู ก้แู ละพชี ายของ
คณุ ก้ฉู างหนิง! " 
หรงซานรูจ้ ักก้ฉู างอันมาตลอด ตังแต่พอ่ แมข่ อง
เธอจากไป ปูของเธอและก้ฉู างหนิงก็เปนทุกอยา่ ง
ในชวี ติ เธอจะไมม่ วี นั ปล่อยให้ตระกลู ก้ลู ้มละลาย
เพราะความผดิ ของเธอ นับประสาอะไรกับถ้าก้ฉู าง
หนิงต้องติดคกุ เพราะเธอ เธอไมม่ ที างเลือกอืนอยู่
แล้วเขาก็แค่ดึงดัน! บงั คับให้ก้ฉู างอันยอมรบั ผดิ ! 
บงั คับให้เธอขอรอ้ งเขา! 
อยา่ งไรก็ตาม ... 

เขาต้องผดิ หวงั เมอื ่ผูห้ ญิงคนนันเงยหน้าขึนจ้อง
หน้าเขา "คณุ ต้องการให้ฉันขอรอ้ งเธอหรอื ให้ฉัน
ตายเสียดีกวา่ ! " 
"จรงิ เหรอ คณุ มแี ผนทีจะปล่อยให้ก้ฉู างหนิงถูกจับ
ตัวไปในวนั พรุง่ นีใชห่ รอื ไม่ ดวงตาหรูหราของหรง
ซานหรลี งและไมแ่ ยแสอยา่ งสินเชงิ  
"อาซาน ฉางอันเปนภรรยาของคณุ คณุ ไมต่ ้องทํา
แบบนีกับเธอ ฉันไมต่ ้องการคําขอโทษ เมอื ลกู จาก
ไปฉันก็ต้องรบั ผดิ ชอบเชน่ กัน" 
ดวงตาทีแดงกาของหลินรวั เอ๋อรน์ าตาเอ่อล้นเปน
มา่ นหมอก สายตาของเธอมองไปทีหรงซานอยา่ ง
รกั ใครแ่ ละในทางกลับกันเเธอมองไปทีก้ฉู างอัน
อยา่ งไรเ้ ดียงสา 
แต่หรงซานมองไปทีก้ฉู างอันอยา่ งเยน็ ชา “คณุ หนู
ก้ผู ูส้ ูงส่งไมม่ ที างคกุ เข่าได้หรอกใชไ่ หม การอยูร่ อด
ของตระกลู ก้ชู วี ติ และความตายของพชี ายของคณุ
ทังหมดขึนอยูก่ ับการทําตัวของคณุ ก้ฉู างอันคณุ จะ
คกุ เข่าหรอื ไม?่ "ปง " 
ไมใ่ ชแ่ ค่คกุ เข่าลงทีละข้าง แต่หัวเข่าทังสองกระแทก
ลงพนื ตรงๆพรอ้ มกัน มอื ของเธอกําแน่นเปนกําปน 
ก้ฉู างอันใชเ้ รยี วแรงทังหมดเพอื ระงับความสัน
สะท้านจากส่วนลึกในใจของเธอ 
เขาต้องการให้เธอคกุ เข่าแล้วเธอก็จะคกุ เข่า! 

ศักดิศรคี ืออะไร? 
ตังแต่เธอตกหลมุ รกั ผูช้ ายตรงหน้าศักดิศรขี องเธอ
ก็พงั พนิ าศไปนานแล้ว! 
"ฉันไมร่ ูว้ า่ เท่านีเพยี งพอแล้วหรอื ยงั นายท่านรอง! " 
คนทีคกุ เข่าเงยหน้าขึนแสดงให้เห็นถึงใบหน้าทีเคย
ถูกตบ ดวงตาแสดงความเกลียดชงั อยา่ งไมป่ ดบงั  
หรงซานตกใจมาก 
เขารูด้ ีวา่ ก้ฉู างอันมคี วามภาคภมู ใิ จในศักดิศรขี อง
ตัวเองมากขนาดไหน 
ทําไมถึงคกุ เข่าลงไปจรงิ ๆ **(ไอ้ฟายก็มงึ ขู่จะทํารา้ ย
ครอบเขาไง>_<) 
เมอื หลินรวั เอ๋อรม์ องไปทีชายหนุ่มทีตัวแข็งอยูข่ ้างๆ
เธอ เธอครุน่ คิดและมองไปทีหรงซานอีกครงั ด้วย
นาตาคลอ “อาซานฉัน ... ฉันไมอ่ ยากเห็นฉางอัน
คกุ เข่าต่อหน้าฉัน ฉันทนไมไ่ ด้” 
หรงซานทีมองฉางอันด้วยความตะลึงงัน ก็เหลือบ
มองไปทางหลินรวั เอ๋อรแ์ ละเมอื เห็นเธอรูส้ ึกหวาด
กลัวและอึดอัดเขาก็หันหน้ามาและพูดวา่ "ก้ฉู างอัน
คณุ รูไ้ หมฉันไมเ่ คยคิดวา่ คณุ จะกล้าทําท่าเกลียดชงั
ฉันแบบนี คณุ มนั น่ารงั เกียจจรงิ ๆ 
ก้ฉู างอันมองชายตรงหน้าเขาเปนชายทีเธอรกั มา
นานหลายปในบรรดาผูค้ นนับหมนื เมอื ได้พบใน
แวบเดียว เธอรูท้ ันทีเขาคือชายทีเธอต้องการ

แต่งงานด้วย แต่ตอนนี ในตอนนีเขาได้พูดกับเธอ
วา่ ก้ฉู างอันคณุ มนั น่ารงั เกียจจรงิ ๆ 
ใชเ่ ธอขอปูบอกให้เขาแต่งงานกับเธอ แต่เขาก็พูด
กับเธอเองวา่ เขาอยากแต่งงานกับเธอ 
เขาพูดเอง! 
ดวงตาของเธอมดื ลงในทันใดเธอมองไปทีคนทัง
สองตรงหน้าเธอแล้วก็ยมิ “ได้โปรดอยา่ กังวล
นายท่านรองหรงฉันจะไมป่ รากฏตัวต่อหน้าคณุ อีก
ในชวี ติ ของฉัน ฉันก้ฉู างอันขอสาบานกับแมข่ องฉัน
วา่ ฉันจะจบความกับรกั หรงซานสามขี องฉัน ฉันจะ
ไมร่ กั เขาอีกต่อไปและจะไมม่ วี นั เจอกันอีกในชวี ติ นี!” 
หรงซานมองผูห้ ญิงตรงหน้าทีพูดวา่ ไมม่ วี นั เจอกัน
อีกแล้ว ! 
เขาไมอ่ ยากจะเชอื เลยวา่ คําพูดเด็ดเดียวดังกล่าวมา
จากปากของก้ฉู างอัน 
"ก้ฉู างอัน -" 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 8 ฉันเปนคนตาต้อย 
 
หลินรวั เอ๋อรส์ ะด้งุ เมอื ได้ยนิ เสียงคําราม เธอไมเ่ คย
เห็นท่าทางโกรธของหลงซาน แต่ด้วยอารมณ์ที
โกรธขนาดนีเธอก็ยงั ปกปดรอ่ งรอยของความไม่
พอใจไวไ้ ด้และเธอขมวดคิวเล็กน้อย แล้วจึงกระซบิ
เบา ๆ 
"อาซาน ฉันปวดหัวคณุ ปล่อยเธอไปได้ไหมฉันยงั
ปวยอยู!่ " 
เธอมาถึงจุดนีแล้วเธอไมส่ ามารถปล่อยให้พวกเขา
อยูด่ ้วยกันได้ ให้หรงซานรบี หยา่ เปนทางเลือกทีดี
ทีสุดมฉิ ะนันสิงทีวางแผนทํามาหลายปจะสูญเปล่า 
"เอาล่ะ รวั เอ๋อรร์ อสักครูก่ ่อน"หรงซานกระซบิ กับ
หลินรวั เอ๋อร์ จากนันมองไปทีก้ฉู างอัน "ก้ฉู างอันถ้า
คณุ ต้องการชว่ ยตระกลู กู้ และคณุ ต้องการชว่ ยกู้
ฉางหมงิ ก็ออกไปและยนื อยูใ่ นสวน , ยนื จนกวา่ ฉัน
จะพอใจ ตราบใดทีฉันพอใจฉันจะยกเวน้ ตระกลู กู้
กับก้ฉู างหมงิ  
" ได้ ฉันหวงั วา่ นายท่านรองหลง...จะรกั ษาสัญญา! " 
หลังจากพูดจบก้ฉู างหนิง ก็ลกุ ขึนและเดินอยา่ ง
ใจเยน็ เมอื เขามาถึงในสวน เธอก็คกุ เข่าลงตรง
หน้าต่างกระจกสูงจากพนื จรดเพดานของวลิ ล่า 
"อาซานฉันรูส้ ึกเจ็บมากคณุ กอดฉันได้ไหม" 

เสียงลมดังขึนพรอ้ มกับเสียงออดอ้อนของผูห้ ญิง
คนนัน 
หัวใจของเธอชาดิก เธอหลับตาลงเพอื ไมต่ ้องเห็นที
ชายและหญิงในหน้าต่างกระจก 
ไมน่ านหรงซาน ก็กระแทกเท้าพาหลินรวั เอ๋อรข์ ึนไป
ชนั บนและเดินเข้าไปในห้องนอน 
สายฝนเยน็ เฉียบราวกับนาแข็งเชน่ เดียวกับอารมณ์
ของก้ฉู างอันในขณะนี 
เธอคิดวา่ ในทีสุดความรกั ความหลงใหลของเธอก็
สินสุดลงแล้ว 
หรงซาน ฉันไมร่ กั คณุ อีกแล้วและฉันไมต่ ้องการคณุ
อีกต่อไป! 
ฝนตกหนักเสียงคํารามของฟารอ้ งและฟาผา่ ฝน
ตกหนักเทลงมาบนเสือผา้ บาง ๆ ของเธอเปยกชุม่
นาหยดลงตามโครงรา่ งเส้นใย ... ค่อยๆ เธอรูส้ ึก
กระตกุ ในชอ่ งท้องอยา่ งรุนแรงและเลือดไหลออก
มา มนั ไหลลงมาอยา่ งชา้ ๆ ภายใต้สายฝน ... 
หรงซานทียนื อยูบ่ นชนั สองมองไปทีผูห้ ญิงทียนื อยู่
ชนั ล่างซงึ เปนภรรยาของเขาแววตาเขาดํามดื  
เมอื มองไปทีเธอตรง ประโยคของเธอทีบอกวา่ เรา
จะไมพ่ บกันอีกแล้วก็ดังขึนมาในห้วเขา 
ราวกับวา่ เหมอื นโดนดึงบางอยา่ งทีหัวใจมนั รูส้ ึก
เจ็บปวดลึก ๆ ในอก 

เขาตบหน้าอกเบา ๆ แต่มนั ก็ยงั ไมห่ ายไป 
ก้ฉู างอันซงึ คกุ เข่าอยูใ่ นลานบา้ นเธอล้มลงกับพนื
อยา่ งกะทันหัน ทีทีเธอคกุ เข่าเปนสีแดงจางๆ
กระจายออกเพราะฝนตก 
หรงซานมองดเู ธอเปนลม แต่เขาก็ยงั ไมล่ งไปชนั ล่าง 
เขาคิดวา่ นีคือสิงทีก้ฉู างอันควรต้องแบกรบั ไวม้ นั
เปนความผดิ ของเธอ เธอใชป้ ูของเธอบงั คับให้เขา
แต่งงานกับเธอและขับไล่รวั เอ๋อรอ์ อกไป ความเจ็บ
ปวดเหล่านีเทียบไมได้หนึงในหมนื เท่าของรวั เอ๋อร์
ด้วยซาไป! 
"ฉางอัน " ฮัวซอื หลิงเพงิ ลงจากรถและเห็นก้ฉู างอัน
เปนลมในสวนเขาอุ้มฉางอันขึนมา เงยหน้ามองชาย
ทียนื อยูช่ นั บนแล้วก็ยมิ ออกมา หรงซานคณุ ทิงฉาง
อันรกั คณุ แล้วคณุ จะเปนทีรกั ของฉางอันได้อยา่ งไร 
ในวอรด์ ทีเงียบสงบผนังในห้องถูกทาสีอยา่ งไรท้ ีติ
และผา้ มา่ นสีขาวทําให้ดสู วา่ งสดใสขัดภายนอก
ได้ยนิ เสียงคํารามของลม 
ก้ฉู างอันนอนเงียบๆบนเตียงในชุดผูป้ วย ฮัวซอื
หลิงนังข้างเตียงและมองไปที ก้ฉู างอันด้วยใบหน้า
สงบ เธออยูใ่ นอาการโคมา่ มาตลอดทังคืนและเธอ
เพงิ จะแท้งลกู มาสองสามวนั ก่อนและก็ติดฝนอีก
ครงั ถึงตอนนีไข้ยงั ไมห่ าย 

และเขาไมร่ ูว้ า่ เธอจะเผชญิ กับมนั ได้หรอื เปล่า หลัง
จากทีเธอตืนขึนมาตระกลู ก้เู กิดเรอื งมากมาย 
ก้ฉู างหนิงถูกตํารวจนําตัวไปต่อหน้าผูเ้ ฒ่ากู้ ห้นุ
ของตระกลู ก้ดู ิงลงในชวั ข้ามคืนชายชราปวยหัวใจ
วายและเข้ารบั รกั ษาทีโรงพยาบาลเมอื คืนทีผา่ นมา 
"ฉางอันคณุ ไปกับพหี ลิงตกลงไหมมยั ? " ฮัวซอื หลิ
งมองใบหน้าทีหลับใหลของเธอทีกําลังส่งเสียงกรน
เบา ๆ 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 9 ฮัวซอื หลิง 
 
ขณะนันโทรศัพท์เขาดังขึนและเขากลัววา่ จะรบกวน
ก้ฉู างอันเขาหยบิ โทรศัพท์ขึนมาและออกไปข้าง
นอกเพอื รบั มนั  
"จือหยวนกจู รงิ ๆ เหรอฉางหนิงทีทําเรอื งผดิ
กฎหมายมากมายขนาดนี" 
เสียงจากอีกด้านแผว่ เบา"ก้ฉู างหนิงไมไ่ ด้กระทําเชน่
นันจรงิ ๆ มนั เปนเรอื งทีพูดยากและบางส่วนเปน
ความผดิ มคี นต้องการทีจะเพมิ หลักฐาน เพอื ทํารา้ ย
ตระกลู กู้ และตระกลู หรงได้รบั การซอื กิจการที
แข็งแกรง่ . ฉันกลัววา่ เรว็ ๆ นีจะมกี ารเปลียนมอื ! " 
นายท่านก้เู ปนอยา่ งไรบา้ ง 
คณุ ปูกู้ ' "ตอนนีไมค่ ่อยดีเท่าไรอาการแยล่ งเรอื ยๆ 
ตรงข้างประตกู ้ฉู างอัน ฟงเสียงคยุ โทรศัพท์ของ
ฮัวซอื หลิง และยนื อยูท่ ีนันอยา่ งวา่ งเปล่าเธอรูส้ ึก
เหมอื นท้องฟาถล่มลงมา ความเจ็บปวดทีไมอ่ าจ
บรรยายได้ ... เสียดแทงใจ ... เธอกัดรมิ ฝปากของ
เธอทีเธอต้องกัดอยา่ งรุนแรงเพราะเธอไมส่ ามารถ
เปนลมได้ 
เลือดครงึ หนึงกระอักออกมาและเลือดอีกครงึ หนึง
ถูกกลืนเข้าไปในปากของเธอ กลินของเลือด
สามารถปองกันไมใ่ ห้เธอหมดสติได้เธอพยายามต่อ

ต้านความเศรา้ โศก เธอเปดประตแู ละมองไปที
ฮัวซอื หลิงและกระซบิ ถาม "พหี ลิง ปูของฉันอยู่
ทีไหน" 
"ฉางอัน ... "ฮัวซอื หลิงผงะและมองไปทีก้ฉู างอันที
หน้าซดี เขารูส้ ึกเปนทุกข์ เห็นได้ชดั วา่ เธอดือรนั เขา
ไมม่ ที างเลือกอืนนอกจากบอกเธอวา่ คณุ ปูก้อู ยูใ่ น
หอผูป้ วยไอซยี ู 
ก้ฉู างอันเดินไปทีห้องไอซยี ู เธอยนื มองอยูน่ อก
วอรด์ เฝาดคู ณุ ปูทีเต็มไปด้วยสายระโยงระยาง เธอ
คิดวา่ ทังหมดนีเปนความผดิ ของเธอ มนั เปนความ
ผดิ ของเธอทีทําให้คณุ ปูต้องนอนบนเตียงตอนนี 
เธอทําลายตะกลู ก้ ู
คณุ ปูไมต่ ้องห่วงฉันจะชว่ ยพชี าย ฉันจะไมป่ ล่อยให้
พชี ายต้องเดือดรอ้ นไมแ่ น่นอน! 
หลังจากมองไปทีคณุ ปูก้แู ล้วเธอก็หันกลับมาและ
กําลังจะจากไป ฮัวซอื หลิงเห็นวา่ เธอกําลังจะจากไป 
จึงเอือมมอื ไปจับเธอ "ฉางอันคณุ จะไปไหน" 
"พหี ลิงขอบคณุ แต่นีคือความรกั และความเกลียด
ชงั ระหวา่ งฉันกับเขา ฉันไมต่ ้องการให้พเี กียวข้องพี
ปล่อยฉันเถอะ!” ก้ฉู างอันยมิ และเอือมมอื ไปตบ
เบาๆ ทีหลังมอื ของฮัวซอื หลิง 

เมอื ฮัวซอื หลิงต้องการจะพูดอะไรบางอยา่ ง ก็เห็น
ชายคนหนึงทีอยูไ่ กลๆ กําลังเดินมาทางนี ครูห่ นึง
บรรยกาศก็เยน็ ชาอยา่ งรวดเรว็  
ฮัวซอื หลิงมองชายคนนันทีเดินมาหาเขาทีละก้าว
เขวเห็นวา่ แววตาของชายคนนันลึกมากเปนสายตาที
เยน็ ชามาก 
"ฉางอันมาทีนี! " หรงซานไมแ่ มแ้ ต่จะมองไปทีฮัวซู่
หลิงและพูดตรงไปทีก้ฉู างอัน เมอื ก้ฉู างอันมองไปที
ชายตรงหน้า เธอเห็นเขายมิ เยาะเล็กน้อย 
"ฉางอัน ... "ฮัวซอื หลิงมองไปทีความเหงาเศรา้ ของกู
ฉางอัน และเรยี กเธอมาเบาๆ จากนันเงยหน้าขึน
มองไปทีหรงซาน"หรงซานคณุ ไมม่ สี ิทธทิ ีจะทํากับ
เธอแบบนี! " 
โอ้ คณุ ? " หรงซานยมิ อยา่ งเฉยเมยและมองไปทีกู้
ฉางอัน เขากอดก้ฉู างอันแน่นยงิ ขึน “ทําไมฉันถึง
ไมม่ สี ิทธกิ ับก้ฉู างอัน นีเปนเรอื งของสามแี ละภรรยา 
ฮัวซอื หลิงคณุ เปนเพอื นของภรรยาฉันมาหลายป 
คณุ ควรรูว้ า่ เพอื นชายของภรรยาไมส่ ามารถข้อง
เกียวได้หลังจากเธอแต่งงานแล้ว" 
จากนันเขาก็กอดก้ฉู างอันแล้วพาเดินจากไป และกู้
ฉางอันไมเ่ คยมองยอ้ นกลับมา เธอทําเพยี งแค่ก้ม
ศีรษะให้เขาเพยี งอยา่ งเดียว 

เมอื เธอก็เงยหน้าขึนใบหน้าของเธอเต็มไปด้วย
นาตาไหลอาบแก้ม 
ขณะนีเธอนังอยูใ่ นรถแล้วโดยมหี รงซานนังข้างๆ 
เธอ ในรถกวา้ งขวางและสะดวกสบายแต่ลมหายใจ
ของพวกเขากลับบบี รดั บรรยากาศเหมอื นจะทําให้
ผูค้ นแข็งตายได้ 
ทันใดนันหรงซานก็โน้มตัวไปข้างหน้ามองลงไปทีผู้
หญิงตรงหน้าเขานาเสียงของเขาสงบ แต่ก็เยน็ ชา
จนทําให้คนอืนหายใจลําบาก “ก้ฉู างอันคณุ ใจรา้ ย
จรงิ ๆ ทิงฉันไปแค่วนั เดียวแล้วเธอก็ไปยวั ยวนฮัวซอื
หลิงแล้ว โอ้ใช่ หรอื พวกคณุ มคี วามสัมพนั ธก์ ันก่อน
หน้านีอยูแ่ ล้ว” 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 10 อ้อนวอนฉัน 
 
คณุ พูดดถู ูกฉันแล้วทําให้ชวี ติ คณุ มคี วามสุขเหรอ
นายท่านรองหรง?! " ก้ฉู างอันหัวเราะในลําคอ ทํา
หน้าให้ของหรงซานกลายเปนสีเทาราวกับความตาย 
เขายมิ เยาะเสียงทุ้มลึกของเขาพูดกับเธอด้วยความ
เยน็ ชา “ดเู หมอื นวา่ คณุ จะไมอ่ ยากเจอก้ฉู างหนิงอีก
ต่อไป!” 
“หรงซาน!” ก้ฉู างอันกัดฟนคํารามเธอรูว้ า่ หรงซาน
จะไมป่ รากฏตัวได้โดยไมม่ เี หตผุ ล และเธอจะไมไ่ ด้
เจอพชี ายของเธอง่ายๆ 
"อ้อนวอนฉัน ทําให้ฉันพอใจสิ" ใบหน้าเขายนื เข้ามา
ใกล้ลมหายใจทีเยน็ ยะเยอื กของเขาอยูร่ อบตัวเธอ 
ก้ฉู างอันตกตะลึงมองไปทีเขา คณุ ต้องการอะไร? 
"อะไรกันก้ฉู างอัน คณุ ยงั ต้องเรยี นรูว้ ธิ เี อาใจผูช้ าย
อีกเหรอ ฉันจําได้วา่ คณุ รอ้ นแรงมากเมอื อยูบ่ นบน
เตียง! "ปลายนิวเขานิวลบู ไล้ไปทีรมิ ฝปากของก้ฉู าง
อัน 
ก้ฉู างอันสันไปทังตัวราวกับวา่ เธอตกลงไปในบอ่ นา
แข็ง ความหนาวเยน็ วงิ เข้าสู่หัวใจและความหนาว
เยน็ ก็เสียดแทงไปถึงไขกระดกู "คณุ พูดอะไร?" 
“คณุ ยงั ต้องให้ฉันพูดซาอีกเหรอ?” รอยยมิ เยย้ หยนั
ยกขึนทีมุมปาก เขากดมอื เบาๆทีด้านข้าง ทีนังก็

ค่อยๆ ล้มลงกลายเปนเตียงขนาดใหญ่ในรถกวา้ ง
ขวางคันนี 
ก้ฉู างอันเหมอื นถูกฟาผา่ หมดสินความหวงั หัวใจ
ของเธอเหมอื นถูกเผาและความเจ็บปวดทุกตาราง
นิวก็เสียดแทงเข้าไปในลําไส้ของเธอ 
เธอกัดรมิ ฝปากห้ามไมใ่ ห้นาตาไหล ดวงตาของเธอ
สันสะท้านเหมอื นตะแกรงรอ่ น 
"ดเู หมอื นวา่ คณุ ไมต่ ้องการให้ก้ฉู างหนิงออกมาใช้
ชวี ติ ข้างนอก! "หรงซานมองเธอด้วยสายตาทีลึก
จากนันยนื มอื ออกไปเพอื หยบิ โทรศัพท์มอื ถือเพอื
โทรออก เมอื เห็นเขาหยบิ โทรศัพท์มอื ก้ฉู างอันเอือม
มอื ไปปดโทรศัพท์มอื ถือของเขา เสียงเธอเหมอื น
สัตวต์ ัวน้อยทีได้รบั บาดเจ็บคําราม “หรงซานคณุ
ทําได้อยา่ งไง คณุ บงั คับฉันทําแบบนี หรอื คณุ อยาก
ให้ฉันตาย คณุ ต้องการล้างแค้นแทนหลินรวั เออร์
แต่ฉันไมไ่ ด้ทํารา้ ยเธอ กลับกันฉันไมไ่ ด้เจอเธอมา
สามปแล้ว ทีลกู ของเธอตาย เธอตกลงมาเองฉันไม่
ได้ทําอะไรเธอเลย” จากนันเธอก็เอือมมอื ไปเปด
ประตู ได้ยนิ แต่เสียงคลิก แต่ประตถู ูกล็อคและไม่
สามารถเปดได้ 
หรงซานบบี มอื ของเธอและดึงเข้าไปข้างในอยา่ ง
รุนแรงเขาพลิกตัวและกดเธอไวใ้ ต้รา่ งเขา ไมไ่ ด้ทํา
เหรอ " 

ตาของเขาแดงเหมอื นเลือด "ก้ฉู างอันฉันเชอื ในทุก
สิงทีตาฉันเห็นเท่านัน ใช่ คณุ คงกังวลมากกลัวทีจะ
ไมไ่ ด้อยูก่ ับฮัวซอื หลิงหรอื ไง หือ! 
ก้ฉู างอันผงะแล้วยมิ อยา่ งเศรา้ ๆ " แล้วถ้าฉันอยูก่ ับ
พหี ลิงแล้วแล้วล่ะ? " 
" คณุ อยูก่ ับเขาไปไกลแค่ไหนแล้วล่ะ เขาได้สัมผสั
คณุ แบบนีไหม "หรงซานลบู ไล้พลางถามอยา่ งไม่
แยแส 
ก้ฉู างอันขัดขืนและความเศรา้ โศกทีลึกลาทีสุดก็พุง่
เข้ามา เขาคิดวา่ เฉันปนผูห้ ญิงแบบไหนกัน เขาคิด
วา่ ฉันตาต้อยขนาดนันเลยเหรอ? 
หัวใจของฉันกลับกลายเปนวา่ หลังจากความเจ็บ
ปวดอยา่ งแสนสาหัสมนั เรมิ ไมม่ คี วามรูส้ ึกอีกต่อไป
ไมม่ อี ีกต่อไป 
"ใชฉ่ ันชอบพหี ลิงฉันชอบเขาตังแต่ฉันยงั เปนเด็ก
คณุ พอใจหรอื ยงั " 
"ก้ฉู างอันหบุ ปากของคณุ ไปซะ -" 
ความหึงหวงทําให้การเคลือนไหวของเขาบา้ คลัง
มากขึนและเขาก็โน้มตัวไปและจูบเธออยา่ งรุนแรง
ดดู ดึงความหวานบนรา่ งกายของเธอ - 
"อยา่ -" 

หรงซานไมฟ่ งเธอ เขาดึงกระโปรงยาวของเธอให้
เปดออกอยา่ งแรงเอาขึนไปกองรวมไวบ้ นเอวของ
เธอ 
“อยา่ ...” ก้ฉู างอันรอ้ งขาของเธอปดแน่นรา่ งกาย
ของเธอสันเล็กน้อย 
"แยกขาออก" หรงซานสังอยา่ งเยน็ ชา 
ก้ฉู างอันกัดรมิ ฝปากอยา่ งอับอาย แต่หรงซานยมิ
เงยหน้าขึนมองและยนื มอื ออกไปเพอื บงั คับให้ขา
แยกออกจากกันอยา่ งหยาบคาย ในขณะนันใบหน้า
ของก้ฉู างอันซดี จนไมม่ สี ีเลือด ฉากทีน่าอับอายนี
ทําให้เธอรูส้ ึกเหมอื นหัวใจแหลกสลาย 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 11 ความอัปยศอดสู 
 
หรงซานเพยี งเพราะฉันรกั คณุ คณุ ก็เลยต้องการให้
ฉันอับอายขายหน้าอยา่ งนีหรอื ? 
หรงซานยมิ อยา่ งชวั รา้ ยเมอื เห็นท่าทางทีสินหวงั
ของเธอเชน่ นี ตาของเขาหยุดอยูท่ ีตรงทีระหวา่ งขา
ของเธอ 
ก้ฉู างอันไมส่ ามารถทนได้อีกแล้วเธอเบอื นหน้าหนี
ไปอยา่ งอดสูหัวใจ 
หรงซานมองไปทีคนทีอยูข่ ้างใต้เขาเอานิวของเขา
สอดใส่เข้าไปทีตรงนันอยา่ งรวดเรว็ และโน้มตัวลง
ไปเพอื กักเธอไวใ้ นอ้อมแขน เมอื มสี ิงแปลกปลอม
เข้าไปทําให้เธอเกรง็ รา่ งกายและต่อต้านออกไปโดย
สัญชาตญาณ 
พนื ทีในรถคันใหญ่ มเี พยี งเสียงลมหายใจจากกัน
และกัน ฝนทีตกหนักด้านนอกยงั คงโปรยปราย
ลงมา 
นิวของหรงซานยงั คงขยบั ไปมาตรงใต้ท้องส่วนล่าง
ของก้ฉู างอัน และเมอื การเคลือนไหวต่อต้านอยา่ ง
รุนแรงของก้ฉู างอัน เขาทวคี วามรุนแรงขึนความ
เจ็บปวดทีอยูข่ ้างในทําให้เธอกัดปากแน่นจนเลือด
ไหลซมึ ทีรมิ ฝปากของเธอ สีของเลือดทําปากเธอมสี ี
สวยงามราวกับดอกไม้ ก้ฉู างอันต้องกัดปากตัวเอง

ไว้ เพราะเธอจะไมย่ อมปล่อยให้ตัวเองมเี สียงน่าอาย
ออกมา 
บางทีมนั อาจจะเปนเพราะความอับอายหรอื อาจ
เปนเพราะเธอไมอ่ ยากเสียศักดิศรคี รงั สุดท้ายต่อ
หน้าคนทีเธอรกั  
นิวของหรงซานขยบั อยา่ งแรงและลึกมากขึน มนั
ทําให้เธอเธอเกรง็ มากขึนจนเธอเผลอส่งเสียงออก
มา 
และในวนิ าทีต่อมาสิงทีได้ยนิ จากหขู องเธอคือคําพูด
เบาๆ ของชายคนนันเขาพูดวา่ “ก้ฉู างอันคณุ ทําให้
ฉันสะอิดสะเอียนจรงิ ๆ!” 
หรงซานค่อยๆ ลกุ ขึนแล้วดึงกระดาษทิชชูทีหน้ารถ
มาเชด็ มอื เขาเชด็ มอื จนสะอาดแล้วโยนทิงด้วย
ท่าทางขยะแขยง 
คําพูดทีเสียดแทงหัวใจทําให้ก้ฉู างอันสะเทือนใจ
อยา่ งสุดซงึ และทุกสิงทีอยูต่ รงหน้าเธอ เทียบไมไ่ ด้
กับคําวา่ สกปรกของเธอ 
เธอหลับตาลงเส้นผมทีติดอยูบ่ นใบหน้าของเธอ
พรอ้ มกับเหงือมนั ดมู เี สน่ห์มาก แต่ทีดวงตาของเธอ
มแี ต่ความสินหวงั และหดห่ ู
ลมหายใจอันเรา่ รอ้ นทีจางหายไปพรอ้ มกับความสิน
หวงั แต่ในดวงตาเพมิ ความเจ็บปวดทีแตกต่างออก
ไป 

"ไมพ่ อใจหรอื ยงั ไมพ่ อล่ะ ฉันรูด้ ีคณุ อยากให้ฉันเอา
คณุ มากแค่ไหน" คําพูดทีชวั รา้ ยของหรงซาน
กระแทกเข้าไปในหัวใจเธออยา่ งรุนแรงราวกับมดี
แทง 
ก้ฉู างอันลกุ ขึนราวกับคนไรว้ ญิ ญาณขณะกําลังจะ
จัดแต่งเสือผา้ บนรา่ งกาย 
สายตาเธอเหลือบไปเห็นรถทีกําลังขับผา่ นรถของ
พวกเขา เมอื มองไปเห็นคนทีอยูใ่ นรถ ก้ฉู างอันก็รบี
นอนลงโดยสัญชาตญาณ 
เธอไมต่ ้องการให้พชี ายหลิง เห็นท่าทางทีน่ารงั เกียจ
ของเธอในตอนนี เธอทําไมไ่ ด้ ... 
ไมถ่ ึงหนึงวนิ าทีรถก็แล่นผา่ นกระจกไปเธอเห็นชาย
คนนันขับรถอยา่ งตังใจโดยไมส่ นใจทิวทัศน์
ภายนอก 
หรงซานทีอยูใ่ นรถ เห็นการเคลือนไหวของก้ฉู างอัน
และดวงตาทีลึกลาของเขาก็มองไปทีรถอีกด้านหนึง 
ในขณะทีเขาเห็นวา่ เปนฮัวซอื หลิง ดวงตาของเขาก็
มดื ลงเล็กน้อย 
“ทําไมกลัวพหี ลิงของคณุ เห็นเหรอ กลัวพหี ลิงของ
คณุ จะรูว้ า่ คณุ จะทําตัวมกั มากลับหลังเขาใชห่ รอื ไม ่
คณุ หนูก้ผู ูส้ ูงส่ง ” เสียงทุ้มตาของหรงซานผา่ นเข้าหู
ของก้ฉู างอันชา้ ๆ 

ด้วยความอัปยศอดสูในหัวใจ ก้ฉู างอันตัวสันสะท้าน 
แต่เธอก็ไมร่ ูส้ ึกเจ็บอีกต่อไปเธอยนื มอื มาจับทีหัวใจ
และหลับตาลง ,ทําไมฉันถึงไมร่ ูส้ ึกเจ็บ ความรกั ของ
ฉันตายไปแล้วหรอื  
หลังจากนันมอื ทีแข็งทือของเธอก็จัดเสือผา้ ของเธอ
กลับคืนมาเรยี บรอ้ ยเหมอื นเดิม เธอเหมอ่ มองไปที
ละอองฝนทีโปรยปรายจนดเู หมอื นหมอกทีด้าน
นอกหน้าต่างแล้วหลับตาลง 
,คงจะมสี ักวนั ทีดอกไมใ้ นหัวใจของฉันจะบานได้อีก
ครงั และถึงตอนนันฉันก็ไมไ่ ด้เปนเด็กสาวทีไรเ้ ดียง
สาอีก หรงซานพวกเราไมส่ ามารถยอ้ นกลับไปได้อีก
แล้ว! 
หรงซานเดินออกจากรถและไปทีทีนังคนขับ รถคัน
นันพุง่ ออกไปเหมอื นลกู ศร รถMercedes-Benz วงิ
ไปในเส้นทางโค้งไปมา 
ความเรว็ ของการขับนันน่าตกใจแต่ก้ฉู างอันกลับนัง
อยา่ งเฉยชาเหมอื นคนไรว้ ญิ ญาณ 
รถจอดตรงทางเข้าสถานีตํารวจก่อนทีรถจะหยุด
สนิทก้ฉู างอันเปดประตแู ละลงจากรถเธอรบี เข้าไป
ขอให้ตํารวจพาเธอไปพบก้ฉู างหนิง เธอนังอยูใ่ น
ห้องรบั รองของสถานีตํารวจอยา่ งกระวนกระวายใจ 
 
 

ตอนที 12 พชี ายจะพาน้องไปดดู อกท้อ 
 
เมอื มองไปทีก้ฉู างหนิงทีอยูต่ รงหน้าเธอก้ฉู างอันไม่
อาจบรรยายได้วา่ รูส้ ึกอยา่ งไร เพยี งวนั เดียวพชี าย
เธอถูกทรมานเชน่ นีเลยหรอื ? ! 
"ฉางอันน้องมาทําอะไรทีนี" ก้ฉู างหนิงมองเธอด้วย
สีหน้าซบั ซอ้ น "นีไมใ่ ชท่ ีทีน้องควรจะอยู!่ " 
"พชี าย ... " 
"นีไมใ่ ชส่ ถานทีทีน้องควรจะอยูจ่ รงิ ๆ กลับไป พจี ะ
สบายดี! "ก้ฉู างหนิงยมิ จางๆ ดวงตาของเขาดซู บั
ซอ้ น 
"พชี ายฉันรบี จะชว่ ยพอี อกอยา่ งมาแน่นอน! " ก้ฉู าง
อันกระซบิ แต่สายตาเธอก็กลายเปนกังวลเล็กน้อย "
ฉันจะไมป่ ล่อยให้พโี ดนกระทํา ฉันจะพาพชี ายออก
ไปอยา่ งแน่นอน ถ้าพวกเขาต้องการตระกลู ก้เู ราจะ
ให้พวกเขาไป คณุ ปูคงไมส่ นใจสิงเหล่านี ทีสําคัญ
ทีสุดคือพวกเราได้อยูพ่ รอ้ มหน้าครอบครวั ของเรา!” 
เธอมองไปทีใบหน้าทีเสือมโทรมของพชี ายของเธอ 
เธออดไมไ่ ด้ทีจะรูส้ ึกเจ็บปวดในใจ เธอยนื มอื ออก
ไปและจับมอื เขาไวแ้ น่นจนมอื ของก้ฉู างหนิงกระตกุ
และเธอก็พูดวา่ "พชี ายขอเชอื ในฉางอัน ไมว่ า่ จะจ่าย
ในราคาเท่าไร ฉางอันจะชว่ ยพใี ห้ได้อยา่ งแน่นอน
และจะไมม่ วี นั ปล่อยให้พชี ายต้องทนทุกข์ทรมานที

นี เราสูญเสียพอ่ แมข่ องเราไปแล้ว ฉันไมต่ ้องการที
จะเสียใครไปอีก ถ้าพยี อมแพเ้ ราก็คงไมม่ วี นั ได้อยู่
ด้วยกันอีกแล้ว!” 
รา่ งกายทีงองุ้มของก้ฉู างหนิงสันสะท้านแต่เขากลับ
ยมิ และหัวเราะ “ยยั โง่ " เขารูด้ ีวา่ มนั เปนไปไมไ่ ด้เลย
ทีเขาจะถูกปล่อยตัว แมว้ า่ มนั จะเปนแค่สมุดบญั ชี
การเลียงภาษีก็ตาม แต่โทษของคดีเลียงภาษีมโี ทษ
ไมห่ นักมากนัก อีกไมน่ านเขาคงจะได้ออกไป "รอพี
ชายนะเมอื พอี อกมาได้แล้ว พชี ายจะพาน้องไปดดู
อกท้อ! " 
ก้ฉู างอันได้ยนิ ดังนันก็รูส้ ึกถึงความกลัวอยา่ งไมเ่ คย
ปรากฏมาก่อน เหมอื นตอนทีแมแ่ ละพอ่ เสียชวี ติ  
ก่อนทีพวกเขาจะเสียชวี ติ พวกเขาก็พูดกับเธออยา่ ง
นี รา่ งกายเธอก็สันสะท้าน "ได้พชี ายเราจะไปภเู ขา
เพอื ชมดอกท้อด้วยกัน น้องจะชว่ ยพเี ลือกดอกท้อ
แล้วใหัพชี ายทําไวน์ดอกท้อให้น้องตกลงไหม?เราจะ
ทําไวน์ดอกท้อด้วยกันพชี ายต้องสัญญา " 
"ได้พสี ัญญา! " 
"ดี น้องจะดแู ลคณุ ปูให้ดีเพอื รอวนั ทีพอี อกมา! " 
ก้ฉู างอันพูดพรอ้ มกับจับมอื พชี ายของเธอไวแ้ น่น 
เธอจับไมย่ อมและปล่อยมอื ความเงียบอยูร่ อบตัว
พวกเขามนั ได้ยนิ แมก้ ระทังลมหายใจ. 

"ฉันจะรอพชี ายนะ ครอบครวั ของเราจะไปทีภเู ขา
เพอื ชมดอกท้อและทําไวน์ดอกท้อ! " 
ก้ฉู างอันมองไปทีก้ฉู างหนิงหัวใจของเธอเหมอื น
โดนมดี กรดี เธอทําได้เพยี งจับมอื ของเขาให้แน่น
และแน่นขึน จนก้ฉู างหนิงเกือบจะได้ยนิ เสียงคลิกที
ข้อต่อนิวของเขาและในทีสุดคําพูดนับพนั ก็รวมกัน
เปนเสียงพมึ พาํ "อันอันรอพนี ะ" 
ก้ฉู างอันยนื อยูห่ น้าประตมู องออกไปก็เห็นหรงซาน
ทียนื พงิ ผนังอยูไ่ กลๆ ตอนนีเธอรูส้ ึกเหมอื นวา่ เธอ
ถูกทิงให้อยูค่ นเดียวในโลกใบนี 
หรงซานเพอื ผูห้ ญิงคนนันคณุ ต้องการให้ฉันสูญ
เสียโลกทังใบไปเลยหรอื ไม?่  
"หรงซานคณุ สัญญาแล้ววา่ ถ้าฉันยอมทําตามทีคณุ
ต้องการคณุ จะปล่อยพชี ายฉันไป ฉันทําตามทีคณุ
ต้องการแล้ว เมอื ไรคณุ จะปล่อยพชี ายของฉันไป! "
ก้ฉู างอันเดินไปทีด้านหน้าหรงซานถามพรอ้ มกับ
ฝนยมิ อยา่ งขืนขม 
หรงซานยมิ เยาะ "คณุ พูดวา่ ฉันต้องการ แต่หลัง
จากนันเรา - - " 
เธอหลับตาลงและปดตาของตัวเองแน่นราวกับวา่
วธิ นี ันสามารถปกปดความเจ็บปวดทีท่วมท้น ใน
ดวงตาของเธอได้ ----