ให้ฉันได้รักคุณอีกครั้ง

ตอนที 23 ความตายของคณุ ปูก้ ู
 
หลังจากวางสายแล้วก้ฉู างอันก็รูส้ ึกดีใจเปนอยา่ ง
มาก สวรรค์ยงั เมตตาเธออยู่ คงจะดีถ้าพชี ายของ
เธอออกมาอยา่ งปลอดภัย 
อยา่ งไรก็ตามใครในโลกทีจ่ายค่าประกันตัวให้พชี าย 
ความผดิ ของเขา การประกันตัวใชเ้ งินไมน่ ้อยเลย 
และถ้าไมม่ กี ารอนุมตั ิจากคนนัน พชี ายเธอจะออก
มาได้อยา่ งไร? 
เธออดไมไ่ ด้ทีจะรูส้ ึกถึงความหวงั อีกครงั  
เธอยนื คิดอยูร่ มิ หน้าต่างอยูน่ านในทีสุดเธอก็หยบิ
โทรศัพท์ขึนมาเพอื โทรหาคนคนนัน แต่กลับไมม่ ี
เสียงตอบรบั เธอจึงยอมแพ้ แต่เมอื คิดวา่ พชี ายของ
เธอกําลังจะกลับมาเธอก็มคี วามสุขมาก . 
คณุ ปูคงจะมคี วามสุขมากเมอื ได้ยนิ ข่าวนีบางทีเขา
อาจจะดีขึนในไมช่ า้  
ในขณะนีพยาบาลตัวน้อยทีอยูข่ ้างนอกก็รบี เข้ามา
และพูดอยา่ งเรง่ รบี วา่ "คณุ ก้สู บายอาการของนายกู้
แยล่ งและตอนนีกําลังเรง่ ชว่ ยเหลือ! " เมอื ก้ฉู างอัน
ได้ยนิ ก็ตกใจมากจนโทรศัพท์ในมอื หล่นลงมาโดย
ไมร่ ูต้ ัว 
เกิดอะไรขึนฉันเพงิ จะกลับมาจากห้องคณุ ปูเมอื สัก
ครูน่ ีเอง 

เมอื ก้ฉู างอันวงิ ไปทีห้องฉุกเฉิน เธอเห็นหมอกําลัง
เอาผา้ สีขาวปดทีใบหน้าทีซดี ขาวของนายท่านก้ ู
หมอทีชว่ ยชวี ติ มองไปทีก้ฉู างอันอดไมไ่ ด้ทีจะรูส้ ึก
เห็นใจเธอ 
แพทยท์ ีทําการรกั ษาก้าวไปข้างหน้ามองไปทีก้ฉู าง
อันและพูดอ่อนโยนวา่ "คณุ กู้ หมอต้องขออภัยพวก
เราทําให้ดีทีสุดแล้ว " 
ใบหน้าของหมอนันดเู หน็ดเหนือยและอ่อนเพลีย
ทําให้เสียงของเขาแหบพรา่ เปนพเิ ศษ . 
"ไม่ ไม่ ... " ก้ฉู างอันรบี ลกุ ขึนอยา่ งไมส่ ามารถ
ควบคมุ ได้และเธอจับแขนของหมอไวแ้ น่น "หมอ
กําลังโกหกฉันใชไ่ หม" 
"มสิ ก้ตู ้องขอโทษพวกเราพยายามเต็มทีแล้วจรงิ ๆ!” 
“ไมน่ ะ ก่อนนีคณุ ปูของฉันไมไ่ ด้อยูใ่ นอาการโคมา่
แล้ว พยาบาลบอกฉันวา่ ระหวา่ งการชว่ ยเหลือคณุ
ปูท่านอยูใ่ นอาการโคมา่ คณุ ปูแค่นอนหลับและตืน
ขึนมาจู่ๆจะโคมา่ ได้อยา่ งไร พวกคณุ คงไมไ่ ด้
พยายามอยา่ งเต็มที พวกคณุ โกหกฉัน!” ก้ฉู างอัน
คํารามราวกับสิงโตตัวน้อยทีโกรธเกรยี ว แต่ดวงตา
ของเธอกลับกลวงและสินหวงั  
“ตอนทีนายก้เู ข้ารบั การรกั ษาในห้องผูป้ วยหนัก
อาการของเขาดีมาก แต่หมอไมร่ ูว้ า่ ทําไม อาการ
ของเขาถึงแยล่ งอยา่ งกะทันหันในบา่ ยวนั นี ดู

เหมอื นวา่ เขาได้รบั การกระต้นุ จนทําให้เกิดกล้าม
เนือหัวใจตายและเส้นเลือดในสมองตีบ หมอถูกส่ง
ไปทีห้องชว่ ยเหลือทันที แต่มนั ก็ยงั ชา้ เกินไป 
"" กระต้นุ ?! "ก้ฉู างอันพมึ พาํ ตาของเธอนิงและดํา
สนิทราวกับวา่ เธอมองไมเ่ ห็นสีอืนในโลกนี: "ถูกใคร
กระต้นุ เหรอ" 
"หมอไมร่ ูเ้ รอื งนี ถ้าคณุ ก้มู ขี ้อสงสัยสามารถถาม
พยาบาลทีปฏิบตั ิหน้าทีได้พวกเขากําลังทําการ
จัดการรา่ งกายของนายกู้ และจะมอบให้ญาติใน
ภายหลัง 
ก้ฉู างอันไมไ่ ด้พูด แต่ยนื อยูอ่ ยา่ งเงียบ ๆ ใบหน้าที
ซดี ขาว เหมอื นหลอดไฟสวา่ งในแสงสลัว รา่ งของ
เธอถูกแชแ่ ข็งอยูต่ รงนันไมม่ กี ารเคลือนไหวดวงตา
ทีอ้างวา้ ง หัวใจของเธอชาและเจ็บปวด 
ใบของเธอค่อยๆ มรี อยยมิ แปลก ๆปรากฏขึนทีมุม
ปากของเธอ 
เธอเดินไปทีหน้าต่างยนื มอื ออกไปเพอื เปดผา้ สีขาว
ทีปดใบหน้าของคณุ ปูก้ขู ึนมามองใบหน้าทีค้นุ เคย
และแก่ชราของคณุ ปูนาตาของเธอไหลทะลักออก
มากลายเปนหมอกสีขาวคลมุ ในดวงตาของก้ฉู างอัน 
ทันใดนันด้วยความสินหวงั เธอไมส่ ามารถมองเห็น
คนอืนได้อีกต่อไปและไมไ่ ด้เธอก็ยนิ เสียงของคนอืน 
... 

"คณุ ปูคณุ ยงั ไมต่ าย? " เธอยนื มอื ออกมาและสัมผสั
เบา ๆ ของปูกู้ ใบหน้าของเขาซดี และดเู หมอื นศพ
และปากของเธอยงั คงพมึ พาํ กับตัวเอง: "คณุ ปูรกั
ฉางอันทีสุดจะตายได้อยา่ งไร คณุ ปูไมม่ ที างใจรา้ ย
ทิงฉางอันไป " 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 24 ถ้าไมใ่ ชเ่ พราะฉัน 
 
ทันใดนันในจิตใต้สํานึกทีของเธอเหมอื นจะเห็นคณุ
ปูยมิ แล้วเรยี กเธอ"อันอัน" 
"คณุ ปูยงั ไมต่ าย! พวกเขาโกหกอันอัน! " ดวงตาที
วา่ งเปล่าของก้ฉู างอันเปนประกาย "ดีทีอันอันไม่
เชอื พวกเขา! " 
"คณุ ปูยงั ไมม่ ที างจากไป" พวกเราจะอยูด่ ้วยเสมอ! ” 
โลกของก้ฉู างอันดเู หมอื นจะถูกตัดขาดจากโลก
ภายนอก และสิงเดียวทีเหลืออยูใ่ นโลกของเธอคือ
เสียงเรยี กของคณุ ปู 
"คณุ ปูกลับบา้ นกันนะอันอันจะพาปูกลับบา้ น ทีนี
หนาวมากคณุ ปูกลัวความหนาวมากทีสุดใชไ่ หม" 
ก้ฉู างอันพานายท่านก้กู ลับตระกลู ก้ทู ันที โชคดีทีมี
คนจากโรงพยาบาลมาคอยดแู ลเธอไปตลอดทาง 
เมอื ก้ฉู างอันเข้ามาถึงบา้ นของตระกลู กู้ แมบ่ า้ น
ของตระกลู ก้รู อ้ งไห้จนเหมอื นนาตาจะเปนสายนา 
ในห้องโถงได้มกี ารเตรยี มทุกอยา่ งสําหรบั ไวท้ ุกข์ให้
กับชายชราแล้ว ก้ฉู างอันได้คกุ เข่าอยูก่ ลางห้องโถง
ไวท้ ุกข์ 
ใบหน้าเธอไมม่ นี าตาแต่ทุกคนก็รบั รูไ้ ด้ถึงความ
เศรา้ โศกในใจของเธอได้ 

เมอื ฮัวซอื หลิงได้ข่าวเขาก็รบี มาทันที เขาเห็นก้ฉู าง
อันคกุ เข่าอยูใ่ นห้องโถงกลาง ฮัวซอื หลิงขมวดคิว
มองไปทีแมบ่ า้ นตระกลู กู้ "ปาจาง ฉางอันคกุ เข่ามา
นานแค่ไหนแล้ว " 
"เกือบ2ชวั โมงแล้วค่ะดิฉันขอให้ลกุ ขึนก็ไมย่ อมลกุ  
ปลอบยงั ไงก็ไมฟ่ งดิฉันไมร่ ูจ้ ะทําอยา่ งไรแล้ว นาย
น้อยฮัวชว่ ยพูดกับคณุ หนูหน่อยเถอะค่ะรา่ งกาย
ของคณุ หนูจะไมไ่ หวแล้ว " ฮัวซอื หลิงก้าวไปข้าง
หน้ายนื มอื ไปเพอื ประคองฉางอันให้ลกุ ขึน แต่ก็
ต้องหยุดชะงักด้วยคําพูดเยน็ ชาของผูห้ ญิงสาว 
"พหี ลิง พไี มต่ ้องสนใจฉางอัน นีคือการลงโทษที
ฉางอันสมควรได้รบั ! " 
"ฉางอันนีไมใ่ ชค่ วามผดิ ของคณุ และทีคณุ ปูตายก็
ไมไ่ ด้เปนความผดิ ของฉางอันด้วย!" ฮัวซอื หลิง
ขมวดคิวเขาอยากจะดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนของ
เขา และกอดปลอบเธออยา่ งระมดั ระวงั แต่เขาก็รู้
มาตลอดวา่ คนทีเธอต้องการไมใ่ ชเ่ ขา 
ก้ฉู างอันไมไ่ ด้พูด แต่คกุ เข่าเงียบ ๆ โดยไมข่ ยบั
แมแ้ ต่นิว 
, พหี ลิงมนั จะไมเ่ กียวกับฉันได้อยา่ งไร 
ถ้าไมใ่ ชเ่ พราะฉันยนื ยนั ทีจะแต่งงานกับหรงซาน
และแยกหรงซานกับหลินรวั เอ๋อร์ ตระกลู ก้กู ็จะไม่
จบลงแบบนี , 

ถ้าไมใ่ ชเ่ พราะเธอ ทําไมหรงซานถึงต้องส่งค่า
ตอบแทนความเสียใจของเขาทังหมดไปทีตระกลู ก้ ูุ
ทําให้ครอบครวั ของเธอต้องพงั พนิ าศ! 
ถ้าไมใ่ ชเ่ พราะเธอ ทําไมหลินรวั ถึงต้องไปทีห้องไอซี
ยูและพูดบางอยา่ งกับคณุ ปูของเธอ 
แต่หลินรวั เอ่อรท์ ีคิดวา่ ซอ่ นตัวได้อยา่ งดี แต่เข็ม
กลัดทีเธอทําหล่นไวโ้ ดยไมไ่ ด้ตังใจทีห้องICUมนั ได้
หักหลังเธอ 
บา้ นของตระกลู ก้เู งียบเหงาวงั เวงและกลินของ
ความโศกเศรา้ อบอวลไปทัว ทุกหนทุกแห่งมผี า้ สี
ขาวแขวนอยูท่ ุกที ตรงกลางห้องโถงไวท้ ุกข์มศี พ
นายท่านผูเ้ ฒ่าก้ตู ังอยูใ่ นโลง มคี นรอ้ งไห้และทุกๆ 
ทีมแี ต่ความเศรา้ โศก 
หรงซานเดินไปทีประตแู ล้วมองไปทีภายในห้องโถง 
เขาแทบจะตัวแข็งจนไมส่ ามารถเดินเข้าไปภายในได้ 
วนั นีเขาไปหาก้ฉู างอันทีโรงพยาบาล แต่เมอื ไปถึง
ชนั ล่างเขาเห็นหลินรวั เอ๋อรก์ ําลังจะเปนลมและ
เหมอื นเธอถูกทํารา้ ยมา หลังจากเขาส่งตัวรวั เอ๋อร์
เข้ารบั รกั ษาเขาก็ยงั ต้องอยูเ่ พอื ดแู ลเธอ 
"เข้าไป นายต้องเผชญิ หน้ากับสิงนีให้ได้! " หนานก
งมูไ่ ปทีมากับหรงซานมองไปทีเพอื นของเขาและพูด
เบา ๆ 

หลังจากได้ทราบข่าวหรงซานก็รบี มาทีนีทันที แต่
เมอื เห็นความเงียบเหงาวงั เวงทัวทุกที ทันใดนัน
หัวใจของเขาก็เต้นรวั ด้วยเหตผุ ลบางอยา่ ง 
"ฉางอัน คณุ ปู ... " ทันทีทีหรงซานเดินเข้าไป เขา
เห็นก้ฉู างอันทีคกุ เข่าอยูก่ ลางห้องโถงใบหน้าของ
เธอซดี เซยี วและอ่อนแรงราวกับวา่ จะล้มได้ตลอด
เวลา เขามองไปยงั ฮัวซอื หลิงทียนื อยูข่ ้างๆก้ฉู างอัน 
เขาไมไ่ ด้รูส้ ึกหงุดหงิดใจทีเห็นฮัวซอื หลิง หรงซาน
เดินไปคกุ เข่าตรงข้างๆ ก้ฉู างอันกล่าววา่ “ฉันเสียใจ
จรงิ ๆ เรอื งคณุ ปูเดียวฉันจะจัดการทุุกอยา่ งให้เอง ” 
ก้ฉู างอันไมส่ นใจเขาและยงั คงคกุ เข่าอยูอ่ ยา่ งนัน ใน
มอื ของเธอกําเข็มกลัดเอาไวแ้ น่น เข็มทียนื ออกมา
แทงทะลฝุ ามอื ของเธอโดยไมร่ ูต้ ัว 
"ฉางอันขออยา่ เศรา้ โศกมากไปคณุ ต้องดแู ลตัวเอง
ด้วย ไมม่ ใี ครไมส่ ามารถกลับมาจากความตายได้! "
หนานกงมูไ่ ปพูดปลอบใจเธอเมอื เห็นสภาพรา่ งกาย
ของก้ฉู างอัน 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 25 ชวี ติ ชา่ งแสนสัน 
 
เมอื หรงซานกับหนานกงมูไ่ ปหยบิ ธูปขึนมาจะจุด
เพอื ไหวช้ ายชรา ก้ฉู างอันก็ลกุ ขึนทันทีเธอเซเหมอื น
จะล้มลงเพราะคกุ เข่านานเกินไป ขาของเธอชาแต่
เธอก็พยามทรงตัวยนื จนได้ 
เธอไมพ่ ูดอะไรทําเพยี งแค่เอือมมอื ไปดึงธูปในมอื
ของหรงซานออกมา เสียงของเธอเฉยเมยอยา่ งทีไม่
เคยเปนมาก่อน "หรงซานคณุ คิดวา่ คณุ ค่คู วรกับ
เครอื งหอมของปูของฉันหรอื เปล่า" "ก้ฉู างอัน ... " ห
รงซานมองไปทีก้ฉู างอัน เขาเรยี กชอื เธอออกมาเบา 
ๆ แต่ก้ฉู างอันยงั ปฏิบตั ิต่อเขาเหมอื นคนแปลกหน้า
เธอหันกลับไปและทิงเขาข้างหลังไวด้ ้วยท่าทางที
เยน็ ชา 
"คณุ หมายความวา่ ยงั ไงคณุ จะไมใ่ ห้ฉันจุดธูปให้คณุ
ปูเหรอ" 
"คณุ มคี ่าพอหรอื ไมห่ รงซาน! " ก้ฉู างอันหันกลับมา
พรอ้ มกับคําตอบทีเยน็ ชาเรยี บเฉย คําพูดของเธอ
สงบนิงเกินไป นิงมากจนทําให้หรงซานกลัว 
ก่อนทีหรงซานจะตอบกลับ ก้ฉู างอันก็ยกมอื ขึน
และโชวเ์ ข็มกลัดต่อหน้าเขา รมิ ฝปากของเธอมรี อย
ยมิ แต่รอยยมิ นันเยน็ ชาและเยย้ หยนั "หรงซานคณุ
คิดยงั ไงกับสิงนี ตอบฉันหน่อย คณุ เคยเห็นเข็ม

กลัดนีไหม" เธอมองเขาและพูดทีละคํา "คณุ คิดให้ดี
ก่อนทีจะตอบฉัน! " 
เมอื ได้ยนิ คําพูดของก้ฉู างอันเขาก็มองไปทีเข็มกลัด
ในมอื ของเธอ เมอื เห็นเข็มกลัดอารมณ์ทีซบั ซอ้ น
ปรากฏขึนในดวงตาเขา เขาจําเข็มกลัดนันได้โดย
ทันทีมนั ของหลินรวั เอ๋อร์ เขามอบให้เธอในวนั เกิด
ของเธอเมอื ปทีแล้วและรวั เอ๋อรก์ ็ชอบมนั มาก แต่
ทําไมเข็มกลัดนีถึงได้มาอยูใ่ นมอื ของฉางอัน มนั
หมายความวา่ อยา่ งไร? ! 
การตายของคณุ ปูเกียวข้องกับรวั เอ๋อรห์ รอื ? 
ไมเ่ ปนไปไมไ่ ด้ รวั เอ๋อรท์ ีใจดีและอ่อนโยนจะทําแบบ
นีได้อยา่ งไร มนั เปนไปไมไ่ ด้อยูแ่ ล้ว 
เมอื เห็นใบหน้าทีเปลียนไปเปลียนมาของหรงซาน กู้
ฉางอันก็หลับตาลงเธอรูว้ า่ เขารูว้ า่ เข็มกลัดนีเปน
ของใคร แต่เขาเลือกทีจะไมพ่ ูด การแสดงออกบน
ใบหน้าของเขานันเธอรูด้ ี หลังจากอยูก่ ับเขามา
หลายปเธอก็รูถ้ ึงสีหน้าของเขาดีเชน่ กัน 
ดวงตากลมโตแต่เยน็ ชาของก้ฉู างอันมองไปทีคน
ตรงหน้า จู่ๆ ความคิดบางอยา่ งก็แวบเข้ามาในใจ
ของเธอ 
ทําไมนะ..ทําไมฉันถึงไมต่ ายไปกับลกู ของฉันในคืน
นันนะ 

เธออายุแค่ยสี ิบเท่านันเปนชว่ งเวลาทีดีทีสุดสําหรบั
ผูห้ ญิง แต่หัวใจของเธอแก่ขนาดนีเลยหรอื  
"หรงซานฉันรูว้ า่ คณุ รูว้ า่ สิงนีเปนของใคร คณุ กําลัง
ปกปองใครอยูห่ รอื ! " ก้ฉู างอันยมิ อยา่ งอ่อนแรง
และมองไปทีชายตรงหน้า "ใชอ่ ยา่ งทีคณุ เคยบอก
ฉัน ผูห้ ญิงคนนันคือชวี ติ ของคณุ " มอื ของหรงซาน
สันสะท้าน เขายกมอื ขึนดึงก้ฉู างอันเข้ามากอดไวใ้ น
อ้อมแขน มอื ใหญ่ของเขาจับทีนิวเยน็ ๆ ของเธอ
อยา่ งดือดึง "ฉางอัน " ก้ฉู างอันผงะออก เธอไม่
ลังเลทีจะดึงมอื ออกจากฝามอื ใหญ่ด้วยสีหน้าเศรา้
หมองและอ่อนเพลีย 
"หรงซานก่อนนีความปรารถนาเดียวในชวี ติ ของฉัน 
คือการได้อยูเ่ คียงข้างคณุ และมอบทุกสิงทีฉันมใี ห้
กับคณุ ฉันไมล่ ังเลเลยในวนั ทีฉันแต่งงานกับคณุ  
มนั เปนชว่ งเวลาทีดีทีสุดในชวี ติ ของฉัน ฉันคิดวา่ มนั
เปนสัญญาชวั ชวี ติ , ฉันคิดวา่ ถ้าฉันอดทนและ
พยายามอยา่ งเต็มที ฉันคงจะชนะใจคณุ ได้ในสักวนั
หนึง, แต่ทําไมชวี ติ การแต่งงานของฉันสันนัก?” 
หรงซานมองไปทีก้ฉู างอันเขารูส้ ึกเจ็บแปลบทีหัวใจ 
เขาเขาเรยี กเธอเสียงแหบ “ฉางอัน " 
” อยา่ มาเรยี กฉันวา่ ฉางอัน คณุ ไมม่ สี ิทธทิ ีจะเรยี ก
ชอื ของฉันแบบนีได้อีกต่อไป!” ก้ฉู างอันยมิ อยา่ ง
เฉยเมยแต่แววตาของเธอแสดงออกมาอยา่ งชดั เจน 

“ฉันพยายามมามากกวา่ สิบปแล้ว แต่มนั ก็ไมไ่ ด้
ทําให้ฉันเข้าไปอยูใ่ นหัวใจคณุ แมส้ ักเสียว มนั นาน
เกินไปแล้ว และตอนนีฉันก็เหนือยมากและฉันก็ไม่
ต้องการคณุ อีกต่อไป " เธอมองไปทีเขาพรอ้ มกับ
รอยยมิ บนรมิ ฝปากของเธอเหมอื นเดิม 
"หรงซานคณุ รูไ้ หมทีจรงิ แล้วบางครงั ฉันอยากจะ
เจาะหัวใจคณุ ออกมาดวู า่ หัวใจของคณุ มนั เปนสี
อะไรกันแน่! 
 
 
 
**ในทีสุดก็มาได้ครงึ เรอื งแล้ว หอบแฮกๆ ตอนที
ตัดสินใจดํานาแปลเพราะคิดวา่ มนั ไมน่ ่าจะยากอะไร 
ก็แค่เกลาประโยคทีกเู กิลแปลไวก้ ็แค่นันเอง แต่
ทีไหนได้ มนั ไมง่ ่ายเลย ตอนทีดํานาอ่านเราจะอ่าน
แค่พอเข้าใจเรอื งราวครา่ วๆ ประโยคไหนไมเ่ ข้าใจก็
ข้ามๆไป แต่พอมาแปลให้คนอืนอ่านเราต้องแปลทุก
คําและต้องนึกถึงวา่ เราจะสือออกมายงั ไงให้คน
เข้าใจ เพราะบางประโยค(ไมบ่ างล่ะเกินครงึ เลย)ทีกู
เกิลแปลมาตรงคําเกินไปสลับกันไปมาและความ
หมายก็ไมต่ รงกับเส้นเรอื งอีก อีกอยา่ งเรอื งนีไมม่ ี
แปลอิงมาให้เทียบคํา มนั ก็เลยค่อนข้างยากนิด
หน่อย(ไมห่ น่อยล่ะบางประโยคนังคิดนานมาก ต้อง

กลับไปอ่านประโยคก่อนๆหน้าและถัดๆไปเพอื
ทําความเข้าใจวา่ ตัวละครในตอนนันพูดอะไรกัน) 
แต่ถึงยงั ไงก็จะแปลให้อ่านจนจบค่าและจะพยายาม
ไมท่ ําให้เสียเนือเรอื งเดิมค่ะ 
ถึงจะยากยงั ไงแต่อีนีก็ยงั ไมเ่ ข็ดจ้า เรอื งต่อไปเราวา่
จะแปลนิยายวายจีน เรอื งนีถูกเอามาทําเปนมงั งะ
และเรอื งนียงั ไมม่ Lี cในไทย รออ่านกันเน้อ
^________^ 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 26 ก้ฉู างหนิงหายตัวไป 
 
หรงซานมองไปทีแววตาอ้างวา้ งในดวงตาสีเข้มค่นู ัน 
คําพูดของเธอพุง่ ตรงเข้าสู่หัวใจเขาราวกับมดี กรดี  
เขาจับมอื ของเธอแน่นและเพมิ แรงบบี อยา่ งไมร่ ูต้ ัว
ความรูส้ ึกเขาเหมอื นถูกเธอบดขยหี ัวใจจนฉีกขาด 
ฮัวซอื หลิงและคนอืน ๆ ฟงฉากนีโดยไมไ่ ด้พูดอะไร
เพยี งแค่เฝาดทู ังค่เู งียบ ๆ 
แต่ในทีสุดหนานกงมูไ่ ปก็ตระหนักถึงความรา้ ยแรง
ของเรอื งนี เขาก้าวไปข้างหน้ามองไปทีก้ฉู างอันยมิ
และพูด "ฉางอันไมต่ ้องกังวลถ้าคณุ คิดวา่ การตาย
ของคณุ ปูผดิ ปกติพวกเราจะตรวจสอบให้คณุ ตกลง
ไหม ก้ฉู างอันหัวเราะในลําคอ หึหึ ,หนานกงถ้าคณุ
อยากทําสิงนี คณุ ควรถามหรงซานให้แน่ใจก่อนไหม
, 
แต่ก้ฉู างอันก็ส่ายหัว " หนานกงมูไ่ ปไมจ่ ําเปนแล้ว
คราวนีฉันปล่อยวางมนั ลงแล้วจรงิ ๆ! " 
"ฉางอัน, อาซานเขา.. . "หนานกงเอยากจะพูดอะไร
บางอยา่ ง แต่ถูกก้ฉู างอันขัดจังหวะก่อนทีเขาจะพูด
จบ เขาเห็นรอยยมิ จาง ๆ บนใบหน้าของเธอ " 
หนานกงขอบคณุ มากทีมาหาคณุ ปู ฉางอันจะไมล่ ืม
แน่นอน!” 
หนานกงไมพ่ ูดอะไรไมพ่ ูดอะไรเพยี ง แต่ยมิ  

ก้ฉู างอันมองไปทีหรงซานทีอยูด่ ้านข้าง "นายท่านร
องหรงอยูท่ ีนีนานเกินแล้วได้โปรดกลับไปเถอะ! " 
หรงซานขมวดคิวและดวงตาสีหมกึ ทีชดั เจนของเขา
มคี วามเยน็ ทีแผอ่ อกมา 
"ก้ฉู างอันฉันคิดวา่ คณุ คงไมต่ ้องการมที ีจะชวี ติ อยู่
อีกต่อไปแล้วใชไ่ หม " (ไอฟายขู่เก่งงงงง>_<) 
" ใช!่ ฉันเบอื กับการมชี วี ติ อยูแ่ ล้ว นายท่านรองหรง
อยากทําให้ฉันสมหวงั หรอื ไม่ "ก้ฉู างอันยมิ อยา่ งเยน็
ชาให้กับรอยยมิ ทีดรุ า้ ยบนใบหน้าของหรงซาน เธอ
หันไปบอกแมบ่ า้ นทีอยูด่ ้านข้าง "ปาจางฉันเหนือย
แล้ว ปาชว่ ยส่งนายท่านรองหรงแทนฉันด้วย! " 
หรงซานทําได้เพยี งแค่มองดกู ้ฉู างอันเดินขึนไปชนั
บน ตาของเขามดื มนเขาอยากจะตามไปดึงเธอ
ลงมา แต่เขาถูกจับไวโ้ ดยหนานกงมูไ๋ ป เขาจึงได้แต่
ปล่อยให้เธอหายไปจากสายตาเขา 
"ก้ฉู างอัน, คณุ เก่งมาก!" 
ดวงอาทิตยท์ ีกําลังจะตกดินแดงจนเหมอื นเลือด 
ก้ฉู างอันมองพระอาทิตยต์ ก เธอยนื พงิ หน้าต่างมอ
งดหู รงซานเดินกลับออกไปเพอื ขึนรถ ก้ฉู างอัน
ยกมอื ขึนกดไปตําแหน่งของหัวใจของเธอ ปรากฏวา่
ความเจ็บปวดทีตรงนีไมม่ แี ล้วและอาการใจสันก็ไม่
อยูท่ ีนันอีกต่อไป 
ในทีสุดความรกั ของเธอก็ตาย 

ครงึ ชวั โมงหลังจากทีพวกเขาออกไปแมบ่ า้ นก็กลับ
ขึนมา 
"คณุ โอหยางรอคณุ หนูอยูด่ ้านล่างค่ะ " 
"พวกเขาไปหมดแล้วเหรอ? " ก้ฉู างอันถามเบา ๆ 
"ไปแล้วค่ะคณุ หนู 
นายน้อยหลิงดิฉันก็บอกให้เขาไปด้วย! " ก้ฉู างอัน
ยมิ น้อยๆ จากนันก็เดินลงไปกับแมบ่ า้ น 
โถงไวอ้ าลัยชนั ล่างยงั คงเปนสีขาวและดเู ศรา้  
ตรงด้านข้างมคี นนังอยู ่
"โอหยางฉันขอโทษทีทําให้คณุ ต้องรอนาน! " ก้ฉู าง
อันยมิ เล็กน้อยมองดโู อหยางทียนื ขึนอยา่ งสุภาพ "
โอหยางคณุ ไมต่ ้องเกรงใจ ทําตัวตามสบายเลย! " 
จากนันเธอหันไปบอกแมบ่ า้ นแมบ่ า้ นทีอยูข่ ้างๆ "ปา
จางชา่ ยไปชงชาให้ฉันสองถ้วย " 
ก้ฉู างอันเงยหน้าขึนมองโอหยางและพูดวา่ "โอ
หยางคณุ จะจัดการเรอื งหยา่ อยา่ งไร 
" ไมต่ ้องกังวลคณุ หนู เรอื งนีได้รบั การจัดการแล้ว 
ตราบใดทีประธานหรงลงนามมนั จะมผี ลทันที แต่
ตอนนีมขี ่าวรา้ ยกวา่ นันจะบอกคณุ หนู! "โอหยาง
มองไปทีผูห้ ญิงหน้าซดี ไมม่ สี ีตรงหน้า เขาขมวดคิว
เล็กน้อย 
“มอี ะไรเหรอ?” ก้ฉู างอันตระหนกใบหน้าขาวซดี
ของเธอยงิ ดซู ดี  

"นายน้อยก้หู ายไปครบั ! " 
ทันใดทุกสิงของก้ฉู างอันก็พงั ทลายลงจนเหมอื นไม่
เคยมอี ยูจ่ รงิ โลกทังใบของเธอพงั ทลาย 
ดวงตาของเธอลึกและมคี วามเงียบสนิทอยูภ่ ายใน 
หลังจากนันไมน่ านเธอก็ได้ยนิ สียงของตัวเองเธอก็
กระซบิ ถาม "โอหยาง คณุ ล้อฉันเล่นใชม่ ยั ทําไมพี
ชายถึงหายไป? " 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 27 ทําไมคนทีตายถึงไมใ่ ชค่ ณุ  
 
เมอื เห็นก้ฉู างอันเปนแบบนีโอหยางก็แทบทนไมไ่ ด้ 
แต่ถึงอยา่ งไรเขาก็ต้องพูดเรอื งนีให้ชดั เจน “ผมไป
รบั นายน้อยเมอื ตอนบา่ ย แต่ตํารวจบอกวา่ นาย
น้อยออกไปก่อนแล้วผมคิดวา่ นายน้อยกลับมาบา้ น
แล้ว แต่เมอื ผมกลับมาผมถึงรูว้ า่ นายน้อยยงั ไมก่ ลับ
มา ผมไมก่ ล้ารบกวนคณุ เพราะได้รบั ข่าวการตาย
ของนายท่านกู้ ผมกลับไปหาตํารวจอีกครงั พากัน
ค้นหาแล้วก็ยงั ไมเ่ จอไมม่ รี อ่ งรอยอะไรเลย ผมรูแ้ ค่
วา่ นายน้อยออกจากสถานีตํารวจตอนก่อนบา่ ย 
พอเลียวเข้าถนนหวยไห่แล้วก็หายไปเลย!” ก้ฉู างอัน
กํามอื ทังสองข้างแน่นเล็บทีฝงอยูใ่ นฝามอื หัวใจเธอ
เหมอื นโดนมดี กรดี เจ็บปวดเสียจนแทบหายใจไม่
ออก อารมณ์เธอดิงลงไปไปราวกับวา่ กําลังจะตกลง
ไปในเหว 
,คณุ ปูตายไปแล้วถ้าพชี ายของฉันจากไปอีกคนฉัน
จะเหลืออะไร ฉันไมเ่ หลืออะไรอีกแล้ว, 
หรงซานนีคือสิงทีคณุ ต้องการมอบให้ฉันใชห่ รอื ไม?่  
"โอหยางได้โปรดชว่ ยตามหาพชี ายของฉันได้ไหม ได้
โปรด " 
โอหยางมองใบหน้าซดี เซยี วของก้ฉู างอันแล้วพยกั
หน้าอยา่ งหนักแน่น 

ในเวลานันจู่ๆ โทรศัพท์ของก้ฉู างอันก็ดังขึนเธอ
มองไปทีหมายเลขหยบิ ขึนมาเธอไมไ่ ด้พูดอะไรแต่
อีกฝายพูดวา่ "คณุ คือก้ฉู างอันน้องสาวของก้ฉู าง
หนิงใชห่ รอื ไม"่  
"ใชฉ่ ันเอง คณุ เปนใคร? " 
" ผมเปนตํารวจ เราขอโทษทีต้องแจ้งให้คณุ ทราบ 
เราได้ค้นหาทีอยูข่ องนายก้หู ลังจากได้รบั แจ้งจาก
นายโอหยางในชว่ งบา่ ย จนกระทังเราได้รบั รายงาน
จากตํารวจวา่ ทีชายหาดวา่ ได้มคี นพบศพ แต่ศพนัน
ถูกทํารา้ ยจนจํารูปพรรณไมไ่ ด้ทังหมด แต่รูปรา่ ง
และเสือผา้ ดเู หมอื นจะคล้ายของนายก้!ู " 
ไม่ เธอไมเ่ ชอื เธอไมเ่ ชอื เลย - 
ทําไมพระเจ้าถึงปฏิบตั ิต่อเธออยา่ งโหดรา้ ยอยา่ งนี 
ทําไมถึงต้องให้เธอสูญเสียทุกอยา่ งในชวั ข้ามคืน 
โทรศัพท์ในมอื ของก้ฉู างอันหลดุ หล่นจากมอื เธอ
หันหลังกลับและวงิ ออกไปขึนรถ เธอขับรถออกไป
อยา่ งรบี เรง่ โอหยางและแมบ่ า้ นกลัววา่ จะมอี ะไร
เกิดขึนกับเธอ โอหยางจึงรบี ไล่ตามเธอออกไปและ
บอกให้แมบ่ า้ นก็โทรหาหรงซาน . 
ในห้องเก็บศพของสถานีตํารวจ. 
ก้ฉู างอันยนื อยูต่ รงหน้าเตียงมองไปข้างหน้า ตรง
หน้าเธอเห็นคนทีไมส่ ามารถจํารูปลักษณ์ได้ ก้ฉู าง
อันมองอยา่ งระมดั ระวงั ,คนคนนีต้องไมใ่ ชพ่ ชี าย

ของฉัน พชี ายบอกฉันวา่ เขาจะพาฉันไปทีภเู ขา เรา
จะพกั กันทีนันสองสามวนั และพชี ายยงั บอกวา่ จะ
ทําไวน์ดอกท้อให้ฉัน 
ดังนันคนคนนีจะไมใ่ ชพ่ ชี ายของฉันแน่นอน 
คนทีพชี ายของฉันรกั ทีสุดคือฉัน แล้วเขาจะทนได้
ยงั ไงทีปล่อยให้ฉันอยูค่ นเดียว! 
อยา่ งไรก็ตามรอยแผลเปนบนมอื ของศพและแหวน
ทีนิวก้อยถูกเปดเผยขึนทังหมด ก้ฉู างหนิงพชี าย
ของเธอมแี ผลเปนทีเหลือไวจ้ ากการชว่ ยชวี ติ เธอ
ตอนเขาอายุได้สิบขวบ แหวนวงนันเปนของขวญั วนั
เกิดชนิ แรกทีก้ฉู างอันซอื ให้ก้ฉู างหนิงจากเงินทีเธอ
ทํางานหารายได้ด้วยตัวเอง 
"ไม!่ เขาไมใ่ ชพ่ ชี ายของฉัน ไมใ่ ชเ่ ขาไมใ่ ช่ -" ด้วย
เสียงกรดี รอ้ งจากเลือดจากจิตวญิ ญาณทําให้
อวยั วะภายในของก้ฉู างอันกระตกุ ด้วยความเจ็บ
ปวด 
ตอนนีโลกทังใบของก้ฉู างอันพงั ทลายลงแล้ว 
แต่ในเวลาต่อมาเธอเดินไปข้างหน้าแล้วกอดรา่ งที
หนาวเหน็บไวใ้ นอ้อมแขนแน่นและนาตาของเธอ
ไหลพรากออกมาเปนไมห่ ยุด ขณะทีนาตาเธอยงิ
ไหลออกมามากเท่าไร หัวใจของเธอก็ยงิ เยอื กเยน็
สงบลึกลงไปกวา่ เดิมเหมอื นกับเธอเฝามองตัวเองที
น่าสังเวช มนั ชา่ งโดดเดียวและทรุดโทรมลงทีละนิด 

หรงซานทันทีทีได้รบั โทรศัพท์จากแมบ่ า้ นเขารบี มา
ทันที ตอนนีเขายนื นิงอยูท่ ีประตเู ฝามองดกู ้ฉู างอัน 
หรงซานรูส้ ึกวา่ เขาไมม่ คี วามเจ็บปวดอีกต่อไป มแี ต่
ความเยน็ ลึกทีข้าไปฝงอยูใ่ นกระดกู และไหลผา่ น
เลือดของเขา มนั เหมอื นหมดสินความหวงั เขาก้าว
ต่อไปไมไ่ ด้อีกแล้ว 
ทุกอยา่ งในโลกเงียบสนิท 
แต่ในความมนึ งงนัน ก้ฉู างอันดเู หมอื นจะได้ยนิ
เสียงของก้ฉู างหนิงเขาพูดวา่ อันอัน น้องรูไ้ หมวา่
ทําไมคณุ ปูถึงตังชอื น้องวา่ ฉางอ้น เพราะปูต้องการ
ให้น้องอยูก่ ับก้ฉู างหนิงไปตลอดชวี ติ และพชี ายคน
นีของน้องจะปกปองน้องเสมอ 
"พชี าย ... " ในตอนนีโอหยางไมส่ ามารถทนได้อีกต่อ
ไป เขาเดินเข้าไปประคองก้ฉู างอัน แต่เขาถูกก้ฉู าง
อันผลักเขาออกเธอยมิ และพูดวา่ " โอหยางนีไมใ่ ชพ่ ี
ชายฉันไมใ่ ชเ่ หรอ นีไมใ่ ชเ่ ขาไมใ่ ชเ่ หรอ " 
"นีไมใ่ ชพ่ ชี ายของฉัน จะเปนของพชี ายของฉันไมไ่ ด้! 
" ก้ฉู างอันนาตาไหลเหมอื นคนหัวใจสลาย แต่เมอื
เธอหันหน้าไปก็เห็นชายคนนันยนื อยูท่ ีประตู ซงึ
เปนผูช้ ายทีเธอรกั มากวา่ สิบป และเพราะเขาเธอจึง
สูญเสียทุกอยา่ ง 
หรงซานเฝามองเธอกอดศพทีหนาวเยน็ ไวใ้ นอ้อม
แขนอยา่ งเงียบ ๆ ใบหน้าของเธอซดี เปนกระดาษ

ดวงตาสีดําของเธอทีเคยรา่ เรงิ และสวยงามนัน 
ตอนนีกลับวา่ งเปล่าผมสีดําของเธอยุง่ เหยงิ เธอดู
เหมอื นห่นุ เชดิ ทีวญิ ญาณถูกดึงออกไปแล้ว เธอ
เอาแต่จ้องมองตรงไปทีศพ 
"หรงซาน" ก้ฉู างอันเงยหน้าขึนแล้วมองไปทีชาย
หนุ่มทียนื อยูต่ รงประตู เธอพูดเบาๆ ดวงตาที
ชดั เจนของเธอถูกยอ้ มไปด้วยมา่ นนาตา "ทําไมหรง
ซาน! ทําไมคนทีตายถึงไมใ่ ชค่ ณุ ! " 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 28 เขาจะทําให้คณุ สมหวงั  
 
เมอื หรงซานได้ยนิ ก้ฉู างอันพูดเชน่ นี หัวใจของเขาก็
สันสะท้านราวกับวา่ เขาถูกบบี ด้วยอะไรบางอยา่ ง 
มนั แน่นเสียจนเขาหายใจไมอ่ อก 
"ทําไมคนอยา่ งคณุ ถึงยงั มชี วี ติ อยู"่ ดวงตาสีเข้มของ
ก้ฉู างอันดําลึก ในแววตามแี ต่ความเฉยเมยเธอหรี
ตาลงเล็กน้อยและพูดอยา่ งเยน็ ชา ก้ฉู างอันก็ก้มลง
มองคนในอ้อมแขนของเธอด้วยดวงตาทีพรา่ มวั  
เวลาผา่ นไปอยา่ งชา้ ๆ และมคี วามโศกเศรา้ ใน
บรรยากาศทีเยน็ เหมอื นนาแข็ง 
หรงซานมองไปทีก้ฉู างอันและฟงสิงทีเธอพูดกับ
เขา ทันใดนันจิตใจของเขาก็สับสนวนุ่ วายและรูส้ ึก
เจ็บแปลบในอก 
"ทําไมไมเ่ ปนคณุ ทีตายหรงซาน มนั จะดีกวา่ นีถ้า
คณุ ตายไปซะ -" ก้ฉู างอันแสยะยมิ แล้ววางศพลง
เธอมองไปทีกรรไกรทีวางไวข้ ้างๆ เธอดเู หมอื นจะ
ขาดสติ เธอหยบิ กรรไกรแล้วแทงไปทีหรงซาน - 
ความเจ็บปวดอยา่ งรุนแรงเกิดขึนทีหน้าอกของหรง
ซาน ตาเขาเบกิ กวา้ งและมองกรรไกรแทงเข้าที
หน้าอกของเขา 
กล้ามเนือบนหน้าอกของเขากระตกุ ด้วยความเจ็บ
ปวด เขาอดทนต่อความเจ็บปวดมองเลือดทีค่อยๆ 

ไหลลง เขาขมวดคิวมุน่ และเงยหน้ามองไปทีดวงตา
ของก้ฉู างอันอยา่ งเงียบ ๆ จนกระทังเขาเห็นนาตา
เธอค่อยๆ ไหลออกมาจากดวงตาของเธอ - 
ก้ฉู างอันตัวสันสะท้านและตาเบกิ กวา้ ง เมอื เธอเห็น
เลือดทีเปอนอยูบ่ นหน้าอกเขา ทันใดนันเธอก็
หายใจไมอ่ อกและหายใจหอบถี 
ตํารวจทีอยูข่ ้างนอกดเู หมอื นจะได้ยนิ การกระทํา
พวกเขารบี เข้ามาทันที สิงทีพวกเขาเห็นคือกรรไกร
ค่หู นึงแทงเข้าไปในหน้าอกของหรงซาน แมว้ า่
กรรไกรจะเข้าไปไมล่ ึก แต่หรงซานก็หลังเลือดออก
มามากมาย 
ตํารวจรบี เข้าควบคมุ ตัวก้ฉู างอัน ราวกับเกรงวา่ เธอ
จําทํารา้ ยหรงซานอีกครงั  
"ก้ฉู างอันคณุ เกลียดฉันมากใชไ่ หม คณุ ต้องการให้
ฉันตายหรอื " หรงซานยนื มอื ออกมาและดึงกรรไกร
ออก บาดแผลไมล่ ึกนัก แต่ไมร่ ูท้ ําไมหัวใจของเขาถึง
ได้เจ็บปวดมาก 
"ไมฉ่ ันไมไ่ ด้เกลียดคณุ ฉันไมไ่ ด้เกลียดคณุ เลยหรง
ซาน ฉันแค่เกลียดตัวเอง " ก้ฉู างอันเงยหน้าขึนมอง
เขาแล้วยมิ ทันใดนันรอยยมิ นันมคี วามเจ็บปวด
อยา่ งชดั เจน "ฉัน แค่เกลียด...เกลียดทีทําไมในชวี ติ นี
ของฉัน ถึงต้องมารูจ้ ักคนอยา่ งคณุ " 

งานศพของคณุ ปูกู้ และก้ฉู างหนิงจัดขึนในวนั
เดียวกัน และนีคือสิงทีทุกคนไมค่ าดคิดคือหรงซาน
ไมไ่ ด้แจ้งความในสิงทีเกิดขึนทีสถานีตํารวจในวนั
นัน โอหยางยงั คงกลัววา่ ก้ฉู างอันจะทําอีกครงั ถ้า
รุนแรงมากกวา่ นี ก้ฉู างอันอาจถูกตํารวจจับตัวไป 
ท้องฟามฝี นตกปรอยๆ และมเี มฆดําปกคลมุ ไปทัว 
ก้ฉู างอันแต่งกายด้วยชุดสีดําและคกุ เข่าต่อหน้า
หลมุ ศพของปูและพชี ายของเธอ เธอมองไปทีรอย
ยมิ ทีใจดีของปูและตาใสสะอาดของพชี าย พวกเขา
กําลังมองเธอด้วยรอยยมิ เต็ม เหมอื นอยากจะพูด
คยุ กับเธอ 
ฮัวซอื หลิงยนื อยูข่ ้างหลังเธอและถือรม่ ให้เธอ เมด็
ฝนตกลงบนพนื ผวิ ของรม่ เบาๆ 
"คณุ ปูกับพชี ายเหนือยมามากแล้วดังนันทังสอง
ต้องพกั ผอ่ นให้ดีนะ อันอัน ... อันอันจะไมต่ ําหนิพี
ชายกับคณุ ปูทีทิง อันอันไป " ก้ฉู างอันแตะภาพถ่าย
บนหลมุ ฝงศพด้วยมอื ทีสันเทาและพูดเบา ๆ "อันอัน 
"จะมาเยยี มบอ่ ยๆ นะคะ " 
คณุ ปูกับพชี ายได้โปรดรออันอัน อันอันจะมาหาเรว็  
ๆ นี รอฉางอันด้วย! 
"ฉางอันกลับกันเถอะ! " ฮัวซอื หลิงกระซบิ บอกเธอ 
สองสามวนั ทีผา่ นมาเขาจําเปนต้องออกหน้าเพอื เข้า

มาชว่ ยเธอจัดงานศพของปูและก้ฉู างหนิง ในสอง
สามวนั ทีผา่ นมานีมนั ยากเกินไปสําหรบั เธอ 
ตอนนีตระกลู ก้พู า่ ยแพแ้ ละไมม่ ใี ครอยากมคี วาม
สัมพนั ธท์ ีดีกับเธอในเวลานี 
ฮัวซอื หลิงได้ยนิ มาวา่ อีกไมก่ ีวนั ธุรกิจตระกลู ก้จู ะ
เปลียนมอื  
เขาไมร่ ูว้ า่ ฉางอันจะรบั ได้หรอื เปล่า 
แต่เขาคิดวา่ คณุ ปูและก้ฉู างหนิงไมอ่ ยูแ่ ล้ว สําหรบั
ฉางอันตระกลู ก้ไู มม่ คี วามหมายอีกต่อไป! 
ก้ฉู างอันไมพ่ ูดอะไรเธอคกุ เข่าอยูเ่ งียบ ๆ เธอไมไ่ ด้
ลกุ ขึนจนกระทังโอหยางเดินมาถึง 
"โอหยางตระกลู ก้จู ะเปลียนเจ้าของหรอื ไม"่ "ใช่ ตอน
นีตระกลู ก้ไู ด้รบั การครอบครองโดยหรงชาน และ
ประธานหรงอาจจะปล่อยให้หลินรวั เอ๋อจัดการกับ
ธุรกิจตระกลู กู้ และกลายเปน CEO ของกู้ นอกจาก
นีเขายงั ลงนามในข้อตกลงการหยา่ รา้ งแล้วประธาน
หรงบอกวา่ เนืองจากนีคือสิงทีคณุ ต้องการ ดังนัน
เขาจะทําให้คณุ สมหวงั !” โอหยางทียนื อยูข่ ้างๆ เขา
กล่าวด้วยความนอบน้อมแต่ก็ไมก่ ล้ามองหน้าก้ฉู าง
อัน 
 
 

ตอนที 29 ฉันไมต่ ้องการเกียวขอ้ งกับตระกลู หรง
อีก 
 
หลายคนคิดวา่ เธอจะรอ้ งไห้และสรา้ งปญหา แต่เธอ
ไมท่ ําเธอทําเพยี งแค่มองดพู วกเขาอยา่ งสงบและ
พูดวา่ "ขันตอนการจัดการขอฝากไวท้ ีคณุ นะโอ
หยาง ฉันไมต่ ้องการเกียวข้องหรอื ใชน้ ามสกลุ ของ
ตระกลู หรงแมต้ อนทีฉันตาย! " 
" ฉางอันจะไมต่ าย และมนั ถูกจัดการแล้วพหี ลิงจะ
พาคณุ ออกไป เราจะไปอยูท่ ีอังกฤษกัน "ฮัวซอื หลิง
พูดด้วยรอยยมิ พลางเอือมมอื ไปดึงก้ฉู างอันเข้ามา
ในอ้อมแขนของเขา 
ก้ฉู างอันค่อยๆดึงตัวเองออกอยา่ งชา้ ๆ เธอมองเขา
ด้วยรอยยมิ "พหี ลิงฉันขอโทษ ฉันขอขอบคณุ ทีพี
ดแู ลฉันตลอดหลายปทีผา่ นมานี ความเปนเพอื น
ของพวกเราและมติ รภาพทังหมดนีฉันจะไมม่ วี นั ลืม
และไมก่ ล้าลืม ฉางอันขอบคณุ พหี ลิงมาก พหี ลิง...พี
ดีมากจรงิ ๆ แต่ความรูส้ ึกฉัน... " 
" ฉางอัน ... " ฮัวซอื หลิงมองไปทีก้ฉู างอัน เขาไม่
ประหลาดใจกับคําปฏิเสธทีรวดเรว็ ของเธอ แต่มนั ก็
ยงั ทําให้เขาไมร่ ูว้ า่ จะพูดอะไรได้อีก 

"พหี ลิงฉันขอโทษ ฉางอันคงไปกับพไี มไ่ ด้! " ก้ฉู าง
อันพูดด้วยรอยยมิ ดวงตากลมโตของเธอเต็มไป
ด้วยความรูส้ ึกผดิ  
ฮัวซอื หลิงหัวเราะกับตัวเองเมอื เห็นท่าทางของเธอ 
ฉางอันเปนเพราะคณุ มอบความรกั ทีคณุ จะไมม่ วี นั
มอบให้คนอืนในชวี ติ นีให้เขา คณุ รกั เขาจนหมด
เรยี วแรงทังหมดแล้วหรอื ? 
"ฉางอันพไี มต่ ้องการคําตอบใด ๆ จากคณุ พแี ค่
ต้องการอยูใ่ กล้ๆ ฉางอันเท่านัน! " เสียงของฮัวซอื
หลิงนันมรี อ่ งรอยของความเศรา้ และความเหงาทีไม่
เคยเปนมาก่อน 
"ฉันขอโทษพหี ลิงทีฉันไมส่ ามารถให้สิงทีพตี ้องการ
ได้ พคี วรหาคนทีค่คู วรกับความรกั ของพ!ี " ก้ฉู าง
อันยงั คงยมิ จากนันก็เอือมมอื ออกไปและกอดฮัวซอื
หลิง แล้วพูดเบาๆ " พหี ลิงฉางอันขอโทษพี ถ้าชาติ
หน้ามจี รงิ ฉันจะตกหลมุ รกั พกี ่อน ... แต่น่าเสียดาย
ทีฉันไมร่ ูว้ า่ จะมชี าติหน้าหรอื ไมแ่ ละไมร่ ูว้ า่ จะมกี าร
เกิดใหมห่ รอื ไม่ ถึงจะมฉี ันก็ไมแ่ น่ใจวา่ จะได้เจอพี
หลิง! " 
" ยยั โง่! "ฮัวซอื หลิงเข้าใจคําพูดของเธออยา่ งดี เธอ
รกั เขาหรอื ไมน่ ัน มนั สําคัญแค่ไหน? 
ตราบใดทีเขายงั รกั เธอไมใ่ ชห่ รอื ? 
มคี นยนื มองอยูไ่ กลๆ ข้างหลังของพวกเขา 

ท่าทางของหรงซานเรมิ โมโหมากขึนเรอื ย ๆ ดวงตา
ของฟนิกซข์ องเขาหรลี งเล็กน้อยและรอ่ งรอยของ
ความโกรธก็ค่อยๆ รวมตัวในรูมา่ นตาทีดําลึกน่า
หลงใหลนันแลดนู ่ากลัว 
“ท่านประธานเราจะไมเ่ ข้าไปหรอื ครบั ” จือฟานที
เดินตามเขาพูดเบา ๆ 
หรงซานไมไ่ ด้พูด แต่มองไปทีคนทังสองทีกอดกัน
ในมา่ นฝนอยา่ งเงียบๆ แมจ้ ะอยูใ่ นสภาพจิตใจที
สับสนวนุ่ วายเขาก็ไมส่ ามารถซอ่ นความสง่างามและ
ความแข็งแกรง่ โดยธรรมชาติของเขาได้ 
เขาแค่มองไปทีนัน 
จนกระทังโทรศัพท์ดังขึน “นายท่านหรง คณุ หนู
หลินไมย่ อมกินข้าวเธอทุบชามแล้วกรดี ข้อมอื ตัวเอง 
ดิฉันไมส่ ามารถหวา่ นล้อมให้เธอไปโรงพยาบาลได้” 
หรงซานตัดบทด้วยการปดโทรศัพท์แล้วมองไปที
คนทังสองตรงนันใบหน้าหล่อเหลาไมม่ กี าร
แสดงออกใด ๆ หลังจากหยุดอยูน่ านเขาก็หันหลัง
และจากไป 
ในวนั ทีสามหลังจากงานศพ หรงซานได้เข้ารบั มอบ
ตําแหน่งตระกลู ก้อู ยา่ งเปนทางการ หรงซานและ ซิ
นหวน หลินรวั เอ๋อร์ รว่ มมอื กันเพอื ส่งมอบธุรกิจ
ของตระกลู กู้ จนเสรจ็ สมบูรณ์ เขายงั ประกาศต่อ
สาธารณะวา่ พวกเขากําลังจะแต่งงานกัน อยา่ งไร

ก็ตามทุกคนต่างประหลาดใจทีก้ฉู างอันหลานสาว
ของตระกลู ก้ขู องไมป่ รากฏตัว แต่เรอื งทังหมดได้
ถูกส่งไปยงั โอหยาง ทนายความของตระกลู ก้ ู
นันเปนสิงทีทําให้ทุกคนแปลกใจ 
ในตอนคาของวนั นันเมฆสีแดงเหมอื นเลือดทีอยู่
นอกหน้าต่างแลดเู ศรา้ และหมน่ หมอง 
แสงในห้องมดื สลัวก้ฉู างอันนังอยูห่ น้ากระจกโต๊ะ
เครอื งแปงและมองดตู ัวเองในกระจกเธอหน้าซดี
จนเหมอื นผี จากนันเธอก็ยมิ แล้วหยบิ เครอื งสําอาง
ขึนมาจากโต๊ะบรรจงเขียนคิวอยา่ งระมดั ระวงั และ
แต่งหน้าอยา่ งละเอียดอ่อน 
 ๊
หลังจากนันเธอก็เปดต้เู สือผา้ ของเธอและหยบิ ชุดพี
ชายทีสังทําจากปารสี ออกมา เธอใส่ชุดแต่งงานที
เขาออกแบบไว้ เมอื มองในกระจกเธอรูส้ ึกวา่ วนั นี
เธอสวยกวา่ วนั ทีเธอแต่งงานกับหรงซานมาก. 
มคี วามสวยงามก็ยอ่ มมเี สือมโทรม ยงิ บานมากเท่า
ไหรก่ ็ยงิ เ**่ยวแห้งมากเท่านัน 
หลังจากทีเธอแต่งตัวเรยี บรอ้ ยแล้วเธอก็หยบิ รูป
ครอบครวั ขึนมาบนโต๊ะมแี มก่ ับพอ่ คณุ ปูและพชี าย 
แต่ตอนนีเธอเหลือเพยี งคนเดียว "คณุ ปู ฉางอัน
เหนือยเกินกวา่ จะเดินแล้ว ฉางอันจะไปอยูก่ ับคณุ ปู
แล้ว” 

ตอนที 30 หรงซานถกู ตบ (สาแก่ใจอีชอ้ ยนัก) 
 
ก้ฉู างอันยมิ แล้วกอดรูปครอบครวั นอนนิงๆ บน
เตียง ตรงด้านข้างมเี สียงบทสัมภาษณ์ของหรงซาน
ทีกําลังฉายทางทีวหี ลินรวั เอ๋อรน์ ังอยูข่ ้างๆ เธอยมิ
สวยเหมอื นดอกไมบ้ านเขามองไปทีหลินรวั เอ่อร์
แล้วก็ยมิ และหัวเราะ พวกเขาทังค่ดู เู หมาะสมกัน
มาก ๆ 
ก้ฉู างอันมองอยา่ งสงบมาก เธอหันหน้ากลับมาแล้ว
มองขึนไปยงั เพดาน ก้ฉู างอันใชแ้ ขนข้างหนึงของ
เธอโอบกอดภาพครอบครวั ไวแ้ น่น ส่วนมอื อีกข้าง
หนึงหยบิ มดี ผลไมท้ ีวางอยูข่ ้างตัว แล้วเธอก็กรดี ลง
ไปทีข้อมอื เรยี วของเธอด้วยความรวดเรว็  
เลือดของเธอพน่ กระจายออกมาแล้วหยดลงบนพนื
เหมอื นดอกไมท้ ีกําลังเบง่ บานรมิ สะพานในเหอ 
ก้ฉู างอันซงึ นอนอยูบ่ นเตียงค่อยๆ หลับตาลง 
หรงซานถ้าชาติหน้ามจี รงิ ขอให้ฉันอยา่ ได้พบเจอ
กับคณุ อีกเลย 
หนึงเดือนต่อมา 
วนั นีเปนวนั เกิดของนายท่านผูเ้ ฒ่าตระกลู หรง ซงึ
ดึงดดู ความสนใจของนักธุรกิจจํานวนมาก ผูค้ นที
ต้องการใกล้ชดิ กับตระกลู หรงต่างพากันไปที
คฤหาสน์หลังเก่าของตระกลู หรง ในคืนนีสามารถ

พูดได้วา่ มที ังคนดังในวงการธุรกิจและแวดวง
การเมอื งมากันเกือบทังหมด 
ในตอนเยน็ ดวงอาทิตยท์ ีสวา่ งจ้าคล้อยตาลงแล้ว
จางหายเข้าไปในก้อนเมฆเหลือเพยี งชนั สีแดงเพลิง 
ทีชนั สองของคฤหาสน์หลังเก่า 
ชายชราของตระกลู หรงนังบนเก้าอีหลักมองไปทีห
รงซานทียนื อยูต่ รงหน้าเขา “เดียวนีปกกล้าขาแข็ง
แล้วสินะแกถึงได้กล้าทําอะไรโดยไมบ่ อกฉัน 
หรงซานเดินไปนังลงทีด้านข้าง “คณุ ปู มนั จะเปน
ไปได้อยา่ งไร ผมยงั ต้องขอบคณุ ปู สําหรบั การ
อบรมสังสอนผมมาเปนอยา่ งดีตลอดมา "หรงซาน
ยมิ แต่รอยยมิ ของเขาไปไมถ่ ึงดวงตา "เวลานีรวั เอ๋
อรค์ วรจะมาทีนีด้วยแต่ผมก็ไมไ่ ด้พาเธอมา คณุ ปูยงั
ไมพ่ อใจอะไรอีกเหรอครบั ” 
นายท่านหรงได้ยนิ แบบนีก็อดไมไ่ ด้ทีจะรูส้ ึกโกรธ
มากขึน “แมว้ า่ ตอนนีแกจะมอี ํานาจ แต่แกก็ไม่
สามารถมาทําเรอื งยุง่ ให้ตระกลู หรงได้ หรงซานปูจะ
บอกแกไว้ วา่ ถ้าแกต้องการให้ผูห้ ญิงคนนันเดินเข้า
ประตตู ระกลู หรงของฉันล่ะก็ แกต้องรอฉันตาย
ก่อน! " 
" คณุ ปูคณุ อายุมากแล้วตอนนีสุขภาพยงั แข็งแรงดี
อยูห่ รอื ไม?่ "รมิ ฝปากของหรงซานโค้งงอขึนแต่ใน
ดวงตากลับมแี ต่ความเยน็ ชา 

“แกไมม่ คี วามเกรงใจปูของแกแล้ว” ผูเ้ ฒ่าหรงบน่
พมึ พาํ ด้วยสีหน้าเศรา้ หมอง 
"คณุ ปูหลังวนั เกิดของป่ ุูผมจะส่งปูกลับไปทีบา้ นเก่า
ในถงเฉิงทีนันอากาศดีมากและเหมาะสําหรบั การ
พกั ฟน" เสียงตาของหรงซานกดลงชา้ ๆ พรอ้ มกับ
ความหนาวเหน็บ เขาลกุ ขึนมองชายชราตรงทีนัง
หลัก “ถ้าคณุ ปูอยากถามผมเกียวกับก้ฉู างอัน ผม
บอกได้เลยวา่ เมอื เดือนทีแล้วครอบครวั ของตระกลู
ก้ลู ้มลง ตอนนันผมหยา่ กับเธอแล้วและทุกคนก็ต่าง
มที างของตัวเอง ” 
จากนันจู่ๆ เขาหยุดชะงักเขาจําสิงทีหลินรวั เอ๋อรพ์ ูด
กับเขาได้ รวั เอ๋อรบ์ อกวา่ ก้ฉู างอันและฮัวซอื หลิงไป
อังกฤษด้วยกัน 
ในตอนนีความเกลียดชงั และความโกรธของเขาเพมิ
ขึนอยา่ งรวดเรว็ จู่ๆ เขาก็หัวเราะขึนมา 
“ก้ฉู างอันกับฮัวซอื หลิงไปอังกฤษด้วยกัน เหอะ! น่า
เสียดายทีหลานสะใภ้ของคณุ ปูหนีไปอยูก่ ับผูช้ าย
คนอืนแล้ว , เธอ ...” 
คําพูดของหรงซานยงั ไมจ่ บ ใบหน้าของเขาก็ถูกตบ
อยา่ งทันที ตบนันรุนแรงมากจนหรงซานเซไปตาม
แรงตบ แก้มของเขากลายเปนสีแดงและบวมใน
ทันที ทีมุมปากของเขาค่อยๆ มเี ลือดไหลออกมา 

การทีนายท่านหรงลงแรงมามากเชน่ นีแสดงให้เห็น
วา่ ชายชรากําลังโกรธอยา่ งหนัก 
คณุ ปูหรงลกุ ขึนยนื ถึงใบหน้าของท่านแมจ้ ะดแู ก่
ชราแต่ความสง่างามน่าเกรงขามนันไมไ่ ด้ลดลงเลย 
"อาซานแกปฏิบตั ิต่อฉางอันเชน่ นีสักวนั หนึงแกจะ
เสียใจ! " 
หลังจากทีคณุ ปูหรงพูดเชน่ นี เขาก็ลกุ ขึนและเดิน
ออกจากห้องหนังสือโดยทีเขาไมไ่ ด้เหลือบมองไปที
หรงซานแมแ้ ต่น้อย 
เมอื เห็นด้านหลังของคณุ ปู หรงซานก็หัวเราะกับตัว
เองเขาจะเสียใจหรอื  
เขาจะมโี อกาสได้เสียใจไหม 
เขาไมไ่ ด้เห็นก้ฉู างอันมาเกือบหนึงเดือนแล้ว ครงั
สุดท้ายทีเขาเห็นก็คือ ก้ฉู างอันอยูข่ ้าง ๆฮัวซอื หลิง
ในงานศพ เขาคิดวา่ ตราบใดทีเขาไมเ่ ห็นเธอ เธอก็
จะค่อยๆ หายไปจากความคิดของเขา 
แต่ทําไมยงิ นานก้ฉู างอันก็ยงิ ชดั เจนในความคิดของ
เขา ความโกรธ รอยยมิ และความอ่อนโยนของเธอ
ล้วนพุง่ ตรงเข้าสู่หัวใจเขา 
"อาซาน... " 
เสียงแผว่ เบาทีเรยี กเขายามคาคืนนันเปนใคร? 
มนั คือฉางอันใชไ่ หม ฉางอันเรยี กเขาใชไ่ หม 

ในตอนนีดเู หมอื นวา่ จะมบี างสิงทีสําคัญกําลังหลดุ
ลอกออกไปจากรา่ งกายของหรงซานทีละน้อย ... 
เขาไมเ่ คยรูส้ ึกเจ็บปวดถึงขนาดนีมาก่อนเลย 
ราวกับวา่ เขากําลังถูกเถาวลั ยแ์ ห่งโชคชะตามา
พวั พนั อยูใ่ นหัวใจและจากนันพนื ดินก็ดึงเขา หัวใจ
และเลือดในรา่ งกายของเขาเจ็บปวดอยา่ งมาก 
จะเปนไปได้อยา่ งไร ... ความเจ็บปวดเชน่ นี ... ความ
เจ็บปวดทีเขาไมเ่ คยรูจ้ ักมาก่อน ... 
ทันใดนันเสียงเรยี กเข้าก็ขัดจังหวะความคิดของเขา 
หรงซานมองไปทีหมายเลขทีแสดงบนโทรศัพท์ 
ความเปราะบางของดวงตาสีเข้มก็หายไปทันที นา
เสียงของเขาเยน็ ชา “มอี ะไรเหรอ?” 
“นายท่านรองมเี รอื งเกิดขึนกับคณุ หลิน!” 
****เตงเลามไี รจะบอก เรากลับไปแก้ไขเรยี บเรยี งคํา
ทีเราพมิ พข์ าดเกินตกหล่นให้แล้วนะทุกบทเลย ซงึ
ผดิ เยอะมาก 
ขอบคณุ ทีทนอ่านกันมานะคะ กราบบบบบบบ 
ใครทีอ่านก่อนวนั ที 28 ม.ค กลับไปอ่านใหมไ่ ด้นะ 
เราเรยี บเรยี งให้ใหมแ่ ล้วอ่านง่ายกวา่ เดิม(นิดนึง) 
 
 
 
 

ตอนที 31 คณุ เบอื ชวี ติ แล้วใชไ่ หม 
 
“มอี ะไร?” หรงซานพูดเบา ๆ สีหน้าของเขาเรยี บเฉย
ไมม่ คี วามสุขหรอื ความโกรธให้เห็น 
คนทีอยูอ่ ีกด้านรายงานวา่ “คณุ หนูหลินเก็บข้าว
ของเสรจ็ แล้วกําลังจะมาทีคฤหาสน์หลังเก่า แต่เมอื
คณุ หนูลงไปด้านล่างเธอก็ถูกทํารา้ ยและเกือบถูก
จับตัวไป และคณุ หนูได้รบั บาดเจ็บนิดหน่อยครบั ! " 
หรงซานขมวดคิวเยน็ ชาของเขา" จับคนรา้ ยได้หรอื
เปล่า " 
" "ได้ครบั ตอนนีผมควบคมุ มนั ไวแ้ ล้ว! "อีกฝายตอบ 
"ฉันจะอยูท่ ีนีสักครู่ คณุ ส่งรวั เอ่อรไ์ ปโรงพยาบาล
ก่อน! " 
งานเลียงวนั เกิดจบเรว็ มาก เนืองจากนายท่านผูเ้ ฒ่า
ตระกลู หรงออกไปจากงานอยา่ งกะทันหัน นายท่าน
หรงพาแมบ่ า้ นและขับรถกลับไปทีบา้ นของท่านใน
ถงเฉิงทันทีในคืนนัน และหรงซานเมเิื คลียรท์ ุก
อยา่ งจบก็รบี ไปโรงพยาบาลทันที 
เมอื หรงซานมาถึงโรงพยาบาล เขาเปดประตเู ข้าไป
ในห้องก็เห็นหลินรวั เอ่อรน์ ังพงิ หัวเตียง ใบหน้าของ
หลินรวั เอ๋อรซ์ ดี และดอู ่อนแอมาก เมอื เธอเห็นหรง
ซานเดินเข้ามาก็ส่งเสียงเรยี กเบา ๆ " อาซานคณุ มา
แล้ว ฉันคิดวา่ ฉันจะไมไ่ ด้เจอคณุ อีกแล้ว " 

หรงซานมองไปทีหลินรวั เอ่อร์ ไมร่ ูว้ า่ ทําไมเขาถึง
รูส้ ึกเบอื กับท่าทางแบบนีของเธอ เขาก้าวไปข้าง
หน้าก่อนทีจะยนื มอื ออกไป เขาก็เห็นหลินรวั เอ่อร์
รบี เอือมมอื มาควา้ มอื ของเขาไว้ หรงซานยมิ และพูด
วา่ "รา่ งกายของคณุ โอเคไหม? " 
"ฉันสบายดีแค่มรี อยข่วนทีผวิ เท่านันไมไ่ ด้เปนอะไร
มาก งานคืนนีคณุ ปูมคี วามสุขมากใชม่ ยั " หลินรวั เอ๋
อรพ์ ูดอยา่ งมคี วามสุขแล้วมองไปทีหรงซาน เขาส่าย
หัวแล้วดึงให้เธอเอนตัวลงบนไหล่ของเขาอยา่ งอ่อน
โยน หลังจากนันเสียงอันนุ่มนวลของหลินรวั เอ๋อรก์ ็
ดังขึนอีกครงั "อาซาน, คนขับรถเฉินจับชายคนนัน
ไว้ คณุ ต้องการถามเขาด้วยตัวเองหรอื ไม่ ชายคน
นันอยูข่ ้างนอก! " 
หรงซานยมิ แต่มนั เปนรอยยมิ ทีไมเ่ ห็นอารมณ์ใด ๆ
ในดวงตา เขากดโทรศัพท์ "เอามนั เข้ามา! " 
สักครูช่ ายสองคนก็ลากชายคนหนึงเข้ามาในห้อง 
เขามองไปทีชายท่าทางซอมซอ่ ตรงหน้าเขา ขาของ
มนั อ่อนแรงด้วยความตกใจทรุดตัวลงคกุ เข่าอยูบ่ น
พนื ปากของมนั ยงั คงรอ้ งขอความเมตตา "นายรอง
ท่านหรงโปรดยกโทษให้ผมด้วย นายหญิงก้ใู ห้เงิน
ผมเพอื ลักพาตัวคณุ หนูหลิน ผมไมร่ ูค้ ณุ หนูหลิน
เปนเมนี นายท่านรอง ถ้าผมรูผ้ มจะเอาความกล้า
ทีไหนมาทํา ผมไมก่ ล้าทําแน่นอน! " 

"แกกําลังพูดถึงอะไร? " หรงซานพูดอยา่ งเกรยี ว
กราดมองไปทีชายทีคกุ เข่าอยูบ่ นพนื ดวงตาของเขา
เยน็ ชามากขึน "ก้ฉู างอันสังให้แกทําหรอื " 
"ใชค่ รบั นายหญิงก้คู นนันให้ผมห้ารอ้ ยหยวน บอก
ให้ผมลักพาตัวคณุ หนูลินไปวท้ ีสุสานบนภเู ขาฟนิกซ์
แล้วส่วนทีเหลือเธอจะจัดการเอง "ชายคนนันพูด
อยา่ งสัน ๆ " นายหญิงก้คู นนันบอกวา่ คณุ หนูหลิน
กับสามที ําลายทุกอยา่ งทีเธอมี แมจ้ ะต้องตายก็จะ
ขอแก้แค้นและยงั พูดวา่ เธอสามารถทําลายคณุ หนู
ลินได้ครงั หนึงแล้วถ้ามอี ีกเปนครงั ทีสองจะเปนไร
ไป " 
ความโกรธทีรุนแรงทําให้หรงซานเอือมมอื ไปทุบ
แจกันข้างๆ แตกจนเกิดเสียงดังและแววตาของหรง
ซานก็มดื มดิ ลง" 
" ก้ฉู างอันคณุ ไมส่ ํานึกผดิ จรงิ ๆ คณุ เบอื ชวี ติ แล้วใช่
ไหม" 
"อาซาน ... " หลินรวั เอ๋อรร์ อ้ งไห้แล้วมองไปทีชาย
หนุ่มรูปงามตรงหน้าเธอ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วย
นาตา "ฉันไมค่ ิดวา่ ฉางอันจะเกลียดฉันมากขนาดนี 
เธอทําลายฉันเพยี งครงั เดียวมนั ไมเ่ พยี งพอ เธอ
ต้องการทําลายฉันอีกครงั " 
"ไมต่ ้องกังวล ฉันจะไมป่ ล่อยให้ก้ฉู างทํารา้ ยคณุ อีก! 
" 

หรงซานตบเบาๆ ทีหลังมอื เธอแล้วปลอบจนเธอ
สบายใจ จึงลกุ ขึนยนื " คณุ ดแู ลคณุ หนูหลินให้ดี ถ้า
คณุ ทําผดิ พลาดแมเ้ พยี งเล็กน้อยคณุ ควรรูถ้ ึงผลที
ตามมา! " 
"ได้ครบั นายท่านรอง " 
หลินรวั เอ๋อรม์ องตามหลังหรงซานทีเดินออกไป 
รอยยมิ หยนั ก็เกิดทีรมิ ฝปากเธอ ก้ฉู างอันถึงแกจะ
ลงไปอยูใ่ นนรก ฉันก็มวี ธิ ที รมาณแก แล้วหลินรวั เอ๋
อรป์ ล่อยเสียงหัวเราะออกมาอยา่ งสะใจ 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 32 เหลือแต่ขเี ถ้า 
 
หรงซานก้าวออกจากโรงพยาบาลพรอ้ มกับสายฝน
โปรยปรายใบหน้าทีเด็ดเดียวของเขาเปยกฉาไป
ด้วยสายฝน ทันใดนันเขาก็นึกถึงทุกสิงทีเพงิ ผา่ นมา 
ทุกอยา่ งเกียวกับก้ฉู างอันโดยเฉพาะในสถานี
ตํารวจ ก้ฉู างอันพูดวา่ ทําไมไมใ่ ชเ่ ขาทีตายไปและ
ตอนทีเธอแทงเขาด้วยกรรไกร สิงเหล่านีทําให้สีหน้า
ของเขาเยน็ ชาลง 
เพยี งพรบิ ตารม่ สีดําก็ยนื ออกมาจากมอื ของจือฟาน
และชุดสูททีทําด้วยมอื ก็คลมุ ไหล่ทีแข็งแรงทังสอง
ข้างของเขาไว ้
“จือฟานส่งออกไป!” นาเสียงของหรงซานแข็งกรา้ ว 
"ครบั ท่านประธาน! " จือฟานลดศีรษะลงแล้วตอบ
เบา ๆ จากนันก็เงยหน้าขึนถาม "ถ้าอยา่ งนันเราจะ
กลับไปทีวลิ ล่าเดียวนีเลยหรอื " "เปล่า 
ไปทีสุสานบนภเู ขาฟนิกซ!์ " ความเยอื กเยน็ ในดวง
ตาของหรงซานเพมิ ขึน เขาก็ขยบั ตัวแล้วพูดวา่ "ฉัน
อยากรูว้ า่ ก้ฉู างอัน ต้องการทําอะไร! " 
จือฟานรบี ตอบ"ครบั ท่านประธาน! " 
ในขณะนันโทรศัพท์มอื ถือของหรงซานก็ดังขึน เมอิื
เขาก็รบั สายก็ได้ยนิ อีกชายหนุ่มถามวา่ เขาอยูท่ ีไหน 
หรงซานตอบกลับไปเบา ๆ วา่ "ภเู ขาฟนิกซ!์ " 

ทีภเู ขาฟนิกซ ์
ในสุสานรกรา้ ง หรงซานยนื ในด้านหนึงของสุสาน
ด้วยท่าทางทีสง่างามและเกียจครา้ นและรมิ ฝปาก
บางของเขาก็บงึ ตึง 
"จือฟาน, ก้ฉู างอันอยูท่ ีนีหรอื ไม?่ " หรงซานพูดเบา 
ๆ ธูปทีอยูใ่ นมอื ของเขากําลังลกุ ไหมแ้ ละควนั ทีมว้ น
งอลอยขึนและถูกลมพดั ออกไป 
"คนของเรายงั ไมม่ ใี ครพบนายหญิง ... " จือฟาน
กล่าวด้วยความเคารพและรูท้ ันทีวา่ เขาพูดอะไรผดิ
และเปลียนคําพูด " อะแฮ่ม!คณุ หนูกู้ ยงั ไมม่ ใี ครพบ
รอ่ งรอยของคณุ หนูก้เู ลยครบั  
"จรงิ เหรอ " หรงซานเงยหน้าขึนเล็กน้อยและมองไป
ทีสุสานทีอยูห่ ่างออกไปหลายสิบเมตรมนั คือสุสาน
ของนายท่านก้แู ละก้ฉู างหนิง 
"ท่านประธานทําไมเราไมไ่ ปทีสุสานของนายท่านก้ ู
เนืองจากคณุ หนูเลือกทีอยูใ่ นสุสานเพราะเธอต้อง
ต้องการล้างแค้นให้นายท่านก้กู ับนายน้อยก้ฉู าง
หนิง " จือฟานค่อยๆ กล่าวอยา่ งระมดั ระวงั  
จือฟานกลัวอยา่ งมากกับความรูส้ ึกนี กับความรูส้ ึก
ทีวา่ หรงซานอาจจะระเบดิ ได้ทุกเมอื  
หรงซานไมไ่ ด้พูดอะไรสักคําเพยี งแค่ก้าวขายาว ๆ 
ของเขาออกไปแล้วเดินไปทางสุสาน 
ก้ฉู างอันคณุ จะมาไหม 

อันทีจรงิ เขาไมจ่ ําเปนต้องมาทีนีด้วยตัวเอง เขาแค่
โทรไปขอให้ตํารวจมาจับกมุ ก้ฉู างอันมนั ก็จบแล้ว 
แต่ทําไมเขาถึงต้องมาด้วยตัวเอง? 
แค่อยากมาดวู า่ เปนเธอจรงิ หรอื เปล่า หรอื เปน
เพราะอยา่ งอืน? 
ก่อนทีเขาจะรูต้ ัว เขาเดินมาถึงสุสานของบรรพบุรุษ
ตระกลู ก้แู ล้ว ตรงนันถัดจากสุสานของนายท่านกู้
กับก้ฉู างหนิงแล้วยงั ม ี
สุสานของบุคคลอืนนันคือสุสานของก้ฉู างอัน 
ก้ฉู างอัน?!! 
"จือฟาน เรยี กผูด้ แู ลมา " หรงซานทีตัวสันเทา
ตะโกนทันที จือฟานทียนื อยูด่ ้านหลังหรงซานเห็น
ฉากนี เขาไมส่ ามารถคาดเดาได้วา่ เกิดอะไรขึน เมอื
ได้ยนิ เสียงคํารามนีเขาก็ตกใจมากจึงรบี โทรเรยี กผู้
ดแู ลสุสานอยา่ งรวดเรว็ ทันที 
ในขณะผูด้ แู ลสุสานมาถึงทีเหงือก็ท่วมตัว "นายท่า
นรองมอี ะไรเกิดขึนหรอื ครบั " 
"ก้ฉู างอันคนไหน? " เสียงของเขาสันเทาอยา่ ง
ควบคมุ ไมอ่ ยู ่
"นายท่านหรง นีคือ ก้ฉู างอันลกู สาวของตระกลู ก้ ู
เธอน่าสงสารมากเมอื ผมเมอื คิดถึงเรอื งนี คณุ ปูและ
พชี ายเธอมงี านศพในวนั เดียวกัน และเธอก็เสียชวี ติ
หนึงสัปดาห์หลังจากนัน ผมได้ยนิ วา่ มนั เปนการฆา่

ตัวตาย ชา่ งน่าเสียดายจรงิ ๆ งานศพของเธอก็รา้ ง
มากเชน่ เดียวกัน โดยมแี ค่เพยี งแมบ่ า้ นของเธอและ
สามชี อื ฮัวเท่านัน” 
บูม! ราวกับวา่ มบี างอยา่ งหัวใจของหรงซานพงั
ทลายลง 
เขามองไปทีสุสานขนาดใหญ่ตรงหน้าเขา มรี ูปก้ฉู าง
อันอยูบ่ นหลมุ ฝงศพ เธอถือดอกไลเซนทัสทีบาน
สะพรงั และเธอยมิ สวยเหมอื นดอกไม ้
ถ้านับดีๆ พวกเขารูจ้ ักกันมา 16 ปแล้ว 
ผูห้ ญิงทีชอบเดินตามเขามาตังแต่เขายงั เด็ก ชอบ
เรยี กเขาวา่ อาซานได้เสียชวี ติ แล้วตอนนี เธอตาย
อยา่ งโดดเดียวในทีทีไมม่ ใี ครรู้ มเี พยี งแมบ่ า้ นและ
ฮัวซอื หลิงเท่านันทีรู ้
เขาคิดมาตลอดวา่ ก้ฉู างอันจากไปกับฮัวซอื หลิง แต่
เขาไมค่ าดคิดวา่ ผูห้ ญิงคนนันจะตาย! 
ไม่ เขาไมเ่ ชอื เขาไมเ่ ชอื เลย! 
หลังจากยนื ตะลึงอยูน่ านเขาค่อยๆ ยกมอื ขึนและนิว
เรยี วของเขาสัมผสั กับคําทีสลักอยูบ่ นหลมุ ฝงศพที
เปนนาแข็ง ความหนาวเยน็ แผซ่ า่ นจากปลายนิวพุง่
ตรงสู่ก้นบงึ ของหัวใจเขา 
ก้ฉู างอันฉันไมเ่ ชอื ฉันไมเ่ ชอื วา่ คณุ จะตาย! 
หรงซานมองไปทีหลมุ ฝงศพตรงหน้าเขาด้วยความ
ไมเ่ ชอื ดวงตานกฟนิกซข์ องเขาเปนสีแดงเข้มเขา

เหมอื นเสือชตี าห์ทีอันตรายอยา่ งมากในขณะนี จู่ๆ 
เขาก็ตะโกนออกมา “ก้ฉู างอันออกมาเดียวนี ฉันรู้
วา่ คณุ ซอ่ นตัวอยู่ คณุ กล้าลักพาตัวรวั เอ๋อรแ์ ล้ว
ทําไมคณุ ไมก่ ล้าออกมา อยา่ คิดวา่ คณุ มหี ลมุ ฝงศพ
แล้วฉันจะเชอื วา่ คณุ ตาย ถ้าคณุ ไมอ่ อกมาตอนนีฉัน
จะขุดหลมุ ฝงศพของปูกับพชี ายของคณุ แล้วเอาไป
เผาให้เหลือแต่ขีเถ้า " น่าเสียดายทีมเี พยี งแค่สายลม
ทีแผว่ เบาเท่านันตอบสนองเขา 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 33 ในโลกนีไมม่ ใี ครทีจะรักนายได้มากกวา่  
 
"ฉันจะนับถึงสามแล้วถ้าคณุ ยงั ไมป่ รากฏตัวอีกฉัน
จะให้คนมาขุด ก้ฉู างอันฉันพูดจรงิ -" เขาตะโกน
ก้องราวกับวา่ วธิ นี ีเปนวธิ เี ดียวทีจะซอ่ นความกลัว
ภายในใจของเขา 
ไมม่ ใี ครตอบกลับมาเขากัดฟนและพูดอยา่ งเยน็ ชา “
จือฟานเรยี กคนมาขุดหลมุ ศพ!” เมอื จือฟานได้ยนิ
เชน่ นีใบหน้าของเขาก็เปลียนเปนสีขาวด้วยความ
ตกใจ จะดีเหรอ? 
"ประธาน ----" 
"ฉันบอกให้ไปก็ต้องไป ไมเ่ ข้าใจเหรอ" หรงซาน
คํารามราวกับสิงโตโกรธ แต่ดวงตาของเขากลับดู
สินหวงั และหวนั เกรง 
"ฉันไมเ่ ชอื หรอกวา่ ผูห้ ญิงทีรา้ ยกาจอยา่ งก้ฉู างอัน
จะตายแบบนี!” 
จือฟานทีตกอยูใ่ นภาวะกลืนไมเ่ ข้าคายไมอ่ อก 
ทันใดนันเขาหันไปเห็นหนานกงมูไ่ ปทีเพงิ มาถึง 
และสิงทีหนานกงเห็นก็คือ หรงซานทีกําลังบา้ คลัง
ขมวดคิวมุน่ ตวาดจือฟานทียนื หน้าเปลียนสีไปมาอยู่
ตรงนัน แต่เขาก็ยงั เดินเข้าไป เขาส่งเอกสารทีอยูใ่ น
มอื ไปให้หรงซาน 

"อาซาน ทีฉันโทรหานายวนั นี ก็เพอื จะบอกคณุ
เกียวกับเรอื งนี แต่คงสายไปแล้วฉางอันเธอได้จาก
ไปแล้ว " 
"ฉันไมเ่ ชอื ผูห้ ญิงทีชวั รา้ ยคนนัน กล้าทีจะตายหรอื  
เธอยงั เคยบอกฉัน "ทําไมฉันถึงไมต่ ายไปซะ - เธอ
จะตายได้อยา่ งไร" หรงซานหัวเราะดวงตาของเขา
กลายเปนสีแดงราวกับวา่ นีเปนสืงทีตอกยากับตัว
เองวา่ ก้ฉู างอันยงั ไมต่ าย 
"อาซาน ฉันได้พูดไปแล้ววา่ ในโลกนีมบี างอยา่ งทีไม่
สามารถกลับมาได้! " หนานกงพูดพรอ้ มกับถอน
หายใจจากนันส่งแฟมเอกสารให้เขา 
" ดดู ้วยตัวเองอาซาน นายจะรูว้ า่ ในโลกนีไมม่ ใี ครที
จะรกั นายได้มากกวา่ ฉางอัน! " 
ราวกับทนไมไ่ ด้ทีจะเห็นเพอื นของเขาอับอาย หนา
นกงมูไ่ ปหันหลังและเดินไปอีกด้านหนึง จือฟานก็
เดินไปกับหนานกงด้วยเชน่ กันสิงทีประธานหรง
ต้องการในตอนนี คือความเงียบสงบ 
หรงซานนังลงข้างๆ หลมุ ฝงศพเขาไมส่ นใจภา
พลักษณืใด ๆ อีกต่อไป เขาเปดดสู ิงทีหนานกงมอบ
ให้เขาทีละหน้า 
ปรากฎวา่ เปนคณุ ปูเปนคนทีขับไล่หลินรวั เอ๋อรอ์ อก
ไปเพราะคณุ ปูทราบวา่ ฉางอันกําลังจะตีตัวออก
จากหรงซานเพราะเขาไปชอบหลินรวั เอ๋อร์ ดังนัน

เมอืิ หลินรวั เอ๋อรถ์ ูกขับไล่ออกไป ฉางอันจึงเอา
สมบตั ิของแมเ่ ธอไปขายเพอื เอาเงินไปชว่ ยหลินรวั
เอ๋อรผ์ ูห้ ยงิ ทีหรงซานหลงรกั  
ปรากฎวา่ เหตกุ ารทํารา้ ยทีหลินรวั เอ๋อรใ์ นต่าง
ประเทศไมเ่ กียวข้องกับฉางอัน หลินรวั ถูกข่มขืนเมอื
เธอไปทีบารเ์ พอื ดืมเหล้า ปรากฎวา่ เมอื เขาพาฉาง
อันไปทีสโมสรแลกเปลียนภรรยาในวนั นัน หลินรวั
เอ๋อรจ์ ้างคนให้ตามไปข่มขืนฉางอัน และถ้าไมใ่ ชเ่ พ
ราะฮัวซอื หลิง ในคืนนันฉางอันก็คง... 
และปรากฎวา่ หลินรวั เอ๋อรเ์ ปนน้องสาวต่างมารดา
ของฉางอัน แต่คนในตระกลู ก้ไู มม่ ใี ครยอมรบั แม่
ของหลินรวั เอ๋อร์ เธอจึงเก็บความแค้นใจไว้ แมแ้ ต่
แมข่ องฉางอันก็ถูกหลินรวั เอ๋อรผ์ ลักลงไปทีชนั ล่าง
จนตาย ซงึ ในตอนนันหลินรวั เอ๋อรอ์ ายุเพยี งแค่แปด
ขวบ 
ไมน่ ่าแปลกใจทีฉางอันพูดเสมอวา่ หลินรวั เอ๋อรเ์ ปน
ฆาตกร 
หลินรวั เอ๋อรไ์ มเ่ คยตังท้องและการตายของคณุ ปูก้กู ็
เกียวข้องกับหลินรวั เอ๋อรน์ อกจากนีก้ฉู างหนิงยงั
ถูกไล่ล่าและถูกสังหารเมอื เขาออกจากสถานีตํารวจ
หลังจากทีตัวเขาสังให้ปล่อยตัว 

ทังทีฉางอันพราบอกความจรงิ กับเขาอยูต่ ลอดเวลา 
แต่เขาไมเ่ คยเชอิื เธอเลย เขายงั ทํารา้ ยจิตใจก้ฉู างอัน
มาตลอด3ป 
จนกระทังถึงชว่ งเวลาทีก้ฉู างอันสูญเสียจนถึงทีสุด 
มนั ทําให้เธอหมดรกั เขา หรงซานได้รบั รูค้ วามจรงิ
เมอื บางคนได้กลายเปนกระดกู ไปแล้ว 
ภรรยาและลกู ของเขาไมม่ วี นั กลับมา 
หรงซานยกมอื ขึนและโยนเอกสารขึนไปทัวท้องฟา 
ดวงตาสีแดงเข้มจับจ้องไปยงั ภาพบนหลมุ ฝงศพ 
เขาเห็นก้ฉู างอันทียมิ แยม้ เมอื นึกถึงวนั นันในงาน
ศพ เธอพูดกับเขาด้วยรอยยมิ ขืนวา่ หรงซาน บาง
ครงั ฉันอยากจะขุดหัวใจของคณุ ออกมาดู วา่ มนั
เปนสีอะไร 
"ฉางอันคณุ เกลียดฉันมากแค่ไหนคณุ เลือกทีจะตาย 
คณุ ก็คงไมอ่ ยากเจอฉันอีกแล้วใชไ่ หม ... " เขาเอาก้ม
หน้าลงหัวพงิ หลมุ ฝงศพมนั ทําให้ไมม่ ใี ครมองเห็น
ใบหน้าของเขาชดั เจน นาตาของเขาค่อยๆ ไหลออก
มาจากมุมตาของเขา 
หลังจากนันเขาหยบิ มดี ออกมาจากกระเปาแล้วกรดี
เข้าไปทีหน้าอกของเขาอยา่ งแรงเลือดไหลออกมา
เปยกเสือของเขาในทันที เขาเอือมมอื ไปสัมผสั มนั
ด้วยรอยยมิ "ฉางอันฉันจะเอาหัวใจนีออกมาแสดง
ให้คณุ เห็นวา่ มนั เปนสีอะไร! " 

รมิ ฝปากบางของหรงซานสันระรกิ และนาตาไหล
ออกมาจากตาของเขาไมห่ ยุดและมนั หยดลงบน
ภาพถ่ายทียมิ แยม้ สวยงามของก้ฉู างอัน 
"อาซาน--" หนานกงมูไ่ ปเห็นวา่ หรงซานไมม่ กี าร
เคลือนไหวมานานแล้วเขาจึงเดินเข้าไปไปสองสาม
ก้าว แต่สิงทีเขาเห็นคือฉากทีหรงซานเอามอื เปอน
เลือดถือมดี ไวแ้ ล้วกําลังจะแทงเข้าไปทีหัวใจ หนาน
กงรบี วงิ ควา้ มดี ในมอื ของหรงซาน " นายจะเปนบา้
ไปแล้วหรอื ” 
“หนานกง นายได้ถามฮัวซอื หลิงหรอื แมบ่ า้ นก้บู า้ ง
มยั วา่ ฉางอันได้พูดอะไรถึงฉันบา้ ง ” 
หนานกงมูไ่ ปส่ายหัว 
เมอื หรงซานได้เห็นเชน่ นีเขายมิ อยา่ งหดห่แู ล้ว
อาเจียนออกมาเปนเลือดรดลงบนหลมุ ฝงศพและ
เขาก็เปนลมล้มลงข้างๆ หลมุ ฝงศพ ทําให้หนานกง
และจือฟางหวาดกลัวเปนอยา่ งมากรบี ส่งเขาไปโรง
พยาบาลทันที 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 34 ฉางอันฉันเจบ็ มนั เจบ็ ปวดมากจริงๆ 
 
ในโรงพยาบาล หรงซานนอนหลับอยูบ่ นเตียงอยา่ ง
เงียบ ๆ โดยมสี ายนาเกลือห้อยติดอยูก่ ับแขนของ
เขา 
หนานกงมูไ่ ปยนื มองใบอันหน้าซดี เซยี วของเพอื น
เขา เขาชา่ งโหดเหียมจรงิ ๆ เขาใชม้ ดี แทงตัวเองจน
เกือบจะทะลไุ ปถึงหัวใจ 
,อาซานฉันเตือนนายมานานแล้ว วา่ คนเราไม่
สามารถเรยี กคืนในสิงทีผดิ พลาดได้และบางอยา่ งไม่
สามารถหวนคืนกลับมา 
ตอนนีนายก็เหมอื นกันกับฉัน นายจะจมอยูก่ ับ
ความรูส้ ึกผดิ ตลอดไป ฉางอันของนายและเหยยี น
เหยยี นของฉันจะไมม่ วี นั กลับมาอีกแล้ว 
ในขณะทีหนานกงจมอยูก่ ับความคิดของตัวเองนัน
จู่ๆเขาก็พูดขึนมา 
"จือฟานไปจับตาดหู ลินรวั เอ๋อรไ์ วใ้ ห้ดีและอยา่ ให้
เธอรูต้ ัว หลังจากทีอาซานตืนขึนมาผมคิดวา่ เขาจะมี
เรอื งมากมายทีจะถามเธอ! " 
จือฟานมองไปทีสภาพของหรงซานแล้วพยกั หน้า 
เขาได้เคยเตือนประธานหรงไปแล้ววา่ ขอให้เขา
ตรวจสอบหลินรวั เอ๋อร ์