ให้ฉันได้รักคุณอีกครั้ง

" งันเราก็ทําตามทีคณุ ต้องการให้มนั เรยี บรอ้ ยกัน
เถอะ! " 
วนั รุง่ ขึนก้ฉู างอันได้รบั โทรศัพท์จากหรงซานวา่ เขา
กําลังจะพาเธอไปงานเลียงถ้าเธอยอไปเขาจะปล่อย
ก้ฉู างหนิง ก้ฉู างอันไมม่ ที างเลือกอืนใดนอกจาก
ตกลงไปเพอื ชว่ ยพชี ายของเธอ เมอื เธอไปถึงทีนัน 
โดยไมค่ าดคิด หรงซานพาหลินรวั เอ๋อรม์ าด้วย 
หลินรวั เอ๋อรค์ ล้องแขนหรงซานพากันเดินไปข้าง
หน้าอยา่ งสง่างามและตัวเธอเดินตามหลังพวกเขา
ไป 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 13 สมาคมแลกเปลียนภรรยา 
 
หรงซานยนื บตั รสมาชกิ ให้พนักงานต้อนรบั และ
เดินเข้าไปด้านในโดยมหี ลินรวั เอ๋อรอ์ ยูใ่ นอ้อมแขน
เขา 
"มาดามโปรดอยูก่ ่อน" ชาวอังกฤษในชุดสูทสีดําพูด
เปนภาษาอังกฤษน่าจะเปนเจ้าหน้าทีรกั ษาความ
ปลอดภัยทีนี อาจเปนเพราะมคี นต่างชาติเปน
จํานวนมากมาทีนี ดังนันพวกเขาจึงสือสารด้วย
ภาษาอังกฤษทังหมด 
เธอมองตามไปทีด้านหลังของหรงซานและหลินรวั
เอ๋อรแ์ ล้วพูดเปนภาษาอังกฤษอยา่ งคล่องแคล่ว "
ฉันมาทีนีกับพวกเขา" 
"ขออภัยสโมสรแลกเปลียนภรรยามสี ถานทีจํากัด 
เราอนุญาตพาผูห้ ญิงมาได้เพยี งคนเดียว "ชาว
อังกฤษกล่าวด้วยเสียงตา 
มเี สียงโครมครามเกิดขึนในสมองทันใดนันสมอง
ของก้ฉู างอันก็ระเบดิ Wife swap club? 
ก้ฉู างอันยนื นิงสมองของเธอพยายามอยา่ งหนักที
จะฟงคําสังของเธอและพยายามอยา่ งเต็มทีทีจะ
ประมวลผลคําเหล่านี 
เธอไมร่ ูเ้ ลยวา่ หรงซานมงี านอดิเรกแบบนีอยู!่  

ในเมอื เขามคี ่อู ยูแ่ ล้ว ทําไมเขาต้องพาเธอมาทีนีด้วย
? 
เธอนึกถึงผลลัพธท์ ีเลวรา้ ยทีสุด เขาต้องการจะเอา
เธอเข้าแลกจรงิ หรอื ? ดังนันหลินรวั เอ๋อรก์ ็จะได้
เพลิดเพลินและมคี วามสุขกับการแสดงทีดีเชน่ นี? 
เขาทําสิงนีเพยี งเพอื ล้างแค้นเธอ? 
ความขมขืนใจของก้ฉู างอันแผซ่ า่ นอยูใ่ นใจของเธอ 
ก่อนทีเธอจะรูต้ ัว เธอก็ถูกบงั คับให้เข้าไปในห้องทีมี
ทีวเี ปดอยูแ่ ล้วและตาของก้ฉู างอันก็เบกิ กวา้ งขึน 
บนหน้าจอมสี าวผมบลอนด์นัยตาสีฟาปรอื ตา
ยวั ยวน หน้าอกโตเอวเล็กขาเรยี วสีชมพูทีสมบูรณ์
แบบกําลังเปลือยเปล่าแกวง่ ขาไปมาในท่าทางทีน่า
ดึงดดู . 
"Dear Miss Mr. ยนิ ดีต้อนรบั คณุ เข้าสู่ Wife swap 
club แมว้ า่ คณุ จะไมไ่ ด้อยูใ่ นห้องเพอื เข้ารว่ มใน
เซสชนั แลกเปลียนภรรยาด้วย แต่เราได้เตรยี ม
โปรแกรมทีน่าตืนเต้นมากขึนสําหรบั คณุ " 
ทันใดนันภาพก็เปลียนไปเตียงสีแดงขนาดใหญ่ ชาย
และหญิงมเี ซก็ ส์กันอยา่ งรอ้ นแรง 
รา่ งกายทีแนบชดิ กันอยา่ งแนบแน่นโอบกอดกัน
และกันด้วยตัณหา ในหัวของก้ฉู างอันเต็มไปด้วย
ความสับสนวนุ่ วาย เสียงครวญครางตากระต้นุ
สมองของเธอ 

ฉากต่างๆ ทําให้ท้องของเธอปนปวนเปนอยา่ งมาก 
เสียงครวญครางพวกนันทีทําให้เธอรูส้ ึกแย่ ก้ฉู าง
อันวงิ ออกมาผลักประตใู ห้เปดออกและวงิ หนี เธอไม่
อยากไมอ่ ยูท่ ีนีเธอต้องออกจาก ทีนีเธอต้องไป.. 
ทางเดินทีมดื และยาว 
แสงเทียนสลัวทีรบิ หรขี องโคมไฟติดผนัง 
ทางเดินยาวเหมอื นไมม่ ที ีสินสุด 
ก้ฉู างอันไมร่ ูว้ า่ ตัวเองวงิ มานานแค่ไหน เธอหยุด
เดินมอื ของเธอวางคาอยูบ่ นโต๊ะกาแฟเล็ก ๆข้างทาง
พลางหอบ 
ไมร่ ูท้ ําไม? ในปราสาทแห่งนีหัวใจของเธอรูส้ ึกหวาด
กลัว 
"ผูห้ ญิงอยูไ่ หน" เสียงทีน่ารงั เกียจดังขึน "คนนีไมใ่ ช่
ไหม เข้าไปในห้องกันเถอะ! ฉันรบี มาหาคณุ แล้วนะ 
เมอื กีฉันยุง่ นิดหน่อยเลยมาชา้ ไมโ่ กรธใชม่ ยั ? " 
ก้ฉู างอันดปู ระหลาดใจทีมชี าวอเมรกิ ันผมบลอนด์
ปรากฏตัวต่อหน้าเธอพรอ้ มกับถือเครอื งดืมในมอื
เขาเมามายและกําลังมองมาทีเธอ 
“หรอื วา่ สาวงามเพงิ จะดกู ารแสดงจบแล้วทนไมไ่ หว
ก็เลยอยากออกมาหาฉันใชไ่ หม” สายตาทีดลู ามก
นันมองกวาดขึนและลงบนรา่ งของก้ฉู างอัน 
เมอื มองไปทีเปลวไฟทีลกุ ไหมใ้ นสายตาของชาวต่าง
ชาติ เธอก็รูอ้ ยา่ งแน่นอนวา่ ต่อไปมนั เปนอยา่ งไร 

สายตาของชายคนนีจ้องเธอราวกับวา่ เขากําลังจะ

จับเธอมากิน 

ก้ฉู างอันหันหลังกลับโดยสัญชาตญาณกําลังจะ

ออกวงิ แต่เธอถูกชาวต่างชาติดึงมากอดไว ้

ด้วยความเมามายมนั จูบพลาดไปทีแก้มเธอแต่มอื

ของมนั ยงั คงลบู ไล้บนรา่ งกายของเธอ 

"ปล่อยฉัน ปล่อยฉันไป ... " ทันใดนันหัวใจของก้ฉู าง

อันก็ตกลงสู่ก้นบงึ เธอต่อสู้อยา่ งบา้ คลัง ลมหายใจ

เหมน็ ๆ ของมนั ทําให้เธอรูส้ ึกคลืนไส้   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตอนที 14 เหมอื นอยูต่ ัวคนเดียวในโลกใบนี 
 
รา่ งกายทียงิ ดินรนต่อต้านของเธอยงิ ทําให้ชายคน
นันยงิ รูส้ ึกเรา้ ใจ มนั จูบและเรมิ ลบู ไล้หน้าอกของ
เธอด้วยมอื ใหญ่ 
"ไม.่ .. ... " ความขยะแขยงทีอัดแน่น ทําให้ก้ฉู างอัน
เธอกัดชายคนนันเต็มแรง 
เมอื เลือดออกชายคนนันก็ผงะถอยหลัง สายตาเ**้
ยมเกรยี มของมนั จ้องไปทีก้ฉู างอันเหมอื นจะฉีกเธอ
ออกเปนชนิ ๆ 
ชายคนนันเลียเลือดทีมุมปากด้วยปลายลินของมนั "
เดียวฉันจะทําให้แกมคี วามสุขเสียจน แกจะต้อง
ขอรอ้ งเพอื ให้ได้อยูใ่ ต้ตัวฉันแทนการขัดขืน" สายตา
หืนกระหายของมนั มองไปทีเธอ 
ในตอนนีมนั กําลังจะกินเธอจรงิ ๆแล้วตอนนี ก้ฉู าง
อันบอกตัวเองวา่ ทีนีไมม่ ใี ครชว่ ยเธอได้ ในปราสาท
หลังใหญ่นีเธอต้องสู้เพอื ตัวเอง 
มอื ของชายคนนันยกขึนมาเพอื ตีก้ฉู างอัน ก้ฉู างอัน
รบี หยบิ ขวดไวน์ของมนั ขึนมาจากโต๊ะข้างๆ หลับตา
ลงแล้วฟาดมนั ลงบนหัวอยา่ งแรง 
เสียงเพล้งดังขึนและชาวต่างชาติยนื อยูต่ รงนัน
อยา่ งงุนงงและนิงงัน “ผูห้ ญิงชวั ...” เลือดไหลออก
จากศีรษะและหยดลงแก้มของมนั มอื ของชาวต่าง

ชาติลบู ไปทีใบหน้าของมนั และเลือดสีแดงปรากฏ
ขึนบนนิว 
"หญิงโสเภณีแก แกอยา่ หนีนะ! " ชาวต่างชาติวงิ ไล่
ตามก้ฉู าง อันก้ฉู างอันตอนนีวงิ อยา่ งเดียวเธอคิด
อะไรไมอ่ อกแล้ว ก้ฉู างอันจะวงิ อยา่ งดเุ ดือดแมช้ าว
ต่างชาติคนนันหยุดวงิ เธอก็ไมค่ ิดจะหยุด ก้ฉู างอัน
วงิ และวงิ ไปข้างหน้า ,ถ้าฉันหยุดฉันจะไมม่ โี อกาส
รอด...ทีนีไมม่ ใี ครทีชว่ ยฉันได้...ไมม่ ใี ครอยากชว่ ยฉัน 
ฉันตัวคนเดียวในทีแห่งนี , 
เสียงโหวกเหวกทีอยูข่ ้างหลังเธอใกล้เข้ามาทุกที 
หัวใจของก้ฉู างอันดเู หมอื นจะหยุดเต้น ในตอนนี
ความกลัวทีไมเ่ คยมมี าก่อนได้ห่อห้มุ ตัวเธอไวห้ าก
เธอถูกจับได้เธอต้องตายแน่นอน 
ชายชาวต่างชาติเอือมมอื ไปดึงเธอสาวใชค้ นหนึงที
เดินออกมาจากมุมและชนกับมนั  
"รบี จับมนั มาให้ฉันสิ มนั ทํารา้ ยฉัน" ชาวต่างชาติที
วงิ ตามไมท่ ันเพราะบาดเจ็บคํารามอยา่ งโกรธเกรยี ว 
ก้ฉู างอันวงิ ออกไปอยา่ งไรจ้ ุดมาย เธอวงิ ออกจาก
ปราสาทผา่ นต้นไมเ้ ห็นเพยี งใครบางคนเฝาอยูข่ ้าง
หน้าไกลๆ พอมองมองยอ้ นกลับไปมคี นมากมายที
อยูข่ ้างหลังวงิ ไล่ตามเธอ 

แสงจันทรส์ าดส่องลงมาและในทางทีสลัว ๆมถี นน
สายเล็ก ๆ อยูท่ างขวาก้ฉู างอันรบี วงิ ไปทางขวาและ
วงิ ไปจนสุดทางซงึ กลายเปนทางตัน 
กําแพงสูงลิบปกคลมุ ไปด้วยดอกวสิ ทีเรยี มนั
สวยงามมากภายใต้แสงจันทร์ แต่ตอนนีไมใ่ ชเ่ วลาที
จะเพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์ 
ก้ฉู างอันรอ้ งไห้อยา่ งกระวนกระวายเมอื ได้ยนิ เสียง
ทีดังอยูข่ ้างหลัง 
ต้องหาทาง? ต้องหาทาง? 
ทันใดนันเธอก็เห็นรู สุนัขลอดทีมุมกําแพงรู นันเล็ก
มาก แต่เธอไมม่ ที างเลือกอืนนอกจากต้องมุดเข้าไป
ทีรูสุนัข นอกจากวธิ นี ีแล้วเธอคิดไมอ่ อกวา่ จะหนีไป
ไหนได้จรงิ ๆ 
ก้ฉู างอันไมค่ ิดมากรบี คลานเข้าไปทางสุนัขลอด
ทันที 
หลังจากออกมาได้เธอก็รบี สูดอากาศบรสิ ุทธิ ทีนี
สวยมากเธอถอนหายใจแล้วตบฝุนตามรา่ งกายเบา 
ๆ 
แต่เธอไมม่ เี วลาชนื ชมมนั เธอไมส่ ามารถอยูท่ ีนีได้
เธอกลัววา่ คนข้างหลังจะตามทันเธอจึงได้แต่รบี ก้าว
เท้าไปข้างหน้าโดยไมห่ ยุดพกั  

ในคืนทีมแี สงจันทรสลัวเธอเดินลงจากภเู ขาเพยี ง
ลําพงั เมอื มองไปไกลออกไปด้านล่างภเู ขาก้ฉู างอัน
เห็นไฟรถยนต์ก็วงิ ผา่ นไปมาบนทางหลวงสายกวา้ ง 
ท้องฟายามคาคืนทีเงียบเหงามดี าวสองสามดวงที
ลอยอยูบ่ นนันชา่ งสวยงามแต่มนั ไมไ่ ด้ส่องสวา่ งให้
กับถนนทีเธอกําลังเดิน 
ในตอนนีก้ฉู างอันไมร่ ูว้ า่ รถคันหนึงขับตามหาเธอ
อยู ่
และคนข้างในรถ มแี ต่คนเลวทราม 
"นีคือเงินห้าล้านหยวนและเมอื เรอื งนีสําเรจ็ จะมเี งิน
อีกสิบล้านทีจะถูกโอนเข้าบญั ชขี องพวกแก! " คํา
พูดทีเลวทรามออกมาจากปากของเธอและผูห้ ญิง
คนนันก็มใี บหน้าทีนุ่มนวลและสวยงาม "หลินรวั เอ๋
อร"์ สิงทีฉันต้องการคือรูปถ่ายและวดิ ีโอของก้ฉู าง
อันตอนถูกข่มขืน! 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 15 ความสินหวงั  
 
" รูแ้ ล้วน่า! " 
"ลงไป! " หญิงคนนันบอกให้พวกมนั ลงไป ด้วยแสง
ไฟทีเงียบสงัดทําให้เห็นใบหน้าของผูห้ ญิงไมช่ ดั  
ก้ฉู างอันแกต้องการสิงนี! จงสนุกไปกับมนั ฉัน
อยากเห็นจรงิ ๆ เมอื แกกลายเปนดอกไมท้ ีเปลือน
โคลนโสโครก อาซานยงั จะต้องการแกไหม! 
บนเส้นทางทีหนาวเยน็ ก้ฉู างอันกําลังเดินอยา่ งรบี
เรง่ ไปตลอดทางเพอื ออกจากปา แต่จู่ๆ ก็มคี นเอา
มอื ปดปากเธอจากข้างหลัง เธอเหยยี บเท้าของอีก
ฝายตามสัญชาตญาณ จากนันก็วงิ หลบหนีพลาง
หันไปมองคนกล่มุ นัน เธอไมร่ ูว้ า่ คนเหล่านีคือใคร? 
, แต่สิงเดียวทีฉันรูค้ ือพวกเขามาเพอื ทํารา้ ยฉัน, 
, เปนคนจากสโมสรแลกเปลียนภรรยาหรอื ไม?่  
เธอรบี วงิ ไปโดยทันที แต่วงิ ไปได้ไมก่ ีก้าวเธอก็ถูก
ผมของเธอกระชากกลับมา เธอขัดขืนพยายามดึงให้
ตัวเองออกมา แต่ไมส่ ามารถหลดุ พน้ ได้ จากนันเธอ
จึงรบี หยบิ กระเปาสะพายของเธอโยนให้คนพวกนัน 
"ถ้าพวกแกต้องการเงิน"ฉันมฉี ันจะให้ ฉันมเี งินเปน
พนั ๆหยวนในนัและฉันจะเพมิ ให้พวกแกอีกถ้าพวก
แกปล่อยฉันไป ฉันไมไ่ ด้เปนสมาชกิ ของสโมสรนัน
จรงิ ๆ ได้โปรดปล่อยฉันไป! " 

"ปล่อยแกไปแล้วเราจะอธบิ ายกับนายจ้างของเรายงั
ไงล่ะ" 
ก้ฉู างอันสะด้งุ เธอยกเท้าขึนจากนันก็เตะไปทีชาย
คนนัน เธอได้ยนิ เพยี งเสียงรอ้ งด้วยความเจ็บ เมอื
มนั ปล่อยเธอรบี วงิ ออกจากปาไปทันที ,ฉันชกั ชา้ ไม่
ได้แมส้ ักวนิ าทีเดียว, แต่หลังจากวงิ ไปได้ไมน่ าน เธอ
ก็ถูกจับกลับมาและพาเข้าไปในปาละเมาะ 
ชายคนนันโยนเธอลงไปทีพนื เธอเจ็บจนชาทีด้าน
หลัง ตัวเธอไถลครูดไปบนพนื ดินลกู รงั ผา่ นแสงจาก
โคมไฟบนถนนไกลๆ สีเหลืองสลัวๆของมนั น่าเวยี น
หัว ก้ฉู างอันเห็นเงารา่ งสูงสีดําหลายคนยนื อยูต่ รง
หน้าเธอ 
"พใี หญ่ฉันขอก่อน! " ในความมดื สลัวเจ้าของเสียง
เยาะเยย้ เข้าไปหาก้ฉู างอันทีละก้าว พวกมนั มองรา่ ง
ของก้ฉู างอันด้วยสายตาหืนกระหาย "ฉันไมค่ ิดวา่
พวกเราจะมวี นั นี สาวน้อยแสนสวยเมยี ของประธาน
หรงและยงั เปนลกู สาวของตระกลู ก้!ู " 
"ใช่ ฮ่าฮ่าฮ่าพวกเราได้เงินใชแ้ ถมได้สนุกกับคนงาม 
เปนข้อตกลงทีดีจรงิ ๆ! "ชายคนทีเพงิ ได้รบั บาดเจ็บ
เพงิ ตามมาถึงพูดขึน ตอนนีก้ฉู างอันเงยหน้าเพอื
เผชญิ หน้ากับเงาดําๆของชายรา่ งสูงสามคนทีอยู่
รอบตัว ก้ฉู างอันขอรอ้ งเงาพวกนัน 

"ได้โปรดปล่อยฉันไป พวกเขาให้แกเท่าไหรฉ่ ันจะให้
พวกแกเปนสองเท่า ... " ก้ฉู างอันรูส้ ึกกลัวอยา่ งมาก
ในสถานการณ์เชน่ นี "ใครจะชว่ ยฉัน ใครจะมาชว่ ย
ฉัน หรงซานคณุ อยูท่ ีไหน หรงซาน!" 
"แต่พวกเราไมต่ ้องการเงินแก เราแค่อยากจะมคี วาม
สุขและสดชนื ฮ่า ๆ - ผวิ ลืนดีจรงิ ๆ -" ชายคนนันโน้ม
ตัวลงและดึงแขนของก้ฉู างอันมาลบู ด้วยมอื หยาบ
ใหญ่ของมนั และพน่ คําออกมาอยา่ งหยาบคาย. 
เมอื ก้ฉู างอันได้ยนิ ดังนันเธอก็ขยบั ถอยหลังทันที 
แต่คนเหล่านันก็เดินขึนมาทีละคน 
“ถ้าอยากหนีก็รบี ลองหนีดวู า่ จะหนีไปได้มยั ฮ่าฮ่า ... 
ไมต่ ้องห่วงพวกเรานีแหละทีทําให้คนงามมคี วามสุุุข
จนตายได้!” หนึงในเงาสามรา่ งพูดคําหยาบในขณะ
ทีคนอืนหัวเราะเยาะเยย้ ... … 
“อยา่ เข้ามา -” ก้ฉู างอันตะคอกทีหลังของเธอเจ็บ
มาก แต่ความเจ็บปวดไมไ่ ด้ทําให้เธอหยุดต่อสู้เพอื
เอาตัวรอด 
เธอดินรนสุดชวี ติ ควา้ ด้วยมอื เตะด้วยเท้า แต่ก็ยงั ไร้
ประโยชน์ 
ชายสองคนก้าวไปข้างหน้าจับมอื ของก้ฉู างอันดึง
แขนเธอออกจากกันและเรมิ ฉีกเสือผา้ ของเธอ ปาก
ก็พูดประโยคลามก "คนงามอยูน่ ิงๆ 

เดียวพชี ายคนนีจะทําให้แกอยากโยกใส่ฉันจนไม่
อยากหยุดเชยี วล่ะ! หยุดตะโกนได้แล้วทีรกั ฮ่าฮ่า ๆ 
... " "ปล่อยฉันไป! พวกแก! สัตวน์ รกพวกนี! "ด้วย
ความสินหวงั เธอทําได้เพยี งตะโกนอยา่ งสินหวงั  
พวกผูช้ ายไมส่ นใจคําด่าทอของเธอและรบี ปลด
เข็มขัดของพวกมนั  
"แควก----" เสียงผา้ ขาดดังขึนอีกครงั และเงือมมอื
ชวั รา้ ยก็ฉีกกระโปรงของก้ฉู างอัน 
"ไอ้พวกสัตวน์ รก -" ก้ฉู างอันกรดี รอ้ งจนสียงของ
เธอแตกและแสบคอ จนเหมอื นคอเธอพงั พนิ าศไป
แล้ว 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 16 ดแู ลตัวเองให้ดี 
 
อีกด้านหนึงหรงซานยนื อยูท่ ีด้านบนของปราสาท 
สายตาทีเยน็ ชามองไปด้านนอกรอบๆตัวเขา คืนนี
เงียบมากจนเขารูส้ ึกอึดอัดในหัวใจ 
ดอกวสิ ทีเรยี ทีอยูไ่ กลออกไปกําลังบานสะพรงั
สวยงามราวอยูใ่ นสวรรค์ 
อยูๆ่ เขานึกถึงเด็กผูห้ ญิงตัวเล็ก ๆคนหนึงทีเรยี กเขา
ด้วยรอยยมิ วา่ หรงซานฉันจะเรยี กคณุ วา่ อาซาน 
เหมอื นกับทีปูหรงเรยี กคณุ ... 
ฉางอัน ... 
ฉางอันทีเรยี กเขาวา่ อาซาน 
แต่ทําไมฉางอันในตอนนีถึงไมเ่ หมอื นเมอื ก่อน? 
ทําไมคณุ ถึงเปลียนไป ทําไมคณุ ถึงเปลียน? 
ทีชายปา 
"ผูห้ ญิงสําส่อน ถ้าแกอยากกรดี รอ้ งก็รอ้ งดังๆไป
เลยเดียวพวกพๆี จะทําให้น้องเงียบเพราะมคี วามสุข
! " 
"พวกแกอยากตายหรอื ? " ก้ฉู างอันมองไปทีพวก
คนตรงหน้าและขู่วา่ "ถ้าพวกแกกล้าแตะต้องฉัน
ตระกลู ก้กู ับหรงซานจะไมม่ วี นั ปล่อยพวกแกไป!” 
แต่มนั ไมไ่ ด้ผลคนเหล่านันไมห่ ยุด ยงั คงทําในสิงที
พวกมนั ต้องการ 

พวกมนั จับเธอกดลงพนื แล้วฉีกกระโปรงของเธอ
ออก อากาศทีเยน็ เฉียบทําให้ก้ฉู างอันสินหวงั มนั
เปนความสินหวงั ทีไมส่ ามารถบรรยายได้ เธอ
ตะโกนจนคอแตกแต่ก็ไมม่ ใี ครมาชว่ ยเธอ 
เปนผูช้ ายทีเธอรกั มาตลอดชวี ติ ทีทําลายเธอ ทําให้
ตกอยูใ่ นสถานการณ์เชน่ นี เขาเปนคนทีต้องการให้
เธอตกตามากทีสุด? 
โอ้ หลายปของการหลงใหลทียาวนานมนั กําลังจะ
สลายหายไปความรกั มนั กําลังหมดลงไปทุกที 
ความรูส้ ึกเยน็ ยะเยอื กเข้ามากระทบในหัวใจทําให้
เธอตกอยูใ่ นความสินหวงั อยา่ งมาก 
เธอรอ้ งไห้อยา่ งเสียขวญั แต่เธอก็เอาแต่รอ้ งตะโกน
วา่ "อาซานชว่ ยฉันชว่ ยฉันด้วย" 
หรงซานทีเวลานีกําลังมองไปนอกหน้าต่าง เขา
คิดถึงทีตอนนีก้ฉู างอันทีกําลังดภู าพเหล่านันอยูใ่ น
ห้องรบั รอง เขาต้องการให้เธอดฉู ากเหล่านันเพราะ
มนั จะทําให้เธอกลัว เขาอยากให้เธอเชอื วา่ ถ้าเธอคิด
รา้ ยกับหลินรวั เอ๋อรใ์ นอนาคต เขาจะใชว้ ธิ นี ีลงโทษ
เธอจรงิ ๆ 
"ฉันแค่อยากทําให้เธอกลัวก้ฉู างอัน" 
แต่ดเู วลาก็เกือบ3ทุ่มแล้ว การแสดงน่าจะจบลงแล้ว 
แต่ก้ฉู างอันยงั ไมป่ รากฏตัวต่อหน้าเขาเพอื
อ้อนวอนเขา? 

"ก้ฉู างอันหายไปอยูท่ ีไหน? 
หรงซานเดินออกจากห้องและพบใครบางคน หลัง
จากถามเขาก็รูว้ า่ ก้ฉู างอันหนีไป ซงึ เวลากลางคืน
ถนนทางออกทีนีจะไมม่ ผี ูค้ น และต้องเดินไปถึง
สามกิโลเมตรในการเรยี กแท็กซ ี
"ซทิ เธอกล้าหนีไปได้ยงั ไง" 
"แต่วา่ หญิงสาวก้คู นนันถูกชาวต่างชาติลวนลาม
และเธอทํารา้ ยชาวต่างชาติคนนันด้วยขวดไวน์! " 
หรงซานผงะไปชวั ขณะและหน้าตาของเขาบดิ เบยี ว
และพูดอยา่ งเยน็ ชา "มอื ข้างไหนทีมนั แตะต้องก้ฉู าง
อัน ให้คนตัดมอื มนั ออกเดียวนี! " 
ในขณะนันหลินรวั เอ๋อรเ์ ดินมาจากอีกด้านหนึงเธอ
มองไปทีท่าทางโกรธเกรยี วของหรงซานก็ตกใจเล็ก
น้อย เธอหยุดเดินครุน่ คิดสักครูแ่ ล้วจึงก้าวเดิน
เข้าไปหา "อาซานมอี ะไรผดิ ปกติหรอื ไม่ ฉางอันเปน
อะไรเธอหนีไปหรอื คณุ ต้องรบี ไปตามหาเธอนะ ฉัน
อยูค่ นเดียวได้คณุ ไมต่ ้องกังวล เดียวฉันให้คนขับพา
ฉันกลับบา้ นเอง ทีนีมนั อันตรายฉางอันเปนผูห้ ญิง
ตัวคนเดียว ดังนันคณุ ไมต่ ้องกังวลเกียวกับฉัน!” 
เขาหันหน้าไปมองหญิงสาว หลินรวั เอ๋อ์เปนคนใจ
กวา้ งมาก หรงซานอึงพูดอะไรไมอ่ อกสักพกั เขา
มองไปทีหลินรวั เอ๋อรเ์ อือมมอื ไปลบู ผมของเธอเบา 

ๆ "รวั เอ๋อรค์ ณุ ใจดีมากฉันรูส้ ึกผดิ มากจรงิ ๆทีต้อง
ทิงเธอไวเ้ พอื ไปตามหาก้ฉู างอัน 
"ฉันไมเ่ ปนไร อาซาน คณุ ไปเถอะ!"หลินรวั เอ๋อรพ์ ูด
ด้วยรอยยมิ แต่รอยยมิ ไมไ่ ด้ไปถึงดวงตา ตาของเธอ
เต็มไปด้วยนาแข็ง แต่หรงซานไมส่ ังเกตเห็น ถ้าเขา
เห็นแล้วเขารูค้ วามจรงิ เธอคงจะไมไ่ ด้อยูใ่ นทีทีเธอ
อยูใ่ นวนั นี 
"ถ้าอยา่ งนันรวั เอ๋อรฉ์ ันจะไปหาฉางอันและถ้าฉัน
เจอแล้ว ฉันจะกลับไปทีอพารท์ เมนต์เพอื ไปหาคณุ  
คณุ ต้องกินยาตรงเวลารูไ้ หม" หรงซานพูดเบา ๆ
ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน 
หลินรวั เอ๋อรพ์ ยกั หน้า 
หรงซานมองไปที หลินรวั เอ๋อและพยกั หน้าให้ เขา
หันศีรษะไปควา้ กญุ แจบนโต๊ะ แล้วรบี ดินออกไป ใน
ขณะทีเขาหันหลังจากไปดวงตาทียมิ แยม้ ของหลิน
รงั เอ๋อร์ ก็เปลียนเปนสีเข้ม 
"รบี ไป หลงซานรบี ไป หามนั ให้เจอนะ แล้วคณุ จะ
เห็นก้ฉู างในสภาพยบั เยนิ ฉันอยากรูู้ คณุ ยงั
ต้องการมนั อยูอ่ ีกไหม? 
หรงซานขับรถโดยไมร่ ูว้ า่ ทําไมเขาถึงลกุ ลีลกุ ลนและ
สับสน เขารูส้ ึกจิตใจไมอ่ ยูก่ ับเนือกับตัว ก้ฉู างอัน ... 
ก้ฉู างอัน ... 
ทีชายปา 

ก้ฉู างอันมองกล่มุ ชายแปลกหน้าทีอยูต่ รงหน้าเธอ 
พวกมนั จะทําสิงชวั รา้ ยกับเธอ ตอนนีเธอรูส้ ึกวา่
ท้องของเธอปนปวนและเธอกําลังจะอาเจียน ใน
ตอนนีเธอไมไ่ ด้ดินรนอีกต่อไปเธอเงยหน้าขึน ตา
ของเธอเหมอ่ ลอยมองดวงดาวทีกระจัดกระจายบน
ท้องฟารา่ งกายเธอสันไหวอยา่ งแผว่ เบา 
,หยุดเรยี กหาเขาก้ฉู างอัน ยงั ไมเ่ ห็นความเปนจรงิ
อีกหรอื ? , 
มนั ไมม่ ปี ระโยชน์ถึงจะเรยี กหาเขา เรยี กให้ตายเขาก็
จะไมม่ าและไมม่ วี นั มา" 
" ก้ฉู างอันไมว่ า่ จะทําดีกับเขาแค่ไหนก็ไมส่ ามารถ
ทําให้หัวใจของเขาเปนของเธอได้ แมว้ า่ ฉันจะรกั เขา
อีกครงั เขาก็จะไมร่ กั ฉัน เขาเกลียดฉันเท่านัน" 
"ฮ่าฮ่า ... หยุดดินแล้ว คนสวยยอมฉันแล้ว! " ชายคน
นันตะโกนอยา่ งตืนเต้นก้มตัวเข้าไปหาก้ฉู างอันด้วย
ความภาคภมู ใิ จ - 
" อยา่ - " กรดี รอ้ ง เธอรูส้ ึกถึงมอื รอ้ นๆมาสัมผสั ตัว! 
ในขณะนันเสียงเบรกรถดังขึนและมแี สงไฟส่อง
สวา่ งไปทีพุม่ ไม้ , ฉันกําลังไปหาเพอื นทีฝรงั เศสและ
อยากคยุ กับเขา แต่ฉันได้ยนิ เสียงผูห้ ญิงกรดี รอ้ ง
มนั ทําให้ใจฉันสลาย เสียงรอ้ งนันน่าจะเปนฉางอัน
?" 
,นีเปนเพราะฉันคิดถึงเธอมากเกินไปจึงได้ยนิ ผดิ ?, 

,จะเปนฉางอันหรอื ไม?่  
เขาหยุดรถมองไปทีนันเห็นผูช้ ายหลายคนกําลังรุม
ล้อม 
"ลินดาลงไปดกู ันเถอะ! " 
"แต่ท่านประธาน ... " 
ก่อนทีลินดาจะพูดจบเขาก็ก้าวออกจากรถและเดิน
เข้าไปใกล้เมอื ได้ยนิ เสียงตะโกน "อาซานชว่ ยฉัน อา
ซาน— " 
เมอื เห็นฉากนองเลือดข้างหน้า ฮัวซอื หลิงไมร่ ูว้ า่ จะ
ควบคมุ อารมณ์ของตัวเองได้อยา่ งไรเขาก้าวไปข้าง
หน้าและบบี คอชายคนนันจนกระดกู หักเสียงดังกร๊
อบ แล้วเสียงรอ้ งเหมอื นหมูถูกฆา่ ก็ดังขึนทังปาเขา
สังให้บอดีการด์ ตัดมอื และเท้าพวกนันทิงให้ดินรน
รอความตายอยูต่ รงนัน 
ในทีสุดก้ฉู างอันก็ได้รบั การชว่ ยเหลือ แต่ดวงตาของ
เธอกลับวา่ งเปล่าและเหมอ่ ลอยใครก็ตามทีมองไปที
ดวงตาเธอจะรูส้ ึกปวดใจ 
"ฉางอันไมต่ ้องกลัวพหี ลิงอยูท่ ีนีแล้ว! " 
ฮัวซอื หลิงมองไปทีก้ฉู างอันทีนอนอยูบ่ นพนื เขา
เดินไปข้างหน้าเพอื ชว่ ยเธอ และทันทีเขามองไปที
บาดแผลและเสือผา้ ทีขาดออกของก้ฉู างอัน เขารบี
ถอดเสือนอกห่อตัวเธอให้แน่นในทันที 

ก้ฉู างอันหมอื นสัตวร์ า้ ยตัวน้อยทีได้รบั บาดเจ็บมอง
เขาและดินรน "อยา่ แตะต้องฉันออกไป -" เธอไม่
สามารถรบั รูไ้ ด้วา่ ใครเปนใคร เธอเพยี งแค่เอือมมอื
ไปต่อสู้และกรดี รอ้ งโดยสัญชาตญาณ ฮัวซอื หลิง
จับเธอเอาไวแ้ ล้วพูดปลอบใจหลายครงั  
เมอื เห็นก้ฉู างอันเชน่ นีฮัวซอื หลิงก็ใจสลายเขาไม่
ควรปล่อยให้เธออยูเ่ คียงข้างหรงซาน ชายคนนันไม่
เคยปกปองฉางอันเลย 
เห็นได้ชดั วา่ ผูช้ ายคนนันเกลียดชงั ฉางอันด้วยข้อ
กล่าวหาทีไมส่ มเหตสุ มผลเหล่านัน แต่หรงซานคณุ
แต่งงานกับฉางอัน ทําไมคณุ ต้องปฏิบตั ิกับเธอ
แบบนีคณุ ทําลายเธอแบบนีเพอื แก้แค้นหรอื ไม?่  
หรงซานหดรา้ ยจรงิ ๆ! 
"ฉางอันไมต่ ้องกลัวฉันคือพหี ลิงฉางอัน ... " ฮัวซอื
หลิงไมส่ นใจฟนและกรงเล็บของเธอและไมส่ นใจวา่
เธอจะข่วนเขาเขายงั คงเดินไปข้างหน้าและกอดเธอ
ไวแ้ น่น "ฉางอันฉันคือพหี ลิง ไมต่ ้องห่วงฉันจะไม่
ยอมให้ใครมาทํารา้ ยคณุ อีก ... " 
" อยา่ เข้ามาใกล้ - "ก้ฉู างอันผลักเขาออกไปอีกครงั
ดวงตาสีแดงเธอต้องการทีจะยนื ขึน แต่เธอก็ไม่
สามารถยนื ขึนได้ 
ฮัวซอื หลิงไมส่ ามารถปล่อยเธอไปแบบนีได้เขากอด
เธอไวแ้ น่นไมว่ า่ เธอจะกัดเขายงั ไงก็ตามไมว่ า่ เธอจะ

ทุบตีเขาอยา่ งไรเขาก็ไมป่ ล่อยเขากอดเธอพลางพูด
ปลอบโยนแล้วเดินไปทีรถ "ลินดา , ฉันอยากรูเ้ บอื ง
หลังคนพวกนีโทรหากัวซงิ ต้าแล้วบอกเขาวา่ ฉันไม่
อยากเจอพวกมนั อีก” 
"ค่ะท่านประธานฉันรู!้ " ลินดาพูดด้วยความนอบน้
อบจากด้านหลัง 
"ฉันเจ็บ ... "ก้ฉู างอันดินรนในอ้อมแขนของฮัวซอื
หลิง แต่หลังของเธอเจ็บปวดเกินไปความเจ็บปวดนี
ทําให้เธอหมดสติไป เมอื เธออยูใ่ นอาการโคมา่ เธอ
ยงั คงกรดี รอ้ ง " อยา่ แตะต้องฉัน……" 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 17 ไมค่ ิดวา่ ฉันสกปรกเหรอ? 
 
"ฉางอัน, ฉางอัน ... "ฮัวซอื หลิงไมส่ ามารถทนได้อีก
ต่อไปเขาต้องชว่ ยเธอให้เรว็ ทีสุด เขากอดเธอขึนรถ
จากนันส่งสัญญาณให้คนขับ ขับรถออกไปทันที 
หรงซานทีกําลังขับรถออกตระเวนตามหา ตลอด
ทางจิตใจของเขาสันไหวอยูต่ ลอดเวลาไมม่ ใี ครอยู่
เลยตลอดทังเส้นทางทีเขาขับรถผา่ นและโทรศัพท์ที
เขาโทรออกก็ไมม่ กี ารตอบรบั  
"ก้ฉู างอันอยา่ เปนอะไรนะ" 
"ก้ฉู างอันทําอะไรอยูท่ ีไหน คณุ ชว่ ยรบั โทรศัพท์ได้
ไหม? 
ฉางอัน ... ฉางอัน ... 
เขากลัววา่ ก้ฉู างอันจะจากไปและหายไปจากชวี ติ
ของเขา 
"ไม่ ฉันไมอ่ นุญาตให้คณุ จากฉันไป ไมม่ วี นั " 
จากนันเขาก็หยบิ โทรศัพท์มอื ออกมาและโทรออก "
หนานกง, ก้ฉู างอันหายตัวไปนายต้องชว่ ยฉัน! "
ประโยคสัน ๆ ไมก่ ีคํานันดรู อ้ นรนเฉพาะ เมอื พูดถึง
คําสามคําทีพูอวา่ ก้ฉู างอันนัน มอี าการสันในนา
เสียงของเขาโดยทีเขาไมไ่ ด้สังเกตเห็น 
"อาซานนายต้องการให้เธออยูเ่ พอื อะไรอีก เธอจาก
ไปไมด่ ีกวา่ หรอื เธอแยกนายกับหลินรวั เอ๋อรแ์ ละ

บงั คับให้หลินรวั เอ๋อรอ์ อกไป ทําให้หลินรวั เอ๋อต้อง
ถูกรงั แกในต่างประเทศ ในเมอื เธอไมอ่ ยากอยูก่ ็
ปล่อยให้เธอไป หรอื วา่ เธอจากไปโดยไมเ่ ขียนใบ
หยา่ ไวใ้ ชไ่ หม " 
" หนานกงนายต้องชว่ ยหาเธอ ฉันไมเ่ คยขอรอ้ ง
อะไรนายเลย แต่คราวนีฉันขอรอ้ ง! " 
หนานกงพูดไมอ่ อกของพวกเขาและเติบโตมาด้วย
กัน ระยะเวลาทีผา่ นมาหรงซานไมเ่ คยพูดกับเขา
ด้วยเสียงทีสินหวงั ขนาดนี 
หลังจากนิงเงียบไปสักครู่ เขาก็พูดอีกครงั วา่ "อา
ซาน นายไมเ่ หนือยเหรอ นายไมช่ อบก้ฉู างอันไมใ่ ช่
เหรอ แล้วทําไมนายถึงดเู หมอื นเจ็บปวด ตอนนีนาย
หวงั อะไร อาซาน ให้คิดวา่ ก้ฉู างอันเปนแค่ความฝน
แล้วปล่อยให้มนั ผา่ นไป อยา่ ทําให้ตัวเองต้องเสียใจ 
ตอนนีทุกอยา่ งไมส่ ามารถควบคมุ ได้อีกต่อไปแล้ว! " 
แต่หลังจากเงียบไปสักพกั ปลายก็พูดขึนมา" รอข่าว
จากฉัน! " 
หรงซานขับรถมองหาไปตลอดทางเมอื ลมหนาวพดั
มา เขาก็นึกถึงอดีตระหวา่ งเขาและก้ฉู างอัน ฉางอัน
ชอบหัวเราะมาก เธอชอบหัวเราะมาตลอด ตังแต่
พบกันเธอเรยี กเขาวา่ อาซาน เธอมกั จะเดินตามหลัง
เขาแล้วเรยี กอาซาน เธอยงั แอบหนีปูมาทีเมอื งทีเขา
อยูเ่ พอื มาหาเขา 

ตอนเขาอยูใ่ นมหาวทิ ยาลัยเธอมกั จะอยูเ่ คียงข้างเขา
เสมอ 
แต่สิงทีหรงซานไมร่ ูก้ ็คือรอยยมิ ทีเรยี บง่ายเชน่ นี จะ
กลายเปนความฝนของเขาในชวี ติ นีและยงั เปนความ
ฝนทีเขาไมม่ ที างไขวค่ วา้ ได้ในชวี ติ นี 
ก้ฉู างอันถูกฮัวซอื หลิงนําตัวส่งโรงพยาบาล เขารอ
อยูห่ น้าห้องฉุกเฉินเขาเฝาดไู ฟแดงทีติดอยูป่ ระตู
และไมก่ ล้ากะพรบิ ตา เขากลัววา่ เมอื เขากะพรบิ ไฟสี
แดงดับและหญิงสาวทีอยูใ่ นห้องนันจะหายไปด้วย 
ทําให้คนทีอยูร่ อด้วยกันเขาจึงไมก่ ล้ากะพรบิ ตา
เหมอื นกัน 
"ฉางอัน ไมต่ ้องกลัวได้โปรดอยา่ กลัว ต่อไปนีพหี ลิง
จะดแู ลให้คณุ มชี วี ติ อยูอ่ ยา่ งดี 
ฉางอันต้องผา่ นมนั ไปให้ได้ ไมใ่ ชเ่ พอื คนอืน แต่เพอื
ตัวคณุ เองเข้าใจไหม" 
เขาเดินวนกลับไปกลับมาตรงทางเดิน ไมน่ านก้ฉู าง
อันทีหมดสติก็ถูกเข็นออกจากห้องฉุกเฉินและถูก
ส่งไปยงั วอรด์ ฮัวซอื หลิงคอยเฝาเธอจนถึงวนั รุง่ ขึน 
อาการของเธอเรมิ ดีขึนไข้สูงก็หายไป 
หลังจากทีเธอตืนขึนมาเธอก็ยงั คงนอนพงิ หัวเตียง
โดยไมพ่ ูดอะไรสักคํา เพยี งแค่มองดใู บไมท้ ีรว่ งหล่น
นอกหน้าต่างอยา่ งเงียบ ๆ 

อาการบาดเจ็บทีหลังของเธอนันยงั เจ็บอยู่ แต่ก้ฉู าง
อันรูด้ ีวา่ บาดแผลเหล่านีถูกสลักไวบ้ นรา่ งกายและ
บนหัวใจของเธอ ในทีสุดเธอก็ทําลายความรกั ทีมตี ่อ
หรงซานไปทังหมด 
"ฉางอันไมต่ ้องกลัวพหี ลิงอยูท่ ีนีไมว่ า่ จะเกิดอะไรขึน
ในอนาคตพหี ลิงจะปกปองคณุ และจะไมป่ ล่อยให้
ใครมารงั แกคณุ อีก"ฮัวซอื หลิงเอือมมอื ไปจับมอื ของ
เธอ แต่ก้ฉู างอันค่อยๆดึงออก 
เธอซอ่ นมอื ของเธอดวงตากลมโตของเธอเศรา้ มาก 
"พหี ลิงคณุ ไมค่ ิดวา่ มนั สกปรกเหรอ" ฮัวซอื หลิงตก
ตะลึงเขาพูดอะไรไมอ่ อก ดังนันเขาจึงชะงักนิงไปชวั
ครู  ่
"พเี ห็นมยั วา่ มนั สกปรก " 
ฉางอัน ... " ฮัวซอื หลิงปวดใจและเดินไปใกล้ๆ แล้ว
ดึงเธอเข้าสู่อ้อมแขนของเขา "ไมส่ กปรก ฉางอันไม่
สกปรกเลย ฉางอันของพเี ปนผูห้ ญิงทีสะอาดทีสุด
ในโลก!" 
จรงิ เหรอ?” "นาเสียงของเธอเยน็ ชาราวกับลมหนาว 
" ใช!่ " “ 
แต่ฉันคิดวา่ มนั สกปรก!” “ 
ฉางอานฟงพหี ลิงพูด อยา่ เปนแบบนีได้ไหม มนั ไป
ผา่ นแล้วพจี ะพาฉางอันไป พหี ลิงจะพาออกไปให้
ไกลจากทีนี! " 

เมอื มองไปทีชายตรงหน้าก้ฉู างอันไมไ่ ด้มกี าร
แสดงออกใด ๆ เพยี งแค่พยกั หน้า ตอนนีหัวใจของ
เธอเยน็ เฉียบ มนั หนาวจนถึงทีสุดและมนั ก็หนาว
เยน็ เกินไปจนเธอไมร่ ูส้ ึกถึงมนั อีกต่อไป 
ในอีกด้านหนึงหรงซานหาก้ฉู างอันไมเ่ จอ’เขากลับ
ไปทีหรงไห่วลิ ล่าและนังอยูใ่ นห้องหนังสือตลอด
เวลาแมห้ ลินรวั เอ๋อรจ์ ะโทรมาหาเขาหลายครงั แต่
เขาก็ไมร่ บั สายเขารบี ตัดสายของเธอทุกครงั เพราะ
เขารอโทรศัพท์จากหนานกง 
จนถึงเวลาประมาณเทียงโทรศัพท์ก็ดังขึน 
"หนานกง นายพบเธอหรอื ไม?่ " 
' เจอแล้วเธออยูโ่ รงพยาบาล! " 
โอเค ฉันเข้าใจแล้วขอบคณุ มาก! " "ทันทีทีเขาทราบ
ข่าวของก้ฉู างอันเขาก็ขอบคณุ เขาและรบี วางสาย
ทันที 
ทําให้เขาไมไ่ ด้ยนิ สิงทีหนานกงกําลังจะพูดต่อเพอื
บอกเขา หรงซานหยบิ เสือคลมุ ออกมาสวม ชุดข้าง
ในมยงั คงเปนชุดของเมอื วานแต่เขาไมอ่ ยากเปลียน
เขาไมอ่ ยากเสียเวลา 
เมอื สวมเสือคลมุ เรยี บรอ้ ยก็รบี เดินลงมาจากนัน
เรยี กคนขับรถมาเพอื ไปโรงพยาบาล - 
ทีโรงพยาบาล 

"ฉางอันอยา่ เปนแบบนี คณุ ไมต่ ้องกังวลพหี ลิงจะ
พาคณุ ไป มนั จะดีขึน?" อัวซอื หลิงดึงก้ฉู างอันให้มา
อยูใ่ นอ้อมแขนของเขาและก้ฉู างอันไมไ่ ด้ผลักให้เขา
ออกไป. เธอรูต้ ัวดีวา่ เธอยงั ไมไ่ ด้ผลักดันให้เขาออก
ไป. 
, มนั เปนเพราะฉันเหนือยเกินไป? 
, บางทีอาจเปนเพราะฉันเหนือยเกินไปทีจะเดินต่อ 
ฉันต้องการหาทีพกั พงิ , 
, พหี ลิงขอโทษฉางอันสกปรกแล้ว สกปรกเกินไป
สําหรบั พหี ลิงทีแสนดีคนนี , 
หรงซานอยูท่ ีหน้าประตวู อรด์ มองไปยงั คนสองคน
ทีกําลังกอดกันอยู่ ข้างในดวงตาของเขามดื มดิ เมอื
เขามองไปทีใบหน้าซดี เซยี วของก้ฉู างอันเขาก็รูส้ ึก
แสบและปวดหัวใจอยา่ งเห็นได้ชดั เปนเรอื งยากที
เขาจะยอมรบั  
"ก้ฉู างอันฉันจะสูญเสียคณุ ไปใชไ่ หม! " แต่แล้วหรง
ซานก็ยมิ อ่อน ๆ และเดินเข้าไป ประโยคแรกทีหรง
ซานพูดคือ "ก้ฉู างอันคณุ ใจรา้ ยจรงิ ๆ เมอื วานนีฉัน
ทําให้คณุ ไมพ่ อใจหรอื ทําไมคณุ ถึงไมอ่ ดทนทีจะปน
ขึนไปบนเตียงของฮัวซอื หลิง? " 
ก้ฉู างอันนังฟงอยา่ งเงียบ ๆ ทําเพยี งแค่มองไปที
ชายตรงหน้านิง ๆ นันคือผูช้ ายทีเธอรกั มาหลายป
และเคยบอกตัวเองวา่ เธอไมย่ อมแพท้ ีจะรอให้เขารกั

เธอ แต่ในขณะนีก้ฉู างอันเหนือยเกินไปแล้วเหนือย
เกินกวา่ จะมแี รงทีจะรออีกต่อไป 
เธอยมิ อยา่ งเฉยเมย "ใชฉ่ ันเปนคนทีไรศ้ ักดิศรแี ละ
ไมม่ คี ่าพอ ดังนันจึงไมส่ มควรได้รบั ตําแหน่งนาย
หญิงหรง ในเมอื กลัววา่ ฉันจะทําให้ชอื เสียงของ
นายท่านรองหรงแปดเปอน ถ้าเปนเชน่ นันทําไมไม่
หยา่ กับฉันล่ะ" 
หรงซานก้าวไปข้างหน้ายนื มอื ออกไปเพอื บบี คาง
ของก้ฉู างอันอยา่ งแรง จนก้ฉู างอันนาซมึ ด้วยความ
เจ็บปวด แต่เธอก็ไมไ่ ด้กรดี รอ้ งด้วยความเจ็บปวด
เธอแค่มองเขานิงๆ และเสียงคํารามด้วยความ
โกรธของผูช้ ายก็ดังมาจากหขู องเธอ "ก้ฉู างอ้นบอก
ฉันอีกทีวา่ คณุ พูดอะไร!” 
ฮัวซอื หลิงผงะไปชวั ขณะ 
จากนันเขาก็อยากจะยนื มอื เข้าไปชว่ ยเหลือก้ฉู างอัน 
แต่ก้ฉู างอันใชส้ ายตามองเพอื หยุดเขา ฮัวซอื หลิงม
องไปทีรอยยมิ เยย็ ชาของผูห้ ญิงกับดวงตาสีเข้มและ
คิวทีเยน็ ชาด้วยความโกรธเกรยี วของชายคนนันแล้ว
พูดวา่ : "ไมใ่ ชเ่ ประธานหรงหรอื ทีต้องการหยา่ ? ไมใ่ ช่
ประธานหรงหรอื ทีบอกวา่ ทนผูห้ ญิงอยา่ งก้ฉู างอัน
ไมไ่ ด้อีกแล้ว 
 
 

ตอนที 18 การแต่งงานครังนีฉันต้องการหยา่ แล้ว 
 
หรงซานชะงัก เธอเห็นดังนันจึงรบี ปดมอื หรงซานที
จับคางของเธอออกไป คิวของชายคนนันเยน็ ชามาก
ขึนเรอื ย ๆ และเขามองไปที ฮัวซอื หลิงทีอยูด่ ้านข้าง 
"ฮัวซอื หลิงผมจําได้วา่ ผมเตือนคณุ แล้ววา่ อยา่ มายุง่
กับพวกเรา! " 
ฮัวซอื หลิงหัวเราะ "ประธานหรงคณุ มสี ิทธอิ ะไรทีมา
เตือนผม ทีผา่ นมาเพราะฉางอันรกั คณุ ผมจึงยอม
ถอยออกไป พวกเราเปนเพอื นกันมาสิบปแล้ว แล้ว
คณุ ล่ะ ตอนนีคณุ เปนอะไรสําหรบั เธอ" 
" สาม?ี คณุ ทํารา้ ยฉางอันขนาดนีคณุ ไมก่ ลัวเธอแก้
แค้นหรอื ในเมอื คณุ รกั ผูห้ ญิงคนนันมากแล้วทําไม
คณุ ถึงปล่อยฉางอันไปไมไ่ ด้ " 
"ฮัวซอื หลิงคณุ อยากตายหรอื แมแ้ ต่พอ่ ของคณุ ยงั
ไมก่ ล้าแสดงความคิดเห็นต่อหน้าผม! ผมจะรกั หรอื
เกลียดก้ฉู างอัน แล้วยงั ไง? มนั ใชห่ น้าทีคณุ ทีจะมาชี
นิวบอกผมเหรอ! "นาเสียงของหรงซานเยน็ ชามาก 
ราวกับวา่ มนั ทําให้อากาศกลายเปนนาแข็ง 
ฮัวซอื หลิงโกรธจนพูดไมอ่ อกอยูพ่ กั หนึง 
"ถ้าอยา่ งนันฉันมสี ิทธชิ นี ิวได้หรอื เปล่าคะ นายท่า
นรองหรง! " ก้ฉู างอันหัวเราะและตาของเธอสบกับ
ดวงตาสีเข้มของหรงซานเงียบ ๆ ก่อนนีเธอมอง

ผูช้ ายคนนีจะสูงส่งเสมอเพราะเธอตกหลมุ รกั เขา 
เธอมอบทุกสิงให้เขาด้วยทังหมดทีเธอมี แต่ความ
นับถือตนเองและความภาคภมู ใิ จของเธอกลับถูก
ชายคนนีเหยยี บยา 
"แน่นอนวา่ ฉันยงั คงยนื ยนั ถึงมนั จะเปนทุกข์ แต่มนั
ควรมนั จบลงได้แล้ว" 
"หรงซานแต่งงานครงั นีฉันต้องการหยา่ แล้ว! "ตา
ของก้ฉู างอันเต็มไปด้วยความมุง่ มนั เธอมองไปที 
ฮัวซอื หลิงทีอยูด่ ้านข้างและยมิ เบา ๆ "พหี ลิงพคี วร
ออกไปก่อน ฉันต้องทําสิงเหล่านีด้วยตัวเอง" 
" ฉางอันคณุ อยูค่ นเดียวได้จรงิ หรอื " ฮัวซอื หลิง 
กล่าวอยา่ งไมส่ บายใจ 
ก้ฉู างอันไมพ่ ยกั หน้า "ฉันไมเ่ ปนไร พหี ลิงออกไป
เถอะ " 
ฮัวซอื หลิงออกจากวอรด์ ไปแล้ว ตอนนีเหลือเพยี งกู้
ฉางอันกับหรงซานทีอยูใ่ นวอรด์ อันหนาวเยน็ ข้าง
นอกมแี สงแดดทีส่องแสงเจิดจ้าจนทําก้ฉู างอันแทบ
จะลืมความเจ็บปวด เธอยงั จําวนั ทีเธอได้พบกันครงั
แรก แสงแดดแบบนีความงามเชน่ นีชา่ งสวยงามจน
เธอไมม่ วี นั ลืม 
แต่ตอนนีเธอก็เหนือยเหนือยเกินไป 
เธอก็หันหน้าไปมองหรงซานทียนื อยูข่ ้างๆ เธอ 

เพยี งชวั ครูห่ รงซานก็รูส้ ึกได้วา่ เขาถูกจ้องมอง! มนั
เหมอื นกับการเข้าไปอยูใ่ นทีเยน็ และมดื ทันใดนันก็
ถูกแสงแดดทีส่องสวา่ งและอบอุ่นเข้ามา 
เมอิื เขาหันมองไปทีก้ฉู างอันเขากลับไมเ่ ห็นความอบ
อุ่นใดๆ ในดวงตาของหญิงสาว และตอนนีเขาก็เรมิ
รูส้ ึกสินหวงั  
ก้ฉู างอันยมิ อยา่ งชา้ ๆ และมองไปทีเขาด้วยสายตา
วา่ งเปล่า: "อาซานเรามาให้มนั จบกันเถอะ! " 
"คณุ หมายถึงอะไร" หรงซานพูดอยา่ งไมแ่ ยแส 
บางทีอาจมเี พยี งเสียงเยน็ ชาเท่านันทีสามารถ
ปกปดความกลัวในใจของเขาได้! 
"ฉันเหนือยแล้วเส้นทางรกั ของคณุ ยาวเกินไป ฉัน
เดินต่อไปไมไ่ ด้อีกแล้ว ฉันขอให้คณุ ปล่อยฉันไป! " 
ก้ฉู างอัน "เขาอดไมไ่ ด้ทีจะเรยี กชอื เธอแต่เสียงของ
เขากลับแหบเล็กน้อย 
"คณุ ต้องการหยา่ จรงิ ๆ เหรอ?! " นาเสียงตาทีน่าดึง
ดดู ของหรงซานดทู ําอะไรไมถ่ ูก 
"ใช!่ " 
คําพูดทีหนักแน่นของก้ฉู างอันทําให้เขารูส้ ึกเจ็บ
ปวดลึก ๆ ใบหน้าเยอื กเยน็ ของชายคนนีตอนนี
เหมอื นภเู ขานาแข็งดวงตาทีเหมอื นนกอินทรสี ่อง
ประกายคมกรบิ  

ความรูส้ ึกเยน็ เฉียบนันยงั คงแผก่ ระจายไปทัว จนกู้
ฉางอันรูส้ ึกหนาวสัน 
แสงแดดนันเจิดจ้าราวกับสายนานาไหลทีไหลอยา่ ง
เงียบ ๆ บนพรมในวอรด์ สะท้อนแสงสีทองทีสวา่ ง
เปนพเิ ศษ 
เขากําลังยนื อยูข่ ้างหน้าต่างและดวงอาทิตยก์ ็สาด
ส่องไปทัวตัวเขาแสงอ่อน ๆ ทําให้ใบหน้าของเขาดู
เหมนิื มรี ศั มรี อบตัว เขาเหมอื นกับอพอลโลทีเดิน
ออกมาจากภาพวาดงดงาม 
ในตอนนีชายหนุ่มค่อยๆ หันกลับมาและเดินเข้าไป
หาเธอทีละก้าว ... 
"ฉางอันตัดสินใจแล้วจรงิ ๆ เหรอ คณุ จะไมเ่ สียใจที
หลังนะ " หรงซานพูดด้วยนาเสียงทีจรงิ จังและแผว่
เบาด้วยนาเสียงทีเยน็ ชา 
ก้ฉู างอันเงยหน้าขึนและมองชายหนุ่มตรงหน้า 
เมอื เวลาผา่ นไปทังสองก็ยงั มองหน้ากันแบบนีใน
ทีสุดก้ฉู างอันก็อดไมไ่ ด้ทีจะหัวเราะเบาๆ ให้กับตัว
เอง ราวกับวา่ หิมะในฤดหู นาวก่อนทีมนั จะละลาย
มนั ก็ถูกพดั หายไปกับสายลม 
ในคืนวนั แต่งงานเขาบอกวา่ แมว้ า่ เขาจะตายเขาจะ
ไมต่ กหลมุ รกั เธอ? เธอจะลืมคําสาบานทีเปนพษิ นี
ได้อยา่ งไร? 
"ใช่ ไมเ่ สียใจ! " คําพูดของเธอหนักแน่นและแน่วแน่ 

, หากคณุ ต้องการให้ฉันบอกวา่ เสียใจ ฉันก็เสียใจ
เชน่ กัน เสียใจทีตกหลมุ รกั คณุ มา10ปและเสียใจใช้
ชวี ติ อยา่ งน่าอับอายด้วยการเปนภรรยาของคณุ ใน
ชว่ งสามปทีผา่ นมา , 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 19 คณุ ไมเ่ คยเปนหนีฉัน 
 
"ได้ ก้ฉู างอันถ้านีคือสิงทีคณุ ต้องการ! " หรงซาน
หัวเราะออกมาดัง ๆ ดวงตาสีดําของเขามปี ระกาย
คมลึก "เชน่ นันเมอื คณุ ออกจากโรงพยาบาลเราจะ
ไปทีสํานักกิจการพลเรอื นเพอื ทําการหยา่ แต่ไมต่ ้อง
ห่วงคณุ จะยงั เปนเมยี ของฉันต่อไปและฉันจะดแู ล
คณุ อยา่ งดี วลิ ล่ารมิ ทะเลถือเปนค่าตอบแทน
สําหรบั คณุ ทีให้บรกิ ารฉันมานานขนาดนี! " 
" คณุ จะทําเพอื ตอบแทนฉันเหรอ? ชดเชยความ
อัปยศอดสูทีฉันต้องทนทุกข์ ชดเชยสําหรบั การสูญ
เสียลกู คนแรกของฉันเพราะคณุ กับหลินรวั เอ๋อร"์
เสียงของก้ฉู างอันไหลออกมาเหมอื นหิมะทีเยอื ก
เยน็ แต่อ่อนโยน ทีจรงิ คณุ ไมจ่ ําเปนต้องตอบแทน
ฉันหรอก ทีผา่ นมานีเราสามารถถือได้วา่ เปนการ
ยนิ ยอมทังสองคนทีชดั เจน ฉันเคยทําตัวเปนเด็ก
และโง่เขลาทําสิงผดิ ๆ มากมาย ความอัปยศอดสู 
ความเจ็บปวดเหล่านีเปนผลลัพธท์ ีเอาแต่ใจของฉัน! 
" 
" และคณุ หรงซาน คณุ ไมเ่ คยเปนหนีฉัน ฉันจึงไม่
ควรเรยี กรอ้ งอะไรไมใ่ ชเ่ หรอ! " 
" ก้ฉู างอัน " หรงซานไมค่ าดคิดวา่ ก้ฉู างอันจะพูด
แบบนีกับเขาด้วยนาเสียงเยน็ ชา ทําให้ดเู หมอื นวา่ ที

ผา่ นมาไมเ่ คยมอี ะไรสําคัญเลยระหวา่ งเธอกับเขา 
เขายงั คิดวา่ ก้ฉู างอันจะรอ้ งไห้ แต่มนั ไมใ่ ชเ่ ลย 
เธอบอกวา่ คณุ ไมเ่ คยเปนหนีอะไรฉันเลย 
เธอสามารถลบเขาไปจากชวี ติ ได้จรงิ หรอื ? 
"แต่ถ้าคณุ ยงั รูส้ ึกวา่ มนั ไมเ่ พยี งพอ จนอยากจะ
ตอบแทนฉันจรงิ ๆ ฉันขอแค่หลังจากนีได้โปรดอยา่
มาให้ฉันเห็นหน้า เราอยา่ ได้พบเจอกันอีกเลย! " กู้
ฉางอันมองและพูดกับหรงซานอยา่ งจรงิ จัง แต่
สําหรบั หลงซานใบหน้าทีเหมอื นถูกตบของเขาดซู ดี
มากในแสงแดด 
“ก้ฉู างอันฉันไมเ่ ชอื วา่ คณุ ไมร่ กั ฉันแล้ว!” หรงซาน
จ้องไปทีก้ฉู างอันด้วยสายตาบา้ คลัง แต่แล้วเขาก็ได้
ยนิ เสียงหัวเราะเบา ๆ ของหญิงสาวแมว้ า่ มนั จะ
แผว่ ๆ แต่ก็เพยี งพอให้เขาได้ยนิ  
"คณุ หัวเราะอะไร" 
ก้ฉู างอันซอ่ นเสียงหัวเราะของเธอก่อนทีจะพูดวา่ "
หรงซานฉันบอกวา่ ฉันไมร่ กั คณุ อีกแล้วทําไมคณุ ถึง
ไมเ่ ชอื เพราะฉันเคยรกั คณุ ฉันจึงยอมให้หลิวรวั เอ๋
อร์ ฆาตกรใจรา้ ยคนนันมาอยูต่ ่อหน้าฉัน เพราะฉัน
รกั คณุ ฉันจะอดทนต่อความเจ็บปวดและความ
อัปยศอดสู เพราะฉันรกั หรงซาน ก้ฉู างอันจึงเปน
บา้ ยอมปล่อยให้พวกคณุ มาเหยยี บยาฉัน! " 

หรงซานตกใจเล็กน้อยและคําพูดนัน เขามองไปที
รมิ ฝปากนันและได้ยนิ เสียงผูห้ ญิงดังขึนอีกครงั  
“แต่ตอนนีฉันไมไ่ ด้รกั คณุ แล้ว ทําไมฉันถึงจะต้อง
ยอมให้พวกคณุ เหยยี บยาฉันซาแล้วซาเล่าอีก” 
เพราะเหนือยเกินไปก้ฉู างอันจึงขยบั รา่ งกายและหา
ท่าทีสบายลงนอนลง ดวงตาเธอปดลง 
“หรงซานฉันก็เปนคนเหมอื นคณุ และฉันก็มคี วาม
รูส้ ึกเชน่ กัน ดังนันฉันจึงเจ็บมากจรงิ ๆ ” 
หรงซานขมวดคิวทันที แต่ก่อนทีเขาจะมเี วลาตอบ
กลับ เขาได้ยนิ เสียงเบาๆของหญิงสาวเข้ามาในหู
ของเขาวา่ "คณุ กลับไปได้แล้วถ้าอยูน่ านเกินไปฉัน
กลัววา่ รวั เอ๋อรข์ องคณุ จะโทรมาตาม! " เธอสามารถ
รูส้ ึกได้ถึงความโกรธในดวงตาของเขา แต่เธอก็ไมไ่ ด้
สนใจมนาเสียงของเธออ่อนแอมาก "ไปเถอะหรง
ซานฉันไมต่ ้องการคณุ อีกต่อไปแล้ว! " 
หรงซานมองไปทีก้ฉู างอันและอยากจะพูดอะไรบาง
อยา่ ง แต่ก้ฉู างอันได้เอนกายลงบนเตียงอยา่ งสงบ
และเมอื มองไปด้านหลังเธอเขารูส้ ึกหมดหนทาง 
จากนันจึงเดินไปทีหน้าต่างและมองออกไปทีคาคืน
ทีไรข้ อบเขต 
ทังสองคนอยูห่ ้องเดียวกัน แต่หัวใจมนั ชา่ งห่างเหิน 
ก้ฉู างอันนอนเงียบ ๆ บนเตียงพยายามอยา่ งเต็มที
ทีจะเพกิ เฉยต่อการเคลือนไหวของคนข้างหลัง เธอ

นอนอยูใ่ นผา้ ห่มทีอุ่นหนา แต่หัวใจเธอเหน็บหนาว 
นาตาของเธอก็ค่อยๆรนิ ไหลออกมาอยา่ งเงียบ ๆ 
คาคืนนีดเู หมอื นจะยากจะลืมเลือน 
ท้ายทีสุดเธอกับเขาก็มาถึงจุดจบและไมส่ ามารถ
ยอ้ นกลับไปได้อีก 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 20 ความเจบ็ ปวดของเธอทังหมดเขารู้อยู่
แก่ใจ 
 
เชา้ วนั จันทร.์  
ในสํานักงานขนาดใหญ่ หรงซานกําลังจัดการกับ
แฟมงานทีกองเปนภเู ขาอยา่ งรอบคอบ ใบหน้าที
หล่อเหลาของเขามเี ส้นทีคมชดั และคิวสีเข้มขมวด
เล็กน้อย 
"เข้ามา! " หรงซานพูดอยา่ งเยน็ ชาเมอื ได้ยนิ เสียง
เคาะประตหู ลังจากอนุมตั ิเอกสารเสรจ็ พอดี 
"ท่านประธานทีแผนกต้อนรบั ส่งสิงนีมาให้ แจ้งวา่
ภรรยาของท่านประธานส่งมา! " จือฟานเดินเข้ามา
แล้ววางซองเอกสารกระดาษสีนาตาลและกล่าวด้วย
ความเคารพ 
“จือฟาน,ชว่ ยฉันตรวจสอบสถานการณ์ปจจุบนั
ของตระกลู ก้ดู ้วย” หรงซานหยบิ ซองกระดาษขึนมา
ดทู ีหน้าปก กระดกู นิวของเขาจับแน่นจนขึนเปนสี
ขาว 
"ครบั ท่านประธาน! " จือฟานประหลาดใจกับการ
ตัดสินใจครงั นี เขาเกลียดก้ฉู างอันไมใ่ ชห่ รอื ? 
ประธานหรงจะแก้แค้นแมว้ า่ ตระกลู ก้จู ะเหลือแค่กู้
ฉางอันจะเปนคนสุดท้ายอยา่ งนันหรอื  
ถึงแมเ้ ขาจะรูด้ ีวา่ เกิดอะไรขึนในตอนนัน! 

แต่ในมุมมองของจือฟานทีมตี ่อก้ฉู างอัน มนั เปนไป
ไมไ่ ด้ทีเธอจะทําสิงนัน 
เขาไมเ่ ข้าใจจรงิ ๆ วา่ ท่านประธานกําลังคิดจะทํา
อะไร 
"ท่านประธานมอี ะไรบางอยา่ งผมไมร่ ูว้ า่ ควรพูด
หรอื ไม"่ จือฟานถามอยา่ งระมดั ระวงั  
หรงซานเงยหน้าขึนเล็กน้อย "จือฟานคณุ ติดตาม
ผมมานานแค่ไหนแล้ว? " 
"ห้าปครบั " จือฟาน ตอบอยา่ งตรงไปตรงมา 
“ถ้าอยา่ งนันคณุ ควรรูว้ า่ อะไรควรจพูด และอะไรไม่
ควรพูดอะไร คณุ จะต้องรบั ผดิ ชอบต่อสิงทีคณุ พูด
ด้วย!” สีหน้าของหรงซานเยน็ ชามาก 
"ครบั ผมรู!้ " จือฟานครุน่ คิดเกียวกับเรอื งนี แต่เขาก็
อดไมไ่ ด้ทีจะพูดถึงเรอื งนีหลังจากนันสักครูเ่ ขาก็พูด
วา่ "ผมอยากขอให้ท่านประธานาตรวจสอบสิงทีเกิด
ขึนในตอนนัน และ..คณุ หนูหลิน ผมคิดวา่ เธอไมใ่ ช่
คนทีจะโดนกระทําอะไรง่ายๆ แบบนัน เธอ ... " 
เขาถูกหรงซานขัดจังหวะก่อนทีเขาจะพูดจบและได้
แต่ฟงคําพูดทีเยน็ ชาของคนคนนัน" จือฟานคณุ คิด
วา่ รวั เอ๋อมปี ญหาหรอื ? " 
จือฟาน , ไม่ ไมใ่ ชค่ รบั , เขาก้มหัวลงอยา่ งนอบน้อม. 
หลังจากนันไมน่ าน หรงซาน ก็พูดวา่ "โอเค คณุ
ออกไปได้! " 

จือฟาน ก้มหน้าลงและเดินออกจากห้องด้วยความ
ระมดั ระวงั  
หลังจากที จือฟาน จากไป หรงซานก็เปดซอง
เอกสารและดึงแผน่ กระดาษทีอยูข่ ้างในออกมาและ
เห็นตัวอักษรทีสะท้อนอยูใ่ นดวงตาของเขาอยา่ ง
ชดั เจนรอ่ งรอยของความโกธรเคืองฉายในดวงตาสี
ดําของเขา ใบหน้าของหรงซานเหมอื นอยากจะฆา่
คน 
'ก้ฉู างอันคณุ กล้ามาก เก่งมาก" เอกสารดังกล่าวถูก
ส่งมาครงั แล้วครงั เล่า คราวนีคณุ ตังใจจรงิ ๆ หรอื ? 
ทีโรงพยาบาลวนั นันสิงทีเธอพูดเปนความจรงิ เธอ
พูดวา่ หรงซานฉันไมต่ ้องการคณุ แล้ว 
ถ้าหากเธอไมไ่ ด้ใชว้ ธิ ที ีน่ารงั เกียจในการขับไล่รวั เอ๋
อร์ จนถึงแมว้ า่ เธอจะไล่รวั เอ๋อรอ์ อกไปได้แล้ว เธอก็
ยงั ไมพ่ อใจ ยงั สังให้คนไปต่างประเทศทําลายเพอื
ทําลายหลินรวั เอ๋อร ์
หรงซาน เมม้ ปากจนเปนเส้นตรงก่อนหยบิ โทร
ศัพท์ขึมมาโทรออก " หนานกง เธอต้องการหยา่ กับ
ฉัน นายชว่ ยตรวจสอบให้ฉันได้ไหม วา่ เกิดอะไรขึน
กับก้ฉู างอันในคืนนัน! และชว่ ยตรวจสอบเรอื งที
ต่างประเทศของรวั เอ๋อรต์ อนนันด้วย " 
"ได้อาซาน แล้วตกลงนายจะหยา่ กับก้ฉู างอันไหม " 
ความเยอื กเยน็ แผก่ ระจายในห้องประธานใหญ่ 

หลังจากนันไมน่ านก็มเี สียงจากพูดปลายสาย "แต่
ตอนนีไมใ่ ชเ่ รอื งแค่นายจะอยากหยา่ หรอื ไมอ่ ยากจะ
หยา่ แล้ว อาซาน ประเด็นคือก้ฉู างอันต้องการทีจะ
หยา่ การหยา่ รา้ งตามกฎหมายประเทศของเราประ
กําหนดให้วา่ หยา่ ได้ถ้าแยกกันอยู่ การแต่งงานของ
นายมนั พงั ลงตังแต่นายพารวั เอ๋อรก์ ลับมาแล้ว ศาล
จะอนุมตั ิการหยา่ รา้ ง " 
หรงซานยมิ เยน็ เมอื ได้ยนิ " หนานกง นายคิดวา่ ฉัน
สนใจผูญ้ ิงสกปรกอยา่ งก้ฉู างอันหรอื ? " 
" อาซานนายอยา่ พูดเกินไป นายคงไมเ่ คยเชอื วา่ จะ
มกี รรมเกิดขึนในโลกนี นายไมร่ ูส้ ึกอะไรจนกระทัง
บางอยา่ งได้จากไปแล้ว เมอื สูญสูญเสียไปมนั จะเจ็บ
ปวดมากถึงขนาดหายใจก็ยงั เจ็บปวด! "เสียงของอีก
ฝายเจือไปด้วยห่วงใย" อยา่ รอให้เสียไป ชวี ติ มนั ไม่
เหมอื นหมากรุกทีต่อให้สูญเสียก็ไมม่ คี วามเสียใจใด 
ๆ! " 
"หนานกง ... " 
อีกฝายตอบกลับอยา่ งอ่อนโยน" อืม...อาซาน, ฉันรู้
วา่ นายรูว้ า่ ควรจะทําอยา่ งไร นายมขี ้อสรุปของตัว
เองแล้ว ฉันก็แค่หาสิงทีมาอธบิ าย! " 
หลังจากทีหรงซานวางสายโทรศัพท์ เขามองไปที
แสงแดดทีรอ้ นระอุนอกหน้าต่าง จากนันเขาก็เอน
หลังพงิ พนักเก้าอีจิตใจของเขาเต็มไปด้วยเรอื งราว

ในอดีตทียุง่ เหยงิ รอยยมิ ความโกรธ ความอับอาย 
ความเจ็บปวดของเธอทังหมดเขารูอ้ ยูแ่ ก่ใจ 
เธอบอกวา่ อาซานฉันรกั คณุ คณุ ปูหรงบอกวา่ ฉัน
เปนจะภรรยาของคณุ พวกเราสองคนถูกกําหนดให้
อยูด่ ้วยกัน! 
เธอบอกวา่ อาซานฉันอยากมลี กู ให้คณุ พวกจะเขา
ค่อย ๆ เติบไปพรอ้ มกับคณุ ฉันจะปลกู ดอกไมใ้ ห้
เต็มสวน พวกเราจะนังดดู อกไมบ้ านกันทีหน้าบา้ น 
ต่อมาเธอท้องจรงิ ๆ 
และต่อมาลกู ของเธอก็จากไปและในทีสุดความรกั
ของเธอทีมตี ่อเขาก็สินสุดลง 
เธอบอกวา่ หรงซานฉันไมต่ ้องการคณุ อีกแล้ว! 
"จือฟานชว่ ยฉันเรยี กรถ! " เขาลกุ ขึนยนื กดปุม
โทรศัพท์แล้วสังอีกฝาย "ไมต่ ้องตามไปฉันจะขับไป
เอง" 
"ครบั ท่านประธาน!” 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 21 ยวั ยุ 
 
แสงแดดทีส่องลงมาโดยตรงนัน โลกทังใบก็ดสู วา่ ง
จ้า 
เมอื ก้ฉู างอันเปดมา่ น แสงจากดวงอาทิตยส์ วา่ ง
พรา่ งพราวทําให้เธอต้องหรตี าลง รา่ งเรยี วบางยนื
อยูใ่ ก้ลหน้าต่างและผมสีดําก็ปลิวไปตามสายลม 
"โอหยางคณุ ส่งเอกสารการหยา่ ให้เขาหรอื ยงั คะ" 
โอหยางยนื อยูข่ ้างหลังเขามองไปทีผูห้ ญิงตรงหน้า
แล้วยมิ "ถ้าคณุ หนูยงั ยนื ยนั หยา่ กับเขาตอนนีมนั จะ
ไมใ่ ชเ่ รอื งดีสําหรบั ตระกลู กู้ " 
"โอหยาง, เรอื งตระกลู ก้ฉู ันไมส่ นใจอีกแล้ว ตราบใด
ทีฉันชว่ ยพชี ายให้ออกมาได้ คณุ ปูจะดีขึนและเราจะ
อยูด่ ้วยกันเปนครอบครวั เดียวกัน " ก้ฉู างอันมอง
ออกไปนอกหน้าต่างดวงตาของเธอสงบนิงราวกับ
วา่ เรอื งทีเธอกําลังพูดนันเปนเรอื งพูดคยุ ทัวไป " ฉัน
เคยรกั หรงซานหลงใหลเขาจนบา้ คลัง แต่ในทีสุด
ความรกั ความหลงใหลก็จบลงแล้ว! " 
คณุ หนู ...... " 
" ถ้าเขายนื ข้อเสนออะไรมาก็ไมต่ ้องรบั การพูดคยุ ได้
จบลงแล้ว ถ้าเขายงั ไมย่ อมเซน็ ใบหยา่ ให้คณุ ไป
ดําเนินการฟองศาลแทนฉันได้เลย! " 

" ได้คณุ หนู เรอื งนีจะไมม่ ขี ้อผดิ พลาด! " โอหยาง
ออกไปหลังจากฟงคําสังของก้ฉู างอัน ตอนนีเหลือ
เพยี งก้ฉู างอันในห้อง 
เธอยนื อยูข่ ้างหน้าต่างด้วยความรูส้ ึกวา่ งเปล่า เหมอ่
มองไปทีโลกภายนอกทีสดใสแสงแดดอันอบอุ่น
แสงแดดชา่ งเหมอื นกับวนั ทีเธอได้พบกับเขาครงั
แรกชา่ งสวยงามและยากจะลืมเลือน 
ในทีสุดเธอก็ได้ก็ได้แต่งงานกัเขา แต่ตอนนีเธอกับ
เขากําลังพรากจากกัน 
สุดท้ายทุกอยา่ งก็จบ 
รมิ หน้าต่างบานเกล็ดผา้ มา่ นสีขาวถูกลมพดั เบา ๆ 
ทันใดนันประตขู องวอรด์ ก็ถูกผลักเปดออกอยา่ ง
แรงและเธอก็เห็นหลินรวั เอ๋อรใ์ นชุดสีชมพูเดินเข้า
มาพรอ้ มกับรอยยมิ เสแสรง้ บนใบหน้าไรค้ วาม
ปรานีของเธอ "ก้ฉู างอัน, คืนนันฉันได้ยนิ วา่ มอี ะไร
บางอยา่ งเกิดขึนกับคณุ คณุ เปนอยา่ งไรบา้ ง " 
"สิงนีเกียวข้องกับคณุ หรอื เปล่า" ก้ฉู างอันถามอยา่ ง
เฉยเมย "อยา่ งไรก็ตามหรงซานกับฉันยงั ไมไ่ ด้หยา่
กัน ก้ฉู างอันคนนียงั คงเปนนายหญิงหรงทีชอบ
ธรรมแล้ว คณุ ล่ะหลินรวั เอ๋อร์ คณุ ล่ะเปนอะไร? " 
" แต่แกอยา่ คิดวา่ แกจะได้หัวใจของหรงซาน อยา่
หลอกตัวเองไปหน่อยเลย 
"ชนั เปนอะไรแกรูด้ ีอยูแ่ ล้ว" 

"มาคยุ กันเถอะวา่ คณุ ต้องการอะไร ถึงได้ถ่อมาถึงที
นี " 
ก้ฉู างอันเดินไปด้านข้างหยบิ ผา้ คลมุ ไหล่ทีวางไว้
ข้างๆนํามาคลมุ ไหล่แล้วเดินไปอยูข่ ้างหน้าต่างอีก
ครงั เธอทําเหมอื นไมเ่ ห็นหลินรวั เอ่อรอ์ ยูใ่ นสายตา
ของเธอเลย เธอทําเหมอื นกับหลินรวั เอ๋อรเ์ ปนคนที
เดินผา่ นไปมาแล้วบงั เอิญเข้ามาในโลกของเธอ 
“หึ! ดเู หมอื นแกจะไมช่ อบชนั มากเลยนะ” จู่ๆ เสียง
ของหลินรวั เอ๋อรก์ ็โพล่งออกมา 
"ไมใ่ ชว่ า่ ฉันไมช่ อบ แต่ฉันเกลียดเลยหล่ะ! " นาเสียง
ของก้ฉู างอันไมแ่ ยแส สายตาของเธอไมไ่ ด้เหลือบ
มองด้วยซาไป "รูใ้ ชม่ ยั หลินรวั เอ๋อร!์ " 
"เหรอ? " หลินรวั เอ๋อรอ์ ดไมไ่ ด้ทีจะหัวเราะกับตัวเอง 
จะเกลียดชนั ยงั ไงก็ได้เพราะชนั ไมม่ อี ะไรให้เสีย พวก
แกเปนหนีชนั กับแมช่ นั ต้องเอาคืนชนั แค่อยาก
ทําลายพวกแก พวกมงึ เปนหนีก!ู "" 
ใช่ มนั เปนความจรงิ ทีแมข่ องแกไมม่ คี ่าพอทีจะเข้า
รว่ มกับตระกลู ก้ขู องฉัน ถึงแมว้ า่ ตระกลู ก้ขู องฉัน
จะต้องล่มสลาย ยงั ไงฉันจะไมย่ อมให้ผูห้ ญิงแบบ
นันเข้ามาในตระกลู ก้ขู องพวกเรา และฉันจะไมม่ วี นั
ยอมรบั ตัวตนของแก ฉันเชอื วา่ คณุ ปูก็เหมอื นกัน
กับฉัน! " 

แต่ชนั เอาคืนจากพวกแกแล้ว ทุกคนทีแกรกั ได้ทิง
แกไป ชนั มคี วามสุขมากเมอื เห็นความเจ็บปวดของ
แก ยงิ แกเจ็บปวดมากเท่าไร ก็ยงิ ทําให้ชนั มคี วามสุข
มากขึนเท่านัน! " 
" จรงิ เหรอ? "ก้ฉู างอันะบดั ผมของเธอและหันไป
มองหลินรวั เอ๋อรr์ " ไมว่ า่ แกจะมคี วามสุขหรอื ไมม่ ี
ความสุขมนั เกียวข้องกับฉันเหรอ หลินรวั เอ๋อร,์ นัน
มนั เรอื งของแกฉันไมส่ นใจ!” 
จู่ๆ หลินรวั เออรก์ ็ก้าวไปข้างหน้าดึงมอื ของก้ฉู าง
อันมาจับไวแ้ น่น “ก้ฉู างอันชนั จะไมป่ ล่อยแกกับปู
ของแกแน่นอน รวมถึงพชี ายแกด้วยชนั จะไมป่ ล่อย
ให้มนั ออกมาไป ไมว่ า่ ใครทีเปนคนของตระกลู กู้ ชนั
จะไมเ่ วน้ ไวส้ ักคน ชนั อยากให้พวกแกตายและชนั
ทําได้ " 
##ชว่ งนังหลินพูดกับฉางอันกเู กิลแปลไวใ้ ช้
สรรพนามมงึ กู แต่เรากลัวจะหยาบไปเลยใชค้ ําวา่  
ชนั -แก แทน 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 22 ฉันไมอ่ ยากเห็นเขาอีก 
 
เมอื หลินรวั เอ๋อรพ์ ูดเชน่ นี ก้ฉู างอันก็ผลักหลินรวั เอ๋
อรอ์ อกไปอยา่ งแรงทันที สีหน้าของก้ฉู างอันเปลียน
ไปเปนเยน็ ชา แต่เธอไมไ่ ด้พูดอะไรเพยี งแค่มองไปที
หลินรวั เอ๋อรเ์ งียบ ๆ จากนันเดินไปข้างหน้าจับข้อ
มอื หลินรวั เออรด์ ้วยมอื ข้างหนึงส่วนอีกข้างตบไปที
ใบหน้าขิงหลินรวั เอ๋อรอ์ ยา่ งแรง,เพยี ะ, รอยแดงปน
ใหญ่เกิดขึนพรอ้ มกับความเจ็บปวด - 
"แก แกกล้าตบชนั ?! " 
"ถ้าฉันอยากตบแกฉันก็จะตบ ไมต่ ้องใชค้ วามกล้า " 
ก้ฉู างอันไมแ่ ยแส มองหลินรวั เอ๋อรท์ ีกําลังเอามอื กมุ
หน้าหน้าของเธอ "หลินรวั เอ๋อรค์ ณุ ปูและพชี ายเปน
สิงสําคัญทีสุดสําหรบั ฉัน ถ้าแกกล้าแตะต้องล่ะก้อ 
ฉันจะทําให้แกได้รูว้ า่ ก้ฉู างอันเปนคนอยา่ งไร! " 
หลินรวั เอ๋อรต์ ะลึง เธอไมเ่ คยรูม้ าก่อนวา่ ก้ฉู างอันที
ดอู ่อนแอและอ่อนโยนนันน่ากลัวมากเมอื โกรธ 
"ชนั จะบอกอาซานวา่ แกตบฉัน! " หลินรวั เอ๋อรย์ งั คง
เอามอื กมุ ใบหน้าและมองไปทีก้ฉู างอันอยา่ งโกรธ
เคือง 
"รบี ไปบอกเลยไป! แกคิดวา่ ฉันยงั แครเ์ ขาอยูห่ รอื
เปล่าล่ะ" ก้ฉู างอันยมิ เบา ๆ "หลินรวั เอ๋อรจ์ รงิ ๆ แล้ว
แกต้องการหรงซาน แต่เปนเพราะเขาแต่งงานกับ

ฉัน ทําให้แกรูส้ ึกวา่ เขาไมไ่ ด้มแี กแค่คนเดียวใชม่ ยั ? 
แกจะได้เขาตามทีต้องการถ้าแกไมม่ ายุง่ วนุ่ วาย และ
ถ้าปฏิบตั ิต่อฉันอยา่ งสุภาพไมท่ ําให้ฉันหงุดหงิดใจ
และถ้าฉันมคี วามสุข ฉันก็สามารถหยา่ ได้อยา่ ง
รวดเรว็ พรอ้ มกับการสละตําแหน่งนายหญิงหรงให้
แก มนั เหมอื นกับการให้รางวลั ตอบแทนแก่หมาที
เชอื ฟง " 
" ก้ฉู างอันแก - " 
หลินรวั เอ๋อรม์ องไปทีก้ฉู างอันด้วยความโกรธ แต่
ใบหน้าของผูห้ ญิงคนนันกลับแต่เธอมรี อยจางๆซงึ
ดสู วยงามมาก แต่สิงทีเธอพูดในเวลาต่อมานันกลับ
เยน็ ชายงิ “ยงั ไมอ่ อกไปอีกเหรอ?” 
หลินรวั เอ๋อรม์ องไปรอบๆห้อง แล้วกระทืบเท้าของ
หล่อนด้วยความโมโหแล้วหันหลังกลับออกมา หลัง
จากออกจากห้องหลินรวั เอ๋อรห์ ันหน้ากลับมาแล้ว
มองไปทีก้ฉู างอันด้วยสายตาอาฆาต 
แกกล้าตบฉันก้ฉู างอัน ฉันจะให้แกชดใชด้ ้วยทุกสิง
ทีแกม!ี  
หลินรวั เอ๋อรเ์ ดินออกจากวอรด์ หยบิ กระจกออกมา
และมองไปทีใบหน้าดวงตาสีนาตาลอ่อนของเธอ
เต็มไปด้วยความโกรธ 
"ก้ฉู างอันแกรกั ปูของแกมากไมใ่ ชเ่ หรอ" 
ฉันจะทําให้แกอยากตาย เรมิ ตังแต่ตอนนีเลย! 

ในขณะนีเสียงกรงิ โทรศัพท์ ดังขึนหลินรวั เอ๋อรห์ ยบิ
มนั ขึนฟงเสียงจากปลายอีกด้านหนึงดังขึน “คณุ หนู
หลิน คนจากสถานีตํารวจบอกวา่ ประธานหรงสังให้
ปล่อยตัวก้ฉู างหนิงและสังให้ทนายความปกปองกู้
ฉางหนิงโดยบอกวา่ หลักฐานก่อนหน้านีวา่ ถูก
ปลอมแปลงขึนโดยเจตนาให้รา้ ยก้ฉู างหนิง!” 
หลินรวั เอ๋อรส์ ะด้งุ กระดกู นิวทีจับโทรศัพท์แน่นจน
เปลียนเปนสีขาวราวกับวา่ เธอกําลังพยายามระงับ
อารมณ์ 
อาซานคณุ ทนไมไ่ ด้เลยใชไ่ หม 
เปนอยา่ งนันฉันก็ไมร่ งั เกียจ ทีจะทําให้ก้ฉู างอัน
เกลียดคณุ กันมากขึน 
"ส่งคนไปรอก้ฉู างหนิง นอกสถานีตํารวจอยา่ ปล่อย
ให้มนั กลับไปทีบา้ นตระกลู กู้ ชนั ไมอ่ ยากเห็นมนั อีก
แล้ว! " 
จากนันหลินรวั เอ๋อรก์ ็วางสายโทรศัพท์ แล้วเดินไป
บนส้นสูงสิบนิวเธอไมไ่ ด้ออกจากโรงพยาบาล แต่
หลินรวั เอ๋อรเ์ ดินไปทีหอผูป้ วย ICU ทีอยูด่ ้านบน
แทน 
ในวอรด์ สีขาวดวงอาทิตยส์ ่องผา่ นหน้าต่างสูงจาก
พนื จรดเพดานสาดแสงเข้ามาในห้องแสงกระจาย
ปกคลมุ ทังห้อง 

ก้ฉู างอันยนื อยูต่ รงหน้าต่างทีสูงจากพนื จรดเพดาน
และดวงอาทิตยก์ ําลังลอยอยูเ่ หนือเธออยา่ งเงียบ ๆ 
ผวิ ขาวของเธอเปนประกายแต่กลับซดี เซยี วจนน่า
ปวดใจราวกับต๊กุ ตาแก้วทีแตกสลายและยากทีจะ
เห็นวา่ เธอกําลังคิดอะไรอยู่ . 
ทันใดนันเสียงกรงิ ก็ดังขึนเธอมองไปทีโทรศัพท์ของ
เธอและตอบวา่ "โอหยางมอี ะไรหรอื เปล่า" 
"คณุ หนูมเี รอื งดี สถานีตํารวจโทรมาหาผมและบอก
วา่ มคี นประกันตัวของนายน้อยแล้ว และก็ดเู หมอื น
จะมคี นส่งมอบหลักฐานความจรงิ ของเรอื งทังหมด
แล้ว ถ้าดําเนินตามขันตอนต่างๆ เสรจ็ สินนายน้อย
จะสามารถออกจากสถานีตํารวจได้ในบา่ ยวนั นี! " 
เมอื ได้ยนิ เชน่ นีก้ฉู างอันก็มคี วามสุขมากเธอยมิ
กวา้ ง" จรงิ เหรอโอหยางพชี ายทําได้แล้ว พชี ายจะได้
ออกมาจากทีนันจรงิ ๆแล้วใชไ่ หม? " 
" ใช่ คณุ หนูอดทนรอผมจะไปรบั นายน้อยเดียวนี! " 
" ได้ ได้ ขับรถดีดีไมต่ ้องรบี มาก! "