ให้ฉันได้รักคุณอีกครั้ง

ถ้าประธานหรงเชอื เขาและตรวจสอบก่อนหน้านี 
ประธานหรงและภรรยาจะไมม่ าไกลถึงขนาดนีและ
เขาจะไมส่ ูญเสียภรรยาของเขาไป 
"ไมต่ ้องกังวลประธานหนานกง ผมจะหาคนมาคอย
ควบคมุ เธอ ตอนนีมนั น่าหงุดหงิดมากพอคิดเกียว
กับเรอื งนี ถ้าไมใ่ ชเ่ พราะหลินรวั เอ๋อรป์ ระธานหรง
กับนายหญิงก็คงไมม่ วี นั ถึงมาถึงจุดนีได้ ผมคิดวา่ ที
ประธานหรงได้พบกับหลินรวั เอ๋อรต์ อนทีเรยี นอยู่
มหาวทิ ยาลัยและทีเธอชว่ ยชวี ติ ประธานหรงไวน้ ัน 
มนั เปนแผนของเธอ” 
หนานกงมูไ่ ปขมวดคิวครุน่ คิด แต่ก็ไมไ่ ด้พูดอะไร
ออกมาเพยี งแค่โบกมอื ให้จือฟานออกไป ทีหรงซาน
เข้าโรงพยาบาลครงั นีไมม่ ใี ครรูเ้ รอื งนอกจากหนาน
กงและจือฟาน เปนเพราะหนานกงเกรงวา่ ถ้าคณุ ปู
หรงทราบแล้วจะไมส่ บายใจจึงปดเรอื งนีไว้ ดังนัน
หนานกงจึงคาดวา่ หลินรวั เอ๋อรจ์ ะยงั ไมร่ ะแคะ
ระคาย 
หรงซานนอนเงียบ ๆ บนเตียงโรงพยาบาลในหน้า
หล่อเหลาของเขาขาวซดี เหมอื นหิมะและหายใจอ่อน
แรงเหมอื นเขากําลังตกอยูใ่ นความฝนอันลึกลา 
หรงซานลืมตาขึนอยา่ งชา้ ๆ ก้ฉู างอันอยูน่ ังตรงหน้า
เขาพรอ้ มกับรอยยมิ อ่อนโยนของเธอ มอื เรยี วบาง
ของก้ฉู างอันจับทีมอื เขาเบา ๆ หรงซานดีใจมากเขา

ค่อยๆ ลกุ ขึนนังอยา่ งมคี วามสุข เขาจับมอื ทังสอง
ข้างของเธอมาวางไวท้ ีด้านหลังเขา ปากของเขาก็
ประกบลงรมิ ฝปากของเธอและจูบเบา ๆอยา่ งอ่อน
โยน 
"ฉางอันคณุ กลับมาแล้วใชไ่ หม ทีสุสานของบนภเู ขา
ฟนิกซค์ ณุ ทําแบบนันก็เพอื ให้ฉันรูส้ ึกไมส่ บายใจใช่
มยั พวกเขายงั พูดวา่ คณุ ตายไปแล้วแต่ฉันไมเ่ ชอื  
คณุ จะไมท่ ิงฉันไปแบบนันหรอกใชไ่ หม” 
เธอยงั คงยมิ และไมต่ อบอะไร มอื นุ่ม ๆ ของเธอลบู
คิวของเขา ดวงตาของก้ฉู างอันนุ่มนวลและกลมโต
เมอื เธอมองมาทีเขามนั ส่องประกายเหมอื นดวงดาว 
หรงซานยมิ และกอดเธอไวใ้ นอ้อมแขนอยา่ งแนบ
แน่นจนแทบจะฝงเธอไวใ้ นรา่ งกายเขา รา่ งกายของ
ก้ฉู างอันยงั คงอ่อนนุ่มและมกี ลินหอมทีค้นุ เคย จน
ทําให้มุมตาของหรงซานเปยกชนื โดยไมร่ ูต้ ัว เขาวาง
คางไวบ้ นหน้าผากของเธอเหมอื นเด็กทีกําลังออด
อ้อนเพราะความเสียใจ 
"ฉางอันฉันเจ็บ มนั เจ็บปวดมากจรงิ ๆ คณุ จะไมไ่ ป
ไหนอีกแลัวตกลงไหม" 
เธอเงยหน้าขึนมามองเขา รอยยมิ ทีมุมปากเธอ
ค่อยๆ หายไป เธอยนื มอื ออกมาลบู ไล้แก้มอันหล่อ
เหลาของเขาอยา่ งระมดั ระวงั ดวงตาของเธอจับ

จ้องมาทีบนใบหน้าเขานันมคี วามเศรา้ มนั เหมอื น
กับความเศรา้ โศกทีจะต้องพรากจากกัน 
ด้วยความเจ็บปวดในหัวใจ เขาจับมอื เธอไวแ้ น่นและ
มองไปทีเธออยา่ งไมก่ ระพรบิ ตา เพราะเขากลัววา่
เธอจะหายไปถ้าเขากระพรบิ ตา 
"ฉางอันฉันผดิ เอง ฉันจึงต้องสูญเสียคณุ ไป ฉัน
ขอโทษอยา่ จากเลยไปนะ อยา่ ทิงฉันไปอีกเลย ฉัน
ขอโอกาสอีกครงั เราจะอยูด่ ้วยกันไปตลอดชวี ติ ! " 
ก้ฉู างอันส่ายหัวเบา ๆ รมิ ฝปากของเธอยงั คงยมิ ที
อ่อนโยน แต่คําพูดทีเธอพูดนันชา่ งแสนเยน็ ชาและ
แผว่ เบา “อาซานเราไมส่ ามารถกลับไปเหมอื นเดิมได้
!” 
เธอดึงมอื ออกจากฝามอื ของเขาโดยไมล่ ังเล เธอลกุ
ขึนแล้วหันหลังเดินออกไป 
"ฉางอันอยา่ ไป" เขารอ้ งออกมาด้วยความเจ็บปวด
พยายามยนื มอื ออกไปเพอื รงั เธอไว้ แต่เมอื เขายนื
มอื ออกไปเธอก็หายไปต่อหน้าต่อตาของเขาทันที 
“ฉางอานอยา่ ทิงฉันไป ...” 
 
 
 
 
 

ตอนที 35 อาซาน เธอตายไปแล้ว 
 
ชายหนุ่มทีกําลังนอนหลับอยา่ งเงียบ ๆ บนเตียงใน
โรงพยาบาลจู่ๆ ก็ดินส่งเสียงรอ้ งเรยี กอะไรบาง
อยา่ งไมห่ ยุดหยอ่ น 
หนานกงมูไ่ ปสะด้งุ ตกใจจากนันก็ก้าวไปข้างหน้า
และตบเบาๆ ทีใบหน้าหรงซาน "อาซานตืน ตืนขึน
มาเรว็ ๆ -" 
"ฉางอัน ... " หลงซานตะโกนเสียงดังจากนันก็ลืมตา
แล้วจะลกุ ออกจากเตียง เมอื หนานกงกดเขาลง
ใบหน้าทีหล่อเหลาก็ขมวดคิว 
"มูไ่ ป ... " เสียงของเขาแผว่ เบา "ฉางอันอยูท่ ีไหนฉัน
เพงิ เห็นเธอ เธออยูท่ ีไหน! " 
หนานกงมูไ่ ปผงะไปชวั ขณะและจากนันก็เงียบเขา
ไมร่ ูว้ า่ ควรจะเกลียกล่อมหรงซานอยา่ งไร ในฐานะ
คนทีเคยอยูต่ รงนีมาก่อน ตอนนันเมอื หนานกงรูว้ า่
เหยยี นเหยยี นจากเขาไป เขาบา้ คลังมากกวา่ นีมาก 
และเขาเกือบจะไปฆา่ ผูห้ ญิงคนนันด้วยตัวเขาเอง . 
ดังนันเขาจึงไมม่ คี ณุ สมบตั ิทีจะเกลียกล่อมหรงซาน 
ทุกคนในโลกรูด้ ีวา่ ทังหมดนีไมม่ ที างยอ้ นกลับมาได้ 
"อาซาน เธอตายไปแล้ว ฉางอันได้ตายไปแล้ว! " 
เมอื ได้ยนิ คําพูดของหนานกง หรงซานก็ดึงเข็ม
ฉีดยาออกและเปนเพราะเขาสะบดั แขนแรงมากเกิน

ไป ทําให้เขาสะบดั ไปถูกแจกันจนล้มลงและทําให้มนั
ตกแตกเสียงดังลัน เพราะเขาออกแรงเกินไปทําให้
เลือดทีหน้าอกไหลออกมาอีกครงั  
หนานกงเห็นเขาเปนแบบนี ก็อดไมไ่ ด้ทีจะยมิ หยนั
ออกมา “หรงซานนายกําลังแสดงให้ใครดเู หรอ 
ตอนทีฉางอันยงั มชี วี ติ อยูน่ ายก็ไมเ่ คยคิดจะ
ทะนุถนอมเธอ แต่พอเธอจากไปทําไมนายถึงมา
ทําตัวอยา่ งนี คนก็ตายไปแล้วมนั มปี ระโยชน์อะไรที
นายจะมาพราเพอ้ บอกรกั ในตอนนี ฉันเคยเตือน
นายมาตลอดวา่ ตอนทียงั ไมส่ ูญเสียนายจะต้อง
รกั ษามนั ไวใ้ หัดี มฉี ันเปนตัวอยา่ งให้เห็นมนั ยงั ไม่
เพยี งพอสําหรบั นายอีกเหรอ หรอื คิดวา่ นายจะ
บงั คับให้ฉางอันฟนคืนกลับมาได้ สถานการณ์ใน
ตอนนีนายคิดวา่ หากนายต้องการตาย นายก็จะตาย
ได้งัน้ หรอื แต่นายอยา่ ลืมนะ วา่ นายยงั คงเปนผูด้ แู ล
ตระกลู หรงแล้วยงั มปี ูของนายอีก ถ้านายตายไป
นายเคยคิดบา้ งไหมวา่ ปูของนายจะเปนอยา่ งไร " 
หลังจากหนานกงพูดจบ เขาก็ทิงตัวนังลงบนโซฟา
แล้วอยูน่ ิงๆ เพอื พยายามสะกัดกันอารมณ์อยากจะ
อัดคนเอาไว ้
หรงซานอยูใ่ นโรงพยาบาลอีกหนึงวนั เมอื เลือดก็
หยุดไหลเขาก็ออกจากโรงพยาบาลทันที 
ในวลิ ล่าสีขาว 

หรงซานนอนเงียบๆ อยูใ่ นห้องนอนลมหายใจของ
เขาติดขัดเหมอื นคนกําลังหายใจไมค่ ่อยออก ใบหน้า
ทีเยน็ ชาราวกับนาแข็งกับดวงตาทีเต็มไปด้วยความ
วา่ งเปล่าและความเจ็บปวดของเขานันมนั ดเู หมอื นมี
ความเหงาและความเศรา้ ออกมาจากเลือดเนือและ
กระดกู ของเขา 
หรงซานมองไปทีทุกสิงทีเคยค้นุ เคย โต๊ะเครอื งแปง
ทีเธอเคยนังหวผี มสีดํานุ่มสลวยทีนัน แต่ตอนนีไมม่ ี
แล้วทุกทีในห้องมแี ต่ความเงียบ 
เขายงั คงมอี าการบาดเจ็บและมไี ข้ แต่เขาไมย่ อมไป
โรงพยาบาลเขาอยากอยูท่ ีนี วลิ ล่าหลังนีซงึ เคยเปน
บา้ นของเขากับฉางอัน แมว้ า่ ก่อนนีเขาจะไมไ่ ด้ค่อย
กลับมาทีนี แต่ตอนนี ทีนีเปนทีเดียวทีเขาจะได้พบ
กับลมหายใจของฉางอาน 
หรงซานยนื อยูข่ ้างๆ หน้าต่าง เขาค่อยๆ ยกผา้ มา่ น
ขึนเขาเห็นตัวอักษรเล็ก ๆ อยูบ่ นกระดานไมข้ อบ
หน้าต่าง เห็นได้ชดั วา่ มใี ครบางคนจงใจแกะมนั ไว้
มนั เปนประโยคทีธรรมดามาก 
" ภเู ขามปี า ต้นไมม้ กี ิงก้าน " 
เขายนื มอื ออกไปเพอื สัมผสั คํานันแล้ววางมอื อีกข้าง
ไวท้ ีหัวใจของเขาแล้วหลับตาลง ฉางอัน ฉางอัน ... 

ในขณะนันก็มคี นมาเคาะประตแู ละกล่าวด้วยความ
นอบน้อมวา่ " นายท่านรองคณุ หนูหลินอยูข่ ้างล่าง 
กําลังรอนายท่านอยูค่ รบั ! '' 
โทรไปที 110 ให้พวกเขาซอ่ นตัวอยูห่ ลังประตแู ละ
บนั ทึกเสียงเอาไว้ แล้วให้พวกเขาออกมาหลังจาก
ฉันเรยี กเข้าใจไหม! " 
ครบั นายท่าน! " 
ในอีกสักครูต่ ่อมา หรงซานเดินลงบนั ไดมาชา้ ๆ เขา
เห็นหลินรวั เอ๋อรีท์ ียมิ อยา่ งอ่อนหวานทันทีทีเห็นเขา 
พรอ้ มกับรบี เดินเข้ามาเพอื จะกอดเขา แต่หรงซานก็
หลบเลียงทันที หลินรวั เอ๋อรข์ มวดคิวทําแก้มปอง
แล้วพูดด้วยนาเสียงออดอ้อน "อาซานคณุ เปนอะไร
อีกแล้ว " 
หรงซานเหลือบมองและยมิ จาง ๆ แต่มรี งั สีเยน็ ยะ
เยอื กแผอ่ อกมาจากในดวงตาสีหมกึ ค่นู ัน 
“ไมม่ อี ะไร!” 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 36 มนั เปนเวรกรรมของเธอเอง 
 
"อาซาน ... " หลินรวั เอ๋อรม์ องไปทีหรงซานอยา่ งไม่
เชอื ในสายตาของตัวเอง 
เธอกําลังกลัว กลัววา่ หรงซานจะรูค้ วามจรงิ ทังหมด 
กลัววา่ เขาจะรูท้ ุกอยา่ ง 
ถ้าเขารูเ้ ธอต้องสูญเสียเขาไปอยา่ งแน่นอนและ
คงจะไมเ่ พยี งแค่สูญเสียเขาไปเท่านัน แต่ยงั อาจถูก
เขาบบี คอจนตายด้วย 
แต่สิงเหล่านันเปนความลับอยา่ งยงิ มเี พยี งไมก่ ีคนที
รู้ ไมม่ ที างทีหรงซานจะรูไ้ ด้เลย 
ขณะทีเธอกําลังคิดฟุงซา่ นอยูน่ ันหรงซานก็เดินตรง
ไปทีห้องนังเล่น เมอื นังลงก็ส่งสัญญาณให้แมบ่ า้ น
ไปชงชาและเหลือบมองหลินรวั เอ่อร์ หลินรวั เอ๋อร์
รูส้ ึกกระวนกระวายและหวาดกลัวมาก จากนันไม่
นานแมบ่ า้ นก็วางถ้วยชาลงบนโต๊ะก่อนจะเดินออก
ไปอยา่ งนอบน้อม 
หรงซานมองไปทีใบหน้าทีบอบบางของหลินรวั เอ๋
อร์ ใบหน้าของเขาเรยี บนืงและพูดอยา่ งเยน็ ชา "
หลินรวั เอ๋อรค์ ณุ มอี ะไรจะพูดกับผมเกียวกับตระกลู
ก้แู ละฉางอันหรอื ไม?่ " 
"เรอื งอะไรคะ " หลินรวั เอ๋อรพ์ ูดด้วยนาเสียงทีรูส้ ึก
ผดิ และในดวงตาของเธอก็มแี ววตาฉงน แต่ในหัวใจ

ของเธอกลับพล่งุ พล่านแล้วเธอกลัว กลัววา่ หรงซาน
จะรูค้ วามจรงิ  
"รวั เอ๋อรค์ ณุ เปนคนฉลาด คณุ น่าจะรูใ้ ชไ่ หม" หรง
ซานจ้องมองเธอพรอ้ มกับมรี งั สีกดดันจาง ๆ ใน
ดวงตาทีลึกลาของเขา: "คณุ จะสารภาพด้วยตัวเอง
หรอื วา่ คณุ ต้องการให้ผมพูดและถ้าเปนผมทีพูด ผม
จะพูดกับตํารวจเท่านัน! " 
" อาซานฉันไมร่ ูจ้ รงิ ๆ วา่ คณุ กําลังพูดถึงอะไรคณุ
กําลังขอให้ฉันสารภาพอะไร! "หลินรวั เอ๋อรย์ งั คง
ปฏิเสธทีจะยอมรบั มนั เธอยอมรบั มนั ไมไ่ ด้เพราะถ้า
เขารูค้ วามจรงิ เขาจะไมม่ วี นั ปล่อยเธอไป 
"หลินรวั เอ๋อร,์ ผมให้โอกาสคณุ แล้วนะแต่คณุ ไม่
ต้องการมนั เอง! อยา่ มาโทษผม! " หรงซานลกุ ยนื
ขึนหลังของเขาตรงราวกับรูปปนทีสมบูรณ์แบบ "
หลังจากนีคณุ จะใชเ้ วลาทีเหลือของคณุ ติดอยูใ่ นคกุ
ไปตลอดชวี ติ !” 
“ทําไม?!” 
หัวใจของหลิรรวั เอ๋อรเ์ หมอื นถูกฉีกเมอื เธอได้ยนิ คํา
พูดเหล่านี อยา่ งไรก็ตามใบหน้าทีสวยงามนันกลับ
ไมไ่ ด้แสดงรอ่ งรอยความกลัวออกมาแมแ้ ต่น้อย ทัง
ทีหัวใจของเธอกําลังพล่งุ พล่านอยา่ งเจ็บปวด 
“เปนเพราะก้ฉู างอันอีกแล้วเหรอ เธอตายไปแล้ว 
การตายของเธอเกียวข้องอะไรกับฉัน นันเปนชะตา

กรรมของเธอเองมนั เกียวอะไรกับฉันรึ หรงซานที
เธอตายเพราะเธอไมอ่ ยากทนอยูใ่ นโลกนีแล้ว คณุ
จะมาโกรธฉันโดยไมม่ เี หตผุ ลอยา่ งนีไมไ่ ด้ " 
" โกรธโดยไมม่ เี หตผุ ลเหรอ หลินรวั เอ๋อรค์ ณุ คิดวา่
ไมม่ ใี ครรู้ วา่ คณุ ทําอะไรกับฉางอันไวจ้ รงิ ๆ น่ะหรอื ? 
"นาเสียงของหรงซานไมแ่ ยแสแต่สีหน้าเขากลับมแี ต่
ความโกรธทีไรค้ วามปรานี “ ผมให้เวลาคณุ คิดแค่
สามนาทีไมง่ ันเมอื หมดเวลาก็อยา่ มาโทษวา่ ลกู น้อง
ของผมวา่ ไรค้ วามปราณี!” 
“หรงซานคณุ ยงั รกั เธออยูใ่ ชไ่ หมแล้วคณุ รกั เธอมาก
แค่ไหน ” หลินรวั เอ๋อรแ์ สรง้ ถามด้วยนาเสียงโศก
เศรา้  
หรงซานไมต่ อบ แต่ดวงตากลับนิงสนิทและเหมอื น
วา่ มแี สงทีน่ากลัวเปล่งออกมาจากตาสีดําของเขา 
จู่ๆ หลินรวั เอ๋อรก์ ็หัวเราะออกมา เธอค่อยๆ เงยหน้า
ขึนแล้วมองไปทีท้องฟาดํามดื ทีด้านนอก "น่าเสีย
ดายจรงิ ๆ น่าเสียดายความรกั ของคณุ จรงิ ๆ ทีก้ฉู าง
อันต้องตายนันไมไ่ ด้เปนเพราะโทษประหารชวี ติ ที
คณุุ มอบให้เธอเหรอ" 
หลินรวั เอ๋อรม์ องไปทีหรงซาน เธอเห็นดวงตาที
เครง่ ขรมึ ของเขามคี วามเยน็ ยะเยอื กแผซ่ า่ นออกมา 
เธอรูด้ ้วยวา่ คราวนีเขาจะไมป่ ล่อยเธอไปแน่นอน
และเขาคงเกลียดตัวเขาเองแน่ ๆ ตอนนีความ

เกลียดชงั ทีฝงลึกก็แผซ่ า่ นออกมาจากก้นบงึ ของ
หัวใจของเธอทันทีและความเกลียดชงั นึได้ครอบงํา
ความกลัวและความสินหวงั ของเธอแล้ว 
หลินรวั เอ๋อรเ์ งยหน้าขึนและพูดกับเขาด้วยเสียง
แหบพรา่ : "หรงซานอันทีจรงิ คณุ คงรูท้ ุกอยา่ งอยู่
แล้ว แต่คณุ ไมบ่ อกบอกฉัน คณุ แค่อยากให้โอกาส
กับตัวเองใชไ่ หม คณุ แค่ต้องการได้ยนิ มนั ออกมา
จากปากของฉัน แต่หรงซานคณุ เองก็รูอ้ ยูใ่ นใจ
วา่ การตายของก้ฉู างอันนันเกิดจากคณุ และโดยคณุ
! " 
" คณุ เปนคนทําให้เธอเสียลกู ทีผา่ นมาคณุ เปนคน
คอยพูดจาทํารา้ ยจิตใจเธอ คณุ เปนคนทีทําลาย
ตระกลู ก้แู ละคณุ ก็เปนคนทําให้พชี ายของก้ฉู างอัน
ต้องเข้าคกุ ใชม่ ยั ?” 
หรงซานมองไปทีหลินรวั เอ๋อรด์ ้วยใบหน้าทีเยน็ ชาด
วงตาของเขาดําลึกเหมอื นตอนกลางคืน “อืม, นีคือ
ทังหมดทีผมทํา " 
หรงซานคณุ รูไ้ หมทังคณุ และตําแหน่งนายหญิงหรง
นันควรเปนของฉัน ทําไมนะเหรอ!เพราะฉันก็มเี ชอื
สายของตระกลู กู้ แต่ทําไมก้ฉู างอันถึงได้เปนหลาน
สาวของตระกลู ก้แู ค่คนเดียว มนั สามารถเปนทีรกั
ของทุกสิงได้ตังแต่มนั ยงั เปนเด็ก แต่ตัวฉันล่ะ! ฉัน
กลับตกลงไปในโคลนแล้วถูกเหยยี บยาไปมา ฉันผดิ

ตรงไหนเหรอ?! ตระกลู ก้ฏู ิเสธทีจะยอมรบั แมข่ อง
ฉันนันทําให้ฉันต้องสูญเสียแมก่ ับทุกอยา่ งไป คนใน
ตระกลู ก้ทู ังหมดต้องรบั ผดิ ชอบและฉันก็ต้องการ
ให้พวกมนั ตาย! " 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 37 เขา้ คกุ  
 
หรงซานมองตรงไปทีหลินรวั เอ๋อรด์ วงตาของเขา
เต็มไปด้วยความเยอื กเยน็ เหมอื นนาแข็ง 
ในตอนนันเขาเชอื หลินรวั เอ๋อรค์ นทีเคยชว่ ยชวี ติ เขา
และเขาไมล่ ังเลเลยทีจะทําทุกอยา่ งเพอื เธอ ระหวา่ ง
ก้ฉู างอันกับหลินรวั เอ๋อรแ์ ละตัวเลือกของเขาก็คือ
หลินรวั เอ๋อร ์
แต่ตอนนีเมอื ทุกอยา่ งเปดเผย มนั เหมอื นกับทุกสิง
ทีเขาทําทีผา่ นมามนั กลายเปนฉากนองเลือด 
ดวงตาของหลินรวั เอ๋อรแ์ สดงให้เห็นรอ่ งรอยของ
การเยาะเยย้ "แต่มสี ิงหนึงทีพสิ ูจน์ได้คือ ไมว่ า่ เปน
ฉันทําหรอื วา่ คณุ เปนคนทํา ตระกลู ก้ไู ด้ล่มสลายไป
แล้วและคนในตระกลู ก้กู ็ตายทังหมด แล้วก็เปนคณุ
เองทีส่งมอบกิจการของตระกลู ก้ใู ห้มาอยูใ่ นมอื ของ
ฉัน 
หรงซาน, ทีมหาวทิ ยาลัยในตอนนัน เพอื จะชว่ ยชวี ติ
คณุ ฉันต้องวางแผนไวม้ ากจรงิ ๆ ฉันจงใจหาคนมา
ฉกกระเปาของคณุ จงใจทําให้คณุ ไล่ตามไมท่ ันและ
ชว่ ยเข้าชวี ติ คณุ ในชว่ งเวลาทีคณุ ใกล้ตายทีสุด เรอื ง
ทีเราพบกันฉันได้คํานวณทุกอยา่ งไวห้ มดแล้ว ฉันก็
แค่ต้องการยมื มอื ของคณุ เพอื มาล้างแค้นตระกลู กู้
กับก้ฉู างอัน ฉันต้องการให้ก้ฉู างอันได้ลิมรสความ

ทุกข์ทรมานด้วยการเปนคนทีไมม่ ใี ครพงึ ปรารถนา
แบบฉัน! " 
คําพูดของหลินรวั เอ๋อรก์ ระแทกใจของหรงซาน
ราวกับค้อนหนัก ๆ ใบหน้าทีเยน็ ชาของเขาดเู หมอื น
จะอัดแน่นไปด้วยชนั นาแข็งหนาเตอะ เขากําหมดั
แน่นจนข้อต่อของเขาดังกรอ๊ บนิวก็ซดี จนเปนสีขาว 
“หรงซาน ฉันจะบอกให้รูถ้ ึงสาเหตุ ทีคณุ ทํารา้ ยกู้
ฉางอันต่างๆนานา ก็เพราะวา่ คณุ ทนไมไ่ ด้ไง ทนไม่
ได้ทีก้ฉู างอันเปลียนไป เปลียนไปเปนคนเลวตามคํา
บอกเล่าของฉัน คณุ ทนไมไ่ ด้แมแ้ ต่เรอื งเล็กน้อย 
เรอื งทีจะทําให้ก้ฉู างอันกลายเปนคนไมบ่ รสิ ุทธิ
ผุดผอ่ งในสายตาคณุ อีกต่อไป หรงซานคณุ รกั ก้ฉู าง
อันแต่ทีตลกคือคณุ ไมเ่ คยเชอื ในสิงทีก้ฉู างอันพูด ห
รงซานคณุ เองก็เปนปศาจทีคลานออกมาจากนรก 
คณุ คิดวา่ คณุ มคี ณุ สมบตั ิทีจะเปนเทวดาหรอื ? " 
ฉางอัน ... ฉางอัน ... 
หรงซานพูดสองคํานีอยา่ งปวดใจ แต่เขาไมส่ ามารถ
ส่งเสียงใด ๆ ออกมาได้ ทังสองคํานีดเู หมอื นจะ
ทําให้เขาขาดใจตายได้ถ้าเขาพูดสองคํานีออกมา. 
เขารูส้ ึกเหมอื นหัวใจของเขากําลังถูกตรงึ ไวด้ ้วยมดี
ทือๆ ความเจ็บปวดยงั คงเชอื ดเฉือนเขาตลอดเวลา 
หลินรวั เอ๋อรย์ มิ อยา่ งเยย้ หยนั "หรงซานคณุ รูไ้ หม
เข็มกลัดทีก้ฉู างอันเอาไปจํานําเพอื คณุ ตอนนัน นัน

คือของสิงเดียวทีแมข่ องมนั ให้มนั ไวก้ ่อนตาย แลัว
ตอนทีคณุ เอามาให้ฉัน ก้ฉู างอันรอ้ งไห้จนนาตา
แทบจะเปนเลือดคณุ รูไ้ หม" ฮ่าฮ่าฮ่า 
ฉางอันของเขา ควรจะมคี วามสุขและไรก้ ังวล แต่เขา
กลับไมไ่ ด้ให้อะไรกับเธอเลยนอกจากความเจ็บปวด 
"หลินรวั เอ๋อรด์ ังนันคณุ ก็เลยให้ผมไปทีหลมุ ศพของ
ฉางอัน เพอื ทีคณุ จะได้ฝงศพฉันเพมิ อีกคนใชไ่ หม! " 
หรงซานยมิ ให้เธอราวกับรอยยมิ ของปศาจ "พวก
คณุ ออกมาได้แล้ว! " 
ในขณะนันตํารวจหลายคนก็ปรากฏตัวข้างหลังหลิน
รวั เอ๋อร์ พวกเขาเดินไปข้างหน้าและรวบมอื ของ
หลินรวั เอ๋อรเ์ ตรยี มพรอ้ มทีจะพาพวกเขาออกไป 
หลินรวั เอ๋อรไ์ มท่ ันเตรยี มตัวใด ๆ เลยสําหรบั
เหตกุ ารณ์เชน่ นี เธอไมเ่ คยคิดวา่ หรงซานจะทํากับ
เธอเชน่ นี 
"หรงซานคณุ จะทําแบบนีกับฉันไมไ่ ด้! " 
"ทําไมจะไมไ่ ด้ " หรงซานยมิ อยา่ งไมแ่ ยแสรมิ ฝปาก
ของเขายกขึนเล็กน้อยใบหน้าของเขายงั คงเฉยเมย "
หลินรวั เอ๋อรค์ ณุ คิดวา่ ฉันจะฆา่ คณุ ให้ตายหรอื ไม่
หรอก! ความตายสําหรบั คณุ มนั ง่ายเกินไป ก้ฉู าง
อันไมต่ ้องการพบคณุ ดังนันผมจะไมใ่ ห้คณุ ตาย 
คณุ จะได้ไมไ่ ปรบกวนความสงบของเธอ! 

หลังจากนันหรงซานก็โบกมอื ให้ตํารวจพาเธอไป 
ก่อนจากไปเขายงั คงมองไปทีหลินรวั เอ๋อรแ์ ละพูด
ด้วยรอยยมิ วา่ "อยา่ พยายามหนีออกจากคกุ เพราะ
ผลทีตามมาจะรา้ ยแรงเกินกวา่ ทีคณุ คิด! " 
คืนนันหลินรวั เอ๋อรม์ องไปทีชายตรงหน้าเธอ นีเปน
ครงั แรกทีเธอมองเขาอยา่ งพจิ ารณา ผูช้ ายทีเธออยู่
ด้วยมาหลายป ไมใ่ ชเ่ พราะวา่ เขาปกปองเธอดีเกิน
ไปหรอื เปนเพราะเขาไมเ่ คยแสดงความโหดรา้ ยเชน่
นีต่อหน้าเธอ 
ในคืนนันจู่ๆ หลินรวั เอ๋อรก์ ็พบวา่ ในชว่ งไมก่ ีปทีผา่ น
มาเธอไมเ่ คยรูจ้ ักผูช้ ายคนนีมาก่อนเลย ชุดสูทที
สมบูรณ์แบบของเขาปกปดความทีโหดเ**ย้ มและ
โหดรา้ ยเอาไว้ ในสายตาของเขาทุกอยา่ งเปนเพยี ง
แค่การคลานอยูใ่ ต้เท้าของเขาเท่านัน เขาฉกฉวยสิง
ทีเขาต้องการ และทําลายสิงทีเขาไมต่ ้องการด้วย
ความขยะแขยง 
เธอเคยคิดวา่ เขาจะมมี ติ รภาพระหวา่ งกันอยูบ่ า้ ง 
เพราะถึงอยา่ งไรก็อยูด่ ้วยกันมาหลายป ถึงแมว้ า่ เขา
จะรูเ้ รอื งเหล่านันเขาก็จะไมท่ ําอะไรกับเธอ? แต่ท้าย
ทีสุดแล้วเธอประเมนิ ตัวเองสูงเกินไป 
จนถึงวนั พจิ ารณาคดี หรงซานให้จือฟานส่งหลัก
ฐานพมิ เข้าไปอีกจํานวนมากเพยี งพอทีจะทําให้
หลินรวั เอ๋อรต์ ิดคกุ ตลอดชวี ติ  

อดีตทีเกียวพนั กันนันจะถูกฝงอยูใ่ นใจต่อไปอีก
ยาวนาน 
สองปต่อมา 
ในเวลาเชา้ ตรูท่ ีทะเลสาบเหอไห่ อากาศเต็มไปด้วย
ความชนื จาง ๆ แต่ก็สดชนื ราวกับนาค้างยอดหญ้า 
บา้ นเก่ารมิ ทะเลผนังสีขาวมเี ถาวลั ยเ์ กาะ เรมิ เขียว
มากขึนเรอื ย ๆ 
นาค้างยามเชา้ พรา่ งพราวไปทัวใบไม ้
ระเบยี งเปดโล่งบนชนั สองมหี ญิงสาวคนหนึงนอน
เงียบ ๆ บนเก้าอีโยกดวงตาของเธอมองขึนไปบน
ท้องฟาสีครามทีไมม่ ที ีสินสุดด้วยสีหน้าสงบ 
ดวงอาทิตยค์ ่อยๆ โผล่พน้ ขึนมาจากเส้นขอบฟาและ
แสงแดดอุ่น ๆ ก็สาดส่องมาทีเธอทีละน้อยทําให้
ภาพรวมดสู งบและสวยงามมาก 
ห้องอบอวลไปด้วยกลินหอมอ่อนๆ 
หญิงสาวคนนันยงั คงนอนอยูบ่ นเก้าอีโยกและ
แสงแดดก็สาดส่องมาทีเธออยา่ งอบอุ่น 
เธอหันหน้ากลับมาได้ยนิ เสียงคนผลักประตเู ข้ามา 
หญิงสาวคนนันมองไปทีผูห้ ญิงทียนื อยูข่ ้างหลังเธอ
แล้วยมิ บางๆ "พเี หยยี นวนั นีพจี ะกลับมาเรว็ ไหมคะ " 
 
 
 

ตอนที 38 หัวใจของเขามแี ต่ความปวดร้าว 
 
"ใช่ มอี ะไรหรอื เปล่า แลัวทําไมคณุ ถึงมายนื ตากลมที
ระเบยี งตอนเชา้ มดื ขนาดนี รา่ งกายของคณุ ยงั
อ่อนแอจากการปวยเมอื สองปทีแล้ว คณุ ไมร่ ูไ้ ด้ยงั
ไงวา่ ควรจะดแู ลตัวเองให้ดี " คนทีเข้ามาใหมก่ ้าวไป
ข้างหน้าเพอื จะเข้าไปดึงหญิงสาวคนนันกลับห้อง 
หญิงสาวคนนันหันหน้ากลับมาเธอคือก้ฉู างอันที
เสียชวี ติ ไปเมอื สองปก่อน 
ในตอนนันเธอฆา่ ตัวตายด้วยการกรดี ข้อมอื ตัวเอง 
และตอนนันเปนเพราะแมบ่ า้ นจางกลัววา่ เธอจะทน
ความเสียใจไมไ่ หว จึงเข้าไปในห้องเพอื ดแู ลเธอ แต่
สิงทีแมบ่ า้ นเห็นคือก้ฉู างอันทีนอนหายใจรวยรนิ
และเลือดไหลนองกระจายไปทัวพนื  
แมบ่ า้ นไมม่ ที างเลือกนอกจากโทรหาฮัวซอื หลิง 
เพราะเธอรูถ้ ึงความรกั และความเกลียดชงั ระหวา่ งกู้
ฉางอันและหรงซาน แมบ่ า้ นรว่ มมอื กับฮัวซอื หลอก
ทุกคนวา่ ก้ฉู างอันตายแล้ว แมว้ า่ หรงซานจะไป
ตรวจสอบทันทีในเวลานันเขาก็จะพบแค่วา่ ก้ฉู างอัน
กรดี ข้อมอื ฆา่ ตัวตาย 
แต่พวกเขาประเมนิ สถานะของก้ฉู างอันในใจของห
รงซานมากเกินไป ชายคนนันไมท่ ราบเลยจนกระทัง
ก้ฉู างอันเสียชวี ติ ไปกวา่ หนึงเดือน 

มนั เปนเรอื งน่าขบขันจรงิ ๆ 
ก้ฉู างอันต้องเข้ารบั รกั ษาเกือบสามเดือนถึงจะดีขึน 
เมอื ดีขึนก้ฉู างอันปดตัวเองกับทุกเรอื งทีเกียวกับห
รงซานโดยอัตโนมตั ิ ฮัวซอื หลิงขอให้เธอไปอังกฤษ
กับเขา แต่ก้ฉู างอันปฏิเสธ 
เพราะเธอไมส่ ามารถรกั ฮัวซอื หลิงแบบคนรกั ได้และ
เธอจะไมใ่ ห้ความหวงั เขา ดังนันเธอจึงมาทีเอ้อไห่
คนเดียว มาเชา่ บา้ นรมิ ทะเลหลังนีและอาศัยอยูก่ ับ
เซยี เหยยี นทีนี 
เซยี เหยยี นจะไปทํางานตอนกลางวนั และออกไป
รอ้ งเพลงกับเธอในตอนกลางคืนเพอื เปนค่าใชจ้ ่าย
ในชวี ติ ประจําวนั  
"พเี หยยี นชา่ งรอบคอบจรงิ ๆ! คนทีได้แต่งงานกับพี
ในอนาคต คนคนนันต้องเปนคนโชคดีมากจรงิ ๆ! " 
ก้ฉู างอันเดินเข้าบา้ นตามคําแนะนําของเซยี เหยยี น
ใบหน้าของเธอซดี เซยี ว “ฉางอันสุขภาพของคณุ แย่
มากจรงิ ๆ คณุ อยากให้ฉันไปตรวจรา่ งกายกับคณุ ที
เมอื งหลวงมยั ” 
“ไมต่ ้องหรอก ฉันกําลังจะดีขึนแล้ว "ก้ฉู างอันยมิ
แล้วมองไปทีนา ิกา" พเี หยยี นไปทํางานได้แล้ว 
แล้วตอนเยน็ เราจะออกไปทีบารพ์ รอ้ มกัน! " 
"โอ้ใชแ่ ล้วฉางอ้นฉันเกือบลืมไปเลย เจ้านายบอก
ฉันวา่ ตอนทีเรารอ้ งเพลงกันเมอื วานดเู หมอื นวา่ จะ

มคี นมาถ่ายวดิ ีโอ พวกเขามาจากสถานีโทรทัศน์ เจ้า
นายอยากใชโ้ อกาสนีในการโปรโมตบารข์ องเขา ” 
เซยี เหยยี นพูดอยา่ งงัวเงีย แล้วก็หยบิ ยกเรอื งเก่า ๆ 
ขึนมาอีกครงั “ฉางอันฉันไมค่ ิดวา่ คณุ จะเปนเหมอื น
ลกู ของชาวบา้ นธรรมดานะ ครอบครวั ของคณุ ต้อง
รารวยมากแน่ๆ ฉันไมอ่ ยากให้คณุ ล้อเล่นความเจ็บ
ปวยแบบนี ถ้าเปนหนักขึนมาก็มแี ต่ตัวคณุ เอง
เท่านันนะทีทรมาณ” 
“พเี หยยี นฉันจะบอกเรอื งนีเปนครงั สุดท้าย ฉันไมม่ ี
ใครจรงิ ๆ ครอบครวั ฉันทุกคนตายหมดแล้ว!” หลัง
จาก 
นันเธอหันกลับมาแล้วหยบิ กีตารอ์ อกไปซอ้ ม 
หนึงวนั ต่อมา 
โรลส์ - รอยซค์ ันหนึงกําลังขับอยูบ่ นถนนทีแออัด
รอบจัตรุ สั กลางเมอื ง กระจกหนาปดกันแสง
ทังหมดทําให้รถทังคันมดื จือฟานมองไปทีกระจก
หลังเขาเห็นหรงซานเอนกายอยูบ่ นเบาะหลัง 
ดวงตาทีแห้งผากของเขาเหมอ่ มองไปด้านนอก จือ
ฟานไมก่ ล้าพูดอะไรดังนันในรถจึงมแี ต่ความเงียบ 
"จือฟานไปทีโรงพยาบาล สังยานอนหลับให้ฉันสอง
ขวด ยาของเดือนทีแล้วหมดแล้ว! " 

"ท่าประธานคณุ กินยานอนหลับมากเกินไปถ้ายงั
เปนแบบนีต่อไปรา่ งกายของคณุ จะไมส่ ามารถทน
ได้! 
"จือฟานคณุ พูดมากเกินไป! " 
เสียงของหรงซานแผว่ เบาและดเู หงาเศรา้ มากในรถ
ทีเงียบสงบ แต่เมอื จือฟานเห็นแสงทีคมชดั ในดวง
ตาของหรงซาน เขาก็หยุดเสียงของเขาทันทีและพูด
ด้วยเสียงเบา "ผมขอโทษครบั ท่านประธานผมพูด
มากเกินไป ... " 
หรงซานไมไ่ ด้พูดอะไร ใบหน้าทีหล่อเหลาของเขา
ไมม่ คี วามสดใส เขามแี ต่ความเงียบสงบและอารมณ์
หมน่ ๆ ไหลอยูภ่ ายใต้ดวงตาสีดําของเขา 
ภายในรถมคี วามเงียบ แต่ข้างนอกมฝี นเทลงมา 
เขาหันหน้าไปทางมา่ นฝนและมองออกไปนอก
หน้าต่าง 
ทันใดนันด้านหลังของรา่ งทีค้นุ เคยก็โผล่เข้ามาใน
สายตาของเขาและจากนันเสียงเบรกทีหนักหน่วงก็
ดังขึนในจัตรุ สั  
หรงซานลงจากรถและมองไปรอบ ๆ ยนื กลางสาย
ฝนเสือผา้ ของเขาเปยกโชกไปหมดแต่ดวงตาของ
เขาเต็มไปด้วยความสุขและความกังวล เขามองหา
รา่ งนันท่ามกลางสายฝนทีโปรยปราย 
ดเู หมอื นวา่ เขาจะเห็นเธอ เขาเห็นเธอจรงิ ๆ ... 

ฝนดเู หมอื นจะตกหนักขึนเรอื ย ๆ ทําให้เกิดเสียง
ครดื คราดและลมหนาวก็พดั มาทีรา่ งของหรงซาน 
แต่เขาไมร่ ูส้ ึกถึงความหนาวเยน็  
ทุกนาทีของเขาดเู หมอื นจะยดื ยาวมาก ... ทีลาน
สีเหลียมกวา้ งเขาหารา่ งนันไมพ่ บ ทําให้หัวใจเขาเรมิ
เจ็บปวดเหมอื นถูกกระชากออกมา 
รา่ งกายของหรงซานตอนนีดเู หมอื นจะถูกหลอม
รวมไปกับความเศรา้ โศกและความสินหวงั ในมา่ น
ฝนยามคาคืนทีมดื มดิ และหัวใจของเขาก็มแี ต่ความ
ปวดรา้ ว 
ในขณะทีเขาเงยหน้าขึนเขาดเู หมอื นจะเห็นผูห้ ญิง
คนนันกําลังเดินอยูข่ ้างหน้าเขา หรงซานรอ้ งเรยี ก
เธอทันทีด้วยความดีใจ "ฉางอัน " 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 39 ยนิ ดีรอ 
 
"คณุ ชายคณุ กําลังมองหาใคร" หญิงสาวหันกลับมา
และถามอยา่ งสงสัย 
หรงซานรูส้ ึกผดิ หวงั เปนอยา่ งมาก มอื ทังสองข้าง
ของเขาทิงลงไปข้างตัวอยา่ งอ่อนแรง จากนันมอง
ขึนไปบนท้องฟาปล่อยให้สายฝนเปยกใบหน้า เขา
กํามอื แน่นเล็บของเขาก็ฝงลึกลงบนฝามอื  
เขามองขึนไปบนท้องฟาดวงตาของเขาดํามดื และ
สินหวงั ปลายนิวของเขาเรมิ ชามานานแล้ว รมิ ฝปาก
ของเขาซดี และแตก และไมม่ ใี ครรูว้ า่ นาทีอยูบ่ น
ใบหน้าของเขานันเปนนาตาหรอื นาจากสายฝน 
ฉางอันฉันขอโทษ ขอโทษ! 
เมอื เห็นเขาคลัง จือฟานจึงลงจากรถแต่ก็ทําได้เพยี ง
แค่ถอนหายใจลึก ๆ เขาทําอะไรไมไ่ ด้นอกจากกาง
รม่ ให้ ทังทีในใจจือฟานนันอยากจะเอารม่ ฟาดไปที
ศีรษะของหรงซาน 
"จือฟานคณุ เชอื ไหมฉันเพงิ เห็นเธอ ฉันเห็นเธอ
จรงิ ๆ! " 
"ท่านประธาน ... " จือฟานถอนใจอยา่ งทําอะไรไม่
ถูก เขารูว้ า่ หรงซานเห็นผดิ คน เขาเปนแบบนีมานับ
สิบครงั ได้แล้ว และคนคนนันก็เปนไปไมไ่ ด้เลย 
เพราะก้ฉู างอันคนนันตายไปสองปแล้ว 

จือฟานคิดเสมอวา่ เวลาจะสามารถเจือจางทุกสิง 
และประธานหรงจะสามารถลืมมนั ได้เมอื เวลาผา่ น
ไป แต่เขาคิดผดิ สําหรบั ประธานหรงนัน เวลาไมไ่ ด้
ทําให้เขาลืมแต่เวลานันกลับทําให้ความคิดถึงทีมตี ่อ
ฉางอันนันฝงลึกลงไปมากกวา่ เดิม 
"ฉางอัน ... " หรงซานพูดอยา่ งเศรา้ ๆ "ฉันเห็นฉาง
อัน ฉันเห็นเธอจรงิ ๆ ... " 
จือฟานพูดไมอ่ อกอีกครงั  
"ท่านประธานขึนรถกันเถอะครบั คณุ เปยกหมด
แล้วนายหญิงเธอได้จากไปแล้ว! " จือฟานพูดเบา ๆ 
ตายไปแล้ว? 
ฉางอันตายไปแล้ว? ! 
"ใช่ เธอตายแล้ว เธอฆา่ ตัวเองไปเมอื สองปทีแล้ว แก
ยงั ต้องการอะไรอีก? แกยงั คาดหวงั อะไร หรงซาน
แกคาดหวงั อะไร" หรงซานพมึ พาํ ตาเขาแดงกลา
ด้วยความเกลียดตัวเองแล้วทุบแรงๆ ไปทีรอยแผล
เปนทีอยูต่ รงหัวใจของเขา 
ฝนทีตกหนักและลมหนาวก็พดั มาหาพวกเขาทัง
สองคนทุกๆ นาทีดเู หมอื นวา่ จะยดื เยอื ยาวนานนับ
ศตวรรษ 
หรงซานกํามอื แน่นลมหายใจของเขาเบามาก หรง
ซานมองดมู า่ นสายฝนทีมที ัวท้องฟา หัวใจของเขา

ปวดรา้ วเหมอื นถูกควกั ออกมาและในดวงตาของเขา
นันมแี ต่ความเศรา้ ทีน่าเศรา้  
"ไปกันเถอะครบั " 
หรงซานลกุ ขึนหันหลังและเดินตามจือฟานไปทีรถที
จอดอยูข่ ้างทาง เขาเข้าไปในรถและเอนหลังลงเขา
รูส้ ึกเหนือยมาก 
ทันใดนันโทรศัพท์มอื ถือของเขาก็สัน เปนหนานก
งมูไ่ ปทีส่งข้อความถึงเขาพรอ้ มกับวดิ ีโอและบอกวา่
มนั สําคัญมากให้เขารบี ดมู นั ทันที 
เขาเปดวดิ ีโอมนั เปนวดิ ีโอทีมสี ภาพแวดล้อมทีมี
เสียงดังดเู หมอื นเปนบารม์ ากกวา่  
หรงซานขมวดคิวดวู ดิ ีโอดังกล่าวด้วยความ
ระมดั ระวงั เขาเห็นหญิงสาวสองคนนังอยูบ่ นเวที
กําลังเล่นกีตารแ์ ละรอ้ งเพลงแนวอะแคปเปลล่า และ
ผูห้ ญิงหนึงในนันคือก้ฉู างอัน ก้ฉู างอันทีเสียชวี ติ ไป
เมอื สองปทีแล้ว 
หรงซานมองไปทีใบหน้าของผูห้ ญิงคนนันแล้วก็
หัวเราะขึนมาทันที มอื ทีถือโทรศัพท์อยูส่ ันระรกิ และ
มุมปากของเขายงั คงยมิ อยูน่ ิวเรยี วของเขาปด
เปลือกตาของเขา จือฟานทีนังข้างหน้าตระหนก
มาก เขาเห็นชายคนทีไรม้ นุษยธรรมในสายตาของ
ทุกคนมนี าตาไหลออกมาไมห่ ยุดอยูบ่ นใบหน้าของ
เขา 

เขารอ้ งไห้เหมอื นเด็กอยูเ่ งียบ ๆ 
"หนานกงเธออยูท่ ีไหน เธออยูท่ ีไหน" 
หรงซานกดโทรศัพท์หาหนานกงมูไ่ ป แต่ประโยค
แรกเปนประโยคนันและพูดซาเพยี งประโยคนี 
"เอ้อไห่ฉันจะไปกับคณุ คืนนี " 
เมอื ดวงอาทิตยต์ ก 
ในตรอกแคบ ๆ มรี ถโรลส์ - รอยซจ์ อดอยู่ เนืองจาก
ทีนีมขี นาดค่อนข้างเล็กการมาถึงของรถหรูดังกล่าว
จึงดึงดดู ผูค้ นจํานวนนับไมถ่ ้วนให้มาด ู
หรงซานอยูท่ ีนีมาหนึงชวั โมงแล้วและเขายงั ไมเ่ ห็นกู้
ฉางอัน 
ไมเ่ ปนไรไมว่ า่ นานแค่ไหนเขาก็จะรอ ฉางอันก็เคย
รอเขาและในตอนนีเขายนิ ดีเปนฝายรอ 
และตอนนีหนานกงได้เข้าไปหาเหยยี นเหยยี นใน
บารย์ งั ไมก่ ลับออกมา 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 40 ไมไ่ ด้เจอกันนาน 
 
เมอื ก้ฉู างอันเดินทางมาถึงบาร์ เธอก็เห็นกล่มุ คนที
หน้าประตทู างเข้า ก้ฉู างอันเดินไปข้างหน้าและมอง
ไปจนเห็นรถเธอก็รูท้ ันทีวา่ ถึงเวลาแล้ว 
ก้ฉู างอันคิดเอาไวแ้ ล้ววา่ หรงซานจะต้องมาหาเธอ 
ตังแต่วนั ทีเซยี เหยยี นบอกวา่ มคี นจากสถานี
โทรทัศน์มาทําการถ่ายทําวดิ ีโอ เธอรูด้ ีวา่ ทังหมดนี
จะเกิดขึนหลังจากมกี ารฉายวดิ ีโอออกไป 
เธอยนื อยูต่ รงนันมองดชู ายคนนันลงจากรถคันหรู 
ชายคนนีมดี วงตาทีคมกรบิ จมูกของเขาโด่งสวยรมิ
ฝปากบางถูกเมม้ แน่น และสูทแฮนด์เมดทีตัดเยบ็
มาอยา่ งดีทําให้เขาดไู มธ่ รรมดา 
หรงซานยนื อยูต่ ่อหน้าทุกคนโดยไมส่ นใจคนอืน 
สายตาทีคมกรบิ ของเขาเพยี งจับจ้องไปยงั คนคน
หนึงท่ามกลางฝูงชน สิงทีเรยี กวา่ คิดถึงไหลไปตาม
เลือดของเขาวงิ ตรงเข้าสู่หัวใจแล้วกระจายไปทัว
รา่ งกาย 
ลมพดั เอือยๆ พรอ้ มกับกลินหอมของดอกไม ้
ดวงตาทีเยน็ ชาและลึกลาของหรงซานจ้องทีก้ฉู าง
อันอยา่ งเงียบ ๆ และความรกั ทีลึกซงึ ทีสุดในหัวใจ
ของเขาก็ปรากฎขึนในดวงตาสีดํา 
เขายนื มอื ออกไป แต่มอื ของเขาสันเล็กน้อย ... 

"ฉางอัน ... " ก่ฉู างอันได้ยนิ เสียงนันใบหน้าของเธอ
ก็เรมิ ซดี เมอื เขาเดินเข้ามาใกล้ เธอก็มองเขาอยา่ ง
พจิ ารณา 
ใบหน้าของหรงซานดโู ทรมลงเล็กน้อย แต่เขาก็ยงั
คงหล่อเหลาและดเู ยอ่ หยงิ นันเปนเพราะคิวของเขา 
ทีมลี ักษณะเปนคิวของราชาผูม้ อี ํานาจ 
"นายท่านรองหรงไมไ่ ด้เจอกันนานยงั คงสบายดีอยู่
หรอื ไม!่ " ก้ฉู างอันมองชายตรงหน้าและพูดอยา่ ง
ใจเยน็  
หรงซานยงั คงมองไปทีเธออยา่ งไมว่ างตา ดวงตา
ของเขาไมเ่ คยขยบั ไปทีไหนเลยตังแต่ออกจากรถมา 
ในสายตาของเขามคี วามรกั อันเรา่ รอ้ นและโหยหา
อยา่ งมากและมากขึนเรอื ยๆ 
เสียงแหบพรา่ ของเขาพูดตะกกุ ตะกัก “คณุ ...คณุ  
ยงั ไมต่ าย ...” 
"อะไรนะฉันยงั ไมต่ าย นายท่านรองหรงผดิ หวงั หรอื
? " ก้ฉู างอันพูดอยา่ งเฉยเมยราวกับวา่ กําลังพูด
อะไรทีธรรมดาทีสุดโดยไมม่ คี วามโศกเศรา้  
"ฉันไมไ่ ด้ ... ฉันไมไ่ ด้หมายความวา่ อยา่ งนัน ... " หรง
ซานไมส่ ามารถฟนจากความตกใจได้เขาพูดติดขัด
เปนระยะ ๆ "ดีแล้วทีคณุ ยงั ไมต่ าย ดีแล้วถ้าคณุ ยงั
ไมต่ าย " 

ก้ฉู างอันไมไ่ ด้พูดอะไรเอีกทําเพยี งแค่ยนื เงียบ ๆ อยู่
ตรงนัน 
หรงซานอดไมไ่ ด้ทีจะก้มหน้าลงเมอื เห็นเธอเปนเชน่
นี ฉางอันยงั คงเกลียดเขาอยา่ งทีควรจะเปน และมนั
ก็ควรจะเปนเชน่ นัน แต่เขาก็ยงั รูส้ ึกไมส่ บายใจเมอื
เขาเห็นสายตาเฉยเมยของเธอ แต่คิดอีกทีตัวเขาเอง
ก็ได้ปฏิบตั ิต่อฉางอันอยา่ งเลวรา้ ยในชว่ งสามปของ
การแต่งงาน และทีแยไ่ ปกวา่ นันคือฉางอันผา่ นพน้
ชว่ งเวลานันมาได้อยา่ งไร? 
หลายครงั ทีเธอยอมหลินรวั เอ๋อรเ์ พราะรกั เขา แต่
เขากลับคิดวา่ มนั เปนความผดิ ของเธอ ในตอนนัน
เขาเชอื ในทุกอยา่ งทีหลินรวั เอ๋อรพ์ ูดและไปทํารา้ ย
ฉางอันครงั แล้วครงั เล่า เปนตัวเขาเองทีผลักฉางอัน
ของเขาให้ไกลออกไปเรอื ย ๆ 
“ฉางอัน ฉันรูว้ า่ ทีผา่ นฉันเปนคนไมด่ ีฉันเปนคนเลว
ขนาดนี ทําไมในตอนนันคณุ ถึงยงั รกั ฉัน” เสียงของ
หรงซานตาและสันระรกิ และดเู หมอื นวา่ เขาจะไม่
เห็นคณุ ค่าในตัวเองอีกแล้ว 
ก้ฉู างอันทีมองเขาอยา่ งเงียบ ๆ และไมไ่ ด้พูดอะไร
อีกเพราะเธอไมอ่ ยากจําทุกอยา่ งในอดีต แต่ในตอน
นีฟงเขาพูดแบบนีหัวใจของเธอก็เจ็บเล็กน้อย 
“ฉางอัน ตังแต่วนั ทีคณุ แต่งงานกับฉัน ฉันเอาแต่
ทํารา้ ยคณุ พูดหลาย ๆ อยา่ งทีทําให้คณุ เจ็บปวด ฉัน

จะเหมาะสมกับความรกั ของคณุ ได้อยา่ งไร ฉางอัน
คณุ รอฉันมาสิบกวา่ ป คณุ ผา่ นพน้ ชว่ งเวลาเลวรา้ ย
ไปได้อยา่ งไร?” หรงซานเอือมมอื มาจับแก้มของเธอ
ด้วยมอื อันสันเทาของเขาและก้ฉู างอันก็ตัวสันเล็ก
น้อย เขารูด้ ีวา่ ฉางอันคงไมส่ ามารถรกั เขาเหมอื นกับ
ทีเคยรกั มาก่อนได้อีกแล้วและมนั จะเปนไปไมไ่ ด้อีก
ต่อไป 
"ฉางอันฉันจะพาคณุ กลับไป ไมส่ ําคัญวา่ คณุ จะให้
อภัยฉันหรอื ไม่ ขอแค่คณุ กลับไปฉันสัญญาวา่ ฉัน
ดแู ลคณุ ให้ดีนับจากนีไป " 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 41 ทําไมฉันต้องเชอื คณุ ด้วยล่ะหรงซาน 
 
"ไมต่ ้องหรอก อยูท่ ีนีฉันก็สบายดีอยูแ่ ล้ว ฉันคงไม่
กล้ารบกวนนายท่านรองหรงหรอกค่ะ " ก้ฉู างอัน
ยมิ จาง ๆ แล้วดึงมอื ออกจากการเกาะกมุ ของเขา 
"ฉางอัน ---- หรงซานเรยี กฉางอันเสียงตา " 
คําพูดทีไมแ่ ยแสของก้ฉู างอันทําให้หัวใจของหรง
ซานราวกับถูกหนามเกียวและความเจ็บปวดก็เกินที
จะทนทาน เขามองไปทีก้ฉู างอันทียนื อยูต่ รงหน้า
เขาด้วยสีหน้าเยน็ ชาและไมม่ รี อ่ งรอยของอารมณ์ 
"ฉางอันคณุ เกลียดฉันใชม่ ยั ! เพราะคณุ เกลียดฉัน
มาก แมว้ า่ คณุ ยงั มชี วี ติ อยูค่ ณุ จะไมอ่ ยากฉันรูใ้ ช่
ไหม" หรงซานมองไปทีเธอจ้องมองเธอ ราวกับเขา
ใชท้ ังชวี ติ เพอื มองเธอ ใบหน้าทีหล่อเหลามุง่ มนั นัน
ดอู ่อนล้า ใต้ดวงตาทีแดงกาของเขานันมนี าตาฉาบ
บางๆ ส่องแสงจาง ๆ แต่แววตาของเขาลึกและ
เหมอื นมไี ฟลกุ โชนอยูใ่ นแววตาของเขา "ฉันรูว้ า่ ฉัน
ไมม่ ที างชดเชยความเจ็บปวดทีเกิดขึนในตอนนันได้ 
แต่คณุ รูไ้ หมตังแต่ฉันรูว้ า่ คณุ ตายฉันก็เรมิ คิดถึง
คณุ ราวกับวา่ ฉันเปนโรคบา้ คิดถึงคณุ ! " 
" ถ้านายท่านรองหรงต้องการบอกกับฉันวา่ คณุ
คิดถึงฉันมากแค่ไหนและคณุ รกั ฉันมากแค่ไหน ฉัน

ขอโทษทีต้องบอกให้คณุ หยุดพูดเพราะฉันรูส้ ึกไม่
สบายใจ " 
"ฉางอันคณุ เกลียดฉันขนาดนันเลยเหรอ" 
"ไมเ่ ลยหรงซาน ฉันไมไ่ ด้เกลียดคณุ และเมอื สองป
ก่อนฉันก็ไมไ่ ด้เกลียดคณุ เชน่ กัน ในตอนนันเปน
ความสมคั รใจของฉันเอง คณุ ไมจ่ ําเปนต้องขอโทษ
ฉันเพราะแมค้ ําขอโทษเปนพนื ฐานทีดี แต่มนั ไร้
ประโยชน์สําหรบั ฉัน สิงทีสูญเสียไปหรอื ความเจ็บ
ปวดทีผา่ นมา คําขอโทษไมส่ ามารถทําให้ทุกอยา่ ง
ยอ้ นเวลากลับได้ ฉันปล่อยในวางทุกเรอื งทีผา่ นมา
แล้ว คณุ ไมต่ ้องพูดขอโทษฉัน "ก้ฉู างอันยมิ และ
มองเข้าไปในดวงตาเขา "อดีตมนั จบลงแล้วและถ้า
คณุ อยากจะแสดงความเสียใจฉันคิดวา่ แค่นีก็เพยี ง
พอแล้ว คณุ กลับไปเถอะ " 
" ฉางอันทําไมคณุ ไมเ่ ชอื ฉัน ฉันต้องการให้คณุ กลับ
ไปจรงิ ๆ ฉันจะดแู ลคณุ อยา่ งดีฉันสัญญา " หรง
ซานพูดอยา่ งรอ้ นรน 
ก้ฉู างอันทียมิ แล้วเดินออกไป ก็หยุดเดินทันทีเมอื ได้
ยนิ หรงซานพูดเชน่ นัน แสงสีดําพุง่ ขึนมาจาก
ดวงตาทีชดั เจนของเธอแต่มนั เปนเพยี งชวั ครูแ่ ล้วก็
หายไป เธอหันกลับมายมิ แล้วพูดกับหรงซานอยา่ ง
เยน็ ชา “ทําไมฉันต้องเชอื คณุ ด้วยล่ะหรงซาน!” 

เมอื หรงซานได้ยนิ ก็เดินเซถอยหลังไปสองสามก้าว 
หัวใจของเขาดเู หมอื นจะถูกมอื ใหญ่ๆ ทีมองไมเ่ ห็นคู่
หนึงบบี เคล้นและความเจ็บปวดนันมนั เจ็บปวดมาก
จนทนแทบไมไ่ หว เขามองไปทีก้ฉู างอันทียนื ตรง
หน้าเขา เขาเห็นภาพซอ้ นทับของก้ฉู างอันทีกําลัง
รอ้ งไห้ต่อหน้าเขาในคืนนัน เธอถามเขาอยา่ งหมด
หวงั วา่ "หรงซานฉันไมไ่ ด้ทํารา้ ยหลินลัวเอ๋อรท์ ําไม
คณุ ไมเ่ ชอื ฉัน" 
เขาตอบเธอกลับมาวา่ อยา่ งไร 
"ทําไมฉันต้องเชอื คณุ ด้วยล่ะก้ฉู างอัน คณุ มนั เปนผู้
หญิงทีมหี ัวใจเหมอื นแมงปอง ผูห้ ญิงตาชา้ อยา่ ง
คณุ ยงั มคี นเชอื ถืออยูอ่ ีกหรอื " 
วงล้อนีมนั กําลังยอ้ นกลับมาหาตัวเขา 
ราวกับวา่ เขาจะทนอับอายต่อไปไมไ่ หวแล้ว หรง
ซานหันหลังและจากไปก้าวเดินของเขารบี เรง่ และ
สับสน 
เขาก้าวเดินอยา่ งรบี เรง่ จนเกือบเหมอื นวงิ ตรงไปที
รถ หนานกงมูไ่ ปทีกําลังเดินกลับมาพอดีเมอื เห็นดัง
นันก็พยกั หน้าให้ก้ฉู างอัน เขาขมวดคิวเล็กน้อย
ขณะมองไปทีหรงซาน จากนันเดินตามหรงซานไป
ทันที 
ขณะทีมองดชู ายสองคนทีเดินออกไปทีละคน รอย
ยมิ บนรมิ ฝปากของก้ฉู างอันก็งดงามมากขึนเรอื ย ๆ 

"ฉางอันคณุ เปนอยา่ งไรบา้ ง ไมเ่ ปนอะไรใชไ่ หม " 
เซยี เหยยี นมองชายหนุ่มทังสองคนทีจากไป จากนัน
ก็เดินไปหยุดยนื ทีด้านข้างของก้ฉู างอันทันที เธอ
มองไปทีก้ฉู างอันอยา่ งห่วงใย "ขอโทษนะฉันไมร่ ู้
จรงิ ๆ เรอื งระหวา่ งคณุ กับหรงซานและฉันไมค่ ิดวา่
มนั จะบงั เอิญได้ขนาดนี เรอื งทีคณุ เปนอดีตภรรยา
ของหรงซานและหรงซานก็เปนเพอื นสนิทของ
หนานกงอีกด้วย แล้วยงั มที ีเราสองคนมาอยูบ่ า้ น
หลังเดียวกันอีก 
“พเี หยยี นกลับกันเถอะ” ก้ฉู างอันยมิ และมองไปที
เซยี เหยยี นทีอยูด่ ้านข้างแล้วกระซบิ “นีไมใ่ ชค่ วาม
ผดิ ของใครทังนัน!” 
เซยี เหยยี นและหนานกงมูไ่ ปเคยมอี ดีตรว่ มกัน พวก
เขาเพงิ จะพบกันเปนครงั แรกหลังจากทีจากกันไป
นานหลายป แต่ทังฉางอันและเซยี เหยยี นต่างคนก็
ต่างไมม่ ใี ครอยากพูดถึงอดีตทีผา่ นมา 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 42 คณุ คงมาผดิ ทีแล้ว 
 
คืนนันหรงซานมาทีบา้ นชายทะเล 
เขายนื รอก้ฉู างอันอยูท่ ีหน้าบา้ นทังคืน แต่ก้ฉู างอัน
ก็ไมอ่ อกไปหาเขาและปล่อยให้เขายนื ท่ามกลางสาย
ฝนทีตกหนักตลอดทังคืน ในวนั รุง่ ขึนจือฟานมาบ
อกก้ฉู างอันวา่ หรงซานสลบไปเพราะหมดแรงและ
ต้องเข้ารบั การรกั ษาในโรงพยาบาล ก้ฉู างอันพยกั
หน้ารบั รูแ้ ต่เธอก็ไมไ่ ด้มคี วามคิดทีจะไปเยยี มเขาที
โรงพยาบาล 
วนั รุง่ ขึนก้ฉู างอันเก็บข้าวของเพอื กลับบา้ นตระกลู
กู้ เธอชวนเซยี เหยยี นให้กลับไปกับเธอด้วย แมบ่ า้ น
ดีใจมากทีได้เห็นก้ฉู างอันกลับมาและเธอก็เล่าเรอื ง
ทีหรงซานรูว้ า่ เธอยงั มชี วี ติ อยูใ่ ห้แมบ่ า้ นฟงด้วย 
ในชว่ งบา่ ยก้ฉู างอันซอื ดอกไมแ้ ละไปทีสุสานบนเขา 
Phoenix เพอื กราบไหวค้ ณุ ปูก้แู ละก้ฉู างหนิง เธอ
ยนื อยูห่ น้าหลมุ ศพเปนเวลานานและจากไปเมอื
พระอาทิตยใ์ กล้ตกดิน 
เมอื ก้ฉู างอันกลับถึงบา้ น แมบ่ า้ นเห็นเธอก็รบี มาหา
เธอทันที"คณุ หนูกลับมาแล้ว นายน้อยหนานกงมา
รอคณุ หนูอยูน่ านแล้วค่ะ " 
ก้ฉู างอันเดินไปหาหนานกงมูไ่ ปทีนังรออยูใ่ นห้อง
รบั แขก เธอเดินเข้าไปแล้ว เธอก็สังให้แมบ่ า้ นชงชา

มาให้แล้วนังลงใกล้ๆ เขา เธอมองไปทีหนานกงหมู่
ไปทีนังอยูไ่ มไ่ กลแล้วพูดเบา ๆ วา่ "พเี หยยี นเหยยี น
เธอไมไ่ ด้พกั อยูบ่ า้ นฉันค่ะ ถ้าพมี ูไ่ ปมาหาเธอ ฉัน
คิดวา่ คณุ คงมาผดิ ทีแล้วหล่ะ " 
หนานกงมูไ่ ป ไมแ่ ปลกใจทีก้ฉู างอันจะพูดแบบนี 
เขาจิบชาแล้วมองไปทีเธอและพูดวา่ " ฉางอัน พมี ู่
ไปมาทีนีเพอื มาหาคณุ ผมไมร่ ูว้ า่ ตอนนีคณุ เกลียด
อาซานมากแค้ไหน แต่ฉางอันตังแต่คณุ จากไป
จนถึงตอนนีมนั ก็ผา่ นมาหลายปแล้ว และสําหรบั ห
รงซานทุกวนั ทีผา่ นมาเขาลําบากมาก เขาใชช้ วี ติ
เหมอื นศพเดินได้ทุกวนั เขาต้องกินยานอนหลับ
จํานวนมากเพอื ทีจะได้หลับไปในทุกๆ วนั ! " 
ก้ฉู างอันขมวดคิวเล็กน้อยเมอื ได้ยนิ ดังนัน จากนัน
ก็หยบิ ถ้วยนาชาขึนมาแล้วเปาไล่ความรอ้ นก่อนทีจะ
มองไปยงั ชายหนุ่มทีนังตรงข้ามเธออยา่ งเยน็ ชาสัก
ครูแ่ ล้วพูดจะพูดเบา ๆ " โอ้ เปนเชน่ นันเหรอคะ " 
" ฉางอัน เขาไมไ่ ด้ขอให้ผมมาบอกคณุ แต่ผมคิดวา่
เหตกุ ารณ์ทังหมดหลังจากทีคณุ จากไป ผมคิดวา่
คณุ ควรรู!้ " 
หนานกงยมิ อยา่ งอ่อนโยนให้ก้ฉู างอันแล้วพูดกับ
เธออยา่ งใจเยน็ " หลินรวั เอ๋อรถ์ ูกส่งเข้าคกุ และจะไม่
ได้ออกมาตลอดชวี ติ โดยเขา อาซานให้ทนายหาหลัก
ฐาน เพอื ชว่ ยให้พชี ายคณุ จนได้รบั การปล่อยตัว แต่

หลินรวั เอ๋อรไ์ ด้สังให้คนไปดักทํารา้ ยทําให้พชี ายคณุ
... เรอื งคณุ ปูก็เชน่ เดียวกันการเสียชวี ติ ของทังสอง
คนไมเ่ กียวข้องกับอาซานเลย แมแ้ ต่เรอื งทีหลินรวั
เอ๋อรท์ ีต้องการแก้แค้นตระกลู กู้ อาซานก็ไมเ่ คยรูม้ า
ก่อน ตัวเขาเองก็ถูกหลอกเชน่ กัน และถึงแมว้ า่
ธุรกิจตระกลู ก้ถู ูกเทคโดยตระกลู หรง แต่อาซานก็
จัดการบรหิ ารแยกกันมาโดยตลอด เขากล่าววา่ นี
เปนสิงเดียวทีเขาสามารถทําให้คณุ ได้! " 
ก้ฉู างอันฟง แต่ไมไ่ ด้พูดอะไรเธอทําเพยี งแค่ปล่อย
ให้หนานกงมูไ่ ปพูด 
"คราวนีเขารอคณุ ทังคืนท่ามกลางสายฝน ทําให้
อาการเดิมของเขาก็กําเรบิ มนั เปนผลสืบเนืองของ
การกินยานอนหลับติดต่อกันเปนเวลานาน ทําให้
เขามอี าการปวยหลายอยา่ ง และตอนนีเขายงั คงอยู่
โรงพยาบาล! " 
"แล้วยงั ไงคะ? " ก้ฉู างอันเงยหน้าขึนและมองไปที
คนตรงหน้า หนานกงถึงกับทําตัวไมถ่ ูกเมอื ได้ยนิ
คําถามนัน 
" ฉันรูว้ า่ คณุ พูดอะไรพมี ูไ่ ป แต่คณุ บอกฉันมากมาย
ขนาดนีคณุ ต้องการให้ฉันทําอะไรหรอื คะ " 
" ฉางอันทีผมจะบอกคณุ แบบนี ผมไมไ่ ด้ต้องการให้
คณุ เปลียนแปลงอะไรทีเกียวกับอาซานเลย แต่ผม
แค่รูส้ ึกวา่ ไมว่ า่ อยา่ งไรคณุ ก็ควรรูส้ ิงเหล่านี ส่วน

เรอื งทีคณุ จะเอาไปใส่ใจหรอื ไม่ ผมไมม่ สี ิทธติ ําหนิ
หรอื อะไรก็ตามทังนัน เพราะมนั เปนเรอื งของคณุ
กับอาซานสองคนเท่านัน ใชไ่ หมครบั ” 
ก้ฉู างอันยมิ “ฉันรู!้ ” 
หนานกงมองไปทีผูห้ ญิงตรงหน้าเขาด้วยท่าทาง
สงบ เขารูส้ ึกวา่ การเดินทางครงั นีดเู หมอื นจะผดิ
พลาด อาซานนายควรยอมแพเ้ พราะก้ฉู างอันคงไม่
สามารถยอ้ นกลับไปได้อีกแล้ว อาซานนายหมดหวงั
แล้ว! , ฉันบอกนายไปนานแล้ววา่ นายจะเสียใจ อา
ซานทําไมนายถึงไมเ่ ชอื ฉัน , หนานกงเงียบไปสักครู่
ก่อนจะลกุ ขึนและพูดขึนอีกครงั และนีก็เปนความ
หวงั สุดท้ายของเขา 
“ฉางอันคณุ อาจไมเ่ ชอื ผม ตอนทีอาซานเห็นสุสาน
ของคณุ เขาแทงหัวใจของเขาด้วยมดี ตรงหน้าสุสาน
ของคณุ เขาบอกกับผมวา่ คณุ เคยบอกกับเขา วา่
คณุ ต้องการควกั หัวใจของเขาออกมาดวู า่ มนั เปนสี
อะไรกันแน่ ในตอนนันมดี ทีอาซานแทงเข้าไปตรง
หัวใจของเขาลึกมาก มนั ลึกเสียจน...เขา...เกือบทํา
สําเรจ็ แล้ว " ก้ฉู างอันไมพ่ ูดอะไรสักคําเธอนังนิงอยู่
อยา่ งนัน จนกระทังหนานกงมูไ่ ปจากไปแล้ว เธอก็
ยงั นังอยูใ่ นท่าทางเดิมโดยไมม่ เี คลือนไหว สายตา
ของเธอเหมอ่ มองไปอยา่ งไรจ้ ุดหมาย จนกระทังที
พนื มเี สียงตกกระทบของถ้วยชาทีเธอเผลอปล่อย

มอื เธอถึงได้มอี าการตอบสนองและทีมอื ของเธอก็
มรี อยเห่อแดงจากนาชาทียงั รอ้ นอยู ่
ก้ฉู างอันใชป้ ลายนิวลบู ไปทีผวิ เห่อแดงนันแล้ว
หลับตาลง ทันใดนาตาก็ไหลพรากออกมาไมห่ ยุด
เหมอื นกับห้ามไมอ่ ยูอ่ ีกต่อไปแล้ว ปลายนิวของกู้
ฉางอันยงั คงลบู ไล้ไปมาตรงรอยเห่อแดงนัน , มนั
เจ็บ...มนั เจ็บเหลือเกิน รอยเล็กนิดเดียวแต่ทําไมมนั
ถึงได้เจ็บปวดมากอยา่ งนี , 
********** 
เตงเลาอยากจะบอกวา่ ตังแต่ตอนที41เปนต้นไป 
เราจะเปลียนสรรพนามของหรงซานทีใชพ้ ูดกับฉาง
อัน เปลียนจาก"ฉัน"ให้กลายเปน"ผม"แทน เนืองจาก
มหี ลายคนทักมา แล้วถ้ามเี วลาเราจะกลับไปรไี รท์
สรรพนามตอนท่ีผา่ นๆ มาทังหมดให้นะคะ 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 43 เราไมม่ อี นาคตด้วยกันมานานแล้ว 
 
บนทางเดินของโรงพยาบาล. 
หนานกงมูไ่ ปยนื พงิ ผนังตรงโถงทางเดินอยา่ ง
เงียบๆ และจือฟานทีหน้านิวคิวขมวดยนื กระสับ
กระส่ายก็ยนื อยูใ่ กล้ๆ เขาเชน่ กัน พวกเขาไมก่ ล้า
บอกนายท่านผูเ้ ฒ่าหรงเกียวกับอาการปวยของห
รงซาน พวกเขากลัววา่ ชายชราจะกังวลแล้วจะเกิด
เรอื งเลวรา้ ยขึนมา 
บนโถงทางเดินยงั คงเงียบสงบ 
“ท่านประธานหนานกง นายหญิงจะมาไหมครบั ” 
จือฟานถามอยา่ งรอ้ นใจ 
หนานกงมูไ่ ปไมพ่ ูด และยงั คงยนื อยูเ่ งียบ ๆ 
จากนันในทางเดินทีเงียบสงบมเี สียงรองเท้าส้นสูง 
พวกเขาหันหน้าไปก็เห็นก้ฉู างอันเดินมาชา้ ๆ เธอ
สวมกระโปรงผา้ โปรง่ ยงิ ทําให้เธอดตู ัวเล็กมากขึน 
เธอเดินไปทีประตวู อรด์ และมองไปทีชายหนุ่มทีอยู่
ตรงหน้าเธอ 
"พมี ูไ่ ป พเี หยยี นบอกฉันวา่ เธอจะไปจากทีนีในวนั นี! 
" ก้ฉู างอันยมิ แล้วมองไปทีหนานกงมูไ่ ปทียนื อยูต่ รง
หน้าเธอ "จรงิ ๆ แล้วอีกสองวนั ข้างหน้าถึงจะถึง
กําหนดเดินทาง แต่เธอเปลียนใจกะทันหัน พเี หยยี
นบอกฉันวา่ ทีผา่ นมาเธอเคยอยากอยูก่ ับคณุ ไป

ตลอดชวี ติ และเธอก็ยนิ ดีละทิงทุกสิงเพอื คณุ และ
คณุ ทีเปนฝายไมต่ ้องการเธอเอง” 
หนานกงได้ยนิ ดังนันเขาก็รบี รอ้ นเข้าไปจับมอื ของกู้
ฉางอันแล้วถามทันที "ฉางอัน เหยยี นเหยยี นบอก
อะไรคณุ อีกหรอื เปล่า" "ถึงฉันรูฉ้ ันก็จะไมบ่ อกคณุ ! 
" ก้ฉู างอันยมิ จากนันก็เอามอื ออกจากหนานกงมูไ่ ป 
"เพราะนีคือคําสัญญาของฉันกับพเี หยยี นเหยยี น 
แต่วา่ มสี ิงหนึงทีฉันบอกคณุ ได้ "อีกสองชวั โมงข้าง
หน้าเครอื งบนิ เทียวทีไปเจิงโจวออกเดินทาง" 
เหยยี นเหยยี น! " หลังจากหนานกงมูไ่ ปเรยี กชอื นัน
ออกมา จากนันเขาก็วงิ ออกไปทันทีโดยไมส่ นใจ
ภาพลักษณ์เครง่ ขรมึ อ่อนโยนของตัวเองอีกแล้ว กู้
ฉางอันมองตามหลังหนานกงมูไ่ ป จากนันหันหลัง
เพอื เข้าไปในวอรด์ ผูป้ วย จือฟานทียนื อยูต่ รงหน้า
วอรด์ โค้งตัวให้ก้ฉู างอันอยา่ งสุภาพนอบน้อม "นาย
หญิงครบั แมว้ า่ ท่านประธานจะทําผดิ กับนายหญิง
ในเรอื งทีผา่ นมา แต่ตลอดสองปทีผา่ นมาไมม่ วี นั
ไหนเลยทีท่านประธานไมส่ ํานึกผดิ และไมม่ วี นั ไหน
เลยทีท่านประธานไมท่ ํารา้ ยตัวเอง ขอนายหญิงได้
โปรดยกโทษให้ท่านประธานด้วยเถอะครบั " 
แสงแดดยามเยน็ ทีสดใสส่องผา่ นหน้าต่างกระจก
ทีทางเดินด้านหลังเงาทีถูกลากยาวมนั ทําให้เหงา
และโดดเดียว 

จือฟานเห็นได้อยา่ งชดั เจนวา่ หญิงสาวตรงหน้าโค้ง
กายตอบตนอยา่ งสุภาพแล้วยมิ ให้กับตนขณะทีเธอ
ผลักประตเู ข้าไป รอยยมิ นันสงบและอ่อนโยน
ราวกับวา่ เธอปล่อยวางจากทุกสิงและไมส่ นใจอะไร
อีกแล้ว 
จือฟานรูไ้ ด้อยา่ งชดั เจนวา่ ก้ฉู างอันและหรงซานไม่
สามารถยอ้ นเวลากลับไปได้อีกแล้ว! 
ภายในหอผูป้ วย 
หรงซานนอนอยูบ่ นเตียงของโรงพยาบาลอยา่ ง
เหมอ่ ลอยใบหน้าของเขาซดี เซยี วรมิ ฝปากบางของ
เขาเมม้ แน่น และเมอื เขาเห็นก้ฉู างอันเดินเข้ามา เขา
ก็ยมิ อยา่ งทันทีและรอยยมิ ในดวงตาของเขาก็ค่อยๆ 
มากขึนซงึ มาจากความรูส้ ึกทีลึกซงึ และความคาด
หวงั ของเขา 
ด้านนอกแสงแดดเรมิ อ่อนลงและมลี มพดั ทําให้รูส้ ึก
เยน็ สบาย 
"ฉางอันผมเจ็บ" หรงซานมองไปทีก้ฉู างอันและพูด
อยา่ งน่าสงสาร 
ก้ฉู างอันอดไมไ่ ด้ทีจะส่งเสียงหึอยา่ งเยน็ ชา และเมอื
หรงซานได้ยนิ เสียงนันขาก็หยุดพูดทันที 
ก้ฉู างอันมองไปทีใบหน้าซดี เซยี วของหรงซานถอน
หายใจเล็กน้อย "หรงซานคณุ ไมค่ วรทําตัวให้คน
รอบข้างคณุ เปนกังวล " 

ก่ฉู างกล่าว เงียบ ๆ คําพูดทีเยน็ ชาให้รอยยมิ ของห
รงซานจางลง 
“ฉางอันผมรูด้ ีวา่ ผมไมม่ คี ณุ สมบตั ิทีจะขอรอ้ งอะไร
คณุ แต่อยา่ งน้อยก็ให้โอกาสผมได้มยั ให้โอกาสเรา
ได้เรมิ ต้นกันใหม่ ในอนาคตฉัน -” หรงซานยมิ และ
อยากจะพูดต่อ แต่เมอื เขาได้เห็นดวงตาทีเรยี บเฉย
ของก้ฉู างอัน เขาก็ไมส่ ามารถพูดอะไรได้อีก 
ดวงตาของก้ฉู างอันนันยงั คงมคี วามเศรา้ เล็กน้อย 
แต่เธอก็มนั ซอ่ นมนั ไวอ้ ยา่ งดี 
"หรงซานไมม่ อี นาคต เราไมม่ อี นาคตด้วยกันมา
ตังแต่สองปก่อนแล้ว! " 
อากาศในวอรด์ เยน็ ยะเยอื กลงไปชวั ขณะ 
ความเฉยเมยและเยน็ ชาของก้ฉู างอันนันหรงซาน
รูจ้ ักดีเขา รูส้ ึกถึงมนั ได้ในตอนนัน วนั ทีเธอไปขอ
หยา่ ทีบา้ นเขา แต่เขาไมเ่ คยคิดเลยวา่ เธอจะเยน็ ชา
ตังแต่นันมาจนถึงวนั นี 
, อาจเปนเพราะคณุ ไมร่ กั ผมอีกต่อไปแล้ว นันเปน
เหตผุ ลวา่ ทําไมคณุ จึงเฉยเมยและเยน็ ชาใชไ่ หม? , 
, ฉางอันคณุ ไมร่ กั ผมแล้วใชไ่ หม 
“ฉางอันผมจะไมป่ ล่อยคณุ ไป ผมไมม่ วี นั ปล่อยคณุ
ไปแน่นอน” หลังจากเงียบไปชวั ครูเ่ สียงทุ้มตาของห
รงซานสันเครอื ด้วยความกลัวอยา่ งไมเ่ คยปรากฏมา
ก่อน 

ก้ฉู างอันขมวดคิวเล็กเมอื เธอได้ยนิ คํานัน จากนัน
เธอก็เอียงศีรษะเล็กน้อยเพอื สบกับดวงตาสีเข้ม
ของเขา 
“คณุ จะมวี นั หรอื ไมม่ วี นั มนั ก็เปนเรอื งของคณุ ไมม่ ี
ส่วนเกียวข้องอะไรกับฉัน จรงิ ไหมคะประธานหรง” 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตอนที 44 ผมยนิ ดีมอบให้คณุ ทกุ อยา่ ง 
 
"ฉางอันคณุ -" ความประหลาดใจ ความเสียใจและ
ความโกรธในดวงตาของหรงซานตีกันยุง่ เหยงิ เขา
กํามอื แน่นกระดกู นิวของเขาดังกรอ๊ บ "ฉางอัน
บางทีผมก็รูส้ ึกวา่ คณุ ชา่ งโหดรา้ ยมากกวา่ ทีผมคิด
ไวจ้ รงิ ๆ! " 
เขานังเอนหลังพงิ หัวเตียง ด้วยท่าทางนันเสือเชติ สี
ขาวทีไมไ่ ด้กระดมุ ครสิ ตัลสามเมด็ บน ทําให้มองเห็น
หน้าอกทีแข็งแกรง่ และยงั แสดงให้เห็นรอยแผลเปน
จากมดี ทีเขาแทงไปทีหัวใจของเขาในตอนนัน 
เมอื ก้ฉู างอันได้ยนิ คํานันเธอเงยหน้าขึนมองและ
เห็นบาดแผลทีหน้าอกของเขา 
"โหดรา้ ยหรอื " 
ก้ฉู างอันไมเ่ คยคิดมาก่อนวา่ วนั หนึงเธอจะเกียวข้อง
กับคําคํานี 
"โหดรา้ ยเหรอหรงซาน ใชท่ ุกคนในโลกนีสามารถ
พูดได้วา่ ฉันโหดรา้ ย แต่สําหรบั คณุ ไมใ่ ช!่ " ก้ฉู างอัน
พูดจบหัวเราะทันที 
จากนันก้ฉู างอันก็ค่อยๆ เงยหน้าขึนและจ้องไปที
หน้าชายทีเธอเคยรกั มามากกวา่ สิบป รอยยมิ บนรมิ
ฝปากของก้ฉู างอันเต็มไปด้วยความเยย้ หยนั “คณุ
คิดวา่ การทีฉันไมแ่ ยแสคณุ นันคือความโหดรา้ ยหรอื  

แต่เมอื เทียบกันระหวา่ งคณุ กับฉัน ใครกันทีเปนคน
โหดรา้ ย" 
" ฉางอัน ... "หรงซานขมวดคิวและดวงตาของเขา
นันดนู ่าสงสารอยา่ งบอกไมถ่ ูก 
ก้ฉู างอันแสรง้ ทําเปนไมส่ นใจและมองไปทีเขา " ห
รงซานฉันรกั คณุ มากวา่ สิบปแล้ว แต่ฉันกลับไม่
สามารถเอาชนะหลินรวั เอ๋อร์ ทีโผล่มาเคียงข้างคณุ
แค่ในชว่ งระยะเวลาสัน ๆ ได้ ตอนนันฉันคิดวา่ แมว้ า่
คณุ ไมร่ กั ฉัน แต่หลังจากทีเรารูจ้ ักกันมาหลายป ใน
ทีสุดคณุ ก็จะเชอื ฉันบา้ ง แต่ไมว่ า่ ฉันจะพูดอะไรคณุ
ก็ไมเ่ คยเชอื และเพราะคณุ ไมเ่ ชอื ฉัน ในคืนนันตอน
ทีฉันกําลังจะสูญเสียลกู ไป ฉันโทรหาคณุ เพอื ให้คณุ
มาชว่ ยลกู ของเรา แต่คณุ กลับบอกวา่ ลกู ของฉัน
และตัวฉันควรจะถูกฝงไปเสีย เพอื ชดเชยให้ลกู ของ
คณุ กับหลินรวั เอ๋อร์ ฉันยนื ตรงนันแล้วมองผา่ น
แสงจันทรไ์ ปทีเลือดทีไหลคดเคียวอยูข่ ้างหน้าฉัน 
มนั มสี ีแดงสดอยูภ่ ายใต้แสงจันทร์ และเลือดทีไหล
นองอยูต่ รงนันก็คือลกู ของเรา ในตอนนันคณุ เคย
รบั รูถ้ ึงความเจ็บปวดและความสินหวงั ของฉันบา้ ง
ไหม หรงซาน " 
เธอขมวดคิวมุน่ และมองเขาด้วยความเจ็บปวด จาก
นันก็ลกุ ยนื ขึนและเมม้ ปากเล็กน้อย" ในตอนนีดู
เหมอื นกับวา่ คณุ รกั ฉันมากจรงิ ๆ และเหมอื นกับวา่

คณุ รูจ้ รงิ ๆ วา่ คณุ ทําผดิ แต่..เรอื งทีลกู ของฉันตาย
มนั ก็เปนความจรงิ และทีปูและพชี ายของฉันตายไป
แล้วมนั เปนความจรงิ และทีคณุ ทํารา้ ยฉัน สิงเหล่า
นันก็เปนความจรงิ ทังหมด คณุ ยงั คิดวา่ คณุ มหี วงั
กับฉันได้อีกเหรอ คณุ อยากให้ฉันอยูก่ ับคณุ อยา่ งมี
ความสุข แล้วทําเหมอื นกับวา่ ทีผา่ นมาไมเ่ คยมอี ะไร
เกิดขึนอยา่ งนันหรอื " 
"คณุ พกั ผอ่ นให้ดีฉันจะออกไปแล้ว! " 
ในเวลานีหรงซานกําลังเสียใจและสับสนและยงั กลัว
วา่ ตนจะสูญเสียคนตรงหน้านีไป เขาจึงเหมอื นเด็ก
ทีทําอะไรไมถ่ ูกก็หันหลังให้ เขาจึงหันหลังก้ฉู างอัน
อยา่ งไมร่ ูว้ า่ ทําอะไรได้มากกวา่ นีแล้ว 
แต่เมอื ได้ยนิ วา่ ก้ฉู างอันกําลังจะจากไปเขาก็กังวล
มาก เขากระชากเข็มให้เลือดทีอยูห่ ลังมอื เขาออก
ทันทีจากนันก็ลกุ ขึนไปดึงก้ฉู างอันทีกําลังหันหลัง
เพอื จากไป ให้เข้ามาในอ้อมกอดของเขาไวด้ ้วยแขน
ยาวๆ ของเขา 
ก้ฉู างอันยนื นิงไมข่ ยบั ตัวปล่อยให้ชายหนุ่มกอดเธอ
ไวจ้ ากด้านหลัง 
"ฉางอันผมขอโทษ ผมรูว้ า่ ผมมนั เลวมากจรงิ ๆ แต่
ฉางอันคณุ จะกลับมาไมไ่ ด้จรงิ ๆ หรอื " ผมไมร่ ูว้ า่ ผม
ควรต้องทําอยา่ งไรคณุ ถึงจะยอมยกโทษให้ผม 

เสียงทีน่าสงสารของหรงซานพูดอ้อนวอนอยูท่ ีข้าง
หกู ้ฉู างอัน 
ก้ฉู างอันยมิ แล้วพูดด้วยนาเสียงอ่อนโยน “คณุ ต้อง
ทําอยา่ งไรน่ะหรอื ถ้าคณุ รูส้ ึกเสียใจกับฉันจรงิ ๆ งัน
ฉันขอเพยี งอยา่ งเดียวและฉันจะไมต่ ้องการอะไร
จากคณุ อีกเลย!” 
“ผมยนิ ดีมอบให้คณุ ทุกอยา่ ง ขอเพยี งคณุ กลับมา! "
หรงซานพูดเสียงดังอยา่ งกังวลเขาเหมอื นควบคมุ
ตัวเองไมไ่ ด้เมอื เธอได้ยนิ คําพูดทีอ่อนโยนของเธอ 
คนทีอยูด่ ้านนอกได้ยนิ เสียงดังพวกเขาก็เปดประตู
และรบี เข้ามา 
"ถ้าอยา่ งนันฉันต้องการให้คณุ ตายไปเสีย คณุ จะได้
ไปหาปูของฉันกับพชี ายของฉันเพอื ขอโทษพวกเขา 
และฉันจะฝงคณุ ไวข้ ้างๆ พวกเขา ได้หรอื ไมล่ ่ะ หรง
ซาน" ก้ฉู างอันพูดประโยคนีด้วยนาเสียงทีเรยี บง่าย
และมรี อยยมิ จางๆ แต่มนั กลับทําให้หรงซานอดไม่
ได้ทีจะสะด้งุ . 
"ปฏิเสธใชม่ ยั คําพูดของคณุ เปนแบบนีมาตลอด ฉัน
เชอื มนั ครงั แล้วครงั เล่า และจนในทีสุดมนั ก็ทําให้ฉัน
คิดได้วา่ มนั ไมส่ ําคัญเลยวา่ ฉันจะมคี ณุ อยูห่ รอื ไมม่ ี
คณุ อยู่ เพราะคณุ ไมใ่ ชส่ ิงจําเปนสําหรบั ฉันอีกต่อไป
แล้ว " 
 

ตอนที45 คณุ ยงั รักผมอยูไ่ หม 
 
 
มอื ของหรงซานค่อยๆ เลือนออกจากตัวของก้ฉู าง
อัน 
ทีจรงิ เขาก็รูว้ า่ ก้ฉู างอันแค่กําลังทดสอบเขา ไมว่ า่
เขาจะตอบวา่ อยา่ งไรมนั ก็ผดิ ทังนัน แต่ท่าทางของ
ก้ฉู างอันทีพูดอยา่ งสงบและเฉยเมยนันทําเขากลัว
มากกวา่ เขากลัวความรูส้ ึกนีอยา่ งมาก กลัววา่ เขาได้
สูญเสียฉางอันของเขาไปแล้ว 
ก้ฉู างอันไมแ่ มแ้ ต่จะหันกลับมามองสีหน้าของเขา 
รมิ ฝปากเธอยมิ เยาะออกมาเล็กน้อยจากนันก็ก้าว
ไปข้างหน้าเพอื จากไป แต่มอื เล็กๆ ของเธอก็ถูกมอื
ใหญ่ทีเยน็ เล็กน้อยของหรงซานจับแล้วดึงไว้ มอื
ใหญ่นันดเู หมอื นจะสันเล็กน้อย 
"ฉางอันผมรูว้ า่ มนั ไมม่ ที างไหนเลยทีจะชดเชยความ
สิงทีเกิดขึนกับคณุ ได้ แต่ผมแค่อยากจะบอกคณุ วา่
ผมรกั คณุ และชาตินีผมจะรกั แค่คณุ เท่านัน! " 
ก้ฉู างอันยนื เงียบอยูท่ ีเดิม ตาของหรงซานมองเห็น
เธออยา่ งเลือนรางเพราะตาของเขาเอ่อท้นไปด้วย
นาตา 

เมอื เห็นสภาพและการแสดงออกของหรงซานทําให้
คนหลายคนทีเพงิ เข้ามาเรมิ ทําตัวไมถ่ ูกวา่ ควรจะอยู่
เพอื ดแู ลเขาหรอื วา่ จะออกไปดี 
"ฉางอันคณุ ยงั รกั ผมอยูห่ รอื เปล่า" 
ก้ฉู างอันมองไปทีใบหน้าของหรงซานอยา่ งเงียบ ๆ 
ดวงตาของเขามคี ลืนและเขาไมส่ ามารถทําให้มนั
สงบลงได้ 
“ฉางอันคณุ ยงั รกั ผมอยูไ่ หม?” หรงซานถามอยา่ ง
รอ้ นรนด้วยความหวงั ทีแทบจะไมม่ เี หลืออยูอ่ ีกแล้ว 
หรงซานก้ฉู างอันยมิ เล็กน้อยเหมอื นกับกําลังฟงเขา
พูดเรอื งไรส้ าระ และดวงตาของเธอก็ยงั คงเฉยเมย
ไมเ่ ปลียน 
หรงซานรูส้ ึกตืนตระหนก ในตอนนีเขาอยากรูค้ ํา
ตอบอยา่ งยงิ เขาบบี มอื ของก้ฉู างอันอยา่ งควบคมุ
ตัวเองไมไ่ ด้ “ฉางอัน ผมรกั คณุ ผมรกั คณุ คนเดียว 
คณุ ยงั รกั ผมไหม” 
และคําตอบของเธอก็ชา่ งเยน็ ชาและแผว่ เบาเชน่ กัน 
เธอปดมอื ของหรงซานทีรงั เธอเอาไวอ้ อกโดยไมม่ ี
รอ่ งรอยของความลังเลแมแ้ ต่น้อย 
มอื ใหญ่ทีอบอุ่นนีเปนสิงทีเธอชนื ชอบในอดีต แต่
ตอนนีเธอเกลียดมนั จรงิ ๆ 
"ไมร่ กั ! "