หรงซาน เซถอยหลังไปสองสามก้าวเมอื ได้ยนิ คําพูด
นี หัวใจของเขารูส้ ึกราวกับวา่ เขาถูกบบี เคล้นด้วย
ฝามอื ทีมองไมเ่ ห็นเขาหายใจไมอ่ อกด้วยความเจ็บ
ปวดและในทีสุดเขาก็ล้มตัวลงบนเตียง
ไมม่ ใี ครรูว้ า่ คําสองคํานีหนักหนาแค่ไหน แต่สําหรบั
หรงซานคําวา่ ไมร่ กั ทีออกมาจากปากก้ฉู างอันนีมนั
เหมอื นมมี ดี คมๆ มาทิมแทงหัวใจของเขา
หรงซานกดตรงตําแหน่งของหัวใจของเขาแน่น มนั
เจ็บปวดเหลือเกิน
ถึงเปนแค่เพยี งคําพูดธรรมดาแต่ก็ทําให้หรงซาน
สินเรยี วแรง เขาทําได้เพยี งแค่มองดกู ้ฉู างอันเดิน
ออกไปจากห้อง เขาไมม่ คี ณุ สมบตั ิพอทีรงั เธอไว้
และทําได้เพยี งมองเธอจากไป
ในเชา้ วนั จันทรด์ วงอาทิตยก์ ําลังส่องแสงและมลี ม
พดั เบา ๆ ...
หรงซานยนื อยูข่ ้างหน้าต่างมองไปทีแสงแดดทีส่อง
สวา่ งด้านนอก ใบหน้าทีหล่อเหลาของเขาเยน็ ชา
และมเี สน่ห์มาก ทีเขียบุหรขี ้างๆ เขาเต็มไปด้วยก้น
บุหรแี ละควนั ก็คละคล้งุ ไปทัววอรด์ ผูป้ วย
เขาหรตี าจ้องโทรศัพท์เงียบ ๆ
ในขณะนันโทรศัพท์มอื ถือทีเขาวางไวบ้ นโต๊ะก็มี
เสียงดังขึน
“จือฟานเจอหรอื ยงั ” เขาถามอยา่ งกังวล
เสียงสงบของจือฟานยงั คงอยูใ่ นโทรศัพท์ "ผมเจอ
แล้วครบั นายหญิงมกี ารกําหนดเทียวบนิ ไปซานยา่
ตอนบา่ ยสองโมงครบั "
"เธอไปคนเดียวเหรอ? " หรงซานขมวดคิวเล็กน้อย
จือฟานลังเลอยูค่ รูห่ นึงคิดอยูพ่ กั หนึง แต่ก็ยงั
กระซบิ วา่ "ตัวเทียวบนิ นันฮัวซอื หลิงเปนคนจอง
ครบั "
ภายในวอรด์ มเี สียงสิงของตกกระทบพนื และหรง
ซานยงั คงยนื นิงอยูข่ ้างหน้าต่าง ทันใดนันดวงตา
ของชายคนนันก็มดื มนเขาหยบิ เสือผา้ ทีอยูข่ ้างๆ
เตียงแล้วเดินเข้าไปในห้องนา
ก้ฉู างอันเดินออกมาจากบา้ นของตระกลู กู้ โด
ยมฮี ัวซอื หลิงถือกระเปาให้และกําลังพาเธอไปทีรถ
ของเขา
เธอหันหลังกลับไปมองทุกสิงทีค้นุ เคยรอบตัว ก้ฉู าง
อันรูส้ ึกเหงาในใจ ทุกอยา่ งไมม่ ที างเหมอื นเดิมอีก
ต่อไปและไมก่ ็สามารถยอ้ นกลับไปได้ เธอมองไปที
บา้ นและดวงตาของเธอเต็มไปด้วยนาตา
“คณุ ปู พหี ลิงบอกวา่ พชี ายยงั ไมต่ าย คณุ ปูคณุ
กําลังรออันอันนะ อันอันจะไปรบั พชี ายกลับบา้ น
แล้ว ครอบครวั ของเราจะได้กลับมาอยูด่ ้วยกันแล้ว
ตอนที 46 เขากําลังรอฉันอยู ่
แสงแดดทีแผดจ้าส่องผา่ นเงาไมเ้ ข้ามาในดวงตา
ของก้ฉู างอัน ทําให้ตาของเธอก็รูส้ ึกเจ็บเล็กน้อย
และนาตาก็ทําให้ดวงตาของเธอขุ่นมวั เหมอื นมมี า่ น
นา
"ฉางอันจะไปหรอื ยงั ใกล้ถึงเวลาแล้ว " ฮัวซอื หลิงที
ไมร่ ูเ้ ขาอยูข่ ้างหลังเธอตังแต่เมอื ไรพูดขึน ดวงตาเขา
เต็มไปด้วยความอ่อนโยน มอื ใหญ่ของเขาวางลงบน
ไหล่ของก้ฉู างอันเบา ๆ ราวกับจะให้ความมนั คงแก่
เธอ
“อืม... พหี ลิง เขาอยูใ่ นซานยา่ จรงิ ๆ เหรอ พชี ายยงั
ไมต่ ายจรงิ ๆ ใชไ่ หม?” ก้ฉู างอันถามยา ฮัวซอื หลิงม
องไปทีใบหน้าทีอ่อนโยนดวงตาของเธอใสเหมอื น
นาและนาเสียงของเธอก็นุ่มนวล
"ใชแ่ น่นอน พถี ามแล้ว คนทียนื ยนั วา่ เห็นฉางหนิง
ยงั ไมต่ าย เขาได้ไปทีชนบทของซานยา่ และเขาได้
เห็นฉางหนิงจรงิ ๆ
ทีสนามบนิ ในล็อบบผี ูค้ นกําลังพลกุ พล่าน
ก้ฉู างอันและฮัวซอื หลิงพวกเขากําลังเดินเข้าไปใน
อาคารผูโ้ ดยสารขาออกหลังจากผา่ นการตรวจสอบ
ความปลอดภัยเรยี บรอ้ ยแล้ว จู่ๆ ก้ฉู างอันก็หยุด
เดินและตัวของเธอก็แข็งทือ ฮัวซหื ลิงทีเดินนําหน้า
ชะงักแล้วหันกลับไปมองเขาเห็นรมิ ฝปากของเธอ
สันไมห่ ยุดตากลมโตของเธอมองไปทีหน้าจอ
อิเล็กทรอนิกส์ในล็อบบสี นามบนิ บนหน้าจอมผี ู้
ประกาศข่าวกําลังรายงานข่าวทีรอ้ นแรงทีสุดของ
วนั นี
ประธานหรงแห่งหรงกรุป๊ ประสบอุบตั ิเหตทุ าง
รถยนต์ ขณะขับรถไปสนามบนิ เมอื เชา้ นี ตอนนีเขา
อยูโ่ รงพยาบาลและยงั ไมพ่ น้ ขีดอันตราย!
ดวงตาของก้ฉู างอันทีวา่ งเปล่า รา่ งกายของเธอเรมิ
สันสะท้านอยา่ งรุนแรง แขนขาของเธอไรส้ ิน
เรยี วแรงและสันจนเห็นอยา่ งชดั เจนชดั เจน ก้ฉู าง
อันทิงตัวลงบนพนื เพราะเธอไมส่ ามารถยนื ได้อีก
ต่อไปเล้ว เธอใชม้ อื อันสันเทาปดปากของเธอไวแ้ ละ
นิวของเธอเยน็ เฉียบ
"ไม่ ... ไม่ ... มนั ไมจ่ รงิ ... มนั ไมใ่ ช่ ... "
"ฉางอัน ... "
อํวซอื หลิงตกใจมากเขาเข้าไปประคองก้ฉู างอันให้
ลกุ ขึนแต่เธอก็ไมส่ ามารถทรงได้แล้วแขนขาเธออ่อน
ไปหมด เขานังลงเพอื ประคองเธอไวจ้ ากนันก็หันไป
มองจอภาพสลับกับการจ้องมองของก้ฉู างอัน ใน
จอภาพเขาเห็นหรงซานถูกนําตัวออกมาจากซาก
รถยนต์ และถูกส่งตัวไปโรงพยาบาล หรงซาน
ประสบอุบตั ิเหตทุ างรถยนต์มนั จะเปนเชน่ นันได้
อยา่ งไร
บนหน้าจอภาพอิเล็กทรอนิกส์เสียงของผูป้ ระกาศ
ข่าวยงั คงรายงานข่าวอยา่ งต่อเนือง
ก้ฉู างอันไมไ่ ด้ยนิ เสียงใด ๆ แล้วเพราะแค่ประโยคที
วา่ หรงซานยงั โคมา่ อยูใ่ นโรงพยาบาลนันทําให้เธอ
หายใจไมอ่ อกด้วยความเจ็บปวด เธอเอามอื กดที
หน้าอกของเธออยา่ งหมดหวงั และมองไปทีหน้า
จอภาพ,
เลือดจางๆไหลลงมาจากมุมปากของก้ฉู างอัน หัวใจ
ของเธอดเู หมอื นจะแตกออกเปนเสียงๆ ความเจ็บ
ปวดแผก่ ระจายอยา่ งเงียบ ๆ และนาตาของเธอก็
รว่ งหล่นลงมาราวกับสายฝนโปรยลงมาบนใบหน้า
ของเธอ
"เขากําลังรอฉันอยู่ ... เขาต้องรอฉันอยู่ ... " เธอ
รอ้ งไห้เงยหน้าขึนมองฮัวซอื หลิง "พหี ลิงเขา ... พี
หลิงฉันบอกให้เขาตายไป เขาจึงประสบอุบตั ิเหตุ
ทางรถยนต์ ... " ก้ฉู างอันพูดด้วยความสับสน
เหมอื นคนจับต้นชนปลายไมถ่ ูก
" ฉางอันไปหาเขา! "ฮัวซอื หลิงมองไปทีท่าทางเจ็บ
ปวดของก้ฉู างอันจากนันก็กระซบิ " ตอนนีเขาต้อง
รอคณุ อยู!่ "
" พหี ลิง ... "
"ไปเถอะ! "ฮัวซอื หลิงยมิ บางๆ ทีจรงิ เขารูม้ าโดยตล
อดหรงซานไมไ่ ด้มชี ว่ งเวลาทีดีเลยในตลอดสองปที
ผา่ นมาและความรกั ของหรงซานทีมตี ่อฉางอันก็
เปนเรอื งจรงิ จรงิ
เขาหยบิ ตัวเครอื งบนิ ของก้ฉู างอันขึนมาแล้วฉีกเปน
ชนิ เล็กชนิ น้อย
"ไปเถอะฉางอัน! "
"พหี ลิง ... " ก้ฉู างอันมองไปทีฮัวซอื หลิงอยา่ งไมเ่ ชอื
สายตาตัวเอง
"ไปฉางอันหรงซานไมเ่ คยมคี วามสุขสักวนั ในตลอด
สองปทีผา่ นมา สําหรบั ฉางหนิงพจี ะไปหาเขาเอง
มนั ใจได้เลยวา่ พหี ลิงจะพาฉางหนิงกลับมาอยา่ ง
แน่นอน! "
ก้ฉู างอันลกุ ขึนแล้วรบี ไปทีโรงพยาบาลอยา่ งสิน
หวงั ทันที ฮัวซอื หลิงยนื อยูต่ รงนัน เขามองไปทีด้าน
หลังนองเธอ ดวงตาของเขาเศรา้ มากและผลลัพธน์ ี
ดเู หมอื นจะไมเ่ กินความคาดหมายของเขา
,ฉางอันไมว่ า่ ยงั ไงคณุ ก็ไมส่ ามารถปล่อยเขาไปได้ใช่
ไหม และก็ถึงเวลา ทีพหี ลิงต้องปล่อยมอื ...ใชไ่ หม,
ตอนที 47 จะมโี อกาสไหม
บนทางเดินของโรงพยาบาล.
ก้ฉู างอันรบี ตรงไปทีห้องฉุกเฉินทันที ทันใดนันนาง
พยาบาลก็วงิ ผา่ นเธอไปพรอ้ มกับพูดเสียงดัง "ไป
โทรหาอาจารยห์ มอหลิน วา่ อาจจะไมส่ ามารถ
ทําการผา่ ตัดนีได้ แจ้งด้วยชพี จรผูป้ วย110! "
เมอื ได้ยนิ สิงนีดเู หมอื นก้ฉู างอันเหมอื นถูกสายฟา
ฟาดจากท้องฟาสีคราม
ก้ฉู างอันยนื นิงเหมอื นห่นุ อยูห่ น้าห้องฉุกเฉิน โดย
หลังของเธอพงิ กําแพงตาของเธอมองไปทีไฟสีแดง
เหนือประตู หลังของเธอพงิ กําแพงทีเยน็ ราวทีกับวา่
มนั เยน็ เยยี บเสียจนเธอรูส้ ึกจนไมส่ ามารถหยุดตัว
สันได้ หน้าของเธอซดี ลงเรอื ยๆ จนไรส้ ีเลือด ความ
รูส้ ึกของเธอตอนนีคือ เธอไมส่ ามารถทนสูญเสียได้
อีกแล้ว เธอบอกตัวเองทุกวนั วา่ เกลียดเขา แต่ทําไม
เมอื ได้รูว้ า่ เขาอาจจะไมอ่ ยูใ่ นโลกใบนีอีกแล้ว ทําไม
เธอถึงเจ็บปวดเจียนตายขนาดนี หัวใจมนั เจ็บเหลือ
เกิน...อาซาน
....แต่ห้องฉุกเฉินก็ไมม่ ขี ่าวคราวใด ๆ ออกมา มเี พยี ง
พยาบาลวงิ เข้าออกพรอ้ มยาเข้าออกเปนระยะ ๆ
ทันใดนันมเี สียงฝเท้าดังขึนทีทางเดินราวกับวา่ มี
ผูค้ นจํานวนมากวงิ มาทีนี ก้ฉู างอันหันไปมองเธอ
เห็นคณุ ปูหรงกําลังเดินมาอยา่ งเรง่ รบี และเมอื เธอ
เห็นชายชรา ก็ฉู างอันก็รอ้ งไห้ทันที
"คณุ ปูอาซานเขา ... " คณุ ปู
ปูหรงได้ยนิ เรอื งเกียวกับหรงซานกับฉางอันมา
มากมายในชว่ งสองปทีผา่ นมา ในตอนนันเขาดีใจ
มากทีรูว้ า่ ฉางอันยงั ไมต่ าย และทีหรงซานประสบ
อุบตั ิเหตใุ นวนั นีก็เพราะเขาขับรถด้วยความเรว็ สูง
ไปสนามบนิ เพอื รงั ตัวเธอไว ้
"อันอัน ไมต่ ้องกลัวนะ อาซานจะไมเ่ ปนไร "
"คณุ ปูฉันขอโทษ! " คณุ ปู
ปูหรงไมส่ ามารถพูดคํากล่าวหาใด ๆ ได้ เมอื เขาเห็น
ท่าทางทีเจ็บปวดและสินหวงั ของเธอ
จนกระทังเชา้ วนั รุง่ ขึน ประตหู ้องผา่ ตัดถึงได้เปด
ออก
หมอถามด้วยนาเสียงเหน็ดเหนือย: "ใครคือ
ครอบครวั ของคนไข้ "
"เขาเปนหลานชายของฉัน! " ปูหรงรบี เดินมาหาคณุ
หมอ
"ผูป้ วยได้รบั บาดเจ็บมเี ลือดออกในกระเพาะอาหาร
เนืองจากการดืมมากเกินไปนอกจากนีสาเหตขุ อง
การเจ็บปวยเมอื ปทีแล้วและอุบตั ิเหตคุ รงั นียงั
ทํารา้ ยหัวใจและปอดไมว่ า่ การผา่ ตัดจะประสบ
ความสําเรจ็ เพยี งใดเขาต้องรกั ษาตัวอยา่ ง
ระมดั ระวงั ไปอีกสองถึงสามป หมอมองไปทีสมาชกิ
ในครอบครวั นาเสียงของเขาหนักแน่นเปนพเิ ศษ: "
อยา่ งไรก็ตามเราพบวา่ ความอยากมชี วี ติ อยูข่ องผู้
ปวยตามาก เขาอาจจะไมต่ ืนขึนมาอีกเลยก็ได้ คณุ
เปนญาติของเขาดังนันคณุ ต้องพูดคยุ ข้างหเู ขาให้
มากทีสุด เพอื จะกระต้นุ สติรบั รูข้ องเขาให้ตืนขึนมา
!”
“ขอบคณุ ครบั หมอ!” จู่ๆ นายท่านหรงก็เซเหมอื นจะ
ล้มลง โชคดีทีได้รบั ความชว่ ยเหลือจากคนขับรถ
ทําให้เขาไมล่ ้มควาลงไป
อยา่ งไรก็ตามเมอื ทุกคนไปทีนันถามแพทยเ์ กียวกับ
อาการของหรงซาน ก้ฉู างอันก็ยนื อยูท่ ีนันอยา่ ง
เงียบ ๆ ใบหน้าของเธอซดี ขาวจนเหมอื นจะส่องแสง
ได้ จากนันก็ค่อยๆ มรี อยยมิ แปลก ๆ และอ่อนโยน
ปรากฏขึนทีมุมปากของเธอ
"เขาจะไมต่ าย เขาจะตืนขึนมา เขาไมย่ อมทิงฉันไว้
คนเดียวหรอก "
ทุกคนหันหน้ามามองเธอ แต่เธอไมส่ นใจใครอีกแล้ว
ก้ฉู างอันเดินชา้ ๆ ไปพรอ้ มกับพยาบาลทีเข็นเตียง
ของหรงซานกลับไปทีวอรด์ ผูป้ วย ก้ฉู างอันรูส้ ึกวา่
หัวใจของเธอแตกออกเปนเสียง ๆ เมอื เขามองไปที
ใบหน้าอันหล่อเหลาทีตอนนีกลับซดี เปนกระดาษ
หัวใจของเธอเจ็บมากในตอนนี ทังทีคิดวา่ ตัวเองตัด
เขาออกไปจากชวี ติ ได้แล้วแท้ๆ แต่ทันทีทีรูว้ า่ เขา
กําลังจะตายเธอก็ไมส่ ามารถควบคมุ หัวใจตัวเองได้
อีกเลย เธอไมอ่ ยากยกโทษให้เขาและก็ไมอ่ ยากสูญ
เสียเขาไปด้วย ในตอนนันเมอื เขาได้สํานึกในความ
ผดิ ของเขาแล้วและเขาก็ชดใชม้ นั มาตลอดสองป วนั
ก่อนเขาขอโอกาสกับเธอทําไมเธอถึงไมใ่ ห้โอกาสเขา
ถ้าเธอยอมให้โอกาสเขา เขาก็จะไมเ่ จ็บจนเกือบตาย
เชน่ นี ชวี ติ คนมนั สันนัก ต่อไปนีเธอจะไมใ่ ชช้ วี ติ ด้วย
ความเกลียดชงั อีกแล้ว ถ้าเขาดีต่อเธอ เธอก็จะดีกับ
เขา พวกเราจะลองเรมิ ต้นกันใหมอ่ ีกครงั แต่จะมี
โอกาสไหม
เมอื นึกถึงใบหน้าทีค้นุ เคยของหรงซานและมนั ยงั
คงตราตรงึ อยูใ่ นใจของก้ฉู างอัน และนาตาก็ก่อตัว
ขึนเหมอื นเปนหมอกสีขาวคลมุ ไปทังดวงตาของกู้
ฉางอัน
ก้ฉู างอันซงึ ตกอยูใ่ นความสินหวงั จนไมส่ ามารถ
มองเห็นหรอื ได้ยนิ เสียงของคนอืนได้อีกต่อไปแล้ว
“เขาจะไมต่ ายเขาจะตืนขึนมาเขาจะแน่นอน!”
ก้ฉู างอันพูดเบา ๆ พรอ้ มกับนาตาทีไหลพราก ตอน
นีเธอรูส้ ึกอ้างวา้ งและเหมอื นถูกทอดทิงเปนอยา่ ง
มาก
ในทางเดินทีเงียบสงบเจ้าหน้าทีทางการแพทยไ์ ด้
ส่งหรงซานไปยงั ห้องผูป้ วยหนักอยา่ งระมดั ระวงั
ก้ฉู างอันเดินอยา่ งเงียบ ๆ ไปทีเตียงผูป้ วย ก้าวของ
เธอเบามากราวกับวา่ เธอกําลังเหยยี บอยูบ่ นฝาย
เธอก้มลงกระซบิ ทีข้างหเู ขา
"อาซาน ... อาซาน ... "
ทุกคนยนื อยูใ่ นวอรด์ ยนื นิงและทุกคนก็ไมร่ ูว้ า่ เธอ
กําลังจะทําอะไรต่อไปอีก
ตอนที 48 เขาจะไมม่ วี นั ตืนขนึ มาอีกแล้ว
ก้ฉู างอันกระซบิ ทีข้างหหู รงซานเสียงเธอเบามาก
จนเหมอื นกับเธอกําลังพมึ พาํ กับตัวเอง: " อาซาน
คณุ ไมอ่ ยากให้ฉันยกโทษให้เหรอ คณุ ต้องตืนขึนมา
คณุ ต้องตืนขึนมาเท่านันฉันถึงจะยกโทษให้คณุ ! ถ้า
คณุ ไมต่ ืนขึนมาอีกครงั ฉันจะไปกับพหี ลิง ฉันจะไป
อยูก่ ับเขาและกับพชี ายของฉันอยา่ งดี ฉันจะลืมคณุ
ให้หมด - "
ทันใดนันในสติทีเบลอของเธอ เธอดเู หมอื นจะเห็นห
รงซานลืมตาและเธอก็ยมิ
"อาซาน คณุ จะตืนขึนมาไมใ่ ชเ่ หรอ? " "ทําไมคณุ ถึง
ยอมปล่อยให้ฉันอยูค่ นเดียว? "
ตอนนีโลกของก้ฉู างอันดเู หมอื นจะถูกแยกออกจาก
โลกของคนอืนแล้ว เธอพูดพมึ พาํ ซาแล้วซาเล่าใน
โลกของเธอ และนีคือสิงเดียวทีเธอทําได้
ภายในหอผูป้ วยทีเงียบสงบ
ก้ฉู างอันนังอยูเ่ งียบ ๆ อยูห่ น้าเตียงเธอเฝาดหู รง
ซานทีเนือตัวเต็มไปด้วยสายต่างๆ และเฝาดคู ลืนที
สันไหวในจอคอมพวิ เตอรเ์ ครอื งเล็กทีราวกับกําลัง
บอกอะไรบางอยา่ งกับเธอ
เธอจ้องมองไปทีใบหน้าซดี เซยี วของหรงซาน ก้ฉู าง
อันลบู ไล้ไปทีผวิ หน้าของหรงซานอยา่ งแผว่ เบาและ
นุ่มนวล เหมอื นเธอกลัววา่ มนั จะทําให้เขาเจ็บ เธอ
จับมอื เขาเบา ๆ จากนันก็วางศีรษะลงบนแขนของ
เขาพรอ้ มกับนาตาคลอเบา้
ก้ฉู างอันเอามอื ลบู ไล้ไปทีรอยแผลตรงหัวใจเขา "พมี ู่
ไปบอกวา่ คณุ แทงตัวเองจนเกือบทําให้ตัวเองตาย"
อาซานถ้าคณุ รกั มาก ทําไมตอนนันคณุ ถึงโหดรา้ ย
กับฉันขนาดนัน?
แต่อาชานฉันไมส่ นใจเรอื งนันอีกแล้ว ฉันแค่อยาก
ให้คณุ หายดี
นาตาทีเอ่อท้นค่อยๆ ไหลผา่ นใบหน้าซดี ขาวของ
เธอจากนันก็ไหลลงไปทีแขนของหรงซาน และหัวใจ
ของก้ฉู างอันจมลงอยา่ งรวดเรว็ ราวกับจมลงไปใน
หลมุ ดํา
จากนันเธอก็นังเงียบ ๆ อยูห่ น้าเตียงของหรงซาน
เงียบมากจนไมเ่ กิดเสียงใดๆ เงียบราวกับต๊กุ ตาทีตัง
อยูต่ รงหน้าต่างรา้ น เหมอื นกําลังรออะไรบางอยา่ ง
อยูเ่ งียบ ๆ
อยา่ งไรก็ตามหรงซานก็ไมเ่ คยตืนขึนมา
เขาหลับลึกราวกับวา่ ไมเ่ คยหลับใหลมาก่อน ใบหน้า
ทีหล่อเหลาและหยงิ ผยองของเขายงั คงซดี เหมอื น
กระดาษ ดวงตาสีหมกึ ทีลึกสุดหยงั นันไมไ่ ด้ถูกเปด
ขึนมาอีกเลย
มคี นมาเยยี มหรงซานตลอดเวลา มาและก็ไป ... วน
เวยี นอยูอ่ ยา่ งนัน
และก้ฉู างอันก็นังเงียบ ๆ ตลอดเวลา ดอกไมท้ ีคน
ส่งมาเยยี มก็เต็มไปทังวอรด์ และเวลาผา่ นไป ...
ดอกไมท้ ีบาน ... พวกมนั ก็เรมิ ค่อยๆเ**่ยวเฉาอยา่ ง
เงียบ ๆ ...
หรงซานยงั คงหลับสนิทราวกับวา่ เขาจะไมม่ วี นั ตืน
ขึนมาอีกแล้ว
ก้ฉู างหนิงกลับมาแล้วพรอ้ มกับฮัวซอื หลิง ในวนั ทีกู้
ฉางหนิงออกจากคกุ เขาก็ถูกไล่ล่าแต่สุดท้ายเขาฆา่
คนทีต้องการจะฆา่ เขา จากนันเขาจึงหลบหนีโดยใช้
รา่ งกายของคนรา้ ยปลอมเปนเขา โดยเปลียนเอา
สิงของทีสําคัญทีสุดของเขา ไปใส่ลงบนตัวคนรา้ ย
และทําลายใบหน้านันจนเละ แต่สุดท้ายเขาก็พลาด
ตกลงไปในทะเล ต่อมามคี นมาพบแล้วชว่ ยเหลือเขา
เนืองจากเขาตกลงไปในทะเลศีรษะและรา่ งกายของ
เขากระแทกกับหินโสโครกจนบาดเจ็บสาหัส ต่อมา
เขาได้ข่าววา่ ก้ฉู างอันเสียชวี ติ เขาจึงยา้ ยไปรกั ษาตัว
ทีซานยา่ และใชเ้ วลามากกวา่ หนึงปถึงได้ดีขึน
ประตขู องหอผูป้ วยถูกผลักเปดออกพยาบาลกําลัง
ถือถาดยาเพอื เปลียนยา ก้ฉู างอันลกุ ขึนยนื จากนันก็
เดินไปทีหน้าต่างและมองไปทีแสงแดดจ้าด้านนอก
แสงแดดใสราวกับกระจกและโลกทังใบอยูใ่ นความ
สงบและรม่ เยน็
ก้ฉู างอันนังตรงข้างหน้าต่างมองไปทีหรงซาน
ทีนอนนิงบนเตียงและมองดพู ยาบาลเปลียนชุดให้
เขา เธอนังเงียบ ๆ ดวงตาของเธอดสู ินหวงั และ
มดื มน , ในตอนนีเหมอื นโลกของเธอเหมอื นหยุด
หมุน เธอเบอื นหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง โลกนี
ชา่ งเงียบเหงาจรงิ ๆ
ใบไมเ้ **ย่ ว ๆ สองสามใบลอยผา่ นตาของเธอไป
ตอนนีกําลังจะเข้าสู่ฤดใู บไมร้ ว่ ง ...
ก้ฉู างอันมองออกไปนอกหน้าต่างอยา่ งเงียบ ๆ
หรอื ใบหน้าของเธอยงั คงสวยงาม แต่สิงทีแตกต่าง
คือเธอซูบผอมลงมาก รา่ งกายเธอบอบบางอยูแ่ ล้ว
พอยงิ ผอมลงก็ดเู หมอื นวา่ แค่ลมพดั เธอก็สามารถ
ปลิวไปตามลมได้
ประตขู องวอรด์ ถูกปดลงอยา่ งเบามอื หลังจากที
พยาบาลเปลียนยาเสรจ็
ก้ฉู างอันหันกลับไปมองหรงซานทีกําลังนอนอยูบ่ น
เตียง หลอดยาทีแขวนอยูค่ ่อยๆ เติมของเหลวใส
เข้าไปในรา่ งกายของหรงซานทีละนิด เธอเฝามอง
เขาอยา่ งเงียบ ๆ ...
ดวงอาทิตยย์ ามเยน็ ส่องแสงมาตกกระทบทีรา่ งของ
ก้ฉู างอัน , แสงสีทองอยูบ่ นตัวเธอทําให้ใบหน้าขาว
ซดี ของเธอ กลายเปนแสงเจิดจ้าพรา่ งพราว ...
เวลาผา่ นไปอยา่ งเงียบเชยี บ ... เหมอื นใบไมแ้ ห้งตาย
รว่ งหล่นอยูน่ อกหน้าต่าง ...
หนึงชนิ ... สองชนิ ...
หนึงวนั ……สองวนั …
รว่ งหล่นลงมา แบบนีไมร่ ูจ้ บ แต่โลกของก้ฉู างอัน
นัน เวลาของเธอหยุดนิงและเวลาเปนสิงทีไรค้ วาม
หมายสําหรบั เธอ
พระอาทิตยย์ ามเยน็ มาเยอื นอีกครงั แสงสีทองแผด
เผาราวกับเปลวไฟทีขอบฟา
ประตขู องวอรด์ ถูกผลักเปดออกอยา่ งระมดั ระวงั
ก้ฉู างอันซงึ นังอยูร่ มิ หน้าต่างเงยหน้าขึน
"พชี าย! "
ตอนที 49 ฉันคงต้องสูญเสีย
ก้ฉู างหนิงเดินเข้ามาแล้วมองน้องสาวของเขา เธอ
ผอมลงอีกแล้ว เขาถอนหายใจอยา่ งเหนือยหน่ายใจ
"ฉางอันถ้าน้องยงั เปนแบบนีต่อไป รา่ งกายของ
น้องคงจะไมไ่ หวอีกแล้ว "
" ฉันไมเ่ ปนไรพชี าย เดียวอาซานก็ตืนขึนมาแล้ว " กู้
ฉางอันพูดด้วยรอยยมิ
ก้ฉู างหนิงมองเธออยา่ งระอา แต่ก็ไมส่ ามารถพูด
อะไรได้อีกแล้ว สิงทีควรพูดเขาก็พูดไปจนหมดแล้ว
ตอนนีเขาทําได้แค่ถอนหายใจ
ทันใดนันเขาก็นึกอะไรบางอยา่ งได้ “ฉางอัน ซอื หลิ
งกลับไปอังกฤษแล้วเขาบอกวา่ เขาจะแต่งงานกัน
คนทีทางบา้ นเขาจับค่ใู ห้ และเขายงั บอกวา่ เขาจะ
คอยมองน้องอยูห่ ่างๆ
"ตอนนีฉันคงต้องสูญเสียพชี ายทีดีแสนไปจรงิ ๆ
แล้ว พชี ายบางครงั ฉันคิดวา่ ถ้าคนทีฉันรกั คือพี
หลิงชวี ติ ฉันคงจะไมม่ เี รอื งแบบนี แต่น่าเสียดายที
ฉันไมส่ ามารถรกั เขาในแบบทีเขาต้องการได้ "
ก้ฉู างอันหันไปมองหรงซานทีอยูบ่ นเตียง เธอ
หลับตาลงราวกับวา่ สิงนีสามารถปกปดความเศรา้
โศกทีเธอซอ่ นอยูใ่ ต้ตาของเธอได้
เมอื ก้ฉู างหนิงเห็นเธอเปนแบบนี เขาจึงไมพ่ ูดเรอื งนี
อีก เขามองไปทีก้ฉู างอานอยา่ งเงียบๆ เมอื เขามอง
ไปก้ฉู างอัน และอยูน่ ังเงียบๆ สักพกั “ฉางอันพตี ้อง
ไปแล้ว ชว่ งนีพยี ุง่ มาก เพราะคณุ ปูหรงเพงิ โอน
กิจการของตระกลู ก้คู ืนมาให้พวกเรา ดังนันน้อง
ต้องดแู ลตัวเองให้ดีอยา่ ให้พตี ้องเปนกังวลเรอื น้อง
เพมิ อีกเข้าใจไหม” ก้ฉู างหนิงพูดจบก็มองไปที
ใบหน้าเศรา้ โศกของน้องสาวเขา เขาถอนหายใจและ
พูดอีกครงั “ฉางอันน้องต้องปล่อยวางความคิด
ต่างๆ ลงและทําใจให้สบาย ถ้าน้องอยากรกั น้องก็
รกั ไปเลยและก็ไมต่ ้องคิดถึงเรอื งอืน ๆอีกแล้ว ที
ผา่ นมาสิงเดียวทีคณุ ปูหวงั ก็คือ ให้พวกเราสามารถ
มคี วามสุขได้ในทุกๆ วนั และก็เชน่ เดียวกันสําหรบั พ ี
พกี ็หวงั อยากให้น้องมแี ต่ความสุขในทุกๆ วนั เชน่ กัน
! " " พฉี ันรู้ ขอบคณุ มากพชี าย"
ก้ฉู างหนิง พยกั หน้าแล้วยมิ อยา่ งอ่อนโยน จากนัน
เดินออกไป เขาเดินไปถึงประตแู ล้วหันกลับมา เขา
เห็นก้ฉู างอันหลับตาลงจากนันก็ก้มหัวลง แล้ววาง
ไวบ้ นไหล่ของหรงซานอยา่ งดเู ปนธรรมชาติและรมิ
ฝปากของเธอก็มรี อยยมิ น้อยๆ
เมอื เห็นฉากนีก้ฉู างหนิงก็รูส้ ึกวา่ คนบางคนได้ถูก
กําหนดให้มาอยูด่ ้วยกันจรงิ ๆ
ไมว่ า่ คณุ จะพบเจอประสบการณ์อะไรมามากมาย
แค่ไหนก็ตาม ในทีสุดความรกั จะสามารถทําให้บาง
คนยอมอ่อนน้อมถ่อมตนและบางคนก็กล้าหาญ
แสงแดดสีทองส่องผา่ นหน้าต่างทําให้ทังห้องกลาย
เปนสีทองสวา่ งสดใส ก้ฉู างอันลืมตาขึนมองและ
เห็นด้านหลังของก้ฉู างหนิงไวไว
เมอื เธอเงยหน้าขึนแสงแดดส่องเข้ามาในดวงตา
ของเธอ และด้านหลังพชี ายของเธอก็หายไปจาก
สายตาเธอ
,พชี าย ฉางอันรูว้ า่ ฉางอันรกั เขาได้แค่คนเดียว
เท่านันในชวี ติ นี หัวใจของฉางอันคงเล็กเกินไปถึง
รองรบั ได้แค่คน ๆ เดียวเท่านัน,
แมว้ า่ เธอจะเคยคิดวา่ ตัวเองเกลียดเขา แต่ไมว่ า่ ยงั ไง
เธอก็ปล่อยเขาไปไมไ่ ด้ และไมเ่ คยได้เลย
, พหี ลิงฉันขอโทษ ฉันขอโทษจรงิ ๆ ฉางอันไม่
สามารถตอบสนองความรกั ของพไี ด้ในชวี ติ นี หัวใจ
ของฉางอันมไี วร้ กั เขาเพยี งคนเดียวเท่านันจรงิ ๆ
แสงจันทรก์ ระจ่างเต็มท้องฟาทีด้านนอก แต่ในห้อง
นีเต็มไปด้วยความเงียบงัน
ยาเหลวใส ไหลตกลงมาทีละหยด ...
คลืนไฟฟาทําให้เกิดเสียงบบี ๆ และหัวใจของหรง
ซานก็เต้นสมาเสมอ ...
ลมพดั เข้ามาจากทางหน้าต่างและผา้ มา่ นสีขาวก็
ปลิวไสวไปกับสายลมทําให้เห็นแสงจันทรจ์ าง ๆ ฤดู
ใบไมร้ ว่ งอากาศเรมิ เยน็ ก้ฉู างอันลกุ ขึนแล้วเดินปด
หน้าต่าง จากนันก็เดินชา้ ๆ กลับไปทีเตียงของหรง
ซาน
อาจเปนเพราะเธอรูส้ ึกมนึ ๆ เมอื ลกุ ขึน เธอจึงไมเ่ ห็น
วา่ มอื ของหรงซานขยบั เล็กน้อย
เธอลบู ไปใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาเบา ๆ และจับ
มอื ทีใหญ่ของเขาทีเยน็ เล็กน้อยด้วยมอื อีกข้างของ
เธอ และเมอื เห็นเขาหลับสนิทความอดทนในหัวใจ
ของเธอดเู หมอื นใกล้จะถึงขีดจํากัดแล้ว
อาชานคณุ จะนอนไปถึงตอนไหน เมอื ไรคณุ จะตืน
สักที ตอนนีฉันแทบจะไมม่ แี รงพยุงตัวเองแล้ว คณุ
ตืนได้แล้วตกลงไหม!
ทันใดนันบนเส้นกรา๊ ฟของคลืนไฟฟาหัวใจเหมอื น
จะเรว็ ขึน และมอื ทีเธอจับอยูด่ เู หมอื นจะขยบั -
ก้ฉู างอันดเู หมอื นจะตกตะลึง เธอจ้องมองไปทีเขา
ด้วยตาเบกิ กวา้ ง ในตอนนีเธอไมก่ ล้าแมแ้ ต่จะ
หายใจ เพราะกลัววา่ เธอกําลังฝนไป
ดวงตาของหรงซานค่อยๆ เปดขึนอยา่ งชา้ ๆ การ
มองเห็นของเขาพรา่ มวั เมอื หมอกสีขาวหายไปทุก
อยา่ งค่อยๆ ชดั เจนขึนเล็กน้อย ตรงหน้าเขามรี า่ ง
รา่ งหนึงสะท้อนอยูใ่ นดวงตาสีดําของเขา และเขา
พยายามอยา่ งหนักทีจะจ้องมองแต่ราวกับวา่ มบี าง
อยา่ งขัดขวางการมองเห็นของเขา
แต่ก้ฉู างอันรอ้ งออกมาอยา่ งมคี วามสุข แมว้ า่ ในใจ
ของเธอยงั กลัววา่ มนั เปนเพยี งความฝน: "... อาซาน
... คณุ ตืนแล้ว ... "
ในห้องทีเงียบกรบิ ...ใบหน้าของหรงซานซดี ขาว
ราวกับหิมะอยูภ่ ายใต้แสงไฟ
ทันใดนันมอื ของเขาก็ขยบั เล็กน้อยและขนตาสีเข้ม
และยาวก็ขยบั เล็กน้อยราวกับวา่ ไมเ่ ชอื ตัวเอง วา่ เขา
เห็นก้ฉู างอัน จากนันเขาก็ดินรนเพอื ลกุ ขึนทันที กู้
ฉางอันมองไปทีหรงซานด้วยความไมเ่ ข้าใจ ถึงแผล
ภายนอกใกล้หายแล้วแต่แผลภายในยงั ไมห่ ายดี ถ้า
เขาดินรนทีจะลกุ ขึนมนั จะส่งผลกระทบต่อบาดแผล
!
"อาซานเปนอะไร เจ็บเหรอ เดียวฉันไปตามหมอมา
ให้คณุ ! "
ตอนที 50 ตลอดไปในชวั ชวี ติ นี
เมอื ก้ฉู างอันกําลังจะลกุ ขึนเพอื ไปตามหมอ แต่เธอ
ถูกหรงซานดึงและกอดเอาไว้ เขากอดเธอเบา ๆ
ราวกับวา่ เขากําลังทะนุถนอมทังชวี ติ เอาไวใ้ นอ้อม
กอดและจากนันอ้อมแขนทีกอดเธอไวก้ ็เรมิ กอด
แน่นขึน และแน่นราวกับจะสลักเธอไวใ้ นรา่ งกาย
ของเขา
"ฉางอันอยา่ ไป "
"แต่แผลของคณุ ... "
"ผมจะไมเ่ ปนไรตราบใดทีคณุ อยูเ่ คียงข้างผม ผมจะ
ไมเ่ จ็บอีกต่อไป!” หรงซานเอ่ยแผว่ เบา แต่เพราะ
การออกแรงอยา่ งหนักในตอนนีเขาจึงทําให้เขารูส้ ึก
เจ็บทีแผลทําให้เขาต้องขมวดคิว
ก้ฉู างอันเลิกคิวและมองไปทีเขาด้วยท่าทางทีดดู ือ
รนั ของเขา เขามรี ูปรา่ งทีสูงและแข็งแรงดังนันเขา
จึงปฏิเสธทีจะแสดงความอ่อนแอออกมา ก้ฉู างอัน
จึงถามเขาอีกครงั "คณุ เจ็บไหม ถ้าเจ็บก็บอกให้ฉัน
ไปตามหมอ! "
" อยา่ ไป! ผมเจ็บก็แค่นิดหน่อยเท่านัน ... "
" คณุ โกหกฉันหรอื เปล่า หมอบอกวา่ อาการบาดเจ็บ
ของคณุ รา้ ยแรงมากและคณุ อาจจะไมส่ ามารถตืน
ขึนได้อีก จะเปนไปได้ยงั ไงทีจะเจ็บปวดเล็กน้อย
คณุ โกหกฉันและคณุ ก็โกหกฉันอีกครงั !”
หรงซานไมพ่ ูดอะไรสักคํา เขาทําเพยี งแค่กอดก้ฉู าง
อันแน่นขึน “ฉางอัน, ผมไมไ่ ด้โกหกคณุ ผมก็ไมเ่ จ็บ
เลยเมอื เทียบกับความเจ็บปวดจากการสูญเสียคณุ
ฉางอันผมรูว้ า่ ผมไมด่ ีพอ และผมก็รูด้ ้วยวา่ ผม
ปฏิบตั ิต่อคณุ ไมด่ ีมาก่อน แต่ผมขอรอ้ ง ได้โปรดให้
โอกาสผมอีกครงั ได้โปรดกลับมาได้ไหม! "
ก้ฉู างอันเห็นท่าทางของเขาแล้ว เธอก็เลิกคิวรอยยมิ
ของเธอสดใสเหมอื นดอกไมไ้ ฟ แต่งดงามราวกับ
แสงจันทร ์
“ได้ แต่ฉันขอดคู ณุ ไปก่อนนะ ถ้าคณุ ปฏิบตั ิต่อฉัน
อยา่ งดี และคืนทุกอยา่ งให้ฉัน ฉันจะให้โอกาสคณุ
เรมิ ต้นใหมอ่ ีกครงั !”
การจ้องมองของหรงซานมนั เงียบลงมาก ในทันที
สายลมยามคาคืนพดั ผา่ น ...
ทุกอยา่ งในห้องหยุดนิงเปนเวลานาน ...
หลังจากทีหรงซานเรมิ ตอบสนองคําพูดของก้ฉู าง
อันได้แล้ว คําพูดของก้ฉู างอันก็วนเวยี นอยูใ่ นความ
คิดของเขาเปนเวลานานและยาวนาน ...
เธอบอกวา่ จะให้โอกาสเขา!
ฉางอันคณุ ไมร่ ูห้ รอื ไง วา่ สิงนีสําคัญกับผมมากแค่
ไหน?
"ฉางอันสิงทีคณุ พูดเปนความจรงิ ใชไ่ หม? "
"ฉันพูดอะไร ... " ก้ฉู างอันถามหยอกล้อเขาเมอื เธอ
สัมผสั ถึงความวติ กกังวลและการรอคอยคําตอบบน
ใบหน้าเยน็ ชาของเขา
"ผมถามคณุ วา่ คณุ จะให้โอกาสผมกลับมาได้ไหม"
"ได้! " ก้ฉู างอันยมิ จาง ๆ "อาซานคณุ รูจ้ ักฉัน ฉันไม่
เคยสัญญาอะไรง่ายๆ! "
เมอื เขาได้รบั คําตอบทีรอคอย รอยยมิ ทีอ่อนโยน
และมนั ใจปรากฏขึนบนใบหน้าบงึ ตึงของหรงซาน
ทันที เขากอดก้ฉู างอันแน่นขึนและรมิ ฝปากของเขา
ก็กระซบิ ใบหขู องเธอ ...
"ฉางอันพวกเรากลับบา้ นกันเถอะ!! "
ก้ฉู างอันตะลึงไปชวั ขณะ และรอยยมิ ของเธอค่อยๆ
กวา้ งขึนและพูดเบา ๆ วา่ : "ตกลง! "
จากนันหรงซานก็กดศีรษะเธอลงมาอยา่ งอ่อนโยน
รมิ ฝปากของเขาประกบกับปากของเธอ เปนจูบที
ลึกซงึ และอ่อนโยนมาก
"อาซาน ... อืม ... "
หรงซานกอดเธอแน่นและวางมอื ใหญ่ไวท้ ีด้านหลัง
ศีรษะเรยี วสวยของเธอ และจูบนันเรมิ รุนแรงขึน
ทุกที เขาบดเบยี ดและดดู ดึงจนแทบกลืนลินของกู้
ฉางอัน เขากัดทีรมิ ฝปากเธอเบาๆ และกลับดดู ดึง
อยา่ งแรงอีกครงั และอีกครงั
จากนันดเู หมอื นวา่ ก็ฉางอันกําลังจะหายใจไมอ่ อก
หรงซานปล่อยเธอไป ดเู หมอื นวา่ เขาอยากจะชดเชย
ความเหงาและคิดถึงในชว่ งสองปทีผา่ นมา ถ้าทีนี
ไมใ่ ชโ่ รงพยาบาลและเขาถ้าเขาไมไ่ ด้บาดเจ็บอยู ่
ก้ฉู างอันนอนเงียบ ๆ อยูใ่ นอ้อมกอดทีให้ความ
มนั ใจแก่เธอพรอ้ มกับแก้มทีแดงระเรอื
"อาซาน ... ฉันรกั คณุ ... "
ก้ฉู างอันนอนเงียบ ๆ ในอ้อมแขนของเขาฟงเสียง
หัวใจทีเต้นแรงและมพี ลังของเขา เธอขยบั ตัวอยา่ ง
ระมดั ระวงั ในอ้อมแขนของเขาจากนันก็พงิ ไหล่ของ
เขา จากนันเธอก็ยกมอื ขึนชา้ ๆ แล้วกอดเอวเขาไว้
แน่น
เธอซุกหน้าไวใ้ นอ้อมอกอันอบอุ่นของเขา ...
ไมม่ คี ําพูดใด ๆ ออกมา ในตอนนีทังสองคนกอดกัน
เงียบ ๆ
เพราะในขณะนี ทังสองคนเพยี งแค่ต้องการแค่
ความรูส้ ึก ถึงการมอี ยูข่ องกันและกัน เพอื รกั ษา
หัวใจทีได้รบั บาดเจ็บเกือบเท่า ๆ กันสองดวง ...
ลมพดั เบาๆ นอกหน้าต่าง ความเศรา้ โศกและเสียใจ
อยา่ งทีสุดในชวี ติ ได้ผา่ นพน้ ไปแล้ว ต่อจากนีไปพวก
เขาหวงั วา่ พวกเขาทังสองคนจะมแี ต่ความสุขและ
ความรกั ทีไมม่ ที ีสินสุดตลอดไปในชวั ชวี ติ นี ...
**************************************************
*******
จบ.