PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 143 ia dilakukan dalam kejahilan sains, dan selalunya dengan bahan-bahan yang benar-benar berbahaya. Walau bagaimanapun, tuntutan hari ini mengenai manfaat kesihatan mental beberapa ubat-ubatan dadah rekreasi disokong oleh sains, seperti dengan ketamin. Sebaik sahaja fahaman ekstremisme dikeluarkan daripada teori Kant, apa yang kita tinggalkan bukan lagi mandat moral, tetapi peringatan: berhati-hati dengan apa yang anda lakukan semasa mabuk/khayal, dan asaskan terapi dadah anda pada sains. Kritikan Nietzsche: Mabuk atau Khayal Menghalang Kreativiti Ahli falsafah Jerman Friedrich Nietzsche (1844-1900) menangani dakwaan bahawa mabuk/khayal memberi inspirasi kepada kreativiti artistik. Penggunaan peribadinya dadah dan alkohol tidak selalu konsisten. Pada titik tertentu dalam hidupnya Nietzsche mengambil candu, hashish, dan kloral untuk menangani pelbagai masalah kesihatan. Tetapi dia tidak minum alkohol kerana, katanya, walaupun jumlah yang sederhana mengubah hidupnya menjadi "lembah air mata", dan dia mengesyorkan agar orang yang mempunyai kecenderungan yang lebih kreatif dan artistik menahan diri sepenuhnya daripada alkohol. Alasannya ialah kesan narkotik alkohol melemahkan kehendak, mematikan kesakitan yang diperlukan untuk pertumbuhan, dan mewujudkan sikap pasrah. Dia mencatatkan kesan menenangkan candu yang serupa. Sebaliknya, dia berpendapat, seni adalah perangsang kehidupan yang hebat, dan memerlukan ekstasi, kegilaan, dan perasaan kuasa yang dipertingkatkan. Artis sejati perlu melepaskan diri daripada status quo dan mencipta cara baharu melihat dunia. Beliau membuat perkara ini dengan mengkritik budaya Jermannya sendiri kerana begitu bergantung kepada bir. Pelajar muda menumpukan seluruh hidup mereka untuk mengejar matlamat intelektual, namun mereka mensabotaj usaha kreatif mereka dengan terus meminum bir. Dia menulis, “Ketagihan arak dalam kalangan belia yang terpelajar tidak menyukarkan mereka untuk menjadi ulama (seorang yang kurang akal mungkin seorang ulama yang hebat) tetapi ia adalah masalah dalam setiap aspek yang lain. Adakah terdapat apa-apa yang bebas daripada degenerasi lembut yang dihasilkan dalam semangat oleh bir!” [Twilight of the Idols] Bagi Nietzsche, maka, alkohol dan dadah memikat pengguna untuk berpuas hati dengan situasi kehidupan mereka, dan menghalang usaha untuk peningkatan peribadi dan kreativiti artistik mereka. Tetapi bagaimana pula dengan ciptaan artis yang diilhamkan oleh dadah seperti Dali dan The Beatles: tidakkah itu bertentangan dengan apa yang dikatakan Nietzsche? Kes-kes ini mungkin mengelirukan dalam dua cara. Pertama, mereka adalah artis bertaraf dunia yang biasanya mempamerkan bakat luar biasa sebelum penggunaan dadah mereka, jadi sumber sebenar keupayaan mereka adalah kerja keras atau genius semula jadi, bukan dadah. Bagi artis biasa, adalah naif untuk berfikir bahawa inspirasi daripada dadah atau alkohol akan secara ajaib meningkatkan kreativiti mereka dan mendorong mereka ke perhatian dunia. Kedua, sama seperti kita menyedari ramai artis hebat yang diilhamkan oleh dadah, begitu juga kita tahu tentang mereka yang ketagihan dadah memusnahkan kehidupan mereka dan mempunyai akibat yang merosakkan pada seni mereka. Antara kesan buruk penyalahgunaan dadah dan alkohol, profesional kesihatan hari ini akan bersetuju dengan Nietzsche bahawa yang biasa adalah sejenis kelesuan, kadang-kadang dipanggil sindrom motivasi, di mana
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 144 seseorang boleh kehilangan minat dalam kedua-dua aktiviti biasa dan kreatif. Bagi artis biasa dan malah bertaraf dunia, kelesuan ini mungkin mengimbangi sebarang kilatan cerapan kreatif seketika yang mungkin ditimbulkan oleh dadah, dan dengan itu menghalang artis daripada menghidupkan penglihatan mereka dengan cara yang menarik. Ya, adalah mungkin untuk melakukannya, seperti halnya Dali dan The Beatles, tetapi ia adalah pertaruhan yang buruk. Nasihat Nietzsche untuk artis yang sedang bergelut ialah mencari inspirasi melalui kesakitan dalaman dan ketidakpuasan hati seseorang, bukan melalui bahan yang mengubah fikiran. Kritikan James: Mistikisme Akibat Dadah Tidak Boleh Dipercayai Mari kita anggap bahawa tradisi agama-agama orang asli, seperti orang asli Amerika, adalah wajar dari segi moral dalam menggunakan dadah yang mengubah minda dalam upacara keagamaan mereka. Persoalannya ialah sama ada individu persendirian yang bukan sebahagian daripada tradisi agama ini juga wajar, dan kita telah melihat pembelaan William James untuk ini. Walau bagaimanapun, susulan adalah perbincangan dengan kritikan yang sama beliau menariknya: percubaan pada pengalaman mistik yang disebabkan oleh dadah adalah sumber pengetahuan mistik yang tidak boleh dipercayai. Beliau mengatakan bahawa, walaupun beliau benar-benar mengalami kesatuan semua perkara apabila berada di bawah pengaruh nitrus oksida, percubaannya untuk menulis pandangannya semasa keadaan itu menghasilkan "serpihan lusuh" yang, bagi pembaca yang sedar akan kelihatan sebagai "penghancur yang tidak bermakna”. Pada saat itu, beliau menjelaskan, semua yang bertentangan seolah-olah berhubung bersama, seperti "Tuhan dan syaitan, yang baik dan yang jahat, hidup dan mati, saya dan kamu, sedar dan mabuk". Beliau mengatakan bahawa ayat yang paling koheren yang ditulisnya ialah: "Tiada perbezaan tetapi perbezaan darjah antara darjah perbezaan yang berbeza dan tiada perbezaan." Selanjutnya, dia menegaskan, semakin lama beliau meneroka pengalaman perpaduan yang disebabkan oleh dadah, perasaan keghairahan awalnya beralih kepada ngeri. Kerana, jika pertentangan saling berkaitan, tidak ada sebab untuk memilih mana-mana satu pihak atau yang lain, seperti Tuhan lawan syaitan, kebaikan lawan kejahatan, hidup lawan kematian. Wawasannya yang bermula sebagai "cerah kemerahan" runtuh menjadi "fatalisme pesimis" ("On some Hegelisme"). Tentu saja, ini hanyalah pengalaman seorang lelaki dengan mistik yang disebabkan oleh dadah. Tetapi perkara yang lebih besar ialah, jika anda pergi bersendirian tanpa bimbingan tradisi agama yang mantap, tidak dapat dipastikan sama ada pengalaman anda akan menjadi mistik, bukannya hanya perjalanan buruk yang tidak koheren. Jika James mencuba pengalaman akibat dadah dalam suasana agama asli tradisional, fikirannya tidak mungkin melayang untuk melihat identiti antara Tuhan dan syaitan, atau baik dan jahat. Konteks agama akan menentukan pengalamannya melalui kepercayaan bersama ahlinya, dan mereka boleh membetulkan tafsiran
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 145 sesatnya. Untuk itu, tanpa berada dalam latar agama tradisional, tidak ada sebab untuk menjangkakan bahawa pengalaman dadah pengguna akan menjadi sama ada mistik atau keagamaan. Seperti berjuta-juta pengalaman halusinogen yang berlaku setiap tahun dalam kalangan pengguna dadah, ia mungkin akan menjadi pengalaman yang membingungkan dan menggembirakan. Tetapi tanpa konteks agama tradisional, tidak ada sebab untuk mengharapkan ia akan naik ke tahap sama ada agama atau mistik. Oleh itu, tiada justifikasi moral yang jelas untuk individu di luar agama tradisional menggunakan dadah untuk tujuan mistik. Isu-Isu Dasar Awam Marilah kita ketepikan isu moral penggunaan dadah dan fokus sekarang kepada isu dasar awam. Tidak kira sama ada penggunaan dadah secara rekreasi itu bermoral atau tidak bermoral, kita seterusnya ingin bertanya, dadah mana yang patut dihalalkan dan mana yang diharamkan? Apakah jenis hukuman undang-undang yang harus dikenakan ke atas pesalah? Sejauh manakah penguatkuasaan undang-undang harus bersikap agresif dalam menangkap pengguna dan pengedar dadah? Mengseimbangkan Antara Kebebasan dan Kemudaratan Isu utama mengenai legalisasi dadah rekreasi ialah mencari keseimbangan yang betul antara kebebasan sivil orang ramai untuk membuat pilihan peribadi tanpa campur tangan kerajaan, dan tanggungjawab kerajaan untuk melindungi masyarakat daripada bahaya. Jika saya ingin makan sandwic atau melompat-lompat dengan sebelah kaki, dan tidak ada bahaya yang serius dalam kedua-dua aktiviti ini, maka kerajaan tidak ada urusan yang menghalang saya daripada melakukannya. Jelas sekali, situasi dengan dadah adalah berbeza kerana kemudaratan yang terhasil. Untuk lebih memahami cara undang-undang perlu mengimbangi antara kebebasan dan bahaya berkaitan dadah, pertimbangkan percubaan pemikiran ini. Bayangkan bahawa terdapat sebuah bandar bernama "Buzzville" di mana para saintis dan kerajaan tempatan bekerjasama untuk menghapuskan kesan berbahaya daripada penggunaan dadah. Syarikat- syarikat dadah membangunkan generasi baharu ubat-ubatan dadah rekreasi yang tidak berbahaya untuk diambil, dan tidak ketagihan, sekurang-kurangnya tidak lebih daripada mengidamkan makanan keselesaan seperti ais krim coklat. Ubat-ubatan dadah itu juga direka bentuk supaya mereka tidak mempunyai kesan fisiologi apabila diambil oleh orang di bawah umur 21 tahun, sekali gus menghapuskan sepenuhnya risiko yang boleh ditimbulkan oleh perdagangan dadah kepada kanak-kanak bawah umur. Jika pengguna dadah mendapati diri mereka dalam situasi di mana mereka perlu sedar dengan cepat, kesan mengubah minda ubat- ubatan dadah ini boleh segera diterbalikkan dengan menelan pil penawar. Kereta, jentera berat dan benda lain yang berpotensi berbahaya dilengkapi dengan suis keselamatan yang akan melumpuhkan unit jika ia mengesan kehadiran dadah dalam nafas atau peluh pengguna. Ringkasnya, semua kemudaratan penggunaan dadah, baik kepada masyarakat dan individu, telah dihapuskan sepenuhnya. Bezakan ini, sekarang, dengan bandar saingan yang dipanggil "Overdoseville" yang mempunyai hanya satu dadah rekreasi, tetapi ia adalah ketagihan dan mematikan seperti heroin. Hampir semua orang di bandar itu ketagih dengan dadah, dan masyarakat hampir tidak dapat berfungsi. Rakyat tidak boleh menahan melakukan kerja biasa,
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 146 merompak dan mencuri adalah perkara biasa, dan jangka hayat adalah umur 35 tahun kerana kadar berlebihan dan masalah berkaitan kesihatan yang tinggi. Di satu pihak, jika persekitaran seperti Buzzville pernah menjadi kenyataan, tidak akan ada alasan yang jelas untuk melarang dadah secara sah. Kebebasan untuk menggunakan dadah akan mengatasi kemudaratan, kerana semua kemudaratan telah dihapuskan. Sebaliknya, jika persekitaran seperti Overdoesville wujud, kemudaratan daripada penggunaan dadah akan melebihi kebebasan individu, dan akan ada alasan yang kukuh untuk melarang dadah secara sah. Malah, jika kerajaan tidak melakukan apa-apa, mereka akan melanggar kontrak sosialnya untuk mengelakkan masyarakat daripada runtuh ke dalam keadaan semula jadi. Masyarakat kita sebenarnya berada di suatu tempat di antara Buzzville dan Overdoseville dari segi keseimbangan yang memudaratkan kebebasan penggunaan dadah. Persoalan kritikal ialah sejauh mana kita mesti sampai ke Buzzville sebelum kita harus membenarkan dadah secara sah? Sekurang-kurangnya ada kemudaratan yang boleh kita terima jika manfaatnya cukup besar. Satu contoh yang baik ialah penggunaan kereta kita: kita menikmati mobiliti yang diberikan oleh kereta kita, tetapi memandu adalah salah satu aktiviti paling berisiko yang ada dan mengakibatkan kira-kira 30,000 kematian setahun di Amerika Syarikat. Walau bagaimanapun, masyarakat kita telah menilai bahawa faedah peribadi penggunaan kereta melebihi kemudaratannya. Alasan yang sama mungkin digunakan dengan penggunaan dadah: jika faedah peribadi yang kita perolehi daripada penggunaan dadah rekreasi cukup besar, kita mungkin bersedia menerima beberapa kemudaratan. Beberapa negara Eropah telah melonggarkan undang-undang dadah mereka dengan ketara, dan Belanda adalah contohnya. Walaupun dadah rekreasi secara teknikalnya tetap menyalahi undang-undang di sana, Belanda mempunyai dasar tidak menguatkuasakan "dadah lembut" (soft drugs) seperti ganja, dan pengguna biasanya tidak didakwa. Walau bagaimanapun, pada masa yang sama, Belanda menguatkuasakan undang-undang yang melarang pengimportan- pengeksportan dadah, dan memandu di bawah pengaruh dadah. Amerika Syarikat tidak berlembut seperti ini, dan penilaian semasanya ialah kemudaratan dadah melebihi kepentingan kebebasan kita untuk memilih. Begitu juga di Malaysia penggunaan dadah secara rekreasi bukanlah suatu keperluan utama kerana kadar kemalangan jalanraya yang berpunca daripada penggunaan dadah adalah tinggi dan memberi kesan mudarat jauh lebih besar kepada kepentingan sosial dan keselamatan negara. Memudarat Kepada Orang Lain Lawan Memudarat Kepada Diri Sendiri Kita telah melihat bahawa beberapa kemudaratan daripada penggunaan dadah memberi kesan terutamanya kepada pengguna individu, manakala yang lain menjejaskan masyarakat secara amnya. Apabila mengimbangi kebebasan dan bahaya dengan penggunaan dadah, adakah kita perlu mengambil kira bahaya individu dan sosial, atau hanya bahaya sosial? Ahli falsafah British John Stuart Mill berhujah bahawa kerajaan hanya wajar menyekat kemudaratan sosial kelakuan sesiapa sahaja, tanpa mengira bahaya yang datang kepada individu. Prinsip umum beliau ialah: Satu-satunya tujuan kuasa [kerajaan] boleh dilaksanakan secara sah ke atas mana-mana ahli masyarakat bertamadun, di luar kehendaknya, adalah untuk mencegah kemudaratan kepada orang lain. Kebaikan dirinya, sama ada fizikal atau moral, bukanlah waran yang mencukupi. [On Liberty, 1].
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 147 Begitu jugalah kedudukannya dengan mabuk/khayal walaupun pengguna adalah seorang penagih: jika dia tidak membahayakan orang lain, maka dia harus mempunyai kebebasan untuk menjadi mabuk/khayal tanpa mengira bahaya yang dia lakukan terhadap dirinya sendiri. Mill menulis bahawa mabuk/khayal "dalam kes biasa, bukanlah subjek yang sesuai untuk campur tangan perundangan" tetapi bahawa "membuat dirinya mabuk/khayal, dalam diri seseorang yang mabuk/khayal merangsang untuk membahayakan orang lain, adalah jenayah terhadap orang lain" (On Liberty, 5) . Tingkah laku penagih itu mungkin tidak bermoral, dan rakan-rakannya berhak untuk menggalakkan dia berubah, tetapi kerajaan tidak sepatutnya menghukumnya. American Civil Liberties Union (ACLU) membuat hujah yang sama:In trying to enforce the drug laws, the government violates the fundamental rights of privacy and personal autonomy that are guaranteed by our Constitution. The ACLU believes that unless they do harm to others, people should not be punished -- even if they do harm to themselves. [“Against Drug Prohibition”] bermaksud; Dalam usaha untuk menguatkuasakan undang-undang dadah, kerajaan melanggar hak asasi privasi dan autonomi peribadi yang dijamin oleh Perlembagaan kita. ACLU percaya bahawa melainkan mereka melakukan kemudaratan kepada orang lain, orang tidak seharusnya dihukum -- walaupun mereka melakukan kemudaratan kepada diri mereka sendiri. [“Menentang Pengharaman Dadah”]. Ringkas, bagi pembela kebebasan peribadi yang paling teguh seperti Mill dan ACLU, isu haram dadah bergantung kepada kemudaratan kepada orang lain, bukan kemudaratan kepada diri sendiri. Kerajaan Amerika Syarikat, walau bagaimanapun, tidak pergi sejauh ini, dan ia mengambil kira kemudaratan kepada orang lain dan kemudaratan kepada diri sendiri. Ini paling jelas dalam kenyataan yang dibuat oleh agensi Kerajaan Amerika Syarikat, yang apabila mempertahankan pengharaman dadah, selalu menyenaraikankemudaratan kepada pengguna serta kemudaratan kepada masyarakat. Sekurang-kurangnya buat masa ini, persoalan pengesahan (legalisasi) dadah bergantung pada mengimbangi kebebasan peribadi terhadap bahaya dadah, baik kepada masyarakat dan pengguna. Undang-Undang Dadah Amerika Syarikat Semua negara mempunyai undang-undang yang mengklasifikasikan dan melarang dadah rekreasi tertentu. Di Armerika Syarikat penguatkuasaan undang-undang melalui Akta Bahan Terkawal, pertama kali dicipta pada tahun 1970, yang mentakrifkan lima kategori atau "jadual" dadah. Jadual pertama adalah yang paling ketat dan berkaitan dengan ubat-ubatan yang memenuhi tiga kriteria berikut: 1. Ubat-ubatan dadah atau bahan lain mempunyai potensi tinggi untuk penyalahgunaan. 2. Ubat-ubatan dadah atau bahan lain tidak mempunyai penggunaan perubatan yang diterima pada masa ini dalam rawatan di Amerika Syarikat. 3. Terdapat kekurangan keselamatan yang diterima untuk penggunaan ubat-ubatan dadah atau bahan lain di bawah pengawasan perubatan. Empat kategori selebihnya berbeza berdasarkan potensi penyalahgunaan dadah, penggunaan yang sah dalam amalan perubatan dan sifat ketagihannya. Jadual kelima adalah yang paling tidak terhad dan termasuk ubat-ubatan dadah yang mempunyai potensi minimum untuk penyalahgunaan, penggunaan perubatan yang diterima dan risiko ketagihan yang rendah. Satu contoh yang baik ialah ubat batuk dengan sejumlah kecil codeine. Secara keseluruhan, lebih
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 148 200 ubat-ubatan dadah disenaraikan antara lima jadual. Senarai ini ditambah berdasarkan kepada perkembangan atau kemuncukan dadah baharu seperti mana kita ketahui masa kini terdapat kira-kira 1,047 dadah psikoaktif baharu (NPS) seperti dilaporkan dalam Laporan Dadah Sedunia (World Drug Report, 2020). Suruhanjaya Dadah Narkotik (Commission on Narcotic Drugs,(CND)) dan Suruhanjaya Pencegahan Jenayah dan Keadilan Jenayah (Commission on Crime Prevention and Criminal Justice, (CCPCJ)) ialah badan penggubal dasar dalam sistem Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (PBB) dan membimbing tindakan antarabangsa terhadap dadah dan jenayah. CND dan CCPCJ ialah berfungsi sebagai suruhanjaya Majlis Ekonomi dan Sosial Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (Economic and Social Council, (ECOSOC)) dan Badan Pentadbiran Pejabat Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu mengenai Dadah dan Jenayah (UNODC). Resolusi dan keputusan mereka memberikan panduan dalam bidang masing-masing kepada Negara Anggota dan UNODC. Bidang tematik yang diliputi oleh CND dan CCPCJ juga diuruskan oleh Perhimpunan Agung, khususnya Jawatankuasa Ketiganya, yang berurusan dengan Hal Ehwal Sosial, Kemanusiaan dan Kebudayaan, dan Jawatankuasa Kelimanya, yang memperkatakan hal-hal belanjawan yang berkaitan dengan fungsi badan pentadbir. Dalam persidangan ke 63 CND yang diadakan secara atas talian dari Vienna, Austria pada 2 Disember 2020 satu sesi pengundian telah diadakan setelah beberapa perbincangan dan pembentangan dari negara-negara ahli berkaitan cadangan Pertubuhan Kesihatan Sedunia (WHO) mengeluarkan kanabis dan bahan-bahan yang berkaitan kanabis dari senarai jadual dadah. Terdapat empat sesi konsultasi diadakan secara dalam talian berikutan penularan Covid-19 di seluruh dunia di mana konsultasi yang dijalankan adalah seperti berikut: Mesyuarat Konsultasi Tarikh Fokus 1st Topical Meeting (Online Meeting) 24-26 Jun 2020 Recommendations 5.4 dan 5.5 2 nd Topical Meeting (Online / Partially Online Meeting) 24-26 Ogos 2020 Recommendations 5.2, 5.3 dan 5.3 3 rd Topical Meeting (Online / Partially Online Meeting) 16-17 September 2020 Recommendations 5.1 Intersessional Meeting (Online/ Partially Online Meeting) 18 September 2020 All recommendations Perkara utama yang dibincangkan ialah perkongsian pandangan negara-negara ahli berhubung kesan dari segi ekonomi, sosial, perundangan, pentadbiran dan lain-lain faktor yang akan berlaku sekiranya cadangan WHO berhubung kanabis dan bahan-bahan berkaitan kanabis dipersetujui. Dalam persidangan tersebut, pengundian ke atas WHO's recommendations on Canabis and Canabis related-bahances dalam sesi Reconvened 63 rd CND oleh 53 buah negara ahli yang mengundi pada 2 Disember 2020
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 149 adalah menyokong satu (1) usul World Health Organisation (WHO) untuk mengeluarkan kanabis and resin kanabis dari jadual IV konvensyen 1961 dan menolak tujuh (7) usul lain seperti berikut: Bil. Cadangan WHO Pengundian Oleh Negara Ahli Sokong Menolak Berkecuali 5.2.1 Mengeluarkan kanabis dan resin kanabis dari jadual IV, konvensyen 1961 23 28 2 5.2.2 Menambah dronabinol dan stereoisomers (delta-9 tetrahydrocannabinol) dalam jadual Ikonvensyen 1961 Usul ditolak secra automatic apabila usul 5.2.1 ditolak 5.3.1 Menambah THC (isomers delta-9 tetrahydrocannabiniol dalam Jadual I, Konvensyen 1961 5.3.2 Mengeluarkan THC (isomers delta-9 tetrahydrocannabiniol) dari Jadual 1, Konvensyen 1971 5.4 Mengeluarkan ekstrak dan serbuk kanabis dari Jadual I, Konvensyen 1961 24 27 2 5.5 Memasukkan nota kaki kanabis dan resin kanabis dalam Jadual I, Konvensyen 1961 5.6 Memasukkan persediaan bahan yang mengandungi delta-9 tetrahydrocannabiniol (dronabiniol) dan bahan- bahan yang terhasil sama ada dari sintesis kimia atau persediaan farmaseutikal yang memberi risiko terhadap kesihatan awam. Usul ditolak secara automatik apabila usul 5.2.1 ditolak Banyak isu undang-undang yang bertunjangkan isu moral di Amerika Syarikat diserahkan kepada setiap negeri untuk diselesaikan sendiri, seperti bunuh diri dengan bantuan dan hukuman mati. Bagaimanapun, dadah rekreasi, kerajaan Persekutuan mempunyai dasar anti- dadah yang ketat yang menjadi payung di seluruh negara dan pengecualian ganja baru-baru
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 150 ini, telah membenarkan sedikit fleksibiliti untuk setiap negeri. Kedudukan kerajaan Persekutuan terhadap dadah dicirikan oleh apa yang dipanggil "perang melawan dadah," frasa yang dicipta pada tahun 1971 oleh Presiden Richard Nixon yang menggambarkan penyalahgunaan dadah sebagai "musuh awam nombor satu di Amerika Syarikat." Pejabat Dasar Kawalan Dadah Kebangsaan atau The White House Of ice of National Drug Control Policy (ONDCP) Rumah Putih bertanggungjawab untuk mewujudkan "dasar, keutamaan dan objektif untuk program kawalan dadah negara” (www.whitehousedrugpolicy.gov). Mereka mengenal pasti kemungkinan titik gangguan di sepanjang talian bekalan dadah, mencari pengedar dadah, mewujudkan program rawatan untuk pengguna dadah dan mempunyai kempen iklan yang tidak menggalakkan penggunaan dadah. Antara kempen iklan mereka yang paling tidak dapat dilupakan ialah kempen yang menggambarkan telur dalam kuali. Kuali panas dipaparkan, dan pencerita berkata, "Ini dadah." Sebiji telur kemudian diletakkan ke dalamnya dan mula mendesis, dan pencerita meneruskan "ini adalah otak anda tentang dadah. Sebarang pertanyaan?” Kempen iklan yang sangat kontroversi pada akhir 1990-an melibatkan pembiayaan rangkaian televisyen secara rahsia untuk memasukkan mesej anti-dadah dalam plot beberapa sit-kom dan drama perdana yang paling popular. ONDCP memeriksa skrip terlebih dahulu dan mencadangkan perubahan yang akan melayakkan rangkaian untuk pembiayaan. ONDCP berhujah bahawa mesej tertanam ini lebih berkesan daripada iklan perkhidmatan awam antidadah biasa, tetapi menafikan bahawa mereka menentukan kepada penerbit rancangan itu sebarang perubahan skrip dalam program tersebut. Mereka telah meninggalkan jenis kempen iklan ini. ONDCP menentukan berapa banyak usaha kawalan dadah negara harus dihalakan ke arah pencegahan, atau rawatan, atau penguatkuasaan. Pentadbiran liberal biasanya menekankan pencegahan dan rawatan lebih daripada pentadbiran konservatif, seperti yang ditunjukkan dalam kenyataan berikut dari ONDCP semasa pentadbiran Obama: Mencegah penggunaan dadah sebelum ia bermula ialah cara yang kos efektif dan masuk akal untuk membina komuniti yang selamat dan sihat. Penyelidikan mengenai perkembangan otak remaja menunjukkan nilai memfokuskan pencegahan kepada golongan muda: mereka yang mencapai umur 21 tahun tanpa mengalami ketagihan sangat tidak mungkin berbuat demikian selepas itu. [Strategi Kawalan Dadah Kebangsaan, 2010] ONDCP juga menyatakan bahawa, bagi kebanyakan penagih, "intervensi ringkas tidak mencukupi untuk menggalakkan pemulihan," dan rawatan ketagihan berkesan "hanya jika ia mudah didapati dan berkualiti tinggi" (ibid). Usaha Melonggarkan Undang-Undang Dadah Di tengah-tengah usaha kerajaan untuk mengurangkan dan menghukum penggunaan dadah, pelbagai organisasi menyokong pengesahan undang-undang (legalisasi) sekurang-kurangnya bagi beberapa dadah. Contoh yang ketara ialah Penguatkuasaan Undang-Undang Terhadap Larangan, Law Enforcement Against Prohibition (LEAP), yang terdiri daripada pegawai polis dan pegawai kerajaan yang misinya adalah "mengurangkan pelbagai akibat berbahaya yang tidak diingini akibat daripada memerangi perang terhadap dadah dan mengurangkan kejadian kematian, penyakit, jenayah dan ketagihan dengan akhirnya menamatkan larangan dadah”
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 151 (www.leap.cc). Salah satu slogan pengiklanan mereka ialah “Penyalahgunaan dadah adalah buruk. Perang terhadap dadah lebih teruk.” (“Drug abuse is bad. The war on drugs is worse”). ACLU juga mengambil pandangan ini, dengan alasan bahawa, secara seimbang, lebih banyak bahaya awam dilakukan penjenayah daripada yang akan berlaku melalui sistem penyahkriminalisasi (dikriminalisasi) yang bertanggungjawab. Ia mahal dan tidak berkesan; ia mewujudkan masalah kesihatan awam, gangsterisme, peningkatan bilangan banduan tanpa kekerasan. Ia juga sebagai kesan buruk terhadap komuniti Afrika-Amerika dan Latin. "Lelaki kulit hitam mempunyai peluang 29% untuk menjalani hukuman penjara pada satu ketika dalam hidup mereka, lelaki Latino mempunyai peluang 16%, dan lelaki kulit putih mempunyai peluang 4%," dan kebanyakannya berkaitan dengan dadah. Sistem keadilan jenayah itu sendiri menyumbang kepada perbezaan kaum. DEA telah membantu melatih polis untuk memprofilkan pengembara lebuh raya yang berpotensi sebagai penghantar dadah, termasuk mengaitkan aktiviti sedemikian dengan orang kulit berwarna. Wanita minoriti, mereka berpendapat, sangat terdedah kepada perang dadah, yang "dipaksa ke dalam perdagangan dadah oleh teman lelaki atau suami, selalunya memainkan peranan kecil sahaja, tetapi kemudian menerima hukuman penjara yang keras yang sama." Mahkamah Agung memutuskan bahawa "pihak berkuasa perumahan awam boleh mengusir seluruh keluarga jika seseorang dalam isi rumah atau tetamu menggunakan dadah, walaupun orang lain tidak tahu mengenainya atau cuba menghalangnya." Ringkasnya, menurut ACLU, “Ini adalah realiti suram Perang Melawan Dadah. Mereka dipentaskan di medan perang di mana korban paling berat adalah orang kulit berwarna. Daripada meneruskan dasar yang merosakkan ini yang akhirnya merobek struktur masyarakat kita, sudah tiba masanya untuk memikirkan semula dan menilai semula keberkesanan dan tujuan dasar dadah semasa kita" ("Race and the War on Drugs" ). Organisasi lain menyokong strategi pengurangan kemudaratan: mengiktiraf penggunaan dadah yang tidak dapat dielakkan dalam masyarakat, sebagai dasar kesihatan awam kita harus cuba mengurangkan kesan berbahayanya, dan bukannya melancarkan perang terhadapnya. Beberapa pengesyoran pengurangan bahaya termasuk mengurangkan hukuman jenayah untuk penggunaan ganja, menggunakan metadon untuk merawat gejala penarikan diri daripada ketagihan opiat, program pertukaran jarum dan program yang menguji keselamatan dadah pengguna. Switzerland, salah satu daripada beberapa negara Eropah yang mempunyai inisiatif pengurangan bahaya, mempunyai program heroin yang sah di mana penagih heroin berdaftar boleh pergi ke klinik kerajaan dua kali sehari untuk suntikan dadah, bersama-sama dengan kaunseling yang diperlukan. Program ini bertujuan untuk mengurangkan jenayah dadah, mengeluarkan penagih dari jalanan dan menjadikan mereka ahli masyarakat yang lebih berfungsi. Kerajaan Amerika Syarikat secara konsisten menolak penggunaan jenis strategi pengurangan bahaya ini. Paling berkesan untuk kelonggaran dadah ialah menghalalkan ganja untuk tujuan perubatan. Beberapa faedah perubatan yang dikaitkan dengan ganja ialah meredakan kesakitan kronik, meredakan loya untuk pesakit kemoterapi dan lain-lain dengan AIDS, melegakan gegaran bagi orang yang mengalami multiple sclerosis, dan mengurangkan sawan epilepsi. Pendirian kerajaan Amerika Syarikat mengenai perkara ini, bagaimanapun, berada di dua persimpangan. Di satu pihak, mereka mengakui bahawa terdapat beberapa manfaat perubatan yang terbukti kepada THC kimia, bahan aktif dalam ganja, dan ubat ini kini boleh didapati melalui preskripsi dalam bentuk pil atau tampalan di bawah jenama "marinol". Sebaliknya, walaupun,
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 152 mereka berpendapat bahawa menghisap ganja bukanlah sistem penyampaian yang berkesan untuk THC kerana dos tidak dapat dikawal dan asap ganja mempunyai bahan kimia sekunder yang berbahaya. Advokasi ganja perubatan, mereka berpendapat, hanyalah helah untuk membantu menghalalkan ganja untuk kegunaan rekreasi. Negeri-Negeri Yang Menghalalkan Ganja Kerajaan negeri dan Persekutuan mempunyai sejarah panjang kerjasama dengan undang- undang dan penguatkuasaan dadah. Tetapi sementara kerajaan Persekutuan telah memegang jawatan keras, beberapa negeri baru-baru ini telah menggubal undang-undang ganja yang bercanggah dengan undang-undang Persekutuan. Pada tahun 1996 pengundi California meluluskan inisiatif undi seluruh negeri yang dipanggil "Akta Penggunaan Ihsan" (Compassionate Use Act ) yang membenarkan pesakit, dengan kelulusan doktor mereka, memiliki atau menanam sejumlah kecil ganja untuk tujuan perubatan. Pada tahun-tahun berikutnya, 36 negeri lain telah menghalalkan ganja perubatan. Tetapi kerajaan Amerika Syarikat tidak berkendur dalam pendirian mereka terhadap penggunaan perubatan sedemikian, dan dua kali Mahkamah Agung Amerika Syarikat memihak kepada kerajaan persekutuan menentang California. Dalam salah satu daripada ini, Gonzales lwn. Raich (2005), Mahkamah menyatakan bahawa kerajaan persekutuan mempunyai asas yang munasabah untuk mempercayai bahawa ganja perubatan tempatan boleh disalurkan ke dalam perdagangan dadah haram. Walau bagaimanapun, seorang Hakim Mahkamah Agung, dalam pendapat yang berbeza, berhujah bahawa Akta Penggunaan Ihsan California ialah percubaan sosial yang wajar untuk menguji daya maju ganja perubatan dalam lingkungan negeri tertentu itu, tanpa menyebabkan risiko kepada seluruh negara. Pada 2012 Colorado dan Washington menjadi negeri pertama yang menggubal undang- undang yang menghalalkan ganja untuk kegunaan rekreasi, dan sejak itu beberapa negeri lain telah melakukan perkara yang sama. Kebanyakan negeri ini juga membenarkan penjenayah ganja dikurangkan atau dimansuhkan sepenuhnya sabitan kesalahan mereka. Seperti ganja perubatan, ia juga meletakkan negeri ini dalam konflik langsung dengan larangan kerajaan Amerika Syarikat ke atas sebarang penjualan atau pemilikan ganja. Walau bagaimanapun, sebagai tindak balas kepada pengesahan legalisasi) ganja di negeri untuk kegunaan perubatan dan rekreasi, kerajaan Persekutuan menyatakan bahawa ia akan mengubah keutamaannya dan tidak menyasarkan pengguna individu dan juga pembekal ganja di negeri-negeri ini di mana terdapat "sistem kawal selia yang kuat dan berkesan" (DOJ). memo, 19 Ogos 2013). Intinya ialah penggunaan dan pengedaran ganja masih menyalahi undang-undang dalam undang- undang Persekutuan, tetapi kerajaan Persekutuan tidak akan mendakwa di negeri-negeri dimana ia dikawal secara bertanggungjawab. Undang-Undang Alkohol Amerika Syarikat Pengilangan, penjualan dan penggunaan minuman beralkohol dihadkan dalam beberapa langkah setiap negara di seluruh dunia. Beberapa negara Islam konservatif mempunyai larangan secara terang-terangan. Mereka yang membenarkan minuman beralkohol biasanya mengawal penjualan dan pengedarannya, dan menyekat pengguna berdasarkan umur, penggunaan awam dan operasi kenderaan bermotor. Kisah larangan alkohol di Amerika Syarikat cukup terkenal. Di bawah tekanan daripada gerakan kesederhanaan untuk mengurangkan jenayah, kemiskinan dan penyakit daripada minuman alkohol, pada tahun
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 153 1919 Kongres mengesahkan Pindaan Kelapan Belas kepada Perlembagaan Amerika Syarikat yang melarang penjualan, pembuatan dan pengangkutan minuman beralkohol di seluruh negara.Walaupun pengambilan alkohol tidak diharamkan, tujuan perundangan itu adalah untuk mengekangnya secara ketat dengan membuat minuman sedemikian sukar diperoleh. Bagaimanapun, kesan undang-undang yang ketat ini, timbulnya malapetaka lain, iaitu berlakunya peningkatan dalam kes pengambilan minuman keras, rogol, jenayah kekerasan dan rasuah penguatkuasaan undang-undang. Dalam sidang jawatankuasa Senat 1926 mengenai kesan larangan, seorang saksi menyatakan perkara berikut: Terpampang jelas dan pasti bahawa daripada semua bukti, daripada larangan itu adalah kegagalan tanpa kelayakan dan malapetaka besar kepada Negara. Apa sahaja yang menggalakkan kemabukan dan ketagihan dadah dan segala bentuk ketidakstabilan juga menggalakkan setiap jenis jenayah. Kami mempunyai bukti pancaindera kami yang tidak boleh dicabar bahawa sudah tentu lebih separuh daripada jenayah dan salah laku yang dilakukan di seluruh negara dan yang ditonjolkan dan diberi tajuk sensasi dalam akhbar adalah jenayah yang merupakan hasil daripada larangan. [Hiram Maxim, jawatankuasa kecil Badan Kehakiman Senat mengenai "Undang-undang Larangan Kebangsaan" 5-24 April 1926] Larangan berakhir pada tahun 1933 dengan pengesahan (ratifikasi) pindaan kedua puluh satu Perlembagaan, yang memansuhkan pindaan kelapan belas. Walaupun pengharaman berakhir, pindaan kedua puluh satu memberikan kuasa yang luas kepada negeri mengenai pengedaran dan penjualan minuman beralkohol, dan sehingga tahun 1966 Mississippi kekal dalam keadaan larangan sepenuhnya. Hari ini 33 negeri mewakilkan kuasa kepada daerah atau majlis perbandaran tempatan untuk mengharamkan atau menyekat penjualan alkohol. Sejak berakhirnya larangan ini, semua negeri mengikut apa yang dipanggil sistem tiga peringkat pengedaran alkohol: pengeluar alkohol boleh menjual hanya kepada pengedar alkohol berlesen, dan, sebaliknya, hanya pengedar boleh menjual kepada peruncit berlesen. Pengeluar seperti kilang bir tidak boleh menjual terus kepada peruncit runcit atau kepada pengguna individu. Tujuan sistem ini adalah untuk menyediakan akses terhad kepada minuman beralkohol dan dengan itu menggalakkan kesederhanaan dalam mengambil minuman alkohol. Ia juga membantu memastikan bahawa minuman beralkohol tidak dijual kepada kanak-kanak di bawah umur, dan menyediakan kaedah mudah untuk kutipan cukai alkohol. Secara keseluruhannya, sistem ini membantu menetapkan harga minuman beralkohol pada tahap yang betul: jika harganya terlalu murah, maka orang ramai akan minum terlalu banyak, dan jika terlalu mahal mereka akan dirampas. Seperti yang dikatakan oleh seorang pengedar alkohol, "Kaedah terbaik untuk mengawal selia alkohol tidak semestinya datang pada kemudahan terbesar atau kos terendah untuk pengguna individu. Walau bagaimanapun, ia memastikan bahawa pengguna mempunyai akses yang sesuai kepada alkohol pada kos yang paling rendah kepada masyarakat dan dengan sekurang- kurangnya bahaya kepada ahlinya” (Pengedar Wain, Bir & Spirits Minnesota). Sistem tiga peringkat itu baru-baru ini diasak oleh beribu-ribu kilang wain kecil dan kilang bir mikro di seluruh negara yang merasakan perniagaan mereka boleh dipertingkatkan dengan menjual terus kepada peruncit dan pengguna, melangkau sepenuhnya proses pengedaran yang terhad. Mengakhiri sistem, mereka berpendapat, akan menghasilkan peningkatan pekerjaan untuk perniagaan kecil, dan kos yang lebih rendah dan variasi yang lebih besar untuk
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 154 pengguna. Sistem ini tidak menguntungkan sesiapa melainkan pengedar alkohol yang ingin mengekalkan monopoli ke atas bekalan minuman beralkohol negara. Pengkritik sistem tiga peringkat telah menyaman banyak negeri kerana peraturan diskriminasi: negeri sedemikian membenarkan kilang wain dalam negeri untuk mengedarkan terus kepada peruncit, tetapi tidak membenarkan ini untuk kilang wain luar negeri. Negeri-negeri ini pada dasarnya mengetepikan sistem tiga peringkat untuk kilang wain mereka sendiri, tetapi mengenakan sistem tiga peringkat pada negeri luar. Apakah yang akan berlaku jika kita menghapuskan sepenuhnya sistem tiga peringkat yang kita ada hari ini, seperti yang lebih disukai oleh kilang wain kecil ini? Menurut Pamela S. Erickson, seorang pembela sistem tiga peringkat, kita hanya perlu melihat United Kingdom untuk melihat bagaimana penyahkawalseliaan minuman beralkohol telah menjejaskan mereka. Sepanjang tempoh empat dekad, United Kingdom (UK) telah menyahkawal selia alkohol secara berperingkat ke tempat ia tersedia pada bila-bila masa sepanjang minggu di semua jenis bar dan kedai. Ia kini 70% lebih berpatutan dan "pasaran dibanjiri dengan alkohol murah yang telah menggalakkan orang ramai untuk minum." Akibat sosial daripada penyahkawalseliaan ini, dia berpendapat, amat teruk: Kemasukan ke hospital untuk penyakit hati disebabkan pengambilan alkohol dan mabuk akut telah meningkat dua kali ganda dalam tempoh hanya 10 tahun. Kadar mengambil minuman beralkohol bawah umur adalah dua kali ganda daripada kadar kami. Masalah di sekitar bar dan kelab sangat teruk di London sehinggakan London mempunyai dua bas yang dilengkapi sebagai hospital lapangan untuk menjaga orang yang telah menjadi mangsa keganasan yang didorong oleh alkohol atau mabuk alkohol setiap hujung minggu. [“Isu Perundangan Berkenaan Peraturan Alkohol Negeri,” perbicaraan jawatankuasa kecil Badan Kehakiman Dewan A.S., 2010] Di Amerika Syarikat, menukar sistem tiga peringkat adalah menjerumus kepada isu pelbagai. Ia meletakkan kepentingan pengeluar wain kecil berbanding pengedar, industri swasta terhadap peraturan kerajaan, dan, yang paling penting, keuntungan berbanding kesihatan awam. Hujah Pro Dan Kontra Pendirian Konservatif Pendirian konservatif mengenai dadah rekreasi ialah penggunaannya adalah tidak bermoral dan harus kekal menyalahi undang-undang. Hujahan umum konservatif adalah berasakan kepada pertimbangan berikut: 1. Kemudaratan kepada masyarakat. Terdapat kemudaratan yang serius kepada masyarakat akibat daripada penggunaan dadah, seperti yang telah kita lihat, termasuk peningkatan kes pembunuhan, kecurian dan pelacuran. Ia sebenarnya merupakan salah satu punca utama jenayah dalam masyarakat. Kritikan terhadap hujah ini adalah bahawa kebanyakan kemudaratan yang berkaitan dengan penggunaan dadah rekreasi adalah akibatnya ia menyalahi undang-undang pada mulanya. Jika dadah dihalalkan, perdagangan dadah haram dan kejahatan jenayah yang berkaitan dengannya akan lenyap, seperti yang berlaku dengan jenayah terancang di Amerika Syarikat apabila larangan alkohol dimansuhkan pada tahun 1933. Walaupun beberapa dadah yang
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 155 lebih keras akan mempunyai kemudaratan lain yang dikaitkan dengannya, sosial bahaya daripada ubat-ubatan yang lebih lembut (soft drugs) mungkin akan menjadi minimum. 2. Memudaratkan kesihatan pengguna. Dadah memberi kesan buruk kepada kesihatan pengguna, dan kita mempunyai kewajipan untuk mengelakkan kemudaratan yang tidak perlu kepada badan kita, seperti yang disebabkan oleh penggunaan dadah secara tetap. Kritikan terhadap hujah ini ialah kemudaratan kepada diri sendiri selalunya merupakan hasil sampingan daripada menggunakan kebebasan seseorang, seperti bermain sukan berbahaya atau hanya memandu di dalam kereta. Walaupun larangan tersebut adalah baik untuk mengurangkan kemudaratan kepada diri sendiri apabila kita boleh, menghapuskan semua kemudaratan tersebut akan menyekat kebebasan kita untuk bertindak sesuka hati dan mencuba hobi, kerjaya dan gaya hidup yang berbeza. 3. Motivasi pengguna menurun. Dadah memberi kesan buruk kepada motivasi pengguna untuk menjadi warganegara yang produktif. Kita mempunyai kewajipan kepada diri sendiri dan masyarakat untuk mengembangkan bakat kita dan menjadi rakyat yang produktif dalam beberapa cara. Tetapi keseronokan penggunaan dadah, walaupun dengan yang kurang ketagihan, sering mengatasi rasa keseronokan dan kepuasan biasa yang mungkin kita perolehi daripada mempelajari kemahiran baharu dan mewujudkan masyarakat yang lebih baik. Kritikan terhadap hujah ini ialah rasional yang sama digunakan untuk pelencongan rekreasi yang lain, seperti menonton rancangan TV yang tidak berfaedah yang membuang banyak masa dan melemahkan motivasi kita untuk melakukan sesuatu yang lebih berguna. Kita semua tidak boleh menjadi orang yang bersemangat tinggi dan produktif, dan ada sesuatu yang boleh dikatakan untuk menjalani kehidupan yang santai dan santai, jika itu yang kita pilih. Pendirian Liberal Pendirian liberal mengenai dadah rekreasi ialah apa sahaja bahan yang kurang berbahaya dan ketagihan adalah dibenarkan secara moral dan harus dihalalkan. Berikut adalah hujahan biasa pendirian liberal: 1. Autonomi: penggunaan dadah harus menjadi urusan individu untuk memutuskan sendiri, selagi penggunaan dadah mereka tidak memberi kesan negatif kepada orang lain. Dalam masyarakat bebas, anggapan bahawa individu harus bebas membuat pilihan mereka sendiri, walaupun keputusan mereka tidak selalunya yang paling bijak atau paling selamat untuk diri mereka sendiri. Satu-satunya sekatan ialah sama ada tindakan individu tersebut menyebabkan kemudaratan yang ketara kepada orang lain. Penggunaan dadah rekreasi adalah contoh. Kritikan terhadap hujah ini ialah kebanyakan penggunaan dadah rekreasi mempunyai kesan negatif yang serius kepada masyarakat. Ganja dan mungkin beberapa yang lain mungkin pengecualian, tetapi yang paling ketagihan mengakibatkan kemudaratan yang besar. Selanjutnya, ketagihan kepada dadah menjejaskan keupayaan seseorang untuk membuat pilihan bebas, dan dengan itu menjejaskan autonomi.
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 156 2. Keseronokan: dadah rekreasi memberikan sumber keseronokan yang hebat kepada orang ramai, dan ini mengimbangi kemudaratan kepada diri mereka sendiri. Banyak keputusan yang kita buat dalam hidup melibatkan mengimbangi keseronokan dengan kemungkinan kesakitan. Jika keseronokan itu cukup hebat, kita akan menerima risikonya. Begitu juga dengan ubat-ubatan dadah rekreasi; walaupun pengguna mungkin menghadapi risiko bahaya, mereka menerima ini sebagai pertukaran untuk faedah keseronokan. Kritikan terhadap hujah ini adalah bahawa kehidupan beberapa orang terpencil sepenuhnya, dan hampir selalu ada ahli keluarga yang menjadi mangsa kedua kepada bahaya yang dibawa oleh pengguna dadah ke atas diri mereka sendiri. Kanak-kanak sangat terdedah kepada bahaya ini. Disebabkan penggunaan dadah, ibu bapa mungkin mempunyai kurang wang untuk keperluan anak-anak mereka dan kurang bermotivasi untuk memberi tumpuan kepada kesejahteraan anak- anak mereka daripada kebahagiaan mereka sendiri. Malah pelajar kolej yang menggunakan dadah tanpa anak mungkin memberi kesan negatif kepada kerjaya masa depan mereka dengan mensia-siakan peluang pendidikan mereka sekarang, yang akhirnya menjejaskan keluarga masa depan mereka. 3. Tradisi budaya: penggunaan bahan yang mengubah minda (the use of mind-altering bahances) telah menjadi bahagian penting dalam budaya manusia. Ini amat jelas dengan peranan yang dimainkan oleh alkohol sepanjang sejarah; ia menenangkan kita apabila sedih, meningkatkan keseronokan apabila gembira, dan dimasukkan ke dalam kebanyakan perayaan kita. Walaupun alkohol adalah tanda kanak-kanak untuk nilai yang kita letakkan pada bahan yang mengubah minda, dadah rekreasi boleh dan melakukan fungsi yang sama. Kritikan terhadap hujah ini adalah bahawa masyarakat perlu membuat garisan mengenai pelbagai bahan pengubah minda yang akan diterima sebagai bahagian tradisi budaya yang boleh diterima. Heroin dan meth, sebagai contoh, tidak akan diterima kerana ketagihan dan bahayanya. Walaupun ubat-ubatan dadah yang mengubah minda lain adalah serupa dengan alkohol dari segi kesannya, namun mereka tidak mempunyai sejarah penerimaan yang panjang, dan masyarakat kelihatan enggan untuk memindahkan garis penerimaan melebihi alkohol. Kompromi Sederhana (Moderate) Terdapat ungkapan terkenal yang dikaitkan dengan Voltaire bahawa "Saya mungkin tidak menyukai apa yang anda katakan, tetapi saya akan mempertahankan hak anda untuk mengatakannya." Sedikit sebanyak intuisi ini terpakai pada cara kita berkelakuan serta apa yang kita katakan. Kita mungkin tidak selalu menyukai pilihan yang dibuat orang dalam hidup mereka, tetapi kita harus mengakui kebebasan seseorang untuk membuat pilihan tersebut. Kita sudah memberikan ini apabila ia melibatkan penggunaan alkohol. Jadi mengapa tidak dengan ubat-ubatan dadah lain juga? Terdapat sebab yang baik untuk masyarakat menyekat penggunaan dadah yang sangat ketagihan kerana kemudaratan yang ditimbulkannya kepada masyarakat (bebas daripada kemudaratan yang terhasil daripada perdagangan dadah haram itu sendiri). Sekiranya terdapat sebarang ruang untuk berkompromi, ia adalah untuk menghalalkan ubat-ubatan dadah yang lebih lembut, yang telah dilakukan oleh beberapa negeri dengan menghalalkan ganja. Di negeri-negeri di mana ini tidak mungkin, satu alternatif ialah menggantikan hukuman jenayah dengan hukuman sivil, seperti denda yang serupa dengan kesalahan lalu lintas.
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 157 BACAAN 1: MENENTANG LEGALISASI GANJA (oleh Whitehouse Office of National Drug Control Policy ) Risiko Kesihatan Ganja Ganja diklasifikasikan sebagai dadah dalam Jadual I, bermakna ia mempunyai potensi tinggi untuk penyalahgunaan, tiada penggunaan perubatan yang diterima pada masa ini dalam rawatan di Amerika Syarikat, dan tidak mempunyai keselamatan yang diterima untuk digunakan di bawah pengawasan perubatan.' Bahan kimia aktif utama dalam ganja ialah delta-9- tetrahydrocannabinol, lebih biasa dipanggil THC. THC bertindak pada tapak tertentu dalam otak, dipanggil reseptor kanabinoid, memulakan satu siri tindak balas selular yang akhirnya membawa kepada "high' yang dialami pengguna apabila mereka menghisap ganja. Sesetengah kawasan otak mempunyai banyak reseptor cannabinoid; yang lain mempunyai sedikit atau tiada. Penyelidikan telah menunjukkan bahawa penggunaan ganja boleh mempunyai implikasi untuk pembelajaran dan ingatan dan kesan boleh bertahan sehingga satu minggu selepas kesan akut dadah hilang Heavy (digunakan secara purata 18,000 kali dan sekurang-kurangnya 5,000 kali dalam hidup mereka) pengguna ganja melaporkan bahawa dadah itu menjejaskan beberapa ukuran penting kesihatan dan kualiti hidup, termasuk kesihatan fizikal dan mental, kebolehan kognitif, kehidupan sosial, dan status kerjaya." Ganja adalah dadah terlarang yang paling biasa digunakan di Amerika Syarikat. Pada tahun 2012 sahaja, hampir 32 juta orang berumur 12 tahun ke atas dilaporkan menggunakan dadah dalam tempoh setahun lalu. Sebahagian besar rakyat Amerika ini menggunakan ganja hampir setiap hari dalam tempoh 12 bulan yang lalu. Pada tahun 2012, 17.0 peratus rakyat Amerika berumur 12 tahun atau lebih yang telah menggunakan dadah pada tahun lalu melakukannya selama 300 hari atau lebih dalam tempoh 12 bulan yang lalu." Ini diterjemahkan kepada 5.4 juta orang menggunakan ganja setiap hari atau hampir setiap hari sepanjang tempoh Tempoh 12 bulan. Malah, kira-kira 4.3 juta orang memenuhi kriteria diagnostik untuk penyalahgunaan atau pergantungan pada dadah ini, lebih daripada mana-mana dadah lain. Walaupun jauh lebih rendah daripada tahun penggunaan puncak pada tahun 1979, kadar penggunaan ganja secara keseluruhan di Amerika Syarikat telah meningkat dalam dekad yang lalu. Sejak 2002, kelaziman (prevalence) penggunaan ganja bulan lalu dalam kalangan rakyat Amerika berumur 12 tahun ke atas telah meningkat lebih daripada mata peratusan penuh (daripada 6.2 peratus pada 2002 kepada 7.3 peratus pada 2012). Ini juga berlaku di kalangan orang dewasa muda berumur 18 hingga 25 tahun, dengan kadar penggunaan bulan lalu meningkat daripada 17.3 peratus pada tahun 2002 kepada 18.7 peratus pada tahun 2012. Mungkin terdapat beberapa berita positif dalam kalangan golongan muda berumur 12 hingga 17 tahun. Menurut data tinjauan nasional, kadar penggunaan belia telah menurun daripada 8.2 peratus pada 2002 kepada 7.2 peratus pada 2012; walau bagaimanapun, aliran keseluruhan ini menutupi peningkatan penggunaan dari tahun ke tahun baru-baru ini dalam kalangan golongan muda, terutamanya antara 2008 dan 2011. Variasi ini menunjukkan bahawa penggunaan oleh belia Amerika harus kekal sebagai tumpuan utama bagi penggubal dasar, penguatkuasaan undang-undang dan pemimpin kesihatan awam. Ganja menimbulkan implikasi kesihatan dan keselamatan yang besar kepada pengguna itu sendiri, keluarga mereka dan komuniti kita. Dekad penyelidikan ke atas penggunaan dan
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 158 kesan dadah telah menemui pelbagai akibat negatif. Penyelidikan mendapati bahawa kira-kira 9 peratus (1 dalam 11) pengguna ganja menjadi bergantung, dan semakin muda seseorang mula menggunakannya, semakin besar kemungkinan dia menjadi bergantung kepada ganja atau dadah lain di kemudian hari. Ini bukan satu-satunya masalah yang berkaitan dengan penggunaan ganja. Sebagai contoh, penggunaan ganja boleh mempunyai implikasi untuk pembelajaran dan ingatan, dan kesannya boleh bertahan selama beberapa hari hingga minggu selepas kesan akut dadah hilang, terutamanya pada pengguna kronik. Penyelidik juga mendapati bahawa penggunaan ganja jangka panjang oleh remaja yang bermula semasa remaja dikaitkan dengan purata IQ lapan mata lebih rendah di kemudian hari. Satu kajian mendapati bahawa orang yang kerap menghisap ganja tetapi tidak menghisap tembakau mempunyai lebih banyak masalah kesihatan, termasuk penyakit pernafasan, berbanding bukan perokok.' Kemudaratan penggunaan ganja juga boleh nyata dalam kualiti hidup penggunanya. Dalam satu kajian, pengguna ganja tegar melaporkan kesan negatif penggunaan ganja mereka pada beberapa ukuran penting kesihatan dan kualiti hidup, termasuk kesihatan fizikal dan mental, kebolehan kognitif, kehidupan sosial dan status kerjaya. Akibat penggunaan ganja adalah sangat teruk dalam penjagaan kesihatan kita dan sistem rawatan penyalahgunaan bahan. Pada 2011, ganja terlibat dalam hampir 456,000 lawatan jabatan kecemasan (ED) di seluruh negara, mewakili kira-kira 36 peratus daripada semua lawatan ED yang melibatkan dadah terlarang. Dan pada tahun 2012, kira-kira 314,000 rakyat Amerika berumur 12 tahun ke atas dilaporkan menerima rawatan untuk penggunaan ganja pada tahun lalu, lebih daripada mana-mana ubat terlarang lain, dan hanya mengekori alkohol dan ubat penahan sakit.' Angka-angka ini memberikan gambaran yang menyedihkan tentang akibat yang sangat nyata dan serius dari dadah ini. Kelulusan (Food and Drug Administration (FDA) untuk Dadah Baharu Sejak 1996, 20 negeri dan Washington, D.C., telah meluluskan undang-undang yang membenarkan ganja dihisap dan digunakan untuk pelbagai keadaan perubatan. Kebanyakan undang-undang negeri pada awalnya untuk mewujudkan pembelaan undang-undang yang menyatakan undang-undang pemilikan jenayah atau untuk menghapuskan penalti jenayah negeri bagi tujuan penggunaan perubatan ganja yang dikatakan. Mulai saat itu, ramai yang telah terlibat mengembangkan pengeluaran dan pengedaran ganja dengan kebenaran kerajaan untuk tujuan perubatan yang dikatakan. Undang-undang ini sangat berbeza dalam kriteria dan pelaksanaannya, dan banyak negeri sedang mengalami perdebatan dalaman yang sengit tentang keselamatan, keberkesanan dan kesahihan undang-undang ganja mereka. Undang-undang ganja negeri tidak mengubah kriteria atau proses untuk kelulusan Pentadbiran Makanan dan Dadah (FDA) bagi dadah baharu. FDA, sebagai pihak berkuasa yang bertanggungjawab meluluskan ubat-ubatan dadah baharu berdasarkan penemuan keselamatan dan keberkesanan, telah menyatakan bahawa menghisap ganja adalah kaedah yang berpotensi berbahaya untuk menyampaikan unsur konstituen ganja. FDA tidak mendapati menghisap ganja (smoked marijuana, ganja yang dikeringkan) mempunyai penggunaan perubatan yang diterima dalam rawatan di Amerika Syarikat dan tidak meluluskan menghisap ganja (smoked marijuana, ganja yang dikeringkan) untuk rawatan sebarang penyakit. Undang-undang Negeri ini bukanlah ujian utama untuk mengisytiharkan bahan sebagai ubat-ubatan dadah yang diiktiraf. Ganja harus tertakluk kepada ujian klinikal
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 159 yang ketat yang sama dan penelitian saintifik yang digunakan oleh FDA untuk semua ubat baharu yang lain, satu proses komprehensif yang memastikan standard keselamatan dan keberkesanan tertinggi. FDA telah meluluskan ubat-ubatan ddah yang mengandungi sebatian sintetik yang serupa dengan delta-9-THC yang berlaku secara semula jadi. Dronabinol ialah salah satu sebatian yang dihasilkan secara sintetik, digunakan dalam ubat Marinol yang diluluskan oleh FDA, yang sudah tersedia secara sah untuk preskripsi oleh doktor yang pesakitnya mengalami loya, muntah, dan selera makan serta penurunan berat badan. Satu lagi ubat yang diluluskan oleh FDA, Cesamet, mengandungi bahan aktif Nabilone, yang juga mempunyai struktur kimia yang serupa dengan THC. Dan SativeX, semburan oromucosal yang diluluskan di Kanada, United Kingdom, dan bahagian lain di Eropah untuk rawatan spastik sklerosis berbilang dan sakit kanser, kini dalam ujian klinikal peringkat akhir untuk menyokong kelulusan FDA. Pada November 2013, the FDA memberikan penamaan ubat anak yatim kepada Epidiolex, rumusan cecair oral bagi ekstrak cannabidiol (CBD) yang sangat disucikan daripada tumbuhan, molekul bukan psikoaktif daripada tumbuhan kanabis, untuk merawat sindrom Dravet, bentuk epilepsi pada permulaan bayi yang jarang berlaku dan teruk. Pakar perubatan secara rutin menetapkan ubat-ubatan dadah dengan cara pentadbiran terpiawai yang telah terbukti selamat dan berkesan dalam merawat keadaan yang sama seperti yang didakwa oleh penyokong menghalalkan (legasisi) ganja dengan menghisap ganja. Penyelidikan bioperubatan dan pertimbangan perubatan yang membimbing proses kelulusan FDA haruslah terus menentukan ubat-ubatan dadah yang selamat dan berkesan. Usaha-Usaha Menghalalkan Ganja di Negeri-Negeri Pentadbiran di Rumah Putih terus menentang percubaan untuk menghalalkan ganja dan dadah lain. Penentangan ini didorong oleh sains perubatan dan penyelidikan. Walau bagaimanapun, di atas semua itu, ia perlu menekankan bahawa tanggungjawab Jabatan Kehakiman (DOJ) untuk menguatkuasakan Akta Bahan Kawalan (CSA) kekal tidak berubah. Seperti yang dinyatakan oleh DOJ secara sejarah dalam panduannya kepada pendakwa, sumber penguatkuasaan dadah Persekutuan mengutamakan dan menyasarkan jenayah serius pengedaran dadah, jenayah kekerasan dan pengedaran. Pegawai penguatkuasa undang- undang yang telah bersumpah untuk menegakkan undang-undang Persekutuan akan terus mengejar pengedar dadah, pengedar dadah dan organisasi jenayah transnasional yang melemahkan komuniti Amerika Syarikat dan menimbulkan ancaman serius kepada Negara kita. Jabatan Kehakiman secara sejarah tidak menumpukan sumber untuk mendakwa individu yang kelakuannya terhad kepada pemilikan sejumlah kecil ganja untuk kegunaan peribadi pada harta persendirian. Pada 2012, pengundi di negeri Colorado dan Washington meluluskan inisiatif menghalalkan ganja untuk orang dewasa berumur 21 tahun ke atas di bawah undang-undang negeri. Dalam penubuhan CSA, Kongres menentukan bahawa ganja adalah dadah berbahaya dan pengedaran dan penjualan ganja secara haram adalah jenayah yang serius. DOJ komited untuk menguatkuasakan CSA selaras dengan penentuan ini. Pada 29 Ogos 2013, DOJ mengeluarkan panduan kepada pendakwa raya Persekutuan mengenai penguatkuasaan ganja di bawah CSA. Dalam panduan ini, DOJ menyatakan bahawa ia mengharapkan negeri dan kerajaan tempatan yang telah menggubal undang-undang yang membenarkan kelakuan
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 160 berkaitan ganja untuk mewujudkan dan menguatkuasakan skim pengawalseliaan yang ketat yang melindungi lapan kepentingan kesihatan dan keselamatan awam, termasuk menghalang pengedaran ganja kepada golongan bawah umur, menghalang hasil daripada pergi ke perusahaan jenayah, dan menghalang pengalihan ganja ke negeri lain. Kesemua kepentingan ini adalah kritikal, dan kami akan bekerjasama rapat dengan DOJ dan rakan kongsi Persekutuan dan negeri yang lain untuk memantau pelaksanaan undang-undang negeri ini. Seruan untuk menghalalkan ganja selalunya memaparkan gambaran yang mengelirukan. Walaupun usaha legalisasi di peringkat negeri termasuk cukai ke atas ganja, kos yang berkaitan dengan legalisasi mungkin jauh melebihi sebarang hasil cukai tambahan. Sebagai contoh, “hasil cukai yang dikutip daripada alkohol adalah tidak sepadan dengan kos yang berkaitan dengannya. Cukai eksais persekutuan yang dikutip ke atas alkohol pada 2009 berjumlah sekitar $USD 9.4 bilion, hasil negeri dan tempatan daripada cukai alkohol berjumlah kira-kira $USD5.9 bilion. Jika digabungkan (S15.3 bilion), ini hanya lebih enam peratus daripada hampir $USD237.8 bilion (dilaraskan untuk inflasi 2009) dalam kos berkaitan alkohol daripada penjagaan kesihatan, perkhidmatan rawatan, kehilangan produktiviti dan keadilan jenayah.” Angka-angka ini memberikan gambaran yang lebih rumit tentang potensi aliran pendapatan dan kos yang mungkin dibawa oleh tindakan menghalalkan ganja ke negeri dan daerah. Pasaran gelap ganja yang sedia ada mungkin tidak akan hilang jika dadah itu dihalalkan dan dikenakan cukai. Penyelidikan oleh RAND Corporation menyatakan bahawa "terdapat motif keuntungan yang besar untuk penyedia pasaran gelap sedia ada untuk kekal dalam pasaran, kerana mereka masih boleh menampung kos pengeluaran mereka dan membuat keuntungan yang lumayan.” Atas sebab ini dan lain-lain, Strategi Kawalan Dadah Kebangsaan memfokuskan pada pencegahan dadah, rawatan, sokongan untuk pemulihan, dan strategi keadilan jenayah yang inovatif untuk memutuskan kitaran penangkapan, pemenjaraan dan penahanan semula. Pemanduan di bawah Pengaruh Dadah Memandu di bawah pengaruh dadah atau alkohol terus menimbulkan ancaman besar kepada keselamatan awam. Imbauan secarau sistematik literatur kajian menunjukkan bahawa penggunaan ganja akut dikaitkan dengan peningkatan risiko perlanggaran kenderaan bermotor yang mengakibatkan kecederaan serius atau kematian, berbanding pemandu yang tidak mengambil ganja. Malangnya, ini terlalu kerap ditunjukkan di jalan raya Amerika. Pada tahun 2009, ganja menyumbang 25 peratus daripada semua ujian dadah positif untuk pemandu cedera yang maut dengan keputusan ujian dadah diketahui dan untuk 43 peratus dalam kalangan kematian yang melibatkan pemandu berumur 24 tahun dan lebih muda dengan keputusan ujian dadah yang diketahui. Lebih-lebih lagi, kira-kira satu daripada lapan sekolah menengah yang menjawab tinjauan Memantau Masa Depan 2013 melaporkan memandu selepas menghisap ganja dalam masa dua minggu sebelum tinjauan temu bual, lebih banyak daripada bilangan yang melaporkan memandu selepas mengambil alkohol. Sebagai tindak balas kepada masalah ini, empat tahun lalu, ONDCP mengenal pasti pemanduan dadah sebagai keutamaan negara dalam Strategi Kawalan Dadah Kebangsaan 2010 dan menetapkan matlamat bercita-cita tinggi untuk mengurangkan pemanduan dadah di
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 161 Amerika Syarikat sebanyak 10 peratus menjelang tahun 2015. Dalam tempoh empat tahun sejak dijalankan, ia telah mencapai kemajuan dalam menangani isu ini. Kesimpulan Kita haruslah terus bekerjasama dengan belia, ibu bapa, pendidik dan rakan kongsi di peringkat persekutuan, negeri, tempatan, merentas kaum dan antarabangsa untuk mengurangkan penggunaan ganja di Amerika Syarikat dan di peringkat global. Penggunaan ganja menjejaskan sistem penjagaan kesihatan, membahayakan kesihatan, keselamatan pengguna itu sendiri, keluarga mereka dan komuniti kita. Disebabkan oleh perubahan besar dalam undang-undang negeri dan sikap yang sentiasa berubah terhadap dadah, tidak ada tongkat sakti untuk mengurangkan penggunaannya di seluruh negara. Terdapat cara untuk mencegah dan mengurangkan penggunaan ganja di Amerika, terutamanya dalam kalangan orang muda. Kerja berterusan kita mestilah menggabungkan usaha-usaha pencegahan, intervensi awal, langkah penguatkuasaan yang rasional, dan kajian berterusan dadah dan akibatnya. BACAAN 2: UNTUK MENGHALALKAN GANJA (oleh American Civil Liberties Union, ACLU) Kegagalan Perang Dadah Sepanjang 40 tahun yang lalu, Amerika Syarikat telah memerangi perang dadah domestik yang kalah dan dianggarkan menelan belanja satu trilion dolar, mengakibatkan lebih 40 juta tangkapan, menggunakan sumber penguatkuasaan undang-undang, menjadi penyumbang utama kepada kadar pemenjaraan yang merugikan, merosakkan banyak nyawa , dan mempunyai kesan buruk yang tidak seimbang kepada komuniti kulit berwarna. Keganasan yang dilakukan oleh Amerika Syarikat dalam peperangan ini, termasuklah peningkatan dramatik dalam tempoh hukuman penjara, dan telah mengakibatkan peningkatan 53% dalam penahanan dadah, peningkatan 188% dalam bilangan orang yang ditangkap kerana kesalahan ganja, dan peningkatan sebanyak 52% dalam bilangan orang di penjara negeri kerana kesalahan dadah, di antara tahun 1990 dan 2010. Malah, Amerika Syarikat kini mempunyai kadar pemenjaraan yang belum pernah berlaku dan tiada tandingannya: walaupun ia menyumbang 5% daripada populasi dunia, ia mempunyai 25 % daripada populasi penjara dunia. Walaupun menelan belanja berbilion-bilion dolar, Perang Melawan Dadah telah mencemarkan kesihatan sosial dan awam negara lantaran gagal memberi kesan ketara terhadap penggunaan atau ketersediaan dadah. Malah, Amerika Syarikat adalah pengguna terbesar dadah haram di dunia. Pada ulang tahun ke-40 Perang Melawan Dadah, bekas Presiden Amerika Syarikat, Jimmy Carter mengisytiharkannya sebagai kegagalan total, dengan menyatakan bahawa penggunaan dadah global untuk semua dadah telah meningkat pada tahun-tahun sejak perang dadah bermula. Separuh pertama Perang Melawan Dadah tertumpu sebahagian besarnya pada penguatkuasaan tanpa henti terhadap heroin dan undang-undang kokain dalam kalangan masyarakat miskin kulit berwarna. Tetapi dengan surutnya wabak kokain (crack) pada akhir
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 162 1980-an, agensi penguatkuasaan undang-undang mula beralih kepada sasaran mudah: ganja. Akibatnya, sejak 20 tahun lalu jabatan polis di seluruh negara telah mengarahkan sumber yang lebih besar ke arah penguatkuasaan undang-undang ganja. Malahan, walaupun tangkapan dadah secara keseluruhan mulai menurun sekitar tahun 2006, tangkapan ganja terus meningkat, dan kini merangkumi lebih separuh daripada semua tangkapan dadah di Amerika Syarikat. Pada tahun 2010, terdapat lebih daripada 20,000 orang yang dipenjarakan atas pertuduhan tunggal kerana memiliki ganja. Menghalalkan Penggunaan dan Pemilikan Ganja Cara paling berkesan untuk menghapuskan tangkapan kerana penggunaan dan pemilikan ganja, kerana perbezaan warna kulit, antara tangkapan yang kerap dilakukan, dan pelanggaran Pindaan Keempat yang sering mengiringi tangkapan sedemikian, adalah dengan menghalalkan ganja. Sebagai contoh, di Washington, orang kulit hitam hampir tiga kali lebih berkemungkinan ditangkap kerana memiliki ganja berbanding orang kulit putih, dan perbezaan warna kulit dalam tangkapan pemilikan ganja meningkat sebanyak 42% antara 2001 dan 2010. Dengan meluluskan Inisiatif 502, yang menghalalkan pemilikan ganja untuk orang yang berumur 21 tahun ke atas dan dengan itu menamatkan penahanan orang dewasa kerana memiliki, Washington juga telah menamatkan jurang perkauman sedemikian berkenaan dengan penahanan pemilikan ganja terhadap orang yang berumur 21 tahun atau lebih. Legalisasi atau menghalalkan ganja harus berlaku melalui sistem percukaian, pelesenan dan peraturan di mana perniagaan swasta yang dilesenkan dan dikawal oleh kerajaan boleh menjual ganja tertakluk kepada cukai jualan. Legalisasi melalui percukaian dan pelesenan bukan sahaja akan menyelesaikan wabak penangkapan dan jurang perkauman yang menyertainya dengan menghapuskan pemilikan dan penggunaan ganja daripada sistem keadilan jenayah, ia juga akan menyelamatkan kerajaan negeri dan tempatan yang kekurangan wang berjuta-juta dolar dalam pengurangan kos operasi polis, penjara, dan mahkamah yang boleh dialihkan untuk menyokong pendekatan kesihatan awam terhadap penagihan dadah dan menghadapi jenayah yang lebih serius. Sebagai contoh, pada tahun 2010, 61% daripada semua tangkapan dadah di Colorado adalah kerana memiliki ganja, bahagian peratusan kesembilan tertinggi di negara ini. Berikutan kelulusan Pindaan 64, yang menghalalkan pemilikan ganja untuk orang dewasa, polis boleh melabur semula sumber tersebut ke arah objektif kesihatan dan keselamatan awam yang lebih penting. Pada masa yang sama, legalisasi melalui percukaian dan kawal selia akan meningkatkan hasil baharu yang negara boleh membahagikan kepada sekolah awam, pencegahan penyalahgunaan bahan, termasuk program berasaskan komuniti dan sekolah, serta kepada dana am, belanjawan tempatan, penyelidikan dan penjagaan kesihatan. Menghalalkan ganja juga akan memberikan pesakit yang sakit tenat akses kritikal kepada ubat yang boleh mengurangkan kesakitan dan penderitaan mereka tanpa kesan sampingan yang berbahaya - seperti loya atau hilang selera makan - daripada banyak ubat preskripsi. Pada masa ini terdapat 19 negeri, bersama-sama dengan Daerah Columbia, yang membenarkan ganja untuk tujuan perubatan.
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 163 Legalisasi juga akan mengurangkan permintaan untuk ganja dari Mexico, dengan itu menghapuskan insentif keuntungan perdagangan ganja Mexico dan mengurangkan keganasan yang berkaitan dengannya. Malah, satu kajian menganggarkan bahawa undang-undang menghalalkan ganja di Colorado dan Washington akan melucutkan keuntungan kartel dadah Mexico masing-masing $USD1.425 dan $USD1.372 bilion. Oleh itu, negeri-negeri hendaklah: 1. Lesenkan, cukai dan kawal pengeluaran, pengedaran dan pemilikan ganja untuk orang berumur 21 tahun ke atas 2. Alih keluar hukuman jenayah dan sivil untuk aktiviti yang dibenarkan 3. Peruntukkan hasil cukai jualan ganja berkaitan kepada sekolah awam dan usaha-usaha pencegahan penyalahgunaan bahan, termasuk program berasaskan komuniti dan sekolah, serta dana awam, belanjawan tempatan, penyelidikan dan penjagaan kesihatan. Garis panduan peraturan khusus akan berbeza dari satu bidang kuasa ke satu bidang kuasa, bergantung pada undang-undang tempatan dan pendapat umum. Sebagai contoh, di Washington, Inisiatif 502 melarang penanaman ganja di rumah kecuali untuk pesakit ganja perubatan, manakala di Colorado, penanaman di rumah dibenarkan. Oleh itu, laporan ini menawarkan contoh peraturan untuk pertimbangan berpotensi berbanding dengan mengesahkan set peraturan tetap untuk setiap bidang kuasa. Inisiatif 502 di Washington menyediakan satu model kawal selia: ia memastikan pertubuhan yang dilesenkan untuk menjual ganja terletak sekurang-kurangnya 1,000 kaki dari sekolah, taman permainan dan taman, dan tidak mempamerkan ganja dalam cara yang boleh dilihat oleh orang ramai; mengehadkan ketersediaan kepada kedai yang tidak menjual produk selain ganja; melarang penggunaan awam dan paparan ganja; melarang penjualan kepada kanak-kanak bawah umur; menyekat pengiklanan secara amnya dan melarang pengiklanan di tempat yang sering dikunjungi oleh belia; dan menetapkan standard untuk memandu di bawah pengaruh ganja (iaitu, kandungan THC aktif) yang akan beroperasi seperti piawaian DUI alkohol. Agensi negeri juga boleh mengawal selia bilangan kedai bagi setiap daerah, waktu operasi, keselamatan, kawalan kualiti, pelabelan dan isu kesihatan dan keselamatan yang lain. Menghalalkan atau legalisasi ganja melalui sistem cukai dan kawal selia tidak seharusnya memberi mandat kepada pekerja negeri untuk menanam, mengedar atau menjual ganja, kerana kelakuan sedemikian memerlukan pegawai negeri melanggar undang-undang persekutuan dan dengan itu berkemungkinan didahulukan oleh undang-undang persekutuan (Akta Bahan Kawalan, 21 USC § 801) seperti sekarang. Tetapi undang-undang pengesahan boleh menghendaki pegawai negeri melaksanakan tugas pentadbiran, kementerian dan kawal selia yang diperlukan untuk melaksanakan dan mengawasi undang-undang dan peraturan negeri. Sebagai sebuah masyarakat majmuk, kita membenarkan penggunaan secara terkawal alkohol dan tembakau, bahan yang berbahaya kepada kesihatan dan kadang kala kepada keselamatan awam. Kita mendidik masyarakat tentang bahaya tersebut, dan telah membina sistem undang- undang yang membenarkan penggunaan dan pemilikan bahan ini sambil berusaha untuk melindungi orang ramai daripada bahaya penggunaannya. Berdasarkan penemuan laporan ini,
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 164 tidak ada sebab bahawa sistem sedemikian tidak boleh dibina dan diaplikasikan untuk kegunaan dan pemilikan ganja. Seperti Perang Amerika yang lebih besar terhadap Dadah, Perang Amerika terhadap ganja telah gagal. Penguatkuasaan undang-undang pemilikan ganja secara agresif tidak perlu menjerat ratusan ribu orang dalam sistem keadilan jenayah, memenuhi penjara kita, dijalankan dengan cara yang berat sebelah perkauman, membazirkan berjuta-juta dolar pembayar cukai dan tidak mengurangkan penggunaan atau ketersediaan ganja. Tangkapan pemilikan ganja juga membazirkan sumber polis yang berharga dan mengalihkan penguatkuasaan undang-undang daripada bertindak balas dan menyelesaikan jenayah serius. Sudah tiba masanya untuk penahanan memiliki ganja ditamatkan. Sumber diolah daripada: American Civil Liberties Union, The War on Marijuana in Black and White, 2013.
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 165 RUJUKAN 1. James Fieser, From Moral Issues that Divide Us https://www.utm.edu/staff/jfieser/class/160/3-drugs.htm Revised: 6/1/2021. 2. American Civil Liberties Union. 1995. “Against Drug Prohibition”. www.aclu.org/other/against-drug-prohibition. 3. American Civil Liberties Union. 2003. “Race and the War on Drugs.” www.aclu.org/Files/OpenFile.cfm?id=14087 4. Epicurus. Letter to Menoeceus. 5. Erickson, Pamela S. 2010. “Legal Issues Concerning State Alcohol Regulation,” U.S. House Judiciary subcommittee hearing. 6. James, William. 1902. Varieties of Religious Experience. 7. Kant, Immanuel. 1797. Doctrine of Virtue. 8. Maxim, Hiram. 1926. “The National Prohibition Law” Senate Judiciary subcommittee. 9. Mill, John Stuart. 1859. On Liberty. 10. Nietzsche, Friedrich. 1889. Twilight of the Idols. 11. Paley, William. 1785. Principles of Moral and Political Philosophy. 12. Plato. Phaedrus. 13. U.S. Department of Justice. 2013. DOJ memo, August 19. 14. U.S. Supreme Court. 2005. Gonzales v. Raich. 15. White House Office of National Drug Control Policy. 2010. National Drug Control Strategy. 16.Wine, Beer & Spirits Distributors of Minnesota. 2010. www.mndistributors.com/facts.cfm
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 166 SOALAN Sila jawab soalan-soalan berikut: 1. Terangkan perbezaan antara ketagihan fizikal dan psikologi. 2. Terangkan model penyakit dan model moral penagihan dadah. 3. Apakah empat hujah untuk penggunaan dadah? 4. Menurut Paley, apakah lima jenis bahaya yang terhasil daripada penggunaan dadah dan alkohol? 5. Jelaskan kritikan Stoik bahawa keseronokan harus dielakkan. 6. Apakah kritikan Stoik terhadap modifikasi (ubah suai) penggunaan dadah? 7. Jelaskan kritikan Kant bahawa mabuk/khayal menjejaskan pilihan bebas autonomi. 8. Jelaskan kritikan Nietzsche bahawa mabuk/khayal menghalang kreativiti. 9. Jelaskan kritikan James bahawa mistik yang disebabkan oleh dadah tidak boleh dipercayai. 10. Mengenai isu kemudaratan kepada orang lain dan kemudaratan kepada diri sendiri, apakah jawatan yang diambil oleh Mill, ACLU dan kerajaan AS? 11. Apakah pendirian kerajaan Persekutuan mengenai legalisasi atau menghalalkan ganja di peringkat negeri untuk tujuan perubatan dan rekreasi? 12. Terangkan kedudukan pengurangan kemudaratan pada dadah. 13. Apakah sistem pengagihan alkohol tiga peringkat? 14. Apakah kritikan terhadap tiga hujah konservatif terhadap penggunaan dadah? 15. Apakah kritikan terhadap tiga hujah liberal yang memihak kepada penggunaan dadah? Bacaan 1: ONDCP 1. Menurut ONDCP, apakah beberapa risiko kesihatan ganja? 2. Menurut ONDCP, apakah pendirian FDA mengenai ganja? 3. Apakah pandangan ONDCP terhadap usaha untuk legalisasi atau menghalalkan ganja di peringkat negeri? Bacaan 2: ACLU 1. Menurut ACLU, dalam cara apakah perang terhadap dadah telah gagal? 2. Menurut ACLU, dalam beberapa cara, apakah dasar dan faedah yang mungkin untuk menghalalkan ganja? Esei Ringkas Pilih mana-mana satu daripada pandangan berikut dalam bab ini dan kritikkannya dalam sekurang-kurangnya 150 patah perkataan. Model penyakit atau model moral penagihan dadah; salah satu daripada empat hujah untuk penggunaan dadah; Pandangan Paley tentang bahaya daripada dadah; pandangan Stoik tentang keseronokan; Pandangan Kant tentang mabuk; Pandangan James tentang mistik yang disebabkan oleh dadah; Pandangan Mill tentang bahaya daripada dadah; sistem pengagihan alkohol tiga peringkat.
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 167 8 ETIKA SALAH MENGGUNAKAN DADAH8 Abstrak Perang terhadap dadah dikritik secara meluas sebagai tidak adil. Idea bahawa undang-undang yang melarang dadah adalah tidak adil dengan mudah boleh membawa kepada kesimpulan bahawa undang-undang tersebut tidak patut kita hormati, jadi satu-satunya alasan moral kita untuk mematuhinya adalah dari kewajipan moral umum untuk mematuhi undang-undang, dan bukannya daripada apa-apa yang merisaukan moral, tentang penggunaan dadah itu sendiri. Dalam tulisan ini, saya berpendapat bahawa garis pemikiran ini adalah salah. Saya mulakan dengan berhujah bahawa undang-undang dadah sememangnya tidak adil. Walau bagaimanapun, selagi ia masih dilarang, saya berpendapat bahawa kita mempunyai alasan moral yang kukuh untuk mengelakkan penggunaan dadah. Pertama, pengguna dadah bertanggungjawab sebahagiannya terhadap keadaan ganas dan eksploitatif di mana banyak dadah dihasilkan dan diedarkan. Kedua, cara yang tidak sama rata di mana undang-undang dadah dikuatkuasakan menjadikan penggunaan dadah oleh banyak orang sebagai penggunaan keistimewaan yang tidak beretika. Sebab-sebab ini tidak bergantung kepada kewujudan kewajipan moral umum untuk mematuhi undang-undang; kita harus menahan diri daripada menggunakan dadah secara haram walaupun larangan itu tidak adil dan walaupun kita tidak mempunyai kewajipan am untuk mematuhi undang-undang. Malah, undang-undang dadah ternyata mewakili kes pengecualian yang menarik dalam perbahasan yang lebih luas tentang kewajipan ini, dan saya berpendapat bahawa ketidakadilan undang-undang yang menjana alasan untuk tidak melanggarnya. Kata kunci: perang terhadap dadah, kewajipan, dadah, etika pengguna Pengenalan Adakah tidak beretika menggunakan dadah terlarang? Mengikut satu cara berfikir tentang persoalan ini, jawapannya bergantung kepada pandangan kita tentang etika kepatuhan kepada undang-undang. Kita mungkin berpendapat bahawa penggunaan dadah adalah tidak beretika kerana ia menyalahi undang-undang, dengan alasan bahawa (biasanya) tidak beretika untuk melanggar undang-undang negara yang adil. Sebaliknya, kita mungkin berfikir bahawa pengharaman dadah adalah tidak adil, dan oleh itu tidak mewajibkan ketaatan kita. Walau bagaimanapun, terdapat cara lain untuk berfikir tentang soalan itu. Daripada menumpukan pada etika penggunaan dadah melalui kaca mata undang-undang, kita mungkin berfikir dan bukannya dadah rekreasi sebagai produk pengguna yang popular. Dipertimbangkan dengan cara ini, kita boleh bertanya sama ada pembelian dan penggunaan dadah haram adalah tidak beretika, dengan cara yang sama kita boleh bertanya sama ada adalah beretika untuk membeli mana-mana produk pengguna lain. Banyak barangan pengguna dihasilkan dengan cara yang berbahaya, eksploitatif atau merosakkan alam sekitar, dan ini menimbulkan kebimbangan moral yang penting bagi pengguna. Kilang pakaian Rana Plaza 2013 runtuh di Bangladesh, misalnya, membawa etika pakaian kos rendah ke dalam kesedaran 1. 8 Doucet, M. 2017. Just Say No (For Now): The Ethics of Illegal Drug Use, University of Waterloo DOI: 10.31009/LEAP.2017.V5.01.
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 168 awam; aktivis kebajikan haiwan telah lama berhujah bahawa pengilangan ternakan daging yang adalah tidak beretika; dan kos persekitaran kenderaan utiliti sukan (SUV) berkuasa gas, sebagai contoh, menjadikan mereka sasaran kritikan moral. Cara bertanya tentang etika penggunaan dadah ini tidak dianggap sebagai elemen terpenting dalam jawapan terhadap status undang-undang. Selagi dadah rekreasi tidak dibenarkan secara sah, sebagai produk pengguna, kita mempunyai alasan moral yang kukuh untuk menahan diri daripada penggunaan dadah rekreasi kerana ia masih menyalahi undang-undang. Namun begitu, larangan penggunaan dadah rekreasi ini juga yang menjadikan pembelian dan penggunaan dadah rekreasi tidak beretika kerana mereka yang memerlukannya melanggar alasan moral dan tidak beretika dengan melanggar undang-undang untuk mendapatkannya. Seksyen 2 berhujah bahawa larangan dadah adalah tidak adil. Bagi sesetengah orang, ini bermakna undang-undang dadah tidak patut kita hormati, jadi penggunaan dadah bukanlah isu moral yang penting. Walau bagaimanapun, seksyen 3 seterusnya berhujah bahawa selagi dadah kekal haram, terdapat alasan moral yang kukuh untuk mengelak daripada menggunakannya. Ini adalah dua sebab yang berbeza. Pertama, pengguna dadah bertanggungjawab sebahagiannya terhadap keadaan ganas dan eksploitatif di mana banyak ubat-ubatan dadah dihasilkan dan diedarkan. Kedua, pelaksanaan undang-undang dadah tidak sama rata dikuatkuasakan kepada ramai orang yang digunakan sebagai suatu keistimewaan tidak beretika (ekpolitasi undang-undang). Hakikat bahawa undang-undang larangan dadah memainkan peranan penting dalam hujah ini, kerana keadaan pengeluaran dan pengedaran yang berbahaya dan penguatkuasaan yang tidak sama rata kedua-duanya dihasilkan oleh undang-undang larangan dadah. Walau bagaimanapun, hujah itu tidak bergantung kepada kewujudan kewajipan moral secara umum untuk mematuhi undang-undang: Seksyen 4 berhujah bahawa kita harus menahan diri daripada penggunaan dadah haram walaupun larangan itu tidak adil dan walaupun kita tidak mempunyai kewajipan moral secara umum untuk mematuhi undang-undang sebuah negeri yang adil. Malah, undang-undang dadah ternyata mewakili kes pengecualian yang menarik dalam perbahasan yang lebih luas tentang kewajipan ini. Tidak kira sama ada kita mempunyai kewajipan sedemikian, kita mempunyai alasan moral yang kukuh untuk tidak melanggar undang-undang dadah. Akhir sekali, Bahagian 5 seksyan ini mempertimbangkan pelbagai kemungkinan bantahan terhadap hujahan tersebut. Bertentangan dengan itu, sebab-sebab yang menjadikan undang-undang dadah tidak adil juga memberi kita alasan moral yang kukuh untuk tidak menggunakan dadah haram. Alasan moral yang kukuh untuk mengelakkan dadah timbul bukan di sebalik ketidakadilan undang-undang dadah, tetapi lebih tepatnya kerana undang-undang tersebut; tanpa adanya larangan, penggunaan dadah akan, sekurang-kurangnya, lebih kurang tidak bermoral (dan mungkin tidak bermoral sama sekali). Ini memberi kita satu sebab untuk mengelakkan dadah sedangkan ia adalah haram, dan berusaha untuk membatalkan larangan dadah, sama ada kita mahu menggunakannya atau tidak.
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 169 1. Larangan Yang Tidak Adil Terdapat banyak hujah bahawa pengharaman dadah adalah tidak adil. Ada yang mendakwa bahawa penggunaan dadah adalah 'jenayah tanpa mangsa', oleh itu larangan mengganggu kebebasan. Yang lain menunjuk kepada kepura-puraan kerajaan yang mengharamkan kebanyakan ubat-ubatan dadah kerana bimbang tentang kesihatan sambil membenarkan - dan mendapat keuntungan daripada - penjualan alkohol dan tembakau. Walaupun dadah boleh menjadi sangat tidak sihat, begitu juga banyak perkara yang tidak dikawal oleh kerajaan dengan sekatan jenayah (Husak 2002, 2005). Hujah-hujah ini kuat, tetapi ia bukan fokus utama saya. Walaupun kita mengetepikan kebimbangan tentang kebebasan dan kemunafikan, undang-undang dadah yang sedia ada adalah tidak adil kerana kemudaratan yang besar yang dijananya. Pengharaman dadah selalunya wajar atas alasan bahawa dadah berbahaya kepada kesihatan pengguna. Penggunaan dadah sememangnya boleh menyebabkan kemudaratan yang ketara, termasuk kematian, dan satu idea yang kuat menyokong larangan ialah ia mengurangkan kadar keseluruhan penggunaan dadah, dan seterusnya melindungi bakal pengguna dadah daripada bahaya yang serius. Walau bagaimanapun, penyokong kepada pendekatan 'pengurangan kemudaratan' terhadap dadah sering menunjukkan bahawa larangan boleh memburukkan lagi masalah kesihatan yang ingin ditangani. Larangan tidak menamatkan penggunaan dadah; sebenarnya, bukti dari Eropah menunjukkan bahawa ia tidak mengurangkan penggunaan dadah dengan berkesan, kerana dikriminalisasi tidak menyumbang kepada peningkatan penggunaan dadah (Vuolo 2013). Apa yang dilakukan oleh larangan atau pengharaman adalah meminggirkan pengguna dadah, menjadikan mereka lebih terdedah dan kurang mendapat akses kepada penjagaan kesihatan dan perkhidmatan sosial yang lain. Oleh itu, ia boleh meningkatkan kesan kesihatan negatif penggunaan dadah, walaupun kadar penggunaan dadah menurun (Drucker 1999). Oleh itu, penyokong pengurangan kemudaratan sering menganjurkan pendikriminalisasian untuk mengurangkan kesan kesihatan penggunaan dadah. Jika justifikasi untuk larangan adalah bahawa ia melindungi kesihatan, dan jika, seperti yang dilihat oleh bukti, ia sebenarnya menyumbang kepada hasil kesihatan keseluruhan yang lebih teruk, maka larangan, dengan semua kos yang menyertainya, adalah tidak wajar. Kos ini adalah ketara, dan menjejaskan lebih ramai orang berbanding pengguna dadah. Malah, kos ini sangat ketara sehinggakan terdapat alasan yang baik untuk menganggap larangan itu tidak wajar walaupun ia berjaya ia bertujuan untuk melindungi kesihatan pengguna dadah yang berpotensi. Dua bantahan yang berpotensi ialah: 1) beberapa kebebasan boleh disekat secara wajar untuk mencapai barangan sosial yang penting, dan larangan dadah mungkin merupakan contoh sekatan yang wajar; dan 2) ketidakkonsistenan boleh diselesaikan dengan lebih daripada satu cara. Mungkin masalah sebenar adalah status undang- undang alkohol, bukan larangan dadah lain. Pertama, larangan mewujudkan pasaran gelap untuk pengeluaran dan pengedaran dadah haram, dan pasaran gelap ini sangat ganas. Antara tahun 2006 dan 2010, sebagai contoh, perang antara kartel dadah dan kerajaan Mexico membunuh sekurang-kurangnya 41,648 orang dan mungkin puluhan ribu lagi. Kebanyakan keganasan ini adalah akibat langsung daripada undang-undang dadah sedia ada. Perdagangan itu tidak dikawal oleh kontrak, pertikaian tidak boleh ditangani di
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 170 mahkamah, dan kerana ia menyalahi undang-undang perdagangan dadah adalah (bagi sesetengah orang) amat menguntungkan. Fakta ini digabungkan untuk mendorong keganasan. Memansuhkan undang-undang dadah dan menamatkan Perang Melawan Dadah mungkin tidak sepenuhnya menghapuskan keganasan berkaitan dadah, kerana pasaran undang- undang pun boleh menarik keganasan. Namun begitu, bukti menunjukkan dengan kuat bahawa larangan meningkatkan keganasan itu dengan ketara (Werb et al. 2010). Kedua, jenayah kekerasan bukan satu-satunya kos sosial perdagangan dadah. Mereka yang bekerja dalam perdagangan dadah adalah pekerja: mereka bekerja dalam sektor ekonomi yang besar dan menguntungkan. Kerana ia menyalahi undang-undang, pekerja tersebut menghadapi risiko keganasan tanpa perlindungan daripada undang- undang kontrak, undang-undang buruh, insurans pekerjaan atau pampasan pekerja. Oleh itu, mereka terbuka kepada eksploitasi serius, dan secara amnya bergaji rendah: Pengedar dadah Amerika selalunya mendapat gaji kurang daripada gaji minimum dalam pekerjaan yang sangat berbahaya (Levitt dan Venkatesh 2000). Jika eksploitasi pekerja pakaian Bangladesh memberi kita unjuran, eksploitasi pekerja dadah Mexico dan Amerika Utara yang dimungkinkan melalui larangan juga harus dilakukan. Ketiga, pekerja dan pengguna dadah menghadapi risiko besar pemenjaraan, malah lebih daripada keganasan berkaitan dadah, akibat langsung daripada larangan dadah tersebut. Pada tahun 2015, terdapat hampir 300,000 orang yang dipenjarakan di Amerika kerana jenayah dadah (Carson dan Anderson 2016), dan 947,000 lagi dalam percubaan (Kaeble dan Bonczar 2016), untuk sejumlah lebih daripada 1.2 juta rakyat Amerika dengan autonomi mereka dihadkan dengan ketara kerana larangan dadah. Memandangkan jumlah ini mengecualikan kebanyakan jenayah kekerasan yang berkaitan dengan dadah, ia mungkin kurang melaporkan bilangan orang yang dipenjarakan kerana larangan dadah. Lebih-lebih lagi, pemenjaraan bukan sahaja mengenakan kos kepada pesalah dadah: ia mahal kepada kerajaan, kerana menempatkan begitu ramai banduan adalah sangat mahal menguruskan operai penjara. Wang kerajaan yang dibelanjakan untuk perang dadah adalah wang yang tidak boleh dibelanjakan untuk program kerajaan lain yang bernilai, dan kos peluang tersebut harus dikira antara kos sebenar perang dadah. Jika undang-undang dadah tidak wajar, maka banyak kos ini juga tidak wajar. Keempat, mereka yang disabitkan dengan jenayah dadah mengalami kemudaratan sebenar di samping pemenjaraan. Dalam banyak bidang kuasa, penjenayah yang dibebaskan kehilangan hak mengundi dan hak untuk menjadi juri. Mereka juga kehilangan akses kepada perumahan awam, pinjaman pelajar persekutuan, program kesihatan dan kebajikan persekutuan, dan setem makanan (Alexander 2010: Bab 4). Jika mereka bekerja, mereka biasanya kehilangan pekerjaan, dan menghadapi peluang ekonomi yang berkurangan apabila mereka dibebaskan, kerana majikan boleh menafikan pekerjaan kepada mereka yang disabitkan dengan jenayah. Akhirnya, undang-undang dadah dikuatkuasakan dengan cara yang tidak adil. Walaupun kadar penggunaan dadah yang hampir sama, orang Afrika-Amerika ditangkap kerana jenayah dadah pada kadar yang lebih tinggi daripada orang kulit putih, perbezaan yang tidak dapat dijelaskan oleh sifat kesalahan dadah yang berbeza antara kaum (Mitchell dan Caudy 2015). Sebagai contoh, Afrika-Amerika membentuk 13.3% daripada penduduk AS, tetapi 38.3% daripada mereka yang berada di penjara
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 171 persekutuan mengenai perubahan dadah; orang kulit putih (bukan Hispanik) Amerika, sebaliknya, adalah 62% daripada penduduk AS tetapi hanya 21.6% daripada mereka yang berada di penjara persekutuan atas tuduhan dadah (Taxy et al. 2015). Ini bermakna bahawa orang Afrika Amerika adalah sembilan kali lebih mungkin daripada orang kulit putih Amerika berada di penjara persekutuan atas sabitan dadah. Ketidakadilan penguatkuasaan undang-undang dadah mengikut perbezaan kaum turun menambah kos sosial pemenjaraan. Bukan sahaja pesalah dadah dipenjarakan, mereka kehilangan hak politik, mengalami kegawatan ekonomi dan sosial, semua ini ini adalah kos yang serius. Ia juga melahirkan ketiadakseimbangan sosial secara tidak langsung kepada kaum minoriti yang sudah kurang bernasib baik. Ini telah menyebabkan Michelle Alexander, antara lain, membandingkan undang-undang dadah dengan undang- undang Jim Crow, yang digunakan untuk menafikan perumahan, pekerjaan dan hak demokrasi Afrika-Amerika (2010). Jurang perkauman dalam penguatkuasaan menjadikan komuniti Afrika-Amerika lebih miskin, lebih terdedah dan kurang berpengaruh dari segi politik. Oleh itu undang-undang dadah memainkan peranan penting dalam mengekalkan perkauman sistematik dalam masyarakat Amerika. Jelaslah dengan pertimbangan hujah ini, undang-undang dadah membawa kos sosial yang besar. Jika kos ini wajar, ia harus ditimbang dengan faedah sosial yang sepadan. Walaupun kesan tepat larangan terhadap kadar penggunaan dadah dan kemudaratan dadah yang berkaitan dengan kesihatan adalah persoalan yang rumit, mereka yang bertujuan untuk mengurangkan kos kesihatan penggunaan dadah sering berhujah menyokong dikriminalisasi atau legalisasi dan bukannya larangan. Tetapi walaupun ini adalah satu kesilapan, dan ternyata larangan itu mengurangkan kadar penggunaan dan kemudaratan yang berkaitan dengan kesihatan dadah, faedah ini perlu diseimbangkan dengan kos besar lain yang berkaitan dengan larangan. Kos tersebut - termasuk keganasan, eksploitasi pekerja, pemenjaraan beramai-ramai, perpecahan dalam komuniti dan perkauman sistematik - dengan ketara mengatasi sebarang pengurangan kecil dalam penggunaan dadah atau kos kesihatan yang mungkin diperoleh melalui larangan. Akibatnya, larangan undang-undang dadah adalah tidak adil. 2. Alasan Moral Menghidari Dadah Terlarang Saya telah berhujah bahawa pengharaman dadah adalah tidak adil. Tetapi apakah implikasi moral, untuk individu terhadap tuntutan ini? Perkara yang paling jelas ialah kita harus berusaha untuk memansuhkan larangan, termasuk menekan ahli politik kita untuk meninggalkan Perang Melawan Dadah. Beberapa bidang kuasa telah mengambil langkah ke arah itu. Pada tahun 2001, Portugal menyahjenayah pemilikan mudah semua ubat-ubatan dadah: pengguna dadah diarahkan kepada rawatan, dan dihukum dengan, paling banyak, denda kecil. Pengedaran dadah, bagaimanapun, pengedaran tetap menjadi jenayah. Penggunaan rekreasi ganja adalah sah di Uruguay, di lapan negeri Amerika dan Daerah Columbia, dan kerajaan Kanada telah komited untuk mengesahkan ganja menjelang Julai 2018. Pada masa ini, bagaimanapun, pengesahan borong dadah tidak dapat dilaksanakan secara politik dalam hampir setiap negara. Memandangkan ketidakadilan undang-undang tersebut, adalah menggoda untuk menganggap bahawa mereka tidak mempunyai apa-apa tuntutan terhadap penghormatan kita, dan supaya penggunaan dadah tidak secara moralnya tidak menyenangkan.
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 172 Terdapat sebab-sebab bukan moral yang sangat baik untuk tidak mengambil dadah. Pertama, banyak dadah haram membawa risiko kesihatan yang serius. Risiko ini mungkin bukan sebab yang baik untuk mengharamkan dadah - sebenarnya, ini mungkin sebab yang baik untuk tidak mengharamkan dadah - tetapi ia boleh menjadi sebab yang sangat baik untuk tidak mengambil dadah. Kedua, memandangkan dadah itu haram, dalam membeli dan menggunakan dadah seseorang itu menghadapi risiko sekatan jenayah, termasuk penjara. Seperti yang kita lihat, ini adalah risiko yang tidak boleh diabaikan untuk ahli kumpulan yang kurang bernasib baik. Walau bagaimanapun, kedua-dua sebab ini adalah berhemat. Mungkin untuk kepentingan diri kita untuk mengelakkan dadah haram, tetapi adakah kita mempunyai alasan moral untuk menahan diri daripada membeli dan mengambilnya? Saya berpendapat bahawa penggunaan dadah secara haram sememangnya tidak bermoral. Pengharaman dadah sememangnya tidak adil. Namun begitu, larangan penggunan dadah semasa memberi kita dua sebab moral yang berbeza untuk tidak melanggar undang-undang dadah. Pertama, dadah dihasilkan dan diedarkan dengan cara yang tidak beretika. Kedua, penggunaan dadah oleh ramai pengguna mewakili satu bentuk keistimewaan yang tidak menyenangkan. Lebih-lebih lagi, kita mempunyai alasan moral ini untuk mengelakkan dadah, bukan sahaja di sebalik ketidakadilan undang-undang, tetapi sebaliknya kerana itu. Sebaliknya pula, kerana runtutan keinginan menggunakan dadah, menyebabkan pelanggaran undang-undang berlaku berpunca daripada ketidakadilan undang-undang itu sendiri yang melarang penggunaan dadah dan menjadikan mereka yang menggunakan dadah tidak bermoral. 2.1 Pengeluaran yang tidak beretika Pendekatan pengurangan kemudaratan terhadap ubat-ubatan dadah dengan menyokong merawatnya sama seperti produk pengguna berbahaya yang lain. Ini adalah hujah untuk memansuhkan larangan, tetapi memikirkan dadah sebagai produk pengguna mempunyai implikasi moral yang lain. Lagipun, kita mempunyai alasan moral yang kukuh untuk mengelakkan produk pengguna yang dihasilkan oleh pengilang dengan cara yang tidak semestinya berbahaya dan mengeksploitasi tenaga kerja. Sebagai contoh, kita harus mengelak daripada membeli pakaian yang dikeluarkan oleh pengilang yang mengekploitasi buruh kanak-kanak. Pakaian yang dihasilkan secara beretika mungkin lebih mahal, tetapi penjimatan kos untuk pengguna yang agak mewah tidak membenarkan eksploitasi dan kematian pekerja pakaian Bangladesh. Perdagangan dadah, seperti yang kita lihat, adalah ganas dan eksploitatif: pekerja dadah dibunuh dan dieksploitasi dalam jumlah yang besar. Oleh itu, kita harus mengelakkan dadah atas sebab yang sama bahawa kita tidak sepatutnya membeli pakaian yang dibuat di kilang yang kotor dan berbahaya; kedua-duanya dihasilkan dengan cara yang berbahaya dan eksploitatif, dan pengguna membolehkan dan mendapat manfaat daripada eksploitasi itu. Perkara ini bukan bahawa semata- mata kita boleh melakukan sesuatu untuk mencegah kemudaratan perdagangan dadah, walaupun ini sememangnya benar. Sebaliknya, maksudnya ialah pengguna dadah dalam erti kata yang penting bertanggungjawab secara langsung terhadap kemudaratan tersebut. Permintaan mereka terhadap dadah yang membolehkan kemudaratan perdagangan dadah berterusan. Pengguna dadah, tentu sahaja, tidak
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 173 bertanggungjawab sepenuhnya untuk kemudaratan tersebut, kerana kerajaan yang menguatkuasakan larangan tersebut turut dipersalahkan. Namun begitu, memandangkan realiti larangan, pengguna dadah patut dipersalahkan atas kemudaratan yang ditimbulkan oleh pilihan penggunaan mereka. Ramai orang kaya di Amerika Utara dan Eropah yang berkeras untuk membeli barangan pengguna yang dihasilkan secara beretika, bersifat organik (tidak memudaratkan alam sekitar) dan perdagangan saksama juga harus mengelakkan dadah haram, sebabnya kita harus mengelakkan dadah sedemikian dengan alasan moral yang lebih umum yang kita perlu elakkan semua produk yang dihasilkan secara tidak beretika. Walau bagaimanapun, alasan moral untuk mengelakkan dadah haram ini boleh dikatakan lebih kuat daripada kebanyakan barangan pengguna yang tidak beretika. Pertama, berbanding barangan lain yang dikeluarkan secara tidak beretika, perdagangan dadah menggabungkan kemudaratan yang lebih besar dengan pengguna yang jauh lebih sedikit. Hampir semua orang di Amerika Utara dan Eropah Barat memakai pakaian setiap hari. Majoriti mungkin memiliki beberapa pakaian yang dihasilkan oleh industri yang tidak selamat dan eksploitatif. Sebaliknya, kira-kira separuh daripada rakyat Amerika Utara tidak pernah menggunakan dadah haram, dan di bawah 10% menggunakannya dengan kerap. Namun begitu, walaupun saiz pasaran dadah haram yang jauh lebih kecil, keganasan berkaitan dadah menyumbang kadar kematian dan pembunuhan yang tinggi berbanding kematian dalam industri pakaian yang tidak selamat. Runtuhan Plaza Rana pada April 2013 mengorbankan 1,129 warga Bangladesh, kebanyakannya pekerja pakaian, dan kebakaran kilang pada 2012 mengorbankan 117 lagi. Jumlah ini membimbangkan, tetapi ia jauh lebih kecil berbanding dengan beribu-ribu rakyat Amerika dan puluhan ribu rakyat Mexico yang terbunuh dalam keganasan dadah sejak 2006. Ini bukan untuk meminimumkan kemudaratan industri pakaian, sebaliknya untuk menonjolkan kemudaratan besar yang disebabkan oleh perang dadah. Sejauh mana mereka yang membeli dadah atau pakaian yang dihasilkan secara tidak beretika terlibat dalam kemudaratan yang berkaitan dengan pengeluaran mereka, didapati mereka yang membeli dadah adalah lebih terlibat, kerana kemudaratan yang jauh lebih besar merebak pada bilangan pelanggan yang lebih kecil. Kedua, terdapat perbezaan institusi antara kemudaratan yang terhasil daripada perdagangan dadah dan dari kilang pakaian yang tidak beretika. Kemudaratan perdagangan dadah adalah produk langsung daripada undang-undang jenayah: kerana dadah adalah haram, terdapat begitu banyak keganasan dan eksploitasi dalam pengeluaran dan pengedarannya. Kemudaratan industri pakaian, sebaliknya, muncul sebahagian besar daripada sistem ekonomi global di mana syarikat multinasional berusaha untuk memaksimumkan keuntungan dengan mengeluarkan barangan di negara yang mempunyai kos buruh yang rendah, dan piawaian dan perlindungan buruh yang rendah. Perbezaan yang penting ini berlaku, kerana undang-undang jenayah berada di bawah kawalan demokrasi dengan cara yang tidak dimiliki oleh institusi ekonomi global. Rakyat Amerika tidak boleh begitu sahaja menamatkan larangan dengan mengundi parti yang berjanji untuk berbuat demikian; tidak ada parti sedemikian
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 174 dan dalam apa jua keadaan institusi demokrasi Amerika (dan lain-lain) distrukturkan supaya majoriti sokongan awam terhadap sesuatu dasar tidak menjamin bahawa dasar itu akan dimajukan oleh parti yang memerintah atau diluluskan menjadi undang-undang. Namun, ia berada dalam lingkungan kuasa kerajaan yang dipilih secara demokratik untuk menamatkan larangan, dan kegigihannya mengakibatkan sekurang-kurangnya sebahagian daripada sokongan berterusannya dalam kalangan pengundi. Jika menamatkan ketidakadilan larangan sebagai isu yang cukup penting untuk pengundi yang mencukupi, ia akan mempunyai daya tarikan politik yang lebih besar. Lebih-lebih lagi, bidang kuasa yang telah meliberalisasikan undang-undang dadah sebahagian besarnya mereka telah berbuat demikian akibat tekanan politik daripada rakyat mereka. Tujuh daripada lapan bidang kuasa Amerika yang menghalalkan ganja rekreasi berbuat demikian sebagai hasil undian majoriti atas inisiatif undi (iaitu melalui plebisit); rancangan kerajaan Kanada untuk menghalalkan ganja pada separuh pertama 2018 akan memenuhi janji yang dibuat oleh Parti Liberal yang mentadbir dalam kempen pilihan raya 2015; dan, sudah tentu, petikan 1933 Pindaan ke-21 kepada Perlembagaan AS, yang memansuhkan larangan alkohol, adalah hasil daripada undi majoriti 2/3 daripada kedua-dua Dewan Kongres. Oleh kerana undang-undang jenayah berada di bawah kawalan demokrasi, rakyat negeri yang melarang dadah - kesemuanya, dan bukan hanya pengguna dadah - dalam erti kata yang penting bertanggungjawab terhadap kemudaratan yang terhasil daripada perdagangan dadah. Kemudaratan tersebut adalah hasil daripada dasar yang digubal oleh institusi demokrasi dan pada dasarnya menyatakan pandangan orang ramai yang dipertimbangkan. Walaupun perkaitan antara keutamaan dasar majoriti dan kandungan undang-undang adalah jauh dari mudah, namun terdapat pengertian penting di mana larangan menamatkan berada dalam kawalan orang awam Amerika; ia hanya memerlukan pemansuhan beberapa undang-undang jenayah dan meluluskan beberapa undang-undang baharu, sesuatu yang sepenuhnya berada dalam kuasa kerajaan yang dipilih secara demokratik yang responsif kepada orang ramai yang memilih mereka. Bahawa ini sangat tidak mungkin mencerminkan sebahagiannya fakta bahawa sebahagian besar orang awam Amerika menyokong Perang Melawan Dadah dan kemudaratan yang ditimbulkannya, dan sokongan tersirat ini boleh dikatakan menjadikan orang ramai terlibat dalam bahaya yang dijana oleh larangan itu. Tanggungjawab institusi ini, bagaimanapun, adalah kurang jelas seperti dalam kes ekploitasi buruh dalam industri. Institusi ekonomi global tidak berada di bawah kawalan demokrasi langsung rakyat mana-mana negara tertentu: malah, kebanyakan institusi sedemikian selalunya tidak berada di bawah kawalan berpusat sama sekali, dan pastinya tidak dikekang dengan ketara oleh kawalan demokrasi. Kerajaan yang dipilih secara demokratik boleh memilih – dengan kos yang tinggi – untuk menarik diri daripada beberapa institusi tersebut, tetapi walaupun mereka berbuat demikian, institusi tersebut terus berkuat kuasa dan mempunyai kuasa yang besar. Jadi pengguna individu di negara kaya kurang bertanggungjawab terhadap kerja institusi tersebut.
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 175 Selain itu, institusi politik negara pengeluar pakaian seperti Bangladesh juga memikul tanggungjawab terhadap piawaian dan penguatkuasaan buruh yang longgar. Itu bukan bermakna tiada apa yang boleh kita lakukan, sudah tentu, tetapi penguatkuasaan piawaian buruh global adalah kurang tertakluk kepada kawalan demokrasi berbanding kandungan undang-undang jenayah domestik. Walaupun kita tidak boleh hanya mengubah susunan ekonomi global dengan mengundi untuk berbuat demikian, kita boleh mengubah undang-undang jenayah negara kita melalui cara demokrasi yang mudah, seperti yang dilakukan di Portugal dan beberapa negeri Amerika. Keupayaan kita untuk mengurangkan kemudaratan perang dadah melalui cara demokrasi menjadikan kita lebih bertanggungjawab secara moral untuk kelangsungan bahaya tersebut. 2.2 Keistimewaan Kita semua mempunyai sebab untuk tidak menggunakan barangan pengguna yang dihasilkan secara tidak beretika. Tetapi sama seperti kita boleh memenuhi tanggungjawab ini dengan membeli perdagangan yang adil dan makanan dan pakaian organik, mungkin kita boleh melakukan perkara yang sama dengan dadah: ganja yang ditanam sendiri dan diperoleh dari segi etika, sebagai contoh, akan mengelakkan banyak kebimbangan yang dibangkitkan di atas. Bantahan kepada hujahan ini dibincangkan seperti berikutnya. Walaupun kita mengakui kemungkinan dadah bersumberkan pengeluaran beretika, terdapat sebab moral tambahan untuk menahan diri daripada penggunaan dadah yang terpakai kepada ramai - walaupun bukan semua - pengguna dadah. Kebebasan untuk menggunakan dadah haram tanpa rasa takut yang ketara terhadap sekatan jenayah adalah satu ekspresi keistimewaan kelas pertengahan kulit putih. Memandangkan perbezaan kaum yang melampau dalam penguatkuasaan undang-undang dadah, ia boleh dikatakan antara bentuk yang lebih berkuasa yang boleh diambil oleh keistimewaan tersebut. Orang Amerika Utara yang berkulit putih, kelas pertengahan, berpendidikan universiti biasanya boleh membeli dan mengambil dadah terlarang dengan selamat dengan pengetahuan bahawa sangat tidak mungkin mereka akan ditahan oleh polis, diperiksa, ditangkap, didakwa atau disabitkan kesalahan. Orang Afrika-Amerika, bagaimanapun, lebih daripada empat kali lebih berkemungkinan daripada orang kulit putih Amerika untuk ditangkap kerana dadah, walaupun menggunakan dadah pada kadar yang lebih kurang sama (Mitchell dan Caudy 2015). Caj dadah juga berpotensi menjadi lebih mahal untuk rakyat Amerika yang berpendapatan rendah daripada kelas pertengahan; kehilangan perumahan awam, kebajikan atau setem makanan adalah bukan isu bagi pengguna dadah profesional kulit putih yang memiliki rumah, tetapi merupakan risiko yang ketara bagi pengguna dadah berpendapatan rendah. Bahawa orang Afrika-Amerika lebih berkemungkinan berbanding orang kulit putih Amerika untuk menjadi miskin berpotensi berhadapan ketidakadilan, kerana mereka lebih berkemungkinan ditangkap kerana jenayah dadah, dan lebih berkemungkinan mengalami kesukaran yang ketara akibat penangkapan sedemikian. Bukan sahaja mereka lebih berkemungkinan ditangkap kerana menggunakan dadah berbanding pengguna dadah kulit putih yang mewah, tetapi penangkapan sedemikian boleh menyebabkan mereka kehilangan tempat tinggal.
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 176 Kemungkinan peluang untuk melanggar undang-undang dan menggunakan dadah melibatkan risiko yang rendah bagi sesetengah warga berbanding yang lain. Layanan yang tidak setara ini adalah tidak adil, dan secara langsung dijana oleh larangan. Seperti kemudaratan pengeluaran dadah, cara utama untuk menamatkan keistimewaan yang tidak adil dalam dadah adalah dengan memansuhkan larangan. Namun begitu, walaupun ketidakadilan itu wujud, penggunaan keistimewaan tersebut adalah sesuatu yang harus dielakkan oleh mereka yang memilikinya. Sekurang-kurangnya, mereka yang menggunakan dadah secara rekreasi dan yang mempunyai keistimewaan untuk berbuat demikian tanpa rasa takut yang ketara terhadap sekatan undang-undang harus menyokong dan secara aktif berusaha untuk menamatkan larangan tersebut. Pengguna dadah yang tidak mengambil sikap awam yang menyokong penamatan larangan menunjukkan diri mereka bersedia menerima keistimewaan imuniti de facto yang mereka tidak mahu berikan kepada orang lain. Oleh itu, mereka menganggap kepentingan orang lain sebagai kurang wajar dan mengambil berat kepentingan mereka sendiri. Kepura- puraan yang kuat dan tidak menyenangkan dari segi moral ini dipamerkan pada bila-bila masa di mana seseorang sanggup melanggar undang-undang tetapi tidak membantah – atau, lebih teruk lagi, menyokong secara aktif – pendakwaan terhadap orang lain yang melanggar undang-undang yang sama. Kepura-puraan ini akan menjadi tidak menyenangkan walaupun tanpa adanya berat sebelah kaum dalam penguatkuasaan undang-undang dadah. Memandangkan wujudnya berat sebelah, mereka yang mempunyai hak istimewa untuk bebas daripada ketakutan terhadap penangkapan atau pendakwaan berkaitan dadah harus mengelak daripada menggunakan dadah haram. 3. Paradoks Undang-Undang Dadah Setakat ini saya telah membuat dua hujah yang berbeza. Pertama, undang-undang dadah sedia ada adalah tidak adil. Kedua, penggunaan dadah haram adalah tidak beretika. Kedua-dua hujah ini kelihatan tegang, kerana nampaknya saya berhujah bahawa kedua-dua larangan dadah dan penggunaan dadah adalah tidak adil. Tetapi, seseorang mungkin berfikir, jika undang-undang yang mengharamkan dadah adalah tidak adil, maka tidakkah kita harus membuat kesimpulan bahawa sebenarnya tidak ada yang tidak bermoral tentang penggunaan dadah? Satu cara mudah untuk menyelesaikan ketegangan ini adalah dengan merayu kepada kewujudan kewajipan moral umum untuk mematuhi undang-undang dalam keadaan adil, walaupun dalam kes di mana kita percaya undang-undang itu tidak adil. John Rawls, sebagai contoh, berhujah bahawa, dengan syarat ketidakadilan itu tidak melebihi had tertentu, dalam keadaan yang adil kita "biasanya mempunyai kewajipan untuk mematuhi undang-undang yang tidak adil berdasarkan kewajipan kita untuk menyokong perlembagaan yang adil." (1971: 311). Terdapat beberapa hujah untuk kewajipan sedemikian, berdasarkan persetujuan tersirat mereka yang tertakluk kepada undang-undang (Locke 1988), kepentingan kepatuhan umum dalam mendapatkan banyak faedah berharga dari sebuah negara yang adil (Wellman 2001), atau prinsip keadilan dan ketidakadilan kebebasan bergerak (free-riding) dalam institusi sosial secara amnya (Rawls 1999). Seperti yang dikatakan oleh Rawls, dengan syarat "perlembagaan adalah adil dan kita telah menerima dan merancang untuk terus menerima faedahnya, kita mempunyai kewajipan dan kewajipan semula jadi... untuk mematuhi apa yang digubal oleh majoriti walaupun ia mungkin tidak adil. ”. Keadilan,
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 177 dia berhujah, "mengikat kita kepada perlembagaan yang adil dan undang-undang yang tidak adil yang mungkin digubal di bawahnya" (1999: 180). Walau bagaimanapun, ramai ahli teori menolak idea bahawa terdapat kewajipan umum untuk mematuhi undang-undang negara yang adil (cth. Wolff 1970, Raz 1984, Simmons 2001). Kita mungkin mempunyai alasan moral yang kukuh untuk mematuhi undang-undang yang adil, tetapi ini tidak bermakna undang-undang itu sendiri memberi kita alasan sedemikian. Sebaliknya, undang-undang, apabila ia adil, menjejaki apa yang kita ada sebab moral bebas untuk dilakukan. Apabila sebab-sebab itu wujud, kita harus melakukan apa yang dikehendaki oleh undang-undang, tetapi bukan atas sebab undang-undang memerlukannya. Dan apabila tiada alasan bebas sedemikian wujud, undang-undang biasanya tidak mewujudkannya, terutamanya apabila terdapat alasan moral bebas untuk tidak mematuhi undang-undang. Seperti yang dikatakan oleh Joseph Raz, kewajipan moral yang dikatakan untuk mematuhi undang-undang "adalah yang berlebihan" (1984: 140). ‘Paling baik,’ kerana ia hanya akan membuat perbezaan apabila tiada alasan bebas untuk melakukan apa yang diperintahkan oleh undang- undang, dan oleh itu, jika diambil serius, boleh membawa orang ramai untuk bertindak dengan cara yang tidak adil. Ia mencadangkan dua perspektif berbeza tentang ketaatan kepada undang-undang yang tidak adil. Sama ada kita mempunyai kewajipan untuk mematuhinya berdasarkan undang-undang, atau ketidakadilan bermakna, kerana kita tidak mempunyai alasan bebas untuk melakukan apa yang kehendaki, kita tidak mempunyai kewajipan untuk mematuhinya. Walau bagaimanapun, kes undang-undang dadah yang tidak adil mewakili pengecualian yang menarik kepada cara umum konseptual ini. Oleh kerana undang-undang dadah adalah tidak adil, tidak ada sebab bebas yang membenarkan undang-undang tersebut yang menjelaskan mengapa kita harus mematuhinya. Namun begitu, kewujudan undang-undang dadah mewujudkan alasan moral yang kukuh untuk tidak menggunakan dadah, sebab yang sepenuhnya bebas daripada sebarang kewajipan moral am untuk mematuhi undang-undang. Untuk mengatakan bahawa undang-undang yang tidak adil mewujudkan kewajipan moral untuk mematuhinya mungkin kelihatan paradoks (berlawanan) tanpa merayu kepada kewajipan umum untuk mematuhinya. Walau bagaimanapun, paradoks ini hanya kelihatan apabila undang-undang dadah sedia ada adalah tidak adil kerana ia mengenakan kemudaratan yang ketara kepada ramai orang yang terdedah, dan kemudaratan ini boleh dikurangkan dengan ketara dengan menamatkan larangan. Sebab yang sama ini menjelaskan mengapa penggunaan dadah haram adalah tidak beretika. Iaitu, pengeluaran dan pengedaran dadah adalah sangat berbahaya kerana ia menyalahi undang-undang, dan bahaya yang sama ini menjelaskan mengapa pengambilan dadah adalah tidak beretika. Undang-undang dadah mewujudkan keadaan untuk keganasan dan eksploitasi, dan memungkinkan jenis penguatkuasaan perkauman secara sistematik yang menjadikan penggunaan dadah rekreasi oleh individu yang mempunyai keistimewaan mengganggu secara moral. Dalam kedua-dua kes, sebab penggunaan dadah adalah tidak beretika adalah kerana wujudnya undang- undang yang melarang dadah.
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 178 Oleh itu, walaupun larangan menjadikannya tidak beretika untuk mengambil dadah, fakta bahawa penggunaan dadah adalah bertentangan dengan undang-undang tidak membawa sebarang nilai moral sama sekali. Sebaliknya, keadaan tidak adil yang dicipta oleh kewujudan undang-undang, dan bukan undang-undang itu sendiri, yang menjadikan penggunaan dadah rekreasi tidak beretika, dan syarat yang sama ini menjelaskan mengapa larangan itu tidak adil. Mereka, seperti Raz, yang menolak kewujudan kewajipan umum menunjukkan bahawa undang-undang adalah adil jika terdapat alasan moral yang bebas untuk melakukan apa yang diperintahkan. Walau bagaimanapun, larangan dadah adalah contoh undang-undang yang tidak adil yang kita mempunyai alasan moral bebas untuk tidak dilanggar. Sudah tentu, alasan ini adalah bebas hanya dalam erti kata bahawa bukan kewujudan undang-undang qua undang-undang (qua law) yang memberi kita alasan moral untuk tidak melanggar undang-undang. Dalam erti kata yang berbeza, kewujudan kewajipan itu sangat bergantung pada kewujudan undang-undang, kerana undang-undang mewujudkan keadaan - keganasan, eksploitasi dan penguatkuasaan berat sebelah - yang menjadikan aktiviti penggunaan dadah sangat merisaukan secara etika. Jadi sementara dakwaan bahawa ketidakadilan undang-undang mewujudkan kewajipan moral untuk mematuhinya kedengaran paradoks, paradoks itu terlerai apabila kita menyedari bahawa ketidakadilan undang-undang dadah tidak menjelaskan kewujudan kewajipan untuk mematuhinya. Sebaliknya, kedua-dua ketidakadilan dan kewajipan dijelaskan oleh kewujudan keganasan, eksploitasi, dan diskriminasi yang ditimbulkan oleh undang-undang. 4. Bantahan dan Hujahan Balas 4.1 Etika Sumber Dadah Analogi antara dadah dan pakaian kos rendah mencadangkan kemungkinan merpertahan penggunaan dadah rekreasi. Kewujudan pakaian kos rendah yang tidak beretika jelas bukan alasan untuk meninggalkan pakaian sama sekali. Sebaliknya, ini adalah alasan untuk membeli pakaian bersumberkan etika, walaupun pakaian itu lebih mahal. Dengan cara yang sama, kewujudan dadah dari sumber yang tidak beretika mungkin bukan alasan untuk mengelakkan dadah sama sekali: sebaliknya, ia hanya memberi pengguna dadah alasan kukuh untuk memilih dadah dari sumber yang sah secara etika. Ganja organik tempatan, sebagai contoh, nampaknya mengelakkan kebimbangan mengenai perdagangan dadah yang berbahaya dan eksploitasi yang dibangkitkan di atas. Terdapat dua perkara yang perlu dibuat sebagai tindak balas kepada cadangan ini. Pertama, walaupun benar bahawa dadah yang bersumberkan etika pastinya lebih baik daripada yang diperoleh secara tidak beretika, sebenarnya tiada sumber beretika untuk kebanyakan dadah rekreasi. Kokain dan heroin, sebagai contoh, tidak ditanam di Amerika Utara atau Eropah, dan akibatnya perlu diseludup dari Asia dan Amerika Selatan dan Tengah. Dadah yang diseludup dengan cara ini adalah sebahagian daripada perdagangan global yang ganas dan eksploitatif, yang mana pengguna dadah rekreasi sebahagiannya bertanggungjawab. Selain itu, walaupun dadah yang dihasilkan di Amerika Utara dan Eropah - seperti ganja dan dadah sintetik seperti MDMA dan methamphetamine kristal - sering dihasilkan
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 179 dan diedarkan oleh organisasi jenayah ganas dan eksploitatif yang sama yang mengedar kokain dan heroin, dan orang yang menghasilkannya tidak dilindungi oleh undang-undang buruh. Walaupun ganja dan banyak dadah sintetik mungkin, pada dasarnya, diperoleh secara beretika oleh pengeluar skala kecil yang bijak yang melayan pekerja mereka dengan baik dan yang mengelakkan keganasan, pengguna yang membeli dadah tersebut biasanya tidak mempunyai cara untuk mengetahui dari mana dadah mereka datang, dan sebagainya tiada cara untuk mengetahui sama ada ia dikaitkan dengan pasaran dadah yang ganas dan eksploitatif. Kedua, sementara mereka yang menanam ganja organik mereka sendiri atau mengeluarkan dadah sintetik mereka sendiri hanya untuk kegunaan peribadi boleh mengelak daripada terlibat dalam banyak kemudaratan perdagangan dadah, mereka masih boleh mengambil bahagian dalam pelaksanaan hak istimewa yang tidak beretika. Walaupun sumber eksploitatif kebanyakan dadah adalah sebab untuk mengelakkannya, begitu juga dengan cara yang tidak sama rata dan tidak adil di mana larangan mempengaruhi kumpulan yang kurang bernasib baik. Malah, walaupun keupayaan untuk menghasilkan dadah sendiri tanpa rasa takut untuk dikesan boleh memerlukan akses kepada ruang dan privasi yang sering kekurangan ahli kumpulan kurang bernasib baik: pemilik rumah lebih mudah menghasilkan dadah di rumah daripada penyewa, contohnya. Satu perkara yang dicadangkan oleh hujah ini ialah ahli kumpulan yang terdedah dan kurang bernasib baik yang mengambil dadah bersumberkan etika tidak berkelakuan tidak bermoral, kerana penggunaan dadah mereka bukanlah contoh keistimewaan yang tidak beretika. Itu selaras dengan hujah yang dikemukakan di atas, yang tidak bergantung kepada dakwaan bahawa terdapat apa-apa tentang penggunaan dadah itu sendiri yang tidak bermoral. Sifat perdagangan dadah dan keistimewaan yang tersirat dalam banyak penggunaan dadah haram yang menjadikannya tidak menyenangkan dari segi moral. Penggunaan dadah haram yang mengelakkan kedua-dua bantahan ini mungkin tidak terbuka kepada kecaman moral. Walau bagaimanapun, sebahagian besar penggunaan dadah rekreasi tidak termasuk dalam kategori ini. 4.2 Ketidakpatuhan Sivil Ketidakpatuhan sivil ialah cara yang ampuh untuk membantah undang-undang yang tidak adil, dan satu yang disokong walaupun oleh mereka, seperti Rawls, yang mempertahankan kewajipan awam untuk mematuhi undang-undang. Memandangkan larangan adalah tidak adil, penggunaan dadah boleh dikatakan satu bentuk protes terhadap ketidakadilan itu, dan dikira sebagai contoh ketidakpatuhan sivil. Walaupun ketidakpatuhan sivil adalah cara yang terpuji dari segi moral untuk cuba membatalkan undang-undang yang tidak adil, ia tidak berfungsi sebagai pembelaan terhadap penggunaan dadah rekreasi. Pertama, ubat-ubatan dadah yang dibeli untuk digunakan bagi tujuan ketidakpatuhan sivil masih akan diperoleh secara tidak beretika, oleh itu pengguna kekal terlibat dalam kemudaratan perdagangan dadah. Kedua, dan yang lebih penting, penggunaan
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 180 dadah rekreasi swasta yang tipikal tidak dikira sebagai contoh ketidakpatuhan sivil, yang memerlukan melanggar undang-undang secara terbuka, berbuat demikian dengan tujuan untuk menyampaikan mesej politik atau membawa perubahan dalam undang-undang, dan dengan rela menerima hukuman yang disertakan (Rawls 1971, Brownlee 2004). Mungkin mengambil dadah dalam pandangan penuh polis pada perhimpunan anti-larangan awam dikira sebagai contoh ketidakpatuhan sivil, dan seterusnya penggunaan dadah yang dibenarkan secara moral. Bagaimanapun tidak bagi penggunaan dadah rekreasi biasa. 4.3 Penggunaan Dadah Perubatan Ramai orang menggunakan dadah untuk pelbagai sebab yang berkaitan dengan kesihatan, jadi bantahan lain hujah saya ialah, secara tidak adil menyalahkan orang ramai kerana menggunakan ubat-ubatan dadah yang mereka mempunyai keperluan yang sah. Ini termasuk penggunaan dadah oleh penagih, tetapi juga termasuk kegunaan lain: orang mengubati sendiri dengan pelbagai ubat-ubatan dadah untuk merawat sakit kronik, loya, kebimbangan dan kemurungan, untuk memerangi kesan sampingan ubat preskripsi, dan untuk pelbagai jenis ubat-ubatan dadah bukan tujan rekreasi. Saya menerima bahawa penggunaan dadah perubatan adalah berbeza dalam cara yang penting. Memang tidak adil untuk menyalahkan mereka yang mempunyai keperluan perubatan yang sah untuk dadah kerana menggunakannya, termasuk penagih, terutamanya apabila pengguna tersebut tidak bertanggungjawab terhadap pengharaman dadah dan sebenarnya antara mereka yang paling terjejas oleh larangan itu. Hujah saya, menangani penggunaan dadah secara rekreasi demi mendapatkan keseronokan yang diberikan oleh dadah tersebut. Malah, pengiktirafan perbezaan antara kegunaan perubatan dan rekreasi adalah teras kepada salah satu pengecualian utama kepada larangan: peraturan undang-undang ganja perubatan di banyak bidang kuasa. Program sebegini secara amnya memberi pengguna perlindungan undang-undang daripada pendakwaan dan sumber yang sesuai untuk ganja. Pengiktirafan yang sama membenarkan amalan biasa menetapkan metadon - jika tidak dadah haram - kepada penagih opiate. Sekali lagi, amalan ini menyediakan perlindungan undang-undang dan produk yang bersumberkan etika kepada penagih, di samping menangani kos kesihatan penggunaan dadah. Walau bagaimanapun, bukan setiap orang yang menggunakan dadah haram atas sebab perubatan menggunakan ganja atau opiat, malah mempunyai akses kepada ganja perubatan atau metadon yang sah. Mereka yang mempunyai keperluan perubatan yang sah untuk ubat-ubatan tetapi tidak mempunyai akses kepada bekalan yang dibenarkan secara sah memang menggunakan ubat-ubatan yang dihasilkan dengan cara yang tidak beretika. Dalam kes mereka, kesalahan lebih wajar jatuh pada penggubal undang-undang yang bertanggungjawab untuk menafikan akses orang ramai terhadap ubat-ubatan dadah yang diperlukan dari segi perubatan, bukannya kepada mereka yang memerlukan ubat-ubatan dadah tersebut. Pengguna rekreasi yang tidak mempunyai sebab perubatan yang sah untuk penggunaan dadah, bagaimanapun, tetap dipersalahkan kerana penggunaan dadah haram yang tidak beretika.
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 181 4.4 Dadah Berterusan Menjadi Sesuatu Yang Tidak Beretika Walaupun Disahkan Walaupun perdagangan dadah haram adalah ganas dan eksploitatif, ini tidak bermakna perdagangan dadah secara sah di sisi undang-undang akan menjadi perdagangan yang beretika. Lagipun, banyak produk pengguna yang sah di sisi undang-undang adalah tidak beretika, daripada produk pakaian dan elektronik yang dikeluarkan oleh industri yang menggunakan tenaga buruh murah hinggalah kepada perdagangan berlian yang penuh konflik. Legalisasi bukanlah penawar kepada isu penggunaan dadah. Walaupun ia mungkin memungkinkan untuk menyediakan sumber etika ganja dan banyak dadah sintetik, dadah seperti kokain dan heroin akan terus dihasilkan di dunia membangun oleh pekerja bergaji rendah, dan pekerja tersebut berkemungkinan kekal sebagai sasaran eksploitasi yang terdedah. Paling baik, pengesahan mungkin membolehkan pasaran untuk dadah beretika (mungkin lebih mahal), tetapi ia hampir pasti tidak akan menghapuskan dadah yang dihasilkan secara tidak beretika. Realiti pengeluaran dan pengedaran walaupun dalam perdagangan dadah yang sah mungkin bermakna bahawa banyak dadah akan terus dikeluarkan dan dipasarkan secara tidak beretika. Memang benar bahawa menghalalkan atau legalisasi tidak serta-merta menjadikan penggunaan dadah beretika, dan bahawa banyak dadah mungkin terus dihasilkan dan diedarkan secara tidak beretika walaupun larangan telah dimansuhkan. Walau bagaimanapun, ini konsisten dengan hujah yang dikemukakan di atas: ingat bahawa dadah bukan semata-mata menyalahi undang- undang yang menjadikannya tidak beretika, tetapi syarat yang dicipta oleh larangan itu. Setakat syarat-syarat tersebut kekal selepas larangan ditarik balik, hujah akan terus berkuat kuasa. Larangan akan membolehkan penggunaan dadah rekreasi menjadi beretika, tetapi ia pastinya tidak menjamin perkara sedemikian. Walaupun kebanyakan dadah terus dihasilkan dan diedarkan terdedah kepada eksploitasi pekerja, pengesahan mungkin akan menjamin beberapa tahap peningkatan dalam keadaan kerja mereka, dengan membuat pengawasan dan peraturan undang-undang, dan mungkin dengan mengurangkan insentif untuk keganasan. Penambahbaikan sedemikian mungkin tidak mencukupi untuk menjadikan penggunaan dadah tidak bermasalah secara etika, tetapi ia boleh menjadi penting. 4.5 Larangan adalah Wajar Saya telah berhujah bahawa larangan dadah adalah tidak wajar, sebahagian besarnya disebabkan oleh kos sosial yang besar yang dikenakannya. Tetapi mungkin ini adalah kesilapan. Sebagai contoh, mungkin kos larangan – dalam nyawa yang terkorban, pekerja yang dieksploitasi, hak yang dikorbankan, dan orang yang dipenjarakan – berbaloi untuk menjauhkan dadah daripada tangan kanak-kanak, untuk mendapatkan pengurangan keseluruhan dalam penggunaan dadah, atau untuk menyampaikan perasaan mendalam masyarakat penolakan terhadap dadah. Atau mungkin masalah perang dadah adalah dalam pelaksanaan, bukan dalam pendekatan umum. Pendekatan hukuman berat semasa terhadap jenayah dadah mungkin tidak difikirkan dan dikuatkuasakan secara diskriminasi, tetapi ini tidak semestinya menunjukkan bahawa larangan itu sendiri adalah tidak adil. Sebaliknya, ini mungkin menunjukkan bahawa larangan harus dilakukan dengan cara yang kurang berbahaya dan tidak bersifat diskriminasi kelas dan perkauman.
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 182 Sebagai contoh, keadilan mungkin memerlukan pembaharuan amalan kepolisan, menghapuskan hukuman minimum mandatori untuk kesalahan dadah tanpa kekerasan, atau mengalihkan mereka yang melakukan kesalahan sedemikian kepada alternatif kepada sistem penjara. Walaupun larangan dikuatkuasakan dengan cara yang diskriminasi, masalahnya mungkin bukan larangan seperti perkauman; lagipun, undang-undang yang adil sekali pun boleh dikuatkuasakan secara tidak adil. Pemandu Afrika-Amerika lebih berkemungkinan dihentikan dan dicari berbanding pemandu kulit putih (LaFraniere dan Lehren 2015) - fenomena yang dikenali sebagai 'memandu ketika Gelap' (‘driving while Black’) - tetapi itu tidak bermakna undang-undang jalan raya tidak adil. Sebaliknya, ini hanya bermaksud bahawa mereka sering dikuatkuasakan dengan cara yang diskriminasi. Mungkin, jika dadah pada masa ini tidak menyalahi undang-undang, adalah tidak adil untuk memperkenalkan larangan. Tetapi ia mungkin menjadi persoalan yang berbeza sama ada kita patut memansuhkan larangan, memandangkan ia adalah kena pada tempatnya. Lagipun, walaupun kita lebih baik jika dadah tidak pernah dilarang, pemansuhan larangan mungkin masih memburukkan keadaan. Ramai dalam kalangan mereka yang terlibat dalam perdagangan dadah haram tidak akan beralih terus ke dalam perdagangan dadah yang sah, yang boleh diambil daripada kumpulan buruh yang lebih besar dan yang kurang memerlukan penyeludup dan penguatkuasa. Jadi penamatan larangan mungkin menyebabkan ramai penjenayah menganggur dan tanpa sumber pendapatan utama mereka, dan penjenayah tersebut mungkin bertindak balas dengan beralih kepada jenayah lain, sekali gus menjadikan jenayah lebih teruk (Rios 2012). Mungkin ini tidak relevan dengan justifikasi larangan, kerana ada yang berpendapat bahawa pemenjaraan orang untuk penggunaan dadah rekreasi semestinya tidak adil, tidak kira sama ada pemansuhan larangan akan membawa kepada peningkatan kemudaratan. Tetapi penggubal undang-undang yang berminat untuk menerima pakai dasar yang mengurangkan kemudaratan dadah mungkin wajar memilih untuk meneruskan larangan walaupun mereka menyedari bahawa ia adalah dasar yang tidak sempurna yang tidak akan dilaksanakan jika ia belum ada (Wolff 2011: 78). Walau bagaimanapun, sama ada larangan itu wajar, tidak menjejaskan hujah bahawa penggunaan dadah rekreasi haram adalah tidak beretika. Jika ternyata undang-undang yang melarang penggunaan dadah adalah adil, maka itu sudah tentu menjadi alasan untuk mengikutinya, kerana kita mempunyai alasan moral untuk mematuhi undang-undang yang adil. Hujah saya menunjukkan bahawa kita mempunyai alasan moral untuk tidak melanggar undang-undang dadah walaupun ia ternyata tidak adil, dan ini sangat konsisten dengan menegaskan bahawa larangan adalah adil dan, akibatnya, penggunaan dadah adalah tidak beretika. Walau bagaimanapun, kita akan kehilangan sebahagian daripada rayuan paradoksnya jika benar bahawa pengharaman dadah adalah wajar. Saya telah berhujah bahawa larangan menjadikan perdagangan dadah berbahaya dan eksploitatif, dan seterusnya menjadikan penggunaan dadah tidak beretika. Jika ternyata penamatan larangan tidak akan mengurangkan kesengsaraan yang berkaitan dengan perdagangan dadah, maka boleh dikatakan larangan itu sendiri tidak akan mewujudkan keadaan yang menjadikan penggunaan dadah tidak beretika. Tetapi ini adalah kerana keadaan berbahaya itu akan terus diperoleh tanpa adanya larangan, dan hujah saya ialah keadaan berbahaya di mana dadah
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 183 dihasilkan dan diedarkan, dan bukan fakta bahawa ia adalah haram, yang menjadikan penggunaan dadah. tidak beretika. Tidak kira sama ada larangan itu adil, maka penggunaan dadah terlarang tetap tidak beretika. 4.6 Meminum Alkohol Semasa Dilarang Terdapat analogi yang jelas dan sering diperhatikan antara larangan semasa dadah dan larangan alkohol di Amerika Syarikat antara 1920 dan 1933. Satu bantahan yang berpotensi terhadap hujah saya, adalah bahawa ia akan mencadangkan bahawa minum alkohol semasa larangan adalah tidak bermoral , walaupun larangan itu sendiri kini diiktiraf secara meluas sebagai satu kesilapan dan pengambilan alkohol secara sederhana tidak boleh ditolak secara moral. Perlu diingat bahawa minum alkohol tidak menyalahi undang-undang semasa larangan, kerana Pindaan Ke-18 dan Akta Volstead melarang pengeluaran, pengedaran dan penjualan alkohol, tetapi bukan pemilikan dan penggunaan. Jadi setakat hujah dalam kertas ini menangani etika penggunaan dadah haram, ia mungkin tidak terpakai sama sekali untuk minum alkohol semasa larangan. Selain itu, contoh alkohol hanya boleh menjadi bantahan terhadap hujah bahawa penggunaan dadah haram adalah tidak beretika jika jelas benar bahawa minum alkohol semasa larangan adalah haram secara moral, dan itu masih jauh dari pasti. Beberapa hujah yang ditawarkan dalam makalah ini juga terpakai untuk minum alkohol semasa larangan, dan begitu juga menunjukkan bahawa minum alkohol sedemikian mungkin tidak beretika. Khususnya, kedua-dua pasaran gelap yang ganas dan haram serta eksploitasi pekerja di luar perlindungan undang-undang adalah masalah moral yang dihadapi oleh peminum alkohol rekreasi semasa era larangan yang meminum alkohol yang bersumberkan bootlegger. Bantahan tersebut tidak terpakai kepada orang kaya Amerika yang boleh bergantung pada simpanan alkohol persendirian yang disimpan sebelum pengenalan larangan, tetapi akses yang sah dan beretika kepada alkohol ini merupakan keistimewaan yang dinafikan kepada sebahagian besar rakyat Amerika. Begitu juga dengan larangan dadah, risiko dan kemudaratan larangan alkohol adalah jauh daripada diagihkan sama rata. Dalam konteks sedemikian, terus minum alkohol sambil pada masa yang sama menyokong larangan boleh dikatakan merupakan bentuk kepura-puraan istimewa yang tidak menyenangkan. Minum alkohol tanpa adanya larangan mungkin sama sekali tidak boleh ditolak, tetapi begitu juga dengan banyak kes penggunaan dadah rekreasi. Oleh itu, sikap semasa kita terhadap etika minum alkohol dan kesilapan larangan alkohol mungkin paling baik difahami sebagai menunjukkan rupa undang-undang dadah beretika, bukannya sebagai bantahan terhadap hujah bahawa penggunaan dadah di bawah larangan adalah tidak beretika. 5. Kesimpulan Undang-undang dadah sedia ada adalah tidak adil, dan menyebabkan kemudaratan yang besar; kita harus berusaha untuk membalikkan mereka. Oleh itu, seseorang mungkin cenderung untuk menyimpulkan bahawa undang-undang tersebut tidak patut kita hormati, dan supaya kita bebas untuk melanggarnya. Bagaimanapun, ini akan menjadi satu kesilapan. Pengharaman dadah mungkin tidak adil, tetapi semasa mereka diharamkan, penggunaannya adalah tidak bermoral. Penggunaan dadah adalah tidak
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 184 bermoral kerana syarat yang dicipta oleh undang-undang, bukannya kerana undang- undang itu sendiri. Fakta-fakta yang memberi kita alasan moral yang kukuh untuk mematuhi undang-undang juga memberi kita alasan untuk membatalkannya. Bacaan 1. Doucet, M. 2017. Just Say No (For Now): The Ethics of Illegal Drug Use, University of Waterloo DOI: 10.31009/LEAP.2017.V5.01. 2. Alexander, M., 2010: The New Jim Crow: Mass Incarceration in the Age of Colorblindness, New York: New Press. Bean, P., 2008: Drugs and Crime 3rd Ed. Portland: Willan Publishing. 3. Brownlee, K., 2004: “Features of a Paradigm Case of Civil Disobedience”, Res Publica 10: 337-351. 4. Carson, E and Anderson, E., 2016: “Prisons in 2015”, Bureau of Justice Statistics URL= < https://www.bjs.gov/content/pub/pdf/p15.pdf.> Accessed May 6, 2017. 5. Cave, D., 2012: “Mexico Updates Death Toll in Drug War to 47,515, but Critics Dispute the Data”, New York Times, Jan 11, 2012, URL=<http://www.nytimes.com/2012/01/12/ world/americas/mexico-updates-drug- war-death-toll-but-critics-dispute-data. html?_r=1&>. Accessed May 6, 2017. 6. Degenhardt, L. et al., 2008: “Toward a Global View of Alcohol, Tobacco, Cannabis, and Cocaine Use: Findings from the WHO World Mental Health Surveys”, PLOS Medicine: 5 (7): 1053-1067. 7. de Marneffe, P., 2005: “Against Drug Legalization”, in The Legalization of Drugs: For and Against, ed. D. Husak and P. de Marneffe, Cambridge: Cambridge University Press. 8. Drucker, E., 1999: “Drug Prohibition and Public Health: 25 Years of Evidence”, Public Health Reports 114: 14-29. 9. Health Canada, 2015: “Canadian Tobacco Alcohol and Drugs Survey”, URL= <https:// www.canada.ca/en/health-canada/services/canadian-tobacco-alcohol-drugs- survey/2015-supplementary-tables.html#a11> Accessed May 6, 2017. 10. Husak, Douglas, 2002: Legalize This! The Case for Decriminalizing Drugs, London: Verso. __ 2005. 2005: “For Drug Legalization”, in The Legalization of Drugs: For and Against, ed. in Douglas Husak and Peter de Marneffe, Cambridge: Cambridge University Press. 11. Kaeble Danielle, and Bonczar, Thomas. 2016: “Probation and Parole in the United States, 2015”, Bureau of Justice Statistics. URL=< https://www.bjs.gov/content/ pub/pdf/ppus15.pdf> Accessed May 6, 2017. 12. LaFraniere, S. and Lehren, A., 2015: “The disproportionate risks of driving while black”, New York Times Oct. 24, 2015. URL=< https://www.nytimes.com/2015/10/25/us/ racial-disparity-traffic-stops-driving- black.html.> Accessed May 6, 2017. 13. Levitt, S. and Venkatesh, S. A., 2000: “An economic analysis of a drug selling gang's finances”, Quarterly Journal of Economics 115: 755-789. 14. Locke, J., 1988 [1689]: Two Treatises of Government, Cambridge: Cambridge University Press. 15. Mitchell, O and Caudy, M., 2015: “Examining racial disparities in drug arrests”, Justice Quarterly 32: 288-313. 16. NIDA, 2015a: “National Survey of Drug Use and Health”, National Institute on Drug Abuse, National Institutes of Health. URL=< https://www.drugabuse.gov/national- survey-drug-use-health >. Accessed June 2, 2017.
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 185 17. 2015b: “Nationwide Trends”, National Institute on Drug Abuse, National Institutes of Health. URL=< https://www.drugabuse.gov/publications/drugfacts/nationwidetrends >. Accessed May 6, 2017. 18. Pfaff, J., 2017: Locked In: The True Causes of Mass Incarceration – and How to Achieve Real Reform, New York: Basic Books. 19. Rawls, J., 1971 (2nd ed 1999): A Theory of Justice, Cambridge: Harvard University Press 1999: “The Justification of Civil Disobedience”, in John Rawls: Collected Papers, ed. 20. Samuel Freeman, Cambridge: Harvard University Press. 21. Raz, J., 1984: “The Obligation to Obey: Revision and Tradition”, Notre Dame Journal of Law, Ethics, and Public Policy 1: 139-155. 22. Rios, V., 2013: “Why did Mexico become so violent? A self-reinforcing violent equilibrium caused by competition and enforcement”, Trends in Organized Crime 16: 138-155. 23. _2012: “Drug Legalization Could Create More Crime”, New York Times, May 30, 2012. URL=<http://www.nytimes.com/roomfordebate/2012/05/30/should-latin- america-end-the-war-on-drugs/drug-legalization-could-create-more-crime > Accessed May 6, 2017. 24. Rotermann, M and Langlois, K., 2015: “Prevalence and correlates of marijuana use in Canada, 2012”, Statistics Canada Health Reports, 26: 10-15. 25. Simmons, J., 2001: “Philosophical Anarchism”, in Justification and Legitimacy: Essays on Rights and Obligations, Cambridge: Cambridge University Press: 102-121. 26. Taxy, S., et al., 2015: “Drug Offenders in Federal Prison: Estimates of Characteristics Based on Linked Data”, Bureau of Justice Statistics. URL=<https://www.bjs.gov/ content/pub/pdf/dofp12.pdf .> Accessed May 6, 2017. 27. Vuolo, M., 2013: “National-level drug policy and young people's illicit drug use: A multilevel analysis of the European Union”, Drug & Alcohol Dependence 131: 149 – 156. Wagner, P. and Walsh, A., 2016: “States of Incarceration: The Global Context 2016”, Prison Policy Initiative. URL=<https://www.prisonpolicy.org/global/2016.html >. 28. Accessed June 7, 2017. 29. Wallace, R.J., 2010: “Hypocrisy, Moral Address, and the Equal Standing of Persons”, 30. Philosophy and Public Affairs 38: 307-341. 31. Wellman, C., 2001: “Toward a Liberal Theory of Political Obligation”, Ethics 111: 735- 759. 32. Werb, D. et al. 2011: “Effect of Drug-Law Enforcement on Drug-Related Violence: Evidence From a Systematic Review”, International Journal of Drug Policy 22: 87-94. 33. Wolff, J., 2011: Ethics and Public Policy, Oxford: Routledge. 34. Wolff, R.P., 1970: In Defense of Anarchism, Berkeley, CA: University of California Press.
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 186 9 UNDANG -UNDANG DADAH, ETIKA DAN SEJARAH9 Abstrak Dalam kertas kerja ini, saya membentangkan dan mengkritik beberapa hujah sejarah yang memihak kepada larangan dan penjenayah bahan psikoaktif terlarang. Saya mempertimbangkan beberapa versi hujah Charles Brent daripada kemudaratan dadah dan hujah daripada ketagihan berdasarkan pandangan Kant tentang autonomi. Kritikan saya akan bergantung terutamanya pada bukti empirikal mengenai dadah, penggunaan dadah dan ketagihan. Saya berpendapat bahawa berdasarkan bukti ini, semua hujah kehilangan kesedaran mereka atau boleh disangkal sama sekali. Selain itu, bukti mendedahkan ketidakkonsistenan dalam rangka kerja undang-undang dadah antarabangsa. Oleh itu, saya memberikan kesimpulan berdasarkan hujah umum yang mencabar kesahihan perbezaan sedia ada antara dadah haram dan dadah berdasarkan ketidakkonsistenan. Kata kunci: Larangan – Penjenayah – Sistem kawalan dadah antarabangsa – Kemudaratan berkaitan dadah – Autonomi – Ketagihan – Alkohol Pengenalan Dadah psikoaktif ialah bahan yang mengubah kesedaran dan menjejaskan mood seseorang. Dalam bidang perubatan, pelbagai dadah penekan, perangsang dan gangguan mental diberikan secara meluas dan secara amnya tanpa kontroversi. Walau bagaimanapun, apabila digunakan untuk tujuan bukan perubatan, sama ada untuk rekreasi, kreativiti, hubungan sosial, peningkatan prestasi, ubatan sendiri atau tujuan rohani, dadah psikoaktif mempunyai reputasi yang negatif. Sikap biasa terhadap dadah adalah bahawa ia harus dilarang dan dihukum. Sebab-sebab sikap ini kadang-kadang dianggap jelas, tidak memerlukan artikulasi. Walau bagaimanapun, justifikasi untuk dasar larangan dan jenayah adalah perlu; dasar yang tidak wajar tidak seharusnya diterima pakai, dan hanya percubaan yang dinyatakan untuk mewajarkannya boleh dinilai. Oleh itu, seseorang harus meneliti soalan berikut: apakah justifikasi pengharaman dan penjenayah dadah? Mempersoalkan keabsahan dasar larangan dadah mempunyai kemungkinan akibat yang meluas, kerana dasar tersebut adalah fenomena global. Kebanyakan negara, termasuk Slovakia, telah mengenal pasti dadah seperti kanabis, heroin, kokain dan LSD sebagai bahan "terkawal". Mereka berbuat demikian sebagai mematuhi konvensyen antarabangsa (UNODC 2013), dengan itu mewujudkan sistem kawalan dadah antarabangsa (International Drug Control System,(IDCS)). Namun begitu, tidak semua dadah psikoaktif tertakluk kepada larangan. Alkohol, tembakau dan kopi adalah sah dan terkawal. Walaupun adalah amalan biasa untuk 9 Adam Greif. (2019). Filozofická fakulta Univerzity Komenského v Bratislave, Bratislava, SR GREIF. A.: Drug Laws, Ethics, and History FILOZOFIA, 74, 2019, No 2, pp. 95 – 110. e-mail: [email protected]
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 187 bercakap tentang bahan psikoaktif yang sah seolah-olah ia bukan dadah (Husak dan de Marneffe 2005, 15), dalam erti kata farmakologi mereka pastinya adalah. Sebagai contoh, kafein dan tembakau adalah perangsang, manakala alkohol adalah penekan. Terdapat banyak karya ilmiah yang menerangkan sebab sejarah, undang-undang dan budaya di sebalik mengapa sesetengah dadah adalah haram dan yang lain adalah haram. Walau bagaimanapun, tiada penjelasan sedemikian lengkap tanpa merujuk kepada kepercayaan moral. Terdapat mereka yang percaya bahawa penggunaan dadah adalah salah dan ia harus dilarang kerana ia adalah salah (Wilson 1992, 40; Bennett 1992, 56). Unsur moral telah mendorong larangan dari konsepnya. Dari segi sejarah, tindakan gerakan anti-candu dan kesederhanaan, bersama-sama dengan individu yang bermotivasi moral dan lantang, adalah penting dalam membentuk status undang-undang dadah di seluruh dunia. Menurut Andreas dan Nadelmann (2006, 37 – 46), gabungan inisiatif pasukan ini, bersama- sama usaha asing Amerika Syarikat, meletakkan asas IDCS. Dalam esei ini, saya membincangkan beberapa hujah yang kononnya membenarkan pengharaman dadah terlarang. Dengan memilih untuk membincangkan larangan dadah terlarang, tetapi bukan dadah secara umum, saya secara khusus membincangkan justifikasi bagi undang-undang dadah yang mewujudkan perbezaan sah/haram. Walaupun undang- undang dadah berbeza-beza di antara negara, hampir semua mematuhi perjanjian antarabangsa yang sama dan dengan itu berkongsi larangan dan penjenayah bahan seperti kanabis, kokain, heroin, dan LSD, dan peraturan undang-undang alkohol, tembakau dan kopi. Dalam dua aspek, pendekatan saya terhadap etika dan dasar dadah sedikit berbeza daripada pendekatan beberapa ahli falsafah yang telah membincangkan isu tersebut. Pertama, beberapa hujah saya pada asasnya bergantung pada kajian empirikal tentang penggunaan dadah, pengguna dadah dan ketagihan. Saya berpendapat bahawa bukti empirikal mengenai dadah sangat relevan dalam membincangkan etika dan dasar dadah. Ini bukan kerana saya cuba menyimpulkan nilai daripada fakta tetapi kerana saya fikir kita harus terlebih dahulu memastikan bahawa perselisihan pendapat kita tentang nilai bukanlah perselisihan pendapat tentang fakta yang berselindung. Adalah menjadi harapan saya bahawa dengan mengemukakan bukti empirikal yang mungkin berkaitan tentang dadah, beberapa kebimbangan etika tentang dadah mungkin akan dileraikan begitu sahaja. Kedua, saya menekankan asal usul sejarah dasar dadah dan saya memberi tumpuan kepada hujah moral kuasa dan pandangan politik yang berpengaruh dalam membentuk dasar ini. Penekanan terhadap sejarah mempunyai dua sebab. Yang pertama ialah IDCS adalah pendekatan yang hampir berabad-abad lamanya untuk masalah dadah, dan melaluinya hujah- hujah yang dibuat untuk menyokongnya sangat mempengaruhi kita hari ini. Alasan kedua berkaitan dengan pandangan saya tentang kajian empirikal. Hujah sejarah adalah berdasarkan idea dan prakonsep sejarah. Saya percaya bahawa mereka adalah pendamping (persuasif) hanya jika kita melupakan apa yang kita tahu sekarang tentang dadah. Kemudaratan Dadah Susur galur IDCS boleh dikesan kembali kepada kempen anti candu Amerika Syarikat di Asia (McAllister 2000, 27). Pada tahun 1898, Amerika Syarikat memenangi perang Amerika- Sepanyol dan memperoleh wilayah yang luas di Asia Tenggara, termasuk Filipina. Di Filipina,
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 188 penggunaan candu berleluasa dalam kalangan penduduk Cina dan dengan cepat merebak dalam kalangan penduduk asal Filipina. Untuk membendung penyebaran dadah, gabenor Filipina mencadangkan untuk mengembalikan semula monopoli negara era Sepanyol, yang membenarkan penjualan candu hanya kepada orang Cina. Walau bagaimanapun, cadangan ini telah mendapat tentangan kuat agama yang mendesak untuk larangan am dadah (Musto 1999, 26-28). Bishop Charles Brent adalah salah seorang tokoh moral terkemuka pembangkang dan kempen anti-dadah Amerika yang baru muncul. Musto meringkaskan hujahnya untuk larangan seperti berikut: “Adakah narkotik mempunyai nilai selain sebagai ubat? Tidak: tidak seperti alkohol, mereka tidak mempunyai minuman atau nilai kalori. Adakah bahan tersebut dibenarkan untuk kegunaan kasual? Tidak: tidak ada justifikasi, kerana terdapat kemungkinan hanya bahaya dalam narkotik untuk kegunaan bukan perubatan. Oleh itu, penggunaan narkotik secara rekreasi harus dilarang, pengedarannya skala dunia dikurangkan, dan bencana dihapuskan dari bumi. Untuk berkompromi, membenarkan sesetengah orang (contohnya, orang Cina) menggunakan narkotik adalah tidak konsisten dengan moral, dan oleh itu tidak dibenarkan” (Musto 1999, 11). Sama seperti kebanyakan orang sezamannya, Brent percaya bahawa penggunaan candu dan perjudian adalah tidak bermoral (Musto 1999, 27). Namun begitu, hujahnya tidak bertumpu kepada maksiat penggunaan candu. Candu sepatutnya dilarang kerana ia tidak mempunyai nilai bukan perubatan dan kerana "hanya terdapat kemungkinan bahaya" dalam penggunaannya. Walau bagaimanapun, hujah ini bertarikh kerana candu kemudiannya digantikan dengan opioid yang lebih mujarab seperti heroin, fentanyl, opioid dipreskripsi dan oleh ubat-ubatan dadah terlarang yang lain. Untuk mengambil kira perkembangan itu, saya umumkan hujah Brent untuk memasukkan semua dadah terlarang: (1) Penggunaan dadah haram hendaklah dilarang kerana ia tidak mempunyai nilai bukan perubatan dan hanya terdapat kemungkinan bahaya di dalamnya. Saya fikir terdapat beberapa bantahan yang tegas terhadap hujah ini. Pertama, berkaitan dengan tanggapan penggunaan bukan perubatan. Sesetengah penagih dan pengguna lain tidak menggunakan opioid untuk tujuan bukan perubatan. Opioid adalah ubat penahan sakit yang berkesan untuk kesakitan fizikal dan emosi, dan sesetengah pengguna dan penagih merawat sendiri gangguan mental seperti kemurungan dan PTSD (Maté 2010, 35 – 36). Pengguna tegar juga tidak menggunakan untuk keseronokan, kerana penggunaan mereka cenderung didorong oleh keinginan untuk mengelakkan kesakitan penarikan diri (Kalina et al. 2008, 37; Hart et al. 2009, 324). Hujah Brent tidak terpakai kepada semua mereka yang mengubati sendiri dan hanya ingin mengelakkan kesakitan. Oleh itu, sesetengah pengguna opioid yang paling tegar tidak seharusnya tertakluk kepada larangan. Walau bagaimanapun, tidak mungkin Brent atau ahli larangan akan menerima pengecualian sedemikian. Bantahan kedua saya ialah dakwaan bahawa candu, opioid dan ubat-ubatan dadah terlarang lain tidak mempunyai nilai bukan perubatan. Jika candu dan ubat-ubatan terlarang lain tidak mempunyai nilai bukan perubatan, apakah sebab seseorang boleh menggunakannya secara bukan perubatan? Memandangkan penggunaan rekreasi akan membentuk fenomena yang membingungkan, adalah lebih selamat untuk menganggap bahawa semua penggunaan candu adalah bersifat perubatan. Tetapi jelas, walaupun candu, heroin, kokain, dan meth- amphetamine, yang paling berbahaya bagi dadah terlarang, mempunyai nilai bukan perubatan. Mereka boleh memberikan rasa kesejahteraan, keseronokan, perasaan hidup, tenaga,
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 189 kelonggaran, tumpuan, keupayaan sosialisasi, kreativiti, tidur yang diingini dan pengalaman berharga lain (Maté 2010, 39 – 48; Lovering 2015, 34). Memandangkan opioid dan ubat-ubatan dadah terlarang lain mempunyai nilai bukan perubatan, Brent perlu mengakui bahawa penggunaannya bukan sahaja berbahaya. Walau bagaimanapun, dia masih boleh mengekalkan bahawa penggunaan candu adalah berbahaya dan oleh itu harus dilarang. Nampaknya penggunaan dadah boleh berbahaya terutamanya kepada pengguna. Oleh itu, kita boleh merumuskan semula hujah Brent seperti berikut: (1) P1 Penggunaan dadah haram memudaratkan pengguna. P2 Negara harus melarang kemudaratan diri sendiri. C Oleh itu, penggunaan dadah terlarang hendaklah dilarang. Dalam versi hujah ini, kedua-dua premis adalah tidak menyenangkan. Sukar untuk menuntut P1 dengan tahap umum kerana majoriti pengguna dadah terlarang tidak mempunyai masalah berkaitan dadah. Mengenai P2, pandangan bahawa negara harus mengehadkan kebebasan individu untuk kebaikan individu dan melarang kemudaratan kepada diri membentuk paternalisme undang-undang. Pada zaman Brent, orang Amerika menganggap orang Filipina sebagai tidak dapat memerintah sendiri (Musto 1999, 25) dan mudah untuk mengandaikan bahawa motivasi mereka untuk melarang candu adalah sekurang-kurangnya sebahagiannya bersifat paternalistik. Tetapi apa pun yang kita fikirkan tentang keupayaan sejarah orang Filipina untuk mentadbir sendiri, rakyat negara demokrasi moden perlu mempunyai keupayaan itu. Saya berpendapat bahawa sebab utama untuk menolak paternalisme undang-undang adalah kerana ia bertentangan dengan prinsip bahawa satu-satunya penggunaan kuasa negara yang sah ke atas individu adalah untuk "mencegah bahaya kepada orang lain" (Mill 1909, 18). Lebih-lebih lagi, jika kita menerapkan paternalisme undang-undang secara konsisten, negara harus melarang semua aktiviti yang merugikan diri sendiri, termasuk penggunaan alkohol dan tembakau, pengambilan makanan segera, dan penglibatan dalam sukan yang meningkatkan adrenalin. Walaupun begitu, saya berpendapat campur tangan paternalistik boleh dibenarkan dalam keadaan tertentu, khususnya apabila digunakan kepada individu yang bukan hakim terbaik untuk kebajikan mereka sendiri: kanak-kanak, ketidakupayaan mental yang serius, dan mungkin mereka yang tidak menyedari bahayanya. Dalam kes orang Filipina, seseorang boleh berhujah bahawa campur tangan paternalistik adalah wajar kerana mereka tidak menyedari bahaya penggunaan candu. Tetapi adalah tidak mungkin untuk memajukan hujah yang serupa hari ini, kerana matlamat IDCS bukan semata-mata untuk memastikan bahawa pengguna dadah menyedari kemudaratan yang berkaitan dengan penggunaan dadah. Satu lagi cara untuk mempertahankan paternalisme adalah dengan mendakwa bahawa adalah wajar jika matlamat campur tangan negara adalah untuk mengelakkan kehilangan autonomi. Ia kemudiannya boleh dikatakan bahawa kehilangan autonomi yang ditanggung oleh ketagihan adalah lebih besar daripada kehilangan autonomi yang ditanggung oleh larangan. Tetapi majoriti (75 % – 90 %) pengguna dadah terlarang tidak menjadi bergantung (Hart 2013, 336 n.1), dan kehilangan autonomi akibat pergantungan tidak begitu teruk (lihat Bahagian 3). Oleh itu, tidak jelas jika kehilangan autonomi yang ditanggung oleh ketagihan adalah lebih besar untuk minoriti daripada kehilangan autonomi yang ditanggung oleh larangan yang dikenakan kepada semua orang.
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 190 Seseorang juga boleh mendakwa bahawa paternalisme adalah wajar jika dilakukan sendiri (Schelling 1984, 83 – 112). Seseorang mungkin, kerana takut akan kelemahan kehendak sendiri, menyokong larangan dadah untuk melindungi dirinya daripada kejahatan ketagihan. Tetapi saya tidak fikir kita boleh menganggap IDCS dan undang-undang dadah yang berikutnya untuk dikenakan sendiri. IDCS telah ditubuhkan beberapa dekad yang lalu oleh proses politik supranasional yang dipengaruhi oleh pelbagai kepentingan lateral. Proses itu jauh daripada tuntutan tulen rakyat hari ini. Sebagai contoh, seorang warganegara Slovakia boleh dilarang menggunakan dadah terlarang dan seterusnya dipenjarakan kerana negara Czechoslovakia yang tidak demokratik menandatangani perjanjian dadah lama sebelum dia dilahirkan. Jika ini dikira sebagai pemaksaan diri yang tulen, maka apa-apa pun boleh. Walau apa pun bantahan ini, saya menganggap hujah (2) sangat bermasalah dalam konteks jenayah dadah. Penjenayah membayangkan sekatan jenayah, biasanya pemenjaraan, untuk pesalah dadah. Tetapi pemenjaraan, dengan semua kos peribadi, sosial dan kewangannya, sangat memudaratkan individu. Jika matlamat larangan adalah untuk menghalang orang daripada memudatkan diri mereka sendiri, bagaimanakah ubat-ubatan dadah yang sah boleh menyebabkan kemudaratan yang lebih besar? Kemungkinan yang Brent tinggal adalah untuk mendakwa bahawa penggunaan dadah seseorang membahayakan orang lain. Oleh itu, penggunaan dadah haram harus dilarang kerana ia memudaratkan orang lain. (1) P1 Penggunaan dadah secara haram memudaratkan orang lain P2 Negara harus melarang kemudaratan kepada orang lain. C Oleh itu, penggunaan dadah terlarang hendaklah dilarang. Saya fikir adalah wajar untuk melarang atau menghukum tingkah laku yang membahayakan orang lain. Oleh itu, saya percaya bahawa terdapat kes untuk melarang penggunaan dadah yang membawa kepada kemudaratan kepada orang lain: asap tembakau yang dilepaskan perokok, memandu dalam keadaan mabuk dan keganasan akibat dadah. Tetapi adalah tidak benar bahawa penggunaan dadah terlarang sendiri membahayakan orang lain semestinya atau lazimnya. Diakui, penggunaan dadah terlarang kadangkala membahayakan orang lain, tetapi begitu juga penggunaan dadah terlarang; alkohol mahupun tembakau bukanlah dadah yang selamat atau sihat, dan penggunanya kadangkala membahayakan orang lain akibat daripada penggunaannya. Tidak mengejutkan, dadah yang paling kuat dikaitkan dengan keganasan dan jenayah ialah alkohol (Parker dan Auerhahn 1998, 306 - 307). Oleh itu, untuk secara konsisten mewajarkan pengharaman dadah terlarang melalui hujah (3), seseorang itu perlu mendakwa bahawa dadah haram adalah lebih berbahaya kepada orang lain daripada yang dibenarkan. Walaupun kenyataan bahawa dadah terlarang lebih mendatangkan kemudaratan kepada orang lain daripada yang terlarang kedengarannya betul, ia tidak mungkin benar. David Nutt dan rakan-rakannya menjalankan penilaian perbandingan kemudaratan dadah rekreasi yang paling kerap digunakan di UK (Nutt et al. 2010). Panel pakar menggunakan analisis keputusan pelbagai kriteria untuk menilai setiap ubat-ubatan dadah mengikut enam belas kriteria bahaya, baik kepada pengguna dan orang lain. Keputusan menunjukkan bahawa dadah yang paling berbahaya kepada pengguna adalah heroin, diikuti oleh kokain crack dan methamphetamine. Walau bagaimanapun, dadah yang paling berbahaya kepada orang lain ialah alkohol (diikuti oleh kokain dan heroin). Pakar membuat kesimpulan bahawa dadah yang paling berbahaya
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 191 secara keseluruhan adalah alkohol. Psychedelics seperti LSD, cendawan psilocybin dan MDMA adalah antara dadah yang paling tidak berbahaya secara keseluruhan, manakala marijuana berada di tengah-tengah. Keputusan ini adalah setanding dengan keputusan daripada kajian terdahulu yang dijalankan oleh Nutt et al. (2007) dan sekumpulan pakar Belanda (van Amsterdam et al. 2010) serta kajian kemudiannya mengenai bahaya dadah EU (van Amsterdam et al. 2015). Kajian menunjukkan sedikit korelasi antara kemudaratan dadah dan penjadualan undang-undang dadah mengikut kemudaratannya di United Kingdom (UK) dan Kesatuan Eropah (EU). Jika kita ingin mengambil risiko bahaya kepada orang lain dengan serius, maka kita harus terlebih dahulu mempertimbangkan untuk melarang dan menjenayahkan alkohol. Walau bagaimanapun, jika risiko kemudaratan kepada orang lain yang ditimbulkan oleh penggunaan alkohol boleh diterima, maka risiko kemudaratan kepada orang lain yang ditimbulkan oleh dadah terlarang yang paling kerap digunakan juga harus diterima. Penagihan dan Autonomi Bagi seorang ahli larangan (prohibitionist) yang bermotifkan moral, perbincangan sebelum ini mengenai kemudaratan dadah mungkin gagal untuk menangani raison d'être larangan dadah. Dia mungkin mendakwa bahawa dadah menimbulkan bahaya yang melebihi semua bahaya dan mungkin lebih besar daripada kematian. Semasa wabak dadah pertama di Amerika Syarikat, penjual dan pengedar dadah dikutuk lebih keras daripada pembunuh, kerana "pembunuh yang memusnahkan tubuh lelaki adalah malaikat di samping seseorang yang memusnahkan jiwa lelaki itu dan membiarkan tubuh itu hidup untuk jenayah. ” (Eberle dan Gordon 1903, 477). Dua dekad yang lalu, James Wilson menulis "penggunaan dadah adalah salah kerana ia tidak bermoral, dan ia tidak bermoral kerana ia memperhambakan minda dan mengubah jiwa" (Bennet et al. 1996, 140 - 141). Nasib yang lebih buruk daripada kematian, tidak berjiwa dan kehambaan, sudah tentu, ketagihan. Ketagihan nampaknya relevan dari segi moral kerana ia menjejaskan autonomi dan kapasiti rasional penagih. Jelas sekali, ketagihan dan mabuk adalah keadaan autonomi dan rasional yang berkurangan yang disebabkan oleh penggunaan dadah. Tetapi menurut Kant, ia tidak dibenarkan secara moral untuk mengurangkan autonomi dan rasional seseorang kerana seseorang mempunyai kewajipan moral untuk menghormati mereka. Oleh itu, penggunaan dadah secara moral tidak dibenarkan: (2) Penggunaan dadah haram secara moral tidak dibenarkan kerana ia mengurangkan autonomi dan rasional seseorang. Saya menganggap hujah ini adalah yang paling meyakinkan. Perlu diingatkan, walau bagaimanapun, ia tidak dapat disimpulkan; jika sesuatu perbuatan itu tidak bermoral, ia tidak mengikut undang-undang harus melarangnya. Terdapat perbuatan tidak bermoral, seperti kecurangan dan pembohongan, yang tidak seharusnya dilarang oleh undang-undang. Oleh itu, melainkan jika ahli larangan ingin merayu kepada versi moralisme undang-undang, hujah tambahan untuk larangan perlu dikemukakan. Ia juga harus diperhatikan bahawa walaupun prinsip bahawa ia tidak dibenarkan secara moral untuk mengurangkan rasional dan autonomi seseorang adalah persuasif, ia bukan tanpa syarat. Diakui, dadah psikoaktif tidak tiba-tiba kehilangan sifat autonomi dan rasionalitinya yang
PENGUATKUASAAN UNDANG-UNDANG DADAH 192 berkurangan apabila ditadbir oleh doktor atau untuk tujuan perubatan. Tetapi penggunaan dadah perubatan adalah dibenarkan secara moral; pertimbangan nilai yang Kant diiktiraf juga (Kant 1797, 223). Oleh itu, hujah tersebut perlu diubah suai untuk menyasarkan penggunaan bukan perubatan. Tetapi, seperti yang telah dikatakan, sesetengah pengguna tegar dan penagih tidak menggunakan untuk keseronokan. Sebahagian daripada mereka menggunakan untuk tujuan perubatan untuk menguruskan kesakitan fizikal dan psikologi. Oleh itu, walaupun dengan bantuan prinsip yang diubah suai, hujah itu tidak terpakai kepada sesetengah pengguna tegar dan penagih. Tetapi ia adalah ketagihan dan penggunaan dadah tegar yang menjadi sasaran utama larangan dadah. Satu-satunya jalan keluar nampaknya adalah untuk menafikan bahawa penagih dan pengguna tegar mengubati diri sendiri. Tetapi saya fikir kita harus menganggap sekurang-kurangnya kebanyakan penagih sebagai mengubati diri sendiri. Pendirian saya adalah berdasarkan penolakan dakwaan bahawa dadah secara langsung menyebabkan ketagihan. Dadah tidak menyebabkan ketagihan dengan sendirinya. Pandangan bahawa kesan sesuatu dadah ditentukan semata-mata oleh farmakologinya, iaitu, penentuan farmakologi, adalah palsu (Hallam et al. 2014, 7). Kesan dadah ke atas individu, termasuk permulaan ketagihan, juga ditentukan oleh pelbagai faktor lain, termasuk konteks penggunaan, kepercayaan budaya mengenai dadah, konteks perundangan dan penguatkuasaan, susunan psikologi dan fizikal pengguna, dan lain-lain faktor. Konteks penggunaan adalah faktor kerana ubat-ubatan dadah terlarang yang biasa digunakan secara terapeutik, tetapi pengguna terapeutik cenderung untuk tidak menjadi ketagih (Alexander 2011, 186–9). Tekanan seolah-olah menjadi faktor; 20% daripada askar Amerika yang ditempatkan semasa Perang Vietnam telah ketagih heroin , tetapi selepas pulang berperang, kadar ketagihan mereka kembali ke tahap sebelum ke Vietnam (kira-kira 1%) walaupun heroin masih tersedia (Robins et al. 1975). Peranan pengasingan sebagai faktor ketagihan ditunjukkan dalam eksperimen Taman Tikus. Tikus yang diasingkan dalam kotak kulit menggunakan sehingga dua puluh kali lebih banyak morfin daripada morfin di "taman tikus", persekitaran di mana mereka mempunyai kemungkinan untuk meneroka, bermain, berinteraksi secara sosial dan mengawan. Penduduk Taman Tikus tidak menunjukkan tingkah laku ketagihan (Alexander 2011, 195). Dan yang terakhir, hubungan antara solekan psikologi dan ketagihan, malangnya sangat kuat. Keputusan Kajian Pengalaman buruk yang dialami semasa kanak-kanak menunjukkan bahawa pengalaman ini "nampaknya menyumbang satu setengah hingga dua pertiga daripada masalah serius dengan penggunaan dadah" (Dube et al. 2003, 570). Ketagihan adalah fenomena yang sangat kompleks, dan terdapat sedikit konsensus mengenai sifatnya. Tetapi penemuan itu sepatutnya memberi ruang kepada ahli larangan bermotivasi moral untuk berfikir. Sekiranya terdapat hubungan sebab akibat antara pergantungan dan trauma, pengasingan, atau tekanan, maka adalah jauh lebih berperikemanusiaan untuk memberikan rawatan kepada penagih, bukan cemuhan moral atau hukuman undang-undang. Jika penggunaan dadah penagih sebenarnya adalah mekanisme mengatasi yang malang untuk kesusahan dan kesakitan psikologi, maka penagih menggunakan dadah harus dilihat sebagai bersifat perubatan secara semulajadinya. Pada nota yang berbeza, adalah terarah untuk mengkaji dakwaan bahawa ketagihan mengurangkan autonomi dan rasionaliti. Saya fikir jika kita melihat dadah berdasarkan bukti