การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน

มตี ัวมีตนอย่เู ตม็ ๆ มันต้องกระเทือน
แต่เรารู้ทนั วา่ มันกระเทอื น
เราเห็นแลว้ ว่ามันกระเพอ่ื ม

และเราก็มหี นา้ ทที่ ีจ่ ะไม่ไปปรงุ แต่ง
ตอ่ ไปให้มันเกิดเป็นเรือ่ งเปน็ ราว

ให้จนเกิดความทกุ ขข์ น้ึ มา

อนั น้ันเรยี กว่า คนในโลกเคา้ ทำ� แบบน้นั

พอกระเพื่อมปุ๊บ ก็คดิ เป็นตัวเปน็ ตน
คิดเปน็ เรอ่ื งเปน็ ราวจนเกดิ ความทุกข์
เกิดความดีใจ เกิดความเสียใจ
เกิดความพอใจ เกิดความไม่พอใจ

เกิดทุกข์ เกิดสุขข้ึนมา
น่ันคนในโลกเค้าทำ� แบบน้ัน

101 Camouflage

แต่นักปฏิบัติธรรมเรา
มนั กระทบป๊บุ มันกระเทือนป๊บุ

มันกระเพอื่ มปึบ๊ “รู”้

อืม...ตอนน้ีเป็นแบบน้ีแล้ว
พอร้เู ป็นแบบน้ีแลว้

โอเค ไมต่ ามความคิดไป
ไม่ตามไปปรงุ ต่อ ให้มันเปน็ เรื่องเปน็ ราว
จนเกิดทุกขม์ ากกวา่ น้ี...เราท�ำได้แคน่ ั้น

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 102

ใชค้ วามมดื ทำ� ลายความมืด
ไปไหนไมไ่ ด้

ไมใ่ ชว่ ่าเราเรม่ิ ปฏบิ ตั ธิ รรมปบุ๊
เป็นพระอรหนั ตเ์ ลย...ไม่ใชแ่ บบนั้น

ทผ่ี มบอกตงั้ แตแ่ รก
เราไมไ่ ด้เปน็ พระอรหันตเ์ ลย
เราก�ำลังอยู่บนทาง...
อยู่บนทางเดินที่จะถอดถอนความเห็นผิด
ถอดถอนความเป็นตัวเป็นตน

เราไม่ไดม้ หี นา้ ทใี่ นการถอดถอน

หรอื ว่าละความเห็นผดิ ดว้ ย

103 Camouflage

แตด่ ว้ ยการที่เราพัฒนา
สติ สมาธิ ปญั ญาเกิดข้ึนน่ีแหละ

ศลี สมาธิ ปัญญาเหลา่ น.้ี ..
จะเป็นตัวถอดถอน
เป็นตัวชะล้าง

เป็นตัวท�ำลายอาสสวะกิเลส
หรือตัวตนทั้งหลาย
ทิ้งลงไปด้วยตัวมันเอง

เราไม่มีหน้าท่ีทำ� อะไร...
เพราะในความเปน็ จรงิ

มันไม่มีเรา

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 104

ถา้ เราจะไปท�ำอะไรก็ผดิ แลว้
เราก�ำลังมีตวั มตี นเข้าไปทำ� อะไร

เราก็อยใู่ น

“ความมดื ”

เราใช้ความมืด
ไปไล่ล่าความมืด
ท�ำลายความมืด
มนั กอ็ ยใู่ นความมืดอยดู่ ี

ไปไหนไม่ได้

105 Camouflage

ศลิ ปะเฉพาะบุคคล

การปฏิบัตธิ รรมคือ
เราก�ำลังเรยี นร้ชู วี ิตท่แี ทจ้ ริง
เราก�ำลังจะพัฒนาชีวติ ทแ่ี ทจ้ ริงข้ึนมา

ในขณะเดียวกนั
แต่ละคนมกี รรมไมเ่ หมือนกนั
เพราะฉะนั้นการพัฒนาชีวิตจิตใจ

หรือเข้าสู่การมีชีวิต
การพบชีวิตท่ีแท้จริง
มันถึงเป็นศิลปะเฉพาะบคุ คล

มนั ถึงมีคำ� ว่า ...

“โยนโิ สมนสกิ าร” เกิดข้ึน

คอื การพจิ ารณาอยา่ งแยบคาย

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 106

วา่ ตอนน้.ี ..
เราอย่ใู นสถานการณแ์ บบไหน
เราต้องทำ� อะไร เราตอ้ งเลือกอะไร

คยุ กับใคร ปฏิบตั ิยงั ไง
มันไม่มสี ตู ร 1 2 3 เป๊ะๆ

วา่ พ่ตี อ้ งทำ� อยา่ งนี้

ถา้ พอ่ี อกจากน้ี
นี่เสรจ็ เลย... ไมใ่ ช่แบบนัน้

มนั เปน็ ศลิ ปะของการใชช้ วี ติ
ของการพฒั นาชีวติ ท่เี ราตอ้ งรวู้ ่า

อะไรเหมาะกบั เรา
อะไรทมี่ ันไม่จำ� เปน็ อะไรที่มันจ�ำเปน็
มันอาจจะไม่ใช่เรื่องจ�ำเป็นของเค้า

แต่มันจ�ำเป็นของเรา

107 Camouflage

เร่ืองของศลิ ปะ เป็นเรอื่ งฟันธงไมไ่ ด้
เป็นเรอ่ื งวา่ ขณะนั้นควรจะท�ำอะไร

นนั่ แหละเรยี กวา่ ศลิ ปะ
มันไม่มีถูก ไม่มีผิด
มันเป็นศิลปะของการที่พี่จะรู้ว่า
ถ้าพี่ท�ำตรงน้ีแล้วพ่ีจะไปต่อได้
และพอไปถงึ ตรงน้ัน
พ่จี ะรู้ในสถานการณน์ ัน้ ๆ
จะไปอย่างไรตอ่ แลว้ ไปตอ่ ได้อกี

แต่ศลิ ปะตรงน้ีมนั คอื ปญั ญา

ก็ต้องอาศัยครบู าอาจารย์
อาศยั ผู้ร้ทู ีจ่ ะแนะน�ำพ่ไี ด้ว่า

ตอนนพี้ ีค่ วรจะท�ำอะไร
ควรจะทำ� อย่างไร

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 108



อุบาย

การคิดพิจารณาเหล่าน้ี...
เป็นอุบายหมด

แต่ไม่ใช่ทาง ที่จะไปสู่
ความพ้นทุกข์ที่แท้จริง

ทางที่จะไปสู่
ทางพ้นทุกข์ที่แท้จริงคือ

พ้นไปจากโลกของความคิด

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 110

อุบายไมใ่ ช่หนทาง
แตต่ อ้ งอาศยั อุบาย

จติ มนั พากษ์เอง...
ในวนั นีม้ ันยงั เปน็ อยา่ งนนั้ อยู่

เพราะวา่ เราเรียนรู้มา...

เราเรยี น “รู้” กบั “หลง”

พอเราเรียนมาอย่างง้ี
สัญญามันจ�ำได้

พอมันหลงไป อยุ้ ...หลงไปแลว้
สัญญามนั กเ็ ตอื นว่าหลงไปแล้ว
ก็พูดออกมา จิตมันกเ็ ลยพูดออกมาเลย
ไมม่ อี ะไร เด๋ียวมันกม็ ันหมดไปเอง

เพราะมนั ไม่มีหลงแล้ว

111 Camouflage

การพิจารณา...
ถามว่าทำ� ไดม้ ยั้ ?
มนั ก็ท�ำได้เหมือนกนั
มันไม่ใชท่ ำ� ไม่ได้

แต่ว่าถ้าเราสามารถ
ที่จะท้ิงความคิดไปเลย

ไม่ต้องไปยุ่งกับมัน
กลับมารู้สึกตัวเน่ีย...

อันน้ีดีท่ีสุด

“การพจิ ารณา...
มนั ไมใ่ ช่ว่าผิด
หรือมันก็ไม่ใชว่ า่ ถูก
แต่มันเป็นอุบาย”

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 112

อบุ ายหมายความว่า..

บางคนมี
ความทกุ ขบ์ างอย่าง
มนั มาแลว้ มาอีก

สมมติวา่ รู้สึกตัว...
ผ่านไปไดค้ ร้งั นี้
เดย๋ี วมันมาอีก
คล้ายๆเร่ืองเดิมมาอีกแล้ว
ท�ำให้เราต้องกังวล
ท�ำให้เราเป็นทุกข์

แลว้ พอมันมาอีก...
เรากร็ ู้สกึ ตวั อีก

113 Camouflage

แตบ่ างทหี ลายครง้ั ...
คนทมี่ คี วามทกุ ข์แบบนัน้
คล้ายๆวา่ ถ้าเป็นหมอโรคจติ

เค้ากจ็ ะคยุ ใช่มัย้ ?

เพ่อื จะสาว กลบั ไป
วา่ ทจี่ ริงแลว้ ..

ปมท่ีมันถูกผูกอยู่น่ีมันคืออะไร?
และคนนั้นก็จะคลายได้ใช่ม้ัย?

พวกหมอจติ วิทยาเลยรวยไง
เพราะมนั พยายามสาวกลับไป

และก็คลายปมให้กบั คนๆนั้น

คนๆน้ันกเ็ ลยสบายขึน้

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 114

อันน้ีลกั ษณะเดียวกัน...
คอื ถ้าความทกุ ข์แบบน้นั
มนั ยงั ตามลา้ งตามเชด็ คนๆน้ันอยู่

บางทีมันต้องใชก้ ารคดิ ชว่ ย

ทำ� ตวั เปน็ หมอโรคจิต
วา่ ทำ� ไมตอ้ งคิดอย่างนี้บอ่ ยๆ?

...อะไรอยา่ งน้ี

มันเป็นเพราะอะไร?
มันติดอะไร?
เราติดอะไรอยู่?
ท�ำไมเราถึงต้อง

คิดเรื่องแบบนี้จนทุกข์?

115 Camouflage

สุดท้ายพอเราสาวไปๆๆ
เรื่องสว่ นใหญ่มีเหตุผลไม่กอี่ ยา่ งหรอก

ไม่ว่าจะเป็น
รักตัวเองก็คือตัวตน
ก็คือกลับไปมีอัตตา
หรือมีความกลัว...
ก็กลัวตวั เองว่าจะไม่ดี
กลัวตัวเองวา่ จะไมอ่ ยากเป็นงน้ั

ไมอ่ ยากเปน็ งี้

จริงๆมันคอื อัตตาน่ันแหละ

แตพ่ อเราได้พิจารณาว่า
จติ เรานี่ไปทุกข์บ่อยๆกับเรอ่ื งแบบน้ี
เพราะว่าเรามคี วามกลัวอยูเ่ บ้อื งหลัง

แทจ้ ริงมนั เกิดจากความกลวั

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 116

วันหลังเรอื่ งแบบนม้ี าอีก
เราจะเห็น...ออ้ น่ีจริงๆแลว้
เพราะมคี วามกลัวเกดิ ขึ้นกอ่ น
“พอเราเห็นความกลัวนี้ปั๊บ

ตัวตนก็หายวับเลย”
เรากไ็ ม่ตอ้ งเสียเวลาดึงกบั มัน

แตต่ ้องรวู้ า่ ...

“อนั นีเ้ ปน็ แค่อุบาย
ไม่ใชห่ ลัก”

เราตอ้ งรวู้ ่าอบุ ายน่ี
เป็นสิ่งท่ีต้องมีตลอดทาง

ของนักปฏิบตั ธิ รรม

117 Camouflage

หาอบุ ายกลับสนู่ าทที อง

อบุ ายน้ี ถา้ เรารเู้ องไม่ได้
เราตอ้ งถามคนทเี่ ค้ารู้
คนทเี่ ค้าผา่ นมากอ่ น... มันกง็ ่าย
คลา้ ยๆมคี นบอกลายแทงไวแ้ ล้ว

เค้าเรยี กวา่ กลวิธี (Tactic)

มันจะได้หลดุ ออกมาง่ายๆ

ถามว่าทำ� แบบรสู้ ึกตวั เลยได้มัย้ ?
ก็ไดเ้ หมอื นกนั ถ้ามสี มาธดิ ี
มกี ำ� ลังเยอะ กห็ ลดุ ได้ทกุ เรอื่ ง

ไม่ต้องไปพิจารณาให้เสียเวลา
พิจารณาก็เสียเวลาไปคิดอีก

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 118

เพราะฉะนน้ั มนั อยู่ท่สี ถานการณ์ของแตล่ ะคน

ที่เรียกว่า “โยนโิ สมนสิการ”

สถานการณ์ของแต่ละคนเป็นอย่างไร
ถ้าคนนั้นจติ ออ่ นและปวกเปยี ก
กับเร่ืองอยา่ งนี้

บางทีต้องคิดชว่ ย
บางทีต้อง Positive Thought (คดิ บวก)

ช่วยไปเลย...อะไรอยา่ งน้ี

พวกน้ีเป็นอุบายหมด
แต่ไม่ใช่ทางท่ีจะไปสู่
ความพ้นทุกข์ท่ีแท้จริง

ทางที่จะไปส่ทู างพ้นทกุ ขท์ ่แี ท้จริงคอื ..

“พ้นไปจากโลก
ของความคดิ ปรุงแตง่ ”

119 Camouflage

มันมีอบุ ายหลายอย่าง
ไม่ใช่แคเ่ ร่ืองความทุกข์ทเ่ี ราไปคดิ นะ

บางคนปฏิบตั ิกค็ ลา้ ยๆวา่ เพ่ง
คลา้ ยๆวา่ เครยี ด

คลา้ ยๆวา่ มีความตัง้ ใจมากเกนิ ไป
...จนมันอึดอัด

กต็ ้องมอี บุ ายไปผอ่ นคลาย

ตอ้ งเลิกปฏิบตั ไิ ปก่อนตอนน้นั
จิตตอนน้ีก็คล้ายๆ

มันไปทางขวาเยอะเกินไปแล้ว
ถา้ ยังต้ังหน้าตง้ั ตาจะปฏบิ ัติ

จติ ใจน้มี คี วามตั้งใจปฏิบัติอย่เู นีย่
มันจะปฏิบัติไมไ่ ด้ เพราะมนั ไมป่ กติ

ไมป่ กตอิ นั น้ตี ้องไปผอ่ นคลาย
อนั นเี้ ป็นอุบายเหมอื นกนั

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 120

จะผ่อนคลายอย่างไร?
ไปเดนิ เลน่ เดนิ ชมนกชมไม้
เดนิ สบายๆ ไมต่ อ้ งคดิ เรื่องปฏบิ ัติ
ฟังเพลงซะหน่อยกไ็ ด.้ ..อะไรแบบน้ี

คอื มันมหี ลากหลายวธิ .ี .
บางคนก็ให้ไปออกกำ� ลังกาย

ให้มนั ผอ่ นคลาย
ใหม้ ันลืมเรอื่ งปฏบิ ัตไิ ป

แล้วพอมันจิตปกติ
มันถึงเวลาแล้ว
อ้าว...ปกติแลว้ นีถ่ งึ เวลา
ได้เวลาของนกั ปฏิบัตแิ ลว้

เวลาทป่ี กติเป็นนาทีทอง

121 Camouflage

เพราะฉะน้ันเหลา่ นเี้ ปน็ อุบายหมด
เราตอ้ งมีอบุ ายการปฏบิ ตั ิธรรมนี้ตลอดทาง
บางคนง่วง ซึม นั่งแล้วโงกเงกสมมติ

เดินก็จะหลุดทางอะไรอย่างน้ี
ต้องไปล้างหน้าล้างตา
ไปอาบน�้ำ ไปท�ำอะไรก็ได้
ท่ีจะให้มันต่ืนตัวข้ึนมา

เหลา่ นเี้ ปน็ อบุ ายหมด
ไมใ่ ชห่ นทาง

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 122

ที่อยู่ตา่ งกนั ผลลัพธต์ า่ งกัน

ถา้ การปฏบิ ตั ิ
มนั อยู่ในชวี ิตประจ�ำวันแล้ว
มนั กป็ ฏิบตั ิตลอดน่นั แหละ

แตเ่ ราก็ไมเ่ รียกวา่ ปฏบิ ัติ

เรากร็ ้เู นือ้ รู้ตวั อยู่ อะไรผ่านมากเ็ หน็
เราไมไ่ ด้ไปหลบอย่ทู ไี่ หน

การปฏิบัติธรรม...
ไม่ใช่ไปน่ังสมาธิ
ไม่ใช่ไปหลับตา
อยู่กับอารมณ์ใดอารมณ์หน่ึง...
ไม่ใช่แบบน้ัน

123 Camouflage

เรารทู้ กุ ส่ิงทุกอย่าง
เราต่างจากคนในโลก
ก็คือว่า..เราไม่ตามความคิด
เราไม่อยู่ในโลกของความคิด
เราอยู่กับเน้ือกับตัวเรา
แลว้ อะไรผ่านมาผ่านไป
เรากเ็ ห็นหมดทกุ อยา่ ง

แต่คนในโลกวนั นี้ สิ่งท่ีเคา้ อยู่ก็คอื ..
อยู่ในโลกความคิด

แลว้ อะไรผ่านมาผ่านไป
เคา้ เห็นหมดเหมอื นกัน

แต่เค้าอย่ใู นความคดิ

ที่อยู่มันต่างกัน
ผลลัพธ์มันเลยต่างกัน

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 124

เราเหน็ อยู่ เรารอู้ ยู่
แต่เราอยู่บนบก
พวกน้ันเค้าเห็นอยู่ รู้อยู่
แต่เค้าอยู่ในน้�ำ
เค้าเห็นด้วย รู้ด้วย
แต่เปียก เลอะ
แต่เราเหน็ อยู่ รูอ้ ยู่
เราไมเ่ ปยี ก เราไมเ่ ลอะ
ไม่เหมอื นกนั ...

เค้าทกุ ข์ เราไมท่ กุ ข์

125 Camouflage

สไมม่ใาชธ่สติ มืน่ าเธนพิ ้อื ักตผืน่ อ่ตนวั

ตอ้ งให้มันต่นื อันน้ีเป็นหลกั
ทผี่ มพูดตลอดวา่ .. สมาธทิ ถ่ี กู ตอ้ ง

ตอ้ งเป็นสมาธิที่ต่ืนเน้อื ตน่ื ตัว

ไมใ่ ชส่ มาธิหลบั ไมใ่ ชส่ มาธิเคลิม้
ไม่ใชส่ มาธิโมหะ ไมใ่ ช่แบบนั้น

ที่น่ังหลบั ตาอยกู่ ับลมหายใจ
สบาย...รสู้ ึกตวั อยู่
ถา้ ถามรู้สกึ ตวั ม้ัย?
รสู้ ึกตัวอยู่...

แต่จริงๆโมหะกินไปแล้ว 50%
รู้สึกตัวอยู่เหมือนกัน 50%
มันไม่ตื่นเนื้อตื่นตัว

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 126

เราสังเกตเองก็ได้
เคยท�ำมาทั้ง2อยา่ ง
ลองสังเกตสมัยก่อนน่ังแบบน้ัน
สบายม้ัย?...สบาย
รู้สึกตัวมั้ย?...รู้สึกตัว

แตร่ ูส้ กึ วา่ ..

สมาธิแบบลืมตาตืน่ ตวั นี้

มันดีกวา่

น!่ี กง็ า่ ยๆแบบนั้น
มันพรอ้ มจะรับรู้สถานการณต์ ่างๆ
ไดอ้ ย่างเปน็ ธรรมชาติ ไดอ้ ยา่ งสบายๆ

127 Camouflage

ถา้ เปน็ เมื่อกอ่ น เวลาเราผิดปกตเิ นี่ย
เราจะคล้ายๆว่า
เฮย้ ...ผดิ ปกตเิ ยอะ

วันนี้รู้สึกว่าฟุ้งซ่านเยอะ
เราจะกลับมานั่งสมาธิ...
จริงๆแล้วมันเป็นการพักผ่อน
ให้จิตมันสบายขึ้นหน่อยนึง

แตถ่ า้ เข้าใจวา่ ...

เป็นการพกั ผ่อนกโ็ อเคนะ

ไม่ใชผ่ ิดนะ
แต่คนส่วนใหญไ่ ม่เข้าใจแบบนั้น

มนั เขา้ ใจว่า
อย่างนเ้ี รียกวา่ การปฏบิ ตั ิธรรม...

ไม่ใชแ่ บบน้นั

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 128

สมาธเิ ป็นเอง ไม่ใชส่ มาธจิ ัดต้งั

พอเรามสี มาธิทมี่ นั ตนื่ เน้ือตน่ื ตวั
เชน่ ออกไปขา้ งนอกมา ไปฟ้งุ ซา่ นมา

แล้วก็ผิดปกตกิ ลับมา
ลองไปนัง่ สมาธดิ .ู ..นัง่ ไม่ค่อยได้หรอก

เพราะพอมันนั่งเน่ีย
มันจะมีความรู้สึกว่า
เราก�ำลังจะท�ำความสงบ
มันรู้สึกว่าก�ำลังมี
การกระท�ำอะไรบางอย่าง

แต่สมาธิทีเ่ ราฝกึ น้ี

เป็นสมาธิต่นื เนอื้ ต่นื ตัว

มนั เป็นสมาธิทเี่ ป็นเอง มันมีอยูแ่ ล้ว
เราแคเ่ ขา้ ไปรู้ เขา้ ไปเหน็ มนั เฉยๆ

129 Camouflage

พอเราเข้าไปรู้
เข้าไปเหน็ มนั บอ่ ยๆ

มันเปลย่ี นจาก
สมั มาสตเิ ปน็ สมั มาสมาธิ
มนั เป็นสมาธิทเ่ี ค้าเรยี กว่า

สมาธิเป็นเอง

ไม่ใช่สมาธจิ ัดตัง้
ไมใ่ ช่สมาธิที่ทำ� ขึน้ มา

เพราะฉะนั้น..
คนที่มีสัมมาสมาธิแบบนแ้ี ลว้
เคา้ จะไมก่ ลบั ไปทำ� สมาธจิ ัดตั้ง

เพราะมันรู้สึกว่ามันท�ำ
ก�ำลังกระท�ำอะไรบางอย่างอยู่

และมันรู้...ว่าไม่ใช่ทาง
จิตนี้มันไม่เอา

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 130

มันมีความเชื่อผิดๆหลายอย่าง
ท่ีจะพูดว่าต้องได้ฌานก่อน
ต้องท�ำฌานให้ได้ก่อนพวกนี้

ท�ำให้นกั ปฏิบัตมิ ากมายเปน็ ทกุ ข์

วา่ ตวั เองทำ� ฌานไมไ่ ด้
และจะบรรลธุ รรมไดอ้ ยา่ งไร?

...กล็ ำ� บากกัน
สำ� หรับนกั ปฏบิ ัตหิ ลายคน

ทีถ่ ูกท�ำให้เชือ่ แบบนัน้

131 Camouflage

เขา้ สู่ใจ...เม่ือใจว่าง

อนั นแ้ี หละเป็นสาเหตุ
ทผี่ มพดู ตลอดวา่ ...
ทำ� ไมตอ้ งเดินจงกรมไปฟังไปด้วย

อันนเ้ี ป็นแบบน้ัน
เพราะวา่ ..

ขณะที่มันพอดๆี กนั เนีย่

จติ ตอนนนั้ มันพอดี
กบั ธรรมตอนนั้นพอดี
มันจะเข้าใจลึกซึ้ง
มันจะเข้าใจเลย
มันจะเข้าไปในใจเลย
มันจะช่วยแบบนั้น

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 132

บางทฟี งั ทั้งคลิป...
กค็ ลปิ ส้นั ๆนะ
ลองไปสังเกตดู

ทกุ คนฟงั ไม่ไดท้ กุ คำ�

ฟงั ประโยคน้ี
เดยี๋ วไปรู้สกึ อย่างอื่น ไปคดิ โนน่

มารู้สกึ รา่ งกาย
หายไปอกี ประโยคนึง
ค่อยฟังอีกประโยคหนา้ อะไรอย่างนี้
มนั จะเป็นแบบนี้ตลอด
จิตมันจะฟังพอดี
กับแต่ละประโยค
ในแต่ละครั้งไม่เหมือนกัน...
มันจะเป็นแบบน้ัน

133 Camouflage

เพราะฉะน้ัน
การทเ่ี ราฟงั ธรรมระหว่างเดนิ จงกรม

จติ มนั เปดิ จติ กำ� ลังมสี มาธิ
เค้าเรยี กว่า...

จติ มนั ว่าง

พอจิตมันว่าง...
มันก็จะซึมซับ (Absorb)

ธรรมะได้ง่ายๆ
อย่างลึกซ้ึง ละเอียด
พอดๆี กับระดับจติ ณ ตอนนัน้
ตรงไหนทม่ี ันพอดีกัน
มนั จะพอดี (Match) กนั เลยทนั ที
แล้วท่ีเคยฟงั ด้วยความคดิ ...

มันจะไม่ใช่

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 134

อย่าเพิ่งด่วนสรุป

ทเี่ ค้าถามว่าปฏิบัตธิ รรม...ทำ� ยงั ไง?

มนั ยงั ตอบไม่ได้
เพราะว่าจ๊ิกซอว์น้ีมันยังไม่ชัด
มันอยู่ในช่วงจิ๊กซอว์ภาพอยู่

มันเหมือนกับวา่ ...
วนั นี้เราฟังอยู่น้ี
แล้วเราจิ๊กซอว์ไดเ้ ป็นรูปน้ี
พออีกวนั นงึ
หรอื วา่ อกี อาทติ ยน์ ึงผา่ นไป
เราฟังเหมือนเดิม แต่ระดบั จิตมนั เปล่ยี น
ท�ำใหภ้ าพท่ีเคยถูกจกิ๊ ซอวไ์ วอ้ ยา่ งน้ี
มนั กจ็ ะเปล่ยี นใหม่อีก...เปน็ อย่างนี้

135 Camouflage

คลา้ ยๆวา่ ในอดีตทเ่ี คยจิก๊ ซอวไ์ ว้
เหมือนๆจะใช่...แตย่ งั ไมใ่ ช.่ ..

มันต้องเปน็ แบบน้ี

มันจะค่อยๆเปล่ยี น
คอ่ ยๆเปลี่ยน คอ่ ยๆเปล่ยี นไปเรื่อยๆ
เพราะฉะนั้น ธรรมะตามความคิด

ยังผิดอยู่ตลอด...ยังไม่ถูก
คนท่ีพูดธรรมะตามความคิด
มันถึงได้ผิดตลอดเหมือนกัน

แม้กระทง่ั ค�ำว่าปกติ
ก็มีระดบั (Level) ของความปกติ

ทีไ่ มเ่ หมือนกันด้วย

แลว้ แตร่ ะดับจิตใครทบ่ี รสิ ทุ ธมิ์ ากกว่ากนั

กจ็ ะสมั ผสั ความเปน็ ปกตไิ ดไ้ มเ่ ท่ากนั

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 136



พลิกของคว่�ำให้หงาย

เราไปดูแต่ของท่ี
ถูกผลิตออกมาอย่างเดียว

แล้วเราก็นึกว่า
เราก�ำลังปฏิบัติธรรมอยู่...

ไม่ใช่แบบนั้น
ถ้าจิตยังผลิตแต่ของออกมาได้

แสดงว่าจิตน้ีมีแต่โมหะ

มันถึงผลิตออกมาได้

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 138

ตรงไหนกไ็ ด้ท่ีมันเปน็ ตวั

การนบั เนีย่
เราก�ำลงั คิดอยู่
มนั อย่ใู นความคดิ ตลอด
ส่งิ ท่ีผมสอนคือ..

ให้พ้นจากความคดิ

ใหพ้ น้ จากความปรุงแต่งทง้ั ปวง
อันนี้เป็นทาง

ทางของความคิด
ไปไหนไม่ได้

ยังอยู่ในโลกของความคิดตลอด

139 Camouflage

อยา่ งถา้ สมมติว่า เราเคย้ี ว
เรากร็ ู้ถึงอาการขยบั ของปาก...
ฟงั ให้ดนี ะ ไม่ใชห่ มายความวา่
เราไปจดจ้องอยูก่ ับการเคยี้ ว
หรอื กับอาการเค้ียวนะ เราไม่จ�ำเป็น

เรารู้ท่ัวๆ รู้หลวมๆ รู้สบายๆ
เราจะลืมการเค้ียวไปก็ได้
แตก่ ารลมื การเคยี้ วไป
บางทีเรามาร้สู กึ อยูท่ กี่ ้นเรา

บางทีเราร้สู ึกอยทู่ ่มี อื ทเี่ อือ้ มไปหยบิ อนั น้ี
ร้สู กึ ถงึ ขาเราทข่ี ยบั นดิ หนอ่ ย
อันนโี้ อเคเหมอื นกนั

มันไมเ่ กย่ี วกับว่าเราตอ้ งรูอ้ ยทู่ ที่ ี่เดยี ว
เรารู้ทัว่ ๆ รู้ตามท่ีจติ มันไปรู้

ก็คอื รูส้ ึกตัวอยู่

มนั จะรู้ทไ่ี หนก็ได้ เราก็ร้สู กึ ตัวอยู่

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 140

ผมจะพดู ตลอดทุกคลปิ
ผมจะบอกวา่ ...

ทางของการปฏบิ ัตธิ รรม
ทางสายเอกเลยก็คือว่า

“การพน้ ไปจาก
การปรงุ แตง่ ทั้งปวง”

จะพ้นยังไง? ...ต้องรู้สึกตัว
แต่รู้สึกตรงไหน? ...

ตรงไหนก็ได้ท่ีมันเป็นตัว

141 Camouflage

ร้อู าการ

คำ� วา่ รสู้ ึกตวั
ถ้าผมจะย่อยลงไปอกี
มันก็คอื หมายความวา่
ร้สู ึกถงึ อาการของมนั
เชน่ ปากขยบั รู้อาการใชม่ ้ยั ?
อย่างเราพูดเน่ีย
เราก็รู้อาการขยับอยู่ใช่มั้ย?
มันเป็นแค่อาการเฉยๆ

อย่างทบ่ี อกว่าหลับตา
แลว้ ยกมอื ขวาขึน้ ชา้ ๆ
ไมต่ ้องมองกร็ ู้วา่ มันเคลอ่ื นอยใู่ ช่ม้ัย?

น่นั แหละคือ อาการของมัน

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 142

คำ� พูดค�ำว่า

“รู้สึกตวั ”

หมายถงึ รถู้ งึ อาการของรา่ งกาย
อาการเคลือ่ น

อาการ Movement ของมัน

มันมีอาการอยู่ อาการนนั่ คอื

“ปรมตั ถ”์

อาการน้ันไม่มีสมมติ
มันเป็นแค่อาการ เรารู้แค่นั้น

เรารแู้ ค่มนั เป็นอาการ
เคา้ เรยี กวา่ เรารูบ้ างส่ิงบางอยา่ ง

แต่เราไมร่ ู้มันคอื อะไร
อันนี้เรียกอาการ

143 Camouflage

เรารู้ปรมัตถ์
เราก�ำลังรู้ปรมัตถ์อยู่
แต่การทเี่ ราไปรกู้ ค่ี �ำ

เคี้ยวกท่ี ี ข้าวกคี่ �ำ
ตรงน้ีเป็นอะไร ตรงนน้ั เปน็ อะไร
นั่นเราอย่ใู นความคดิ ตลอดเลย

ถงึ เราจะเข้าใจ
กเ็ ปน็ การเข้าใจในความมืด

อยา่ งท่ผี มบอก

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 144

เห็นใหถ้ ูกที่

จิตน้จี ะพฒั นาเจรญิ ขนึ้ มาได้
ไม่ใชก่ ารที่เราไปเหน็ กิเลสเยอะๆ
เหน็ ความอยาก หรือเห็นอะไรเยอะๆ

ไม่ใชแ่ บบนน้ั
แตว่ ่าทางท่จี ติ จะเจริญได้

ต้องเห็นความเป็นปกติ

ท่มี ีอยแู่ ลว้ นีใ้ ห้เยอะๆ ให้บ่อยๆให้มันต่อเนอ่ื ง
ทางน้ีเป็นทางเจริญ

การท่ีเราไปเห็นกิเลสเยอะๆ
เหน็ ความคิดเยอะๆ

เห็นอาการทางจติ เยอะๆ...
เหลา่ นี้มนั เกดิ ขน้ึ ไดเ้ พราะ

จิตนมี้ นั มีโมหะเยอะ

145 Camouflage

การทไี่ ปตามดูอาการเหล่านน้ั
ไมไ่ ดก้ ลับมาท่ตี ้นตอของจิตนี้
เราก�ำลังไปดูอาการของจิต

ที่มีโมหะอีกทีหนึ่ง

แต่ผมบอกว่า...
จิตจะเจริญได้ เราต้องเห็น

ความเป็นปกตินี้
อยู่บ่อยๆ อยู่อย่างต่อเน่ือง

ให้มันเป็นฐานขึ้นมา

ขณะทีเ่ ราเห็นจิตทเ่ี ปน็ ปกตนิ ้ี
ในขณะน้ันไมม่ ีความปรงุ แตง่

ในขณะนัน้ จิตก�ำลงั มีสติ
จติ ก�ำลังมสี มาธิ

เปน็ สตแิ ละสมาธิทเ่ี คา้ เรยี กวา่

“สัมมาสติ สัมมาสมาธ”ิ

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 146

พอจิตนม้ี สี มั มาสติ

มีสมั มาสมาธิ เปน็ ปกตอิ ยู่

พอเราเห็นบอ่ ยๆ
มันจะขยายฐานนี้ออก
เป็นฐานของความเป็นปกติ

ฐานท่ีเป็นปกติอยู่น้ี
ไม่มีกิเลส ไม่มีโมหะ

และถ้าฐานนี้
มนั แนน่ หนา มนั มนั่ คง
อาการของจติ เช่น ความอยาก
หรือว่าความคดิ หรือว่ากเิ ลสตา่ งๆ
ถามว่ามนั จะเยอะขึ้น หรือน้อยลง?

...มนั ต้องน้อยลง

147 Camouflage

เพราะฉะนัน้ ...
การทเี่ ราไปเห็นมันเยอะๆ

ไมใ่ ชแ่ ปลวา่ เราปฏิบัติธรรมดี

แต่มันหมายความว่าจิตนี้
ยังไม่มีพ้ืนฐานของความเป็นปกติเลย

มีแต่โมหะอย่างเดียว
มันถึงมีของออกมาเยอะขนาดนั้น

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 148

รทู้ ัน มันกลบั มาเอง

เวลาเราเหน็ จติ มนั ทะยานไป
เราไม่ใช่ไปดงึ มันกลับมา

การดึงเนี่ยมีเราเข้าไปกระท�ำ
บางสงิ่ บางอย่างแลว้

สมมตวิ า่ เราดึงมันสำ� เร็จ

จิตท่ีมตี วั เรา มีอัตตา

แล้วมกี ารดงึ มนั กลบั มา

จิตน้ีเองมันจะสร้างความรู้
ขึ้นมาใหม่ในจิต

ว่าเราจัดการทุกอย่างได้

149 Camouflage

แตใ่ นความเป็นจรงิ
ทกุ ส่ิงเป็นอนัตตา

“คุมไม่ได้”

เท่ากับว่า..
ถ้าเราไปดึงมันกลับมาได้

จิตน้ีจะถูกตอกย�้ำ
มิจฉาทิฏฐิลงไปว่า
คุมได้ แต่เราไม่ทันรู้
เราไม่ได้ไปรู้...แต่จิตมันรู้

เพราะฉะนั้น...
เวลามันไป

ไม่ใชว่ า่ เราไปดงึ มนั กลบั มา
เรารู้ทันว่ามนั ไปแล้ว

การเดินทาง...ที่ปราศจากผู้เดิน 150