100 เรื่องคั้นกะทิ

๑๐๐

เรื่องสั้นคั้นกะทิ

๑๘

นมหน่งึ แก้ว

วันหน่งึ ขณะท่เี ดก็ น้อยยากจนคนหนง่ึ ชอื่ โฮเว็รด์ เคลล่ี
ก�ำลงั เดนิ ขายของตามบ้านเพอื่ หาเงินเปน็ คา่ เล่าเรียน เขาร้สู กึ หิว
จนตาลาย และมเี งนิ ตดิ ตวั อยแู่ คส่ บิ เซน็ ต์ จงึ ตง้ั ใจวา่ เมอื่ เคาะประตู
บ้านถัดไปจะลองขออาหารดู แต่พอพบว่าผู้ที่มาเปิดประตูเป็น
สุภาพสตรีน้อยใบหน้างดงาม แทนที่จะเป็นแม่บ้านวัยกลางคน
ท่าทางใจดตี ามท่ีคาด เลยเปลย่ี นใจขอเปน็ น�้ำหนง่ึ แก้ว

สุภาพสตรีเห็นหน้าเด็กน้อยค่อนข้างซีดเข้าใจว่าคงจะ
หิวจึงเอานมมาให้หน่ึงแก้ว หลังจากดื่มนมแล้วเด็กน้อยก็ถาม
ตะกกุ ตะกกั วา่ “คา่ นมเทา่ ไรครบั ?”สภุ าพสตรตี อบวา่ “ไมเ่ ปน็ ไรจะ้
ได้นมไปจะได้หนักท้องหน่อย ไม่ต้องเกรงใจนะจ๊ะ” เด็กน้อย
รีบละล�่ำละลักตอบว่า “ขอบคุณมากท่ีสุดเลยครับ” แล้วก็เดิน
ออกมาจากบ้านด้วยความอิ่มท้อง อ่ิมใจ ความทรงจ�ำใบหน้าท่ี
งดงามอ่อนโยนของสุภาพสตรีน้อยท่านน้ัน และความปรีเปรม
แห่งศรัทธาในองค์พระเปน็ เจ้า

อกี หลายปตี อ่ มา สภุ าพสตรที า่ นนน้ั เกดิ ปว่ ยหนกั เกนิ กำ� ลงั
ท่ีแพทย์ในเมืองเล็ก ๆ ท่ีท่านอาศัยอยู่จะรักษาได้ เธอจึงถูกส่ง
ต่อไปรับการรักษาจากแพทย์ผู้เช่ียวชาญในเมืองใหญ่ คุณหมอ

50

๑๐๐

เรื่องสั้นค้ันกะทิ

โฮเวร็ ด์ เคลล่ี ถกู ตามไปใหค้ ำ� ปรกึ ษา พอไดร้ บั รายงานวา่ มคี นไข้
สง่ มาจากเมอื งทต่ี นเคยอยู่ คณุ หมอกร็ บี ไปดคู นไขแ้ ละทนั ทที พี่ บ
คุณหมอก็จ�ำเธอได้ เพราะใบหน้าที่งดงามอ่อนโยนของสุภาพ
สตรนี ้อยในอดตี ไมเ่ คยเลอื นไปจากความทรงจำ�

จากการทมุ่ เทดแู ลรักษาอย่างเตม็ ท่ีของคุณหมอเคลลี่ ใน
ทีส่ ดุ สภุ าพสตรีท่านนนั้ ก็หายปว่ ยพร้อมที่จะกลับบา้ น คุณหมอ
เคลลี่ขอให้เจ้าหน้าท่ีการเงินส่งใบแจ้งค่าบริการรักษาพยาบาล
ของสุภาพสตรีท่านนี้ซ่ึงเป็นเงินจ�ำนวนไม่น้อยมาท่ีตน หลังจาก
ที่เขียนข้อความหนึ่งไว้ที่มุมใบแจ้งค่าบริการแล้วก็ให้น�ำไปให้
คนไข้สุภาพสตรีซึ่งก�ำลังรอรับการแจ้งค่าบริการด้วยความกังวล
เรอ่ื งคา่ ใชจ้ า่ ย แตเ่ มอ่ื เปดิ ซองพบขอ้ ความทคี่ ณุ หมอเคลลเ่ี ขยี นไว้
สายตาเธอก็พร่าด้วยน�้ำตาแห่งความปีติท่ีเอ่อล้นออกมา ด้วย
ข้อความทเ่ี ขยี นว่า

“ช�ำระคา่ บริการเรยี บร้อยแล้ว ด้วยนมหนึ่งแกว้ ”
หมอเคลลี่

51

๑๐๐

เรื่องสั้นค้ันกะทิ

๑๙

จดุ เชื่อมต่อแหง่ ความรกั

ในเวลาโพล้เพลใ้ กล้ค�ำ่ ของวนั นน้ั ชายหนมุ่ ซ่งึ กำ� ลังขับรถ
ปอนติแอคเก่าปเุ รง็ ๆ เหลอื บไปเห็นสุภาพสตรชี ราย่ืนอยขู่ า้ งรถ
เมอร์ซิเดซที่จอดอยู่ด้วยใบหน้าที่อิดโรย เม่ือชายหนุ่มจอดรถไว้
ขา้ ง ๆ และเดนิ ไปหาพรอ้ มรอยยม้ิ ใบหนา้ ของสภุ าพสตรที า่ นนนั้
ก็ยังเต็มไปด้วยความกังวลเน่ืองจากเป็นเวลากว่าช่ัวโมงแล้ว
ท่รี ถเธอเสยี และผูท้ ่ขี บั ผ่านมานาน ๆ คร้งั ไม่มีใครลงมาใหค้ วาม
ช่วยเหลอื เธอแม้แต่คนเดยี ว ชายหนุม่ ผู้นี้แตง่ ตัวดว้ ยเส้ือผา้ เกา่ ๆ
ดูมอมแมม จะมาดีหรือมาร้ายก็ยังไม่รู้ เมื่อเขาเดินมาใกล้เธอ
กส็ งั เกตเหน็ วา่ ตัวเธอเริ่มสนั่ เหมือนก�ำลงั กลัวอะไรบางอย่าง เขา
จงึ ถามเธอวา่ “รถเสียเหรอครับ อ้อ ยางแบน ไมเ่ ปน็ ไรครับ เด๋ยี ว
ผมเปลยี่ นให้ ชว่ ยเปดิ กระโปรงหลงั ขอยางอะไหลด่ ว้ ยครบั ผมวา่
ในระหวา่ งนเ้ี ชญิ นงั่ ในรถผมกอ่ นกไ็ ด้ เพราะขา้ งนอกตอนนอ้ี ากาศ
เรมิ่ หนาวแล้ว”

หลังยางเปลี่ยนให้แล้วสุภาพสตรีชราก็ขอบคุณชายหนุ่ม
ผ้นู ั้นพร้อมกบั ถามค่อย ๆ ดว้ ยความเกรงใจว่า “พอ่ หน่มุ จะคิดวา่
บริการเท่าไรจะ๊ ไม่ตอ้ งเกรงใจนะจะ๊ ” ชายหน่มุ ตอบโดยไมล่ ังเล
ว่า “ไม่เป็นไรครับ” เขาตระหนักดีว่าท่ีเขาท�ำน้ีไม่ใช่การท�ำงาน

52

๑๐๐

เรื่องสั้นค้ันกะทิ

เพ่ือค่าตอบแทน แต่เป็นการให้ความช่วยเหลือผู้ที่ก�ำลังต้องการ
ความช่วยเหลือ และเขาก็จ�ำได้ว่าในชีวิตของเขาก็เคยได้รับการ
ชว่ ยเหลอื ทำ� นองน้ีจากผู้อ่ืนมาแลว้

“ปา้ ขอบคณุ พอ่ หนมุ่ นะจะ๊ ปา้ เองมาจากเซนตห์ ลยุ ส์ กำ� ลงั
จะไปเยี่ยมญาติ พอดียางรถแบนซะก่อน เกิดมาก็ไม่เคยเปลี่ยน
ยางเลย จะขับบดยางต่อไปก็ทุลักทุเลเพราะทางยังอีกไกล รถที่
ผ่านมาก็ไม่มีใครกล้าลงมาช่วยเพราะทางค่อนข้างเปล่ียว น่ีถ้า
พอ่ หนมุ่ ไมล่ งมาชว่ ย ปา้ เองกย็ งั ไมร่ จู้ ะทำ� อยา่ งไร พอ่ หนมุ่ ชอื่ อะไร
จ๊ะ และป้าถามหน่อยเถิดว่าขอให้ป้าให้อะไรพ่อหนุ่มบ้างได้ไหม
ปา้ เกรงใจและขอบคณุ จรงิ ๆ”

“ผมชื่อไบรแอน (BRYAN) ครับคุณป้า คุณป้าไม่ต้อง
เกรงใจผมเลยครบั เปน็ หนา้ ทที่ เ่ี ราจะตอ้ งชว่ ยกนั อยแู่ ลว้ ถา้ คณุ ปา้
อยากจะท�ำอะไรให้ผม เม่ือไรท่ีคุณป้าพบคนท่ีก�ำลังต้องการ
ความชว่ ยเหลอื กข็ อใหน้ ึกถึงผม เท่านัน้ กพ็ อแล้วครับ” ชายผูน้ ั้น
รอจนสภุ าพสตรชี ราเคลอ่ื นรถออกไปในความสลวั อยา่ งชา้ ๆ แลว้
ก็ขบั รถกลบั บา้ นดว้ ยหัวใจทีอ่ ม่ิ เอม

สุภาพสตรีชราแวะร้านอาหารริมทางท่ีใกล้ท่ีสุดด้วยความ
หวิ เปน็ รา้ นอาหารเกา่ ๆ ทอ่ี ยขู่ า้ งปม๊ั นำ�้ มนั เลก็ ๆ แตส่ งิ่ ทป่ี ระทบั ใจ
เธอก็คือบริกรสาวในชุดคนตง้ั ครรภป์ ระมาณ ๘ เดอื น ทต่ี ้อนรับ
เธอด้วยรอยย้ิมที่อบอุ่น เมื่อเห็นศีรษะและเสื้อผ้าเธอชุ่มไปด้วย
ละอองหิมะแรกของฤดูกาลซ่ึงเพ่ิงโปรยปรายลงมา บริกรสาว

53

๑๐๐

เรื่องส้ันค้ันกะทิ

ก็ยื่นผ้าขนหนูสะอาดให้หญิงชราเช็ดด้วยสายตาที่เป็นไมตรี
หญิงชราเหลือบไปเห็นรองเท้าคู่ท่ีดูเก่ามากท่ีบริกรสาวสวมอยู่
เธอคงมีฐานะไม่ดีนัก จึงต้องมาท�ำงานท้ังที่ท้องแก่ขนาดนี้
หญิงชราคิดว่าบริกรสาวผู้น้ีคงจะท�ำงานมาแล้วเกือบทั้งวัน เธอ
อาจปวดน่อง และหนกั ท้อง แต่เธอกย็ ังต้อนรับลกู คา้ แปลกหน้า
ไดด้ ถี ึงขนาดนี้ ในเวลานั้นสุภาพสตรีชราก็นกึ ถงึ ไบรแอน

เธอจ่ายค่าอาหารสิบกว่าเหรียญด้วยธนบัตรใบละร้อย
เหรียญ ในขณะท่ีบริกรรับเงินไปเพื่อท�ำใบเสร็จและเงินทอน
สภุ าพสตรชี ราก็ควกั ธนบตั รใบละรอ้ ยดอลลาร์อกี ๔ ใบ วางไวใ้ ต้
กระดาษเชด็ มอื โดยใชแ้ กว้ นำ�้ ทบั ไวแ้ ละเขยี นขอ้ ไวบ้ นกระดาษวา่

“ขอบคุณมากส�ำหรับบริการท่ีอบอุ่น ป้าขอมอบเงินนี้
และท่ีเหลือของเงินทอนเป็นของขวัญส�ำหรับหลานท่ีจะเกิดมา
ขอใหร้ บั ไวไ้ มต่ อ้ งเกรงใจ ปา้ คดิ วา่ หนอู าจจะมคี วามจำ� เปน็ ตอ้ งใช้
เงินน้ี ป้าเองเคยได้รับการช่วยเหลือแบบน้ีมาแล้ว ถ้าหนูอยาก
จะท�ำอะไรใหป้ า้ ล่ะก็ ขออย่าใหจ้ ุดเชอื่ มต่อแห่งความรกั มาสะดดุ
ท่ตี ัวเราก็แล้วกนั (DO NOT LET THIS CHAIN OF LOVE END
WITH YOU)”

บริกรสาวท�ำงานต่อด้วยหัวใจอ่ิมเอม กว่าเธอจะล้างจาน
ใบสดุ ทา้ ยเสรจ็ กด็ กึ แลว้ แตเ่ ปน็ การลา้ งจานทมี่ คี วามรสู้ กึ ทพี่ เิ ศษ
กว่าทุกวัน เธอก�ำลังต้องการเงินจ�ำนวนน้ีส�ำหรับการคลอดลูก
นับต้ังแต่ต้ังครรภ์มาทั้งเธอและสามีต่างก็ท�ำงานตัวเป็นเกลียว
54

๑๐๐

เรื่องส้ันค้ันกะทิ

เพื่อไม่ใหเ้ กิดความขาดแคลนในอนาคตใหม่ทก่ี ำ� ลงั จะมาถงึ เมอื่
เธอกลบั ถงึ บา้ นสามเี ธอเขา้ นอนแลว้ กอ่ นลม้ ตวั ลงนอนขา้ ง ๆ เธอ
มองหน้าสามีหนุ่มที่หลับอย่างอิดโรยด้วยความรัก พร้อมกับจูบ
เบา ๆ และกระซิบขา้ งหูว่า “ทุกอย่างจะเรียบร้อยนะจ๊ะ ฉนั รกั
คณุ คะ่ ไบรแอน”

55

๑๐๐

เรื่องส้ันค้ันกะทิ

๒๐

ความหมายของชวี ติ

บทกวคี ลาสสกิ ของโลกทเ่ี กอรเ์ ตเ้ ขยี นเกย่ี วกบั ชายคนหนงึ่
ซึ่งได้ยอมขายวิญญาณของเขาให้แก่ปีศาจ ได้เน้นค�ำถามข้อน้ี
ตัวละครเอกของเร่ืองเป็นนักวิทยาศาสตร์วัยกลางคน ท่ีเกือบ
จะยกเลิกการค้นหาความหมายในชีวิตอยู่แล้ว เขากลัวมากว่า
จะสิ้นชีวิตลงไปก่อนท่ีจะรู้ว่าเขามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร ดังนั้นเขาจึง
พยายามต่อรองกับปีศาจ ยินดีที่จะมอบวิญญาณของเขาให้เป็น
ของตอบแทน หากเขาจะมปี ระสบการณช์ ว่ั ขณะหนงึ่ ซง่ึ ทำ� ใหเ้ ขา
ถึงกับพูดออกมาได้ว่า “ขอให้ช่วงเวลาน้ียืดออกไปอีก…มันช่าง
ประเสรฐิ เหลอื เกิน”

เกอร์เต้ กวีชาวเยอรมัน ใช้เวลาชีวิตของเขาเขียนบทกวี
เรื่องน้ี ตั้งใจว่าจะให้เป็นค�ำกล่าวถึงความหมายในชีวิตให้เป็น
ผลงานช้ินเอกที่มีความเป็นอมตะ ซึ่งจะช่วยให้ชีวิตของเขาเองมี
ความหมาย เขาเรม่ิ ลงมอื ประพนั ธง์ านชนิ้ นเ้ี มอ่ื อายยุ ส่ี บิ แลว้ หยดุ
หนั ไปทำ� งานชนิ้ อน่ื กลบั มาประพนั ธต์ อ่ เมอื่ อายสุ สี่ บิ (ปฏกิ ริ ยิ าของ
คนเราเมื่อมีอายุล่วงเข้าวัยกลางคน) และประพันธ์เสร็จสมบูรณ์
เมอ่ื กอ่ นส้นิ ชวี ติ ขณะอายุไดแ้ ปดสบิ สามปีนดิ หน่อย

56

๑๐๐

เรื่องสั้นค้ันกะทิ

ในบทกวเี รอ่ื งนี้ ตวั ละครเอกเปน็ ชายวยั กลางคนทต่ี อ้ งการ
มีประสบการณ์ในทุกด้าน ใช้ชีวิตแบบไม่มีขอบเขต เขาอยาก
อ่านหนงั สือทุกเล่ม พดู ได้ทุกภาษา ชิมและทดลองทุกอยา่ งทใ่ี ห้
ความเพลดิ เพลินและความเอรด็ อร่อย อยากเปน็ เหมือนพระเจา้
ท่ีสามารถกา้ วไกลไปกว่ามนุษย์ ดังนั้น ปศี าจจงึ ใหท้ กุ สิ่งทุกอย่าง
แก่เขา ท้ังความรำ่� รวย ท้งั อำ� นาจทางการเมอื ง ทัง้ ความสามารถ
ทจี่ ะเดนิ ทางไปไดท้ กุ หนทกุ แหง่ และผหู้ ญงิ ทกุ คนรกั เขา พระเอก
มีทุกอย่าง ท�ำทุกอย่างท่ีเขาต้องการ แต่ก็ยังไม่มีความสุข ไม่ว่า
เขาจะมีเงนิ มาก มีอ�ำนาจมาก มผี ้หู ญิงคอยรองรับความตอ้ งการ
ของเขามากมาย แตน่ นั่ กย็ งั ไมส่ ามารถสนองความหวิ โหยภายในใจ
ของเขาได้

พอมาถึงตอนท้ายของเรื่อง ซ่ึงเกอร์เต้มีอายุแปดสิบแล้ว
และตัวละครเอกก็พลอยมีอายุมากไปด้วย แทนที่จะเอาชนะ
การต่อสู้ หรอื เอาชนะใจหญิงสาว พระเอกกลบั กอ่ สร้างเขอ่ื นก้นั
นำ้� ทะเล เพอื่ ใหม้ ที ดี่ นิ แหง้ สำ� หรบั ผคู้ นไดป้ ลกู พชื พนั ธธ์ุ ญั ญาหาร
แทนทจ่ี ะทำ� ตวั ใหเ้ ปน็ คนมอี ำ� นาจมากเหนอื พระเจา้ เขากลบั กลาย
เป็นคล้ายพระเจ้าในแง่ท่ีพยายามแยกน�้ำออกจากดิน เพ่ือให้มี
ท่ีดินท�ำกินส�ำหรับชาวบ้านมากขึ้น……และเม่ือมาถึงจุดน้ีแหละ
ท่ีพระเอกกล่าวออกมาว่า “ขอให้ช่วงเวลานี้ยืดออกไปอีก..มัน
ช่างประเสริฐเหลอื เกนิ ”

57

เราจะสามารถมชี วี ิตอยู่ในโลกน้ี
ไดอ้ ยา่ งสมบรู ณ์พนู สุข
หากรจู้ ักท�ำงานและร้จู กั รกั
รู้จักท�ำงานเพอ่ื คนรัก
และรู้จกั รักงานท่เี ราท�ำ
ลโี อตอลสตอย

๑๐๐

เรื่องสั้นค้ันกะทิ

๒๑

นกย้ายถ่นิ

มีนกชนิดหน่ึงซ่ึงนักสัตววิทยาได้สังเกตเห็นเป็นเวลานาน
มาแล้วว่ามีอยู่ชุกชุมในฝั่งสเปน ท่ีอยู่ตรงข้ามกับฝั่งแอฟริกา
ทางฝั่งสเปนจะเห็นนกชนิดน้ีในฤดูร้อนพอหนาวเข้าหน่อย
นกพวกน้ีก็หายไป นักสัตววิทยาได้ติดตามไปสังเกตการณ์
ทางฝั่งแอฟริกา ได้ความว่านกพวกน้ีไปอยู่ฝั่งแอฟริกา
ในฤดูหนาวซ่ึงอากาศอบอุ่นมากกว่าทางฝั่งสเปน แต่พอถึง
ฤดูร้อนซ่ึงทางแอฟริการ้อนมาก นกพวกนี้ก็บินข้ามมาอยู่
ฝั่งสเปน แสดงว่านกพวกนี้เป็นนกฉลาด รู้จักหลบหลีก
หนีอากาศร้อนจัดหนาวจัดไปอยู่ในที่ท่ีอากาศสบาย ฤดูร้อน
ข้ามไปยุโรป ฤดูหนาวข้ามไปอยู่แอฟริกา นกท่ีมีความฉลาด
อย่างนี้น่าจะเป็นสัตว์ท่ีมีก�ำลังสมบูรณ์และสืบพันธุ์ได้มากมาย
แต่หาเป็นเช่นน้ันไม่ ความจริงตรงกันข้ามปรากฏว่านกพวกน้ี
ลดจ�ำนวนน้อยลงไปทุกที นักสังเกตการณ์ได้ช่วยกันติดตาม
ตอ่ มาอกี หลายปี ในทสี่ ดุ กป็ รากฏวา่ นกพวกนส้ี ญู พนั ธห์ุ มดคอ่ ย ๆ
ลดจำ� นวนลงไปที่ละนอ้ ย ในที่สดุ กห็ มดไป

การหาอุบายหลีกเลี่ยงไม่กล้าเผชิญความยากล�ำบาก
เท่ียวหาแต่ที่สบาย ร้อนจัดก็ไม่สู้ หนาวจัดก็ไม่อยู่ เที่ยวเร่ร่อน

59

๑๐๐

เร่ืองส้ันคั้นกะทิ

หาความสบาย หลกี เล่ียงความล�ำบากอยู่อยา่ งน้ี ทำ� ใหน้ กชนดิ น้ี
ออ่ นแอลงไปทกุ ที ลูกหลานออกมาภายหลังย่ิงอ่อนแอลง จนใน
ท่ีสุดก็ตายหมดมนุษย์เราก็เช่นเดียวกัน การพยายามหลีกเล่ียง
ความยากลำ� บาก งานหนกั ไมเ่ อาเบาไมส่ ู้ ไมก่ ลา้ ตอ่ สกู้ บั อปุ สรรค
ในชวี ิต และพยายามหลีกเลีย่ งไปเร่อื ย ๆ น้นั จะทำ� ให้มนษุ ย์เรา
อ่อนแอลง ทั้งก�ำลังกาย ก�ำลังความคิด ในที่สุดก็ต้องล่มสลาย
หรอื ไมก่ ล็ ดจ�ำนวนลงเร่อื ย ๆ เชน่ นกย้ายถนิ่ นั่นเอง

60

๑๐๐

เร่ืองสั้นค้ันกะทิ

๒๒

สนุ ัขผซู้ ่อื สัตย์

ในชนบทแหง่ หนง่ึ ในประเทศอติ าลนี เ่ี อง มชี าวนาผยู้ ากจน
คนหนึ่งอาศัยอยู่ในกระท่อม เขาเป็นชาวนาผู้ยากจน แต่เขามี
สนุ ขั คใู่ จอยดู่ ว้ ยหนง่ึ ตวั เขารกั สนุ ขั นน้ั มากและมนั กร็ กั เขาเชน่ กนั
เขาทั้งสองอยู่ด้วยกัน กินด้วยกัน นอนด้วยกัน ในกระท่อมน้อย
อย่างมีความสุข ตามปกติชาวนาผู้ยากจนนั้นจะเข้าไปในเมือง
สปั ดาหล์ ะ ๑ ครงั้ เพอ่ื น�ำพชื ผลเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปขายบา้ ง เพื่อ
ซ้ือของจ�ำเป็นบางอย่างบ้าง ในการเดินทางไปเมืองก่อนอ่ืน
เขาจะเดินทางด้วยเท้าจากนาไปยังสถานีรถไฟแล้วข้ึนรถไฟ
ตอ่ ไปในเมือง เม่ือทำ� ธรุ ะในเมอื งเสรจ็ ก็ข้ึนรถไฟกลับไปยงั สถานี
เดิม แลว้ กเ็ ดินทางกลบั นาของตน ทุก ๆ ครงั้ ท่เี ขาเข้าเมอื ง สนุ ขั
ของเขาจะต้องติดไปด้วย แต่เน่ืองจากทางการรถไฟไม่ยอมให้
เขาน�ำสุนัขข้ึนรถไฟด้วย ชาวนาจึงให้สุนัขคอยอยู่ที่สถานีน่ันเอง
เขาปฏิบัติเช่นนี้มาเป็นเวลานานทีเดียวจนเป็นท่ีรู้จักคุ้นเคยกับ
พนกั งานรถไฟประจำ� สถานแี ละคนทีอ่ ยู่ในบรเิ วณสถานีทกุ คน

อยู่มาวันหน่ึง เร่ืองเศร้าอันไม่คาดฝันก็เกิดข้ึนแก่ชาวนา
คนนัน้ ขณะทีเ่ ขาซื้อของเสร็จแลว้ เตรียมจะเดินขา้ มถนนในเมือง
ไดม้ ีรถยนต์คันหนง่ึ แล่นมาดว้ ยความเรว็ สงู และไดช้ นเอาชาวนา

61

๑๐๐

เรื่องส้ันค้ันกะทิ

ลม้ ลงศรี ษะฟาดพน้ื ถนนถงึ แกค่ วามตายลงทนั ที เปน็ อนั วา่ รถไฟ
ขบวนที่จากเมืองไปในเย็นวันน้ันไม่มีชาวนาผู้ยากจน เม่ือรถไฟ
เคลอ่ื นเขา้ สสู่ ถานกี ลางทงุ่ สนุ ขั ของชาวนาซงึ่ คอยอยไู่ ดว้ ง่ิ ไปคอย
รบั นายของมนั ด้วยความดใี จ พอรถไฟเข้าจอดในสถานมี นั กว็ งิ่ ไป
ยืนชะเง้อคอ กระดิกหางคอยต้อนรับนายที่ประตูรถ ตู้ท่ีมันเคย
ต้อนรับ แต่ก็รู้สึกประหลาดใจเป็นอันมากที่ไม่เห็นนายของมัน
ลงจากรถ พอคนสดุ ท้ายลงจากรถ มนั รีบกระโดดพรวดขึน้ ไปบน
ตรู้ ถแลว้ กว็ งิ่ ไปตามตตู้ า่ ง ๆ ทง้ั มองทงั้ ดมกลน่ิ หานายของมนั ดว้ ย
ความกระวนกระวายใจ มนั วิง่ คน้ หาตั้งแตต่ ้นขบวนถงึ ทา้ ยขบวน
ก็ไม่พบนายของมัน มันกระโดดลงจากรถแล้วก็ว่ิงรอบขบวนรถ
ทงั้ ขบวนอกี ครง้ั หนงึ่ สง่ เสยี งเหา่ และจอ้ งมองไปแทบทกุ หนา้ ตา่ ง
แต่ก็ไม่พบนายของมันอยู่น่ันเอง

วันคืนผ่านไป จากวันเป็นสัปดาห์ จากสัปดาห์เป็นเดือน
จากเดือนเป็นปี จากปีเป็นหลายปี ในที่สดุ เวลาก็ผา่ นไป ๑๒ ปี
เต็ม ตลอดเวลาอนั ยาวนาน สนุ ัขผู้ซอื่ สตั ยไ์ ม่ยอมจากสถานี และ
ไมเ่ คยพลาดท่ีจะออกว่งิ ตรวจรถไฟทุกขบวนที่เข้าสูส่ ถานี

บดั นม้ี นั เปน็ สนุ ขั ทแ่ี กง่ มุ่ งา่ ม ไมร่ วดเรว็ ปราดเปรยี วเหมอื น
เมื่อก่อน เจ้าหน้าที่คนหนึ่งได้พบร่างของสุนัขผู้ซื่อสัตย์นอนตาย
อยทู่ ร่ี างรถขา้ งลา่ ง รา่ งของมนั ถกู ลอ้ รถทบั ตายขาดเปน็ สองทอ่ น
ไม่มีใครทราบสาเหตุแห่งการตายของมัน มีการสันนิษฐานกันไป
ตา่ งๆ บ้างกว็ า่ มันกระโดดให้รถทบั ตายเพราะความเศร้าใจสดุ ขีด
62

๑๐๐

เร่ืองส้ันคั้นกะทิ

ทุกคนท่ีอยู่ในสถานีต่างพร้อมใจกันน�ำร่างของสุนัขตัวนั้นไปฝัง
ไว้ทป่ี ่าชา้ เทศบาลทีใ่ นเมอื ง เคียงคู่หลุมฝังศพนายของมนั แลว้ ก็
ช่วยกันบริจาคทรัพย์จ้างช่างท�ำอนุสาวรีย์หินอ่อนประดิษฐานไว้
เหนือหลมุ ฝงั ศพของมนั พร้อมกับจารกึ คณุ งามความดขี องมันไว้
ใหค้ นรนุ่ หลังไดอ้ า่ น

63

๑๐๐

เร่ืองสั้นค้ันกะทิ

๒๓

ความมรี ะเบียบวนิ ัย

คนื วนั หนงึ่ ในเวลามดื มวั เรอื กำ� ปน่ั องั กฤษชอื่ วอเรนเฮสตงิ ส์
เดนิ ไปในมหารสมทุ รอนิ เดยี มนี ายทหาร พลทหาร ลกู เรอื ผหู้ ญงิ
และเด็ก รวม ๙๙๕ คน อยู่ในเรือ เรือแล่นไปตามระลอกคลื่น
พอเวลา ๒.๒๐ น. เรอื ไดช้ นหนิ โสโครกเขา้ อยา่ งแรง นำ้� ไหลเขา้ เรอื
มีเสียงค�ำส่ังออกมาว่า “ผู้ชายทุกคนอย่าออกมานอกดาดฟ้า”
ผชู้ ายทกุ คนปฏิบตั ิตาม ยืนเป็นแถวนิ่งอยู่อย่างสงบ

ขณะน้ันพวกลูกเรือก�ำลังหาทางจะส่งคนโดยสารขึ้นบน
หินโสโครก เขาหย่อนบันไดเชือกลงด้านหน้าของเรือ ครั้งแรก
คดิ วา่ จะใหช้ ายลงไปยงั ฝง่ั หนิ นนั้ กอ่ นเพอื่ ทจี่ ะใหค้ นเจบ็ เดก็ ๆ และ
ผู้หญิงซ่ึงจะส่งลงภายหลัง ทนั ใดน้นั เองเรือไดก้ ระทบหินโสโครก
เขา้ อีกครัง้ หนึ่งท�ำใหเ้ รือโคลงไปมา น้ำ� ไดไ้ หลท่วมดาดฟ้าช้ันลา่ ง
ทุกคนข้ึนไปดาดฟ้าชั้นบนตามค�ำสั่งของกัปตัน พอถึงเวลาก่อน
เที่ยงผู้ชายทเี่ หลอื อยู่ต้องหยุด ถูกห้ามมิให้ไต่บนั ไดเชือก เพราะ
เรืออยู่ในอันตรายคับขันเต็มทีจะจมมิจมแหล่ ต้องให้คนเจ็บ
เดก็ และผหู้ ญงิ ไปกอ่ นทนั ที พวกผชู้ ายทม่ี กี ำ� ลงั แขง็ แรงกย็ งั ไมอ่ าจ
ตะเกียกตะกายแย่งลงไปก่อน เขายืนนิ่งอยู่ปล่อยโอกาสให้พวก
ผู้หญิง เด็กและคนเจ็บผ่านไปเป็นล�ำดับ ไม่ร�ำพันบ่นว่าอย่างใด

64

๑๐๐

เร่ืองส้ันคั้นกะทิ

อยา่ งหนง่ึ เลย ครนั้ เมอ่ื เวลาตอ่ มาอกี เลก็ นอ้ ยนำ�้ กไ็ หลทว่ มดาดฟา้
ชั้นที่สองหมด

กปั ตนั มีคำ� สง่ั เดด็ ขาดใหท้ ุกคนถอดรองเทา้ และท้ิงปืนเสีย
เพอ่ื สะดวกในการวา่ ยนำ�้ เมอื่ สง่ พวกผหู้ ญงิ และเดก็ แลว้ พวกผชู้ าย
ตา่ งคนต่างไตล่ งไปทลี ะคน ๆ เป็นลำ� ดบั จนถึงฝั่งศิลา

เรอื วอเรนเฮสตงิ สก์ วดั แกวง่ อกี ครงั้ หนงึ่ ทกุ คนวา่ ยนำ�้ เปน็
ไดร้ ับคำ� สั่งใหโ้ จนลงทะเลว่ายไป ทะเลกำ� ลังป่นั ป่วนระลอกคลนื
กระทบล�ำเรือและฝูงคนอย่างหนัก ในการอับปางคราวนั้น
ผโู้ ดยสารรอดชวี ติ ๙๙๓ คน สว่ นอกี ๒ คนทต่ี ายไปนน้ั เปน็ พอ่ ครวั
คนหนงึ่ เปน็ บอ๋ ยคนหนงึ่ ทง้ั ๒คนเปน็ แขกฮนิ ดูการทเ่ี รอื อบั ปางคราวนี้
เกดิ เมอ่ื วนั ท่ี ๑๔ ม.ค. ๒๔๔๐ ทฝ่ี ง่ั ของเกาะยเู นยี น ทางตะวนั ออก
ของเกาะมาดาทาสทาร์

เวลาเรือล่มเป็นเวลามืดมาก กลัวกองทหารจะวุ่นวาย
แตกตน่ื เพราะความตกใจ แตเ่ ปลา่ ! ทหารเหลา่ นนั้ เขา้ ใจคำ� สงั่ ของ
ผบู้ งั คบั การคอื มสิ เตอรฮ์ อแลนด์ ทหารในเรอื กำ� ปน่ั ลำ� นม้ี รี ะเบยี บ
วนิ ยั ดี เชอื่ ฝง่ั คำ� สง่ั ของผบู้ งั คบั บญั ชาโดยเครง่ ครดั จงึ พน้ อนั ตราย
และท�ำใหร้ อดชวี ติ

65

๑๐๐

เรื่องสั้นคั้นกะทิ

๒๔

เจงกสิ ขา่ น
อยา่ ทำ� อะไรว่วู ามในยามโกรธ

เจงกสิ ขา่ นเปน็ กษตั รยิ แ์ ละนกั รบผยู้ ง่ิ ใหญ่ พระองคน์ ำ� ทพั
บุกเข้าไปตีจีนและเปอร์เซีย และได้ยึดครองแผ่นดินมากมาย
ทั่วทุกหนแห่งต่างกล่าวขวัญถึงความกล้าหาญ ถึงกับยกย่องว่า
หลังจากพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชแล้ว ไม่มีกษัตริย์คนใด
ยิง่ ใหญเ่ ทยี บเคียงพระองค์ได้อีก

เช้าวันหนึ่งเม่ือเจงกีสข่านกลับจากการท�ำศึก พระองค์ได้
เข้าไปล่าสัตว์ในป่าพร้อมกับพระสหายกลุ่มใหญ่ ต่างเตรียมธนู
และลูกศร ควบม้าไปอย่างสนุกสนาน โดยมีข้าราชการบริพาร
และฝงู สนุ ขั ลา่ เนอื้ ตามหลงั มา ขบวนลา่ สตั วโ์ หร่ อ้ งกนั อยา่ งอกึ ทกึ
ครึกโครม ส่งเสียงดังสนั่นไปทั่วท้ังป่า พวกเขาคาดว่าจะได้สัตว์
มากมายเม่ือกลับบ้านตอนเย็น ที่ข้อมือของพระองค์น้ันมีเหย่ียว
ตัวโปรดเกาะอยู่เสมอ ในยุคน้ัน การฝึกเหยี่ยวช่วยล่าสัตว์เป็น
ที่นิยมกันมาก และหากเจ้าของส่ัง มันจะบินไปหาเหย่ือ ถ้าพบ
กระตา่ ยหรอื กวางกจ็ ะรอ่ นลงไปตะครบุ เหยอื่ ราวกบั ลกู ธนทู เี ดยี ว

ขบวนของเจงกิสข่านใช้เวลาตลอดวันนั้นในป่า แต่พวก
เขาลา่ สัตวไ์ ด้ไม่มากอยา่ งท่ตี ้ังใจ ตกเยน็ คณะลา่ สัตวพ์ ากนั กลับ
66

๑๐๐

เร่ืองสั้นค้ันกะทิ

บ้าน เจงกิสข่านซึ่งคุ้นเคยกับเส้นทางในป่าอย่างดีขอแยกไปใช้
เสน้ ทางสายท่ยี าวกว่าปกติซึง่ ตอ้ งผา่ นหบุ เขา ส่วนคณะผตู้ ดิ ตาม
ใชเ้ สน้ ทางทส่ี นั้ ทสี่ ดุ สำ� หรบั เจา้ เหยยี่ วนนั้ บนิ กลบั บา้ นไปกอ่ นแลว้
อากาศวนั น้ันร้อนอบอ้าว พระองคจ์ ึงกระหายนำ�้ มาก

เจงกิสข่านควบม้าเหยาะไปตามเส้นทาง พระองค์เคยพบ
แหล่งน�้ำในบริเวณน้ัน แตอ่ ากาศรอ้ นอบอา้ วท�ำให้นำ้� ตามล�ำธาร
ในภเู ขาเหือดแหง้ ไป

ในท่ีสุด พระองค์ก็มองเห็นน�้ำท่ีไหลลงมาตามโขดหิน
แล้วทราบดีว่าข้างบนโขดหินนั้นต้องมีน�้ำพุ ซ่ึงมีน้�ำไหลลงมาไม่
ขาดสายในฤดูฝน แต่จะไหลรินชา้ ๆ เปน็ หยด ๆ ในฤดูแล้งเชน่ นี้

เจงกิสข่านกระโดดลงจากม้า น�ำถ้วยเงินออกจากย่ามไป
รองหยดน้�ำจากร่องหนิ

กว่าน�้ำจะเต็มแก้วก็กินเวลามาก เจงกิสข่านกระหายน�้ำ
อย่างย่ิง จึงยกถ้วยขึ้นด่ืม

แตย่ งั ไมท่ นั ทถ่ี ว้ ยจะแตะรมิ ฝปี าก พระองคก์ ไ็ ดย้ นิ เสยี งหวอื
ดงั ขนึ้ แกว้ ถกู กระแทกหลน่ จากมอื ทำ� ใหน้ ำ�้ เจง่ิ นองพนื้ เจงกสิ ขา่ น
มองหาตัวการก็พบว่าเป็นเจ้าเหย่ียวน่ันเอง เหยี่ยวบินโฉบไปหา
หลายรอบ แลว้ โผลงเกาะตรงโขดหินขา้ งร่องนำ้�

เจงกิสขา่ นเก็บแกว้ ขึน้ ไปรองนำ�้ ใหม่
คราวนพ้ี ระองคไ์ มร่ อชา้ เม่อื มนี �ำ้ เพยี งคร่งึ แก้วกย็ กขึน้ ดื่ม
แต่ไม่ทันไร เจา้ เหยีย่ วไดโ้ ฉบลงมาปดั แกว้ ตกอีกเชน่ กัน

67

๑๐๐

เร่ืองส้ันคั้นกะทิ

ครง้ั นพี้ ระองคโ์ กรธมาก เมอ่ื เกบ็ แกว้ ขนึ้ รองนำ�้ อกี เปน็ ครง้ั
ท่สี าม เจา้ เหย่ียวก็ทำ� เชน่ เดมิ อกี

เจงกสิ ขา่ นตะโกนกราดเกรยี้ วขนึ้ วา่ “ถา้ แกเขา้ มาอกี เมอ่ื ไร
ขา้ จะหักคอใหต้ ายซะ”

วา่ แลว้ เจงกสิ ขา่ นกร็ องนำ้� ดม่ื เปน็ ครงั้ ทสี่ ่ี แตก่ อ่ นทจ่ี ะทรง
ยกแก้วข้ึนด่มื พระองค์ไดเ้ ออื้ มมอื ไปหยิบดาบ

“เอาละ่ เจา้ เหยยี่ ว” เจงกสิ ขา่ นพดู “ครงั้ สดุ ทา้ ยสำ� หรบั เจา้ ”
หลงั จากนน้ั เจงกสิ ขา่ นนง่ิ เงยี บ เจา้ เหยยี่ วบนิ โฉบลงมาจกิ
ถ้วยในมืออีก แต่พระองค์ทรงเฝ้าดูอยู่ เม่ือเหย่ียวบินใกล้เข้ามา
พระองคจ์ งึ เง้ือดาบข้ึนฟันคอเหยย่ี วจนมันตกลงมาตายแทบเท้า
“สาสมกบั ท่ีแกท�ำแลว้ ” เจงกิสขา่ นบอก
แต่เมื่อมองหาถ้วย จึงพบว่ามันหล่นลงไปอยู่ในซอกหิน
เกบ็ ขน้ึ มาไมถ่ นดั
“เอาเถอะ ขน้ึ ไปกินนำ้� จากนำ้� พเุ ลยกไ็ ด้” ทรงรำ� พึง
เจงกสิ ขา่ นจงึ ปนี ขนึ้ ไปตามแนวโขดหนิ อนั สงู ชนั ดว้ ยความ
ล�ำบาก เพื่อไปให้ถึงต�ำแหน่งท่ีน้�ำไหลซึมลงมา แต่เมื่อไปถึงท่ี
แล้วจึงพบวา่ แหล่งนำ�้ นั้นเปน็ สระแห่งหน่งึ และมีงพู ิษขนาดใหญ่
ตัวหน่ึงนอนตายอยู่ เจงกิสข่านชะงัก ลืมความกระหายน�้ำ
เสียสนิท คิดถงึ เจ้าเหย่ยี วน่าสงสารทน่ี อนตายอยเู่ บ้อื งลา่ ง

68

๑๐๐

เร่ืองสั้นคั้นกะทิ

“เจา้ เหยย่ี วชว่ ยชวี ติ ขา้ ไว”้ ทรงรำ� พงึ “ขา้ จะตอบแทนคณุ
เจา้ อยา่ งไรดี เพือ่ นที่ดีทส่ี ุดของขา้ ข้าฆ่าเจา้ เสียแล้ว”

เจงกิสข่านปีนกลับลงมา แล้วอุ้มเหย่ียวลงนอนในย่าม
อยา่ งออ่ นโยน จากนน้ั ทรงควบมา้ บง่ึ กลบั วงั ทนั ที พระองคท์ รงพดู
กบั ตวั เองวา่

“วนั นี้ข้าไดบ้ ทเรียนท่เี ศรา้ เหลอื เกิน นน่ั ก็คอื วา่ อย่าท�ำ
อะไรววู่ ามในยามโกรธ”

ความซื่อสัตย์จริงใจจากเพ่ือนหรือผู้ใต้บังคับบัญชาบางที
ก็ยากท่จี ะอธบิ ายใหเ้ ขา้ ใจได้ เพราะคนทอี่ ธบิ ายไดจ้ ึงมักจะไมใ่ ช่
คนท่ีดีจริง คนดีจริงมักพูดไม่ได้ ท�ำไม่เป็น ก็คงจะคล้าย ๆ กับ
นกเหย่ยี วเจงกิสข่านนั่นเอง

69

๑๐๐

เร่ืองส้ันค้ันกะทิ

๒๕

กรรมแทล้ ิขิตคน มนุษย์แทล้ ขิ ิตชะตา

เร่ืองราวประทับใจน้ีเป็นเหตุการณ์ท่ีเกิดขึ้นจริง ถูกน�ำมา
ลงตีพมิ พใ์ นหนงั สอื ธรรมะ (มหายาน) ของไตห้ วัน ค.ศ. ๑๙๘๘
ฉบบั เดือนกันยายน

พี่ชายและน้องชายตระกูลหวัน ช่วยกันตั้งโรงงานอาหาร
กระป๋อง (ผักดอง) ผลิตออกมาหลายรสชาติ จ�ำหน่ายทั้งใน
ประเทศและส่งขายนอกประเทศ แถวเอเชีย ท้ังญี่ปุ่น ไทย
มาเลเซยี สงิ คโปร์ เปน็ ผกั ดองอดั กระปอ๋ งยหี่ อ้ “เจ” หวงั จำ� หนา่ ย
กับคนจนี โพ้นทะเลในหลาย ๆ ประเทศ

แต่น่าเสียดายท่ีพยายามเท่าไหร่กลับมีหนี้สินเพ่ิมมากข้ึน
ทุกปี จนผ่านมาถึงปีท่ี ๘ (ค.ศ.๑๙๘๘) ก็มาถึงจุดที่แบกภาระ
ต่อไปไม่ไหว เป็นลูกหนี้ของแบงก์ท่ีตามมาบ้ีและเป็นหน้ีกับ
นายทุนหลาย ๆ คน หน้ีวัตถุดิบท่ีเอามาผลิตอาหารกระป๋อง
จนทั้งสองเกิดอาการเครียดมาก จึงพากันไปดูหมอซินแสคนดัง
ท่านหนึ่งของไต้หวันที่มีแต่พ่อค้า นายพลใหญ่ ๆ ชอบไปดูดวง
กับท่าน ซินแสน้ีแหละท่ีเป็นผู้เอาเรื่องของพี่น้องคู่น้ีมาเขียนใน
นิตยสารธรรมะฉบับดังกล่าว

70

๑๐๐

เรื่องส้ันคั้นกะทิ

ซนิ แสทา่ นกลา่ ววา่ ตอนแรกทผ่ี กู ดวงของพนี่ อ้ งคนู่ อี้ อกมา
กร็ ู้สึกหนักใจมาก ๆ เพราะตกต�ำแหน่งที่ “สูญส้นิ ” ทั้งคู่ ทง้ั ถนน
ชีวติ และปจี ร วยั จร ตกที่นง่ั กู้ชีพให้ฟนื้ ขนึ้ มาไมไ่ ดเ้ ลย

“ตายลกู เดยี ว” คือเจ๊งลูกเดยี ว ไมม่ ีวิธีแกก้ รรม แก้เคล็ด
ใด ๆ จึงสน่ั หัวแจง้ ข่าวร้ายให้ทั้งสองรับทราบบอกว่า “ไม่รอด”

พี่ชาย – น้องชายคอตกกลับมาถึงบ้านพัก ซึ่งอยู่ติดกับ
โรงงาน และร้สู ึกเศรา้ เสยี ใจมาก ๆ กบั ชะตาชวี ิตทต่ี กต่�ำสุด ๆ

ในตอนนี้ บงั เอญิ ในชว่ งวนั นนั้ บรเิ วณตอนเหนอื ของไตห้ วนั
เกิดฝนตกหนักและน้�ำท่วมอย่างหนัก ทีวีออกข่าวเห็นแต่ภาพ
น้�ำท่วมหลากและบ้านเรือนเหลือแต่หลังคา มีคนเกาะต้นไม้บ้าง
เกาะอยู่บนหลงั คา กำ� ลงั หวิ โหย หนาวเหน็บ และลำ� บากล�ำบน
มาก โดยหน่วยก้ภู ยั ยงั ไปไม่ถึงบริเวณดังกล่าว

ท้ังสองพ่ีน้องผู้ก�ำลังกลุ้มใจสุด ๆ เห็นภาพดังกล่าวก็เกิด
ความเวทนา จงึ เกดิ ไอเดยี ปรกึ ษากนั วา่ “ไหน ๆ กจ็ ะเจง๊ แน่ ตอนนี้
เรายังมิได้ประกาศออกไป ชื่อเสียงที่ย่�ำแย่เต็มประดา ยังไม่ถึง
ข้ันเน่าเหม็น อย่ากระน้ันเลย เราท้ังสองคนรีบโทรศัพท์ไปหา
ญาติมิตรและลูกค้าเก่า ๆ เท่าท่เี รารู้จกั เอ่ยปากขอยมื เงินมาให้
มากทสี่ ดุ คนไหนเปน็ เจา้ ของสนิ คา้ อปุ โภคบรโิ ภคทพี่ อจะชว่ ยภยั
คนตกนำ้� เรากข็ อเปน็ สนิ คา้ มากอ่ นและเขยี นเชค็ (เดง้ ) ไปใหพ้ วก
เขาก่อน รีบ ๆ รวบรวมปจั จยั ให้ไดภ้ ายในคืนนแ้ี หละ เอาเศษเงิน
วา่ จา้ งเรอื ขนสนิ คา้ อปุ โภคบรโิ ภคพวกอาหารแหง้ บะหมี่ ขา้ วสาร

71

๑๐๐

เรื่องส้ันคั้นกะทิ

อาหารกระปอ๋ ง เสอ้ื ผา้ ผา้ หม่ ขอเปน็ หนว่ ยฉกุ เฉนิ หนว่ ยแรกทบ่ี กุ
ไปบรจิ าคช่วยชาวบ้านถงึ ท่ีเปน็ ขบวนแรกกอ่ นเลย เพราะไหน ๆ
กจ็ ะเจง๊ ตายอยู่แลว้ เอาเครดิตชื่อเสยี งทีพ่ อจะเหลอื เอาเงนิ เอา
ขา้ วของทมี่ ีมาท�ำบุญสกั คร้งั เถอะ”

ทั้งสองจึงวุ่นวายกันท้ังคืน ไม่ได้หลับไม่ได้นอน ทั้งโทร
ท้ังขอ และปลุกใหล้ ูกเมีย ญาตพิ นี่ ้องที่พอจะไหว้วานได้ รายไหน
ยอมให้กกู้ ็ไปรับเงิน รายไหนยอมใหส้ นิ ค้าก็ส่งรถขนสง่ ไปขนเอา
มา เขียนเชค็ (เด้ง) ย่ืนหมูยื่นแมวออกไปกอ่ น

แค่รุง่ เช้าทุกอย่างกพ็ รอ้ ม ได้ของมาเตม็ รถบรรทกุ ๒ คัน
ส่งคนไปขอเช่าเรือยนต์รออยู่ที่ต�ำบลน้�ำท่วม ได้เรือมา ๔ ล�ำ
ตระเวนแล่นเข้าไปในดงน้�ำท่วม ของกินของใช้ก็จัดมัดไว้ใน
ถุงพลาสติกใบโต ๆ เจอผู้รอดตายก็รับขึ้นเรือ บางรายรับไม่ได้
กฝ็ ากถงุ ยงั ชพี ถงุ กชู้ พี ไปใหก้ อ่ น บอกวา่ เดยี๋ วเรอื ดว่ นของราชการ
คงมาช่วยพาไปขน้ึ บกทป่ี ลอดภยั ในภายหลัง

การกระท�ำอย่างฉับไวในคร้ังน้ีกลายเป็นข่าวใหญ่ เพราะ
มีผู้สอ่ื ข่าวทง้ั ทีวี วทิ ยุ หนังสอื พมิ พไ์ ปดกั รอท�ำขา่ วอยแู่ ล้ว ความ
รวดเร็วและกลา้ หาญจริงใจในการชว่ ยคนตกทุกขแ์ บบขบวนการ
ของเอกชนแบบน้ียังไม่เคยเห็นใครท�ำมาก่อน ชุดนี้ช่วยในวาระ
แรก ๆ เส้อื ผา้ สง่ ตรงถงึ ผปู้ ระสบภัยกนั ถว้ นหนา้

พอเหน็ หนว่ ยราชการ กาชาด องคก์ รการกศุ ลอนื่ ๆ ทตี่ าม
มาทหี ลงั หนว่ ยแรกนกี้ ล็ า่ ถอยกลบั บา้ น เพราะถอื วา่ สมใจนกึ แลว้
ท้ังเหน่ือยจดั และหมดแรง แตก่ ็ดีใจ ปลม้ื ใจสุด ๆ
72

๑๐๐

เรื่องส้ันคั้นกะทิ

ทั้งสองครอบครัวกลับถึงบ้านก็ส่ังปิดโรงงานเตรียมตัว
วางเฉย เพราะรู้สึกว่าอีกไม่นานเจ้าหนี้ทั้งหลายคงรุมฟ้องคดีกัน
ยืดยาว

แต่เหตกุ ารณ์กลบั พลกิ ลอ็ กเหนือความคาดหมาย ปรากฏ
วา่ ทง้ั ธนาคารหลายแหง่ และเจา้ หนท้ี ง้ั หลายกลบั วางตวั เงยี บเฉย
ไม่มีใครย่ืนฟ้องคดีล้มละลายกับคู่นี้สักรายเดียว เพราะทุกคน
ทวั่ ประเทศไดเ้ หน็ ขา่ วกลา้ หาญในการสง่ เสบยี งกภู้ ยั ในนามเอกชน
แท้ ๆ อยู่เพยี งรายเดียว

เจ้าหน้ีทุกคนต่างก็คิดเหมือนกันหมดว่า “พี่น้องคู่นี้ไม่น่า
จะยากจนจริง ๆ อยา่ งทีเ่ คยเขา้ ใจ คงจะแกล้งจนและแกลง้ เบี้ยว
หน้”ี จงึ ไมม่ ีใครตกอกตกใจวา่ คนู่ ้ใี กลเ้ จ๊ง กลบั เห็นพอ้ งตอ้ งกนั ว่า
นา่ จะเปดิ ใหม้ ีการเจรจาปรองดองหนก้ี นั ใหม่

และส่ิงทแ่ี ปลกกวา่ นนั้ คอื ประชาชนตาด�ำ ๆ ที่ได้เหน็ ข่าว
ทีวีและอ่านในหนังสือพิมพ์ต่างก็คิดว่าอาหารกระป๋องผักดองเจ
ของโรงงานนี้น่าจะลองชิมดู เพราะถ้าค้าขายได้ร่�ำรวยเงินทอง
จนเจียดเงินมาช่วยคนประสบภัยแบบนี้ต้องถือว่าไม่ธรรมดา
ดังนั้น ร้านค้าต่าง ๆ ห้างต่าง ๆ รวมทั้งลูกค้าใหญ่ ๆ ในต่าง
ประเทศ ต่างก็โทรฯ เข้ามาขอสั่งซ้ือผักดองกระป๋องของโรงงาน
แห่งน้ีกันโกลาหล เรียกวา่ รบั แต่ใบออเดอร์ที่โทร ฯ ประดงั เข้า
มากจ็ ดกนั มอื นวิ้ ชาไปหมด โรงงานของสองพนี่ อ้ งจงึ ฟน้ื คนื ชพี ขน้ึ
มาอย่างปาฏหิ าริย์ และขายดบิ ขายดตี งั้ แต่บดั นั้น

73

๑๐๐

เร่ืองสั้นค้ันกะทิ

๒๖

บทเรยี นชวี ติ จากเด็กหญงิ
ชาวเวียดนาม

คิม ฟคุ คอื เดก็ หญงิ ชาวเวียดนามใต้ แม้เธอจะรอดตาย
จากระเบิดนาปาล์มท่ีท้ิงลงหมู่บ้านของเธอ แต่ไฟก็ได้เผาลวก
ผิวหนังของเธอถึง ๒๕ เปอร์เซน็ ต์

เธอตอ้ งรกั ษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลถงึ ๑๔ เดือน และผ่าน
การผา่ ตดั ถงึ ๑๗ ครัง้ กวา่ จะหายเป็นปกติ

เธอยังโชคดีเม่ือเทียบกับลูกพี่ลูกน้องอีก ๒ คน ซึ่งตาย
เพราะทนพิษจากบาดแผลไมไ่ หว

นน่ั คือ เหตุการณท์ ่เี กดิ ขึน้ ในปี พ.ศ. ๒๕๑๕ เม่อื เวียดนาม
กลายเปน็ คอมมวิ นสิ ต์ ๓ ปี ตอ่ มากไ็ ม่มีขา่ วคราวของเธอปรากฏ
สู่โลกภายนอกอกี เลย

แต่แลว้ วันหนง่ึ ในปี พ.ศ. ๒๕๓๙ คิม ฟุค ก็ได้มาปรากฏตัว
อยตู่ อ่ หน้าชาวอเมริกัน ซ่ึงเคยผา่ นสมรภูมิเวียดนาม

เธอได้รับเชิญให้มาพูดเน่ืองในโอกาสวันทหารผ่านศึก
ณ กรงุ วอชิงตัน ดี.ซี. การได้มาเผชญิ หนา้ กบั กล่มุ คน ซง่ึ ครั้งหนง่ึ
เคยมาทำ� ลายบา้ นเกดิ เมอื งนอนของเธอ ทำ� ใหญ้ าตพิ นี่ อ้ งของเธอ
ต้องตาย และเกือบฆา่ เธอใหต้ ายไปด้วยนนั้ ไมใ่ ช่เป็นเร่ืองทที่ ำ� ใจ

74

๑๐๐

เร่ืองส้ันค้ันกะทิ

ได้ง่ายนัก แต่เธอมาก็เพ่ือจะบอกให้พวกเขารู้ว่าสงครามน้ันได้
ก่อความทุกข์ทรมานแกผ่ คู้ นอย่างไรบ้าง?

หลังจากที่เล่าถึงประสบการณ์อันเจ็บปวดของเธอแล้ว
เธอก็ได้เผยความในใจว่า มีเรื่องหน่ึงที่เธออยากจะบอกต่อหน้า
นักบนิ ทท่ี งิ้ ระเบิดใส่หมู่บา้ นของเธอ

พูดมาถึงตรงน้ี ก็มีคนส่งข้อความมาบอกว่า คนท่ีเธอ
ตอ้ งการพบกำ� ลังนง่ั อยใู่ นห้องประชมุ น้ี

เธอจึงเผยความในใจออกมาวา่
“ฉันอยากบอกเขาว่า เราไม่สามารถเปลี่ยนแปลง
ประวัติศาสตร์ได้ แต่เราควรพยายามท�ำส่ิงดี ๆ เพื่อส่งเสริม
สันตภิ าพทั้งในปจั จุบันและอนาคต”
เม่ือเธอบรรยายเสร็จ ลงมาจากเวที อดีตนักบินที่เกือบ
ฆ่าเธอกม็ ายืนอยู่เบือ้ งหน้าเธอ
เขามิใช่ทหารอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นศาสนาจารย์ประจ�ำ
โบสถ์แห่งหนึ่ง เขาพูดด้วยสีหน้าเจ็บปวดว่า “ผมขอโทษ
ผมขอโทษจรงิ ๆ”
คมิ เขา้ ไปโอบกอดเขา แลว้ ตอบวา่ “ไมเ่ ป็นไร ฉนั ให้อภัย
ฉันใหอ้ ภยั ”
ไมใ่ ชเ่ รอื่ งงา่ ยเลยทเ่ี ราจะใหอ้ ภยั โดยเฉพาะกบั คนทที่ ำ� รา้ ย
เราปางตาย คิม ฟุค เล่าว่า เหตุการณ์คร้ังน้ันสร้างความทุกข์
ทรมานแก่เธอทั้งกายและใจ จนเธอเองก็ไมร่ ูว้ า่ จะมชี วี ติ อยูต่ อ่ ไป
ไดอ้ ยา่ งไร?

75

๑๐๐

เรื่องสั้นค้ันกะทิ

แต่แล้วเธอก็พบว่าส่ิงที่ท�ำร้ายเธอจริง ๆ มิใช่ใครที่ไหน
หากได้แก่ความเกลยี ดทฝี่ งั แน่นในใจเธอนน่ั เอง

“ฉันพบว่าการบ่มเพาะความเกลียดเอาไว้สามารถ
ฆา่ ฉนั ได”้

เธอพยายามสวดมนต์และแผ่เมตตาให้ศัตรูและแก่คนท่ี
กอ่ ความทกุ ขใ์ ห้เธอ แลว้ เธอกพ็ บว่า

“หัวใจของฉันมีความอ่อนโยนมากข้ึนเร่ือย ๆ เดี๋ยวนี้
ฉนั สามารถอยู่ไดโ้ ดยไมต่ อ้ งเกลยี ด”

เราไม่อาจควบคุม ก�ำกบั ผู้คนใหท้ ำ� ดี หรอื ไม่ท�ำช่ัวกบั เรา
ได้ แตเ่ ราสามารถควบคมุ กำ� กบั จิตใจของเราได้

เราไม่อาจเลือกได้ว่ารอบตัวเราต้องมีแต่คนน่ารัก พูดจา
อ่อนหวาน???

แต่เราสามารถเลือกได้ว่า จะท�ำใจอย่างไร เมื่อประสบ
กับสิ่งไม่พึงปรารถนา? คิม ฟุค ได้เรียนรู้จากประสบการณ์ของ
ตวั เองวา่ “ฉนั นา่ จะโกรธ แตฉ่ นั เลอื กอกี ทางหนงึ่ แลว้ ชวี ติ ของ
ฉันกด็ ขี น้ึ ”

บทเรยี นของ คมิ ฟุค คอื ในเมอ่ื เราเปลี่ยนแปลงอดีตไม่ได้
เราจงึ ไม่ควรปกั ใจอย่กู ับอดีต

แตเ่ ราสามารถเรยี นรจู้ ากอดตี เพ่อื ท�ำปัจจุบันและอนาคต
ใหด้ ขี น้ึ ได้ บทเรยี นจากอดตี อยา่ งหนง่ึ ทเี่ ธอไดเ้ รยี นรมู้ า คอื “การ
อยู่กับความโกรธ เกลียด และความขมข่ืนน้ัน ท�ำให้ฉันเห็น
คณุ ค่าของการใหอ้ ภัย”
76

๑๐๐

เรื่องส้ันค้ันกะทิ

๒๗

คนจีนกบั ใบมะขาม

ท่านพทุ ธทาส

โกย้งกับโกผงเป็นชาวจีนสองคน เป็นเพ่ือนตายที่หาเช้า
กินค่�ำในเมืองจีน ชีวิตในหมู่บ้านของพวกเขาแร้นแค้นมาก
ทง้ั สองมกั อด ๆ อยาก ๆ

วนั หนงึ่ โกยง้ บอกโกผงวา่ “เราทงั้ สองเดินทางไปเมอื งไทย
กันเถดิ ได้ยินคำ� ร�ำ่ ลือกนั ว่าแผ่นดนิ นนั้ อดุ มสมบรู ณย์ ิ่งนกั ในนำ้�
มปี ลา ในนามีข้าว อดุ มดว้ ยเรอื กสวน พชื ผักผลไม้สมบูรณ์”

โกผงถามว่า “เราสองคนจะท�ำอะไรกนิ ”
โกยง้ ตอบวา่ “เรามสี องมอื สองเทา้ จะทำ� อะไรกไ็ ด้ ตราบใด
ท่ีเราขยันขันแข็งมีหรือจะอดตายในแผ่นดินท่ีอุดมสมบูรณ์
เช่นนน้ั ”
ทั้งสองใช้เงนิ ก้อนสุดท้ายเป็นค่าเดินทางเรอื ส�ำเภา ดน้ั ด้น
ฝ่าคลื่นลมจากเมืองจีนมาถึงจุดหมายและข้ึนฝั่งทางภาคใต้ของ
เมืองไทย
โกยง้ มองไปรอบตวั ยมิ้ แลว้ บอกวา่ “เราไมอ่ ดตายแลว้ ทน่ี ี่
เปน็ สวรรค์โดยแท้”
โกย้งกับโกผงตัดสินใจแยกทางกันไปท�ำมาหากิน เพราะ
เห็นว่าแยกกนั ไปท�ำงานคนละอย่างจะเพ่มิ โอกาสในการสรา้ งตัว

77

๑๐๐

เร่ืองส้ันค้ันกะทิ

ทง้ั สองสญั ญากันวา่ หากใครประสบความสำ� เร็จกอ่ น จะ
ชว่ ยเหลืออีกคน นัดหมายกนั ว่าอีกสองปมี าเจอกันที่ท่าเรอื

เม่ือแยกทางกันแล้ว โกผงก็ท�ำงานจิปาถะตามสบาย
เน่ืองจากเมื่อไม่มีกินชาวบ้านก็มักจะเอื้อเฟื้อมอบอาหารให้
ผลหมากรากไมก้ ห็ างา่ ย อกี ทงั้ อากาศทางภาคใตก้ ็เยน็ สบาย ฝน
ตกปรอยชมุ่ ชน้ื เสมอ โกผงจงึ ใชช้ วี ติ ตามสบาย เมอื่ ไดเ้ งนิ มากห็ ยดุ
ท�ำงาน นอนเล่นไปวัน ๆ ใช้เงินหมดเมื่อใดค่อยตะเกียกตะกาย
ไปหางานทำ�

เวลาผ่านไปสองปี โกผงก็ยังมีสภาพยากจนเช่นเมื่อสองปี
ก่อน โกผงเดินทางไปท่ีจุดนัดพบ เขาเห็นโกย้งในสภาพท่ี
ไมเ่ หมอื นเดมิ โกยง้ กลายเปน็ เศรษฐี นงั่ รถมา้ มคี นขบั รถ คนรบั ใช้
หลายคนคอยปรนนบิ ัติ

โกย้งเล่าว่า เม่ือแยกทางมาเขาก็ท�ำงานทุกอย่างโดย
ไมเ่ กยี่ งงอน เกบ็ หอมรอมรบิ อยา่ งอดทนจนไดเ้ งนิ กอ้ นหนง่ึ นำ� ไป
ลงทุนซ้ือสวนใหญ่ปลูกมะขามและผลไม้อื่นๆ กิจการดีขึ้นตาม
ลำ� ดับ

โกย้งเมื่อรู้ว่าเพ่ือนของตนไม่มีงานท�ำ โกย้งก็ให้โกผงไป
ท�ำงานกับตน

โกผงท�ำงานท่ีใหม่ นอกจากไม่ได้เปล่ียนนิสัย ท�ำงานวัน
หยุดสองวนั แล้ว ยังแยก่ ว่าเดิม หยุดงานครัง้ ละหลาย ๆ วัน

เมอ่ื โกยง้ ถามวา่ “ท�ำไมแกไมท่ �ำงาน”
78

๑๐๐

เรื่องส้ันคั้นกะทิ

โกผงก็ตอบว่า “ฉันรวยแล้วท�ำไมต้องท�ำงานหนักอีก”
ไมจ่ ำ� เปน็ ต้องทำ� งานกอ็ ย่สู บายไปตลอดชวี ิต

โกย้งสังเกตเห็นเพ่ือนของตนเปลี่ยนไปเช่นน้ัน ก็มิได้ว่า
กล่าวแต่ประการใด บอกเพื่อนว่า “ถ้าเช่นนั้นฉันจะให้แกไป
ท�ำงานง่าย ๆ”

โกผงถามว่า “งานอะไร”
โกย้งตอบว่า “รูดใบมะขามออกจากต้น เริ่มจากต้นเล็ก
ก่อน”
โกผงรับปากด้วยความยินดีที่ได้ท�ำงานเบาสบายกว่าเดิม
โกผงรูดใบมะขามต้นแรกซ่ึงเป็นต้นเล็ก ๆ ออกหมดต้นในสอง
สามวัน ไม่นานต้นมะขามนัน้ ก็เฉาตาย
โกผงรูดใบไม้จากต้นใหม่ต่อไป คร้ังนี้ใช้เวลารูดนานเป็น
อาทิตย์ เพราะเป็นต้นขนาดกลาง มะขามต้นนั้นไม่ตาย แต่ก็ใช้
เวลาฟืน้ ตวั หลายอาทิตย์
เมอ่ื รดู ใบหมดตน้ โกผงกไ็ ปรดู ใบจากตน้ มะขามใหญ่ ครง้ั น้ี
กนิ เวลาเป็นเดอื นก็ไม่หมดสกั ที เพราะเมื่อรูดใบหมดไปส่วนหน่ึง
ตน้ มะขามก็ผลใิ บใหมอ่ อกมา
โกผงรู้สึกเหน่ือย จึงน่ังพักท่ีโคนต้นมะขาม สายตามองดู
ใบไมท้ ถ่ี กู รดู รว่ งโรยลงพนื้ เขานง่ั คดิ วา่ ทำ� ไมจงึ ไมส่ ามารถรดู ใบไม้
ท้งั หมดลงมาได้ ท้ัง ๆ ทีส่ องตน้ แรกใชเ้ วลาเพียงไม่นาน
เขานึกถงึ ตัวเองทท่ี ำ� งานวนั เว้นวันเงินหมดอยา่ งรวดเร็ว

79

๑๐๐

เรื่องสั้นค้ันกะทิ

คนที่ท�ำงานหนักได้เงินทองมาสะสมมากมายก็เหมือน
มะขามใหญ่ รูดใบไมอ้ อกไปเทา่ ใดก็ไมม่ วี ันหมด ส่วนคนท่ีขเ้ี กยี จ
ท�ำงานเช่นเขา มีเงินทองเล็กน้อย รูดใบไม้ไม่กี่วันก็หมดเกล้ียง
ไมน่ านกเ็ ฉาตายไป

เขารู้ แล้วว่าโกย้งมอบงานนี้ให้เขา เพ่ือให้เขารู้จักคิด
เขาร้สู ึกละอายใจ

โกผงกลบั ไปหาโกยง้ ขอทำ� งานทยี่ ากขนึ้ คราวนเี้ ขาทำ� งาน
ทุกวันและไม่นานก็มีฐานะร่�ำรวย ยืนหยัดได้เหมือนมะขามใหญ่
ตน้ น้นั

80

๑๐๐

เรื่องส้ันค้ันกะทิ

๒๘

ชาวนากับพลอยล�ำ้ คา่

ชาวนาไปพบพลอยลำ้� คา่ ในวนั หนง่ึ จงึ นำ� ขนึ้ ถวายพระเจา้
ซาร์ เมื่อมาถึงราชส�ำนักก็ถามพวกมหาดเล็กว่าจะเข้าเฝ้าได้
อย่างไร มหาดเล็กคนหน่ึงถามว่าท�ำไมจะต้องขอเข้าเฝ้าพระเจ้า
ซาร์ เมื่อไดฟ้ ังเรอื่ งจากชาวนาแล้วกก็ ล่าวว่า

“กไ็ ด้ ฉนั จะนำ� ทา่ นเขา้ เฝา้ ถา้ หากทา่ นจะสญั ญาวา่ เมอื่ ได้
รบั พระราชทานอะไรกต็ าม ขอใหค้ รง่ึ หนง่ึ ของสงิ่ นน้ั เปน็ ของฉนั ”

ชาวนาให้สญั ญา มหาดเลก็ กพ็ าขนึ้ เฝา้
พระเจ้าซาร์ได้ทอดพระเนตรพลอยล้�ำค่าจากชาวนาแล้ว
ตรสั วา่
“ชาวนาเอย๋ นเ่ี จา้ ตอ้ งการรางวัลอะไร”
“ขอเดชะ ได้โปรดโบยข้าพระพุทธเจ้าด้วยแส้สักห้าสิบที
เถอะพระเจ้าข้า น่ันเป็นรางวัลท่ีข้าพระพุทธเจ้าปรารถนา
เนื่องจากมหาดเล็กของพระองค์กับข้าพระพุทธเจ้าตกลงจะแบ่ง
รางวลั เทา่ ๆ กัน รางวลั โบยย่ีสิบห้าทีจะได้เป็นของเขา”
พระเจ้าซาร์ทรงพระสรวล แล้วพระราชทานเงินให้แก่
ชาวนาหน่ึงพนั รเู บิล และไล่มหาดเลก็ คนนัน้ ออกจากราชสำ� นัก

81

๑๐๐

เร่ืองสั้นค้ันกะทิ

๒๙

เรือ่ ง บน้ั ปลายชวี ิตของฉนั

แปล และเรยี บเรียงโดย เจงเอีย่ ม แซ่อง้ึ

มีผู้เฒ่าคนหนึ่งใช้เวลาท้ังชีวิตสะสมวัตถุโบราณล�้ำค่า
มากมาย คู่ชีวิตของเขาตายจากไปนานแล้ว เหลือลูกชายไว้ให้
ผู้เฒ่า ๓ คน พอลูกเต้าเรียนจบ ต่างก็ออกไปท�ำมาหากินอยู่
ต่างประเทศ ปล่อยให้ผู้เฒ่าอยู่อย่างเดียวดาย โชคดีที่มี
เด็กนกั เรียนคนหนง่ึ เข้า ๆ ออก ๆ คอยดแู ลผ้เู ฒา่ ตลอดมไิ ดข้ าด
ดูแล้วนักเรียนวัยรุ่นคนนี้ก็แปลก ๆ เวลาปิดเทอมก็ไม่ไปไหน
ยังคงดูแลผู้เฒ่าทุกวัน เหมือนเป็นลูกบุญธรรมที่มีความกตัญญู
ตอ่ ผเู้ ฒ่ายงั ไงยังงัน้ ใครจะรไู้ ด้ อาจจะเพยี งแค่หวังเงินก็ได้ ....

สว่ นลกู ๆ ของผเู้ ฒา่ นนั้ เลา่ ทกุ คนก็มีโทรกลับมาคุยกบั
พ่อบ่อย ๆ ทุกคร้ังก็จะพูดว่า “พ่อต้องรักษาสุขภาพนะ และที่
ส�ำคญั อย่าใหน้ ักเรียนคนน้ันหลอกเอานะ!” ....“แนน่ อน พอ่ ร”ู้
ผู้เฒ่ามกั จะตอบลูกแบบน้ี “พอ่ ไมไ่ ด้โงน่ ะ!” .....

อยู่มาวันหน่ึง ผู้เฒ่าก็ต้องจากไปตามกาลเวลา ...ตอน
ทนายอ่านพินัยกรรมน้ัน ลูกชายทั้ง ๓ คนของผู้เฒ่าต่างกลับ
จากต่างประเทศมากันพร้อมหน้า นักเรียนคนนั้นก็มาอยู่ฟัง
ดว้ ย... หลงั ฟงั ทนายความอา่ นพนิ ยั กรรมจบ ลกู ๆ ทง้ั ๓ ตา่ งหนา้
82

๑๐๐

เร่ืองสั้นคั้นกะทิ

เปลย่ี นสี เพราะผเู้ ฒา่ ดเู หมอื นเลอะเลอื นแลว้ จรงิ ๆ ในพนิ ยั กรรม
ไดย้ กของสะสมจำ� พวกวัตถุโบราณทง้ั หมดให้เดก็ นักเรยี นไป.....

ในพนิ ัยกรรมยงั เขยี นต่ออกี วา่ “ข้าฯ ทราบดีว่า นักเรียน
ที่มาอยู่ดแู ลขา้ ฯ นนั้ เพราะหวงั ของสะสมของข้าฯ แตใ่ นขณะท่ี
ชีวิตข้าฯ ต้องอยู่อย่างน่าสมเพชในวัยไม้ใกล้ฝั่ง ไม่มีใครมาดูแล
เลยนนั้ เขาคอื คนท่อี ยดู่ ูแลข้าฯอย่างแทจ้ ริง แม้ว่าลูก ๆ ทกุ คน
จะพร�ำ่ พูดในโทรศพั พ์ว่า รักพ่อ แต่มันกแ็ ค่คำ� พูดทขี่ ้าฯ จดจ�ำอยู่
ในใจ แตล่ ูก ๆ กไ็ มเ่ คยย่ืนมือออกมาชว่ ยจริง ๆ ดังนนั้ คำ� วา่ รกั
พอ่ จริง ๆ จึงกลายเป็น รักพ่อทไ่ี มจ่ ริง.....

กลับกันหากจะพูดว่านักเรียนคนนี้ท�ำดีกับข้า ฯ อย่าง
ปลอม ๆ โดยหวังทรพั ยส์ มบตั ิของขา้ ฯ ความรกั ความเอาใจใส่ท่ี
มตี อ่ ข้าฯ เปน็ ความรักท่ีไมจ่ ริง ในความไม่จรงิ นี้ เขากลบั อยดู่ ูแล
ขา้ ฯ มาถึง ๑๐ กวา่ ปี โดยไม่เคยบ่นสกั คำ� ความไมจ่ ริงน้ี ก็กลับ
เปน็ เรอื่ งจริงแล้ว........”

****ญาติไกล... ย่อมไม่อาจเทียบเพอ่ื นบ้านทอ่ี ยูใ่ กล้ งาน
ยุ่งเป็นแค่ข้ออ้าง มีพ่อแม่อีกก่ีคู่ที่ต้องอยู่เฝ้าบ้านอย่างเดียวดาย
หม่ันกลับไปดูแลบุพการีบ้าง เวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันนั้นส้ันและ
ลดลงทกุ วัน....

ค�ำโบราณกลา่ วไว้วา่ “เวลาพ่อแมอ่ ยู่ไมค่ ดิ กลับมา เท่ยี ว
แตไ่ ปเทยี่ วไดท้ กุ ทท่ี วั่ ไป วา่ เปน็ การเปดิ โลกทศั นใ์ หก้ วา้ งไกล ทแ่ี ท้
แล้วควรตอ้ งหมนั่ กลับไปดู ๆ คนท่ีบ้านบ้าง เพราะคนทบี่ ้านก็คง
เหลอื ไม่มากแลว้ ......”

83

๑๐๐

เรื่องสั้นคั้นกะทิ

“ความรักในโลกน้ี” ไม่จ�ำกัดอยู่แค่สายเลือด ขอให้เป็น
ผู้ที่มีชะตาต้องกัน ความรักที่พร่�ำบอกว่ารัก หรือรักท่ียังไม่เคย
มา ย่อมสู้ความรกั ทเ่ี ปน็ อย่ใู นปัจจุบันไมไ่ ด.้ ....”

“พ่อแม่, ลูกเต้า, สามภี รรยา, เพ่ือนฝูง” ถา้ ไม่มคี วามรกั
เชน่ นี้ ไมเ่ คยยื่นมอื ช่วยเหลอื ไมเ่ คยอย่ปู รนนิบัตดิ ูแล ไม่วา่ ในใจ
จะรักสักแค่ไหน ต่อให้เป็นเร่ืองจริง เร่ืองจริงน้ันก็จะกลายเป็น
เร่อื งเทจ็ ....

“กลัวคนอ่ืนจะมาให้ความช่วยเหลือ” แต่คนอ่ืนยื่นมือ
ออกมาช่วยด้วยความรัก, รักท่ีคิดว่าเป็นรักปลอม ๆ แต่ยังไง
มนั กเ็ ป็นเรอ่ื งจริง....

“ในโลกมนษุ ยน์ ”ี้ มกั จะมเี รอื่ งจรงิ กลายเปน็ เทจ็ เรอ่ื งเทจ็
กลายเป็นจริง จริง ๆ เทจ็ ๆ นับวา่ มมี ากมาย แต่ก็มคี วามจริง
บางเรื่องท่ีเปน็ ของแท้ นับวา่ มีความหมายมาก! ...

“ทางไม่ดี วิญญูชนจะรีบเดินทางแต่เช้า” ชีวิตคนเรา
นั้น มันสั้นลงทุกวัน เก็บความภูมิใจในความส�ำเร็จที่ผ่านมา
ยน่ื มอื ชว่ ยคนอนื่ ดว้ ยความรกั โอบกอดความรกั และโอบกอดชวี ติ
ไม่ผิดมโนธรรมตวั เอง ในท่สี ดุ ทำ� ดีจะได้ดีตอบแทนครบั

84

๑๐๐

เร่ืองสั้นคั้นกะทิ

๓๐

ลิงกบั ลา

     
หญิงชาวบ้านคนหนึ่งอาศัยอยู่คนเดียวในกระท่อม
ดว้ ยความเหงา นางจึงหาสตั ว์มาเล้ยี งไว้เปน็ เพื่อนสองตัว คือ ลิง
และลา 
วนั หนง่ึ หญงิ ชาวบา้ นคนนต้ี อ้ งออกไปตลาดเพอ่ื ซอ้ื อาหาร
ก่อนออกจากบ้านเธอได้เอาเชือกมาผูกคอลิง แล้วมัดขาของลา
เอาไว้ทั้งสองข้าง เพ่ือป้องกันไม่ให้สัตว์เลี้ยงทั้งสองตัวเดินย่�ำไป
มาในกระทอ่ มจนทำ� ให้ขา้ วของตา่ ง ๆ ได้รับความเสยี หาย ทันที
ท่หี ญงิ ชาวบ้านออกจากบ้านไป
  ลงิ ซงึ่ มคี วามฉลาดและแสนซนเปน็ คณุ ลกั ษณะประจำ� ตวั
ก็ค่อย ๆ คลายปมเชือกออกจากคอของมัน อีกทั้งยังซุกซนไป
แกเ้ ชอื กมัดขาให้แกล่ าอีกด้วย
หลงั จากนนั้ เจา้ ลงิ กก็ ระโดดโลดเตน้   หอ้ ยโหนโจนทะยาน
ไปทั่วกระท่อมจนท�ำให้ข้าวของต่าง ๆ ล้มระเนระนาด
กระจดั กระจายไปทว่ั  อกี ทง้ั ยงั ซกุ ซนรอ้ื คน้ เสอ้ื ผา้ ของหญงิ ชาวบา้ น
มาฉกี กดั จนไม่เหลอื ช้ินดี ในขณะทีล่ าไดแ้ ต่มองดกู ารกระทำ� ของ
เจ้าลิงอยู่เฉย ๆ สักครู่หนึ่ง หญิงชาวบ้านคนนี้ก็กลับมาจาก
ตลาด เจา้ ลิงมองเห็นเจา้ ของเดนิ มาแต่ไกลจากทางหนา้ ต่าง ก็รบี
เอาเชือกมาผูกคอตนไว้อย่างเดิมและอยู่อย่างสงบนิ่ง ฝ่ายหญิง

85

๑๐๐

เร่ืองส้ันคั้นกะทิ

ชาวบ้านเมื่อเปิดประตูกระท่อมเข้ามาเห็นข้าวของของตนถูก
รอ้ื ค้น กระจยุ กระจายเช่นน้ันกเ็ กิดโทสะขนึ้ ทันที หนั มองลงิ และ
ลา เพอื่ ดวู า่ ใครเปน็ ผกู้ อ่ เรอ่ื ง และเหน็ วา่ ลาไมม่ เี ชอื กผกู ขาดงั เดมิ
เธอกค็ ดิ เอาเองวา่ เจา้ ลานเี่ องคอื ตวั ปญั หา ทำ� ใหก้ ระทอ่ มของเธอ
มสี ภาพไม่ตา่ งจากโรงเก็บขยะ
ดงั นนั้ หญงิ ชาวบา้ นจงึ วง่ิ ไปหยบิ ทอ่ นไมน้ อกบา้ นมาทบุ ตี
ลาอยา่ งรนุ แรง   ซงึ่ เจา้ ลาผนู้ า่ สงสารกไ็ ดแ้ ตส่ ง่ เสยี งรอ้ งดว้ ยความ
เจบ็ ปวดจนสน้ิ ใจโดยไมส่ ามารถท�ำอะไรไดเ้ ลย
เธอท้งั หลาย...
      เธอหลายคนคงไม่ค่อยชอบตอนจบของนิทานเรื่องนี้นัก
เพราะสงสารเจ้าลาท่ีไม่ได้ท�ำความผิดอะไรแต่กลับถูกเจ้าของ
ทำ� โทษจนตาย
    ส่วนเจ้าลิงซงึ่ เป็นต้นเหตแุ ท้ ๆ กลบั รอดพน้ และไม่ไดร้ ับ
ผลกรรมใด ๆ แต่แท้ท่ีจริงแล้วนิทานเรื่องน้ีต้องการช้ีให้เห็นถึง
ความเป็นผู้น�ำของหญิงชาวบ้านที่ไม่พิจารณาเหตุการณ์ให้
ถ่องแท้  เชื่อแค่สิ่งที่ตนเห็นแล้วลงโทษไปตามความรู้สึกและ
ประสบการณส์ ว่ นตวั   เธอมองเหน็ ขา้ วของเสยี หาย และมองเหน็ ลา
ทหี่ ลดุ ออกมาจากเชอื ก แลว้ ตดั สนิ วา่ ลาคงเปน็ ผกู้ ระทำ�   แตไ่ มไ่ ด้
มองว่าลาไม่มีปัญญาจะแก้เชือก และไม่มีนิสัยชอบรื้อท�ำลาย 
เธอมองเหน็ ลงิ ยงั ถกู เชอื กลา่ มอยกู่ ค็ ดิ วา่ ลงิ คงไมใ่ ชผ่ กู้ ระทำ�
86

๑๐๐

เรื่องส้ันค้ันกะทิ

แต่มองไม่ออกว่าผู้น่าจะแก้ปมเชือกได้และมีนิสัยชอบรื้อท�ำลาย
น้ันคือลิง ความจริงถ้าเธอรู้จักส�ำรวจร่องรอยความเสียหาย
เสียสักเล็กน้อย เธอก็จะพบรอยเท้าและฟันของลิงกระจายไป
ทั่วห้อง แต่ไม่พบรอยเท้าของลาเลย เพราะลาไม่ได้เคลื่อนที่
ไปไหน    
เหตุท่ีองค์กรต้องเหน็ดเหนื่อยทรมานกันอยู่ทุกวันน้ี
ก็เพราะความสะเพร่าของผู้น�ำท่ี “ปล่อยให้ลิงสร้างปัญหา
แต่ลารับเคราะห์”  ลาก็เหมือนกับคนที่ปฏิบัติงานได้ตามหน้าท่ี
แตไ่ มค่ อ่ ยมปี ากมีเสียง พดู จาตรงไปตรงมาแต่ไรเ้ ล่ห์เหลยี่ ม ลิงก็
เหมอื นกบั คนทฉ่ี ลาดแกมโกง พดู มากพรเี ซน็ ตเ์ กง่ อา้ งองิ ตำ� ราได้
สารพดั แตไ่ มเ่ คยทำ� งานจรงิ นายทด่ี ไี มค่ วรปลอ่ ยใหล้ งิ หลงระเรงิ
ว่าท�ำผิดเท่าไหร่นายก็ไม่มีทางรู้ ผู้เป็นนายไม่ควรยึดติด
ความสบาย นั่งขึ้นอืดรอฟังแต่รายงานในห้องประชุม รู้จักยอม
เสยี สละตน สละเวลาอกี เลก็ นอ้ ยเพอ่ื คน้ หาความจรงิ  เพอื่ ควบคมุ
เจา้ ลงิ เพราะไมเ่ ชน่ นน้ั องคก์ รกจ็ ะทกุ ขท์ รมานอยา่ งไมม่ ที ส่ี น้ิ สดุ
ถ้าลิงสงบได้ องค์กรก็จะพลอยสบายและมีความสุขอย่างย่ังยืน
ไปดว้ ย 

87

เราสามารถประสบความสำ� เร็จได้
ดว้ ยการรว่ มมอื กนั เทา่ นน้ั
มิใช่ใครบางคนในหม่พู วกเรา
สามารถจนิ ตนาการได้ดีกวา่
แตอ่ ยทู่ ่พี วกเราทกุ คนสามารถท�ำได้
ดกี วา่ หรือไม่

ลนิ คอล

๑๐๐

เร่ืองสั้นค้ันกะทิ

๓๑

เราคือใคร

วดั แห่งหน่ึงต้งั อยู่บนเขา มลี าตวั หนง่ึ ทกุ ๆ วนั อย่แู ต่ใน
โรงโม่เพ่ือลากเครื่องโม่ เป็นอยู่เช่นนี้วันแล้วปีเล่า ลาเริ่มที่จะ
เบอื่ หน่ายกบั ชวี ติ ที่ไร้ความตน่ื เต้นความเร้าใจ
มนั ..ครนุ่ คดิ อยทู่ กุ วว่ี นั วา่ หากไดอ้ อกไปดโู ลกภายนอกไม่
ต้องลากโม่ เป็นเช่นน้ันได้คงจะยอดเยี่ยมอยา่ งยง่ิ
ไมน่ าน..โอกาสกม็ าถงึ จนได้ พระภกิ ษรุ ปู หนง่ึ จงู มนั ลงเขา
เพื่อบรรทุกของ
มันดใี จเป็นอย่างยิง่ เม่อื ลงมาถงึ แลว้ พระภิกษุนำ� ส่ิงของ
วางลงบนหลังของมนั
จากนั้นเดินทางกลับวัด ไม่คาดคดิ ผคู้ นท่ีสญั จรไปมาบน
ถนน เม่ือเห็นลาแล้วล้วนคุกเข่าลงกราบไหว้ แรกเริ่มลาสับสน
งงงวยมาก ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดผู้คนจึงคุกเข่ากราบไหว้ตัวมัน
มันรีบหลบฉากถอยหนี ทวา่ ..เดินต่อไปเรือ่ ย ๆ ผู้คนทพ่ี บเจอมนั
กย็ ังคกุ เข่ากราบไหวม้ ันอยูเ่ ช่นเดิม
ลา...เรมิ่ รู้สกึ ตวั เบาจะลอยแล้ว คดิ ในใจวา่ ที่แทผ้ ้คู นลว้ น
บูชาข้า ยามท่มี ันเดนิ ต่อไปเรอ่ื ย ๆ พบเจอผู้คนเดนิ สวนมา มนั ก็

89

๑๐๐

เรื่องสั้นคั้นกะทิ

จะยนื อยกู่ ลางถนนดว้ ยทา่ ทที ่หี ย่ิงผยอง รอรับการกราบไหว้จาก
ผู้คนอย่างภาคภมู ใิ จ
เมอื่ กลบั มาถงึ วดั ลา..คดิ วา่ ตนเองมฐี านะทส่ี งู สง่ เปน็ ตาย
ร้ายดียังไงก็ไม่ยอมลากโม่อีกต่อไป พระภิกษุล้วนไม่รู้จะท�ำยังไง
ไดแ้ ตป่ ล่อยมันลงจากเขาไป
ลา..พ่ึงจะลงจากเขา ก็เห็นผู้คนกลุ่มหน่ึงแต่ไกลก�ำลัง
ตกี ลองเดนิ มาทางทม่ี ันอยู่
ลาคิดในใจว่า คนพวกนี้ต้องมาต้อนรับมันอย่างแน่นอน
เลยเดินก้าวย่างไปบนกลางถนนอย่างสง่าผ่าเผย ขบวนผู้คนกลุ่มนี้
เป็นขบวนแห่ขันหมาก กลับถูกลาตัวหนงึ่ ขวางทาง
ผคู้ นตา่ งโมโหโกรธอยา่ งยงิ่ ควา้ เอาไมก้ ระบองไลท่ บุ ตี ลา..
หวาดกลัวหนีกลับวัดด้วยความทุลักทุเล เม่ือถึงวัด เหลือเพียง
ลมหายใจท่ีรวยริน
ก่อนตาย..มนั พดู กบั พระภิกษุด้วยความโกรธอยา่ งย่งิ วา่
“แทจ้ รงิ แล้ว..จิตใจของมนุษย์ช่างน่ากลัวนัก ตอนลงเขาคร้ังแรก
ผู้คนล้วนคุกเข่ากราบไหว้ข้า ทว่า วันน้ีกลับลงมือทุบตีข้าด้วย
ความโหดเหยี้ ม”
พระภิกษุ..ถอนหายใจแล้วพูดว่า “เจ้าเป็นลาท่ีโง่เขลา
อย่างแท้จริง วันนั้นผู้คนกราบไหว้น้ัน เป็นพระพุทธรูปท่ีอยู่บน
หลงั ของเจา้ นัน่ เอง“
สงิ่ ที่น่าสงสารทีส่ ดุ ของคนเรากค็ ือ ไม่ร้จู ักตัวตนท่แี ท้จริง
ของตนเอง
90

๑๐๐

เร่ืองส้ันคั้นกะทิ

ตลอดชวี ิต บางครง้ั ข้ึนทสี่ งู แล้วหลงลมื ตวั ตน เพราะหลง
เปลือกท่ีห่อหุ้มอาชีพ หรือหน้าที่ท่ีต้องปฏิบัติในสังคม บางคร้ัง
ก็เปรียบเหมือนนักแสดง เม่ือก้าวพ้นลงจากเวที ชีวิตท่ีคุณเคย
แสดงบทบาทอะไรก่อนหนา้ น้ี เรา..ก็ไมใ่ ช่แล้ว
ทกุ ๆ วัน พวกเราตา่ งกม็ กี ระจก ทวา่ ยามทีพ่ วกเราส่อง
กระจกเรากลับมองไม่เห็นความเป็นจริงที่อยู่ข้างในว่าเราคือใคร
เคยถามตัวเองหรอื ไม่ว่า เรารู้จกั ตัวเองหรือไม่?
เราเป็นใคร เคยมาจากไหน เราลืมตัวตนที่มาของเรา
หรือไม?่
จิตวิญญาณข้างในสิ่งท่ีเราเป็น ตอนเร่ิมต้นมันถูกแปร
เปลี่ยนไปดว้ ยลาภ ยศ คำ� สรรเสริญ เยนิ ยอ หรือไม่ สิ่งเรานั้นมัน
ท�ำให้เราหลงลืมท่ีมาหรือไม่ ความกตัญญู เคารพ อ่อนน้อม
ถ่อมตน ล้วนเป็นคุณสมบัติของผู้ที่เข้าใจว่าแท้จริงแล้วตัวตน
ขา้ งในของเรา เราคอื ใคร?
อยา่ ให้พระพทุ ธรูปบนหลงั ลาตัวน้นั ทค่ี นกราบไหว้ ทำ� ให้
เราเข้าใจหลงผิดเป็นเหมือนลาโง่ตัวน้ัน เพราะไม่ว่าเราจะสูงส่ง
ยิ่งใหญ่สักเพียงไหน ถึงวันหนึ่งทุกคนล้วนต้องกลับลงมาอยู่
เท่าเทียมกนั ในธลุ ีดนิ ยงิ่ สงู ต้องยิ่งอ่อนนอ้ ม ตอ้ งยิง่ เข้าใจชีวิต
ยง่ิ ได้รับ ต้องยิง่ ใหก้ ลับ เข้มแข็ง ออ่ นโยน แตอ่ ยา่ ออ่ นแอ
รูจ้ กั แพเ้ ปน็ ชนะเป็น

91

๑๐๐

เร่ืองสั้นคั้นกะทิ

เรียนรู้ ข้ามผา่ น เวลาขึน้ ใหร้ ้ขู ึ้น อย่าหลงลืมตน
เวลาลงให้รู้ลง มีสตหิ ย่ังรู้วา่ เราคอื ใคร แค่เขา้ ใจชีวิต
กัลยาณมิตรทุกท่าน หน้าท่ีโลกภายนอกเราต่างมี
เป้าหมายท่ีย่ิงใหญ่ ที่ต้องด�ำเนินไป แต่โลกภายในใจอย่าลืมว่า
“เราคือใคร” เพื่อจะได้ไมต่ อ้ งน่ังเสียใจ
ทก่ี วา่ จะรู้กเ็ ป็นวันสุดท้ายของชีวติ เหมือนลาโง่ตวั น้ัน

92

๑๐๐

เรื่องสั้นคั้นกะทิ

๓๒

ลาแตกความสามัคคี

เสือพเี พราะปา่ ปก หญ้ารกเพราะเสอื ยัง
ดนิ เย็นเพราะหญา้ บัง หญ้ายังเพราะดนิ ดี
มีลาอยู่ ๑๐ ตัว เดินมาจากทิศเหนือได้มาพบกับหญ้า
อนั อดุ มสมบรู ณบ์ นทวปี ยโุ รป กช็ วนกนั หยดุ พกั กนิ เมอ่ื กนิ อมิ่ แลว้
ต่างตัวก็ต่างนอน เมื่อตื่นขึ้นถ่ายมูลเสร็จแล้วก็กินหญ้ากันต่อ
ต่างตวั ตา่ งมคี วามสุข จนกระท่ังสนิ้ ฤดูใบไมผ้ ลิและย่างเขา้ ฤดฝู น
หญ้าก็คงข้ึนอยู่เขียวชะอุ่ม ลาก็คงกินนอนถ่ายมูลและกินจน
อว้ นหมพี มี นั ทกุ ตัว
อยู่มาวันหนึ่ง ลาตัวหนึ่งก็เกิดความคิดแบ่งท่ีดินเพ่ือ
ปอ้ งกนั ไมใ่ หล้ าตวั อนื่ มาแยง่ หญา้ กนิ ในดนิ แดนทแี่ บง่ นน้ั จงึ เรยี ก
เพื่อนลาทุกตัวประชุมกัน ผลการประชุมตกลงให้แบ่งท่ีดินเป็น
เอกฉนั ท์ ตา่ งตวั กต็ า่ งไมย่ งุ่ เกย่ี วกนั แตต่ า่ งตวั กต็ า่ งเขย่ี มลู ของมนั
ทำ� เปน็ ก�ำแพงก้ันอาณาเขตท่ีแบ่งน้ัน
คร้ังแรกก็มีความสุข ต่อมาถึงฤดูหนาวหญ้าได้ตายไปส้ิน
เพราะหิมะตกหนัก แตม่ ลู ทีก่ ้นั เปน็ กำ� แพงสูงน้นั ลาไมอ่ าจจะหนั

93

๑๐๐

เร่ืองส้ันค้ันกะทิ

มาปรกึ ษาหารอื กนั ได้ ตา่ งตวั กต็ า่ งนอนรอใหฤ้ ดหู นาวผา่ นไปและ
ความหิวก็เพ่ิมทวีข้ึนจนกระท่ังเรี่ยวแรงหมดลุกไม่ขึ้น กว่าฤดู
หนาวจะผ่านไปลาทกุ ตัวก็ตายหมด
ความสุข ความส�ำเร็จใด ๆ ในโลกเรานี้ล้วนมาจากปจั จยั
หลาย ๆ อย่างร่วมกนั ตอ้ งพ่ึงพาอาศัยซง่ึ กันและกัน ไมม่ ใี ครเลย
ทอี่ ยไู่ ดอ้ ยา่ งโดด ๆ พวกทช่ี อบแยกตวั เองมกั ตอ้ งประสบกบั ความ
ล้มเหลวเช่นเดียวกับลา มนุษย์เราเป็นสัตว์สังคมต้องมีเหล่า
มพี วก มสี งั คมของเรา เชน่ เดยี วกนั กบั สตั วท์ ง้ั หลายในโลกแบง่ กนั
ทำ� หน้าที่เพ่ือใหส้ ว่ นรวมอยู่ได้ เราก็มีความสุข

94

๑๐๐

เรื่องสั้นค้ันกะทิ

๓๓

เพราะไมว่ างจงึ หนกั

นาวาเอกผู้หนึ่งได้เข้าไปกราบสมเด็จพระสังฆราชเจ้า
กรมหลวงวชริ ญาณวงศ์ ซง่ึ เคยเปน็ พระอปุ ชั ฌายเ์ ขาเมอื่ ครงั้ บวช
ท่ีวัดบวรนิเวศฯ หน้าตาของนาวาเอกดูหม่นหมองและอิดโรย
ทา่ ทางอมทุกข์
สมเดจ็ ฯ จงึ รบั ส่งั ถามวา่ “เป็นไงบ้างพักน”้ี
“หนกั ครบั ” เขาทลู “ช่วงนีแ้ ยม่ ากเลยครบั ”
“หนักอะไร” สมเดจ็ ฯ ถาม
แลว้ นาวาเอกกท็ ลู เลา่ ถงึ ปญั หาตา่ ง ๆ ทปี่ ระดงั ประเดเขา้ มา
ทั้งเร่ืองชีวิต เร่ืองการงาน เขาบอกว่า ตอนน้ีจวนจะแบกไม่ไหว
แล้ว จึงมาเฝา้ สมเดจ็ ฯ ขอบารมเี ป็นทพ่ี ่งึ
สมเด็จฯ น่ังสักพัก ก็รับสั่งให้เขาน่ังคุกเข่าและย่ืนมือ
ทงั้ สองออกมาขา้ งหนา้ แลว้ พระองคก์ ห็ ยบิ กระดาษชน้ิ หนงึ่ มาวาง
บนฝา่ มอื ทง้ั สองของนาวาเอก จากนน้ั พระองคก์ เ็ สดจ็ ออกไปจาก
ทปี่ ระทบั พรอ้ มกับรบั สั่งวา่ “น่ังอยู่น่แี หละ อยา่ ไปไหนจนกว่า
ข้าจะกลับมา จะเขา้ ไปข้างในสกั ประเดี๋ยว” แล้วจึงเสดจ็ เข้าไป
นาวาเอกนง่ั อยใู่ นทา่ คกุ เขา่ และประคองกระดาษทง้ั สองมอื
อยู่เป็นเวลานาน ๑๐ นาทกี แ็ ลว้ ๒๐ นาทกี แ็ ลว้ สมเด็จฯ กย็ ัง
ไม่ออกมา เขาเร่ิมเหน่ือย แขนก็เร่ิมเม่ือยล้า กระดาษช้ินเล็ก ๆ

95

๑๐๐

เร่ืองส้ันค้ันกะทิ

ซึง่ เบาหววิ ดูจะหนักข้ึนเร่อื ย ๆ จนเหงื่อเร่ิมออก ในท่ีสดุ สมเดจ็ ฯ
กเ็ สดจ็ เขา้ มาประทบั ทเี่ ดมิ ทำ� ทเี หมอื นกบั ไมม่ อี ะไรเกดิ ขนึ้ สกั พกั
ก็มองกระดาษทมี่ ือนาวาเอก แลว้ ทรงถามว่า “เปน็ ไง”
“หนกั ครับ พระเดชพระคุณ เมอ่ื ยจนจะทนไมไ่ หว”
“อา้ วท�ำไมไมว่ างมนั ลงเสยี ล่ะ” สมเด็จฯ รบั สัง่
“ก็ไปยอมให้มันอยู่อย่างน้ัน มันก็หนักอยู่อย่างนั้นน่ะสิ
มันจะเป็นอย่างอื่นไปได้ยังไง กระดาษช้ินเลก็ ๆ ท่เี บาหวิว ถอื ไป
นาน ๆ เข้าก็ย่อมกลายเป็นของหนัก ตรงกันข้าม ก้อนหินก้อน
ใหญ่ ถ้าไมไ่ ปแบกหรอื อุ้มมนั กไ็ มร่ สู้ ึกหนัก
ฉะนั้น ถ้าไม่อยากให้ชีวิตหรือจิตใจหนักอ้ึง ควรรู้จัก
ปลอ่ ยวางเสียบ้าง”
แม้แต่ของท่ีมีประโยชน์ เราควรยึดถือก็ต่อเม่ือถึงเวลา
ใชง้ าน เมอื่ ใชเ้ สร็จก็วางลงเสยี
นับประสาอะไรกับของท่ีไร้ประโยชน์ เช่น ความทุกข์
ความห่วงกงั วล ย่ิงตอ้ งวางทนั ทที ่ีรตู้ วั ว่ามาครองใจ
หาไมแ่ ลว้ จะกลายเป็นของหนักจนเอาตัวไมร่ อด

96

๑๐๐

เร่ืองส้ันค้ันกะทิ

๓๔

คนเราตอ้ งการแผ่นดนิ สักเท่าไร

เปน็ เรอ่ื งราวของชาวนารัสเซียผ้ทู ่เี ช่ือว่าตวั เองจะประสบ
ความส�ำเร็จได้ต่อเม่ือได้ครอบครองเป็นเจ้าของที่ดินมากเท่าท่ี
ขุนนางรัสเซียมไี ว้ในครอบครอง เมือ่ เขาได้รบั ขอ้ เสนอใหไ้ ดท้ ี่ดิน
ฟรี ๆ ไปตามจ�ำนวนที่เขาสามารถวิ่งวนในพื้นที่น้ันนับเวลาจาก
พระอาทติ ยข์ น้ึ จนอาทติ ยต์ กเขาจงึ รบั คำ� ทนั ที เกบ็ ขา้ วของอพยพ
ไปยงั ทด่ี นิ แสนไกลแห่งนนั้ เตรียมการทกุ อยา่ งไว้พรอ้ มพร่ัง คร้นั
แลว้ ก็ตน่ื ข้นึ มาแตเ่ ช้าเพ่อื วิ่งวัดแผน่ ดนิ ในครอบครอง เขาวิง่ แน่ว
ไม่ยอมมองอะไรท่ามกลางแสงแดดและความร้อนยามกลางวัน
ไมห่ ยดุ พกั ผอ่ นแมน้ อนกนิ ใด ๆ เมอ่ื พระอาทติ ยต์ กดนิ นนั้ เขาวง่ิ วน
เป็นวงกลมใหญ่ ชยั ชนะมาถึงแล้ว ความฝันท่กี ลายเปน็ จรงิ แต่
ก้าวสุดท้ายเขาล้มลงขาดใจตาย แผน่ ดนิ ท้ังมวลทเี่ ขาครอบครอง
ในตอนนค้ี ือสองตารางวา คือหลมุ ฝงั ศพของเขานั่นเอง

97

๑๐๐

เรื่องสั้นค้ันกะทิ

๓๕

สมรู้ร่วมคิด

มหาเสนาบดีจ้ิงจอกพูดกับราชันเสือว่า “หนังเสือเป็น
สญั ลกั ษณแ์ หง่ อำ� นาจบารมที ยี่ ง่ิ ใหญ่ หากฝา่ บาทถอดหนงั เสอื ออก
ปูไว้บนบัลลังก์ ก็จะช่วยให้ฝ่าบาทดูมีอ�ำนาจบารมีน่าเกรงขาม
มากย่งิ ข้ึน”
ราชนั เสอื ถามวา่ “จะถอดหนงั เสือได้อย่างไร”
มหาเสนาบดีจิ้งจอกตอบว่า “ขอเพียงฉีดยาชาเล็กน้อย
ให้ชาทัง้ ตัว ก็จะผา่ ตัดถอดหนงั ออกได้โดยไมร่ ู้สึกเจบ็ ปวด”
ราชันเสอื ถามว่า “ถอดหนังออกแลว้ ยังมชี วี ิตอยหู่ รอื ?”
มหาเสนาบดีจ้งิ จอกตอบวา่ “ทำ� ไมจะมชี วี ิตอยู่ไมไ่ ด้ล่ะ?
หนงั งู จักจ่ัน ทีล่ อกออก เรยี กกันวา่ คราบงู คราบจกั จั่น ซ่ึงล้วน
เป็นสมุนไพรจีนเลอค่า! หากฝ่าบาทยินดีผ่าตัดถอดหนังออก
ข้าจะเชิญหมอหลวงเป้ย (จ้ิงจอกชนดิ หนึง่ ในตำ� นาน ขาหนา้ สน้ั
มาก เวลาเดนิ ขาหนา้ ตอ้ งเกาะหลงั จง้ิ จอก ไปไหนตอ้ งไปดว้ ยกนั )
เข้ามาช่วยฉีดยาชาให้ฝ่าบาทก่อนผ่าตัด ขณะน้ี หมอหลวงเป้ย
รอเรียกตัวเข้าเฝา้ อยูน่ อกต�ำหนกั พระเจ้าข้า”
ราชนั เสอื จึงวา่ “ถ้างนั้ กเ็ ชญิ เขา้ มา!”

98

๑๐๐

เร่ืองส้ันค้ันกะทิ

หมอหลวงเป้ยเข้ามาแล้ว ราชันเสือถามว่า “ท่านหมอ
หลวง มหาเสนาบดีแนะน�ำใหข้ า้ ถอดหนังออก ไวป้ ูท่นี ัง่ ท่บี ลั ลงั ก์
ทา่ นเห็นวา่ ทำ� ไดไ้ หม ?”
หมอหลวงตอบว่า “เป็นข้อแนะน�ำท่ดี ี ข้าผา่ ตดั ถอดหนัง
ให้ฝ่าบาทได”้
ราชันเสือถามอีกว่า “หมอหลวง การผ่าตัดของท่าน
ปลอดภยั หรือไม?่ ”
หมอหลวงตอบว่า “ฝ่าบาท ปลอดภัยแน่นอน”
ราชนั เสอื จงึ พูดวา่ “ถ้าอยา่ งนัน้ กข็ อเชิญทา่ นช่วยผ่าตัด
ถอดหนงั ให้จ้ิงจอกก่อน!”
มหาเสนาบดถี งึ กบั ตกใจสดุ ขดี เขา่ ออ่ นทรดุ ตวั กองลงบน
พื้นต�ำหนัก หมอหลวงเป้ยจึงจัดการผ่าตัดถอดหนังให้จิ้งจอก
ต่อหน้าราชันเสือและเหล่าเสนาอ�ำมาตย์ทั้งหมด มหาเสนาบดี
จงิ้ จอกหลงั ผา่ ตดั ถอดหนงั แลว้ กไ็ มฟ่ น้ื อกี เลย สว่ นหมอหลวงเปย้
กถ็ กู ลงโทษประหารในขอ้ หาสมคบกบั จงิ้ จอก หมายปลงพระชนม์
แย่งยึดราชบัลลังก์ ไม่นานหลังจากน้ัน บนบัลลังก์ราชันเสือ
กป็ ดู ้วยหนงั จง้ิ จอกและหนังเป้ย

99