100 เรื่องคั้นกะทิ

๑๐๐

เรื่องสั้นคั้นกะทิ

๓๖

บา้ นหลังสดุ ท้ายของชา่ งไม้

มีช่างไม้สูงอายุคนหนึ่งต้องการจะเกษียณตัวเอง และใช้
ชวี ิตท่หี รหู รากบั ภรรยา
จงึ บอกความตอ้ งการดงั กลา่ วกบั นายจา้ งทเ่ี คา้ ทำ� งานให.้ ..
มาทั้งชีวิต...นายจ้างบ่นเสียดายที่จะต้องสูญเสียช่างฝีมือดีไป
หวังจะให้เขาท�ำงานต่อ แต่ช่างไม้ก็ยังยืนกรานขอเกษียณตัวเอง
ตามเดมิ จึงได้ขอร้องให้ช่างคนนช้ี ว่ ยสรา้ งบา้ นใหอ้ ีกสัก ๑ หลัง
นายจ้างจึงพูดว่า “เอาอย่างนี้ ผมมีท่ีดินว่างอยู่ติด
ทะเลสาบอยแู่ ปลงหนงึ่ ทวิ ทศั นง์ ดงามเปน็ อยา่ งมาก แตข่ าดบา้ นพกั
ตากอากาศ ผมอยากใหค้ ุณสร้างบา้ นหลงั สุดท้าย โดยท่คี ุณต้อง
ใชว้ ัสดไุ มท้ ่ีดีทสี่ ุด และใชฝ้ มี อื ท่ปี ราณตี ทสี่ ดุ ในการสรา้ ง” ช่างไม้
ก็ฝนื ใจตอบตกลง
จากน้ันช่างไม้ก็ลงมือสร้างบ้านไม้หลังสุดท้ายของตนเอง
แต่ในใจกลับคิดว่า เดี๋ยวเราก็เกษียณแล้ว ถ้าท�ำออกมาไม่ดี
นายจ้างไล่ออกก็ไม่มีอะไรเสียหายอยู่แล้ว แล้วท�ำไมต้องตั้งใจ
ดว้ ยละ่

100

๑๐๐

เร่ืองสั้นค้ันกะทิ

ดงั นัน้ ชา่ งไมก้ ไ็ ม่ได้คัดเลือกไม้ทแี่ ข็งแรงมาสร้างบา้ น แต่
เลือกไม้ส่ง ๆ เป็นไม้คุณภาพต�่ำจากภูเขา เขาไม่ใส่ใจว่าบ้านจะ
แขง็ แรงหรอื ไม่ เพยี งสกั แต่ว่าสรา้ งให้เสร็จ ๆ ไป จนในทส่ี ุดเขาก็
ทาสีเพื่อให้ภายนอกดูสวยงามและปกปิด เขาคิดในใจว่าขอให้
ข้างนอกดูดีไว้ก่อน พอส่งงานได้ก็พอ โครงสร้างภายในจะเป็น
อยา่ งไรก็ช่าง เจา้ นายดูไมอ่ อกหรอก
ครน้ั พอบา้ นสรา้ งเสรจ็ กพ็ บวา่ มนั ไมเ่ หมอื นงานทเี่ ปน็ ฝมี อื
ของช่างคนน้ีเลยแม้แต่น้อย บ้านท่ีสร้างมาก็เป็นงานที่หยาบ ๆ
วัตถุดิบท่ีใช้ก็ด้อยคุณภาพ มันช่างเป็นการจบชีวิตช่างฝีมือดี
ทไ่ี มส่ วยหรูเลย
วันทีง่ านเสร็จ นายจ้างก็มาตรวจงาน ผลปรากฏวา่ เปน็ ท่ี
พอใจอยา่ งมาก นายจา้ งดูไมอ่ อกว่าขาดตกบกพรอ่ งอะไร ก่อนที่
นายจ้างจะไปเขาตีไหล่ช่างไม้เบา ๆ ควักกุญแจออกมาพวงหนึ่ง
ยื่นส่งให้ช่างไม้แล้วบอกว่า “ตอนนี้บ้านหลังน้ีเป็นของคุณแล้ว
ผมขอบคุณมากที่คุณอยู่ท�ำงานกับผมมานานหลายปี น่ีถือเป็น
ของขวัญเกษียณทีผ่ มตัง้ ใจจะมอบใหค้ ุณ”
เมื่อช่างไม้ได้ยินเช่นนั้นถึงกับตกใจและอุทานกับตัวเอง
วา่ ....
น่าละอายจริง ๆ ถ้าเขารู้สักนิดว่าก�ำลังสร้างบ้านของ
ตวั เองอยู่ เขาก็คงต้ังใจสร้างให้ดีกว่านี.้ ..

101

๑๐๐

เร่ืองส้ันค้ันกะทิ

คุณได้เรยี นรอู้ ะไร? จากนิทานเร่ืองน.ี้ ..
เช่นเดียวกับพวกเราที่ก�ำลังสร้างชีวิตของตัวเราเองด้วย
การส่ังสมสง่ิ ตา่ ง ๆ วันละเล็กวันละนอ้ ย และบ่อยคร้งั ที่เราไม่ได้
ใช้ความพยายามอย่างที่สุดในการสรรคส์ ร้างชวี ิตของตัวเอง และ
เม่ือวันหน่ึงมาถึง เราก็จะตระหนักว่าเราต้องใช้ชีวิตอยู่กับทุกส่ิง
ทกุ อยา่ ง...ทเ่ี ราเปน็ ผสู้ รา้ งขนึ้ มาทงั้ หมด..และเมอ่ื ถงึ วนั นน้ั เรามกั
จะพดู เสมอวา่ ถา้ เรา!!!! สามารถยอ้ นกลบั ไปได้ เราจะทำ� ทกุ อยา่ ง
ใหด้ ขี ้ึน ซงึ่ เปน็ ส่งิ ทีเ่ ป็นไปไม่ได้
แต่ความจรงิ หาได้เปน็ เชน่ นั้นไม่ ...
พวกเราทุกคนก็เปรียบเสมือนช่างไม้ ทุก ๆ วันพวกเรา
กำ� ลงั ตอกตะปู ปกู ระดาน หรอื แมแ้ ตก่ ำ� ลงั เลอื กกำ� แพงใหก้ บั ชวี ติ
ตัวเองดังค�ำพูดทว่ี า่
“ชวี ติ ในอนาคตกค็ อื สิ่งทีเ่ ราสรา้ งด้วยตัวเราเอง”
“ทัศนคติ และทางเลือกต่าง ๆ ที่พวกเราได้เลือกกันใน
วนั นีก้ เ็ สมอื นกบั การสร้าง “บ้าน” (ชีวติ ) ท่ีเราจะตอ้ งอยูก่ บั มนั ...
ดังน้ันจงสร้างบ้านด้วยความฉลาด และจงจ�ำไว้ว่า
จงทำ� งานเหมอื นกับว่า....เราไมต่ ้องการเงินทอง
จงรกั ราวกับว่า....เราไม่เคยเจ็บ
จงเต้นระบ�ำ (รา่ เริง) ราวกับว่า...ไมม่ ใี ครจ้อง”

102

๑๐๐

เร่ืองสั้นค้ันกะทิ

ความเสมอตน้ เสมอปลายกน็ บั วา่ เปน็ คณุ ธรรมอกี ประการ
หน่ึงท่เี ราไม่ควรละเลย ทกุ วันนี้เราท�ำอะไรกนั อยู่ เราได้เก็บเก่ยี ว
สิง่ ที่ดี ๆ ให้กับชวี ิตของเราหรอื ยงั ???...
จงใช้ชีวิตราวกับว่ามันคือ “วันสุดท้าย” เพราะน่ีคือวิธี
เดยี ว..ท่จี ะสร้างชวี ติ ได้อย่างดที ่ีสดุ ...

103

๑๐๐

เร่ืองส้ันคั้นกะทิ

๓๗

“คนสามฤด”ู

มีอยู่วันหนึ่ง ลูกศิษย์คนหนึ่งของขงจื้อก�ำลังกวาดพื้นอยู่
หน้าสำ� นัก มคี นแปลกหน้าผา่ นมาแล้วถามเขาว่า
“เจ้าพำ� นกั อย่สู ำ� นักขงจือ้ หรือ”
“ใชค่ รบั ผมเปน็ ลกู ศษิ ยข์ องอาจารยข์ งจอ้ื ครบั ” เขาตอบ
อย่างภาคภูมใิ จ
“ดีมาก ถ้าเชน่ นนั้ ผมขอถามคำ� ถามคุณสกั ขอ้ ”
“ได้เลยครับ เรียนเชิญ” ลูกศิษย์ตอบ ในใจเขาคิดว่าคง
เปน็ พวกปญั หาแปลกประหลาดพิสดารไม่เหมือนใคร
คนแปลกหน้าถามว่า “โลกน้ปี ีหน่งึ มกี ่ฤี ด”ู
ลูกศิษย์คิดในใจว่าค�ำถามง่าย ๆ แบบน้ียังเอามาถามได้
จึงตอบไปอยา่ งมั่นใจวา่ “ปหี นงึ่ มีส่ีฤดู”
คนแปลกหนา้ สน่ั หัว “ไม่ถูก ปหี น่ึงมแี ค่สามฤดู”
“คุณคงเขา้ ใจผดิ สี่ฤดูแน่นอนอยแู่ ลว้ ”
“สามฤด”ู คนแปลกหนา้ เถยี งอยา่ งมนี ำ�้ โห
ฝ่ายลูกศิษย์พยายามแจกแจงรายละเอียดของทั้งส่ีฤดูให้
ฟงั อยา่ งครบถว้ น แตค่ นแปลกหน้ากไ็ ม่ยอมรบั รู้
ทง้ั สองโตเ้ ถยี งกนั ไมย่ อมจบ เลยตกลงกนั วา่ ตอ้ งมเี ดมิ พนั
กันหน่อย หากเปน็ สีฤ่ ดู คนแปลกหนา้ ตอ้ งโคง้ ค�ำนับฝ่ายลูกศษิ ย์
104

๑๐๐

เร่ืองส้ันค้ันกะทิ

ไปสามคร้ัง แต่หากค�ำตอบคือสามฤดู ฝ่ายลูกศิษย์ต้องเป็นฝ่าย
โคง้ คำ� นบั
กพ็ อดเี ปน็ จงั หวะทข่ี งจอื้ เดนิ ออกมาหนา้ สำ� นกั ตน ลกู ศษิ ย์
จึงถือโอกาสเลา่ เรอื่ งราวทงั้ หมดให้อาจารยฟ์ ัง พรอ้ มถามคำ� ถาม
ท่กี �ำลงั โตเ้ ถียงกันอยู่ “ตกลงปหี นึง่ มีกี่ฤดคู รับ อาจารย”์
ขงจอ้ื ใชส้ ายตามองคนแปลกหนา้ อยคู่ รหู่ นงึ่ กอ่ นทจี่ ะตอบ
เขาวา่ “ถ้าเจ้าจะเช่อื วา่ ปหี น่ึงมีสามฤดู มนั ก็ไม่ผิด”
ลกู ศษิ ยท์ ง้ั ตกใจและแปลกใจในคำ� ตอบ แตก่ ไ็ มก่ ลา้ โตแ้ ยง้
อาจารย์
คนแปลกหนา้ ดใี จอย่างมาก “มาโค้งค�ำนับข้าเรว็ ”
ลูกศิษย์จ�ำใจต้องท�ำตามสัญญาด้วยการโค้งค�ำนับคน
แปลกหนา้ ไปสามครง้ั
เมื่อคนแปลกหน้าจากไปแล้ว ลูกศิษย์จึงถามขงจื้อด้วย
ความสงสัยวา่
“อาจารยค์ รบั ปหี นง่ึ มสี ฤี่ ดชู ดั ๆ แตท่ ำ� ไมอาจารยจ์ งึ บอกวา่
มีแคส่ ามฤด”ู
ขงจื้อมองหน้าลูกศิษย์ก่อนจะตอบอย่างใจเย็นว่า “เจ้า
ไมเ่ หน็ หรอื วา่ คนแปลกหนา้ คนนนั้ นงุ่ เขยี วหม่ เขยี วมาทงั้ ตวั ตงั้ แต่
หวั จรดเทา้ ขา้ จงึ อยากเปรยี บเปรยเขาเปน็ ดงั่ พวกตก๊ั แตน ตกั๊ แตน
เกดิ ในฤดใู บไมผ้ ลิ และตายในฤดใู บไมร้ ว่ ง พวกมนั จงึ ไมเ่ คยไดพ้ บ
เจอฤดหู นาวเลย คนแปลกหน้าคนนั้นอาจมาจากแดนไกลที่แทบ
จะไม่มีฤดูหนาว ถ้าบอกเขาว่าปีหน่ึงมีสามฤดู เขาก็จะพอใจ แต่

105

๑๐๐

เร่ืองส้ันคั้นกะทิ

ถ้าบอกเขาว่าโลกนี้มีส่ีฤดู คงต้องทะเลาะโต้เถียงกันไม่จบไม่ส้ิน
แมพ้ ระอาทติ ย์จะตกดนิ ไปแล้วกย็ งั จะหาบทสรปุ ไม่ได้ การที่เจา้
ยอมคำ� นบั เขาไปสามครั้ง เสียเปรียบหน่อยแตก่ ็ไมถ่ งึ กบั เสียหาย
มาก เร่ืองจะได้จบกนั เสยี ที จงอยา่ เสียเวลาไปโต้เถยี งกบั คนพวกนี้
ใหเ้ สียอารมณ์โดยใช่เหตุ”
เพอ่ื น ๆ หลายคนทเ่ี คยอา่ นเรอ่ื งนแ้ี ลว้ กม็ กั จะกลบั มาเลา่
ใหฟ้ งั วา่ เมอื่ กอ่ นเจอคนทไ่ี มย่ อมคยุ ดว้ ยเหตผุ ล หรอื เอาแตค่ วาม
คิดตนเองเป็นใหญ่ ก็จะโกรธ อารมณ์เสีย อยากเถียงให้มันรู้ด�ำ
รแู้ ดงไปเลย แต่เดย๋ี วนี้เลกิ อารมณ์ขุน่ มัวกบั คนพวกน้แี ลว้ เพราะ
คิดได้วา่ คนพวกนี้เป็นแค่ “คนสามฤดู” จติ ใจกจ็ ะสบายขนึ้
“คนสามฤด”ู จะยนื กรานวา่ ตนมเี หตผุ ล รจู้ รงิ และถกู ตอ้ ง
เสมอ ยากที่จะยอมรับความคิดเห็นคนอื่น น่ันเพราะพวกเขา
ไม่เคยพบเจอความจริงท่ีบ่งบอกถึงความเข้าใจผิดของพวกเขา
หรอื อาจเพราะความดือ้ รั้นในตัวเขา เพราะฉะนน้ั หากเรามัวแต่
เสียอารมณไ์ ปโกรธคนพวกน้ี ก็เท่ากบั เราก�ำลังทำ� ร้ายตวั เราเอง
นทิ านเรอ่ื งนส้ี อนใหร้ วู้ า่ ถา้ เจอ “คนสามฤด”ู ....ไมแ่ ยง่ ชงิ
คอื ความสงบ ไมโ่ ตเ้ ถยี งคือความชาญฉลาด
ใหอ้ ภยั คอื การหลดุ พ้น ยตุ ใิ หเ้ ป็นคอื การปล่อยวาง
โลกเรานั้นมี “คนสามฤด”ู เยอะแยะไปหมด จงจำ� นิทาน
เรื่องนี้ให้ดี แล้วน�ำออกมาใช้ในจังหวะท่ีจ�ำเป็นมีประโยชน์ต่อ
คุณแนน่ อน

106 “ขจรศกั ด์ิ” แปลและเรยี บเรยี ง

๑๐๐

เร่ืองส้ันค้ันกะทิ

๓๘

การซบุ ซิบมนั เป็นแค่ความเหน็ ไมไ่ ด้ไป
ท�ำรา้ ยใคร แต่มนั เลวร้ายกวา่ การขโมย!

ชายชราคนหนงึ่ ปลอ่ ยขา่ ววา่ เพอ่ื นบา้ นเปน็ ขโมยจนทำ� ให้
ชายหนุ่มถกู จับ
หลายวนั ตอ่ มา เมอ่ื ไดพ้ สิ จู นว์ า่ ตวั เองบรสิ ทุ ธ์ิ ชายหนมุ่ จงึ
ไดร้ บั การปล่อยตวั
และตดั สนิ ใจฟอ้ งร้องชายชราท่กี ลา่ วหาเขาผิด ๆ
ในศาล...
ชายชราขอความเหน็ ใจผพู้ พิ ากษา “มนั เปน็ แคค่ วามเหน็
ผมไม่ไดไ้ ปท�ำร้ายใคร”
ผู้พิพากษาจึงสั่งชายชรา “เขียนค�ำพูดท้ังหมดท่ีเจ้าพูด
เกยี่ วกบั เขาลงในกระดาษ ตดั เปน็ ชนิ้ เลก็ ๆ โปรยออกจากหนา้ ตา่ งรถ
ระหว่างทางกลบั บา้ น แลว้ กลับมาฟงั คำ� ตดั สนิ พรงุ่ นี”้
วันรุ่งขึ้น ผู้พิพากษากล่าวกับชายชราว่า “เจ้าจงไปเก็บ
เศษกระดาษท่ีโปรยไว้เม่ือวานกลับมาก่อน แล้วจึงค่อยฟัง
ค�ำตดั สิน”
“ศาลท่ีเคารพ ผมจะท�ำได้อย่างไร ป่านนี้ลมคงพัดเศษ
กระดาษกระจายไปท่ัว ผมไม่รู้ด้วยซ้�ำว่ามันปลิวไปไหนบ้าง”
ชายชราประท้วง

107

๑๐๐

เร่ืองส้ันค้ันกะทิ

ผพู้ พิ ากษาจงึ ตอบวา่ “ในทำ� นองเดยี วกนั คำ� พดู หรอื ความเหน็
ธรรมดา สามารถทำ� ลายชอ่ื เสยี งของคนคนหนงึ่ ถงึ ขน้ั ทคี่ นคนนน้ั
ไมส่ ามารถกคู้ ืนได้ ถ้าพูดดเี กย่ี วกบั คนอ่ืนไมไ่ ด้ กจ็ งอย่าพูดอะไร
เลย”
ผ้พู ิพากษาหยดุ ช่วั ครู่ ก่อนกล่าวตอ่ “การซบุ ซิบเลวรา้ ย
กว่าการขโมยทรัพย์สินเงินทอง เพราะมันขโมยศักดิ์ศรี ชื่อเสียง
และความนา่ เชื่อถอื ของคนอน่ื ซง่ึ เขาไมอ่ าจกกู้ ลบั คนื มาได้”
เมอื่ เทา้ เจา้ กา้ วพลาด ยงั กลบั มาทรงตวั ไดใ้ หม่ แตเ่ มอ่ื ลนิ้ เจา้ พลาด
พดู จาพลอ่ ย ๆ ออกไป เจ้าไม่มวี ันเอาคำ� พดู ของเจา้ คืนมาไดเ้ ลย
สุภาษิตจีนกล่าวไว้ว่า โรคเข้าทางปาก ภัยพิบัติออก
จากปาก

108

๑๐๐

เร่ืองส้ันคั้นกะทิ

๓๙

ชายชรามา้ หาย

เร่อื งน้ีเกิดขึ้นทีป่ ระเทศจนี ณ หมูบ่ ้านแห่งหนึง่
มีชายชรา แกเล้ียงม้าเอาไว้หลายตัว แต่ละตัวก็เป็นม้าชั้นดี
ทัง้ นัน้ มีอยวู่ ันหนึง่ มา้ ตัวโปรดของแกหายไป พอชาวบ้านรู้เขา้ ก็
เข้ามาแสดงความเสียอกเสียใจเป็นการใหญ่ แต่ชายชราผู้นี้กลับ
หวั เราะและบอกวา่ “ชวี ิตมันกเ็ ป็นอย่างนแี้ หละ ขา้ อาจจะโชคดี
กไ็ ด้นะ”
พอเวลาผา่ นไปไดส้ กั ๗ วนั มา้ ตวั ทหี่ ายไปกก็ ลบั มาพรอ้ ม
กับน�ำพรรคพวกมาอีกฝูงหน่ึงเป็นของแถม ชาวบ้านต่างก็เข้ามา
แสดงความดอี กดใี จกบั ชายชรา แตช่ ายชรากลบั ไมค่ อ่ ยดใี จเทา่ ไร
นัก พร้อมกับบอกว่า“ข้าอาจจะต้องเสียอะไรสักอย่างหนึ่งก็ได้
อยา่ ได้ดีใจไปนกั เลย ชวี ิตก็เปน็ อยา่ งนแ้ี หละ”
ในเวลาตอ่ มาเจา้ ลกู ชายของชายชราขม่ี า้ แลว้ มา้ เกดิ พยศ
ด้วยเหตุใดไม่ทราบได้ จนท�ำให้เขาตกลงจากหลังม้าขาหัก
ชาวบ้านก็เข้ามาแสดงความเสียใจกับชายชรา แต่ชายชรากลับ
หัวเราะและบอกวา่ “อย่าเสียใจเลย ชีวิตกอ็ ย่างนี้แหละ ขา้ อาจ
จะโชคดีกไ็ ด้นะ”
ในขณะนั้นเองญ่ีปุ่นยกพลขึ้นบกท่ีประเทศจีน ทางการ
ตอ้ งการชายหนมุ่ ไปเปน็ ทหารจำ� นวนมาก ชายหนมุ่ ในละแวกนน้ั

109

๑๐๐

เรื่องส้ันคั้นกะทิ

ก็ตอ้ งถูกเกณฑไ์ ปเป็นทหารหมด ยกเวน้ บตุ รชายของชายชราผนู้ ้ี
แต่เพียงผู้เดียว ปรากฏว่าชายหนุ่มที่ไปรบคร้ังนั้นก็ไม่เหลือชีวิต
กลับมาเลยสักคน ชาวบ้านก็มาแสดงความยินดีกับชายชราอีก
ชายชราก็บอกว่า “ชีวิตมันก็อย่างน้ีแหละ โชคดีโชคร้ายต่าง
หมนุ เวียนเปล่ียนไป หลอกลอ่ ให้คนเราหลงใหลไปตามมัน จติ ใจ
สงบนิง่ อยไู่ ดเ้ ม่ือมีภยั มาหรือได้รับความสำ� เร็จ แตม่ นษุ ยเ์ ราส่วน
มากยามได้มักจะลงิ โลดดว้ ยความดีใจ แต่ถึงคราวผดิ หวังก็เสยี ใจ
แทบจะไมอ่ ยากมชี วี ติ อยู่ จงยนิ ดตี อ้ นรบั ทง้ั สมหวงั และผดิ หวงั ใน
คราวเดยี วกนั แล้วชวี ิตกจ็ ะมีความสุข”

110

๑๐๐

เร่ืองส้ันค้ันกะทิ

๔๐

ความฝันสน้ั เพียงหงุ ข้าว

เลา่ กนั ว่ามนี ักศกึ ษาคนหนง่ึ ยากจนมากช่อื หลเู ซิง
ครงั้ หนง่ึ ในระหวา่ งการเดนิ ทาง เขาไดอ้ าศยั อยใู่ นโรงเตยี้ ม
ความขดั สนทำ� ใหเ้ ขาทอดถอนใจในขณะทน่ี ัง่ พกั อยูน่ ้ัน
ขณะนน้ั บงั เอญิ มนี กั บวชทา่ นหนงึ่ เดนิ ผา่ นมา เหน็ อาการ
ทอดอาลัยของชายหนุ่มเข้า จึงเดินเข้ามาหาพร้อมกับยื่นหมอน
หนุนศรี ษะใหแ้ ละพดู วา่
“เอา้ นแี่ นะพอ่ หนมุ่ พอ่ จงหนนุ หมอนนแ้ี ลว้ นอนหลบั เสยี
ให้สบาย อย่าได้กลุ้มอกกลุ้มใจไปเลย หลับแล้วทุกอย่างจะสม
ความปรารถนา”
ในขณะที่นักบวชชราส่งหมอนให้หลูเชิงน้ัน เป็นเวลาที่
เจ้าของโรงเตย้ี มก�ำลังลงมอื หงุ ข้าวเกาเหลยี ง
หลเู ซงิ รบั หมอนจากนกั บวชชรา ดว้ ยความงว่ งเปน็ ทนุ เดมิ
ก็หนนุ หมอนใบนัน้ แลว้ หลบั ไปในไม่ชา้
พอหลบั สนทิ เขากฝ็ นั วา่ ตนเองเดนิ ทางไปถงึ เมอื งเมอื งหนง่ึ
ไดพ้ บกบั หญงิ สาวแซซ่ ยุ แลว้ แตง่ งานกนั พรอ้ มกนั นนั้ เขากไ็ ดเ้ ขา้
รบั ราชการ มยี ศถาบรรดาศกั ดอิ์ ดุ มพรอ้ มดว้ ยทรพั ยส์ มบตั พิ สั ถาน
ลูกที่เกิดจากเขาและภรรยาก็เติบใหญ่เป็นชายหนุ่มท่ีสูงส่งด้วย

111

๑๐๐

เร่ืองสั้นค้ันกะทิ

ปัญญาและบารมี เขาใช้ชีวิตด้วยความสุข สมบูรณ์อยู่ห้าสิบปี
จงึ ได้เจ็บป่วยและตายไป
พอฝนั มาถงึ ตรงนหี้ ลเู ซงิ กร็ สู้ กึ ตวั ตน่ื ขน้ึ พอลมื ตาขน้ึ กเ็ หน็
นกั บวชชรายงั คงยนื อยทู่ เี่ ดมิ เจา้ ของรา้ นกย็ งั คงหงุ ขา้ วเกาเหลยี ง
ไมท่ ันสุก นักบวชชราใหข้ อ้ คิดแก่เขาวา่
“อย่ามัวทอดถอนใจให้เสียเวลาเลย จงรีบสร้างคุณงาม
ความดี ดีกว่าลุ่มหลงทะเยอทะยาน ชีวิตนั้นแท้ท่ีจริงก็เหมือน
ความฝนั ซง่ึ สน้ั เพยี งชว่ั ขณะหงุ ขา้ วเกาเหลยี งไมท่ นั สกุ เทา่ นน้ั เอง”
ถ้อยค�ำน้ีจึงกลายมาเป็นค�ำพังเพยท่ีใช้เพ่ือให้มุมานะ
ท�ำงานและความดี อย่ามัวแตฝ่ นั อยู่เลย

112

ชีวติ นเี้ ป็นของทา่ น
จงจับฉวยเอาพลังท่จี ะท�ำ
สง่ิ ที่ท่านอยากท�ำและจงทำ� ให้ดี ๆ
จงจับฉวยเอาพลงั ท่จี ะรกั
สิ่งที่ท่านอยากรกั และจงรกั โดยสจุ รติ ใจ
จงจบั ฉวยเอาพลังที่จะบนั ดาล

ให้ชีวติ ท่านเป็นสุข
ซซู านทซี ูลท์

๑๐๐

เรื่องส้ันค้ันกะทิ

๔๑

ตาหลานขล่ี าเขา้ เมือง

คร้ังหนึ่งตากับหลานข่ีลาจะเข้าไปธุระในเมือง และใน
ระหว่างทางที่ผา่ นไปนนั้ กม็ ีคนพดู กันว่า
“เจ้าตาหลานคู่น้ีเอาเปรียบจริง ๆ ขึ้นไปนั่งได้ยังไงท้ัง
๒ คน” ตากบั หลานไดฟ้ งั ดังน้ัน จึงให้หลานลงไป ๑ คน ตานั่งลา
ตอ่ ไป
ผา่ นไปยงั อีกหมูบ่ ้านหน่งึ ชาวบา้ นกพ็ ดู อีกว่า
“ดนู น่ั ซิ เจา้ ตาใจรา้ ยเอาเปรยี บหลาน ปลอ่ ยใหห้ ลานเดนิ
จูงลาตัวเองนง่ั สบาย”
ตาไดฟ้ งั ดงั นัน้ ก็ลงมาจูงลาบา้ ง โดยให้หลานขึ้นไปอย่บู น
หลงั ลา
ผ่านไปยังอีกหมบู่ ้านหนง่ึ ชาวบา้ นก็พดู ว่า
“ดนู นั่ ซิ เจา้ หลานใจรา้ ยเอาเปรยี บตาปลอ่ ยใหค้ นแก่ เดนิ
จงู ลาไดย้ งั ไง” ตากบั หลานกเ็ ลยลงมาจงู ลาทง้ั คโู่ ดยไมม่ ใี ครนง่ั บน
หลังลา
ผา่ นไปยังอีกหมบู่ ้านหนึ่ง ชาวบ้านก็พูดอีกว่า
“ดเู จา้ ตาหลานแสนโง่ นน่ั ซิ ลามไี วข้ ี่ ดนั เอาไปจงู ” ตกลง
ตากับหลานก็เอาลาชว่ ยกนั แบกเขา้ เมืองไป ชาวบ้านเหน็ เข้าก็ยัง
พดู ตามหลงั ไปอกี วา่
114

๑๐๐

เรื่องส้ันคั้นกะทิ

“ตาหลานคู่นี้ท่ามันจะไม่มีสมองหรือไร? ลาเขามีไว้ข่ีดัน
เอามาแบก ดซู ”ิ
ถ้าท่านฟังเสียงชาวบ้าน ท่านจะไม่ได้ท�ำอะไรเลย เรามี
๒ หู ต้องรู้จักฟัง แยกแยะอะไรควรอะไรไม่ควร แล้วก็ท�ำไป
ไมใ่ หใ้ ครเดือดรอ้ นเป็นใช้ได้
สังคมปัจจุบันเป็นสังคมข้อมูลข่าวสาร มีข้อมูลให้เราได้
รับทราบมากมาย เราจึงต้องมีสติปัญญารู้จักแยกแยะ มิฉะน้ัน
ทา่ นกจ็ ะเมาสอื่ หรอื ไมก่ เ็ ชอ่ื ไปเสยี ทกุ อยา่ ง กอ็ าจทำ� ใหท้ า่ นหลงทาง
ได้ง่าย ดังน้ันจงฟังหูไว้หูพิจารณาให้รอบคอบจึงอยู่รอดในสังคม
ปัจจบุ นั

115

๑๐๐

เรื่องส้ันคั้นกะทิ

๔๒

ภรรยา ๓ คน

สมยั หน่ึง พระผูม้ พี ระภาคเจา้ ไดท้ รงแสดงธรรมเทศนาดังน้ี
แตก่ อ่ นมมี หาเศรษฐคี นหนงึ่ เขามคี วามเปน็ อยทู่ ฟี่ มุ่ เฟอื ย
หรูหรามาก แตเ่ รือ่ งการบญุ การกุศลกลบั ตระหนี่ขี้เหนียว เขาไม่
เขา้ ใจสจั ธรรมแหง่ ชวี ติ วา่ เปน็ อยา่ งไร ไมเ่ คยสนใจเรอ่ื งวา่ ตนเกดิ
มาจากไหน ตายแล้วต้องไปไหน
มหาเศรษฐีมีภรรยา ๓ คน คนท่ีเขารักที่สุดคือ ภรรยา
คนที่ ๓ เพราะเธอชอบแต่งตัวอย่างสวยงาม อยู่ใกลช้ ิดกับเศรษฐี
ตลอดท้ังวัน ไม่เคยห่าง คนท่ีเขารักรองลงมาคือภรรยาคนที่ ๒
ภรรยาคนนเ้ี กดิ มามบี ญุ วาสนามาก ตามรา่ งกายมกั จะสวมใสพ่ วก
เพชรนลิ จนิ ดาจนแพรวพราวไปทง้ั ตวั ทา่ นเศรษฐกี ร็ กั มากเชน่ กนั
ยามใดได้อยู่ใกล้ชิดกับเธอ เขาก็รู้สึกมีความสุขมาก ยามใด
พรากจากเธอก็รู้สึกเศร้าเสียใจ คนที่ไม่รักท่ีสุดคือ ภรรยาหลวง
ภรรยาหลวงคนน้ีจะถูกเขาเรียกใช้ตลอดท้ังวัน ช่วยเขาท�ำงาน
ตลอดวัน แต่ท่านเศรษฐีกลับไม่เคยสนใจไยดีเธอ หรือห่วงใย
สุขภาพของเธอเลย
วนั หนง่ึ ทา่ นเศรษฐเี กดิ ปว่ ยหนกั อาการอยใู่ นขน้ั หนกั มาก
กอ่ นจะตายเขาไดก้ มุ มอื ภรรยาคนท่ี ๓ ไวแ้ นน่ แลว้ กลา่ ววา่ “เธอ
เป็นคนที่ฉันรักท่ีสุด ไม่เคยห่างเธอเลย ปกติเรารักกันเหมือน

116

๑๐๐

เรื่องสั้นคั้นกะทิ

คนเดยี วกนั แยกไมอ่ อก บดั นอ้ี าการเจบ็ ปว่ ยของฉนั ทำ� ใหฉ้ นั คงจะ
อยู่ได้อีกไม่นานแล้ว เม่ือมาคิดถึงว่าฉันต้องจากโลกนี้ไปอย่าง
โดดเดยี่ วเดยี วดายเช่นนี้ ท�ำให้รสู้ ึกว้าเหวม่ าก ฉันจงึ อยากขอรอ้ งให้
เธอมาตายพรอ้ มกบั ฉนั ไดไ้ หม?” ภรรยาคนที่ ๓ ไดฟ้ งั เชน่ นี้ ตกใจ
จนหน้าถอดสีรีบบอกว่า “ฉันรู้ว่าท่านรักฉันมาก แต่ที่ท่านบอก
ใหฉ้ นั ตายพรอ้ มกับท่าน เป็นไปไดอ้ ย่างไร? ทา่ นอายมุ ากแล้ว ก็
ยอ่ มตอ้ งตายเปน็ ธรรมดา สว่ นฉนั อายยุ งั นอ้ ย จะตายตามทา่ นไป
ไดอ้ ยา่ งไร ? ทา่ นกด็ กี บั คณุ ผหู้ ญงิ คนท่ี ๒ มากดว้ ยมใิ ชห่ รอื ? ทา่ น
ใหเ้ ขาตายพรอ้ มกบั ทา่ นกแ็ ลว้ กนั ” “โธ่ เสยี แรงทฉี่ นั ดกี บั เธอมาก”
ทา่ นเศรษฐไี ด้แตถ่ อนใจและเรียกภรรยาคนที่ ๒ มาพบ แล้วบอก
กบั นางแบบเดยี วกบั ที่บอกกับภรรยาคนท่ี ๓ ภรรยาคนท่ี ๒ ได้
ฟังตกใจจนตัวส่ัน รีบบอกว่า “ปกติท่านรักฉันมาก ฉันขอ
ขอบคุณ แต่ทีจ่ ะใหฉ้ ันตายพร้อมกบั ท่านคงยงั ไมไ่ ด้ เพราะว่าฉนั
ยังสาวอยู่ เม่ือทา่ นตายแลว้ ฉนั ยงั สามารถแต่งงานใหมไ่ ด้” “โธ่
ปกติฉันรักเธอยังกับอะไรดี ไม่เพียงแต่เธอไม่ยอมตายด้วยกัน
เธอยงั จะไปเปน็ ของคนอน่ื อกี ” ท่านเศรษฐจี นปญั ญาไดแ้ ตเ่ รียก
หาภรรยาหลวงท่ีปกติเขาไม่เคยสนใจเลยมาพบ “ต้องขอโทษ
เธอเปน็ อยา่ งมาก ทผี่ า่ นมาฉนั ไดเ้ ยน็ ชากบั เธอเกนิ ไป ตอนนฉี้ นั ก็
ก�ำลังจะตายแลว้ แต่วา่ ฉนั คนเดียวไปปรโลก รูส้ ึกเดียวดายว้าเหว่
มาก ขอให้สงสารฉัน เธอมาตายพร้อมกับฉันได้ไหม?” เขา
ออ้ นวอน “โบราณวา่ แตง่ กบั ไกต่ ดิ ตามไก่ แตง่ กบั หมาตดิ ตามหมา
บัดนีท้ ่านจะตายแล้ว ฉนั กไ็ มข่ ออยู่ต่อไปคนเดยี ว ยนิ ดีทีจ่ ะตาย

117

๑๐๐

เร่ืองส้ันคั้นกะทิ

ตามทา่ นไปดว้ ย” ทา่ นเศรษฐคี ดิ ไมถ่ งึ วา่ ภรรยาหลวงจะยอมตาย
พร้อมกับเขา เม่ือได้ฟังดังน้ันรู้สึกเหลือเช่ือ ทั้งละอายใจแก่ตน
“เธอซือ่ สัตยภ์ ักดีกบั ฉนั เช่นน้ี ในทางกลบั กนั ฉันเหน็ ภรรยาคนที่
๒ ที่ ๓ สำ� คญั ยงิ่ กวา่ ชวี ติ ของตนเอง แตพ่ วกเขากลบั เนรคณุ ใจจดื
ใจด�ำทอดทิ้งฉัน ไม่ยอมตายเป็นเพื่อนฉัน ฉันรู้สึกเสียใจและ
ละอายใจตน ท่ีแต่ก่อนท�ำไมฉันจึงไม่รักถนอมเธอ ไม่สนใจเธอ
ไม่ดีกับเธอมากกว่าน”้ี
เม่ือพระผู้มีพระภาคเจ้าเล่านิทานเร่ืองน้ีจบ ก็ทรงมี
พระด�ำรัสอีกว่า “ท่านท้ังหลาย พวกท่านเข้าใจความหมายท่ีแฝงอยู่
ในนทิ านเร่ืองนไี้ หม? ภรรยาคนท่ี ๓ หมายถงึ รา่ งกายของคนเรา
คนทวั่ ไปมกั จะเอาใจใสร่ า่ งกายของตนเองมาก เวลาอากาศหนาว
ก็รีบใส่เส้ือผ้าอย่างหนา พออากาศร้อนก็รีบเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้า
อยา่ งบาง พอเปน็ โรคหวดั เลก็ นอ้ ย กร็ บี ไปหาหมอรกั ษา นอกจาก
น้ี ปรกตยิ งั แตง่ ตวั ใหม้ นั จนสวยจนสวยงามนา่ ดู แตว่ า่ กายเนอื้ เปน็
เพยี งแคห่ นา้ ตาภายนอก แมจ้ ะบำ� รงุ รกั ษาหรอื ตบแตง่ ใหน้ า่ ดแู ค่
ไหน ก็ไม่เกิดประโยชน์ตอ่ จติ เดมิ แทแ้ ม้แตน่ ้อย พอสนิ้ ลมปราณ
ก็จะเป็นเพียงแค่ซากศพ ไม่อาจไปพร้อมกับจิตเดิมแท้ได้ แต่ถ้า
หากคนเราสามารถใชก้ ายเนอื้ นส้ี รา้ งคณุ ประโยชนแ์ กส่ งั คม สรา้ ง
บุญสร้างกุศลก็จะเป็นการเรียกว่า ใช้กายปลอมบ�ำเพ็ญความแท้
แบบนก้ี ายเนื้อถึงจะมีประโยชนต์ อ่ จติ เดิมแท้
ภรรยาคนท่ี ๒ หมายถึงทรัพย์สนิ เงนิ ทอง เพชรนลิ จนิ ดา
และลาภยศ ชื่อเสียง คนท่ัวไปวัน ๆ ล้วนแต่แสวงหาส่ิงเหล่าน้ี
118

๑๐๐

เรื่องส้ันคั้นกะทิ

มง่ั มแี ลว้ กย็ งั อยากมง่ั มยี ง่ิ ขน้ึ มตี ำ� แหนง่ สงู แลว้ กย็ งั อยากสงู ยง่ิ ขนึ้
ไม่เคยรู้จักพอ เอาเวลาและสติปัญญาท้ังหมดทุ่มเทให้กับ
สิ่งเหล่านี้ โดยเฉพาะบางคนเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย ถึงกับท�ำผิด
ศลี ธรรม ทำ� ผดิ กฎหมาย ทวา่ ลาภยศเป็นของนอกกาย ตอนเกิด
ไมไ่ ดพ้ ามา ตายแล้วพาไปไม่ได้ การทุม่ เทแสวงหามาตลอดชีวติ
ตอ่ ใหม้ งั่ คง่ั ยงิ่ กวา่ นี้ มตี ำ� แหนง่ สงู ยงิ่ กวา่ นี้ ทา้ ยสดุ กเ็ หลอื แตค่ วาม
ว่างเปล่า พาไปไม่ได้แม้แต่น้อย แล้วจะมีความหมายอะไรเล่า?
ดังนั้น ความมั่งมีและลาภยศจึงหามีประโยชน์ต่อพุทธจิต
อนั แทจ้ รงิ ของตนแมแ้ ตน่ อ้ ยไม่ นอกจากทา่ นจะใชม้ นั ทางบรจิ าค
แสดงออกถงึ จิตแห่งความเมตตามคี ุณธรรม
ภรรยาหลวง หมายถึง จิตใจของคนเรา ซงึ่ กค็ ือตัวตนของ
ทุกคน หรอื จิตพุทธะอนั แท้จริง คนทว่ั ไปรจู้ กั แตก่ ายเนอื้ โดยไม่รู้
วา่ ยงั มจี ติ พทุ ธะอนั แทจ้ รงิ อกี ดวงหนงึ่ มนั ไมเ่ กดิ ไมด่ บั ไมส่ กปรก
ไม่สะอาด ไม่เพิ่ม ไม่ลด ทั้งเมตตาและว่างเปล่า เสียดายท่ีคน
ส่วนใหญ่ไม่รู้จักมัน ดังนั้นจึงไม่สนใจหรือเอาใจใส่มัน เพื่อท�ำให้
มันสว่างไสวข้ึนมา รู้แต่จะท�ำให้กายเนื้อสมปรารถนาในกิเลส
ตัณหา ละโมบในลาภยศ กระทัง่ จติ ดำ� มดื ขนุ่ ข้น กายอ่อนเปล้ีย
เพลยี แรง เตม็ ไปดว้ ยบาปกรรม ตอ่ เมอ่ื ตายแลว้ ถงึ รวู้ า่ คนเรายงั มี
จิตเดิมแท้เหลืออยู่ ซ่ึงก็คือตัวตนอันแท้จริง แต่เน่ืองจากขณะ
มีชีวิตอยู่ ไม่ได้ปฏิบัติธรรม ไม่ได้ขัดเกลาจิตจนสว่างไสว ดังนั้น
จงึ มแี ต่บาปกรรมเต็มตวั ”

119

๑๐๐

เร่ืองส้ันค้ันกะทิ

๔๓

เปน็ เพราะเมล็ดไม่เหมือนกัน

มพี ระราชาองคห์ นงึ่ ซงึ่ ศรทั ธาในพระพทุ ธศาสนา ไดถ้ าม
พระอาจารยว์ า่ “พระคณุ เจ้า ...แท้จรงิ เปน็ เพราะอะไร? พวกเขา
ต่างก็เป็นพลเมืองของฉันเหมือนกัน แต่ท�ำไมชีวิตความเป็นอยู่
ของพวกเขาจึงต่างกัน บางคนอายุยืน บางคนอายุส้ัน บางคน
แข็งแรง บางคนอ่อนแอขโี้ รค บางคนสวยงาม บางคนข้เี หร่ บางคน
รำ�่ รวย บางคนยากจน บางคนฉลาด บางคนโงเ่ ขลา” พระอาจารย์
ถามกลบั วา่ “มหาบพติ ร ทำ� ไมผลไมต้ า่ ง ๆ รสชาตจิ งึ ไมเ่ หมอื นกนั
บางอย่างหวาน บางอย่างเปร้ียว บางอย่างเค็ม บางอย่างขม
บางอย่างฝาด” “ฉันคิดว่าคงเป็นเพราะเมล็ดไม่เหมือนกัน”
“ถูกต้องแล้ว ชีวิตของคนเราไม่เหมือนกัน สาเหตุเป็นเพราะว่า
แต่ละคนในอดตี ชาติไดส้ ร้างกรรมมาไมเ่ หมือนกัน”

120

๑๐๐

เร่ืองส้ันค้ันกะทิ

๔๔

สัจธรรมบนเตยี งนอน

นักธุรกิจช่ือดังคนหน่ึงของเมืองไทย ให้สัมภาษณ์กับนิตยสาร
ฉบบั หนง่ึ เขาล่าว่า….

ตลอดระยะเวลาท่ีท�ำธุรกิจมาท้ังชีวิต เขามีเงินมากพอท่ี
จะตระเวนซื้อบ้าน ตั้งแต่เชียงรายถึงสุไหงโกลก (เหนือสุดจรด
ใต้สดุ ) มบี า้ นเกิน ๑๐ หลัง แต่ในหน่ึงปี เขากลบั ได้นอนไมค่ รบ
ทุกหลังเลย ส่วนคนท่ีได้นอนครบเกอื บทุกหลงั คอื คนรับใช้ของ
เขา คนรับใช้ได้นอนคฤหาสน์หรูที่เชียงราย เชียงใหม่ เลย
ขอนแก่น ภูเก็ต และหัวหิน คนรับใช้ทุกคนอยู่อย่างมีความสุข
ทา่ มกลางธรรมชาติ ตน้ ไม้ นำ้� และความสงบ ภายในบรเิ วณบ้าน
แต่เศรษฐีท่ีเป็นเจ้านายกลับท�ำงานหนักงก ๆ อยู่ในกรุงเทพฯ
แต่ละวันเจอรถตดิ ไม่ต่�ำกว่า ๓-๔ ชั่วโมง และอาศัยอยใู่ นคอนโด
รังหนูขนาดไม่ได้ครึ่งหนึ่งของบ้านพักตากอากาศที่เขาซ้ือเลย
นี่คือชีวิตของคนกรุงท่ีเขาต้องเจออยู่ทุกเม่ือเชื่อวัน ขณะที่ชีวิต
ของเขาก�ำลังไปได้ดี เขากเ็ ริ่มป่วยด้วยโรคสำ� หรับคนรวย นั่นคือ
โรคมะเร็ง ในท่ีสุดเขาก็ต้องรับการบ�ำบัดด้วยการฉายคีโมแล้ว
ผมก็ร่วง เขามองเห็นสภาพของตัวเองนอนอยู่บนเตียงรู้สึกตัวว่า
ใกล้จะเปน็ ซอมบี้เข้าไปทุกที ไม่นานกเ็ กิดอาการบรรลธุ รรมน้อย ๆ
ขึ้นมาบนเตียงว่า แท้ท่ีจริงแล้ว ชีวิตน้ันต้องการที่นอนเพียงพอ

121

๑๐๐

เร่ืองสั้นคั้นกะทิ

แคร่ องรบั แผน่ หลงั ไดเ้ ทา่ นน้ั เงนิ กอ็ ยใู่ นธนาคาร ชอ่ื เสยี งกอ็ ยกู่ บั
สายลม ในชว่ งแรก ๆ ที่เขาปว่ ยก็มคี นทยอยมาเยยี่ ม แต่ครัน้ เร่ิม
ป่วยหนักก็ไม่มีใครมาเยี่ยมเลย ไม่มีคนอยากเห็นสภาพของเขา
แล้ว และก็ไม่อยากให้ใครมาเยี่ยมเพ่ือเห็นเขาด้วย เขาตัดใจว่า
จะขอตายไปกับสภาพท่ไี ม่อยากให้ใครเห็น
วนั หนง่ึ ตนื่ ขน้ึ มากเ็ กดิ อาการสงั เวชตวั เองวา่ ชวี ติ เราทจ่ี รงิ
นัน้ ไมต่ ้องการอะไรมากเลย เราตอ้ งการส่ิงพื้นฐานที่สดุ น่นั กค็ อื
ขอให้ผมกลับมาด�ำเนินชีวิตเหมือนเดิม ขอให้เคี้ยวข้าวและ
กลนื ลงคอไดโ้ ดยไมเ่ จบ็ ขอแคอ่ ยากเขา้ หอ้ งนำ�้ กเ็ ดนิ เขา้ ไดโ้ ดยไมม่ ี
คนคอยประคอง และขอให้นอนลงไปบนเตียงเต็มแผ่นหลังโดย
ไม่ต้องร้องโอดโอยเจ็บปวดแทบล้มประดาตาย เขาเร่ิมตระหนัก
ไดว้ า่ แทจ้ รงิ แลว้ ชวี ติ ไมต่ อ้ งการอะไรมาก เขาตดั สนิ ใจสละทกุ อยา่ ง
พอปล่อยลงปลงได้ ต่อมาก็หายป่วย หนึ่งในล้านคนจะเป็น
อย่างน้ีคนหนึ่ง เมื่อออกมาจากโรงพยาบาลแล้ว เขาก็ขายบ้าน
ทกุ หลงั ทม่ี ตี ง้ั แตเ่ หนอื จรดใต้ เขาบอกวา่ ปว่ ยใหญค่ ราวนผ้ี มรเู้ ลย
วา่ สง่ิ ทจ่ี ำ� เปน็ ทสี่ ดุ ของชวี ติ คอื อะไร และหนั หลงั ใหช้ วี ติ ความเปน็
นักธุรกิจอย่างส้ินเชิง ตัดสินใจไปใช้ชีวิตเรียบง่ายในต่างจังหวัด
ทำ� เกษตรอนิ ทรยี ์ บอกลาความหรหู รา เกยี รตยิ ศ บอกลาชอื่ เสยี ง
ลาภยศ ทรัพยส์ ิน อ�ำนาจท่ีคนประเคนใหท้ ง้ั หมด เมอื่ ความตาย
มาถึง ส่ิงเหล่านี้ทั้งหลายกลับช่วยอะไรไม่ได้เลย ทุกวันน้ีเขาอยู่

122

๑๐๐

เรื่องสั้นคั้นกะทิ

กับสิ่งท่ีมีความสุข เป็นชีวิตท่ีแสนจะเรียบง่ายไม่ต้องการอะไร
มากมาย
นคี่ อื ตวั อยา่ งของคนทค่ี น้ พบคณุ คา่ ของชวี ติ ทแ่ี ทจ้ รงิ เมอ่ื
คน้ พบอยา่ งน้ี เรอ่ื งทอี่ ยเู่ ขาไมส่ ะสมอกี ตอ่ ไป สง่ิ ทสี่ ะสมตอนน้ี คอื
สขุ ภาพ เขาบอกวา่ ตอนทผี่ มปว่ ย ผมลมื ตาขน้ึ มาเหน็ แตพ่ ยาบาล
ญาติคนหนึ่งก็ไม่เห็น ญาติมาเย่ียมแล้วก็หายไป บอกว่าติดงาน
เขาลกุ ขน้ึ มาบนเตยี งแลว้ เขยี นไดอารว่ี า่ แมต้ อนทผ่ี มจะตาย ญาติ
ของผมก็ยังมีแก่ใจว่าติดงาน สงสัยจะว่างตอนผมตายแล้ว นี่คือ
สิ่งท่เี ขาสะเทอื นใจทส่ี ุด
เขามารู้สัจธรรมบนเตียงนอนในขณะที่เข้ารับการรักษา
ในโรงพยาบาลนเี่ อง และได้รวู้ า่ ชีวิตนต้ี ้องใช้ใหง้ ่ายท่สี ดุ ไม่อยา่ งนั้น
จะไม่เหลือวันเวลาแห่งความสขุ สำ� หรับตวั เองเลย

123

๑๐๐

เร่ืองส้ันคั้นกะทิ

๔๕

เรอ่ื งประหลาดในวดั

ชายเร่ร่อนคนหน่ึง เดินเข้าไปในวัดจีนแห่งหนึ่ง เห็น
พระประธานประดษิ ฐานอยบู่ นแทน่ ดอกบวั มผี มู้ จี ติ ศรทั ธากราบ
ไหว้มากมาย เขารู้สึกอิจฉาอยากเป็นเช่นพระประธานบ้าง เขา
ถามพระประธาน วา่ ...
“ท่านโพธิสัตว์ ผมอยากขอแลกเปล่ียนสถานะกับท่าน
สักครงั้ จะได้ไหมครบั ?...”
โพธิสตั ว์ : “ได้แน่นอน แต่ต้องมขี ้อแม้อยา่ งหนึ่งนะ....”
ชายเร่รอ่ น : “ขอ้ แมอ้ ะไรมิทราบครบั ทา่ น ?....”
โพธสิ ัตว์ : “แค่เจ้าไมเ่ อย่ ปากพดู เท่าน้นั ไม่ว่าเจา้ จะเห็น
อะไร เห็นคนประเภทไหน เห็นเร่ืองอะไร เจ้าห้ามเอ่ยปากพูด
เดด็ ขาด ....”
ชายเร่ร่อน “เร่ืองนี้งา่ ย ไมม่ ปี ัญหาครับ...”
ชายเร่ร่อนข้ึนไปนั่งบนแท่นดอกบัวแทนโพธิสัตว์
เขาได้เห็นความวนุ่ วายท่ีผคู้ นมากหนา้ หลายตา ต่างมากราบไหว้
ขออะไรมากมายไมร่ จู้ บ แตเ่ ขากไ็ มย่ อมเปดิ ปากพดู ตามทร่ี บั ปาก
โพธิสตั ว์ไว.้ .

124

๑๐๐

เรื่องสั้นคั้นกะทิ

วันหนึง่ มเี ศรษฐีเข้ามาคนหนง่ึ ...
เศรษฐี : “ขอใหท้ า่ นโพธสิ ตั วช์ ว่ ยประทานความสขุ สมบรู ณ์
ให้ผมด้วย” กราบเสร็จ--ลุกข้ึน กระเป๋าเงินพลันหล่นลงพื้น....
ชายเรร่ อ่ น (นง่ั ในฐานะของโพธิสตั ว)์ คดิ จะเปิดปากทักใหเ้ ศรษฐี
รู้ตัว พอคิดได้ว่า โพธิสัตว์ห้ามเปิดปาก เขาหยุดคิดทันที....
เศรษฐีจากไปแล้วมีคนยากไร้เข้ามาใหม่ ....คนยากไร้: “ขอให้
ท่านโพธิสัตว์ประทานเงินทองให้ผมด้วยเถิด คนที่บ้านป่วยหนัก
ตอ้ งการเงนิ ไปหาหมอ” กราบเสร็จ--ลกุ ข้ึน พลันเขาเห็นกระเป๋า
เงินเศรษฐีตกอยู่บนพื้น ...คนยากไร้ : “โอ ท่านโพธิสัตว์ช่าง
ศักดิ์สิทธ์ิอะไรอย่างนี้” เขาหยิบกระเป๋าเงินได้แล้วเดินออกไป
อยา่ งรวดเรว็ ...
คนเร่ร่อนคิดจะเปิดปากพูดออกไปว่า เป็นกระเป๋าเงิน
ของคนอ่ืนนะ ไม่ใช่เร่ืองศักด์ิสิทธิ์อะไรเลย ...แต่พอคิดถึงค�ำพูด
ของ โพธสิ ตั ว์ เขาไดแ้ ตห่ บุ ปากเงยี บ... ขณะนน้ั ไดม้ ชี าวประมงเขา้
มาคนหนงึ่ ชาวประมง : “ขอทา่ นโพธสิ ตั วป์ ระทานความปลอดภยั
ใหผ้ มดว้ ย ออกทะเลกข็ อใหท้ ะเลสงบอยา่ ไดม้ คี ลนื่ ลมรบกวนเลย
ครบั ” กม้ ลงกราบ --ลกุ ข้นึ พอจะเดนิ ออกไป พลันปรากฏเศรษฐี
วิ่งพรวดพราดเข้ามาจับตัวไว้แน่นเพราะสาเหตุของเรื่องกระเป๋า
เงิน ท้ัง ๒ คนถึงกับลงไม้ลงมือกันยกใหญ่ ฝ่ายเศรษฐีหาว่า
ชาวประมงเอาไป แตช่ าวประมงบอกวา่ เศรษฐีใส่ร้าย....

125

๑๐๐

เรื่องสั้นค้ันกะทิ

ชายเร่ร่อนเร่ิมทนไม่ไหว เปิดปากตะโกนเสียงดังออกไป
ว่า : “หยุดเด๋ียวน้ีนะ”...เสร็จแล้วอธิบายเร่ืองท่ีเกิดขึ้นให้ท้ังคู่รู้,
ฉากความวุ่นวายสงบลงแล้ว ชาวประมงรีบกลับไปออกเรือแล้ว,
ส่วนเศรษฐกี ร็ บี ออกไปหาคนยากไร้ คดิ บญั ชแี ล้วเช่นกนั ...
“เจ้าคิดว่าก�ำลังผดุงความยุติธรรมหรือ?” โพธิสัตว์ถาม
ชายเรร่ อ่ น “ในเมอื่ เจา้ รบั ปากแลว้ วา่ จะไมเ่ ปดิ ปากพดู และเจา้ รไู้ หม
วา่ ? เราแอบปกปักษ์รกั ษาคมุ้ ครองพวกเขาอยู่, เพราะว่าลมพายุ
ก�ำลังมา เรือของชาวประมงจะจม เราให้เศรษฐีกับชาวประมง
ทะเลาะตบตีกันจนบาดเจ็บ เพ่ือประวิงเวลาไม่ให้เขาออกเรือไป
เจ้ายังไม่มีบารมีมากพอ พูดมากก็เสียหายมาก เจ้ารู้ตัวบ้าง
หรอื ไม?่ !..” โพธิสัตว ยงั กล่าวอกี วา่ : “เจา้ เอย่ ปากเพราะคิดว่า
ตัวเองยุตธิ รรมทส่ี ุด?” เพราะสาเหตนุ ้ี คนยากไรจ้ งึ ไม่ไดเ้ งินไป
รักษาคนป่วยในครอบครัว, ส่วนเศรษฐีเสียโอกาสในการสร้าง
บุญกุศล.... ชาวประมงออกทะเลเจอพายุต้องฝงั รา่ งในทะเลลกึ ...
“หากเจา้ ไม่เอ่ยปาก คนยากไรก้ ไ็ ม่ตอ้ งเสยี ญาติไปเพราะ
ขาดเงินรักษา เศรษฐีแค่เสียเงินไปเพียงเล็กน้อย แต่ได้ช่วยชีวิต
คนอ่ืน ได้สะสมบุญกุศลให้ตัวเองมากข้ึน ถ้าชาวประมงทะเลาะ
กับเศรษฐีจนบาดเจ็บ ไม่สามารถออกเรือได้ ก็เท่ากับหลีกเลี่ยง
เคราะห์กรรมคร้ังนี้ได้ ถึงตอนน้ีก็ยังไม่ตาย....” ชายเร่ร่อน
ฟงั แลว้ ใหร้ สู้ กึ อบั อายยงิ่ นกั กม้ หนา้ เดนิ ออกจากวดั ไปเงยี บ ๆ .....

126

๑๐๐

เร่ืองสั้นค้ันกะทิ

*** มีเร่ืองมากมายท่ีควรเป็นอย่างไร ก็ต้องให้เป็นไป
อย่างนั้น หากปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ ผลรับอาจจะกลับ
ดกี วา่ มากมายนกั แมจ้ ะเปน็ เหตกุ ารณท์ เี่ กดิ ขน้ึ ตอ่ หนา้ แตใ่ ครจะ
รู้ได้ว่า ท้ายสุดจะลงเอยเช่นใด? ... ความสงบน่ิง คือพลังงาน
ชนิดหนึง่ การไม่ฝนื ธรรมชาติ กเ็ ปน็ ความสุขอยา่ งหนึง่ ***
แปล และเรียบเรยี ง โดย เจงเอย่ี ม แซอ่ ้งึ

127

๑๐๐

เร่ืองสั้นค้ันกะทิ

๔๖

เรือส�ำราญล�ำหนง่ึ

รศ. นพ.ดร.ชิดพงษ์ ไชยวสุ

เรอื สำ� ราญลำ� หนงึ่ เจอมรสมุ ทางทะเล บนเรอื มสี ามภี รรยา
คู่หน่ึงกระเสือกกระสนมาถึงเรือชูชีพ บนเรือชูชีพมีเพียงท่ีว่าง
ที่เดียว ทันใดนนั้ สามีผลักภรรยาไปขา้ งหลัง ตัวเองโดดข้นึ ไปบน
เรือชชู พี
ภรรยายืนอยู่บนเรือที่ค่อย ๆ จมลง ตะโกนไปท่ีสามี
ประโยคหนงึ่ ว่า....
เล่าถึงตอนนี้ อาจารย์ถามนกั เรยี น : ผู้หญิงจะตะโกนว่า
อะไร พวกนกั เรียนตา่ งโกรธเกร้ยี ว
ตา่ งพดู ว่า : ฉนั เกลียดคณุ ฉนั มันตาบอด
ณ บดั ดล อาจารย์สงั เกตเหน็ นักเรียนคนหนึ่งไม่พูดไม่จา
ตลอดเวลา กเ็ ลยถามเขา
นกั เรยี นคนนพ้ี ดู วา่ : อาจารย์ หนคู ดิ วา่ ผหู้ ญงิ คงจะตะโกนวา่
ดแู ลลกู เราใหด้ ีดนี ะคะ
อาจารย์ตกใจ ถามว่า : เธอเคยได้ยินนิทานเร่ืองน้ีแล้ว
ใชไ่ หม
นักเรียนสั่นหัวไม่เคย แต่ตอนแม่หนูป่วยหนักก่อนตาย
ได้พดู แบบนกี้ ับพอ่ หนูคะ่
128

๑๐๐

เร่ืองสั้นค้ันกะทิ

อาจารยซ์ งึ้ ใจและพดู วา่ : คำ� ตอบถกู ตอ้ ง เรอื จมลงไปแลว้
ผูช้ ายกลบั ไปถึงบา้ น เลย้ี งดูบตุ รสาวตามล�ำพงั จนโต
หลายปผี ่านไป ผู้ชายป่วยตาย ลูกสาวจัดขา้ วของของพอ่
พบไดอารี่ของพ่อ ท่ีแท้พ่อกับแม่ไปเท่ียวเรือส�ำราญ แม่ก็ป่วย
เปน็ โรคทร่ี กั ษาไมห่ าย เงอ่ื นเวลาแหง่ ความเปน็ ความตาย พอ่ ฉวย
โอกาสเดยี วทจี่ ะรอดชวี ติ
เขาเขยี นในไดอารวี่ ่า ฉันอยากจะจมลงใต้ทะเลพรอ้ มเธอ
แต่ฉันท�ำไม่ได้ เพื่อลูกสาว ฉันจ�ำต้องให้เธอนอนหลับยาวอยู่
ใต้ทะเลลึก นิทานเลา่ จบ ห้องเรยี นเงยี บกรบิ
อาจารยร์ วู้ า่ นกั เรยี นตา่ งกเ็ ขา้ ใจนทิ านเรอ่ื งนกี้ นั หมดแลว้
ความดีและความชวั่ ในโลกนี้ บางครั้งดูสับสนไม่ชัดเจน แยกแยะ
ไมอ่ อก เพราะฉะนั้น อยา่ ตดั สนิ คนอ่ืนแบบผิวเผิน คนทีช่ อบแย่ง
จ่ายบิลก่อน ไม่ใช่เพราะมีเงินมากไป แต่ให้ความส�ำคัญของ
มติ รภาพมากกวา่ เงนิ ทอง เวลาทำ� งาน คนทย่ี นิ ดที ำ� มากกวา่ คนอน่ื
ไม่ใช่เขาโง่ แต่เขารู้หน้าท่ีหลังจากทะเลาะกัน คนที่ขอโทษก่อน
ไมใ่ ชเ่ ขาผดิ แตเ่ ขารจู้ กั ทะนถุ นอมคนขา้ งกาย คนทยี่ อมชว่ ยเหลอื
คุณ ไม่ใช่ติดคา้ งอะไรคณุ แตเ่ ขาเห็นคุณเป็นเพอ่ื นแท้
คนท่ีส่งข่าวสารให้คุณบ่อย ๆ ไม่ใช่ว่างจนไม่มีอะไรท�ำ
แต่เพราะวา่ ในใจเขามีคุณ

129

๑๐๐

เรื่องสั้นค้ันกะทิ

๔๗

ตรอกหกฟตุ

“ขจรศักด”ิ์

ในสมัยราชวงศช์ ิง ที่บา้ นเกดิ ของรฐั มนตรีจาง ถงิ อ้ี แห่ง
เมืองถงเฉิน มณฑลอานฮุย ในระหว่างท่ีมีการซ่อมแซมก�ำแพง
บ้าน เกิดมีกรณีพิพาทเร่ืองที่ดินทับซ้อนกับบ้านข้างเคียง ตกลง
กันไมไ่ ด้วา่ ท่ดี นิ ท่ีโต้เถียงกนั เป็นของบา้ นใครกันแน่
แมข่ องทา่ นรฐั มนตรจี งึ ไดเ้ ขยี นจดหมายถงึ ลกู ทรี่ บั ราชการ
อยทู่ ปี่ กั กงิ่ อยากใหล้ กู สงั่ การใหข้ า้ ราชการทอ้ งถนิ่ ออกมาจดั การ
เรื่องนี้ หลังได้รับจดหมายจากแม่แล้ว ท่านรัฐมนตรีจึงได้ตอบ
จดหมายถึงแม่
ความว่า...
“จดหมายมาไกลเพยี งเพราะเรอ่ื งกำ� แพง อยา่ ใจแขง็ ถอย
สักสามฟตุ จะเป็นไร กำ� แพงเมืองจีนทกุ วันนย้ี ังย่งิ ใหญ่ แตไ่ ฉนจงึ
ไรเ้ งา​จิ๋นซฮี อ่ งเต้”
หลงั จากแมไ่ ดอ้ า่ นจดหมายทล่ี กู สง่ มา จงึ ตดั สนิ ใจยา้ ยแนว
ก�ำแพง ถ อยห่างเข้ามาสามฟุต (หน่ึงฟุตของจีนเท่ากับเศษหน่ึง
สว่ นสามเมตร)
คู่กรณี ตระกูลเอ้ีย เม่ือเห็นว่าเหตุการณ์กลายเป็นเช่นน้ี
เกิดความ ละอายใจขึ้นมา ก็ถอยแนวก�ำแพงร้ัวของบ้านตนร่น
130

๑๐๐

เร่ืองส้ันคั้นกะทิ

เขา้ ไปสามฟตุ เชน่ กนั ระหวา่ งบา้ นทงั้ สองจงึ กลายเปน็ ตรอกกวา้ ง
หกฟุต ทีผ่ คู้ นใชส้ ญั จรได้ เหตุการณด์ ังกล่าวได้ล่วงรู้ถึงจักรพรรดิ
คังซีในเวลาต่อมา พระองค์ทรงประทับใจในความเอื้ออาทร
และการรจู้ กั มคี วามอะลมุ่ อลว่ ยตอ่ กนั อยากใหเ้ ปน็ แบบอยา่ งทด่ี ี
ของประชาชนทว่ั ไป
จงึ ทรงรบั สง่ั มีการสร้างหลักจารกึ คำ� วา่ “เอ้อื อาทร” ไป
ประดษิ ฐานอยทู่ บี่ รเิ วณปากตรอก จนกลายเปน็ ทมี่ าของ “ตรอก
หกฟตุ ” อนั โดง่ ดงั และกลายเปน็ แหลง่ ทอ่ งเทยี่ วเชงิ ประวตั ศิ าสตร์
อยทู่ ุกวันนี้
สงิ่ ทบี่ า้ นของรฐั มนตรจี าง ถงิ อี้ อาจจะหดหายไปบา้ ง คอื
ที่ดินเล็กน้อยท่ีบรรพบุรุษท้ิงไว้ให้ แต่สิ่งท่ีได้มาคือ “ความสงบ
สขุ ” ระหวา่ งเพอื่ นบา้ น และชอื่ เสยี งความเปน็ แบบอยา่ งทด่ี ที ลี่ อื
ไปไกลท่ัวปฐพี
ในชวี ติ ของเรานนั้ ความเออ้ื อาทรเปน็ พลงั ทแ่ี ขง็ แกรง่ ไมม่ ี
วนั สญู หาย เพอ่ื นฝงู ทรี่ จู้ กั มคี วามเออื้ อาทรตอ่ กนั จะเปน็ มติ รภาพ
ที่ย่ังยืน สามีภรรยาท่ีรู้จักอะลุ่มอล่วยให้อภัยต่อกันจะอยู่คู่กัน
จนชว่ั ฟ้าดนิ สลาย

131

๑๐๐

เร่ืองสั้นค้ันกะทิ

๔๘

ฮโี รต่ วั จรงิ

เด็กน้อยอายุแค่ ๕ ขวบ ก�ำลังน่ังดูสารคดีเกี่ยวกับทวีป
แอฟรกิ า ในสารคดเี ลา่ วา่ ... ทกุ ๆ ๓๐ วนิ าที จะมเี ดก็ คนหนง่ึ ตาย
เพราะโรคมาลาเรยี
ขณะนงั่ ทานขา้ วอยกู่ บั พอ่ แม่ เธอกเ็ รมิ่ นบั นวิ้ ๑-๒-๓-๔...
ตอนเธอนบั ถงึ ๓๐ กส็ ีหน้าตกใจ..!! ตะโกนบอกแมว่ า่
“แม่ ๆ เด็กแอฟรกิ าตายไปแล้ว ๑ คน เราตอ้ งท�ำอะไรสักอย่าง”
แม่เธอก็เข้าหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตแล้วบอกแคตเธอรีน
ว่า... “มาลาเรียเป็นโรคที่น่ากลัว เด็ก ๆ เม่ือเป็นโรคน้ีมักจะ
เสียชีวติ ”
แลว้ ทำ� ไมถงึ เป็นมาลาเรีย...? “มาลาเรยี ติดต่อโดยยงุ ซง่ึ
ทแ่ี อฟรกิ ามยี ุงเยอะมาก”
แล้วท�ำไงดี...? “ตอนน้ีมีมุ้งที่แช่น้�ำยากันยุง เมื่อมีสิ่งน้ี
กจ็ ะป้องกนั คนไม่โดนยงุ กัด”
แล้วท�ำไมพวกเขาไม่ใช่มุ้งแบบนี้ละ? “มุ้งนี้แพงเกินไป
สำ� หรับพวกเขา ๆ ไม่มปี ัญญาซือ้ ”
“ไม่ได้..!! เราต้องท�ำอะไรแล้ว” หนูน้อยแคตเธอรีนพูด
ด้วยสหี นา้ จรงิ จัง

132

๑๐๐

เร่ืองส้ันค้ันกะทิ

ผ่านไปหลายวัน แมไ่ ดร้ ับโทรศพั ทจ์ ากครูท่ี รร. อนบุ าล
บอกว่า แคตเธอรีนไม่ไดจ้ ่ายคา่ ขนม
แมถ่ ามแคตเธอรนี เงินไปไหน “ถา้ หนูอยู่ รร. ไมก่ นิ ขนม
ปกตไิ มก่ นิ จกุ จกิ ไมซ่ อ้ื ตกุ๊ ตาบารบ์ ้ี อยา่ งนพี้ อจะซอื้ มงุ้ ไดไ้ มค๊ ะ?”
แม่พาแคตเธอรนี ไปหา้ ง ใชเ้ งนิ ๑๐ เหรียญ ซ้ือม้งุ ใหญ่ ๆ
อนั หนง่ึ พอสำ� หรบั เดก็ ๔ คน แลว้ กโ็ ทรหาองคก์ รการกศุ ลทท่ี ำ� งาน
ในแอฟรกิ า ว่าจะส่งมุง้ ไปได้ยงั ไง
บงั เอญิ เจอหนว่ ยงานน่งึ ที่ชอื่ Nothing but net ไม่เอา
อะไรนอกจากมุ้ง
หน่วยงานน้ีจะส่งมุ้งไปให้เด็กแอฟริกาโดยเฉพาะ
แคตเธอรีนจงึ จดั การสง่ มุ้งไปใหห้ นว่ ยงานน้ดี ้วยมอื ของตัวเอง
ผ่านไป ๑ สัปดาห์เธอได้รับจดหมายขอบคุณจากหน่วย
งานนี้ใน จม. บอกว่าเธอเป็นผู้บริจาคท่ีอายุน้อยท่ีสุด และบอก
อีกวา่ ถ้าบริจาคครบ ๑๐ อัน จะไดร้ ับใบประกาศเกยี รตคิ ณุ
แคตเธอรนี ขอใหแ้ มไ่ ปเปดิ ทา้ ยขายของกบั เธอ เอาหนงั สอื
เก่า ของเล่น เสื้อผ้าเก่ามาขาย ๆ ได้เงินจะได้เอาไปบริจาค
แตข่ ายไมด่ เี ลย เธอคดิ วา่ “ตอนหนบู รจิ าคมงุ้ เขายงั ใหใ้ บประกาศ
เกียรติคุณ งั้นคนอ่ืนซ้ือของหนู ให้เงินหนู งั้นเขาก็ต้องได้รับ
เหมอื นกนั เนา๊ ะ”
แล้วเธอก็เริ่มลงมือท�ำใบประกาศเกียรติคุณ แม่ช่วยเธอ
ซื้อวัสดุ พ่อช่วยจัดห้อง น้องชายช่วยวาดรูปหัวใจแห่งรัก
ใบประกาศเกียรติคุณทุกใบมีลายมือท่ีเขียนโดยตัวเธอเองว่า

133

๑๐๐

เร่ืองส้ันค้ันกะทิ

“ในนามของคุณ เราได้ซ้ือมุ้ง ๑ อัน ส่งไปแอฟริกา” แน่นอน
มีลายเซน็ เธอด้วย
แค่บริจาค ๑๐ เหรียญ ซื้อมงุ้ ๑ อัน ก็จะได้ใบประกาศ
เกียรติคุณ เพื่อนบ้านเห็นใบประกาศเกียรติคุณของเธอ รู้สึกว่า
ไร้เดียงสาอย่างน่ารักมากและก็ซาบซึ้ง แค่ไม่นานใบประกาศ
เกียรติคณุ ก็ถูกแจกออกไป ๑๐ ใบ
เธอกส็ ง่ เงนิ ไปที่หน่วยงาน “ไม่เอาอะไรนอกจากมุ้ง”
หน่วยงานก็ส่งใบประกาศเกียรติคุณและตั้งเธอเป็น
“ทตู แหง่ มงุ้ ” คนทีห่ นว่ ยงานบอกแคตเธอรีนวา่ ม้งุ ที่เธอบริจาค
ถูกส่งไปยังหม่บู ้านหนงึ่ ในประเทศกานา่ ในหมูบ่ ้านมี ๕๕๐ คน
“โอ้ พระเจา้ แล้ว ๑๐ อันพอใช้ทไี่ หน”
เพื่อนบ้านนอกจากซ้ือมุ้งจากแคตเธอรีนยังช่วยเธอท�ำ
ใบประกาศเกยี รติคณุ กลายเปน็ ทีมงานแคตเธอรนี
บาทหลวงในชมุ ชนกเ็ ชญิ เธอไปพดู ในโบสถ์ พดู แค่ ๓ นาที
ก็ได้เงินบรจิ าคมา ๘๐๐ เหรียญ ท�ำใหเ้ ธอมกี ำ� ลงั ใจเพมิ่ ขน้ึ มาก
เดินทางไปพูดท่ีโบสถ์อ่ืน ตอนเธออายุครบ ๖ ขวบ ได้รับเงิน
บริจาคแลว้ ๖๓๑๖ เหรียญ “ไม่เอาอะไรนอกจากมุ้ง” เอาเรื่อง
ของเธอลงในเวบ็ วันหนง่ึ เธอเหน็ เบคแฮมปรากฏตัวทาง TV ช่วย
ท�ำประชาสัมพันธ์การกุศลให้ “ไม่เอาอะไรนอกจากมุ้ง” เธอรีบ
เขยี นจดหมายขอบคณุ ไปใหเ้ ขา และแนน่ อน เธอไดส้ ง่ ใบประกาศ
เกียรติคุณไปให้เขาด้วย ๑ ใบ จากน้ันเบคแฮมเอาใบประกาศ
เกียรติคณุ นข้ี ้นึ เว็บส่วนตัว เรื่องจึงแพร่กระจายออกไปอกี
134

๑๐๐

เร่ืองส้ันค้ันกะทิ

๒๐๐๗-๖-๘.... เธอไดร้ บั จดหมายจากหมบู่ า้ นทร่ี บั มงุ้ เดก็
ในหมบู่ า้ นเขยี นวา่ “ขอบคณุ มงุ้ ของเธอ เราเหน็ รปู เธอ เรารสู้ กึ วา่
เธอสวยมาก”
แคตเธอรีนดีใจมาก ท�ำให้มีก�ำลังใจเพ่ิมอีก เธอและ
ทมี งานลงมือท�ำใบประกาศเกยี รตคิ ณุ ๑๐๐ ใบ ส่งใหม้ หาเศรษฐี
ทีต่ ิดอนั ดับในนิตยสาร ฟรอ๊ บ
ในนั้นมีอยู่ใบหนึ่งเขียนว่า “คุณบิลเกตที่เคารพ ไม่มีมุ้ง
เด็กแอฟรกิ าจะตายเพราะมาลาเรยี พวกเขาตอ้ งการเงนิ แต่เงิน
อยทู่ ค่ี ณุ ....” ๒๐๐๗-๑๑-๕... มลู นธิ บิ ลิ เกตประกาศบรจิ าคเงนิ ๓
ล้านเหรญี ให้ “ไม่เอาอะไรนอกจากมุ้ง”
บิลเกตบอกว่า “ผมได้รับใบประกาศเกียรติคุณพร้อม
จดหมายฉบบั หนงึ่ บอกวา่ เงนิ ที่ซอ้ื มุง้ ให้เดก็ แอฟรกิ าอยทู่ ผี่ ม ถา้
ผมไมเ่ อาเงินออกมา ไม่ได้แน่” ปี ๒๐๐๘... มูลนิธิบลิ เกตออกเงนิ
ถ่ายท�ำสารคดี “เด็กช่วยเด็ก” แคตเธอรีนจึงได้เหยียบแผ่นดิน
แอฟรกิ า ตอนเธอเหน็ พวกเดก็ ๆ เขียนชอ่ื เธอไว้บนมุง้ พวกเขา
เรียกมุ้งช่วยชีวิตน้ีว่า “มุ้งแคตเธอรีน” หมู่บ้านน้ี เดี๋ยวนี้ช่ือว่า
“หม่บู า้ นแคตเธอรีน”
หนูนอ้ ยแคตเธอรีนอายุ ๗ ขวบ ได้ช่วยชีวติ เดก็ แอฟรกิ า
แล้ว ๒๐,๐๐๐ คน
ฮีโร่ไมจ่ ำ� เป็นตอ้ งมพี ลงั วิเศษ ใคร ๆ ก็เปลย่ี นแปลงโลกนี้
ใหน้ ่าอยขู่ น้ึ ได้ คุณก็ท�ำได้เร่มิ ท�ำเลย..!!

135

๑๐๐

เร่ืองสั้นคั้นกะทิ

๔๙

สุดทา้ ย ใครคอื ผ้แู พ้กันแน?่

แปล และเรียบเรยี งโดย เจงเอี่ยม แซ่อ้ึง
“พระ”(หลวงจีน) หนมุ่ องคห์ น่งึ ขึน้ เขาไปตัดฟนื ขากลับ
ลงเขา พบกับเด็กหนุ่มคนหนึ่ง เด็กหนุ่มได้จับผีเสื้อตัวหนึ่งก�ำไว้
ในมอื พอเหน็ พระแบกฟนื เดนิ มา เดก็ หนมุ่ อยากลองภมู ิ เลยถาม
พระวา่
“หลวงพ่อ เรามาพนันกันสักครัง้ เปน็ ไง?”
พระถามว่า : “พนันกนั อย่างไร?”
เด็กหนุ่มตอบว่า : “หลวงพ่อลองทายดูซิว่า ผีเส้ือในมือ
ผมตายหรอื ยงั ?
หากหลวงพ่อทาย ผดิ ไม้ฟนื หาบนตี้ ้องเปน็ ของผมนะ”
พระน่ิงคิดอยู่ครู่หน่ึงแล้วพูดว่า “ผีเส้ือในมือประสกตาย
แลว้ ...”
เด็กหนุ่มหัวเราะเสียงดัง “ฮ่า ๆ ๆ หลวงพ่อผิดแล้ว”
พลันแบมือออก ผีเสื้อน้อยก็โบยบินจากไปทันที พระหนุ่มย้ิม
นอ้ ย ๆ แลว้ พดู ว่า “เอ้า ฟืนหาบน้ีเป็นของประสกแลว้ ” พูดจบ
พระหนุ่มวางฟืนลงพรอ้ มกับเดนิ ลงเขาอยา่ งเบิกบานใจ

136

๑๐๐

เรื่องส้ันค้ันกะทิ

เดก็ หนมุ่ ไมเ่ ขา้ ใจวา่ ทำ� ไมหลวงพอ่ ไมเ่ สยี ดายฟนื แตก่ ลบั
ดเู บกิ บานใจยงิ่ นกั เขาไมค่ ดิ มากอยแู่ ลว้ และไดห้ าบฟนื กลบั บา้ น
อย่างเบิกบานใจกว่าพระหนุ่มเสียอกี
บิดาของเด็กหนุ่ม ถามถึงท่ีมาของไม้ฟืนหาบน้ี เด็กหนุ่ม
บอกไปตามความจริง บิดาฟังจบจึงพูดว่า เจ้าเลอะเลือนแล้ว
เจา้ คิดวา่ เจา้ ชนะแล้วหรือ? แม้เจา้ แพแ้ บบไหนเจ้ายังไม่รู้เลย
บิดาส่ังให้เด็กหนุ่มหาบฟืนไปคืนท่ีวัดพร้อมกัน
พอพบพระหนมุ่ องค์นั้น
ผู้เปน็ บิดาก็พูดวา่ : “หลวงพ่อ ลูกชายผมทำ� ผดิ กับหลวง
พ่อมาก ใหอ้ ภยั กับเขาเถอะนะครบั ”
หลวงพอ่ ผงกหวั รบั ยม้ิ อยา่ งมเี มตตา และไมพ่ ดู อะไรเลย
จนแล้วจนรอด เด็กหนุ่มก็ไม่รวู้ า่ ตวั เองผดิ ตรงไหน?
ระหว่างเดินทางกลับบ้าน ในท่ีสุด บิดาก็ได้อธิบายว่า
“หลวงพอ่ บอกลกู วา่ ผเี สอื้ ตายแลว้ ลกู กป็ ลอ่ ยผเี สอ้ื ออกไป ทำ� ให้
ชนะพนันไดฟ้ ืนกลับมา ๑ หาบ กลับกันถา้ หลวงพอ่ บอกวา่ ผเี ส้ือ
ยงั มีชีวิตอยู่ ลกู คดิ หรอื วา่ หลวงพอ่ จะไม่รู้หรือว่าลกู จะทำ� อะไร?
คนอน่ื แพ้พนัน เสียแค่ไมฟ้ ืน ๑ หาบ แต่ชยั ชนะทีย่ งิ่ ใหญ่
กลับเป็นความเมตตาตอ่ ชีวิตเลก็ ๆ ชีวติ หนงึ่ จำ� ไว้นะลกู ”
ในชีวิตประจ�ำวัน “เรื่อง แพ้--ชนะ ความสูญเสีย ต่างมี
ผลกระทบในเรอ่ื งของจติ ใจทงั้ สนิ้ บางครงั้ เราคดิ วา่ ชนะแน่ ๆ แลว้
ความจรงิ อาจจะแพ้มากกวา่ ท่คี ิดกไ็ ด้

137

๑๐๐

เร่ืองสั้นค้ันกะทิ

มนุษย์ควรต้องมีเมตตาอยู่ในจิตใจ เลือกเดินในเส้นทาง
ท่ีถูกต้อง เป็นคนต้องมีคุณธรรม อย่าเห็นแก่ผลประโยชน์เพียง
เล็กน้อย ท�ำให้กลายเป็นคนไร้คุณธรรมไป ไม่ใช้อิทธิพลอ�ำนาจ
ไปขม่ เหงรงั แกผูผ้ ู้ยากไร้
เกิดเปน็ มนุษย์ต้องหนกั แน่นมัน่ คง ให้สมกบั ที่เกิดมาเปน็
คน เงยหนา้ ไมต่ ้องอายฟา้ ก้มหนา้ ไมเ่ คยอายดนิ

138

๑๐๐

เรื่องส้ันคั้นกะทิ

๕๐

ยงั ไมถ่ งึ ทตี่ าย

มเี รอื เดนิ สมทุ รลำ� หนงึ่ วง่ิ แลน่ ตดั กระแสคลน่ื ทโ่ี หมเขา้ ใส่
อย่างไม่ปรานี เรือล�ำใหญ่ซัดส่ายไปมาและเอียงซ้าย เอียงขวา
อยา่ งน่าเสยี วไส้ เพราะฤดนู เี้ ป็นฤดูมรสุมคลน่ื ลมจดั ดังน้ัน คลน่ื
ลูกโต ๆ จงึ ได้ซัดสาดอย่างรนุ แรงขึ้นมาบนดาดฟ้า ครง้ั แล้วครง้ั เลา่
กวาดเอาสงิ่ ต่าง ๆ ทีไ่ มไ่ ด้ตดิ เอาไว้ใหแ้ นน่ หนาพาลงทะเลไป
ในขณะนี้ ลูกเรือหลายคนต่างก็ชุลมุนวุ่นวายกับงาน
ของตนบนดาดฟ้า บ้างก็เก็บข้าวของ บ้างก็ยึดโยงสิ่งต่าง ๆ ไว้
มใิ หห้ ลดุ ลอยไป และบา้ งกข็ งึ สายระโยงรยางคใ์ บของเรอื หาไมแ่ ลว้
ตัวเองก็หลุดลอยลงทะเลไปด้วย แต่อย่างไรก็ดี จะท�ำอะไรก็จะ
ตอ้ งยดึ จบั เอาไวใ้ ห้มั่น
ในชั่วพริบตาเดียวเทา่ นัน้ เหตกุ ารณอ์ นั มิได้มีใครคาดฝัน
ไวก้ อ่ นกไ็ ดเ้ กดิ ขน้ึ เพราะกะลาสคี นหนงึ่ จบั ราวลกู กรงเอาไวไ้ มม่ นั่
พอดีคลื่นลูกนี้ก็ใหญ่โตมากเสียด้วย จึงได้ถูกคล่ืนลูกนี้พัดพาเอา
ตัวลงทะเลไป บรรดาเพื่อนท้ังหลายเห็นเหตุการณ์น้ีโดยตลอด
๒ – ๓ คน กระโดดเขา้ คว้าเอาไว้ แต่อนิจจา ไมท่ นั เสียแลว้
เพ่ือน ๆ ทั้งหลายต่างพากันเศร้าสลดใจ เพราะเพื่อน
ทีส่ นิทสนมรักใครก่ นั ต้องมามอี นั เป็นจากไปต่อหนา้ ต่อตา แม้จะ
สงั่ ลาสกั คำ� เดยี วกไ็ มม่ โี อกาส บางคนบน่ วา่ เสยี ดายเหลอื เกนิ ทโี่ ดด

139

๑๐๐

เร่ืองส้ันค้ันกะทิ

ควา้ เอาไวไ้ ม่ทนั ป่านนีค้ งจะเปน็ เหยอื่ ของปลาฉลามเสียแลว้
ในทนั ใดนนั้ เอง เหตกุ ารณท์ น่ี า่ อศั จรรยใ์ จกไ็ ดป้ รากฏขนึ้ อกี
ต่อหน้าต่อตาคนทั้งหลาย เพราะคล่ืนลูกหน่ึงได้ซัดขึ้นมาบน
ดาดฟ้า แต่หาได้ซัดสาดข้ึนมาแต่น้�ำทะเลเท่าน้ันไม่ เพราะคลื่น
ลูกน้ีได้พากะลาสีคนน้ัน ที่ใคร ๆ ก็คิดว่าได้ตกเป็นเหยื่อของ
ปลาฉลามขนึ้ มาดว้ ย คราวนที้ กุ คนไมพ่ ลาด ตา่ งกก็ ระโดดเขา้ ควา้
เอาตวั ไว้ แล้วก็ส�ำเรจ็ เสียด้วย
เพอื่ นทุก ๆ คนต่างกเ็ ตม็ ตืน้ ไปด้วยความดีใจ ส่งเสยี งกัน
อ้ือองึ ราวกับจะกลบเสยี งของพายุและน้�ำทะเล
เพื่อนคนหน่ึงได้ถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง เม่ืออยู่กลาง
ทะเล ทเี่ ตม็ ไปด้วยพายแุ ละคลื่นลูกใหญ?่ ”
เขาได้ตอบว่า “ไม่เป็นอะไร กินน้�ำทะเลอิ่มไปหน่อย
เท่าน้นั ”
เพ่อื นทุก ๆ คนต่างก็พากันพศิ วง ว่าเหตุไฉนคลน่ื ลูกนัน้
จึงไดน้ �ำเขากลบั ขึ้นมาบนเรือได้ ท้ัง ๆ ท่ีเรอื ลำ� เล็กนดิ เดียว เม่ือ
เทียบกบั ท้องทะเลท่กี วา้ งใหญ่ไพศาล
ไม่มีค�ำตอบ ไม่ค�ำอธิบาย ว่าเหตุใดเขาจึงถูกซัดมากับ
คลื่นลูกหน่ึงได้ และพอดีตรงกับเรือเสียด้วย เขาจึงไม่ตาย
นอกจากจะกล่าววา่ “เขาเปน็ คนโชคดี หรอื ยงั ไม่ถึงทีต่ าย”

140

หวา่ นพชื พนั ธุอ์ ยา่ งไร
ผลมนั ไซร้ย่อมได้ตาม
ท�ำดีได้ดงี าม ถ้าทำ� ทรามความชว่ั มี
หว่านพืชปลกู พนั ธด์ุ ี เจ้าอ่มิ พผี ลดเี อย

อมตเทศนา

๑๐๐

เรื่องสั้นคั้นกะทิ

๕๑

ใบหนา้ แม่

ในอดีต มีหญิงหม้ายคนหนึ่งซึ่งสามีได้จากไปก่อนเวลา
อนั ควร นางมลี กู ชายคนหนงึ่ ชอื่ เฉนิ ตา้ เหนยี น ซง่ึ นางรกั ดงั่ แกว้ ตา
ดวงใจ เฝา้ ทะนถุ นอมเลี้ยงดู ตรากตรำ� ท�ำงานหนกั เพื่อสง่ เสียให้
ลูกชายได้รับการศึกษาท่ีดีที่สุด จนเม่ือลูกชายส�ำเร็จการศึกษา
ก็ได้เข้ารับราชการมีต�ำแหน่งใหญ่โต ท�ำให้ฐานะของครอบครัว
ดขี ึน้ มีหน้ามตี าและเปน็ ทีร่ จู้ ักของสงั คม
แตท่ ุกครั้งเมอื่ มแี ขกมาท่บี ้าน ทุกคนกจ็ ะไดเ้ หน็ หญิงชรา
ทม่ี หี นา้ ตาอปั ลกั ษณค์ นหนงึ่ คอยดแู ลคณุ เฉนิ เปน็ อยา่ งดี เมอื่ มคี น
ถามวา่ หญงิ ชราคนนเี้ ปน็ ใคร คณุ เฉนิ กจ็ ะบอกกบั ทกุ คนวา่ “หญงิ
ชราผู้น้ีคือคนรับใช้เก่าแก่ท่ีดูแลคุณเฉินมาต้ังแต่เล็ก ส่วนคุณแม่
นัน้ ไดเ้ สยี ชีวติ จากไปนานแล้ว”
คุณเฉินจะบอกกับคนรู้จักทุกคนเช่นน้ี เพราะเขาไม่
ต้องการให้คนในสังคมรับรู้ว่าเขามีแม่ที่มีหน้าตาอัปลักษณ์เป็นท่ี
น่ารงั เกยี จ เพ่อื เป็นการรักษาภาพพจนแ์ ละช่อื เสียงของตนเอาไว้
โดยท่ีคุณเฉินไม่เคยรู้เลยว่าค�ำพูดน้ันได้ไปท�ำร้ายจิตใจของผู้เป็น
แม่ใหป้ วดร้าวย่งิ นกั

142

๑๐๐

เรื่องสั้นคั้นกะทิ

ด้วยความเสียใจกับการกระท�ำของลูกมาเป็นเวลานาน
จงึ ท�ำใหผ้ ้เู ปน็ แมถ่ งึ กบั ลม้ ปว่ ยลงดว้ ยความตรอมใจ วนั หนงึ่ ขณะ
คณุ เฉนิ ไดเ้ ขา้ ไปเยย่ี มดอู าการของแมท่ หี่ อ้ งพกั คณุ แมจ่ งึ ไดโ้ อกาส
เลา่ เรื่องราวในอดีตใหค้ ุณเฉนิ ฟงั
“ลกู เอย๋ ! แมข่ องเจา้ นา่ รงั เกยี จมากนกั ใชไ่ หม แมค่ งทำ� ให้
เจ้าอับอายขายหน้า ลูกเอ๋ย! เจ้าเคยรู้ไหมว่าท�ำไมหน้าแม่จึง
อปั ลกั ษณเ์ ชน่ นี้ ความจรงิ แลว้ หนา้ ของแมไ่ มไ่ ดเ้ ปน็ อยา่ งทเี่ จา้ เหน็
มาตั้งแตเ่ กดิ หรอก
แตเ่ ป็นเพราะเม่อื ตอนที่เจา้ อายไุ ด้ ๔ เดอื น บา้ นของเรา
เกดิ ไฟไหม้ ทกุ คนตา่ งหนเี อาตวั รอดออกมาไดเ้ หลอื แตเ่ จา้ คนเดยี ว
ที่ติดอยู่ในบ้าน สิ่งเดียวท่ีแม่คิดตอนน้ันคือหาทางเข้าไปช่วยเจ้า
ออกมาใหไ้ ด้ แตเ่ พราะในวนั นน้ั มลี มพดั แรงทำ� ใหไ้ ฟลกุ โหม ทกุ คน
ต่างฉุดรัง้ แม่ไว้ไมใ่ หเ้ ข้าไปเพราะกลวั จะได้รบั อันตราย แมเ่ องก็รู้
ว่าโอกาสท่ีจะรอดออกมาน้ันมีน้อย แต่เป็นห่วงว่าเจ้าจะได้รับ
อนั ตราย แมจ่ งึ ตดั สนิ ใจฝา่ กองเพลงิ เขา้ ไปชว่ ยเจา้ โดยไมค่ ดิ ถงึ ชวี ติ
ของตวั เอง ในทส่ี ดุ แมก่ ช็ ว่ ยเจา้ ออกมาไดอ้ ยา่ งปลอดภยั เพอื่ นบา้ น
บริเวณนั้นจึงช่วยกันพาแม่ไปส่งโรงพยาบาล เมื่อฟื้นข้ึนมาได้
รวู้ า่ เจา้ ปลอดภยั แมก่ ด็ ใี จแลว้ แมร้ า่ งกายของแมจ่ ะไดร้ บั บาดเจบ็
ใบหน้าจะเสียโฉมไป แม่ก็ไมเ่ สยี ดาย
ลกู เอย๋ แมต่ อ้ งขอโทษเจา้ ดว้ ย แมไ่ มไ่ ดต้ ง้ั ใจทจ่ี ะทำ� ใหเ้ จา้
ต้องอับอายที่มีแม่หน้าตาอัปลักษณ์ไม่สวยเหมือนแม่ของคนอื่น

143

๑๐๐

เรื่องสั้นคั้นกะทิ

วนั น้เี จ้าเติบโตมามีรา่ งกายที่สมบูรณแ์ ขง็ แรง ไดเ้ ปน็ เจา้ คนนายคน
แม่ก็ยินดีกับเจ้าด้วย แม่ไม่ได้ต้องการอะไรจากเจ้า หวังเพียงให้
ลกู ของแมเ่ ปน็ คนดมี คี ุณธรรม แม่ก็พอใจแล้ว”
เมื่อคุณเฉินได้ฟังเรื่องราวจากปากของผู้เป็นแม่ ก็รู้สึก
ส�ำนึกผิดในสิ่งที่ตนได้เคยกระท�ำต่อแม่ ต้ังแต่น้ันเป็นต้นมา
คุณเฉนิ ไดเ้ ปลยี่ นแปลงตนเองเป็นคนใหม่ คอยดแู ลปรนนบิ ตั ิแม่
เปน็ อยา่ งดี เมอื่ มแี ขกมาทบี่ า้ นคณุ เฉนิ จะแนะนำ� ใหท้ กุ คนไดร้ จู้ กั
กับคุณแม่ และกล่าวยกย่องด้วยความภูมิใจว่าตนน้ันเป็นผู้ท่ี
โชคดที ม่ี ีคณุ แม่ทีป่ ระเสรฐิ สุด

144

๑๐๐

เรื่องสั้นคั้นกะทิ

๕๒

ธรรมดา

มีชายสูงอายุคนหน่ึงฐานะร่�ำรวยเป็นระดับเศรษฐี
มีลกู สาวอยู่ ๒ คนแตง่ งานแลว้ กบั ๒ เขย คอื เขยเลก็ กับเขยใหญ่
อยมู่ าวนั หนึง่ พอ่ ตากับลูกเขยไปธุระทางเรอื ดว้ ยกนั พ่อตานั่งกลาง
เขยใหญ่พายหัว เขยเล็กพายท้าย เรือแล่นตามล�ำคลอง
ตอน หนึ่งเรือผ่านไปถึงกอไผ่อยู่ริมฝั่ง พ่อตาเห็นหน่อไม้ก็ถาม
เขยใหญ่ว่า
“หนอ่ ไม้ ทำ� ไมถงึ แทงดินข้ึนมาได้วะไอ้ทดิ ใหญ่”
“กม็ ันแข็งและแหลมนีค่ รับพอ่ ”
“ไอ้ทิดเล็กละ่ ?” แกหนั มาถาม เจา้ ทิดเลก็ พายทา้ ยบ้าง
“ธรรมดาครบั พอ่ ”
“ธรรมดายงั ไง”
“เห็ด ไมเ่ หน็ มนั จะแหลม มนั ยังโผล่ขน้ึ มาได้”
คำ� ตอบของเขยเลก็ ทำ� ใหพ้ อ่ ตานง่ิ จนกระทง่ั ไปพบฝงู เปด็
ท่กี �ำลงั ลอยน�้ำอยู่ ก็ถามเขยใหญ่วา่
“ทำ� ไมเปด็ ถงึ ลอยนำ�้ ได้”
“ก็มนั มีขนนคี่ รับพอ่ ”
“เออ จริงของเอง แล้วไอ้ทิดเลก็ ล่ะ”

145

๑๐๐

เร่ืองส้ันคั้นกะทิ

“ธรรมดาครบั พ่อ”
“ธรรมดายงั ไง
เขยเลก็ “ลกู มะพรา้ วมนั ไมม่ ขี น กเ็ หน็ มนั ลอยนำ�้ ไดเ้ หมอื น
กัน”
พอ่ ตานงั่ ตอ่ ไปจนกระทงั่ ไปพบหา่ น หา่ นตกใจจงึ รอ้ งดว้ ย
เสียงอนั ดัง
“ห่านทำ� ไมรอ้ งเสยี งดงั วะ ไอท้ ดิ ใหญ่”
“ก็คอมนั ยาวนี่ครับ พอ่ ”
“เออ! จริงของเอง แลว้ ไอ้ทิดเลก็ ละ่ ”
“ธรรมดาครับพ่อ ดูแต่กบหรืออ่ึงอางสิ มันคอส้ันแต่มัน
ร้องได้ล่ันท่งุ เชยี ว”
เมื่อเสร็จธุระก็พากันกลับบ้าน พอถึงบันไดบ้าน พ่อตา
เหลยี วมองเห็นหญา้ มนั ข้ึนรกอยูใ่ กล้ตุ่มน้�ำลา้ งเทา้
ก็ถามเขยใหญว่ า่ “หญา้ ท�ำไมมนั จึงขนึ้ ตรงน”้ี
เขยใหญ่ตอบว่า “ก็มันถูกน�้ำรดราดเปียกชุ่มอยู่เสมอ
นี่ครับพอ่ มันก็งอกนะส”ิ
“จรงิ ๆ ....แล้วไอ้ทดิ เล็กละ่ วา่ ไง”
เขยเล็กตอบวา่ “ธรรมดาครบั พอ่ ”
“เอ...ตลอดเวลาเองพูดแต่ธรรมดา ๆ แล้วเรื่องน้ี
มนั ธรรมดายังไงวะ”

146

๑๐๐

เรื่องสั้นค้ันกะทิ

พ่อตาเริม่ โกรธ
เขยเล็ก “มันงอก มันงามของมันเอง ถ้ามันจะไม่งอก
ไม่งามถึงจะราดน้�ำยังไงมันไม่งอกงาม ดูแต่หัวพ่อซี เห็นรดน้�ำ
ทุกวันไม่เห็นผมจะขน้ึ เลย มนั ธรรมดาครบั ”
การเห็นทุกส่ิงเป็นของธรรมดาแล้วจะช่วยให้ยุติ สงบ
เยอื กเยน็ มเี หตผุ ล และไมต่ อ้ งคน้ ควา้ สาเหตใุ หม้ นั ปวดเฮดไมต่ อ้ ง
พดู มาก

147

๑๐๐

เร่ืองสั้นค้ันกะทิ

๕๓

ไอ้ตค๋ี นเก่ง

มคี รอบครวั ชาวจนี อยูค่ รอบครัวหนึง่ มีเตย่ี ตีแ๋ ละแม่ ของ
ไอ้ต๋ี เตี่ยเป็นคนรักลูกชายประดุจดังหัวแก้วหัวแหวน และตั้งใจ
จะเลยี้ งใหส้ มกบั ทเ่ี กดิ มาเปน็ ลกู ผชู้ ายและตอ้ งไมเ่ ปน็ รองใคร จะ
ตอ้ งเปน็ หนึ่งเสมอ
“ไอ้ตี๋ล้ือเกิกเป็นลูกผู้ชาย ลื้อจะต้องเข้มแข็ง อ่องแอไม่
ล่ายเลดขาด ล้ือจะต้องเป็งหน่ึงคงเลียวเท่านั้น” ในท่ีสุดไอ้ตี๋
ก็เป็นหน่ึงจริง ๆ แพ้ใครไม่เป็น เพราะมันเป็นลูกเต่ีย เตี่ยได้
พยายามพร�่ำสอนทุกเช้าค่�ำให้เต็มไปด้วยความหยิ่งยโสโอหังเมื่อ
ไอ้ต๋ีโตข้ึนเป็นหนุ่มก็เร่ิมว้าเหว่ เพราะไม่มีใครคบเป็นเพื่อนเล่น
ด้วย คงมีเพียงเต่ียของไอ้ตี๋เท่าน้ันท่ียังคอยเป็นแรงผลักดันไอ้ต๋ี
อยู่ตลอดเวลา วันหน่ึงแม่ไอ้ตี๋ไม่สบาย มีอาการหนักมาก ฐานะ
ครอบครัวกไ็ ม่สจู้ ะดีนัก เตยี่ จึงใชไ้ อ้ต๋ไี ปซือ้ ยาทีต่ ลาด สว่ นตวั เอง
ต้องเฝา้ ไขแ้ ม่ไอ้ต๋ี ตลาดก็อยู่ไมห่ ่างจากบ้านมากนัก แตห่ นทางท่ี
ไปนั้นตอ้ งขา้ มคลอง มีสะพานทอดขา้ ม เป็นสะพานไม้แผ่นเดยี ว
ไม่แขง็ แรงนัก ไอต้ ๋ไี ปซอ้ื ยาตั้งแตเ่ ช้า เวลาลว่ งไปจนเท่ียง ไอ้ตีย๋ งั
ไม่กลับ เตี่ยร้อนใจ ในท่ีสุดจึงตัดสินใจไปตามไอ้ต๋ี พอเดินไปถึง
สะพานขา้ มคลอง พบไอต้ ย๋ี นื อยบู่ นสะพาน ยนื จอ้ งหนา้ กบั อกี คน

148

๑๐๐

เร่ืองสั้นค้ันกะทิ

ซ่ึงอยู่ฝั่งตรงข้าม ต่างคนต่างไม่ยอมถอยไม่ยอมหลีกให้กัน โดย
ต่างคิดว่าการถอยการหลีกทางให้เป็นการเสียศักด์ิศรีลูกผู้ชาย
ฝ่ายเต่ียไอ้ต๋ีพอเห็นดังนั้นก็รู้ทันทีว่าอะไรเกิดข้ึนกับลูกชาย
วา่ แลว้ เตยี่ ก็จบั มือไอต้ ๋ีกระชากกลับพดู ดว้ ยเสยี งอนั ดังวา่
“ไอ้ตี๋ล้ือกลับบ้าน ยืนนานเกินไปแล้ว อ๊ัวจะยืนสู้กับมัน
เอง”
การด�ำเนินชีวิตของคนเราย่อมมีสักครั้งหน่ึงท่ีจะต้อง
เผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้บนทางแคบของวิถีชีวิต ซ่ึงไม่มีอะไรจะดี
ไปกวา่ การถอย การร้โู อนออ่ นผอ่ นปรนเพยี งเล็กน้อย เพ่อื ใหผ้ ล
ทางใจอันยิ่งใหญ่ การถอยมิใช่การเสียหน้า แต่เป็นการถอยเพ่ือ
ไดม้ ากกว่า เป็นการได้ทางใจเป็นการชนะใจตวั เอง

149