100 เรื่องคั้นกะทิ

๑๐๐

เร่ืองสั้นคั้นกะทิ

๗๙

ไม้ไผ่เขาหนานซาน

มีค�ำคมหรือเทียบได้กับภาษิตอยู่บทหน่ึงซึ่งเล่าสืบกันต่อ
มาหลายศตวรรษวา่ ครัง้ หนึ่งเซลู ได้ตั้งปญั หาถามขงจือ้ วา่
“ไมไ้ ผช่ นดิ หนึง่ กำ� เนิดบนเขาหนานซาน มีธรรมชาตเิ ป็น
ไมต้ รง ไมต่ อ้ งดดั เมอื่ ตดั มาแลว้ กใ็ ชก้ ารไดท้ นั ที หอกทำ� ดว้ ยไมไ้ ผ่
ชนิดนี้คมนกั แม้โล่ซึง่ ทำ� ดว้ ยหนงั แรดกย็ งั ทะลุ ชาตคิ นฉลาดแล้ว
เหตุไฉนจะต้องศึกษาและอบรมกันอีกเลา่ ?”
ขงจอื้ ตอบวา่ “ขอ้ ทท่ี า่ นกลา่ วมานนั้ กจ็ รงิ อยู่ แตถ่ า้ เราเอา
ไมน้ น้ั เสยี้ มปลายเสยี ใหแ้ หลม แตง่ ดว้ ยขนนก และผกู มดั ปลายไม้
ที่เส้ียมแล้วด้วยหัวธนู มันจะไม่เป็นอาวุธท่ีแล่นไปได้ไกลย่ิงกว่า
ไม้ไผแ่ หลมเฉย ๆ หรอกหรือ”
วาทะของขงจื้อบทน้ีนิยมกันว่าคมและเฉียบแหลมย่ิงนัก
ประหน่ึงจะย�้ำความส�ำนึกของคนทุกยุคทุกสมัยท่ีได้ยินได้ฟัง
ให้ระลึกว่า มนุษย์เราอาจจะเกิดมาจากชาติตระกูลใด ๆ ก็ดี มี
รปู ลกั ษณอ์ นั พเิ ศษสดุ อยา่ งไรกด็ กี อปรดว้ ย สตปิ ญั ญาอนั เฉยี บแหลม
ไหวพรบิ อันคมคายปานใดก็ดี หากไร้การศกึ ษา ซง่ึ เปน็ ภมู ธิ รรม
ส่วนประกอบอันส�ำคัญย่ิงแล้ว มนุษย์นั้นก็มิผิดอะไรกับไม้ไผ่ท่ี
เสยี้ มปลายแหลมไวเ้ ฉย ๆ ไรศ้ กั ดศ์ิ รขี องการผาดแผลงเยย่ี งลกู ธนู
ที่แล่นลิ่วไปในอากาศ
200

๑๐๐

เรื่องส้ันค้ันกะทิ

๘๐

หลี่มหี่ ลานกตัญญู

นเ่ี ปน็ จดหมายฉบับหนึง่ เป็นจดหมายของหลี่มท่ี ี่เขียนถึง
ฮ่องเต้แห่งราชวงศ์จิ้น จดหมายฉบับน้ีก็คือ “จดหมายร�ำพัน
ความในใจ” ทม่ี ชี อ่ื เสยี งโดง่ ดงั ทส่ี ดุ ในประวตั ศิ าสตรว์ รรณกรรม
จีนนั่นเอง นักวิจารณว์ รรณกรรมจนี ตา่ งกลา่ วกันว่า ใครก็ตามถา้
หากไดอ้ า่ น “จดหมายร�ำพันความในใจ” แล้วไมร่ อ้ งไห้ แสดงวา่
คนคนน้ันใจแขง็ ผดิ มนุษย์
จดหมายของหลี่ม่ีเขาเขียนว่าอย่างไรบ้างนะ ท�ำไมคนท่ี
อ่านจดหมายฉบบั นแ้ี ล้วจะต้องสะเทอื นใจจนน้ำ� ตาร่วง!
จดหมายฉบบั นนั้ เขียนว่า
กราบถวายพระพรองค์ฮ่องเต้
หม่อมฉันเป็นคนอาภัพ ประสบแต่เรื่องร้าย ๆ มาตั้งแต่
เดก็ ตอนอายุ ๖ เดอื น ซ่งึ เพิง่ จะรูจ้ ักหวั เราะ บดิ าก็เสียเสยี แล้ว
พออายุ ๔ ขวบ ลุงของหม่อมฉันก็บังคับให้แม่ของหม่อมฉัน
แต่งงานใหม่ โชคดีที่ท่านย่าของหม่อมฉันสงสารเด็กก�ำพร้า
ผโู้ ดดเดี่ยวเดยี วดายอยา่ งหม่อมฉัน ทา่ นจงึ กัดฟนั เล้ียงหม่อมฉัน
มาดว้ ยความเหน่ือยยาก สมยั เด็ก ๆ หม่อมฉันเป็นคนขีโ้ รคสามวันดี

201

๑๐๐

เร่ืองสั้นค้ันกะทิ

ส่ีวันไขก้ ว่าจะเดนิ ได้ก็อายุ ๙ ขวบ ซ่ึงสร้างความทุกข์ยากให้แก่
ทา่ นยา่ หมอ่ มฉนั อยา่ งยง่ิ ทา่ นยา่ อายมุ ากแลว้ ผมขาวโพลนไปทงั้
ศรี ษะ แตย่ งั ตอ้ งเลย้ี งดหู ลานขโ้ี รคอยา่ งหมอ่ มฉนั ทา่ นยา่ ตอ้ งปอ้ น
นำ้� ปอ้ นขา้ ว อาบนำ้� เปลย่ี นเสอ้ื ผา้ พาหมอ่ มฉนั เขา้ นอนทกุ วนั ดว้ ย
ความใส่ใจของทา่ นย่า ในที่สุดหมอ่ มฉนั ก็ค่อย ๆ แขง็ แรงข้นึ และ
โตวนั คนื กระนนั้ กต็ าม หมอ่ มฉนั กย็ งั คงเปน็ เดก็ กำ� พรา้ ผโู้ ดดเดย่ี ว
เดียวดาย ไม่มีลุงป้าน้าอา ไม่มีญาตพิ ่นี อ้ ง นอกบา้ นไมม่ ญี าตมิ ิตร
ในบ้านไม่มีบ่าวไพร่คอยรับใช้หรือช่วยท�ำงานบ้าน หม่อมฉันมี
เพยี งท่านย่าผ้ชู รา ทีค่ อยเลีย้ งดูเอาใจใส่หม่อมฉนั รักหม่อมฉัน!
แต่ว่า ระยะนี้ท่านย่าที่หม่อมฉันเคารพรักมากที่สุดก็
ลม้ ป่วยลงดว้ ยโรคชราเสียแลว้ ทา่ นลม้ หมอนนอนเสือ่ ท้ังปี นอนแบ
อยู่บนเตียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด หม่อมฉันต้องเฝ้า
ไขท้ ่านย่าทกุ วนั น่ังปรนนิบตั ริ ับใชท้ ่านอยู่ข้างเตียง คอยปอ้ นยา
ปอ้ นอาหาร ไม่กลา้ ท้ิงทา่ นไปไหนนานเกนิ ไป
หมอ่ มฉนั ซาบซงึ้ จรงิ ๆ ทที่ า่ นเจา้ เมอื งใหเ้ กยี รตหิ มอ่ มฉนั
คัดเลือกหม่อมฉันเป็นซ่ิวไฉ แต่เนื่องจากหม่อมฉันต้อง
อยู่ปรนนิบัติท่านย่า จึงไม่สามารถมารับต�ำแหน่งได้ เวลาน้ี
ฝา่ พระบาทยงั ทรงพระกรณุ าเรยี กตวั หมอ่ มฉนั มารบั ตำ� แหนง่ เลขา
ส่วนพระองค์ขององค์ชายอีกต�ำแหน่งหน่ึง เร่ืองนี้นับเป็นเกียรติ
อนั สูงสุดในชีวติ ของหม่อมฉันเลยทีเดยี ว อันทจี่ รงิ หม่อมฉนั ควร
จะกราบขอบพระทัยเป็นอย่างสูงท่ีทรงพระกรุณาและรีบมารับ
202

๑๐๐

เร่ืองสั้นค้ันกะทิ

ตำ� แหนง่ มารบั ใชอ้ งคช์ ายดว้ ยความยนิ ดปี รดี า แตท่ วา่ หมอ่ มฉนั
จะทิ้งทา่ นยา่ ที่นอนปว่ ยอยู่บนเตียงได้อย่างไร?
ท่านเจ้าเมืองได้เร่งเร้าให้หม่อมฉันรีบเดินทางมารับ
ตำ� แหนง่ ทเ่ี มอื งหลวงหลายครงั้ แลว้ ขนุ นางผใู้ หญใ่ นเมอื งกร็ อ้ นอก
ร้อนใจ ส่งคนมาตามหม่อมฉันถึงบ้านหลายครั้ง จะให้หม่อมฉัน
รีบเดินทางมารายงานตวั หมอ่ มฉันเองกป็ รารถนาเหลือเกนิ ท่จี ะ
สนองพระราชโองการ รบี โบยบนิ เขา้ ตำ� หนกั มารบั ตำ� แหนง่ เพยี ง
แตอ่ าการปว่ ยของทา่ นยา่ ทรดุ หนกั ลงทกุ วนั หมอ่ มฉนั ไมว่ างใจท่ี
จะไหวว้ านผอู้ น่ื มาดแู ลทา่ น จงึ ไดแ้ ตล่ งั เลอยเู่ ชน่ นที้ รมานใจเหลอื
เกิน
หมอ่ มฉนั ทราบดวี า่ ฝา่ พระบาททรงพระปรชี า ทรงสง่ เสรมิ
ให้พสกนิกรของพระองค์ยึดม่ันในคุณธรรมแห่งความกตัญญู
ผู้สูงอายุท่ัวประเทศต่างได้รับการดูแลเป็นกรณีพิเศษ หม่อมฉัน
จงึ คิดวา่ ฝา่ พระบาทจะเหน็ ใจหมอ่ มฉนั
ในสมัยหนุ่ม ๆ หม่อมฉันก็เคยรับราชการมาก่อน ด้วย
หวังว่าจะอาศัยต�ำแหน่งขุนนางเป็นเคร่ืองเชิดหน้าชูตา บัดน้ี
ฝา่ พระบาททรงกรณุ าเลอื่ นตำ� แหนง่ หมอ่ มฉนั ขน้ึ เปน็ ขนุ นางผใู้ หญ่
มีหรือที่หม่อมฉันจะกล้าเล่นตัว? เพียงแต่หม่อมฉันคิดเสมอว่า
หากไม่มีท่านย่าท่ีอุ้มชูดูแลหม่อมฉันมาตั้งแต่เกิด หม่อมฉันหรือ
จะมีวันน้?ี ยามน้ี ทา่ นยา่ ชรามากและปว่ ยออด ๆ แอด ๆ มีเวลา
อย่ดู ูโลกไดอ้ กี ไม่นานแลว้ ทา่ นอาจจะจากหมอ่ มฉนั ไปไดท้ ุกเมื่อ

203

๑๐๐

เร่ืองส้ันคั้นกะทิ

ในช่วงเวลาอันส�ำคัญเช่นน้ี ถ้าหากท่านย่าขาดหม่อมฉันเสียแล้ว
ท่านจะใช้ชีวิตในช่วงบ้ันปลายท่ีเหลืออยู่เพียงไม่กี่วันนี้อย่างสงบ
สุขได้อย่างไร?
หม่อมฉันสองย่าหลานมิเคยพรากจากกันแม้แต่วันเดียว
เราต่างดูแลซึ่งกันและกนั มาโดยตลอด เพราะฉะน้ัน หมอ่ มฉนั จงึ
ไม่อาจทง้ิ ท่านย่าไดเ้ วลานี้ หม่อมฉนั เพิ่งจะอายุ ๔๔ ปี แตท่ ่านยา่
อายุ ๙๖ ปแี ลว้ หม่อมฉันม่ันใจวา่ หม่อมฉันยงั มเี วลาอกี มากมาย
ที่จะสนองพระเดชพระคุณฝ่าพระบาท แต่เวลาท่ีจะตอบแทน
พระคณุ ทา่ นย่าน้ันเหลือนอ้ ยเตม็ ทีแล้ว หมอ่ มฉันขอเป็นลกู กาที่
เลี้ยงดแู มก่ าเถดิ ขอใหช้ วี ิตในชว่ งบ้นั ปลายของท่านยา่ ไดร้ บั การ
ดูแลเอาใจใส่จากหม่อมฉัน ขอให้หม่อมฉันได้ตอบแทนพระคุณ
ทา่ นยา่ ทเ่ี ลีย้ งดูหมอ่ มฉนั มาอยา่ งยากล�ำบากดว้ ยเถิด
ความทุกข์ใจของหม่อมฉัน มิใช่ส่ิงท่ีผู้อื่นจะเข้าใจได้ มี
เพยี งสวรรคเ์ ทา่ นน้ั ทเ่ี ขา้ ใจ! หมอ่ มฉนั หวงั อยา่ งยง่ิ วา่ ฝา่ พระบาท
จะสงสารหม่อมฉัน อนุญาตให้หม่อมฉันได้ทดแทนพระคุณของ
ท่านย่าอีกสักนิด และถ้าหากว่า การดูแลของหม่อมฉันสามารถ
ช่วยใหท้ า่ นยา่ มชี วี ิตอยตู่ ่อไปได้อีกหลาย ๆ ปี หมอ่ มฉนั กย็ ินดีรับ
โทษประหารชวี ติ ทขี่ ดั พระราชโองการ แตว่ า่ ตอ่ ใหห้ มอ่ มฉนั ตาย
ไปแล้วหม่อมฉันก็จะตอบแทนพระมหากรุณาธิคุณของ
ฝา่ พระบาทอยเู่ งยี บ ๆ

204

๑๐๐

เร่ืองส้ันค้ันกะทิ

หม่อมฉันเขียนจดหมายฉบับน้ีด้วยจิตใจท่ีหวาดหวั่น
อยา่ งยง่ิ หวงั วา่ ฝา่ พระบาทจะใหอ้ ภยั ความจำ� เปน็ ของหมอ่ มฉนั !”
ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม ขอเดชะ / หลี่ม่ี
ทีแรก ฮ่องเต้โกรธมากท่ีหล่ีมี่ไม่ยอมมารับต�ำแหน่ง
พระองคห์ วงั อย่างยง่ิ วา่ คนดี ๆ อยา่ งเขาจะรีบเข้าวังมาอบรมบม่
สอนพระโอรสของพระองคแ์ ตห่ ลงั จากไดท้ อดพระเนตรจดหมาย
ฉบับนี้แล้ว ฮ่องเต้ก็ซาบซ้ึงในความกตัญญูของหลี่มี่อย่างย่ิง จึง
ทรงอนญุ าตใหเ้ ขาดแู ลยา่ ผเู้ ฒา่ ในชว่ งบนั้ ปลายชวี ติ ได้ หลงั จากที่
ทา่ นย่าของหลี่มี่เสียไปแล้ว ฮอ่ งเตก้ ็ยงั อนุญาตใหห้ ลมี่ ีอ่ ยูไ่ ว้ทุกข์
จนครบก�ำหนด แล้วจึงเรียกเขาเข้าวังมารับใช้องค์ชายทรง
สนบั สนนุ หลม่ี ใ่ี ห้ทำ� หนา้ ทหี่ ลานกตัญญูตามท่หี วงั ไว้ทุกประการ

205

ความดคี ือการลงทุนเพยี งอยา่ งเดยี ว
ท่ีไมเ่ คยล้มเหลว

เฮนรเี ดวดิ ทอโร

๑๐๐

เรื่องสั้นค้ันกะทิ

๘๑

หลจ่ี ถี ูกไฟไหมเ้ ครา

ในสมัยราชวงศ์ถัง มีองคมนตรีผู้มีชื่อเสียงเล่ืองลือท่าน
หน่ึงช่ือ หลี่จี ท่านสร้างผลงานดีเด่นโดยการจัดระเบียบการ
ปกครองและปราบปรามทุจริต ท�ำใหบ้ ้านเมืองเกดิ ความสงบสุข
ตอ่ มา กษตั รยิ ถ์ งั ไทจ่ งไดพ้ ระราชทานตำ� แหนง่ “องิ กวั๋ กง”
คอื ผถู้ วายคำ� แนะนำ� ตอ่ องคก์ ษตั รยิ ์ ซง่ึ เปน็ ตำ� แหนง่ สงู ทสี่ ดุ ในสมยั
นน้ั แกท่ า่ น
มอี ยวู่ ันหนึง่ พี่สาวของทา่ นหลจี่ ีเปน็ ไข้ต้องนอนพัก ทา่ น
จึงเข้าครัวไปท�ำโจ๊กด้วยตนเอง แต่ขณะก้มลงไปเป่าไฟในเตาให้
ลกุ ทนั ใดนนั้ กม็ ลี มพดั โชยยอ้ นมาวบู หนง่ึ ทำ� ใหเ้ ปลวไฟลกุ ตดิ เครา
ของทา่ น มวิ ายทท่ี า่ นหลจ่ี ะรบี ดบั ไฟ แตท่ วา่ เคราของทา่ นกถ็ กู ไฟ
เผาไปตั้งครง่ึ ค่อน
เวลานั้นพ่ีสาวของท่านหลี่จีมองจากเตียงเห็นเข้าจึงรีบ
เอ่ยปากว่า
“นอ้ งเอย๋ ….บา้ นเรามคี นรบั ใชต้ ง้ั มากมาย ไยเจา้ ไมเ่ รยี ก
เขาไปท�ำเลา่ ? ท�ำไมต่ อ้ งลงมือเองใหล้ ำ� บาก ดซู …ิ เคราของเจา้
ถกู ไฟไหมห้ ายไปตง้ั เยอะ…ชา่ งนา่ เสยี ดาย!”

207

๑๐๐

เรื่องส้ันค้ันกะทิ

ท่านหล่ีจีได้ยินค�ำทักท้วงของพ่ีสาว จึงหันมายิ้มและ
ตอบวา่
“ไมเ่ ปน็ ไรหรอก….นอ้ งกร็ วู้ า่ งานเชน่ นเี้ รยี กคนรบั ใชม้ า
ทำ� กไ็ ด้ แตเ่ มอื่ คดิ ถงึ วา่ อายขุ องทา่ นพกี่ ม็ ากแลว้ และอายขุ อง
ฉันก็ไม่น้อย หากตอ่ ไปอยากจะตม้ โจ๊กใหท้ ่านพ่ีทานบอ่ ย ๆ จะ
ยังเหลือโอกาสให้ท�ำไดอ้ ีกสกั กี่ครง้ั เชยี ว”
คำ� กลา่ วของทา่ นหลจ่ี ี สะทอ้ นใหเ้ หน็ ถงึ หลกั ธรรมวา่ ดว้ ย
คุณสัมพันธ์ระหว่างพี่น้อง คือ การที่พี่ต้องปกป้องดูแลน้อง
สว่ นน้องกต็ ้องเคารพพี่
แตบ่ างคนกถ็ กู ยศถาบรรดาศกั ด์ิ ความรำ่� รวย ครอบงำ� ให้
จติ ใจลมุ่ หลง จมดิ่งอย่ใู นบว่ งแห่งอำ� นาจ จนลืมตวั ยโส เย่อหย่ิง
ทะนงตน บางคนถึงกับดูถูกเหยียดหยาม มองพ่อแม่พี่น้องว่า
ต�่ำต้อยค่ากว่าตัว กระทั่งละทิ้งครอบครัว ลืมชาติก�ำเนิดของ
ตนเองเสียสนิ้ น่เี ป็นเรื่องที่น่าอดสจู ริง ๆ!
ทา่ นหลจี่ ี เปน็ ผสู้ งู ศกั ดเิ์ ปย่ี มดว้ ยยศถาบารมี แตก่ ย็ งั ใสใ่ จ
ปรนนิบัตพิ ่สี าว ไมเ่ หน็ แก่ความเหนอื่ ยยาก อกี ทัง้ ค�ำพูดของทา่ น
ก็เปน็ ท่ซี ึง้ ใจยิง่ นกั
ความสุขของคนในโลกน…้ี …..แทจ้ ริงอยู่ที่ไหน?
คนฉลาดควรจะคิดไดแ้ ลว้ !

208

๑๐๐

เรื่องส้ันค้ันกะทิ

๘๒

สุจรติ

ในสมัยราชวงศ์ฮ่ัน หยางเจิ้น เป็นผู้ว่าราชการจังหวัด
จงิ โจว
ครั้งหน่ึงเขากลับจากการออกตรวจราชการ ได้แวะพักที่
เมืองชางอ้ี หวังมี่เป็นนายอ�ำเภอเมืองชางอี้ ท่ีเขาเคยสนับสนุน
แตง่ ตงั้ ขนึ้ มา เมอื่ ทราบวา่ ผมู้ บี ญุ คณุ มา ในคำ่� วนั หนงึ่ หวงั มไี่ ดน้ ำ�
ทองค�ำสิบแท่งมาหาหยางเจิน้
หลังจากหวังม่ีบอกจุดประสงค์ในการมาแล้ว หยางเจิ้น
เปล่ียนสีหน้าดุด่าเขาว่า “เพราะข้าเห็นว่าเจ้าเป็นคนมีความรู้
ความสามารถคนหน่งึ ถงึ ไดเ้ สนอแต่งตงั้ เจา้ หรือว่าเจา้ ไมร่ ูว้ ่าขา้
เปน็ คนอยา่ งไร?”
หวังม่ี อธิบายว่า “ใต้เท้าโปรดอย่าได้เข้าใจผิด น่ีเป็น
ของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ในการแสดงความขอบคุณท่านเท่านั้น
แลว้ กด็ กึ ดนื่ เช่นน้ี ถงึ ท่านรับไปก็ไม่มีใครรู้ เหน็ หรอกครับ”
หยางเจน้ิ ไดฟ้ งั พดู ดว้ ยความโมโหว่า “ท�ำไมไม่มีใครร้!ู
ฟ้ารู้! ดินร้!ู เจา้ ร้!ู ข้าร้!ู รวมเปน็ สรี่ ู้ เจ้าจงเอาทองกลับไป และ
ขอให้ต่อไปเจ้าจงปฏิบัติหน้าท่ีด้วยความซ่ือสัตย์สุจริตยุติธรรม
บ�ำบัดทุกข์บ�ำรุงสุขแก่ประชาราษฎร อย่าได้ประพฤติเช่นน้ีอีก”
หวังม่ีได้ฟังรู้สกึ ละอายใจมาก ได้แตน่ �ำทองกลบั ไปอย่างเงยี บ ๆ

209

๑๐๐

เรื่องส้ันค้ันกะทิ

เคยมคี นบอกหยางเจน้ิ ใหท้ ำ� เพอื่ บตุ รหลานบา้ ง เขากลา่ ว
ว่า “ความซื่อสัตย์สุจริตก็คือมรดกอันล�้ำค่า ท่ีเรามอบให้แก่
พวกเขา ท�ำไมยังต้องมอบมรดกอะไรใหแ้ ก่พวกเขาอกี ?”

210

๑๐๐

เรื่องส้ันค้ันกะทิ

๘๓

ปลาหยางเจ้ยี ว คนประจบสอพลอ

มชี าวจนี ท่านหนง่ึ ชอ่ื จ้ือเจยี้ น เขาเปน็ รัฐบุรษุ แห่งมณฑล
ชานฝู่ รัฐบุรุษผู้น้ีกลุ้มใจมากท่ีตนเองปกครองพลเมืองไม่สู้จะ
เรยี บรอ้ ยดี ทง้ั ตนเองกไ็ มท่ ราบวา่ เปน็ เพราะเหตใุ ด ตอ่ มาวนั หนงึ่
ท่านรฐั บรุ ษุ ทา่ นนีร้ ะลึกถึงปราชญจ์ นี คนหนงึ่ ชอ่ื “หยางสื้อ” จงึ
ไดพ้ ยายามไปหาเพอ่ื พดู คยุ ดว้ ย ขอคำ� แนะนำ� ในการปกครองบา้ น
เมืองและก็ขอความเห็นว่า “จะท�ำประการใดดีบ้านเมืองจึงจะ
เรยี บร้อย ประชาชนจึงจะมคี วามสนั ตสิ ุข” เมือ่ ท่านฝู่จนื้ เจี้ยน
รัฐบุรุษแห่งมลฑลชานฝู่ได้ขอความเห็นแก่หยางส้ือ เช่นน้ีแล้ว
แทนที่หยางส้ือจะอธิบายให้ฝู่จ้ือเจ้ียนฟัง กลับพูดเป็นปริศนาว่า
“ข้าพเจ้าเป็นคนยาก ปราศจากความรู้ในทางรัฐศาสตร์ สิ่งที่
ขา้ พเจา้ จะบอกทา่ นไดน้ น้ั คอื บทเรยี นทไี่ ดร้ บั จากความชำ� นาญใน
การตกปลาเทา่ น้ัน มปี ลาชนดิ หนงึ่ มชี อื่ เรยี กวา่ หยางเจี้ยว ปลา
ชนิดนี้เป็นปลาที่กินได้แต่ไม่ค่อยมีรสชาติ ปลาหยางเจี้ยวก็ชอบ
กนิ เหยื่อ เม่ือเราหยอ่ นเบ็ดลงไปก็รบี พากันมาฮบุ เหย่ือทนั ที ส่วน
ปลาอกี ชนดิ หน่งึ นน้ั ชอบอยู่น�้ำลึกนิ่งและสงบ จะเหน็ ได้เฉพาะท่ี
มนั แหวกวา่ ยไปมาเทา่ นนั้ ปลาชนดิ นม้ี รี สชาตโิ อชานา่ รบั ประทาน
ยิ่งนัก คือมีรสเลิศในกระบวนปลา แต่ทว่าปลาชนิดนี้เป็นปลาที่

211

๑๐๐

เร่ืองส้ันคั้นกะทิ

ไมย่ อมกนิ เหยอื่ ของใครงา่ ยหนกั ฝจู่ อ้ื เจยี้ น เปน็ ผมู้ ปี ญั ญาไวผหู้ นง่ึ
เมื่อปราชญ์หยางสื้อพูดเป็นปริศนาเช่นน้ี ก็รู้ด้วยปัญญาตนว่า
เจา้ ปลาหยางเจยี้ วนนั้ หมายถงึ อะไรจงึ ไมซ่ กั ไซรไ้ ตถ่ ามใหเ้ สยี เวลา
รีบอ�ำลาหยางสื้อกลบั ด้วยความขอบคุณ ในระหวา่ งเดินทางกลับ
น้ีเอง ฝู่จื้อเจ้ียนได้พบพวกขุนนางเป็นอันมากมาต้อนรับถึง
กลางทางรัฐบุรุษแห่งมณฑลชานฝู่เห็นดังน้ันก็ร�ำพึงอยู่ในใจว่า
“เจา้ พวกหยางเจีย้ วมาแลว้ ”

212

๑๐๐

เรื่องสั้นค้ันกะทิ

๘๔

สัจจะย่อมมีในผทู้ ร่ี ู้จักพยงุ จิต

ท่านเสนาบดีกงอ๋ีซิวเป็นไจ่เส้ียงของเจ้าผู้ครองแคว้นหลู่
มพี ระนามวา่ หลมู่ กู่ ง (กอ่ น ค.ศ. ๔๐๗ – ๓๗๕) เปน็ ผเู้ ลศิ ในความ
ซือ่ สัตย์ ถอื สัจจะวา่ เมือ่ เปน็ ขุนนางได้รับเบี้ยหวัดเงินปี นอกจาก
จะต้องจงรักภักดีต่อเจ้าเหนือหัวแล้ว ยังต้องไม่ท�ำในสิ่งท่ีเสีย
ผลประโยชนข์ องราษฎรอกี ด้วย
ท่านเสนาบดีกงอี๋ซิวห้ามคนในครอบครัวปลูกผักผลไม้
กินเองต้องไปซ้ือจากราษฎรท่ีขายผักในตลาด ห้ามคนในบ้าน
ทอผ้าเองต้องไปซื้อจากราษฎรทมี่ อี าชพี ทอผา้ ขาย
ท่านบอกว่า ถ้าบ้านขุนนางท�ำเองหมดทุกอย่าง ชาวไร่
ชาวนา และชา่ งฝมี อื ทัง้ หลาย จะนำ� ผลติ ผลของตนไปขายให้ใคร
เล่า ท่านตรงเสียจนขุนนางท้ังแคว้นไม่กล้าแม้แต่จะเอียงสักนิด
บา้ นเมืองสงบเรยี บร้อย โจรผรู้ า้ ยไม่มี เปิดประตูนอนได้ ไมม่ ีภัย
แคว้นต่าง ๆ ก็ไม่กล้ามาย่�ำยี เพราะเกยี รติคณุ ของทา่ นระบอื ไป
ทว่ั ทกุ แคว้น
ทา่ นนยิ มการบรโิ ภคพชื ผกั วา่ เปน็ การเสรมิ ความดงี ามให้
ชีวติ มีคณุ ภาพย่งิ ข้ึน แต่เม่ือเลก็ ๆ ท่านบรโิ ภคปลามาจนเคยชนิ
และเปน็ ของโปรดเสยี ดว้ ยจงึ ตอ้ งบรโิ ภคปลาทกุ มอ้ื ชาวแควน้ หลู่

213

๑๐๐

เร่ืองส้ันคั้นกะทิ

ทั้งเคารพและรักท่านมาก ต่างพากันสรรหาปลาดี ๆ มาก�ำนัล
ท่านจะขอบใจและให้คนน�ำปลาไปคืนทั้งหมด ไม่ยอมรับไว้เลย
แม้แต่ชิ้นเดียว ปลาบางชนิดที่หายากและอร่อยมากเห็นแล้ว
ตน่ื เตน้ แตท่ า่ นกอ็ ดใจได้ ของกำ� นลั ทกุ ประเภททา่ นกไ็ มร่ บั เชน่ กนั
เปน็ เชน่ น้มี าจนน้องชายทา่ นอดรนทนไม่ไหว ถามท่านวา่
“ทา่ นพ่ชี อบบรโิ ภคปลามากเพียงใด ใคร ๆ กร็ ู้ คนเขา
ให้ด้วยความนิยมชมช่ืนในตัวพ่ีท่าน ไฉนจึงไม่ยอมรับไว้เล่า
ของกินเล็กน้อย ใครจะหาว่าท่านพ่ีรับสินบาทคาดสินบนได้
อยา่ งไร”
ทา่ นตอบวา่
“กเ็ พราะพ่ีชอบบรโิ ภคปลานะซี จึงไมก่ ล้ารับปลาจาก
ผู้อื่น น้องรู้ไหมว่าไม่ว่าจะเป็นของเล็กของใหญ่ ลงได้รับไว้ก็
เสยี ชื่อว่ารบั ของก�ำนลั ได้แล้ว เราจะตอ้ งเกรงใจคนให้ พอเขา
มีเรื่องอะไรก็จะว่ิงมาขอความช่วยเหลือ ถ้าเขาได้รับความ
อยตุ ธิ รรม กเ็ ปน็ หนา้ ทขี่ องเราอยแู่ ลว้ ทจี่ ะตอ้ งใหค้ วามเปน็ ธรรม
แกเ่ ขา แตถ่ า้ เขาเปน็ ฝา่ ยผดิ เลา่ ถา้ เราไมช่ ว่ ย เขากห็ าวา่ ทขี อง
ก�ำนลั ละกร็ ับไวเ้ ร็ว ๆ แต่พอมีเร่ืองก็อดิ เออ้ื น ไม่ยอมช่วย แต่
ครน้ั จะช่วยคนผดิ ขบวนการยตุ ิธรรมกจ็ ะเสียดุลไป จะยอมให้
กฎหมายย่อหย่อนได้อย่างไร การบริหารประเทศจะเกิดความ
ย่งุ ยาก ความเดอื ดรอ้ นจะตดิ ตามมาดุจเงาตามตวั ความผิดก็
จะตกอยทู่ ตี่ วั พี่ เพราะความโลภและเหน็ แกก่ นิ อยา่ งนา่ ละอาย
214

๑๐๐

เร่ืองส้ันค้ันกะทิ

ประชาชนจะเกลียดชัง เจ้าเหนือหัวจะทรงลงโทษ ตอนนั้น
ใครเลา่ จะยนิ ดีนำ� ปลามาให้พอี่ ีก ตัวพ่ีเองกจ็ ับปลาไม่เปน็ ถ้าพย่ี ัง
ซ่ือสัตย์ถือสัจจะม่ันอยู่ พ่ีก็จะมีเงินซื้อปลามาบริโภคทุกวัน
จะซื้อมากน้อยเพียงใดก็สุดแต่ใจเรา ไม่ต้องพ่ึงพาใคร ตนแล
เปน็ ทพ่ี งึ่ แหง่ ตน
มแี ตค่ นนบั หนา้ ถอื ตา แมต้ ายไปแลว้ กย็ งั มคี นสรรเสรญิ
ไมร่ ลู้ มื ประวตั ศิ าสตรก์ จ็ ะจารกึ คณุ งามความดขี องเราไว้ พต่ี าย
ไปกไ็ มล่ ะอายใจเมอ่ื พบกบั บรรพชนของเรา ลกู หลานในตระกลู
ของเราก็ไม่นอ้ ยหนา้ ใครเมอ่ื เอ่ยถึงพี”่
เรอ่ื งนส้ี รปุ ลงทว่ี า่ ซอื่ กนิ ไมห่ มดคดกนิ ไมน่ าน บา้ นเมอื งที่
ล่มสลายทั้งโลกล้วนเกิดมาจากการคอร์รัปชันท้ังนั้น ถ้าทุกคนท่ี
ทำ� งานมคี วามซ่อื สัตยส์ จุ รติ หน่วยงานก็จะเจริญ ถ้าเป็นประเทศ
ชาตกิ ็จะรุ่งเรอื ง

215

๑๐๐

เร่ืองส้ันคั้นกะทิ

๘๕

นำ�้ ใจของหันซนิ่

ในสมัยราชวงศ์ฮ่ัน มีขุนนางผู้ท�ำประโยชน์ยิ่งแก่แผ่นดิน
ผู้หน่ึงแซห่ นั ชอ่ื ซิน่ เมื่อครงั้ ทเี่ ขายังไมป่ ระสบความสำ� เรจ็ ในชีวติ
เป็นคนอัตคัดขัดสนยากจนมาก อยู่นอกเมืองฮไหวยิน มีอาชีพ
จบั ปลา หาเชา้ กนิ คำ�่ ชวี ติ ของเขาสกั แตว่ า่ อยไู่ ปชว่ั วนั หนงึ่ ๆ บรเิ วณ
ใกล้เคียงนั้นมีหญิงรับจ้างซักผ้าผู้หนึ่ง นางเอ็นดูสงสารหันซ่ิน
ยิ่งนัก มกั แบ่งอาหารให้กินและใหค้ วามอุปการะตลอดเวลา ฝา่ ย
หนั ซนิ่ กส็ ำ� นกึ ในบญุ คณุ ของหญงิ ผนู้ ค้ี รนุ่ คดิ อยเู่ สมอทจี่ ะตอบแทน
คุณของนางให้จงได้สักวันหนึ่ง
กาลต่อมา ด้วยความสามารถของเขา หันซิ่นช่วยเหลือ
พระเจ้าฮั่นเกาจู่ จนได้ข้ึนครองราชสมบัติเป็นกษัตริย์ปกครอง
ประเทศจีน ตัวเขาได้รับสถาปนาเป็นฉู่หวาง วิถีชีวิตของเขา
กลับกลายเป็นรัฐบุรุษผู้ยิ่งใหญ่สูงส่งด้วยอ�ำนาจราชศักดิ์ ม่ังคั่ง
เพียบพร้อมด้วยบญุ ญาบารมี
บคุ คลบางคนเมอ่ื มอี ำ� นาจราชศกั ดแิ์ ละรำ่� รวยขนึ้ แลว้ มกั
ลืมตัวลมื ความต�่ำตอ้ ย ยากจนแต่หนหลงั ลืมแม้กระทัง่ ผู้ท่ีเคยให้
ความอุปการะแก่ตน แต่หันซิ่นหาเป็นเช่นน้ันไม่ เขาไม่เคยลืม
ความอารขี องหญงิ รบั จา้ งซกั ผา้ ความเมตตาปรานขี องนางฝงั แนน่

216

๑๐๐

เร่ืองสั้นค้ันกะทิ

อยู่ในจติ ใจของเขา เขาบัญชาใหพ้ นักงานออกสืบเสาะหาตัวหญิง
ผนู้ น้ั พบแลว้ ใหน้ ำ� ไปยังเขาทันที
วันหน่ึง ขณะทเ่ี ขาอยู่ในทชี่ มุ นมุ ขุนนางผู้ใหญ่ มผี เู้ ขา้ ไป
แจง้ วา่ ไดต้ วั หญงิ รบั จา้ งซกั ผา้ มาแลว้ เขารบี ลกุ จากทชี่ มุ นมุ เขา้ ไป
ประคองหญิงชราให้น่ังในที่อันควร แล้วคู้กายอภิวาทต่อหน้า
บรรดาขนุ นางผใู้ หญเ่ หลา่ นนั้ หญงิ ชราประหมา่ และตกใจมาก นาง
ต้ืนตันใจจนมิรู้ที่จะกล่าวความอันใดได้แต่อุทานออกมาค�ำเดียว
“น่ัน หนั ซิ่นเหรอ” และแลว้ เขาก็มอบทองคำ� พันตำ� ลงึ ให้แก่นาง
และรบั จะอปุ การะนางให้มีความสขุ จนตลอดชวี ิต

217

๑๐๐

เรื่องสั้นค้ันกะทิ

๘๖

ดีแท้ คือ ไม่อยากได้

หู ซู่ เป็นบุคคลผู้มีชีวิตอยู่ในรัชสมัยราชวงศ์ซ่ง แต่ไหน
แต่ไรมาเขาเป็นคนท่ซี อ่ื สตั ยส์ จุ รติ และเหนือสิ่งอ่ืนใดเขาเฝา้ ดแู ล
ปรนนิบัตแิ มด่ ้วยความกตญั ญูกตเวทียิง่
ตง้ั แตต่ อนทเ่ี ปน็ วยั รนุ่ หซู ู่ ใหค้ วามเคารพนบั ถอื พระภกิ ษุ
สงฆ์รปู หนง่ึ อกี ท้ังยงั ปวารณาตนเปน็ โยมอปุ ฐากคอยอนุเคราะห์
ช่วยเหลือท่านเสมอมา เป็นท่ีรู้จักกันดีว่าหลวงจีนท่านน้ีมีวิชาที่
เรน้ ลับแปลกประหลาดมากมาย
ต่อมา หลวงจนี ทา่ นน้ีไดอ้ าพาธด้วยโรคชรา คร้ังสดุ ทา้ ย
ท่ีหูซู่มาเย่ียม ขณะท่ีใกล้จะมรณภาพท่านได้เอามือของหูซู่
มากุมไว้พร้อมกบั กลา่ วว่า
“คุณโยมหูซู่……..สังขารอันน่าเน่าเหม็นหมดสภาพเช่นนี้
คงต้องรบกวนคุณโยมเป็นธุระจัดการให้อีกแล้ว ตลอดหลาย
สิบปีมาน้ีคุณโยมคอยอุปฐากดูแลด้วยดีเสมอมา อาตมภาพก็
ไมม่ อี ะไรจะตอบแทนความมนี ำ�้ ใจของคณุ โยม นอกเสยี จากจะ
ถ่ายทอดวิชาแปรธาตหุ นิ ใหเ้ ปน็ ทองแกค่ ณุ โยมกแ็ ล้วกันนะ”

218

๑๐๐

เรื่องส้ันคั้นกะทิ

หูซู่ กราบเรียนหลวงจีนไปวา่
“เร่ืองงานฌาปนกิจ……ขอพระคุณเจ้าอย่าได้เป็นห่วง
ไปเลย กระผมจะรับเอาเป็นธุระจัดการให้ทั้งหมด แต่ส�ำหรับ
วชิ าเปลย่ี นหนิ ใหเ้ ปน็ ทองทพ่ี ระคณุ เจา้ เมตตาจะถา่ ยทอดใหน้ น้ั
กระผมคงไมก่ ล้ารับไว้ดอกขอรบั ”
หลวงจีนผชู้ ราถอนหายใจยาว พรอ้ มกับกล่าววา่
“เฮ้อ…..ตลอดเวลาท่ีผ่านมา ศรัทธาญาติโยมลูกศิษย์
ลูกหาต่างร�่ำร้องรบเร้าอยากได้วิชาน้ีกันท้ังนั้น นี่แหละหนาที่
เขาวา่ คนไร้คุณสมบตั ิ หวงั แต่จะได้อย่รู ำ�่ ไป แต่ผเู้ ป่ยี มไปดว้ ย
คณุ สมบตั ิ กลับไมเ่ คยแมแ้ ตจ่ ะหวัง”
และแล้วหลวงจีนพระภิกษุผู้มีวิชาล้�ำเลิศก็มรณภาพ!
หซู ่ไู ดจ้ ดั การงานฌาปนกจิ ให้ทา่ นอยา่ งเรยี บรอ้ ยสมบูรณ์
ตอ่ มาเขาไดไ้ ปดำ� รงตำ� แหนง่ ผตู้ รวจการแหง่ เมอื งหยางโจว
ช่วงเวลานั้นเกิดอุทกภัยใหญ่ บ้านเมืองถูกน้�ำท่วมเสียหายหมด
ท่านได้ระดมท้ังเรือหลวงและเรือส่วนตัวออกไปช่วยเหลือทันที
ท�ำใหร้ าษฎรหลายพนั ชีวิตรอดตาย
เมอ่ื หมดวาระ ทา่ นหซู ไู่ ดย้ า้ ยไปรบั ตำ� แหนง่ ขา้ หลวงใหญ่
แหง่ หโู จว ทนี่ นั่ ทา่ นไดส้ รา้ งอา่ งเกบ็ นำ�้ ดว้ ยหนิ เพอื่ ปอ้ งกนั นำ้� ทว่ ม
และยังน�ำน�้ำท่ีเก็บกักไว้ไปใช้ในการเกษตร ประชาชนชาวเมือง
ทงั้ หลายรสู้ กึ สำ� นกึ ในพระคณุ ของทา่ น ถงึ กบั สรา้ ง “หอระลกึ คณุ ”
เพื่อเป็นเกียรติ

219

๑๐๐

เรื่องส้ันคั้นกะทิ

ทา่ นหูซู่ ปฏบิ ัติหนา้ ทรี่ าชการเร่อื ยมา จนต�ำแหน่งสูงสุด
ของท่าน คือ “ราชครู” พระอาจารย์ถวายงานการศึกษาแก่
พระราชโอรสฮอ่ งเต้ แตแ่ มจ้ ะอยใู่ นตำ� แหนง่ ทสี่ งู ศกั ด์ิ เพยี บพรอ้ มดว้ ย
ยศถาบารมี ถงึ กระน้นั แล้วไม่วา่ จะเปน็ เสอื้ ผ้าและของใช้ ตลอดจน
ท่ีพักอาศัยของท่านก็ยังคงเป็นเหมือนอย่างประชาชนธรรมดา
ท่วั ไป น่ยี อ่ มบง่ บอกถึงจติ ใจของผู้มคี วามสมถะอยา่ งแทจ้ ริง
ยามหนุ่ม……แม้วิชาเสกหินให้เป็นทองก็ไม่ขอรับ จิตใจ
ของเขาทา่ นหซู ู่เหนอื คนธรรมดาจรงิ ๆ ลกู ชายของท่านจงเยย่ี น
ตลอดจนถงึ หลาน “จงอวแี้ ละจงหยุ ” กย็ ดึ ถอื ความสมถะไมเ่ หน็
แก่ได้ ทุกคนล้วนมุ่งม่ันสร้างสรรค์สังคม หนุนส่งใต้หล้า ร่วมใจ
เจรญิ ปณธิ านบรรพชนให้สำ� เร็จสมบูรณ์

220

๑๐๐

เร่ืองส้ันค้ันกะทิ

๘๗

ไมเ่ ป็นไรหรอกลูก
ใครๆ เขากท็ �ำกันทั้งนั้น

เมื่อตอนทจี่ อห์นนี่อายุ ๖ ขวบ เขาอยกู่ บั พ่อขณะพ่อถูก
จับเรอ่ื งขบั รถเรว็ เขาเห็นพอ่ ยื่นเงนิ ๒๐ เหรยี ญพรอ้ มใบขับขใ่ี ห้
เจา้ หนา้ ท่ี “ไม่มอี ะไรหรอกลกู ทุกคนเขากท็ �ำอย่างน”้ี
พออายุ ๙ ขวบ แมพ่ าเขาไปในโรงภาพยนตร์ คนขายตัว๋
หาท่ีน่ังให้ไม่ได้ แม่ควักเงิน ๕ เหรียญแถมให้ “เรียบร้อยลูก
ต้องแบบนี้ท้ังน้นั ”
พอย่างเข้า ๑๒ ขวบ เขาท�ำแว่นตาแตกระหว่างทางไป
โรงเรยี น คณุ ปา้ ใหบ้ อกบรษิ ทั ประกนั ภยั วา่ แวน่ ถกู ขโมยไป เขาได้
เงินมา ๗๕ เหรียญ “ไม่มีอะไรอกี แลว้ ทกุ อยา่ งเรยี บร้อย”
พออายุ ๑๕ ปี เขารับต�ำแหน่งปีกขวาในทีมฟุตบอล
โรงเรียน โค้ชสอนวิธีสกัดกั้นฝ่ายตรงข้ามโดยยึดคอเสื้อไว้
กรรมการจะไดไ้ มเ่ หน็ “อาล่ะ! มนั ต้องแบบน”ี้
อายุ ๑๖ ปี เขาได้งานระหว่างปิดภาพฤดูร้อนครั้งแรก
ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งหน่ึง หน้าท่ีของเขาก็คือ เอาสตรอว์เบอร์ร่ี
ที่ยังไม่สุกวางก้นกล่องแล้วเอาอันดี ๆ วางไว้ข้างบน ผู้จัดการ
บอกวา่ “ทุกคนเขาก็ทำ� กันอยา่ งนท้ี ง้ั นั้นแหละพ่อหน่มุ ”

221

๑๐๐

เร่ืองส้ันคั้นกะทิ

อายุ ๑๘ ปี เม่ือเข้าเรียนในวิทยาลัย นักเรียนรุ่นพ่ีขาย
คำ� ตอบขอ้ สอบใหจ้ อหน์ นรี่ าคา ๕๐ เหรยี ญ “โอเคไหม ใคร ๆ เขา
ก็ท�ำกันท้ังน้ัน” รุ่นพี่เสนอ ผลสุดท้ายจอห์นน่ีถูกจับได้ เขาต้อง
อบั อายกลบั บา้ น “แกทำ� อยา่ งนไ้ี ดอ้ ยา่ งไร” พอ่ กระชากเสยี งถาม
“ที่บ้านเราไมเ่ คยสอนอะไรเลว ๆ อย่างนั้นเลยนี”่ ทกุ คนภายใน
บา้ นตา่ งตกใจกบั เหตกุ ารณน์ เ้ี หมอื นกนั สง่ิ หนงึ่ ทผี่ ใู้ หญใ่ นโลกเขา
ทนไมไ่ ดน้ น่ั คอื ลกู หลานของเขาตอ้ งมาเปน็ คนคดโกง จอหน์ นเ่ี กดิ
จากการหล่อหลอมแบบอย่างของครอบครัวต้ังแต่แรก สุดท้าย
กรอบความคดิ ของเขาจงึ ต้องเป็นคนคดโกงดังท่ีเหน็

222

๑๐๐

เร่ืองส้ันค้ันกะทิ

๘๘

ทำ� จนเคยชนิ

มีขุนนางต�ำแหนง่ เล็กๆ คนหนึง่ อุปนิสัยชอบสอพลอนกั
เวลาพดู กบั เจา้ นาย เขามกั จะคกุ เขา่ ลงขา้ งหนงึ่ เสมอ ทวา่ ครง้ั หนงึ่
เขาคกุ เขา่ รวดเรว็ เกนิ ไปทำ� ใหเ้ สยี หลกั เสน้ เอน็ พลกิ กระดกู สนั หลงั
ได้รบั บาดเจ็บ ไม่สามารถยดื ตัวตรงได้อีก ดังนัน้ ทว่ งทา่ ของเขา
จงึ เหมือนกบั กำ� ลังก้มตัวทำ� ความเคารพอยตู่ ลอดเวลา
ต่อมา เจ้านายคนใหม่มารับหน้าที่แทนเจ้านายคนเก่า
เจ้านายคนใหม่เป็นขุนนางที่เกลียดคนประจบสอพลอมากที่สุด
เวลาขุนนางชั้นผู้น้อยผู้น้ีเข้าพบเจ้านาย จึงอยู่ในท่าก้มตัวท�ำ
ความเคารพอย่างนบนอบเสมอ ท�ำให้เจ้านายผู้มาใหม่รู้สึก
ขัดลกู ตามาก จงึ ตำ� หนิขนุ นางช้ันผนู้ อ้ ยขึ้นวา่
“ผู้ที่เป็นขุนนางควรจะเป็นคนซ่ือสัตย์ยุติธรรม รับใช้
ประชาชนดว้ ยความสจุ รติ ปฏบิ ตั หิ นา้ ทขี่ องตนอยา่ งมปี ระสทิ ธภิ าพ
ไมจ่ ำ� เป็นต้องประจบสอพลอ ยกยอปอปั้นผทู้ ี่เหนือกวา่ มอี �ำนาจ
มากกวา่ ดทู ว่ งท�ำนองของเจ้าสิ ก้มเอวย่อเข่าจนนา่ สมเพช ไมม่ ี
ศกั ดิ์ศรเี สยี เลย”
ขุนนางชั้นผู้น้อยถูกต�ำหนิเช่นน้ี จึงตอบอย่างจนใจว่า
“กราบเรียนใต้เท้า ข้าผู้น้อยปฏิบัติตนเช่นนี้จนกลายเป็น
ความเคยชินเสียแล้ว ไมม่ ที างแกไ้ ขทว่ งทำ� นองเช่นนีไ้ ด้”

223

๑๐๐

เร่ืองส้ันคั้นกะทิ

๘๙

ปลาพาร์ค พยายามใหถ้ งึ ทีส่ ดุ

เคยมีการทดลองน�ำปลาพาร์คท่ีดุร้ายและชอบกินปลา
ดว้ ยกันเอาไปรวมไวก้ บั ลูกปลาตัวเลก็ ๆ ในตกู้ ระจกใส ปลาพารค์
ก็ไล่กัดกินลูกปลาอย่างสบายใจเฉิบ พอได้ระยะหน่ึงผู้ทดลองก็
เอากระจกใสมาก้นั กลางระหว่าง ปลาทง้ั ๒ ชนดิ ปรากฏว่าปลาพาร์ค
ทช่ี อบกนิ ปลาดว้ ยกนั กพ็ ยายามว่งิ เข้าใส่ลูกปลาตวั เลก็ ๆ หลาย
คร้งั หลายครา แต่คราวน้ไี ม่ง่ายอยา่ งทีค่ ดิ เจา้ ปลาพารค์ ต้องจูบ
กับกระจกแผ่นใสท่ีขวางก้ัน จนปากแดงบวมเจ่อไปหมดในที่สุด
การทดลองก็มาถึงจุดที่ต้องเอากระจกใสก้ันกลางออก คราวน้ี
เจ้าปลาพาร์คนักกิน ก็ยังคงว่ายวนเวียนรอบ ๆ ลูกปลาไม่กล้า
แตะต้องเพราะกลัวเจ็บตัวอีก น่ีถ้าปลาพาร์คพยายามเพียงอีก
คร้ังเดียวก็จะได้เหยื่ออันโอชะหลายตัวทีเดียวแต่มายอมแพ้
ไปเสียกอ่ น
นี่แหละความเพียรพยายามต้องท�ำให้ถึงท่ีสุดอย่าท�ำ
ครง่ึ ๆ กลาง ๆ
ภาษติ ไทยวา่ “ความพยายามอยทู่ ไ่ี หน ความสำ� เรจ็ กอ็ ยู่
ที่นัน่ ” อย่ายอมแพเ้ พราะเกมของชวี ิตยังไมจ่ บ

224

๑๐๐

เร่ืองสั้นค้ันกะทิ

๙๐

การฝึกปลาโลมา

ทา่ นคงเคยเหน็ วธิ กี ารฝกึ ลงิ ทเ่ี กาะสมยุ มาบา้ งแลว้ แตเ่ ดมิ
เป็นลิงอยู่ในป่ามีความดุร้ายเพียงใดท่านก็รู้ดี แต่ท�ำไมคนเราจึง
สามารถนำ� มาฝกึ หดั และทำ� งานใหค้ นเราไดเ้ ปน็ อยา่ งดี วธิ กี ารคอื
เขาน�ำลิงจากป่า มาท�ำการเลี้ยงให้เชื่องก่อน หรือทางพระท่าน
เรยี กว่าให้ละพยศเสยี ก่อน หลงั จากน้ันจึงคอ่ ย ๆ เริ่มเป็นขนั้ ตอน
งา่ ย ๆ ตงั้ แตแ่ นะนำ� ใหร้ จู้ กั ลกั ษณะของลกู มะพรา้ วทจี่ ะขนึ้ ไปเดด็
บนต้น แล้วจึงจะสอนวิธีหมุนเร่ือย ๆ ไต่เต้าไปจนกระท่ังลิงนั้น
สามารถข้ึนไปบนต้นและเด็ดลูกมะพร้าวลงมาได้ ซึ่งทุกครั้งลิงก็
จะได้รบั รางวลั เป็นการตอบแทน
การฝึกปลาโลมาก็เช่นเดียวกัน เม่ือน�ำปลาโลมามาเล้ียง
ในบอ่ ขนาดใหญเ่ ขาจะเอาเชอื กขงึ ไวท้ ก่ี น้ บอ่ วางเอาไวเ้ ฉย ๆ ไมม่ ี
อะไรเกดิ ขนึ้ เมอ่ื ปลาโลมาวา่ ยขา้ มเชอื กกจ็ ะไดก้ นิ เหยอ่ื ปลาโลมา
เร่ิมเรียนรู้ในการว่ายข้ามเชือก คนท่ีฝึกก็จะยกเชือกให้สูงขึ้นไป
เร่ือย ๆ ปลามีเป้าหมายคือเหย่ือ คนมีเป้าหมายคืออยากให้
ปลาโลมากระโจนสูงขึ้น จนในที่สุดปลาโลมาก็สามารถกระโจน
ได้สูงตามเป้าหมายท่คี นเปน็ ผวู้ างไว้

225

๑๐๐

เรื่องสั้นค้ันกะทิ

ตัวอย่างท่ียกมาทั้งลิงและปลาโลมาน้ันก็เพ่ือช้ีให้เห็นว่า
สิ่งสำ� คัญทส่ี ดุ ในการฝกึ อบรมคนให้เก่ง ท�ำงานได้ดกี ค็ ือจับใหเ้ ขา
ทำ� ในสงิ่ ท่ีเขาพอจะท�ำได้ถกู ต้องก่อนในระยะแรก ๆ บอกใหเ้ ขารู้
ว่าเขาจะท�ำอะไรแล้วให้เขาลองท�ำดู ถ้าเขาท�ำดีก็ให้ก�ำลังใจเขา
ถา้ เขาท�ำผดิ กช็ ้แี จงแกไ้ ข แตท่ ุกส่ิงต้องเริ่มตน้ จากงานงา่ ย ๆ ไป
ก่อน พอที่เขาจะท�ำได้แล้วเพ่ิมศักยภาพไปจนกระท่ังบรรลุ
เปา้ หมายสูงสดุ คล้ายกับลงิ และปลาโลมาท่ผี ้ฝู ึกตอ้ งการ

226

ในเกมของชวี ิต กรรมพนั ธุเ์ ป็นผ้แู จกไพ่
สงั คมเปน็ ผกู้ ำ� หนดกตกิ า
แตค่ ุณจะตอ้ งเป็นผู้เลน่
ไมว่ า่ ไพ่ท่รี บั แจกจะดหี รอื ไมก่ ็ตาม

๑๐๐

เร่ืองสั้นคั้นกะทิ

๙๑

ความสขุ

ขงจื่อเดินทางไปยังไท่ซาน ขณะน้ันที่หมู่บ้าน “เฉิง”
สดุ ปลายเขตแดนของแควน้ หล่กู วอ๋ ขงจอ่ื ไดพ้ บยรง๋ ฉี่ ฉี ซง่ึ แต่งกาย
โดยนุ่งห่มด้วยอาภรณ์อันตัดเย็บมาจากหนังกวางอย่างหยาบ ๆ
เข็มขัดของชายชรา ยร๋ง ฉี่ ฉี น้ันเลา่ กใ็ ช้เส้นเชือกผกู เอาไว้แทน
ขงจื่อพบว่าชายชราอายุ ๙๐ ปี ผ้นู แี้ ตง่ กายดว้ ยอาภรณ์หยาบ ๆ
และเรียบง่าย อีกท้ังยังดีดพิณบรรเลงดนตรีขับขานบทเพลงอยู่
ด้วยความส�ำราญ ด้วยความใคร่รู้ ขงจ่ือจึงถามยร๋ง ฉ่ี ฉี ข้ึนว่า
“ทา่ นผเู้ ฒา่ ไยทา่ นจงึ ทำ� ตวั เสมอื นชา่ งมคี วามสขุ เหลอื ลำ�้ อยา่ งน”ี้
ยร๋ง ฉี่ ฉี เมือ่ ฟงั ดังนนั้ จงึ ไดต้ อบวา่
“สำ� หรบั ขา้ แลว้ เรอื่ งราวอนั จะทำ� ใหเ้ ปน็ สขุ ชา่ งมมี ากมาย
ท่านลองคิดดูสิว่าในสรรพส่ิงอันพระเจ้าได้สร้างมาน้ัน สิ่งท่ีสูง
ลำ�้ คา่ นน้ั คอื มนษุ ยใ์ ชไ่ หม และขา้ กช็ า่ งโชคดที ไี่ ดเ้ กดิ มาเปน็ มนษุ ย์
นี่คือความสุขประการท่ี ๑ ของข้า และย่ิงกว่าน้ัน ในหมู่มนุษย์
ชายหญิงด้วยกันน้ันเล่า เพศชายมักถูกให้ความส�ำคัญและถูก
ยกย่องเสียยิ่งกว่าหญิง และข้าก็ช่างโชคดีที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์
เพศชาย นี่คือความสขุ ในประการท่ี ๒ ของขา้ และยิ่งกวา่ นั้นแม้
จะโชคดที ไี่ ดเ้ กดิ มาเปน็ มนษุ ยแ์ ลว้ แตก่ ม็ มี นษุ ยอ์ ยเู่ ปน็ จำ� นวนหนง่ึ

228

๑๐๐

เรื่องส้ันค้ันกะทิ

ที่ได้ตายไปโดยยังมิได้พบเห็นตะวันและเดือน กระท่ังบางคนยัง
มไิ ดผ้ า่ นพน้ ชว่ งวยั อนั ไดล้ ะแลว้ ซง่ึ ผา้ ออ้ มกต็ อ้ งตายไป สว่ นขา้ นนั้
เลา่ กระทงั่ บดั น้ี มชี วี ติ ยนื ยาวมาถงึ ๙๐ ปี แลว้ และนคี่ อื ความสขุ
ในประการที่ ๓ ของขา้ ความยากจนนน้ั เปน็ เรอ่ื งปกตธิ รรมดาของ
คน อกี ทงั้ ความตายก็เป็นจุดสดุ ท้ายแหง่ ชีวติ มนุษย์ การสามารถ
มชี วี ติ อนั ปกตอิ ยใู่ นเรอ่ื งปกตเิ ชน่ นต้ี ราบกระทง่ั ถงึ จดุ สดุ ทา้ ยของ
ชีวิต จะมเี ร่อื งอันใดใหต้ อ้ งกลดั กลมุ้ กังวลอกี ด้วยเล่า”
เมอ่ื ขงจอ่ื ไดฟ้ งั ดงั นนั้ จงึ ไดก้ ลา่ วดว้ ยความนบั ถอื วา่ “ชา่ ง
ไม่ใช่เร่ืองอันง่ายดายเสียเลยท่ีสามารถพิจารณาชีวิตได้อย่าง
แจม่ แจง้ กระทงั่ สามารถใชเ้ ปน็ เครอ่ื งประโลมชวี ติ ตนเอง กระทงั่ เรอ่ื ง
กลดั กลุ้มกงั วลใด ๆ ในโลกกอ็ าจละไว้เสยี ได้ดว้ ยความเบกิ บาน”

229

๑๐๐

เรื่องสั้นคั้นกะทิ

๙๒

ความประพฤตขิ องคน
กค็ อื ฮวงจุ้ย และคือโชคชะตา

เศรษฐีคนหนึง่ ได้ซือ้ ที่ดินแปลงหนึง่ ไว้ เพื่อสร้างเปน็ ทีพ่ ัก
ตากอากาศทลี่ านหลงั บา้ น มตี น้ ลนิ้ จอี่ ายกุ วา่ รอ้ ยปจี ำ� นวนหลายตน้
แรกเร่ิมที่เขาซื้อที่ดินผืนน้ีไว้ เกิดจากที่เขาถูกใจต้นลิ้นจี่เหล่าน้ี
เน่ืองจากภรรยาของเขาชอบกินลิ้นจี่ ในช่วงที่ตกแต่งซ่อมแซม
นั้น เพอ่ื นของเขาได้แนะนำ� ใหห้ าอาจารยฮ์ วงจุ้ยมาดู เพอ่ื ทีจ่ ะได้
สรา้ งใหถ้ กู หลกั เดมิ ทเี ศรษฐกี ไ็ มเ่ ชอื่ เรอ่ื งเหลา่ นม้ี ากนกั แตค่ รง้ั น้ี
กลับเห็นด้วย จึงเจาะจงเดินทางไปถึงฮ่องกง เพ่ือเชิญอาจารย์
ฮวงจยุ้ ทา่ นหนง่ึ อาจารยแ์ ซเ่ ต๋อ ท�ำอาชีพนม้ี ามากกว่าสามสิบปี
ในวงการน้จี ัดว่ามชี ่อื เสยี งมาก
รบั อาจารยเ์ ตอ๋ ที่สถานีรถไฟ หลังรว่ มรับประทานอาหาร
กลางวันแล้ว ท่านเศรษฐีก็ขับรถพาอาจารย์มายังบ้านของตน
ระหวา่ งทาง ถา้ หากมรี ถพยายามจะแซง ทา่ นกจ็ ะหลกี ทางใหเ้ สมอ
อาจารย์เต๋อหัวเราะแล้วพูดว่า “คุณขับรถได้ม่ันคงนุ่มนวลดี”
อาจารยจ์ ากฮ่องกงได้สังเกตดูทุกอย่าง เศรษฐหี วั เราะแลว้ พูดว่า
“ผทู้ ต่ี อ้ งการจะแซงรถ ยอ่ มมธี รุ ะเรง่ ดว่ น ไมค่ วรทำ� ใหเ้ ขาเสยี เวลา”
เม่ือรถเข้าสู่ตัวเมือง ถนนก็เร่ิมแคบลง เศรษฐีก็ลดความเร็วลง

230

๑๐๐

เร่ืองสั้นคั้นกะทิ

มเี ดก็ คนหนง่ึ หวั เราะรา่ วง่ิ ออกมาจากซอย เศรษฐกี ส็ ามารถเหยยี บ
เบรกรถไดท้ นั เด็ก ๆ หวั เราะคิก ๆ วงิ่ ผา่ นหนา้ รถไป แต่เขากย็ งั
ไมเ่ หยยี บคนั เรง่ เพอื่ ออกรถ เขาไดม้ องไปทป่ี ากซอย เหมอื นกำ� ลงั
รออะไรสกั อยา่ งหนงึ่ สกั ครู่ กม็ เี ดก็ อกี คนหนง่ึ วงิ่ ออกมา วง่ิ ไลต่ าม
เดก็ คนทว่ี งิ่ ไปกอ่ นหนา้ นนั้ อาจารยเ์ ตอ๋ ถามดว้ ยความแปลกใจวา่
“คุณรไู้ ดอ้ ยา่ งไรวา่ ขา้ งหลังยังมเี ดก็ อีกคน” เศรษฐยี ักไหล่ “เด็ก ๆ
ลว้ นแตเ่ ลน่ ไล่ ๆ ตี ๆ กนั ถา้ มคี นเดยี วจะไมห่ วั เราะเริงร่าเช่นน้ี
หรอก” อาจารย์เต๋อยกหัวแม่โป้งข้ึน หัวเราะพูดว่า “คุณช่างมี
น�้ำจิตน้ำ� ใจจรงิ ๆ”
มาถงึ บา้ นพกั ลงจากรถ หยบิ กญุ แจเตรยี มจะเปดิ เขา้ บา้ น
ทันใดน้ันที่ลานหลังบ้าน พลันมีนกบินข้ึนมา ๗-๘ ตัว เมื่อเห็น
ดงั นั้น เศรษฐีหยดุ อยหู่ นา้ ประตู กล่าวขอโทษกับอาจารย์เตอ๋ ว่า
“รบกวนให้ท่านรอสักครู่หน่ึง” “มีเรื่องอะไรหรือ” อาจารย์เต๋อรู้
สึกแปลกใจอีกครั้ง “ที่ลานหลังบ้านต้องมีเด็กมาขโมยเด็ดลิ้นจี่
ของเราแนน่ อน ถา้ เราเขา้ ไปขณะนเ้ี ดก็ ๆ กจ็ ะตกใจ อาจตกลงมา
ก็จะเกิดเรื่องไม่ดีข้ึน ปล่อยให้พวกเขาเด็ดไปสักครู่หนึ่งก่อน
พวกเรายืนดูอย่ขู ้างนอกน้ีแหละ” เศรษฐกี ลา่ วยม้ิ ๆ อาจารยเ์ ตอ๋
นง่ิ เงยี บไปสกั ครู่ และกลา่ ววา่ “คณุ สง่ ผมกลบั ไปสถานรี ถไฟเถอะ
บ้านหลังน้ีไม่มีความจ�ำเป็นต้องดูฮวงจุ้ยแล้ว” แต่คร้ังน้ีเศรษฐี
เป็นผู้แปลกใจ ถามว่า “ท่านอาจารย์ท�ำไมพูดเช่นนี้” “ใช่แล้ว
ทา่ น สถานท่ีทม่ี ีทา่ นอยู่ ลว้ นเป็นสถานทมี่ ีฮวงจยุ้ ดีเลิศ”

231

๑๐๐

เรื่องสั้นคั้นกะทิ

เร่ืองนเ้ี ป็นเร่ืองจรงิ
แท้จรงิ แล้วความประพฤตขิ องคน กค็ อื ฮวงจุย้ และคอื
โชคชะตา
บุคคลท่ีไม่มีคุณธรรม มีแต่เห็นแก่ตัว เห็นแก่ประโยชน์
ส่วนตน ถงึ แม้จะพากเพียรพยายามวิ่งเต้นไป กอ็ าจจะเปน็ เพยี ง
ความเหนอื่ ยเปลา่ เท่าน้นั
ตวั คณุ เองคอื ต้นกำ� เนดิ ของสง่ิ ทุกสงิ่
ความดงี ามของคุณ ก็คอื ใบเซยี มซีท่ดี ีเลศิ ชัว่ นริ นั ดร์
หลักคิดที่เป็นคุณธรรมน�้ำใจ แม้ผมเองจะท�ำได้ไม่ดีเท่า
แต่ก็คิดเสมอว่าส่ิงน้ีหล่ะ ท่ีเป็นเกราะก�ำบังให้เราแคล้วคลาด
ปลอดภัย และประสบความส�ำเร็จในชวี ติ และทกุ สง่ิ รอบตัว
ฝากไวก้ บั เพ่อื นกลั ยาณมิตรทกุ ทา่ นครับ

232

๑๐๐

เรื่องส้ันค้ันกะทิ

๙๓

เปลี่ยนวธิ คี ดิ

อเมริกาส่งนักบินไปในอวกาศ แต่ก็เจอปัญหาปากกา
เขียนไมอ่ อก นักวิทยาศาสตร์ระดมปญั ญาเพอื่ ประดษิ ฐ์ปากกาที่
สามารถเขยี นในสภาวะไรแ้ รงโนม้ ถว่ งได้ แตต่ อ้ งทมุ่ เงนิ หลายรอ้ ย
ลา้ นเหรียญและใชเ้ วลาไปหลายปี
ในท่ีสุดก็ได้ปากกาที่สามารถเขียนได้ทุกพื้นผิว แม้ใต้น้�ำ
กเ็ ขยี นได้ ถือวา่ ประสบความสำ� เรจ็ อยา่ งใหญ่หลวง
แตน่ ักบินอวกาศรัสเซียที่ประสบปญั หาเดยี วกัน กลบั ใช้
ดนิ สอเขยี นแทนปากกา
ทโ่ี รงงานผลติ สบใู่ นประเทศญป่ี นุ่ ประสบปญั หา เมอื่ สง่
สินคา้ ไปแล้ว ลูกคา้ บน่ เรอื่ งบางกล่องไมม่ ีสบู่ เป็นกลอ่ งเปล่า ๆ
ทางโรงงานจึงตัดสินใจต้ังเคร่ืองเอกซเรย์เพ่ือตรวจสอบ ใช้เงิน
ลงทุนไปหลายล้านเยน กล่องไหนไม่มีสบู่ก็ตรวจจับได้ ท�ำให้
สามารถส่งสบู่ที่ไม่มกี ล่องเปล่าได้
แต่โรงงานผลิตสบู่ในจีน ก็ประสบปัญหาเดียวกัน
ช่างคุมงานใช้พัดลมตัวใหญ่ ๆ เป่าลมบนสายพานล�ำเลียง
กล่องเปล่ากป็ ลวิ กระเด็นออกไป
คนเราเวลาประสบปญั หา สว่ นมากมกั คดิ แตจ่ ะแกป้ ญั หา

233

๑๐๐

เรื่องสั้นค้ันกะทิ

ทุ่มก�ำลังสตปิ ัญญาและทุม่ เทเวลาเพอื่ แกป้ ัญหาน้ัน
ถ้าคุณเปล่ียนเป็นมองท่ีทางออก ปัญหาและอุปสรรค
ทงั้ หลายบางทจี ะกลายเปน็ เรอ่ื งจบ๊ิ จอ๊ ยไปเลย เมอื่ คณุ เจอปญั หา
ลองเปล่ยี นวิธคี ดิ แลว้ คณุ จะประหลาดใจ

234

๑๐๐

เรื่องส้ันค้ันกะทิ

๙๔

แครอท ไข่ เม็ดกาแฟ

ตง้ั หม้อต้มนำ้� ทั้งหมด ๓ ใบ จากน้ันใสแ่ ครอทลงในหมอ้
ใบแรก ใสไ่ ขใ่ นหมอ้ ใบทสี่ อง ใสเ่ มด็ กาแฟทบ่ี ดละเอยี ดแหง้ ในหมอ้
ใบที่สาม
ปลอ่ ยให้ต้มทง้ั หมด ๑๕ นาที จากนัน้ น�ำส่ิงท่ีได้จากการ
ตม้ ออกมา
แครอท ซึง่ ก่อนต้มมเี น้ือแขง็ กลบั นม่ิ ลง
ไข่ ซึ่งมีเนอ้ื ในทอี่ ่อนเหลว บัดน้เี นือ้ ในกลับแขง็
กาแฟ สลายไปแลว้ แตน่ ำ้� ทใี่ ชต้ ม้ กลบั มสี แี ละกลน่ิ ทห่ี อม
ของกาแฟ
เปรยี บไดก้ บั ชวี ติ ของคนเรา ซง่ึ ไมง่ า่ ยเสมอไป และไมร่ าบรน่ื
อยู่เสมอ อาจมีบางอย่างที่ไม่ได้เป็นไปตามที่เราคาดหวัง อาจ
มีใครท่ีเขาไม่ปฏิบัติกับเราอย่างท่ีเราอยากให้เขาท�ำ เราอาจจะ
ท�ำงานหนักแต่ไม่ได้ผลลัพธ์ตามที่เราต้องการ และเมื่อพบ
อุปสรรค เราจะเป็นอยา่ งไร?
ลองกลบั ไปเร่อื ง หมอ้ ตม้ นำ้� น�้ำเดอื ดเสมอื นอุปสรรคใน
ชีวติ ของคนเรา เราอาจเปน็ เหมอื นแครอท ท่กี ่อนจะพบอุปสรรค
มคี วามเขม้ แขง็ และยนื หยดั แตก่ ลบั กลายเปน็ ออ่ นปวกเปยี ก รสู้ กึ

235

๑๐๐

เรื่องส้ันค้ันกะทิ

เหนือ่ ยล้า ส้นิ หวงั และล้มเลกิ ความตั้งใจ หมดส้ินความพยายาม
ทจี่ ะต่อสูต้ อ่ ไป จงอยา่ เป็นเหมอื นแครอท
เราอาจเป็นเหมือนไข่ ที่เร่ิมต้นด้วยจิตใจที่อ่อนโยนและ
อ่อนไหว แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นคนที่แข็งกร้าว ไร้ความรู้สึก
เกลยี ดชงั ผอู้ นื่ ไมช่ อบตวั เอง กลายเปน็ คนทไี่ รห้ วั ใจ ไรค้ วามรสู้ กึ
ทอ่ี อ่ นโยน มีแตค่ วามขมข่ืน จงอยา่ เปน็ เหมอื นไข่
เราอาจเป็นเหมือนเม็ดกาแฟ น�้ำเดือดไม่ได้เปล่ียนผง
กาแฟ แต่ผงกาแฟกลบั ทำ� ใหน้ ำ้� เปลยี่ นไป เพราะผงกาแฟ ทัง้ สี
กลิ่น และรสชาติ
เราอาจเลือกเป็นเม็ดกาแฟ ที่รู้จักจะใช้ประโยชน์จาก
อปุ สรรคทเี่ ราประสบ เรยี นรสู้ งิ่ ใหม่ ๆ สรา้ งสมความรู้ ทกั ษะ และ
ความสามารถใหม่ ๆ มีประสบการณ์มากขึ้น ท�ำให้ส่ิงแวดล้อม
รอบขา้ งดขี ึ้น
การทีเ่ ราจะประสบความส�ำเรจ็ ได้ เราต้องพยายามอย่าง
ไมล่ ดละ ตอ้ งเชอ่ื และศรทั ธาในสง่ิ ทเ่ี ราทำ� ไมท่ อ้ แท้ มคี วามอดทน
และพากเพยี ร พยายาม
จงระลึกไว้เสมอว่า ปัญหาและอุปสรรคท�ำให้เราเข้มแข็ง
ข้นึ เก่งขึ้น และแกรง่ กล้าขึ้น ในยามท่ีเราพบอปุ สรรค เราเลือก
ทจี่ ะเปน็ อย่างไร?
เราอยากเป็นแครอท ไข่ หรอื เมด็ กาแฟ?
จงเปน็ ดง่ั เม็ดกาแฟ
236

๑๐๐

เรื่องส้ันคั้นกะทิ

๙๕

เมลด็ พชื เมด็ หนงึ่

แตก่ อ่ นนานมาแลว้ ยงั มชี ายชราคนหนง่ึ แกม่ ากจนตวั เอง
ก็จ�ำไม่ได้เช่นกันว่าตัวเองอายุเท่าไรแล้ว ใบหน้าของแกอ่ิมเอิบ
เปล่งประกายเลือดฝาด เคราสีเงินยวงสะอาดตาของแกยาว
ปกคลมุ มาถึงหนา้ อก รา่ งกายของแกแขง็ แรงมาก ตายังไม่ฝา้ ฟาง
หกู ย็ งั ไมห่ นวก แกมลี กู หลานเตม็ บา้ นเตม็ เมอื ง แตแ่ กกย็ งั เปน็ คน
จดั การทกุ สง่ิ ทกุ อยา่ งภายในครอบครวั ปนี แ้ี กตดั สนิ ใจวา่ จะเลอื ก
ใครคนหน่ึงจากลูกชาย ๑๕ คนของแกมาสบื ทอดภารกจิ น้เี สียที
แตว่ ่า จะเลอื กใครดีล่ะ….
วนั น้ี แกคดิ วา่ วธิ ที ดี่ ที สี่ ดุ ไดแ้ ลว้ จงึ สง่ั ใหล้ กู ชายทงั้ ๑๕ คน
มาพบ แล้วแจกเมล็ดดอกไม้ให้ลูก ๆ คนละ ๑ เมล็ด หากใคร
สามารถปลูกเมล็ดพืชเม็ดน้ีให้งอกงามจนออกดอกบานสะพรั่ง
คนนนั้ กจ็ ะไดเ้ ปน็ ผสู้ บื ทอดมรดกของแก ลกู ๆ ไดเ้ มลด็ พชื มาแลว้
ตา่ งนำ� ไปปลกู และดูแลอยา่ งเอาใจใส่
ลูกชายคนเลก็ ของชายชราผู้น้มี ชี ือ่ วา่ เส่ยี วเหลยี งจอื เมอ่ื
ได้เมล็ดดอกไม้แล้ว แกก็น�ำไปปลกู ในกระถาง รดน้�ำเอาใจใสอ่ ยา่ งดี
ทุกวันทุกคืน แต่เมล็ดพืชเม็ดน้ันก็ยังคงไม่แตกกล้าสักที เสี่ยว
เหลียงจือรู้สึกเศร้าโศกเสียใจมาก เวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว

237

๑๐๐

เร่ืองส้ันคั้นกะทิ

ฤดูร้อนย่างกรายมาถึงแล้ว ชายชราผู้เป็นพ่อก�ำหนดว่าวันนี้จะ
เปน็ วนั คดั เลอื กกระถางดอกไมข้ องลกู ๆ ลกู ทกุ คนตา่ งอมุ้ กระถาง
ดอกไม้ท่ีออกดอกบานสะพร่ังอย่างสวยสดงดงามมาให้ผู้เป็นพ่อ
ชม เพื่อรอการคัดเลือก
ชายชราเดินตรวจดอกไม้ท่ีสวยงามในมือของลูก ๆ ด้วย
สีหน้าที่ไม่มีแววยินดีแม้แต่น้อย แกเดินตรวจจากบุตรชายคนโต
มาจนถึงบตุ รชายคนท่ี ๑๔ โดยมไิ ดห้ ยุดเลย เมื่อเดนิ มาถึงเสีย่ ว
เหลียงจือ บุตรชายคนสุดท้อง ซึ่งยืนถือกระถางเปล่าที่ไม่มี
ทัง้ ตน้ ไม้และดอกไม้ ชายชราจงึ หยดุ กึกอยู่ตรงน้ัน
เส่ียวเหลยี งจอื น�ำ้ ตาไหลพราก กล่าวกบั บิดาอย่างสำ� นกึ ผดิ
ว่า “พ่อครับ ผมไม่มดี อกไมส้ ดทีจ่ ะมอบให้พ่อ…”
ชายชรากลบั พูดอยา่ งยนิ ดีปรดี าวา่
“ลูกเอ๋ย สิ่งท่ีเจา้ มอบให้พอ่ น้ันมคี ่ามากกวา่ ดอกไม้สดมากมาย
นัก”
“อะไรครับ?”
“ความซือ่ สัตยไ์ งละ่ …”
เรอื่ งราวมนั เปน็ อยา่ งไรกนั แน่ ชายชราจงึ เปดิ เผยความลบั
ต่อลูก ๆ วา่ ทแี่ ท้เมลด็ พืชที่แจกจา่ ยแกล่ ูก ๆ น้นั เป็นเมลด็ พชื
ทนี่ ำ� ไปคว่ั จนสกุ แลว้ ดงั นน้ั มนั จะงอกเปน็ ตน้ ไม้ ผลติ ดอกสดสวย
ได้อย่างไร พวกที่ถือกระถางดอกไม้ซึ่งผลิตดอกสวยงามนั้น
ลว้ นเปน็ เมลด็ พชื จากทอี่ นื่ ไมใ่ ชเ่ มลด็ พชื ทผ่ี เู้ ปน็ พอ่ แจกให้ ดอกไม้
238

๑๐๐

เรื่องสั้นค้ันกะทิ

พวกน้นั เป็นสักขพี ยานยนื ยันความไมซ่ ื่อตรงของพวกเขา
สดุ ทา้ ยชายชราจึงกล่าวอบรมลกู ๆ ขนึ้ ว่า
“ขอให้ลูก ๆ จงเป็นคนซ่ือตรงเถิด ความซ่ือตรงเป็น
คุณสมบัตอิ นั ล�้ำค่าของคนเรา”
ถ้าสังคมใดมีความซอ่ื สัตยส์ ุจรติ เปน็ แกนกลาง
สังคมนั้นก็จะอยู่กันด้วยความสงบร่มเย็นเป็นสุข แม้ไม่
ร่�ำรวยกม็ คี วามสุขได้

239

๑๐๐

เร่ืองสั้นค้ันกะทิ

๙๖

มโนธรรมของวานร

ในรชั กาลคงั ซี ปที ่ี ๙ สมยั ราชวงศช์ งิ ฤดหู นาวปนี นั้ อากาศ
หนาวเยน็ อยา่ งทส่ี ดุ ขณะทพ่ี อ่ คา้ ๓ คน กำ� ลงั เดนิ ทางผา่ นเทอื กเขา
ผาโถ่ว ทนั ใดนนั้ เองลิงใหญ่ตัวหนึง่ ทะเลอ่ ทะล่าออกมาจากไหน
ไมร่ ู้ มนั กางแขนยกขึ้นยกลงราวกับพยายามจะหนว่ งเหนีย่ วพวก
เขาไว้
สกั ครเู่ มอื่ พอ่ คา้ ทงั้ สามหายตกใจ และสงั เกตดอู ากปั กริ ยิ า
แปลก ๆ ที่เจ้าลิงใหญ่แสดง พ่อคา้ คนหนึง่ จึงรอ้ งถามมนั วา่
“เจา้ จะขออะไรหรอื ”
ลงิ ตวั นน้ั รบี คกุ เขา่ กม้ ศรี ษะโขกกบั พนื้ ๒ - ๓ ครง้ั แลว้ ลกุ ขนึ้
ออกเดินน�ำ เหมือนอยากจะให้ตามไป พ่อค้าท้ังสามจึงตัดสินใจ
เดนิ ตามลิงตวั ใหญน่ ้นั ไป จนกระทง่ั มาถึงกลางเทือกเขา
ณ ที่นั้น พวกพ่อค้าก็พบเห็นร่างของชายวัยชรา นอน
ตัวแข็งท่ืออยู่ใต้หิมะ! ข้าง ๆ มีตะกร้า ๒ ใบ กับไม้คานวางอยู่
ภายในตะกรา้ บรรจุเคร่อื งแต่งตวั หน้ากาก อนั เป็นของใชส้ ำ� หรบั
การแสดง
ทแี่ ท…้ .รา่ งชายชราทพ่ี บ เปน็ เจา้ ของคณะละครลงิ เรร่ อ่ น
ซ่ึงหนาวตายกลางทางนน่ั เอง!

240

๑๐๐

เร่ืองสั้นค้ันกะทิ

ด้วยเหตุที่กลัวจะถูกเข้าใจผิดและอาจต้องคดีความพ่อค้าท้ังสาม
ตา่ งทำ� ทา่ จะว่ิงหนี แตท่ ว่าลงิ ตวั ใหญน่ ั้นกย็ นื ขวางทางพวกเขาไว้
ขณะเดียวกันมันก็ส่งเสียงเรียกร้องคร�่ำครวญขอความเห็นใจ
พรอ้ มกบั เปดิ ตะกรา้ หยบิ เอาหอ่ ผา้ ซง่ึ มเี งนิ อยรู่ าว ๆ ๓ ตำ� ลงึ ทอง
ออกมายืน่ ให้พวกเขา พ่อคา้ คนหน่ึงจึงถามว่า
“จะใหพ้ วกเรานำ� ไปซ้อื โลงมาใสร่ ่างเจ้านายเจ้าใช่ไหม?”
แตล่ ิงตวั นั้นกลับสา่ ยหัวไปมา พอ่ คา้ จงึ ถามว่า
“เจ้ามอบเงินจ�ำนวนน้ีให้ เพ่ือขอพวกเราช่วยฝังร่าง
เจ้านายเของจ้าใช่ไหม?”
คราวนี้มันรีบผงกหัว พ่อคา้ ทัง้ สามอดสงสารไม่ได้ จงึ รว่ ม
แรงกนั ชว่ ยขดุ หลมุ เมอ่ื ขดุ ไดล้ กึ พอแลว้ ขณะทพ่ี วกเขาจะยกรา่ ง
ชายเจ้าของลิงลงฝัง ลิงตัวใหญ่นั้นหันไปหยิบเอาเสื่อจากตะกร้า
มาฉีกแบ่งคร่ึง แค่น้ันไม่พอ….มันยังดึงเอาปุยนุ่นจากหมอนออก
มากองแบง่ ไว้กนั หนาว
ถึงตอนนี้เหล่าพ่อค้าต่างซาบซึ้งต้ืนตันใจจนไม่อาจกลั้น
นำ�้ ตาไวอ้ ยู่ พวกเขาทำ� ตามความประสงคข์ องวานรผซู้ อ่ื สตั ย์ ดว้ ย
ใบหนา้ ทเ่ี ปียกชุม่ ทั้งน้ำ� ตา และเสียงสะอน้ื ไห้
เม่ือฝังศพเสร็จเรียบร้อยแล้ว ขณะท่ีพ่อค้าทั้งสามก�ำลัง
ปรึกษากนั เรอื่ งทจ่ี ะพาเจ้าลิงใหญน่ ้นั กลับไปด้วยกัน ครนั้ เหลยี ว
กลับไปมองท่ามกลางหมิ ะโปรยปรายสายน�้ำตาพร่างพรู พวกเขา
ก็เห็นมันเดินวนอยู่รอบ ๆ หลุมศพ ประหน่ึงอาลัยอาวรณ์ผู้มี

241

๑๐๐

เรื่องสั้นค้ันกะทิ

พระคณุ วานรใหญร่ อ้ งไหไ้ มห่ ยดุ และแลว้ อยา่ งไมม่ ใี ครคาดคดิ ….
มันวง่ิ เอาหัวพ่งุ ชนกับโขดหนิ อย่างแรงจนขาดใจตาย!
ทา่ มกลางความตะลงึ ตอ่ เหตกุ ารณท์ เ่ี กดิ ขน้ึ พอ่ คา้ ทงั้ สาม
อา้ ปากคา้ งทำ� อะไรไมถ่ กู กวา่ จะรตู้ วั วา่ มอี กี ศพทตี่ อ้ งฝงั …เมอื่ นน้ั
จงึ ไดร้ วู้ า่ ทง้ั เสอ่ื และปยุ นนุ่ ทเี่ จา้ ลงิ ใหญน่ น้ั เหลอื เอาไวอ้ กี ครงึ่ หนง่ึ
น้ัน ก็เพ่ือใช้ฝังร่างของมันไว้ให้อยู่ร่วมกับเจ้านายผู้มีพระคุณ
นน่ั เอง
ภายหลังเมื่อลงจากเทือกเขา พ่อค้าทั้งสามได้เล่าเร่ืองท่ี
ตนประสบมา จนเปน็ ทรี่ ่�ำลอื แผข่ ยายออกไปอย่างกวา้ งขวาง
แม้แต่ กวั อวีค้ ยุ่ กวีแห่งเซยี งถัน กเ็ คยนำ� เรอ่ื งนี้มาเขยี น
เปน็ ล�ำน�ำช่ือ “วานรผ้ลู ำ้� เลศิ มโนธรรม”

242

๑๐๐

เร่ืองส้ันคั้นกะทิ

๙๗

“ความซื่อสตั ย์ คือ ความเป็นอมตะนิรนั ดร”์

“ขจรศักด”ิ์

มีเพ่ือนรักอยู่สองคน คนหน่ึงช่ือ “ฉลาด” อีกคนชื่อ
“ซอ่ื สตั ย”์ ทง้ั สองคนนง่ั เรอื ออกไปทอ่ งทะเลดว้ ยกนั โชคไมด่ เี จอ
พายฝุ นลูกใหญก่ ระหน�ำ่ กลางทะเลจนทำ� ใหเ้ รอื ลม่
บนเรือชูชพี มที ี่นง่ั เพียงคนเดียว คนชือ่ “ฉลาด” เหน็ ทา่
ไม่ดีรบี ถบี “ซอ่ื สตั ย์” ตกทะเลไป
แล้วตนเองก็ข้นึ เรอื ชชู ีพหนีไป “ซ่ือสตั ย์” สำ� ลักนำ้� เกอื บ
ตาย โชคยังดที ี่ลอยคอมาถึงเกาะเล็ก ๆ เกาะหนึ่งพอเอาชวี ติ รอด
มาได้ กต็ ง้ั ตาคอยวา่ เมอื่ ไหรจ่ ะมเี รอื ผา่ นมาแถวนน้ั ไมน่ านเกนิ รอ
ก็ได้ยินเสียงเพลงเสียงดนตรีลอยมาแต่ไกล เป็นเสียงมาจากเรือ
ล�ำหนึง่ ทกี่ ำ� ลังวง่ิ ผ่านมาทางเกาะที่ตนอยู่
เมื่อเรือเข้าใกล้ สังเกตเห็นบนเรือปักธงโบกสะบัดว่า
“ความสุข” “ซอ่ื สตั ย”์ รบี ตะโกนขอความชว่ ยเหลือ “ความสุข
ครับ ได้โปรดชว่ ยชวี ิตเราด้วย เราชือ่ “ซอ่ื สัตย์” พอ “ความสขุ ”
ไดย้ ิน ก็ตะโกนตอบไปวา่ “ช่วยไม่ไดห้ รอก ถ้าหากเรามัวแต่เป็น
คน “ซื่อสัตย์” ชวี ิตเราคงหา “ความสขุ ไม่ได้เลย”
“ไมเ่ หน็ เหรอวา่ มคี นมากมายทพี่ ดู ความจรงิ เพราะความ

243

๑๐๐

เรื่องสั้นคั้นกะทิ

“ซอ่ื ส้ตย์” และความจรงิ เหล่าน้นั จะย้อนกลบั มาท�ำร้ายคนพูด”
พอพดู เสรจ็ “ความสขุ ” กห็ นั หวั เรอื ห่างออกไป
ในเวลาตอ่ มา เรอื “ตำ� แหนง่ ” กแ็ ลน่ ใกลเ้ ขา้ มา “ซอ่ื สตั ย”์
รีบตะโกนขอความช่วยเหลอื
พอ “ต�ำแหนง่ ” รวู้ ่าคนขอความช่วยเหลอื คือ “ซอื่ สตั ย์”
จงึ รบี ปฏเิ สธไปวา่ “ตำ� แหนง่ ” ของเราตอ้ งหำ�้ หน่ั กบั ผคู้ นมากมาย
กวา่ จะไดม้ า และเราจะกา้ วตอ่ ไปไมห่ ยดุ ยงั้ ไมว่ า่ ดว้ ยวธิ ไี หนกต็ าม
หากเราต้องด�ำรง “ต�ำแหน่ง” ด้วยความ “ซ่ือสัตย์” สงสัยเรา
จะไม่ทันเลห่ ์เหลีย่ มคนอื่นและคงไปไม่ได้ไกล” “ซ่อื สตั ย”์ มองดู
เรือ “ต�ำแหนง่ ” ค่อย ๆ ห่างออกไป ก็ตอ้ งจำ� ใจรอเรือลำ� ต่อไป
ดว้ ยความหวงั
ไม่นานเกินรอ ก็เห็นเรือ “แข่งขัน” แล่นมาอีกล�ำ จึง
ตะโกนแต่ไกลวา่ “แขง่ ขัน” ครับ เราคอื “ซอื่ สัตย์” ช่วยมารับเรา
หนอ่ ย” พอ “แข่งขนั ” รู้ว่าเปน็ “ซอื่ สัตย์” เลยตะโกนตอบไป
แบบไม่ต้องคิดมาก “อย่าท�ำให้เราล�ำบากใจเลย ทุกวันนี้การ
“แข่งขัน”ในสังคมสูงมาก หากเรายังต้องเป็นคน “ซ่ือสัตย์”
เราคง “แข่งขัน” สู้คนอ่ืนไม่ได้แน่นอน” พอพูดจบ “แข่งขัน”
ก็จากไปอย่างไม่ไยดี
ทันใดนั้น เสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าก็ดังก้องทั่วท้องทะเล พายุ
ลูกใหญโ่ หมกระหนำ่� อยา่ งแรง
“ซื่อสตั ย์” ท่ีก�ำลงั อยู่ในอาการหมดหวงั สบั สนกับจุดยืน
244

๑๐๐

เรื่องสั้นค้ันกะทิ

ของชวี ิตตน กไ็ ดย้ ินเสียงเรยี กอย่างปรานีว่า
“ลกู เอย๋ มาขนึ้ เรอื เราเถอะ” พอ “ซ่ือสัตย”์ มองหาไปยัง
ต้นเสยี ง จงึ ได้ร้วู ่าเปน็ ผเู้ ฒา่ แหง่ “กาลเวลา”
เมือ่ ข้ึนเรอื เสรจ็ เขาจงึ ถาม “กาลเวลา” ว่า “ท�ำไมท่าน
จึงชว่ ยเรา” ท่านผ้เู ฒ่าตอบด้วยรอยย้มิ วา่
“มีแต่ “กาลเวลา” เท่านั้น ท่ีจะพิสูจน์ให้รู้ว่า ความ
“ซือ่ สตั ย์” มีความสำ� คัญแคไ่ หน”
บนเสน้ ทางทกี่ ำ� ลงั แลน่ เรอื กลบั บา้ น “กาลเวลา” ชใี้ หม้ อง
ดู “ฉลาด” “ความสขุ ” “ต�ำแหนง่ ” และ “แขง่ ขนั ” ท้งั หมดล้วน
ตะเกยี กตะกายอยูก่ ลางทะเลท่กี �ำลังจะจมหายไปในน้�ำ
ท่านผู้เฒ่าถอนหายใจพร้อมกล่าวว่า “หากไร้ซ่ึงความ
“ซ่ือสตั ย์”...
“ฉลาด” ก็จะท�ำรา้ ยตัวเองในทส่ี ดุ “ความสุข” จะอยู่ได้
ไม่จีรงั “ตำ� แหน่ง” อย่ทู า่ มกลางเสยี งสาปแช่ง
“แข่งขัน” ก็จะเป็นได้แค่ผู้พ่ายแพ้ สุดท้ายแล้ว มีแต่
ความ “ซือ่ สตั ย์” เท่านั้นทจี่ ะเป็นความอมตะนิรนั ดร์

245

๑๐๐

เรื่องสั้นคั้นกะทิ

๙๘

ความยุติธรรม

“แฟนซโ์ จเซฟ สเตราสส์ รฐั มนตรีกลาโหมร่างกำ� ย�ำของ
เยอรมนตี ะวนั ตก เปน็ นักการเมอื งท่ีเกลียดลทั ธทิ หารแบบฮติ เลอร์
อย่างเข้ากระดูกด�ำ ถ้าท่านรัฐมนตรีผู้น้ีพบนายทหารคนใด ใน
บังคับบัญชาของท่านไปแสดงอ�ำนาจเบ่งอวดใหญ่อวดโตว่าฉัน
เป็นนายทหารใจเหี้ยมเข้าท่ีไหน ท่านเป็นสั่งเล่นไม่ไว้หน้าเลย
ทีเดียว เพราะการปฏิบัติตนเป็นนักประชาธิปไตยของท่าน
ดังกล่าวมาน้ีเอง ประชาชนชาวเยอรมันจึงปรบมือให้เอิกเกริก
นับว่าท่านเป็น “ขวัญใจประชาชน” ท่ีได้รับความนิยมยกย่อง
อย่างสงู ในเวลานี้
วนั หนง่ึ ทา่ นรฐั มนตรสี เตราสส์ เผลอตวั ไปใชอ้ ำ� นาจหนา้ ท่ี
เบง่ เขา้ กบั ตำ� รวจจราจร เลยถกู ประชาชนสวดจมบอ่ ไปเลย หาวา่
เป็นนกั ประชาธิปไตยจอมปลอมเทา่ นัน้ เอง
เรื่องเกิดขึ้นเม่ือรัฐมนตรีสเตราสส์น่ังรถยนต์ประจ�ำ
ตำ� แหนง่ รีบรดุ ไปพบกบั นายกรฐั มนตรี คอนราด อเด เนาว์ ดว้ ย
ราชการส�ำคญั สเตราสส์ตดิ จะเป็นคนใจรอ้ นอยู่มาก ๆ จึงส่งั โชเฟอร์
ประจ�ำตัวให้ขับไปทางตรอกอันเป็นทางลัด ตรอกท่ีว่าน้ีเป็นทาง
จราจรเดินทางได้ทางเดียว จัดส�ำรองไว้ให้นายกรัฐมนตรีใช้

246

๑๐๐

เร่ืองสั้นคั้นกะทิ

โดยเฉพาะ ในเมอ่ื ถนนสายใหญแ่ นน่ ขนดั ไปดว้ ยยวดยาน ขณะนน้ั
พลจารจรซกิ ฟรดิ ฮลั เบมิ อายุ ๒๔ ปี ก�ำลงั ทำ� หนา้ ท่ีอยตู่ รงปากทาง
เข้าซอยพิเศษน้ัน ฮัลเบิมก�ำลังวุ่นอยู่กับการให้สัญญาณรถยนต์
อื่น ๆ จงึ ไม่ทนั เหน็ รถของท่านรฐั มนตรที ี่จอดรอจะทะยานเขา้ สู่
ซอย เมื่อรัฐมนตรีสเตราสส์รออยู่ด้วยความร้อนใจไม่เห็น
พลจราจรตาเซ่อให้สัญญาณแก่รถของเขาให้สู่ซอยได้สักทีก็เลย
ออกค�ำสั่งให้นายเลออนฮาร์ด ไคเซอร์ คนขับรถประจ�ำตัวขับ
ตรงเข้าซอยเลย
ไคเซอร์พารถพุ่งพรวดออกไปตามค�ำสั่งเจ้านาย รถจึง
ตดั หนา้ รถรางคนั หนง่ึ ซงึ่ หอ้ ปเุ ลง ๆ มาตามถนนสายใหญเ่ ลน่ เอา
คนขับรถรางคนน้ันตอ้ งใช้เบรกยามฉกุ เฉนิ หยดุ รถเสียจนตวั โก่ง
พอรถเก๋งของรัฐมนตรีสเตราสส์พุ่งปลายเข้าซอยพลจราจร
ฮัมเบิมเหน็ วา่ มนั ผิดกฎ จงึ รีบจดเบอรร์ ถไวต้ ามหน้าทจ่ี ราจรท่ีดี
เม่ือรัฐมนตรีสเตราสส์เสร็จการปรึกษาข้อราชการกับ
นายกรัฐมนตรีแลว้ และรวู้ ่าพลจราจรฮัมเบิม จดเบอร์รถประจำ�
ต�ำแหน่งเขาจะเล่นงานฐานผิดกฎจราจร สเตราสส์ก็ส่ังคนรถ
ของตนใหข้ บั กลบั มาทป่ี อ้ ม ซงึ่ พลจราจรฮมั เบมิ ปฏบิ ตั หิ นา้ ทวี่ นุ่ วาย
อยู่ พลางตะคอกว่า
“แกช่อื อะไรวะ อ้ายหน”ู ข้าต้องจัดการใหเ้ องพน้ ไปจาก
ปอ้ มน้ีใหไ้ ดผ้ ่าวะ
รัฐมนตรีสเตราสส์จัดการตามที่ลั่นวาจาไว้จริง ๆ เขามี

247

๑๐๐

เรื่องส้ันคั้นกะทิ

จดหมายสองฉบับ สง่ ไปยังหวั หน้าต�ำรวจจราจรคนหนึ่งกับสง่ ไป
ถงึ รัฐมนตรีมหาดไทยอีกคนหนงึ่ ใชถ้ อ้ ยค�ำทเ่ี ผ็ดรอ้ นโจมตกี ารที่
เอาจราจรเซ่อ ๆ มาจัดระเบียบเดินรถในถนนหลวง ทางฝ่าย
จราจรเม่ือโดนจดหมายเล้งจากรัฐมนตรีกลาโหมเล่นงานปาว ๆ
มาเชน่ นนั้ กเ็ ร่ิมลงมอื สอบสวนโดยดว่ น
จากการสอบสวนนายไคเซอร์ โชเฟอรม์ อื ดปี ระจำ� ตำ� แหนง่
รถของรฐั มนตรสี เตราสส์ ตำ� รวจพบว่านายไคเซอรค์ นนน้ี อกจาก
จะบังอาจขับรถโดยไม่มีใบอนุญาตขับข่ีแล้ว ยังเคยท�ำผิดจราจร
มาถงึ หา้ ครงั้ และในทส่ี ดุ ลงความเหน็ วา่ พลจราจรฮบั เบมิ ไดป้ ฏบิ ตั ิ
หน้าที่ของตนโดยชอบแล้วทุกประการ เมื่อความปรากฏออกมา
เช่นนี้ สหบาลต�ำรวจเยอรมันจึงมีหนังสือไปประท้วงรัฐมนตรี
กลาโหมสเตราสส์ หาวา่ เบง่ ใชอ้ �ำนาจหน้าทโี่ ดยไมถ่ ูกตอ้ ง
กรณีพิพาทระหว่างรัฐมนตรีผู้สูงเกียรติกับพลจราจร
ต๊อกต๋อย เกมจบลงด้วยการท่ีว่า ท่านรัฐมนตรีถูกประชาชน
พร้อมใจกนั ปลดออกจากต�ำแหน่ง “ขวญั ใจ” สว่ นพลจราจรนนั้
คงทำ� หนา้ ทข่ี องเขาตามทอ้ งถนนตอ่ ไปตามเดมิ แตห่ นา้ ตาของเขา
ยม้ิ แฉง่ อยตู่ ลอดเวลา เพราะประชาชนในยา่ นนนั้ พากนั เอาบรน่ั ดี
บา้ ง ช่อดอกไม้บ้าง ขนมนมเนยบา้ งมามอบเปน็ ของขวญั แทบจะ
หอบไมไ่ หว ในฐานะท่ีเขาปฏิบตั ิหน้าท่ีตรงไปตรงมา โดยไม่เหน็
แกห่ นา้ ใครว่าจะเปน็ คนเดนิ ถนนหรอื คนเปน็ รฐั มนตรี ตอ้ งถอื ว่า
เสมอหนา้ เทา่ เทยี มกนั เสมอ
248

๑๐๐

เร่ืองส้ันคั้นกะทิ

๙๙

ค�ำวงิ วอนของแม่แพะ

สมยั โบราณมกั มเี รอื่ งราวแปลก ๆ ทค่ี นยคุ นคี้ ดิ ไมถ่ งึ วา่ จะ
เป็นไปได้ อย่างเช่น ชายที่ช่ือ ไป๋กุยเหนียน เล่ากันว่าเขาได้รับ
คมั ภรี ว์ เิ ศษมาเลม่ หนงึ่ เมอื่ ศกึ ษาสำ� เรจ็ ทำ� ใหส้ ามารถเขา้ ใจภาษา
สตั วท์ ง้ั หลายได้ ดงั นนั้ ผคู้ นจงึ เคารพนบั ถอื เขาประดจุ ดงั เทพเซยี น
วันหนึ่งระหว่างที่ไป๋กุยเหนียนเดินทางผ่านเม่ืองลู่ ท่าน
เจา้ เมอื งไดย้ นิ กติ ตศิ พั ท์ เรอ่ื งคณุ วเิ ศษของเขา จงึ เชอื้ เชญิ ใหไ้ ปพกั
ทีจ่ วน พร้อมทั้งต้อนรับอยา่ งดีเลิศ
ขณะทก่ี ำ� ลงั สนทนากนั อยู่ มคี นงานไลต่ อ้ นแพะฝงู หนงึ่ ไป
ไว้ท่ีหน้าโรงครัวเพ่ือเตรียมจะฆ่าส�ำหรับงานเลี้ยงอาหารค่�ำ ทว่า
ในฝูงน้ันมีแม่แพะตัวหนึ่งอยู่รั้งท้าย มันหยุดเดินแล้วหันมาร้อง
พร้อมกบั ทำ� ปากขมบุ ขมิบ
ท่านเจ้าเมืองซึ่งนั่งอยู่ในห้องรับแขกสังเกตเห็น จึงได้
กระซบิ ถามไปก๋ ยุ เหนียนวา่
“ทา่ นเซยี น... รำ�่ ลอื กนั วา่ ทา่ นสามารถสอื่ ภาษาเขา้ ใจสตั ว์
เจ้าแพะตวั น้ันพดู อะไรหรอื ?”
ทา่ นไปก๋ ยุ เหนยี น จงึ ตอบว่า

249