สนทนากับพระเจ้าเล่ม 4

สนทนากับพระเจา้ เล่ม 4
(Conversation with God book 4)

ตอนท่ี หนา้
11
23
38
4 14
5 17
6 21
7 24
8 31
9 37
10 42
11 49
12 54
13 58
14 61
15 67
16 71
17 74
18 79
19 85
20 91
21 96
22 100
23 106
24 111
25 119
26 125
27 130
28 136
29 143
30 148
31 154
32 159
33 165
34 172
35 176

1

N: ผมไม่คิดวา่ ผมจะได้ทาส่ิงนี้อีกครงั้ ผมคิดวา่ กระบวนการนเ้ี สร็จสมบูรณ์ไปแล้ว

G: ลกู รกั มีอะไรใหท้ ำมำกมำย มกี ำรเชอื้ เชิญอกี ครั้ง

N: ผมยอมรับและได้ไปทาแล้วสองเร่ือง คือ เปลี่ยนความคิดของโลกเกย่ี วกบั พระเจ้า และใหผ้ คู้ น
กระทาส่งิ นกี้ บั ตัวพวกเขาเอง

G: ฉนั รู้ นั่นยงั ไม่ใชค่ รั้งทีส่ ำม

N: ถา้ อยา่ งนน้ั เปน็ ตอนนี้หรือครับ?

G: ใชแ่ ลว้ ตอนนี้แหละ

N: โอเคครบั แล้วครง้ั ทีส่ ามคืออะไร และน่จี ะเปน็ การเชื้อเชญิ สุดท้ายหรือไม่ครบั ?

G: ใช่ น่จี ะเป็นครง้ั สดุ ทำ้ ย และกำรเช้ือเชิญเหล่ำนี้ไมเ่ พียงแค่สำหรบั เธอ แตเ่ ปน็ กำรเช้อื เชิญสำหรับ
ทุกคน อยำ่ งไรก็ตำมไม่ใชท่ ุกคนท่จี ะยอมรับมัน ผ้ทู ยี่ อมรบั มันจะตระหนักรถู้ ึงตวั ตนของตนเอง

N: ผมเข้าใจอยู่เสมอครบั ว่าข้อความเหล่าน้ไี มไ่ ด้มไี วส้ าหรบั ผมเทา่ น้นั และผมเขา้ ใจเกี่ยวกับการ
เชอ้ื เชิญสองครัง้ แรกอยูเ่ สมอ

G: ดังนนั้ ตอนน้ีจงึ เป็นกำรเช้ือเชิญครัง้ ทสี่ ำมและจะเปน็ คร้ังสดุ ท้ำย เพรำะมนั เป็นเวลำที่เหมำะทส่ี ุด
กับควำมเจริญกำ้ วหน้ำบนโลกของเธอ

N: ฟังดนู า่ ตืน่ เต้นจรงิ ๆ ครบั โดยเฉพาะเม่ือผมรู้สึกเหมือนอยู่ตรงขา้ มกับมนั ดูเหมือนว่าอารย
ธรรมของเรากาลังถดถอย ผมรู้สึกเหมือนวา่ เรากลายเป็นพลเมืองนอ้ ยลง มคี วามอดทนนอ้ ยลง มี
ความสามารถในการควบคมุ คาพดู ทด่ี ีน้อยลง และเข้าถงึ ส่งิ ท่ดี ีกวา่ ในธรรมชาติของเราได้นอ้ ยลง

1

G: ฉันดีใจท่เี ธอเห็นถงึ ส่งิ น้ี มีประสบกำรณ์กับสิง่ น้ี เพรำะถ้ำเธอใสใ่ จกบั ส่ิงทเี่ กดิ ข้ึนกับเธอและรอบ ๆ
ตวั เธอ และกระทำในส่งิ ท่เี ธอรสู้ ึกวำ่ ไดร้ บั กำรเรยี กจำกภำยใน น่นั ไมม่ ีอะไรใหน้ ่ำกังวล

N: ครบั แต่มนั ดไู ม่ดีสาหรบั ผมเลย ผมไมร่ ู้ว่าผมกาลงั ตัดสินเกี่ยวกบั ส่ิงตา่ ง ๆ ดว้ ยตนเองอยู่
หรือไม่ นน่ั ทาใหผ้ มอาจมองเหน็ ทกุ ส่ิงไมถ่ กู ต้องชดั เจน ผมหมายความวา่ มันมีหลายสง่ิ ทเี่ กดิ ขึน้ กบั โลกใบ
นซี้ งึ่ ผมคดิ วา่ ไม่นา่ จะเกิดขึ้น

G: นน่ั ไมไ่ ด้หมำยควำมวำ่ อะไร ควร หรอื ไมค่ วร เกดิ ข้นึ แตม่ นั คอื อะไรที่กำลงั เกิดขน้ึ ทัง้ ใน
ประสบกำรณ์ของแตล่ ะบุคคล และประสบกำรณข์ องกลุม่ คน (มนุษยชำติ) จรงิ ๆ แล้วมันมีคอ่ นขำ้ งมำกนะ
และนค่ี ือเวลำทีเ่ หมำะสำหรับเธอท่ีจะเร่ิมทำกำรเปล่ียนแปลง เพรำะส่ิงเหล่ำน้ีท่ีกำลังเกิดขึน้ สง่ิ แวดล้อม
กำรเมือง เศรษฐกิจ สังคม และจิตวิญญำณ สิ่งเหลำ่ น้ีเป็นสัญญำณท่ีทำใหเ้ ธอเหน็ ได้ชดั เจนว่ำเธอตอ้ งทำ
อย่ำงไรกบั มัน ดงั นั้นตอนนี้นี่แหละคือกำรเชอ้ื เชญิ ครงั้ ที่สำม

N: โอเค ผมพรอ้ มแลว้ แล้วอะไรคอื การเช้ือเชิญครั้งที่สามครับ?
G: กำรปลกุ เผ่ำพนั ธุ์

2

2

N: ดีครบั แต่นัน่ จะไม่ดทู ะเยอทะยานเกนิ ไปหนอ่ ยหรือ?

G: มีอะไรที่ทะเยอทะยำนเกินไปสำหรบั พระเจ้ำไหม?

N: ผมหมายถึงสาหรบั ตัวผมนะ่

G: นัน่ หมำยถึงตัวฉนั ดว้ ย

N: โอเคครับ ผมเข้าใจว่าพระองคห์ มายถึงอะไร

G: ลมื ไปแล้วเหรอวำ่ เธอเป็นใคร?

N: ไม่ครับ อมื ... กใ็ ช่ คอื ผมหมายความว่าผมเขา้ ใจว่าพระเจ้าสถติ อยู่ในตวั ผม ผมเป็นส่วนหนึ่ง
ของพระเจ้า แตผ่ มแค่ยงั ไมไ่ ด้มปี ระสบการณ์ถึงสงิ่ นัน้

G: เธออำจปรำรถนำที่จะเรม่ิ ตน้

N: การพดู มนั งา่ ยกว่าทานะครับ

G: ตรำบใดทเี่ ธอพูดเชน่ นน้ั เธอจะพบวำ่ มันเป็นควำมจรงิ เช่นกนั แตเ่ ธอจะไม่สำมำรถปลุกเผ่ำพันธ์ุได้
ตรำบใดทเ่ี ธอยังไม่ปลุกตัวเธอเอง

N: ผมร้คู รบั ผมกาลังพยายามอย่างหนักเท่าท่ีผมจะทาได้

G: เธออำจจะต้องพยำยำมให้มำกขน้ึ นี่คอื เวลำทเ่ี หมำะสมสำหรับ “กำรเจริญเติบโต”
3

N: พระองค์กาลังทาให้มันเป็นประเด็น

G: เธอจะพยำยำมให้มำกขึน้ ใช่ไหม? ฉันหมำยถงึ พวกเธอทุกคนด้วย

N: ผมไมส่ ามารถพูดแทนทกุ คนได้หรอก แตผ่ มกาลังพยายามอยู่ครับ พระองค์ได้โปรดบอกถึง
วิธกี ารต่นื รอู้ ย่างรวดเรว็ ผมคิดว่าไม่มีใครบนโลกท่ีไม่อยากรู้ถงึ วธิ ีการน้คี รบั

G: หนทำงท่เี รว็ ที่สดุ ในกำรต่ืนรอู้ ย่ำงรวดเร็วคอื กำรเปน็ เหตุให้คนบำงคนตนื่ รอู้ ยำ่ งรวดเรว็

N: แต่ผมจะ “เป็นเหตุ” ให้ผอู้ น่ื ตน่ื รไู้ ด้อย่างไร ในเมอื่ ตัวผมเองยังไม่ตน่ื ร?ู้

G: มันน่ำสนใจตรงน้แี หละ น่คี อื ส่งิ ทเ่ี รยี กวำ่ Divine Dichotomy หมำยถึง ควำมจริงท่ีขัดแยง้ กัน
สองอยำ่ งปรำกฏขนึ้ พร้อมกนั ในพนื้ ทเี่ ดียวกัน ควำมจริงก็คือ เธอตน่ื รอู้ ยู่แล้วแต่เธอไม่รวู้ ่ำตวั เองตื่นรู้ เธอไม่ตื่น
รวู้ ำ่ ควำมจรงิ ตนเองไดต้ นื่ รแู้ ล้ว ดังน้ันเธอจงึ ร้สู ึกว่ำตนเองยังไมต่ ื่นรู้

N: ชว่ ยทาให้ผมเข้าใจไดไ้ หมครับ ผมรู้สึกวา่ พวกเรากาลงั วนอยู่ในวงกลม

G: เธอเคยได้ยินเสยี งตอนกลำงดึก และคิดวำ่ มนั เปน็ ส่วนหนึง่ ของควำมฝัน ซ่งึ เป็นเพียงกำรทำใหร้ สู้ กึ
ประหลำดใจท่ีคน้ พบวำ่ ตวั เองต่นื ขึน้ จรงิ ๆ ไหม?

N: เคยครับ ผมว่ามนั เกดิ ขน้ึ กับพวกเราทุกคน

G: นน่ั แหละ

N: โอเคครับ สรปุ วา่ จริง ๆ ผมตืน่ ร้อู ยู่ แตผ่ มแค่ยงั ไม่รูต้ วั แล้วอะไรท่จี ะทาใหผ้ มตระหนกั รู้ไดว้ า่
ตวั เองกาลังตื่นรู้อยคู่ รับ?

4

G: เธอเคยต่นื ข้นึ มำอยำ่ งหวำดผวำจำกฝันร้ำยไหม?

N: ใช่อีกคร้งั ครับ พวกเราทุกคนเคยมปี ระสบการณ์กับสิ่งน้ันอยา่ งดเี ลยละ่

G: เธอกำลังต่ืนขน้ึ มำเช่นนั้นในขณะน้ี โดยสภำวกำรณ์บำงอยำ่ งบนโลกของเธอ บำงอยำ่ งท่กี ลำยเปน็
ฝนั ร้ำย เธอพูดเองวำ่ เธอกำลงั รสู้ ึกถดถอย

N: เปน็ บางครงั้ ในชีวิตผม ไม่เพียงแต่ทวั่ โลก

G: กำรสงั เกตน้เี ปน็ สิ่งท่ดี ีมำก มนั จะทำให้เธอรู้วำ่ ตวั เองตนื่ แล้ว และนี่ไมใ่ ชแ่ คค่ วำมฝันอันเลวรำ้ ย
ควำมจรงิ คือเธอไมไ่ ดท้ ำกำรเลอื กในระยะยำว เธอจะมีสติมำกข้ึนทุกวนั ในสิ่งท่ีเกดิ ขึ้นและนน่ั จะชว่ ยใหเ้ ธอจำ
ไดว้ ่ำเธอเป็นใคร และมันจะกระตุ้นจงู ใจใหเ้ ธอเร่มิ ทำตัวเหมือนสงิ่ น้นั นัน่ คือทง้ั หมดทตี่ ้องเกดิ ขึน้ ที่น่ี นั่นคือ
ทง้ั หมดทจ่ี ะต้องมสี ำหรบั เธอทุกคนที่รูส้ ึกวำ่ ตนเองกำลงั ตื่นตัวเพ่ือทจี่ ะจบทุกๆ สภำวกำรณท์ เ่ี ปน็ เหมือนฝัน
รำ้ ย เธอเพียงแคต่ ้องตน่ื ตัวกบั ควำมจรงิ ทีว่ ่ำเธอตน่ื รู้แล้ว และมีบำงสิง่ ทเี่ ธอสำมำรถทำไดใ้ นสงิ่ ทเ่ี ธอเหน็ ว่ำมนั
เกิดขึน้ อยรู่ อบตัวเธอ

N: ผมไม่แน่ใจวา่ ผมกาลังพยายามช่วยโลกอยู่หรือเปล่า

G: นไ่ี ม่ได้เกี่ยวกบั กำรชว่ ยโลก แตม่ ันคือกำรเดนิ ทำงของจิตวญิ ญำณ มันเกย่ี วกับกำรววิ ัฒน์ของจติ
วิญญำณเธอ มนั สำมำรถกลำยเป็นเวลำท่ีนำ่ ตื่นเตน้ ทีส่ ุดเท่ำทเี่ ธอเคยมปี ระสบกำรณ์มำตั้งแตเ่ กิดได้

โลกนี่อำจเกิดกำรเปลี่ยนแปลงอย่ำงแท้จริง อำจกลำยเป็น “กำรชว่ ยใหร้ อด” อยำ่ งแท้จรงิ จำกกำร
ตดั สินใจของเธอทจ่ี ะเรม่ิ ทำในสิ่งที่ “เธอเป็นจริง ๆ” แต่อย่ำงไรก็ตำมนั่นยงั ไม่ใชป่ ระเด็น

สิง่ น้ีคือกำรววิ ฒั นข์ องตวั เธอเอง มนั จะกลำยเป็นประเด็นและเป็นจุดประสงคข์ องทุก ๆ กำร
เปล่ียนแปลงทเ่ี ธอลงมือทำ และเกดิ เป็นประสบกำรณ์

ถ้ำน่ีเป็นเจตจำนงของเธอเพ่ือแสดงตัวตนว่ำ “ตวั เธอคอื ใครอย่ำงแทจ้ ริง” และเปน็ หนงึ่ ในหนทำงที่
เธอเหน็ ว่ำตนเองกำลงั ช่วยผู้คนใหอ้ อกจำกควำมทุกข์ยำก เป็นกำรนำกำรรักษำเยียวยำมำสโู่ ลก และเปน็ กำร
ส่งผลกระทบเชิงบวกในอนำคตต่อผูค้ นทั้งหลำยท่เี ธอรัก เธอจะไมร่ สู้ ึกว่ำมันคือภำระจำก “กำรมอบหมำยท่ี

5

ใหญห่ ลวงมำกเกินไป” แต่มนั จะเปน็ ควำมเพลดิ เพลนิ และน่ำตืน่ ตำกบั โอกำสของ “ชีวิต” ทถ่ี กู กำหนดไว้ก่อน
เวลำน้ี ซงึ่ เป็น “เวลำทีส่ มบูรณ์แบบในกำรเจริญเตบิ โต”

กำรเชื้อเชญิ ครง้ั ที่สำมคือกำรตื่นรู้ นเี่ ปน็ สว่ นหนงึ่ ของกระบวนกำรววิ ฒั น์ในบคุ คล มีหลำยสมำชกิ ใน
เผ่ำพันธุ์ของเธอท่ตี ื่นรู้แลว้ ว่ำควำมจริงพวกเขำเปน็ ใคร และนั่นก็เป็นแรงบันดำลใจให้พวกเขำเริ่มตน้ ลงมอื
กระทำมนั เปน็ ต้นแบบและสร้ำงแรงบรรดำลใจใหเ้ กิดพฤติกรรมกำรตน่ื รู้สำหรับผูค้ นท่ยี ังหลับใหล ลงมือทำสิ่ง
เหลำ่ น้ที ง้ั หมด เพรำะนเ่ี ปน็ กำรวิวฒั นต์ ัวตนของเธอที่กำลงั เรยี กร้อง

N: ขอบคุณครบั ผม “เขา้ ใจแล้ว” แตม่ ียังมคี าถามอกี ถ้าผ้คู นหลายคนตืน่ รู้แล้ว ทาไมพวกเขาไม่
กระทาเช่นนัน้ พระองคบ์ อกผมเองวา่ ไม่มีหนึ่งในพวกเขาท่ไี มใ่ ช่หนึ่งเดียว รู้ว่าพวกเขาตน่ื รูแ้ ล้ว? พวกเขา
ยงั คดิ ว่ามันเป็นแค่ “ความฝัน” ซง่ึ บางคร้ังก็เหมือนฝนั รา้ ย ทีถ่ กู เรียกว่า “ข่าววันนี้” บนโลก หรือเปล่า
ครับ?

G: ไมใ่ ช่ มีหลำยคนรแู้ ลว้ วำ่ เกดิ อะไรข้ึนในควำมเป็นจริง พวกเขำก็ตื่นรวู้ ่ำตัวเองเปน็ ใคร และต้องทำ
อะไรเพื่อนำพำพวกเขำให้ต่ืนขน้ึ จำกเผำ่ พันธ์ุทยี่ งั หลบั ใหล

N: โอเคครบั แต่ผมกย็ งั มคี าถาม ถา้ มนุษย์หลายคนตน่ื รูแ้ ลว้ ทาไมโลกถงึ เป็นไปในหนทางเช่นนี้?
ผมนแี่ หละเปน็ ตัวอยา่ งโดยสมบูรณ์ ทุก ๆวันผมทา พดู หรือคิดในบางสง่ิ บางอย่างที่ไม่มีทางจะคล้ายคลงึ
กับพฤตกิ รรมของคนที่ “ตื่นรู้” เลย ถา้ ผมรู้ว่าตวั เองต่นื รู้แล้วตามทีพ่ ระองคก์ ล่าว ทาไมผมถึงยงั ทา
พฤตกิ รรมเชน่ น้อี ยู่อกี ล่ะครบั ?

G: เพรำะกำรต่นื รู้และกำรรู้ว่ำตนเองรู้อะไร...และกำรมีทุกสง่ิ ท่เี ธอรู้ซึง่ ได้ผสมสำนรวมเข้ำในชีวิตของ
เธอน้นั เป็นสองสิ่งที่มีควำมแตกตำ่ งกนั บำงครงั้ ..โดยเฉพำะในตอนท่เี ธอยงั เด็กมำกหรอื ตอนที่เธอกระทำในส่ิง
ท่ยี งั ไม่บรรลนุ ติ ิภำวะ มนั เป็นสิ่งท่ีน่ำดึงดูดมำกสำหรบั เธอในกำรแกล้งทำเป็นไม่รู้ หรือเพิกเฉยกบั ควำมจริงท่ี
เธอรู้ และบำงครงั้ เธอก็ลืมมันไปอยำ่ งงำ่ ยดำย พ่อของเธอเคยบอกเธอหรือไมว่ ่ำ “ทำไมเธออยำกทำสง่ิ นี้อยใู่ น
เมือ่ เธอรู้ในสง่ิ ที่ดีกวำ่ นี้”

N: แน่นอนครับ ผมไดย้ นิ ประโยคน้ันมาเปน็ ร้อยคร้งั

G: จงทำมนั เปน็ ร้อยแปดคร้ัง ดูสิ เธอยังเป็นเผ่ำพนั ธ์ุท่ีอำยุน้อยมำก ๆ เธอก็เป็นเหมือนเด็กทีเ่ ดิน
เตำะแตะอย่ใู นจกั รวำลนี้ ดังน้ันเธอจึงเดนิ ไปรอบ ๆ และทำในสิง่ ทีเ่ ธอรวู้ ำ่ มันไมด่ สี ำหรบั เธอ เพรำะมันดู
เหมอื นจะสนุกกวำ่ ในเวลำน้ี หรือไมเ่ ธอก็เพียงแค่ลมื ในสงิ่ ท่ีเธอได้รับกำรบอกกล่ำว นคี่ อื เรื่องรำวเกยี่ วกับ

6

ประสบกำรณโ์ ดยรวมของเผ่ำพนั ธเ์ุ ธอบนโลก เธอปล่อยมันใหเ้ ป็นประสบกำรณ์ของเธอในฐำนะท่ีเป็นตวั เธอ
เองแม้วำ่ เธอจะรูด้ ีกวำ่ น้ี เธอไม่ใช่แค่สังเกตถึงพฤติกรรมท่ีไมเ่ ปน็ ประโยชนข์ องผอู้ ืน่ แต่เธอกำลังมีส่วน
เก่ยี วข้องกบั พฤติกรรมดังกลำ่ วดว้ ยตวั ของเธอเอง แตต่ อนน้ีมันจะเปน็ ประโยชนส์ ำหรับเธอในกำรเกบ็
พฤติกรรมแบบเด็ก ๆ ไวก้ ่อน

N: ผมรูค้ รับ

G: ฉนั รวู้ ่ำเธอรู้ น่นั คือส่ิงทฉ่ี ันพดู มำตลอดจนถงึ ตอนน้ี แม้แต่คนท่ีก่อนหน้ำนย้ี งั ไมร่ ใู้ นตอนนี้เขำก็ได้รู้
แลว้ นนั่ เปน็ ควำมชัดแจ้งวำ่ สมำชกิ ท่ียงั ไมบ่ รรลุนิตภิ ำวะในเผำ่ พนั ธข์ุ องเธอมองไมเ่ ห็นมัน ไม่ตระหนักถงึ มัน
หรือแกลง้ ทำเป็นไม่รู้เกย่ี วกบั มัน

แต่เธอก็ยงั ไม่ “กระทำ” รำวกบั ว่ำเธอรู้ เธอไมไ่ ด้รวบรวมในส่งิ ท่ีเธอรใู้ ห้เป็นอันหนึง่ อนั เดียว ดังนน้ั
เธอรู้ แต่เธอไมก่ ระทำรำวกบั ว่ำเธอรใู้ นสิง่ ทต่ี วั เองรู้ เธอตนื่ รวู้ ำ่ “เธอคอื ใครและอะไรคือควำมจรงิ ” แต่
พฤติกรรมของเธอไม่ได้สะท้อนให้เห็นถงึ สงิ่ นี้ เธอยงั กระทำรำวกบั ว่ำเธอกำลงั เดินละเมออย่ตู ่อเน่ือง ในตอนน้ี
ถ้ำเธอไม่ตอ้ งกำรเดินเข้ำหำกำแพงหรือหน้ำผำ เธอควรกระทำใหด้ ีเพ่ือตื่นขึน้ มำในควำมเปน็ จรงิ วำ่ เธอตน่ื รอู้ ยู่
แลว้ วำ่ เธอไมไ่ ด้กำลงั ฝันเกีย่ วกับบำงอยำ่ งในสภำวกำรณ์ที่เป็นเหมือนฝันรำ้ ยบนโลกของเธอ และน่ันไงเธอ
ไม่ได้ “สรำ้ ง” หรือจนิ ตนำกำรวำ่ ทกุ ๆ วันคอื “เวลำที่สมบูรณ์แบบสำหรบั กำรเจริญเติบโต” ในวิวัฒนข์ องเธอ

N: อ๋อผมเข้าใจแล้วครบั ! ผมพนนั ไดเ้ ลยว่าคนอน่ื ๆ ที่กาลังอา่ นอยู่กเ็ ขา้ ใจเชน่ เดียวกนั น่ีเป็นข่าว
ดีสาหรับทุก ๆ คนเลย

G: นน่ั แหละ และฉันกก็ ำลงั เนน้ ยำ้ ฉันกำลงั ทำซ้ำ ๆ ดว้ ยตัวของฉันเอง บทสนทนำท้งั หมดนี้คอื กำรที่
ฉันพูดถึงส่งิ ต่ำง ๆ ที่ฉันได้พดู ไปในบทสนทนำอืน่ ๆ อีกคร้ัง

มันคอื กำรทเี่ ธอได้ยินมนั อีกครง้ั และตอนน้ีเธอก็เขำ้ ใจมันทั้งหมด มันคือกำรรวบรวมทุกอย่ำงเข้ำ
ดว้ ยกนั รำวกับเธอกำลงั มุง่ ไปสู่กำร “รวบรวมเข้ำดว้ ยกนั จนสมบูรณ์” เธอจึงเกดิ ควำมรู้สกึ ยนิ ดที ีจ่ ะยอมรับ
“กำรเช้ือเชิญครั้งท่ีสำม”

จงทำกำรปลกุ เผำ่ พันธข์ุ องเธอ เพรำะนี่คือ “เวลำทส่ี มบรู ณแ์ บบสำหรับกำรเจรญิ เติบโต”

7

3

N: แล้วทาไมพระองค์จึงให้ความสาคญั กบั เรื่องน้ีเปน็ อย่างมากล่ะครบั ? ผมคิดวา่ พระเจ้าจะไม่
มองแค่จดุ เดียว และไม่เข้ามายุ่งกบั เรื่องอ่นื ๆ ในทางโลกซะอีก

พระองค์บอกผมเองไมใ่ ชห่ รือครับวา่ พระองค์พอใจกับสิ่งที่เปน็ อยู่ตอนน้ี ส่งิ ที่พระองค์กังวล
เก่ียวกบั วิถชี ีวติ ของผม และทกุ ๆ อย่างบนโลกนี้ ถา้ พระองค์เปน็ พระเจ้าของจักรวาลน้ีจริง ๆ และ
พระองค์มีความพึงพอใจ พระองค์จะไม่สามารถได้รับในส่ิงท่พี ระองคต์ ้องการไดอ้ ย่างไรกันละ่ ครบั ?

ผมหวังว่าน่จี ะเป็นคาถามที่ยตุ ิธรรม เพราะบางคนกาลังสับสน

G: ทุกคำถำมเป็นคำถำมท่ยี ุติธรรม โอกำสของเธอ (และโอกำสของทกุ คนท่ีได้รบั กำรระบตุ วั ตนแล้ววำ่
เปน็ ผ้ทู เ่ี ห็นวำ่ กำรชว่ ยเหลือผู้อื่นบนเส้นทำงของกำรววิ ฒั นน์ นั้ เป็นสว่ นหนงึ่ ในเส้นทำงของกำรววิ ัฒนข์ องพวก
เขำ) คือกำรทำสิ่งท่ีพวกเธอสำมำรถทำไดใ้ นกำรปลุกเผ่ำพันธ์ุของเธอ โดยเรมิ่ ตน้ จำกพฤติกรรมของเธอ มันคือ
สิง่ ทเี่ ธอทำ มันคอื สง่ิ ทเี่ ธอเปน็ อยูอ่ ยำ่ งไรในโลกใบนี้ สิ่งทีจ่ ะเขย่ำผ้คู นใหต้ ืน่ ขึน้ สิง่ ทจ่ี ะปลุกพวกเขำให้เหน็ ถึง
ควำมเปน็ ไปได้ที่พวกเขำเป็นอยู่

สิ่งท่เี ธอบอกกลำ่ วกบั ผู้อืน่ เป็นส่ิงทีม่ คี ณุ คำ่ กำรมีควำมกล้ำที่จะเผยแพรแ่ ละแบง่ ปนั แนวคิดทไี่ มเ่ ป็นที่
ยอมรบั กันอย่ำงกวำ้ งขวำงอำจทำใหผ้ ้คู นทั้งหลำยมองเห็นหนทำงได้อยำ่ งชดั เจนมำกขึ้น

สำหรับคำตอบจำกคำถำมของเธอคือ ฉันไม่ได้ “ต้องกำร” ให้เธอปลุกเผ่ำพนั ธุ์ของเธอมำกไปกวำ่ กำร
ท่ฉี ัน “ตอ้ งกำร” สิ่งใดก็ตำม เธอจงเขำ้ ใจให้ชดั เจนว่ำพระเจ้ำอำศัยอยูใ่ น “ควำมต้องกำร” ของกำรไมม่ ีอะไร
ไมว่ ำ่ อะไรกต็ ำมท่พี ระเจำ้ ต้องกำร พระเจำ้ สำมำรถมีได้หมด

แตพ่ ระเจำ้ กม็ ีควำมปรำรถนำ ควำมปรำรถนำของพระเจ้ำจะเป็นกำรเติมเชื้อเพลิงให้กับกลไกของกำร
สรำ้ งสรรค์ และนน่ั คือควำมปรำรถนำอันศักด์ิสิทธ์ทิ ่ีให้พลังกบั จกั รวำล

N: โอเคครบั ถา้ อย่างนนั้ ผมจะใชค้ าวา่ “ปรารถนา” แล้วกัน ถา้ พระเจา้ “ปรารถนา” ให้
มนุษยชาตติ ื่นรขู้ ึ้น และผมเขา้ ใจว่านี่เปน็ การรักษาและปรับปรงุ แกไ้ ขวิถีชีวิตของพวกเรา แล้วคาถามต่าง
ๆ กาลงั จะเกิดขึ้นใช่หรอื ไม่ครับ?

8

G: ควำมปรำรถนำของพระเจ้ำไมใ่ ช่ผลลัพธ์ทีเ่ กิดข้นึ โดยเฉพำะ แต่สิ่งมีชีวติ ในจกั รวำลของพระเจ้ำ
ได้รับอำนำจอยำ่ งเตม็ ทเ่ี พ่ือสร้ำงสง่ิ ท่ีพวกเขำต้องกำร หำกสรรพสงิ่ ในเอกภพไม่มีทำงเลือกแต่ตอ้ งทำตำมในส่ิง
ที่พระเจำ้ สงั่ ให้ทำ เธอจะต้องอำศัยอยู่ในจักรวำลทเ่ี ตม็ ไปด้วยเครอ่ื งจกั ร เปน็ มนุษยจ์ กั รกล หุ่นยนต์ หรือแอน
ดรอยด์

น่ีจะเป็นข้อโต้แย้งในจุดประสงคข์ องพระเจำ้ ที่ไดส้ รำ้ งสรรพสง่ิ ข้ึนในตอนแรก จดุ ประสงค์ดงั กลำ่ วคือ
กำรอนุญำตใหพ้ ระเจำ้ ไดม้ ปี ระสบกำรณ์ว่ำตนเองเปน็ อะไร พระเจ้ำคอื “ผสู้ รำ้ งทมี่ ีเจตจำนงอิสระจำก
ประสบกำรณ์ของตนเอง”

เป็นส่ิงสำคัญที่จะเข้ำใจว่ำพระเจ้ำเปน็ ทั้ง “ผู้สร้ำง” และ “ผู้ถกู สรำ้ ง” ไมม่ ีกำรแบ่งแยกระหวำ่ งสอง
สงิ่ นี้

N: ผมรู้ครับ ผมเขา้ ใจอยา่ งชัดเจนมาก ๆ ว่าไม่มีส่ิงใดท่ีไมใ่ ช่พระเจา้

G: น่ันคือควำมจริง พระเจ้ำมีประสบกำรณ์จำกกำรกระทำของกำร “สร้ำง” ไมใ่ ช่ผ่ำนกำรรอ้ งขอด้วย
ตนเองเพอ่ื ทจ่ี ะทำตำมคำสง่ั แตเ่ ป็นทำงตรงกันข้ำม คือกำรอนญุ ำตและเสรมิ พลังใหก้ บั เหล่ำผูส้ ร้ำงเม่อื ใดก็
ตำมที่พวกเขำปรำรถนำ

ในส่วนนีข้ องพระเจ้ำจะแสดงถึงลกั ษณะพน้ื ฐำนของทั้งหมด น่ันคือ อิสรภำพ (Freedom) เป็น
อิสรภำพอย่ำงแท้จริงในกำรสรำ้ งเท่ำท่ผี สู้ รำ้ งจะสำมำรถทำได้ โดยปรำศจำกขอ้ จำกดั ใด ๆ นค่ี ือพลงั ที่พระเจำ้
ได้มอบให้กบั สรรพสัตวท์ งั้ หลำย และเป็นพลังท่มี อบใหก้ บั มนษุ ย์

ตอนนี้เธอเข้ำใจแลว้ หรือยงั ? ควำมปรำรถนำของฉนั ไมใ่ ช่กำรท่มี นุษย์จะถูกปลกุ ให้ตน่ื รู้ขึ้นอย่ำงเตม็ ที่
ควำมปรำรถนำของฉนั คือกำรท่เี ธอมีอำนำจเสมอเพ่ือมี เพือ่ สร้ำง เพื่อกำรแสดงออก และเพ่ือมีประสบกำรณ์
ในส่งิ ใดก็ตำมท่ีเธอปรำรถนำ หำกนัน่ หมำยถึงกำรถกู ปลุกให้ตนื่ รู้ มนั จะเป็นสิ่งทีแ่ สนวิเศษ แต่ถ้ำพวกเธอไม่ต่นื
ร้ขู น้ึ กไ็ ม่เปน็ ไร ฉนั ไม่ได้มีควำมพงึ พอใจในเร่ืองนเี้ ว้นแตว่ ำ่ มันจะเป็นควำมพงึ พอใจของเธอ

N: ถา้ อยา่ งนนั้ ทาไมพระองค์ถงึ ไดข้ ยายความสาหรับการเชือ้ เชญิ ครัง้ ทสี่ ามล่ะครบั ? น่ีไม่ใช่การท่ี
พวกเราเข้าหาพระองค์ มนั ใหค้ วามรสู้ กึ วา่ พระองค์กาลงั เข้ามาหาพวกเรามากกว่า

9

G: แตเ่ ธอกำลังเขำ้ หำฉนั เธอถำมฉัน เธอทกุ คนถำมฉันเพื่อขอควำมชว่ ยเหลอื ทกุ ๆ สิง่ ท่ีเธอคดิ พดู
และอธิษฐำนกเ็ พ่ือบอกฉันว่ำเธอต้องกำรกำรเปลีย่ นแปลงในชีวิต และเธอตอ้ งกำรให้ชวี ิตบนโลกเกดิ ควำม
แตกต่ำง เธอจนิ ตนำกำรวำ่ ฉันไมไ่ ด้ยินส่ิงเหลำ่ น้หี รือ? ส่ิงท่ีชดั เจนคอื หนทำงเดียวในชวี ติ ของเธอ และชีวติ ของ
เผำ่ พันธ์เุ ธอกำลงั จะเปล่ียนแปลงไปในทำงท่ีดีขึน้ จำกกำรตื่นรู้ ดังนน้ั กำรตน่ื รจู้ งึ กลำยมำเปน็ วำระน้ี

ใชแ่ ล้วนีค่ ือวำระของเธอ คอื คำอธิษฐำนของเธอ นคี่ ือสงิ่ ทเ่ี ธอต้องกำร บทบำทของฉนั คอื กำรให้
อำนำจเธอเพ่ือสรำ้ งในส่งิ ทเ่ี ธอปรำรถนำ

และนน่ั คือสำเหตุที่วำ่ ทำไมฉันถงึ ขยำยควำมในกำรเชอื้ เชิญครั้งท่ีสำม

N: ขอโทษครบั แต่มนั ก็ยังให้ความรู้สึกราวกบั ว่า “การเชื้อเชญิ ” คอื การท่พี ระองค์เข้าหาพวกเรา
อยดู่ ี

G: ฉนั กำลงั จะตอบคำถำมน้ัน แต่อันดับแรกเธอต้องตอบคำถำมฉนั ก่อน เพรำะคนอ่ืน ๆ ท่ตี ดิ ตำมบท
สนทนำนี้อำจสงสยั ได้ คำถำมคือทำไมสิ่งนี้ถงึ สำคัญสำหรับเธอ? ทำไมเธอถึงใช้เวลำจำนวนมำกในกำรถำมว่ำ
“ใครถำมใคร?”

N: นัน่ ก็เพราะถา้ ท้ังหมดนค้ี ือการท่ีพระองค์เข้ามาหาพวกเรา มันสามารถให้ความรู้สึกเหมือนเป็น
คาส่งั ไมใ่ ชโ่ อกาส ผมรวู้ า่ พระองคไ์ ม่ให้ “คาสั่ง” หรอื “บทบัญญัติ” กับพวกเรา แต่การเชอ้ื เชิญของ
พระองค์อาจดเู หมือนหน่งึ ในหนังอาชญากรรม ในตอนท่ีดอน คอร์ลโี อนีพดู วา่ “ฉนั กาลงั จะทาใหเ้ ขาเปน็
ข้อเสนอท่เี ขาไม่สามารถปฏิเสธได้” ไม่ใชว่ ่าผมกาลงั เปรียบเทยี บพระองค์กบั อาชญากรนะครบั แต่...ผม
หมายถึง...ใครกนั ทบ่ี อกว่าไมป่ ฏิเสธพระเจา้ ?

G: จริง ๆ แล้วมีหลำยคนเลยละ่

N: โอเคครบั ผมไม่ควรถาม...แต่คาถามจรงิ ๆ ก็คือ นค่ี ือ “คาส่ัง” ของพระเจ้าจรงิ หรือ? พวกเรา
กาลังรบั คาบัญชาอยู่ท่ีนห่ี รอื ครบั ?

10

G: ไมใ่ ช่ มันกเ็ หมือนทเ่ี ธอบอกน่นั แหละ ฉนั ไม่ “บญั ชำกำร” ส่งิ ใดและผู้ใดก็ตำม ฉนั ไม่จำเปน็ ตอ้ งทำ
ลองคดิ แบบนส้ี ิ ถำ้ เพ่ือนหรอื คนรักของเธอเคำะประตูหนำ้ บ้ำนเธอ เธอจะไปหำพวกเขำหรอื พวกเขำจะมำหำ
เธอ?

N: แนน่ อนวา่ พวกเขาจะมาหาผม

G: แลว้ ถ้ำเธอเปดิ ประตแู ละเชญิ พวกเขำเขำ้ มำขำ้ งใน กำรเชือ้ เชญิ ของเธอนนั้ เป็นกำรบัญชำกำร หรอื
กำรตอบสนองดว้ ยควำมรักต่อผทู้ เี่ คำะประตขู องเธอ?

N: ดคี รับ เป็นการอุปมาท่ียอดเยี่ยม คือพระองค์กาลังบอกว่าพวกเราได้เคาะประตพู ระองค์

G: ลูกรกั เธอกำลงั ทำลำยมันลงจริง ๆ เธอและคร่งึ หน่ึงของเผำ่ พันธ์มุ นุษย์ เธอไม่สำมำรถไดย้ ินเสียง
เรยี กทดี่ ังทีส่ ุดในเผำ่ พนั ธ์ุของเธออยหู่ รอกหรือ? “ช่วยพวกเรำดว้ ย! ใครก็ได้ ไดโ้ ปรดชว่ ยใหพ้ วกเรำ
เปลี่ยนแปลงดว้ ย”

N: ใช่ครบั ผมไดย้ นิ มนั เกดิ ข้นึ ภายในหวั ใจของผม ผมได้ยนิ มัน

G: ดงั นั้นฉันจงึ มำเพ่ือขยำยควำมถึงกำรเช้ือเชญิ คร้ังทีส่ ำม

N: ยังมีผ้คู นทจี่ ะพดู ว่า คณุ คือพระเจา้ แต่พวกเราไมใ่ ช่ แทนที่พระองค์จะเชญิ ชวนมนษุ ยท์ ั้งหลาย
ให้ต่นื รใู้ นเผา่ พนั ธ์ุของพวกเขาเอง ทาไมพระองคไ์ ม่ทาเช่นน้นั ?

G: ฉันพดู ซำ้ แล้วซำ้ อีก หน้ำที่ของพระเจ้ำคอื ช่วยให้เธอทำให้มันเกดิ ขึ้นในสงิ่ ท่เี ธอต้องกำรให้เกดิ
ไมใ่ ชท่ ำให้มนั เกิดขึ้นเพื่อเธอ บทบำทของฉนั คอื กำรให้อิสระและมอบวิธีกำรในกำรสร้ำงใหเ้ กิดควำมจรงิ
ออกแบบอนำคตของตวั เธอเอง ทำให้ผลลัพธบ์ งั เกดิ ขน้ึ ด้วยตวั ของเธอเอง

ประเดน็ ของฉนั ก็คือกำรใหเ้ ธออยู่ในบทบำทของ “ผสู้ รำ้ ง”

11

ฉนั ไม่เคยตง้ั ใจให้มนษุ ย์เปน็ คนทำงำนผลติ แบบสำยกำรผลิต (Assembly line) และรวบรวมทกุ สง่ิ ที่
ฉนั ได้ออกแบบไว้ ควำมตงั้ ใจของฉันต้ังแต่เริ่มแรกคอื กำรใหเ้ ธออยใู่ นกระดำนแบบรำ่ ง และให้คิดออกแบบสง่ิ
ตำ่ ง ๆ ขึน้ มำได้เอง

N: จากนน้ั พระองค์ก็จะอยใู่ นสายการผลติ และรวบรวมสง่ิ ที่พวกเราออกแบบไวเ้ ขา้ ดว้ ยกัน!

G: ตำฉนั บำ้ งแลว้ ละ่ ทจี่ ะพดู ว่ำ “น่นั เป็นกำรอุปมำทย่ี อดเยี่ยม”

สำยกำรผลิตจะทำกำรจัดหำวิธกี ำรใหก้ บั นกั ออกแบบที่นำควำมคดิ ตำ่ ง ๆ มำอยใู่ นควำมเปน็ จรงิ แตก่ ็
มขี ้อจำกดั บำงอย่ำง ในกรณีน้ี ฉันจะไมร่ วบรวมชน้ิ ส่วนนนั้ เพือ่ ระเบดิ โรงงำนท้ังหมด

แนน่ อนพวกเรำกำลังพดู ในเชิงเปรียบเทยี บ...

N: ดังนนั้ พวกเราสามารถจบวิถีชีวิตของเราบนโลกได้...

G: ...ถำ้ น่ันเปน็ สงิ่ ทเี่ ธอเลอื ก...

N: ...แต่พวกเราไมส่ ามารถ “แยกชน้ิ สว่ น” “สายการผลิต” ได้ พวกเราสามารถสง่ ผลกระทบต่อ
ความจริงเฉพาะแห่งได้ แตพ่ วกเราไมส่ ามารถส่งผลกระทบต่อ “ความจรงิ ขั้นสูงสดุ ได้”

G: ถูกตอ้ ง เธอเข้ำใจมนั แลว้ ล่ะ

N: ดังนัน้ ถา้ วา่ กันตามทีพ่ ระองคเ์ ปรยี บเปรย พระองคก์ าลังเชญิ พวกเราไม่ให้ก่อไฟข้นึ บนโต๊ะรา่ ง
แบบ

G: ถูกต้อง และตอนนบ้ี ำงส่วนของเธอ (เปน็ ส่วนทเี่ ล็กน้อยของเธอ แต่ไมถ่ ึงขนำดทำอันตรำยตอ่ ตวั
เธอ) กำลังประพฤติตัวคลำ้ ยเดก็ เลน่ กับไม้ขดี ไฟ

12

N: โอ.้ ..
G: ใช่ แตส่ ่งิ นั้นแหละคอื สงิ่ ท่ีทำใหเ้ กิด “เวลำทีส่ มบูรณแ์ บบสำหรบั กำรเจรญิ เตบิ โต”
N: เป็นเพราะพวกเรากาลังเรมิ่ รูส้ ึกร้อนใช่ไหมครบั ?
G: อปุ มำไดเ้ ยีย่ มอีก ถำ้ ว่ำตำมนั้นก็ใช่... เธอกำลงั รู้สกึ รอ้ นและเธอยังสำมำรถนำไม้ขีดพวกน้นั ออก
จำกมอื ได้

13

4

N: ผมรู้ว่ามันอาจดูเหมือนไม่ไดม้ าจากการกระทาของพวกเรา แต่มนุษยต์ ้องการเอาตัวรอดจรงิ ๆ
นนั่ คอื สาเหตุท่วี ่าทาไมพวกเราถงึ ร้องไดเ้ พือ่ ขอความช่วยเหลือ มนษุ ยส์ ่วนใหญพ่ ูดว่า “การเอาตัวรอด”
คือสัญชาตญาณข้ันพน้ื ฐาน

G: ควำมจรงิ แลว้ กำรเอำตวั รอดไม่ใชส่ ญั ชำตญำณขัน้ พื้นฐำนของพวกเธอ ถ้ำเธอทำตำมสัญชำตญำณ
ขั้นพนื้ ฐำน กำรเอำตวั รอดในเผ่ำพนั ธ์ุของเธอจะไมเ่ กดิ ปัญหำขนึ้ มันจะเปน็ ส่ิงที่รบั ประกันได้

N: ผมรู้ครบั

G: กำรเอำตวั รอดของมนุษยค์ ือกำรแสดงออกถึงควำมเป็นตัวตนของมนุษย์อย่ำงแท้จริง ซ่ึงนัน่ กค็ ือ
พระเจ้ำหรือควำมศกั ด์สิ ทิ ธ์ิ ถ้ำพูดในแงข่ องมนุษย์กค็ ือ “ควำมรกั อนั บริสทุ ธิ์” คอื รักแบบไมม่ เี ง่ือนไขและ
แสดงออกในทกุ ๆ ดำ้ น นั่นคือแรงกระตุ้นขนั้ พนื้ ฐำน คือสำเหตทุ ่ีว่ำทำไมมนุษย์ถึงว่ิงเข้ำหำส่งิ กอ่ สรำ้ งที่มไี ฟ
ลุกลำมมำกกว่ำอยูห่ ำ่ งจำกมัน ถำ้ พวกเขำไดย้ ินเสียงร้องไห้ของเด็ก

ในระดบั สงู ทส่ี ุด เมอ่ื ต้องตดั สินใจอยำ่ งเรง่ ด่วนทส่ี ดุ ผู้คนส่วนใหญ่จะไม่ยืนชั่งน้ำหนกั ถึงโอกำสของ
กำรเอำตวั รอดในขณะท่ีเด็กกำลงั รอ้ งไห้ พวกเขำกระทำในส่งิ ท่ีเป็นธรรมชำตอิ ยำ่ งแท้จริง

ในชว่ งเวลำเชน่ น้เี ธอเขำ้ ใจว่ำไมม่ ที ำงทเ่ี ธอสำมำรถจบชีวติ ได้ จิตวิญญำณของเธอ แก่นแท้ของสิง่ ท่ี
เธอเป็นจะมชี ีวติ อยู่ตลอดไป และในสว่ นที่ลึกท่ีสดุ ทอ่ี ยู่ภำยในของเธอเข้ำใจอย่ำงชดั แจง้ เกย่ี วกับเรือ่ งน้ี กำร
เอำตัวรอดจึงไมเ่ ป็นปัญหำ มันไม่ใชค่ ำถำมของกำรทเี่ ธอจะมชี วี ติ อยู่ แตม่ ันคือกำรทีเ่ ธอจะมีชีวิตอยู่ไดอ้ ย่ำงไร
ไม่ว่ำจะอีกย่ีสบิ ปหี รือย่สี บิ นำทีกต็ ำม

ตอนนม้ี นั เป็นควำมจรงิ ทีเ่ ธออำจมคี วำมปรำรถนำอย่ำงแรงกลำ้ เพื่ออยู่กับรำ่ งกำยในปัจจุบนั เป็น
เวลำนำนกว่ำยสี่ ิบนำที แต่สญั ชำตญำณขัน้ พน้ื ฐำนของเธอแสดงออกถงึ ควำมศักดิ์สทิ ธิ์โดยเปน็ บคุ ลำธษิ ฐำนซง่ึ
ให้ควำมสำคญั กับควำมรักโดยไมม่ ีเงื่อนไขและควำมปรำรถนำ

นำ่ เศรำ้ ใจท่ีไมใ่ ชท่ ุก ๆ สมำชิกในเผำ่ พันธ์ุของเธอจะมีประสบกำรณ์กบั ระดับน้ีในระหว่ำงช่วงเวลำ
ธรรมดำๆ ของชวี ติ ควำมจริงแลว้ มเี พียงไม่ก่ีคนหรอก มนั ง่ำยทจ่ี ะหลงทำงในเขำวงกตของชีวิต

14

มเี พยี งช่วงเวลำวกิ ฤติท่ีสดุ เท่ำนนั้ เปน็ ช่วงเวลำที่ “ชิปประมวลผลไม่ทำงำน” ซ่ึงมนษุ ย์ส่วนใหญ่
กระทำรำวกบั ว่ำพวกเขำ “ไม่มีสติ” (เพรำะพวกเขำเปน็ เชน่ น้ันจรงิ ๆ) พวกเขำกำลงั ติดตำมแรงกระตุน้ ของจติ
วิญญำณแทน

N: ถ้าหากมนุษยท์ าตามแรงกระตุ้นของจติ วญิ ญาณในทกุ ๆ ช่วงเวลา พวกเขาจะสามารถสร้าง
สวรรค์บนโลกไดใ้ นชัว่ ขา้ มคืน พวกเขาสามารถทามนั ได้โดยมองดูทุก ๆ นาทีของทกุ ๆ วันว่าเปน็ ด่ัง
ช่วงเวลาทสี่ ิ่งปลกู สร้างกาลงั ถูกเผาไหม้ แลว้ พวกเราจะเขา้ ถงึ ธรรมชาติได้ง่ายและรวดเร็วยง่ิ ขึน้

G: น่ีคือสิ่งทีท่ กุ คนที่ได้รบั กำรระบุตัวตนใหช้ ว่ ยปลุกเผำ่ พันธุ์ของเธอกำลังจะลงมอื ทำ พวกเขำจะทำ
ตำมแรงกระตุ้นของจิตวิญญำณในทุกขณะ พวกเขำจะกระตนุ้ ผู้อนื่ ให้ลงมือทำแมใ้ นขณะทพ่ี วกเขำมองหำ
ตน้ แบบท่ีจะทำส่ิงนีใ้ หส้ ำเรจ็ ดว้ ย

แตจ่ งจำไวว้ ่ำเผ่ำพนั ธุ์ของเธอเป็นเผำ่ พนั ธ์ทุ ยี่ งั เด็กมำกๆ ดงั น้นั จึงไมม่ ผี ู้คนจำนวนมำกหรอกที่เขำ้ ใจวำ่
ทำไมผู้คนถึงอยูบ่ นโลก และไมย่ อมรับถงึ กำรมีชีวิตอันเปน็ นริ นั ดร์กบั พระเจำ้ หำกมนุษย์จินตนำกำรถงึ กำรมี
ชวี ติ อนั เป็นนริ ันดร์ในรูปแบบตำ่ ง ๆ สว่ นใหญแ่ ลว้ มนุษยจ์ ะเชอ่ื ว่ำมนั เป็นบำงส่วนของกำรได้รบั รำงวัลหรอื กำร
โดนลงโทษตลอดไปจำกอำณำจกั รของพระเจ้ำรำวกบั วำ่ มันเปน็ ระบบคุณธรรมนิยม (Meritocracy)

ดงั นน้ั พวกเขำจึงสร้ำงโลกแห่งกำร ไดร้ ำงวัล หรอื โดนลงโทษ โดยสะท้อนถึงควำมจริงแท้ทำง
กำยภำพ ซ่ึงเป็นควำมไมเ่ ข้ำใจทไี่ ม่ถูกต้องเกย่ี วกบั “ควำมเปน็ จริงสงู สดุ ”

N: ใช่ครับผมรู้ พวกเราพดู เกย่ี วกับแนวคดิ ทผ่ี ิดพลาดมาก่อนหนา้ นีแ้ ล้ว ในบทสนทนาก่อนหนา้

G: ตอนน้ียอ้ นกลับไปถงึ ประเด็นกอ่ นหนำ้ กนั เถอะ ประเด็นทีพ่ วกเธอสว่ นใหญต่ ้องกำรให้เผำ่ พนั ธ์ขุ อง
เธอมชี วี ิตอยตู่ ่อไปไดใ้ นรปู แบบทำงกำยภำพปัจจุบนั เธอต้องกำรให้ลกู หลำนของเธอได้รับโอกำสแบบเดียวกนั
กบั เธอ โอกำสทจ่ี ะมีประสบกำรณ์กบั โลกทแ่ี สนวิเศษ สภำพแวดล้อมที่แสนสวยงำม และพบกบั กำรแสดงออก
ดังกล่ำวในชวี ิต

ใชแ่ ล้วนี่คือกำรประชด แม้วำ่ เธอจะบอกกบั ตวั เองวำ่ เธอต้องกำรใหเ้ ผำ่ พนั ธข์ุ องเธอแก้ไชปรับปรงุ วถิ ี
กำรดำเนินชวี ติ แตก่ ็มีพวกเธอหลำยคนกระทำในสงิ่ ทท่ี ำให้มนั ยำกมำก

15

N: พวกเราไมไ่ ดต้ ้ังใจครับ

G: ไม่ ไม่ไดต้ ้งั ใจ แต่มันคือประเดน็ เผำ่ พันธุ์ของเธอไม่ได้ “ตัง้ ใจ” ในเร่ืองทว่ี ำ่ พวกเธอจะใช้ชวี ติ อยู่
รว่ มกนั เปน็ หมอู่ ย่ำงไร หลำยคนในหมู่พวกเธอพูดและกระทำในแบบอน่ื และนี่คือเร่ืองสำคัญทส่ี ุดท่ีเผ่ำพันธุ์
มนษุ ยก์ ำลังเผชิญ ถ้ำเธอต้องกำรประโยชน์จำก “เวลำทีส่ มบรู ณแ์ บบในกำรเจริญเติบโต” กับเผำ่ พนั ธ์ุของเธอ
จงทำใหพ้ วกเธอมีชวี ติ อยู่กบั รูปแบบทำงกำยภำพอนั ยอดเยี่ยมและแสนวิเศษ

N: และพวกเรากก็ าลงั ขอความชว่ ยเหลืออยา่ งเล็กน้อยอยนู่ ่ีไงครับ เพราะวา่ “รูปแบบทาง
กายภาพ” ของพวกเราไมไ่ ด้วเิ ศษและไม่เป็นทน่ี ่าพอใจสาหรบั สมาชิกหลายคนในเผ่าพนั ธข์ุ องพวกเรา
ระบบส่วนใหญ่ที่พวกเราทกุ คนนามาสรา้ งชวี ติ ให้ดีข้ึนบนโลกใบนี้ไมก่ อ่ ให้เกดิ ผลลัพธเ์ หล่านั้น

ตวั อย่างเชน่ ระบบการเมอื งของพวกเราได้สรา้ งความขัดแยง้ ข้นึ อย่างต่อเน่ือง ระบบเศรษฐกิจทา
ใหผ้ ้คู นยากจนเพ่มิ ขน้ึ และเกิดความไม่เท่าเทยี มกนั เป็นอย่างมาก ระบบสาธารณสขุ มีไม่เพยี งพอที่จะขจัด
ความไม่เท่าเทยี มในการเข้าถึงยาแผนปัจจบุ นั และบรกิ ารดา้ นสขุ ภาพ ระบบสังคมของพวกเราสร้างความ
ไม่ลงรอยกันและสรา้ งความเหลือ่ มล้ามากข้นึ เร่อื ย ๆ เพอ่ื ทีพ่ ูดวา่ ไม่มีส่ิงท่ไี ม่ยตุ ธิ รรม

และสงิ่ ท่นี ่าเศรา้ มากท่สี ุดจากทั้งหมดนี้กค็ อื ระบบจติ วญิ ญาณของพวกเรามีวถิ ีทางมากมาย และ
มีสถานทมี่ ากมายทีก่ อ่ ใหเ้ กดิ ความชอบธรรมอนั ขมข่ืน ความไม่อดทนอดกลัน้ อย่างนา่ ตกใจ ความโกรธที่
แพรก่ ระจายไปท่วั ความเกลียดชังทีฝ่ ังลึก และความรุนแรงท่ีตนเองคดิ วา่ ถูกต้อง (self-justified
violence)

G: เธอเห็นแล้วใช่ไหมวำ่ เธอตนื่ รู้แล้ว? เธอกำลงั สงั เกตเห็นสิ่งเหลำ่ นีไ้ ด้อย่ำงชดั เจน แน่นอนมันมี
ขอ้ ยกเว้น แตก่ ำรประเมนิ โดยรวมของเธอคือหลักฐำนที่อยู่ในทกุ ๆ แห่ง

16

5

N: ผมไม่ได้ต้องการช้ใี ห้เห็นว่ามันไม่มีอะไรแต่มัน “เกิดอะไรขึน้ ” ผมต้องการพูดเกยี่ วกับวธิ กี าร
ง่าย ๆ ท่ีสามารถทาให้พวกเราเปล่ียนแปลงสง่ิ ต่าง ๆ ได้ ดว้ ยการเปลี่ยนแปลงอย่างง่ายเพียงคร้ังเดยี วใน
จิตสานึกหมู่ของพวกเรา

G: มันจะง่ำย งำ่ ยอยำ่ งน่ำท่งึ เลยละ่ แตเ่ ธอไม่สำมำรถเปล่ยี นแปลงสงิ่ ตำ่ ง ๆ ได้หำกเธอไมร่ ้วู ำ่ เธอ
ต้องกำรเปล่ยี นแปลงอะไร ดังน้ันกำรพดู คยุ กนั ถงึ ส่ิงที่เปน็ ไปอยำ่ งไมด่ นี ้ันมีประโยชนม์ ำก มันทำให้มนุษยชำตริ ู้
ว่ำต้องปรบั ปรงุ อะไรบำ้ ง นี่เป็นเรือ่ งจริงโดยเฉพำะอยำ่ งยิ่งกับคนทีย่ ึดคติ “ไม่เหน็ สิง่ ชว่ั ร้ำย ไมไ่ ดย้ นิ สงิ่ ชว่ั ร้ำย
ไมพ่ ูดสิ่งชว่ั รำ้ ย” ไวใ้ นจติ ใจ และไม่ไดม้ องว่ำส่งิ เหลำ่ น้ีเปน็ เรื่องปกติ

N: ครับ แต่ผมเห็นไดเ้ ลยว่าตอนนจ้ี ะมพี วกแกต้ ัวมาพูดว่า “เด๋ียวก่อนนะ! พวกเราได้
เจริญกา้ วหน้าไปมากแล้ว!”พวกเขาจะพูดวา่ พวกเราตอ้ งมองดูวา่ มนษุ ยชาตเิ จริญก้าวหนา้ มาไกลมากแค่
ไหน และพวกเขาก็จะยนื ยนั อย่างแม่นยาว่าส่ิงต่าง ๆ ไม่ไดแ้ ยไ่ ปว่าทพี่ วกเราเคยเปน็

G: แลว้ เธออยำกจะพดู อะไรกับพวกเขำเหลำ่ นน้ั ล่ะ?

N: ผมอยากพดู ว่า “ใช่ แตน่ นั่ นะ่ เหรอ?” น่นั คอื สิ่งท่พี วกเราสามารถพูดไดม้ ากที่สุดเก่ียวกับ
ประสบการณ์ในระดบั โลกของเราหรอื ? สิ่งต่าง ๆไม่ได้เลวร้ายอยา่ งที่พวกเราเคยเปน็ ! พวกเราไมส่ ามารถ
พดู ไดใ้ ชไ่ หมวา่ อย่างน้อยนนั้ เผ่าพันธุ์ของพวกเราสดุ ท้ายกก็ ลายเปน็ อารยธรรม?

จากนัน้ ผมอยากเชิญพวกเขาให้มาเป็นผตู้ ดั สนิ และผมอยากจะชี้ให้เหน็ ถึงส่ิงตา่ ง ๆ ทผี่ คู้ น
จานวนไม่มาก รู้ หรือคิดเก่ียวกับสิ่งนนั้ หรืออยากคิดเกี่ยวกับส่ิงนน้ั

G: เชน่ อะไรบ้ำงล่ะ?

N: เชน่ ความจรงิ ท่ีว่าตอนน้ีมผี ู้คนมากกวา่ 1.5 พนั ลา้ นคนไม่มีไฟฟา้ ใช้ในศตวรรษที่ 21 เชน่
ความจริงท่ีวา่ มีผูค้ นมากกว่า 1.6 พันล้านคนไมส่ ามารถเข้าถงึ ห้องน้าสะอาดได้ เชน่ ความจริงท่วี ่ามีผคู้ น
จานวนมากกวา่ 2.5 พนั ลา้ นคนไมม่ หี ้องนา้ ใช้

17

ในตอนน้บี างเรอ่ื งจากข้างต้นอาจดูเหมือนวา่ มันแค่ไมส่ ะดวกสบายเฉย ๆ แต่สภาวการณเ์ หล่านี้
มีความหมายอย่างมาก มีเด็กมากกวา่ 19,000 คนบนโลกใบนี้เสียชีวติ ลงในแต่ละวันจากปญั หาสขุ ภาพที่
ป้องกันได้ เชน่ โรคมาลาเรีย ท้องร่วง ปอดอักเสบ

และน่ีคือปัญหาทพ่ี วกเราสามารถแก้ไขได้ในช่วั ข้ามคืนถ้าพวกเราอยากทาจรงิ ๆ :เด็กมากกว่า
650 คนบนโลกนี้เสียชีวิตลงทกุ ชัว่ โมงจากความอดอยาก

ในขณะเดียวกนั 85 คนรวยทีส่ ดุ ในโลกไดถ้ อื ครองทรัพย์สนิ มากกกว่า 3.5 พันลา้ น...น่นั คอื
คร่งึ หนง่ึ ของประชากรบนโลก...ท่ไี ด้รวมกันแล้ว

หลายคนยืนยันวา่ มนั ไม่มีอะไรผิดปกติ และสถิติสุดทา้ ยข้างต้นนไี้ มไ่ ดม้ อี ะไรต้องทากบั สถิตกิ อ่ น
หน้า ดงั นั้นผมอยากบอกกบั เหลา่ ผแู้ ก้ตวั ท้ังหลายว่า “คุณคดิ อะไรอย?ู่ น่ีคือเผ่าพันธท์ุ มี่ ีอารยธรรมงั้น
เหรอ?” พระองค์คิดว่าคาตอบของพวกเขาจะออกมาเปน็ อยา่ งไรล่ะครบั ?

G: แล้วเธอคิดวำ่ พวกเขำจะตอบมำว่ำอยำ่ งไรล่ะ?

N: ดี ความจริงแล้วผมมีบทสนทนารูปแบบน้ี และผู้คนจานวนมากจะเร่ิมปกป้องตัวเอง
โดยเฉพาะอย่างย่ิงหากพวกเขาอยใู่ นสดั ส่วนจานวนนอ้ ยของประชากรโลกที่ยึดถือหรือครอบครองความ
มง่ั คั่งและทรพั ยากรโลกท่มี ีสัดสว่ นจานวนมากทสี่ ุด พวกเขาพูดว่าผู้ที่ “มี” กาลังทาดที ีส่ ดุ เพือ่ ใหค้ นที่
“ไมม่ ”ี ไดร้ ับมากข้นึ และหลายคนในหมู่พวกเขาถ้าไมใ่ ชค่ นสว่ นใหญ่ก็ถือว่าไดท้ าในส่ิงทีด่ ที ส่ี ดุ แล้ว น่ี
ไมใ่ ชป่ ัญหาเฉพาะบคุ คล มนั คือปญั หาในสถาบนั ของสังคม นี่คอื วิธีท่ี “ระบบ” จัดต้ังข้นึ มันคอื โครงสร้าง
ทางเศรษฐกจิ

G: พวกเธอคอื เผ่ำพนั ธท์ุ ย่ี งั เด็ก พวกเธอยังพยำยำมคน้ หำวิถที ำงได้

N: ผลท่ไี ดค้ อื มีหลายคนท่ีอธิบายถึงเผ่าพนั ธ์ขุ องพวกเราราวกับวา่ มี “อารยธรรม” ทั้ง ๆ ท่ีความ
จริงแลว้ พวกเรายงั คงกาลังสรา้ งมันข้ึนมา และเรายังมีการใช้อาวธุ อนภุ าพทาลายล้างสงู ในชมุ ชน ผมจึง
สงสยั ว่าน่นี ะ่ หรอื อารยธรรม?

18

หลายคนอธิบายวา่ เผา่ พันธข์ุ องเรามอี ารยธรรมท้ัง ๆ ทค่ี วามจริงพวกเรายงั ฆ่ามนษุ ย์โดยเจตนา
เพ่อื เปน็ วิธกี ารสอนมนษุ ย์วา่ การฆ่ามนุษย์โดยเจตนาน้นั เป็นส่งิ ท่ีไม่ดี และพวกเรากย็ ังมองไม่เห็นความ
ขดั แยง้ ผมสงสยั วา่ นมี่ นั สมเหตสุ มผลเหรอ?

หลายคนอธบิ ายวา่ เผ่าพันธุข์ องเรามอี ารยธรรมท้ัง ๆ ท่ีความจริงแล้วพวกเรายงั อ้างว่าพระเจา้ ท่ี
เปี่ยมไปด้วยความรักไมต่ ้องการใหผ้ คู้ นเพศเดยี วกันแตง่ งานกนั (ผูค้ นท่มี เี ช้ือชาติ ศาสนา ชาตพิ นั ธุ์ หรอื
วัฒนธรรมแตกต่างกนั ดว้ ย) และผมยังสงสยั วา่ อะไรคอื คานยิ ามของความรัก?

หลายคนอธบิ ายวา่ เผ่าพนั ธุข์ องเรามอี ารยธรรมทั้ง ๆ ทค่ี วามจริงแล้วพวกเรายงั ฆา่ และกินสตั ว์
แบบเปน็ ๆ และแกล้งทาเปน็ ว่าสัตว์เหล่านน้ั ไมไ่ ดม้ กี ารตระหนักรู้อยา่ งเพียงพอถึงประสบการณข์ อง
“ความทกุ ขท์ รมาน” ในแบบที่มนั เป็น หรือไมส่ าคญั แม้วา่ พวกมันจะประสบกับความทกุ ข์ทรมาน
เน่อื งจากมนุษยม์ ีอานาจเหนือพวกมันและจะทาอะไร อย่างไร และเมอ่ื ไรก็ได้ กบั พวกมันตามท่ีมนษุ ย์
ต้องการ และผมยังสงสัยวา่ พวกเราเห็นวา่ เผ่าพนั ธ์ุมนุษย์มี “มนุษยธรรม” ได้อย่างไร?

หลายคนอธบิ ายว่าเผ่าพันธ์ขุ องเรามีอารยธรรมท้ัง ๆ ท่ีความจรงิ แล้วพวกเรายังสบู บุหร่ี บรโิ ภค
สารกอ่ มะเรง็ และเพกิ เฉยถึงจานวนผู้คนมหาศาลทีม่ คี วามทกุ ข์ทรมานจากสงิ่ ทพ่ี วกเราทากับพวกเราเอง
อีกทั้งพวกเรายังใชแ้ อลกอฮอลแ์ ละยาเสพติดในทางท่ผี ิด แล้วแกลง้ ทาเป็นว่าพวกเรารบั มือกับสาร
เหลา่ นั้นได้ ทัง้ หมดน้ีพวกเราไมไ่ ด้กาลงั รับมือกับมัน และการมองเห็นสง่ิ เหล่านีก้ าลังเปลี่ยนแปลง
บคุ ลกิ ภาพของเราซ่ึงเป็นรากฐานการเป็นอยขู่ องพวกเรา ซ่งึ ผมยังสงสัยว่า ส่ิงเหล่านี้คือการประเมินความ
ฉลาดของพวกเราใช่หรือไม?่

G: สภำวกำรณเ์ หลำ่ นก้ี ำลังบ่งบอกถึงตวั พวกเขำได้อยำ่ งชัดเจน เห็นได้ว่ำวิถีทำงเหล่ำนน้ั ก่อใหเ้ กดิ
“เวลำทส่ี มบรู ณแ์ บบสำหรบั กำรเจริญเติบโต” เม่อื หำ้ สบิ ปีหรือแม้กระทั่งยสี่ ิบปที ี่แลว้ ก่อนท่ีจะมีกำร
แพร่กระจำยของอินเทอรเ์ นต็ และกำรเข้ำถึงส่ือออนไลน์อย่ำงกว้ำงขวำงไปท่วั โลก ผ้คู นสังเกตเห็นสภำวกำรณ์
เหล่ำน้ันไดน้ ้อยกว่ำตอนนี้มำก

N: ผมเหน็ ดว้ ยกบั ส่ิงที่พระองคก์ ล่าวครบั นี่เปน็ “เวลาที่เหมาะสม” ของมนุษยชาตสิ าหรับการทา
บางสง่ิ บางอย่างกับสง่ิ เหล่านีไ้ ด้ เพราะตอนน้ีทุกคนสามารถรับรไู้ ด้ ใครกต็ าม ไม่ใช่เพียงแค่ผู้คนสว่ นนอ้ ย
ท่ีกาลังอา่ นอยู่นี้ แตอ่ งคก์ รตา่ ง ๆ สถาบันการศึกษา หรือหนว่ ยงานของรัฐ สามารถตระหนกั รถู้ งึ ปัญหา
เหลา่ นี้และรับรถู้ ึงการแพร่หลายของปัญหาเหล่านไี้ ด้เช่นกนั

พวกคุณสามารถจินตนาการไดห้ รอื ไม่วา่ ผูค้ นจานวน 1.6 พันลา้ นคนไม่สามารถเข้าถงึ ห้องน้า
สะอาดได้ในไตรมาสแรกของศตวรรษที่ 21 บนโลกที่พลเมอื งคิดว่าตนเองววิ ัฒนแ์ ล้ว ?

19

G: น่นั คอื เธอกำลงั เหน็ ว่ำเธอไม่สำมำรถแก้ไขปัญหำทเ่ี ธอไมร่ ูเ้ กีย่ วกับมนั ได้ ดงั น้ันเรำควรเฉลมิ ฉลอง
เม่ือเรำร้เู กยี่ วกบั ปัญหำและพูดคยุ ถงึ ปญั หำใหม้ ำกย่ิงขึ้น เพรำะมนั จะสรำ้ งบรรยำกำศที่สมบรู ณแ์ บบภำยใต้
สภำวกำรณท์ ่ใี นทีส่ ดุ เรำกส็ ำมำรถสรำ้ งสรรค์วธิ กี ำรแก้ไขปัญหำได้

N: แน่นอนครบั ! หรอื จะว่าอีกอยา่ งหน่งึ กค็ ือ ความจาเป็น/ความสาคัญคือตน้ เหตขุ องการ
สรา้ งสรรค์ ผมหวงั เป็นอย่างยิ่งวา่ การร่วมมอื กันของมนุษย์จะกลายเปน็ การแสดงออกถึงความสนุกสนาน
และความสาเรจ็ มากท่ีสดุ ของชวี ติ ในจักรวาล ผมเข้าใจอยา่ งแจ่มชัดว่าพวกเราเป็นอะไร แต่ “การ
ตัดสินใจเพียงครั้งเดียว” จะเปน็ การสร้างสรรค์ส่ิงเหล่านี้

G: แล้วอะไรคือกำรตดั สนิ ใจคร้งั เดยี วละ่ ?

20

6

N: ผมเช่อื ว่าพวกเราสามารถเปลี่ยนแปลงประสบการณ์ของเผ่าพนั ธุ์ได้ในระดบั โลก โดยตดั สนิ ใจ
ทจ่ี ะเร่มิ ทาการสารวจอย่างเปดิ เผย จรงิ ใจ และไม่จากดั จากนน้ั จึงยอมรับดว้ ยความเบิกบานใจกับความ
จริงท่วี า่ “พวกเราเป็นใคร”

G: เยี่ยม

น่เี ป็นกำรตัดสนิ ใจที่ส่งผลกระทบอย่ำงมหำศำลเลยทีเดยี ว ซ่งึ มันเกี่ยวข้องกับกระบวนกำรววิ ฒั นข์ อง
เธอดว้ ย เธอจงจำไว้วำ่ สิ่งท่ีพวกเรำกำลังสนทนำกันอยู่นไ้ี ม่เพียงแค่จะเปลี่ยนสภำวกำรณ์ของโลก แต่มันจะ
เปล่ยี นสภำวกำรณใ์ นชีวติ ส่วนตัวของทุกคน และมนั จะกลำยเปน็ ประสบกำรณท์ ี่เกดิ ขึ้นในแต่ละวันของทุก ๆ
คน

กำรเชือ้ เชิญครงั้ ท่สี ำมเกย่ี วข้องกบั กำรทีบ่ ุคคลแต่ละคนจะดำเนินชีวติ อยำ่ งไร วิถที ำงของควำมรูส้ ึก
และอะไรคือส่ิงที่จะปรำกฎต่อไป เธอสำมำรถเปลีย่ นแปลงตัวเองได้หำกเธอตอบรบั กำรเชอ้ื เชญิ ให้ปลุกสำย
พนั ธ์ุ เพรำะมันก็เหมือนกับที่ฉันบอกตอนแรกนนั่ แหละว่ำ หนทำงท่ีเรว็ ทส่ี ุดของกำรปลุกตัวเองคือกำรปลุก
ผูอ้ ืน่

เมอ่ื เธอเร่ิมจดจ่อกบั สิง่ น้ี เธอจะตระหนักได้ว่ำเธอน้นั ได้ “ตนื่ รู้” แล้ว และน่ีจะทำให้ทุกอยำ่ งแตกต่ำง
ออกไป มนั จะเปลี่ยนวิธีกำรคิด วธิ กี ำรพดู วิธกี ำรกระทำ และวิธีกำรทีเ่ ธอเลือกทจ่ี ะ “เป็น” ในทกุ ๆ ขณะ
และในทุก ๆ สถำนกำรณ์ อีกทง้ั มนั ยังจะสง่ ผลตอ่ สง่ิ ทด่ี ึงดูดเข้ำมำในชีวิตเธอ และสง่ ผลตอ่ วธิ ีกำรทเี่ ธอจะไดม้ ี
ประสบกำรณ์ไม่วำ่ ทำงใดกต็ ำม

N: ตอนนผ้ี มมีอีกคาถามเดยี ว คอื ไม่วา่ มนษุ ยชาติจะทาการ “ตัดสินใจครง้ั เดยี ว” หรอื ไมน่ น้ั แต่
ผมเช่อื วา่ มนุษย์สามารถทาได้ครบั มนั ไมใ่ ชก่ ารวาดวิมานในอากาศ ไมใ่ ชส่ งิ่ ทอี่ ยู่ไกลเกนิ เอือ้ ม และไมใ่ ช่
สิ่งท่ีเป็นไปไม่ได้

G: ไม่ใช่อย่ำงแน่นอน มนั จะเปล่ยี นแปลงจิตสำนกึ ของแตล่ ะบุคคลและจิตสำนึกหมู่ มันจะเปดิ มุมมอง
และกำรรบั รู้ของมนุษยชำติ ควำมเบิกบำนจะฟน้ื ขึ้นจำกกำรตระหนักรู้

21

N: แต่วา่ ...เพื่อเน้นยา้ อกี ครัง้ นะครบั มนั เป็นไปได้ หรอื พระองคจ์ ะไมพ่ ดู วา่ มันคือ “เวลาที่สมบูรณ์
แบบสาหรบั การเจรญิ เติบโต”

G: ไมใ่ ชเ่ พยี งแค่วำ่ มันเปน็ ไปได้ แตม่ นั กำลังเกิดข้นึ อยใู่ นขณะน้ี เธอจะไมต่ อ้ งกำรให้มีบทสนทนำนี้
และจะไม่มีใครต้องกำรติดตำมบทสนทนำนี้ ถำ้ กำรเปลย่ี นแปลงจิตสำนกึ ไมไ่ ดเ้ ปน็ หลักฐำนและไมไ่ ดเ้ กดิ ขนึ้ อยู่
ในขณะน้ี

และตอ่ ไปคือกำรปลุกมนุษยใ์ หเ้ กิดกำรต่ืนรู้มำกยิง่ ข้ึน

N: ผมเข้าใจถึงการเช้ือเชญิ ครัง้ ทส่ี ามแลว้ ครบั ผมเขา้ ใจหมดแลว้ และทุกคนที่กาลังตดิ ตามบท
สนทนานี้กเ็ ขา้ ใจเชน่ กนั ผมคดิ ว่ามผี คู้ นจานวนมากเลอื กที่จะวิวฒั นต์ นเองให้ขับเคลอ่ื นไปขา้ งหน้า โดย
การให้พลงั งานของตนเองเพื่อปลุกเผา่ พนั ธ์ุในวิถีทางใดก็ตามทพี่ วกเขาสามารถทาได้

G: และเพื่อช่วยใหพ้ วกเธอทกุ คนทำสำเรจ็ เธอได้รับเชิญให้เร่มิ ต้นกบั วถิ ใี น “แง่มุมทส่ี งู กว่ำ” ของ
“ควำมจริงแท้อนั หนง่ึ เดยี ว” ซ่งึ เธอก็เปน็ ส่วนหนงึ่ ในนน้ั

N: เดย๋ี วนะครบั ผมเพงิ่ จะ “เขา้ ใจ” ในทุกสิ่งท่ีพระองคพ์ ูด แต่ตอนนผ้ี มงงอีกแล้ว

G: ฉันหมำยควำมวำ่ เธอไมใ่ ช่คนเดยี วที่ตอ้ งเผชิญกบั ควำมทำ้ ทำยในกำรเผชญิ หนำ้ กบั เผ่ำพันธ์ขุ องเธอ

N: ใช่ครบั ผมรู้ว่าเกือบทุกคนบนโลกกาลงั กังวลเกี่ยวกับเรอื่ งน้ี ผูค้ นจานวนมาก ไม่มใี ครทไ่ี ม่
กงั วลกับเรือ่ งในอนาคต และพวกเขากก็ าลงั พยายามทาอะไรบางอยา่ งตามหนทางของพวกเขาเพื่อให้วนั
พร่งุ น้ีดียิ่งขึ้น ท้ังนี้ความทา้ ทายกค็ อื พวกเราพยายามทาอะไรหลายๆ อยา่ งแล้ว แต่พวกเราก็ยังไม่
สามารถคน้ พบหนทางทเี่ ขา้ กนั ได้ พวกเรายงั ไมพ่ บวิธีการหยุดฆา่ กนั และกัน

G: ดงั นั้น บำงทนี ี่อำจเปน็ เวลำท่ีจะขอควำมชว่ ยเหลือจำกผู้ที่คน้ พบหนทำงแล้วกเ็ ปน็ ได้

22

N: เหมอื นท่ีผมเพ่ิงบอกไปนั่นแหละครับ ทกุ ๆ คนบนโลกนีไ้ ดท้ ดลองทาทกุ วถิ ีทางแลว้ และมนั ก็
ลม้ เหลวจนกระท่ังทุกวนั น้ี

G: หลงั จำกนัน้ พวกเธอกจ็ ะหันย้อนกลับมำหำเหลำ่ ผู้ทีไ่ ม่ได้อยบู่ นโลก
N: ขอโทษนะครบั ...?
G: บำงที นอ่ี ำจเป็นเวลำทจี่ ะขอควำมช่วยเหลือจำกเหลำ่ ผู้ท่ีไม่ได้อยู่บนโลก ผทู้ ี่รูท้ กุ อย่ำงเกยี่ วกับ
ชีวติ บนโลก แต่ไมไ่ ด้มำจำกโลก

23

7

N: โว้ว.. พระองค์เพิ่งจะเปดิ ประตูชนดิ ไหนกนั ละครบั เนยี่ ?

G: ประตนู ้ันเปิดอยเู่ สมอ เธอแค่ยงั ไมไ่ ด้เดินผำ่ นประตูน้นั

N: พวกเรากาลังพดู ถึงส่งิ มีชีวติ จากนอกโลกหรือครับ?

G: เธอคดิ วำ่ มีสิง่ มีชวี ติ พวกนั้นอยไู่ หมล่ะ?

N: ใชค่ รบั ผมคิดวา่ มี พระองคบ์ อกผมเองว่ามี พวกเราพดู คยุ เกยี่ วกับเร่อื งนี้เยอะมากในหนงั สอื
สนทนากับพระเจ้าเล่ม 3 ตัง้ แต่บทที่ 16 จนถึงบทสดุ ท้าย

G: แลว้ ในบทสนทนำนน้ั ฉันได้บอกอะไรไปบ้ำงล่ะ?

N: พระองคบ์ อกว่ามีอารยธรรมชัน้ สูงจานวนมากมายในจักรวาล (มเี ป็นพันจานวน) พระองค์
อธิบายไวก้ ว้างมากเกี่ยวกับส่ิงท่ีพระองค์เรียกวา่ “สิ่งมีชีวิตท่ีมวี ิวัฒนาการขน้ั สงู ” ซ่ึงพวกเราใช้คาย่อว่า
“สชส.” แล้วพระองคก์ ็ได้อธิบายถงึ ลกั ษณะการใช้ชีวิตของสังคมที่มวี ิวฒั นาการขนั้ สูงด้วย

G: จงจดจำสง่ิ นีไ้ ว้ เพรำะมันกำลังจะมีบทบำทในท่ที ่ีพวกเรำจะไปต่อในบทสนทนำนี้

N: โอเคครับ ผมจะจามันไว้ สง่ิ ท่ีผมอยากจะพดู ตอนนี้คือ ไม่มีสิ่งใดทเี่ กี่ยวกับอารยธรรมขั้นสงู (ที่
ไดพ้ ดู คุยกนั ไปก่อนหนา้ น)้ี จะเปน็ ไปไมไ่ ดส้ าหรบั ผม ไม่มีสิ่งใดทีห่ ่างไกลออกไปจากความเปน็ จรงิ พวกเรา
อย่ใู นจักรวาลอันกวา้ งใหญไ่ พศาล แต่ส่ิงท่ีไมไ่ ด้ใกลเ้ คยี งกบั ความเปน็ จรงิ เลยกค็ อื แนวคดิ ท่วี า่ พวกเราคือ
ส่ิงมีชีวติ ที่อยใู่ นอารยธรรมข้ันสูงนน้ั โอกาสท่จี ะเป็นไปได้เท่ากับหนง่ึ ในรอ้ ยล้าน

24

G: อันท่จี รงิ แลว้ แทบจะไม่มโี อกำสเลยด้วยซำ้ แน่นอนว่ำมีส่ิงมชี วี ิตอ่นื ๆ อำศยั อย่ใู นจักรวำลน้ี และ
พวกเขำก็อยู่ไปท่ัวทุกหนแห่ง

N: แล้วสิง่ มีชีวิตเหล่าน้ีพร้อมท่ีจะช่วยเหลือพวกเราหรือครับ? ตอนนี้พระองค์กาลงั จะบอกกับ
พวกเราเชน่ น้ใี ชไ่ หมครบั ?

G: ฉนั กำลงั จะบอกว่ำ เธอไม่จำเปน็ ต้องคิดว่ำตวั เองเป็นคนเดียวทต่ี อบรบั กำรเชือ้ เชญิ ใหป้ ลุกเผ่ำพันธุ์

N: ดีครบั แต่คอื พระองค์บอกดว้ ยตัวพระองค์เองว่าพวกเราได้หันกลับไปหาพระองค์แลว้ พวกเรา
ได้เคาะประตูและไดก้ ลับไปหาพระเจา้ แลว้ เพยี งแค่นไ้ี ม่พอหรือครบั ? พวกเราหันกลับไปหาพระเจา้ แลว้
แล้วทาไมพระองคถ์ ึงบอกให้พวกเราหนั ไปหาสง่ิ มีชีวติ รปู แบบอื่น ๆ ในจกั รวาลอกี ล่ะครับ?

G: พระเจ้ำปรำกฎออกมำในหลำกหลำยรปู ร่ำง รูปแบบดงั กล่ำวคือหนึ่งในนน้ั ดงั นัน้ ถำ้ เธอต้องกำรมี
ประสบกำรณ์ว่ำพระเจ้ำกำลังชว่ ยเหลอื เธออยู่ จงมองไปที่ตัวตนของเธอและปญั ญำอันสูงส่งของเธอ และจง
อยำ่ ลังเลทีจ่ ะให้ควำมสำคัญกับทุก ๆ รปู แบบของพระเจำ้ ที่ปรำกฏข้นึ ซง่ึ พรอ้ มจะชว่ ยเหลอื เธอ จงอย่ำ
มองข้ำมเหล่ำผู้ท่ีอำจจะกำลังเปิดประตูเพื่อตอบรับเธอ

N: พระองคก์ าลังพดู ถึงส่งิ มีชีวติ ท่ีไมไ่ ด้อย่บู นโลกใบนี้ใช่ไหมครบั ?

G: ใช่

N: ผมมน่ั ใจวา่ มีมนุษย์หลายคนอาจคิดวา่ ความช่วยเหลือจะมาจากสวรรค์ แต่ไมไ่ ดม้ าจาก
สง่ิ มีชีวิตรูปแบบอืน่ ๆ ในสวรรค์!

G: น่ันเป็นกำรคดิ ตน้ื ๆ เพื่อท่ีจะเพิกเฉยและปฏเิ สธถงึ ควำมเป็นไปได้

25

N: ถ้าอยา่ งนัน้ ช่วยทาให้ผมเขา้ ใจอย่างตรงไปตรงมาหน่อยครบั ผมไมอ่ ยากสับสน พระองคก์ าลัง
บอกว่าสง่ิ มชี ีวิตอน่ื ๆ ในจกั รวาลกาลงั เลอื กทจ่ี ะช่วยเหลือพวกเราอย่างนั้นหรอื ครบั ?

G: ใช่ แต่แค่บำงพวกนะ ไม่ใช่วำ่ ทกุ ส่งิ มชี วี ิตอนื่ ๆ จะมีเมตตำหรอก

N: เยี่ยมครบั แต่มนั แอบน่ากลวั อยูน่ ดิ หนอ่ ยนะ

G: ทำไมละ่ ? แม้แต่มนุษยเ์ องกไ็ ม่ไดม้ ีเมตตำทุกคน มนษุ ยห์ ลำยคนไม่แม้แตจ่ ะชว่ ยเหลอื ตวั เอง ซำ้ ยัง
ทำร้ำยซึ่งกนั และกนั

N: ใช่ครบั แต่พวกเรายังเปน็ เผ่าพนั ธท์ุ ่ีเดก็ อยู่ และพวกเราก็รวู้ ่ามีมนุษยห์ ลายคนกาลังทาตวั
เหมือนเด็ก พระองค์บอกว่ามีส่งิ มีชีวติ หลายเผ่าพันธจ์ุ านวนมากในจกั รวาลนเ้ี จริญก้าวหนา้ ไปกว่าพวกเรา
มาก

G: นั่นไม่ไดห้ มำยควำมว่ำพวกเขำจะชว่ ยเหลอื เธอเสมอไป พวกเขำบำงสว่ นก็มนี สิ ัยรุนแรง

N: ส่ิงมีชวี ติ ที่กา้ วหนา้ แล้วจากท่ีอน่ื ๆ ในจักรวาลมีนิสยั รนุ แรงเหรอครับ?

G: บำงส่วนของพวกเขำนะ่ ใช่

N: ถ้าพวกเขาเป็นส่ิงมชี ีวิตท่ี “กา้ วหน้า” แล้วทาไมถึงยงั มนี สิ ยั รนุ แรงอีกล่ะครบั ?

G: “มีควำมเจริญก้ำวหน้ำขนั้ สงู ” กับ “มวี ิวฒั นำกำรขน้ั สูง” แตกตำ่ งกนั นะ ถำ้ ผู้คนเม่อื สองพันปีก่อน
ยอ้ นเวลำและมำปรำกฎบนดำวของเธอในขณะน้ี เธอคิดวำ่ พวกเขำจะบอกว่ำ ประชำกรบนโลกวนั นี้
“เจริญก้ำวหน้ำ” งนั้ หรือ ?

N: ผมคิดว่าพวกเขาจะบอกวา่ ใช่ ครบั
26

G: ถ้ำอยำ่ งนน้ั ประชำกรบนโลกในวันนไ้ี มม่ ีนสิ ัยรนุ แรงหรอกหรือ?

N: ออ้ ใชค่ รบั นา่ เศรา้ ใจทีพ่ วกเราเปน็ แบบนน้ั

G: ดังนนั้ ควำมเจริญกำ้ วหน้ำทำงเทคโนโลยีไม่ไดบ้ ง่ บอกถงึ ควำมเจริญก้ำวหน้ำทำงด้ำนศีลธรรม
จรยิ ธรรม จิตสำนกึ หรอื จติ วิญญำณ...เธอกำลังจะพูดแบบน้ใี ช่ไหม?

N: ใชค่ รบั แบบนน้ั แหละครบั

G: จงอยำ่ ทึกทักว่ำส่งิ มีชวี ติ อ่ืน ๆ ในจักรวำลไดเ้ ลอื กที่จะชว่ ยเหลอื ใหม้ นุษยชำตติ น่ื รู้ขน้ึ อำรยธรรมที่
เจรญิ กำ้ วหน้ำข้นั สงู ไม่ได้เปน็ เหมอื นกับอำรยธรรมที่มวี ิวฒั นำกำรขน้ั สูง

N: พวกเราจะสามารถรบั ร้ถู ึงความแตกตา่ งไดไ้ หมครบั ? นอกจากน้ี พวกเราสามารถรู้ได้ไหมครับ
วา่ มี “สิ่งมีชวี ติ ท่ีมีวิวัฒนาการข้นั สงู ” เลอื กท่จี ะช่วยเหลือพวกเรา? ผมหมายความว่ามันจะเปน็ ไปไดห้ รือ
ครับว่าพวกเราจะรับรู้ถึงส่ิงน้ีได้ในประสบการณข์ องพวกเราโดยปราศจากความต่นื กลัว?

และท่สี าคญั อย่างย่ิงก็คือ สิง่ มชี ีวิตท่มี ีวิวัฒนาการข้นั สูงเหลา่ น้ีจะชว่ ยพวกเราได้อยา่ งไรครบั ?
โดยการวนเวยี นอยรู่ อบ ๆ พวกเรา (ไมว่ ่าจะเป็นเรือ่ งจริงหรอื เป็นเพียงการอุปมากต็ าม) และคอยดูแล
ปกป้องพวกเราเพอ่ื ใหแ้ นใ่ จว่าพวกเราจะไม่ทารา้ ยกนั เองให้แยล่ งกวา่ เดมิ หรือครับ? หรอื โดยการมาเย่ียม
เยยี นพวกเรา และทางานกบั พวกเราในแบบตัวเป็นๆ บนโลก หรือเพาะความคดิ ขึ้นมาในสมองพวกเรา
จากระยะไกลครับ?

G: เย่ียม ถำมตอ่ ไดเ้ ลย ไมม่ ีคำถำมใดทไี่ ม่สำคัญ

N: แล้วคาตอบล่ะครับ?

G: คำตอบจำกคำถำมทง้ั หมดนนั่ คือ ใช่

27

N: อมื ... โอเคคคครบั ผมอยากใหพ้ ระองค์อธบิ ายแตล่ ะประเด็นให้ละเอียด ได้ไหมครบั ?

G: พวกเรำจะต้องตอบคำถำมของเธอทลี ะครง้ั

N: เอาตามทีพ่ ระองคส์ ะดวกเลยครบั

G: เธอจะรบั รู้ถงึ ควำมแตกตำ่ งระหว่ำงสิ่งมีชวี ติ รูปแบบอืน่ ๆ ท่ีช่วยเหลือและที่อำจไม่ชว่ ยเหลือเธอ
จำกควำมรสู้ กึ ถึงกำรสัน่ สะเทือน

N: วา้ ว นี่เปน็ คาตอบของพวก “นวิ เอจ” เลยนะครบั แต่ขอโทษครับ...ผมหมายความว่า...ผมขอ
โทษ...แต่ผมสามารถได้ยินผู้คนมากมายกาลงั พดู วา่ “น่เี ปน็ คาตอบท่สี ดุ แสนจะเล่ยี นของพวกนวิ เอจ รู้สึก
ได้เลย”

G: เธอเคยเดินเข้ำไปในห้อง บำร์ หรอื ร้ำนอำหำร และตดั สนิ ใจได้ในไมก่ วี่ นิ ำทวี ำ่ เธอไม่อยำกจะอยู่ที่น่ี
อีกต่อไปแล้ว จำกน้ันก็หันไปรอบ ๆ แลว้ เดนิ กลบั ออกมำไหม?

เธอเคยได้สวมใส่เสื้อเชต้ิ หรือเสอ้ื คลมุ สนั้ ๆ รำวกบั วำ่ เธอกำลังแตง่ ตวั เพื่อจะออกไปไหนสักแห่ง
หลังจำกน้ันก็ถอดเส้ือออกทันที เพรำะรูว้ ำ่ เสื้อน้ีมนั ยงั ไมใ่ ช่สำหรบั เธอ ไหม?

เธอเคยพบเจอกับใครคนหนงึ่ และรู้สึกไดถ้ ึงกำรตระหนักรู้อย่ำงลึกๆ ภำยในของเธอว่ำเธอไม่ควรทำ
อะไรกับพวกเขำมำกไหม? หรือถำ้ มองอกี มมุ หนึ่ง เธอเคยมีประสบกำรณ์ “รกั แรกพบ” ไหม?

N: แน่นอนครับ คนสว่ นใหญ่เคยมีประสบการณ์อย่างน้อยหน่ึงอย่าง

G: แล้วเธอคิดว่ำสิ่งเหลำ่ นีเ้ ป็นเหมือนกับประสบกำรณ์ “นิวเอจท่สี ุดแสนจะเล่ียน” หรือเปน็ เพยี งแค่
สว่ นใดสว่ นหนง่ึ ของชีวิต?

28

N: ขอบคณุ ครบั ผมเข้าใจล่ะ ดังนั้นถ้าพวกเราสามารถรู้สกึ ไดถ้ งึ การสั่นสะเทือนของร้านอาหาร
เสอ้ื และผู้คนได้ พวกเรากส็ ามารถรูส้ ึกถึงการสั่นสะเทือนของสิ่งมีชวี ิตรูปแบบอนื่ ๆ ได้ และพวกเราจะ
รับรูไ้ ด้ทันทวี ่าสง่ิ มีชีวิตรปู แบบอน่ื ๆ พวกไหนที่ร้สู กึ ดีกับเรา ชว่ ยเหลอื เรา และพวกไหนท่ไี ม่ได้ช่วยเหลอื
เรา

G: ใชแ่ ล้ว ถำ้ เธอให้ควำมสนใจกบั ส่ิงทเี่ ธอร้สู กึ เธอจะเขำ้ ใจมันไดท้ ้ังหมด ผู้คนที่ไมใ่ ช้ประสำทสมั ผัส
อันทรงพลงั ที่มีอยใู่ นตัวมนุษย์ (หรอื ทเ่ี ธออำจเรยี กว่ำ สำมัญสำนกึ ) อำจเกดิ ควำมสับสน และในควำมหงุดหงดิ
นพ้ี วกเขำอำจคิดว่ำพวกเขำกำลงั ประสบกบั เร่ือง “ไรส้ ำระ”

N: นัน่ เปน็ การเล่นคาไดเ้ ยีย่ มมากครับ แตว่ ่า...

G: มันไมใ่ ช่กำร “เลน่ ” คำ มันคอื กำรใชค้ ำท่ีถกู ต้อง เพื่อใหเ้ ขำ้ ใจในข้อควำมทสี่ ำคญั : มันอำจไม่รบั ใช้
มนษุ ยชำตเิ พ่ือยกเลกิ ในส่ิงที่พวกเขำรบั มอื ไม่ได้

N: โอเคครับ แตพ่ วกเราจะร้ไู ดอ้ ยา่ งไรว่ามีสิ่งมีชีวติ ทม่ี ีวิวัฒนาการขนั้ สูงจรงิ ๆ กาลังช่วยเหลือ
พวกเราอยู่?

G: ไม่ต้องห่วง พวกเธอจะรู้ เธอจะไม่สำมำรถพลำดพลงั้ มันไดห้ รอก เธออำจเรยี กมนั เป็นอย่ำงอืน่ แต่
เธอจะไม่สำมำรถพลำดมนั ได้

N: แต่ถา้ พวกเราเรยี กมันเป็นอยา่ งอืน่ พวกเรากจ็ ะไมร่ ู้ว่ามันคอื อะไร

G: เธอไมจ่ ำเปน็ ต้องรูว้ ำ่ บำงส่ิงคืออะไร เพ่ือที่จะไดร้ บั ประโยชน์จำกมนั

N: พวกเราพรอ้ มท่จี ะได้รบั ความช่วยเหลือแล้วใช่ไหมครับ? พระองคไ์ ด้บอกกบั พวกเราว่า “จะไม่
สามารถพลาดมนั ได้” ซึ่งมันคอื รูปแบบประโยคทบ่ี ง่ ช้ีอนาคต (future tense) พวกเรากาลังได้เร่มิ ต้น
ได้รบั การช่วยเหลือไปเมื่อครู่นี้หรอื ครบั ?

29

G: เธอกำลังตระหนกั รูถ้ ึงมันมำกขนึ้ เม่ือครู่น้ี
N: วา่ แต่ มันมีมาตลอดไหมครบั ?
G: ถ้ำจะเรยี กวำ่ มมี ำเป็นเวลำนำนมำก ๆ สำหรับมนุษย์ ก็ใช่
N: ดังนัน้ การช่วยเหลือจะเกิดขน้ึ ถา้ มันทาใหเ้ รามาถงึ “จดุ น้ี” หรอื ครบั ?
G: เผำ่ พันธขุ์ องเธอมำถงึ จุดน้ีไดใ้ นเวลำและในหนทำงท่สี มบรู ณ์แบบ พวกเธอได้มำถงึ “จดุ ทต่ี ้อง
ตดั สินใจ” และพวกเธอไดร้ บั ควำมสำมำรถท่ีใช้ในกำรมองเหน็ มันได้อยำ่ งถูกต้องและรวดเร็วในแง่มมุ ของ
จกั รวำล ในสถำนกำรณ์นี้ท่เี ธอไม่ไดย้ อมรับมัน ควำมจริงแลว้ มนั จะทำให้ตัวเลอื กในอนำคตของเธอชดั เจนมำก
ข้นึ สิง่ มชี วี ติ ทม่ี ีวิวัฒนำกำรข้ันสงู ได้ทำงำนอยำ่ งรวดเร็ว ทำอยำ่ งแท้จริงและทำอยำ่ งมปี ระสิทธิภำพมำก โดย
วัดจำกนำฬิกำของจกั รวำล

30

8

N: โอเคครบั ส่ิงน้กี าลังได้รับความสนใจมากกกก และผมตอ้ งบอกวา่ ผม “เข้าใจ” อย่างหมด
เปลือกวา่ สิ่งมีชวี ิตทม่ี ีวิวัฒนาการขั้นสงู สามารถดแู ลพวกเราได้ มีการพบเหน็ UFO มากพอในช่วงหลายปี
ที่ผ่านมาจนถงึ ...

G:...ปีที่ผ่ำนมำเหรอ? หรือเธอหมำยถึงศตวรรษทีผ่ ำ่ นมำ...

N: โอเคครับ ศตวรรษทผ่ี า่ นมาก็ได้ เพื่อให้เปน็ แบบน้ันบางคนอาจคดิ ว่าพวกเรากาลังถูก
สังเกตการณ์ซึ่งมนั ก็แยง้ ไมไ่ ด้ แต่พวกเขาได้ชว่ ยเหลอื เราจริงหรือ? พวกเขาชว่ ยให้เราหยดุ ทารา้ ยกันเอง
แลว้ หรอื ? พวกเขาทาอะไรสาเรจ็ บ้าง? เพาะความคดิ ในสมองพวกเราจากทไ่ี กล ๆ งั้นหรอื ? โอเคครบั ผม
อาจสามารถยอมรับได้ ผมจะถือวา่ มันเปน็ ไปได้...แต่พวกเขามาเยย่ี มเยยี นเราจรงิ ๆ เหรอครบั ?

พวกเรากาลังจะไปไดส้ วยถา้ ปราศจากคาถามเหลา่ นี้

G: เธอเลน่ คำ

N: ผมไม่ไดต้ ัง้ ใจทามากไปกวา่ ทพี่ ระองค์ทาหรอกครบั แต่ผมตอ้ งบอกว่า ผมไม่เคยคิดว่าบท
สนทนากบั พระเจา้ จะพาผมมาถงึ จดุ จุดนไ้ี ด้ และผมกไ็ มเ่ คยคดิ ว่าผมจะเขา้ ถงึ สง่ิ นี้

G: เธอจำส่งิ ทเี่ ธอพดู ไว้ได้ไหมว่ำ ในหนงั สอื สนทนำกบั พระเจำ้ เลม่ 3 พวกเรำให้ควำมสำคัญกบั
สิ่งมชี วี ติ ท่มี วี ิวฒั นำกำรขน้ั สงู ?

N: ครบั แต่มันไมไ่ ดเ้ กีย่ วกับการทีพ่ วกเขาเลือกมาช่วยเหลอื พวกเรา

G: ไม่ แตเ่ ปน็ ควำมจริงท่ีพวกเขำมีชีวิตอยู่แนน่ อน

31

N: สมมติฐานท่ีวา่ พวกเขามีอยู่จรงิ กบั การทพี่ วกเขาช่วยเหลือเราอยูท่ ีน่ ่ีในตอนน้ี (เชน่ การมา
เยย่ี มเยียนพวกเรา) เป็นสองส่ิงท่ีแตกตา่ งกันอยา่ งมาก

G: ฉันเหน็ ดว้ ย แตก่ ำรยอมรับถงึ ควำมเปน็ ไปได้นี้ของส่งิ นี้คือทุก ๆ ส่วนของกำรเชื้อเชิญครั้งทีส่ ำม

N: ผมคดิ ว่าการเชื้อเชิญครั้งนคี้ อื การปลกุ เผ่าพนั ธขุ์ องพวกเรา ไม่ใช่การแนะนาเผ่าพันธุ์ “ใหม่”
ตอนน้ีพระองค์กาลังพูดถึงการปลกุ เผ่าพนั ธ์ุซง่ึ ผมก็ยอมรับได้กับความเช่ือที่วา่ มสี ่ิงมีชีวิตรูปแบบอืน่ ๆ...
แต่ผมเดาว่าผู้คนสว่ นใหญจ่ ะไมเ่ รียกพวกเขาวา่ สชส. ตามทพี่ วกเราได้พดู วา่ มันคือสิ่งมชี ีวิตที่มี
ววิ ัฒนาการข้ันสงู ในเลม่ สาม พวกเขาจะเรยี กมนั วา่ มนุษย์ตา่ งดาว...พระองค์กาลังบอกว่าผมต้องยอมรบั
ในความเชอื่ ท่ีว่ามนษุ ย์ตา่ งดาว...

G:...มำเรยี กสิง่ มีชีวติ ทีม่ ีววิ ัฒนำกำรขั้นสูงหรือสชส. (โดยยอ่ ) ตอ่ กนั เถอะ...

N: ....ว่ามนุษย์ตา่ งดาวคือเผ่าพันธ์ุท่ีตน่ื ร้ซู ง่ึ กาลังเลอื กทจ่ี ะช่วยเหลือพวกเรา และกาลังมาเยย่ี ม
เยยี นพวกเรา?

G: เธอไมต่ ้องยอมรบั อะไรเลย เธอสำมำรถกำ้ วไปข้ำงหน้ำพร้อมกบั ภำรกจิ ในกำรปลุกเผำ่ พันธุข์ องเธอ
โดยปรำศจำกตวำมเชอื่ ตำ่ ง ๆ ทวี่ ่ำมีเผ่ำพนั ธ์อุ น่ื อยู่ได้ จะเสียเวลำพดู ถงึ แนวคิดทีว่ ำ่ มีส่ิงมีชีวติ ท่มี วี ิวัฒนำกำร
ขนั้ สงู เลือกทจ่ี ะช่วยเหลือผคู้ นบนโลกทำไม

N: แต่พระองคเ์ พ่ิงจะบอกว่า “การยอมรับสิ่งนี้คอื ทุกส่วนของการเชื้อเชิญคร้ังที่สาม” นะครบั

G: มันคือ “ส่วน” ของกำรเชื้อเชิญนี้ แตเ่ ธอไมจ่ ำเป็นที่ตอ้ งตอบรบั คำเชิญ

N: ช่วยขยายความหน่อยได้ไหมครับ?

32

G: กลับไปที่กำรอุปมำเร่ืองประตูหน้ำบ้ำนกนั เถอะ ถ้ำเธอเคำะประตูของฉัน และฉันเปดิ มัน และเชญิ
ให้เธอเขำ้ มำ และถำ้ ฉนั พูดวำ่ “น่เี ป็นเวลำทเ่ี หมำะสมเลย! ฉันเพ่ิงเอำอำหำรเรยี กน้ำย่อยออกมำพอดี” นน่ั
ไมไ่ ดห้ มำยควำมวำ่ เธออำจไม่ตอบรบั คำเชญิ ฉัน เวน้ แตเ่ ธอจะทำนของพเิ ศษบนถำด

N: เข้าใจแล้วครับ คอื ผมสามารถมางานปารต์ ้ไี ด้โดยไม่ต้อง “กลนื ” สง่ิ ทผี่ มอาจจะไม่ถูกชะตากับ
มนั

G: เธอสำมำรถทำแบบนนั้ ได้จรงิ ๆ.

N: คือผมสามารถตอบรับคาเชญิ ในการช่วยปลุกเผา่ พันธ์ไุ ดโ้ ดยไมจ่ าเป็นตอ้ งเชอ่ื วา่ มีเผ่าพนั ธ์ุอ่ืน
ๆ กาลงั เลอื กท่จี ะชว่ ยเหลือพวกเราและกาลังมาเยย่ี มเยียนพวกเรา

G: ใชแ่ ลว้ กำรตัดสนิ ใจครงั้ เดียวนี้ไมไ่ ด้ขึ้นอยู่กับสิ่งอ่นื ใด

N: นนั่ ทาให้รู้สกึ ดีขึน้ นะครบั ทาใหผ้ มรสู้ ึกมีอสิ ระมากข้นึ มานดิ หนงึ่

G: อิสรภำพคอื บำงสงิ่ ท่เี ธอจะได้รับอย่เู สมอ นั่นเป็นคำสัญญำของฉนั ท่มี ีตอ่ เธอ และน่นั คือพันธ
สัญญำอันเปน็ นริ นั ดร์ของฉัน

N: ผมเขา้ ใจและขอบคณุ มากครับ พระองคพ์ ดู เช่นน้นั ไปเร่ือย ๆ แล้วผมก็ยอมรบั วา่ นนั่ คอื
ของขวญั ทด่ี ที ่สี ุดสาหรบั พวกเรา

ดงั นน้ั สมมตเิ อาเปน็ วา่ อย่างนอ้ ยผมสมคั รใจทจี่ ะสารวจแนวคดิ นี้ แนวคดิ ที่พระองค์นาเข้ามาสู่
บทสนทนาของพวกเรา – เท่าท่ีเป็นไปได้ - สมมตินะว่าผมเตม็ ใจที่จะสารวจพวกเขาเท่าทมี่ นั จะเปน็ ไปได้
สงิ่ ท่ีผมตอ้ งการเพือ่ ทาความเขา้ ใจในตอนนีค้ ือ ผมจะสามารถช่วยปลุกเผ่าพนั ธข์ุ องพวกเราไดอ้ ยา่ งไร
และมนษุ ยชาตทิ ต่ี นื่ รแู้ ลว้ มีลักษณะอยา่ งไร แล้วมันจะสร้างและกลายเป็นประสบการณ์ในชีวิตได้อย่างไร

33

G: ฉันไดอ้ ธบิ ำยรำยละเอียดไปแล้วอย่ำงดีในเลม่ สำม

N: ใชค่ รบั พระองคไ์ ดอ้ ธิบายไปแลว้ และผมก็ยนิ ดีท่ีจะพูดถึงมันอีกครงั้ ผมลืมสิง่ ที่พระองค์บอกไป
แลว้ เป็นส่วนใหญ่ เปน็ เร่อื งมหัศจรรย์ที่ว่าพวกเราได้ลืมส่ิงที่มีคุณคา่ สาหรับพวกเราเพ่ือทจี่ ะจดจามัน

G: ใช่แล้ว แนน่ อน นั่นคือส่วนหน่งึ ของประสบกำรณ์มนุษย์ แตก่ ำรทวนซำ้ สำมำรถชว่ ยได้ ดังนั้นพวก
เรำจะสรุปสงิ่ เหล่ำนี้อีกครง้ั เหมือนกบั กำรทบทวนจุดสำคัญบำงประกำรจำกกำรสนทนำอืน่ ๆ ทผี่ ำ่ นมำของ
พวกเรำ

N: โอเคครับ ผมสามารถศกึ ษามันไดอ้ กี แนน่ อน แตต่ อนนผ้ี มไม่สามารถเพิกเฉยช้างในห้องได้
(เปน็ สานวนหมายถึง ปัญหาทใี่ หญ่หรือรา้ ยแรงท่ีทุกคนรดู้ ีแตไ่ มม่ ใี ครอยากพูดถึงมนั : ผู้แปล) ผมไม่
สามารถแกลง้ ทาเปน็ ว่าพระองค์ไม่ได้พดู ในสงิ่ ท่ีพระองค์ไดพ้ ดู ออกไป

พระองค์ไม่ไดแ้ คบ่ อกกบั ผมว่ามสี ิง่ มีชวี ิตทมี่ ีวิวฒั นาการข้ันสูงอยู่ในจักรวาล แตพ่ ระองคบ์ อกวา่
พวกเขากาลงั เลือกทจ่ี ะให้ความช่วยเหลอื พวกเราโดยตรงและพวกเขาก็กาลงั มาเยี่ยมเยียนพวกเราด้วย

เหมือนกับท่ผี มได้บอกไปก่อนหนา้ นี้ สองข้อความขา้ งตน้ มคี วามแตกตา่ งกนั มาก

G: เรำสำมำรถสำรวจได้ทั้งสองอย่ำง แต่เรำจะเร่ิมสำรวจอย่ำงที่สองก่อน มันจะมีประโยชน์ในหลำย
แงม่ มุ ของชวี ิต เพื่อใหเ้ ธอไดส้ ำรวจส่ิงน้ีด้วยตัวเธอเองในระหว่ำงช่วงเวลำอนั แสนมหศั จรรย์ในกำรวิวัฒน์
เผ่ำพนั ธุ์ของเธอ สำรวจโดยปรำศจำกกำรต้ังแง่ และไมต่ ัดสิ่งใดออกไปจำกกำรพิจำรณำ

จงเปิดใจเสมอ เปิดใจใหก้ บั ทุกสิ่ง ทุกสง่ิ สำมำรถเป็นไปได้ โดยเฉพำะสงิ่ ทเี่ ธอไม่รูเ้ กีย่ วกับมนั เธอจะ
ไม่ตัดสินใจในสงิ่ ทเี่ ธอไม่รู้วำ่ มันเป็นไปไมไ่ ด้ใชไ่ หม?

N: มนุษย์จานวนมากสามารถทาเช่นนนั้ ได้ แตใ่ ชเ้ วลานานครับ

34

G: แต่เธอ และคนอื่น ๆ ที่เป็นเหมอื นเธอนั้นแตกต่ำงออกไป เธอเป็นคนท่เี ปิดใจ เธอกำลังนั่งอยู่ทีน่ ่ี ที่
ทค่ี นอน่ื ๆ เขำว่ำกันวำ่ มันเป็นไปไม่ได้ มันคอื ควำมหลงผดิ คอื กำรดหู มิ่นศำสนำ แต่เธอกำลงั สนทนำกับพระ
เจำ้ และเธอก็ไม่ไดค้ ิดอะไรแบบท่เี ขำวำ่ เลย

N: ทาไมกนั ครบั ? พระองคบ์ อกผมกอ่ นหนา้ นี้เองว่าการพูดถงึ บทสนทนาของพวกเราครงั้ กอ่ น จะ
ทาให้อย่างน้อยผมได้พิจารณาถึงความเปน็ ไปไดว้ า่ ในบางคร้งั ผมกไ็ ม่เข้าใจถึง ชีวิต และ พระเจ้า มาก
เท่าไรนัก แต่ความเข้าใจถงึ ชีวติ และพระเจา้ นี้จะเปล่ียนแปลงทุก ๆ สิง่ ได้ ดงั นน้ั ผมจึงประยุกต์ใชม้ นั กับ
ประสบการณข์ องผม ผมเข้าใจอยา่ งแจ่มแจง้ มากในตอนน้ีวา่ พวกเราทกุ คนมีความสามารถในการเข้าถึง
แหล่งของปัญญาขน้ั สงู ที่อยู่ภายในพวกเราได้ ซ่งึ ผมเรียกสง่ิ น้ีว่า พระเจา้ เมื่อพวกเราตอ้ งการหรอื
อธิษฐานถึง

พวกเราได้ทาอธิษฐานถงึ พระเจา้ มาเปน็ ปี ๆ ต้ังแตพ่ วกเราเกิด! ทกุ คนสนทนากับพระเจา้ อยู่
ตลอดเวลา แตบ่ างคนแคไ่ มร่ ู้ หรอื พวกเขาอาจเรยี กเปน็ อยา่ งอนื่ ทั้งหมดนี้คอื ความเข้าใจของผม การ
สงั เกตของผม และประสบการณ์ของผม

G: ดงั น้นั เธอสำมำรถยอมรับได้วำ่ พระเจำ้ กำลงั สอื่ สำรอยกู่ ับเธอ แต่เธอไม่แน่ใจว่ำส่ิงมีชีวติ ท่ีมี
วิวัฒนำกำรขัน้ สูงกำลงั ช่วยเหลอื เธออย่จู รงิ ๆ ใช่ไหม?

N: ชีป้ ระเดน็ ไดเ้ ยยี่ มครบั ผมเดาว่าแนวคิดทส่ี อง (ทว่ี ่าสชส. มาช่วยโลก) ออกจะดเู ป็นนิยาย
วทิ ยาศาสตรม์ ากกว่าแนวคิดแรก (ท่วี า่ มสี ชส. อยใู่ นจักรวาล) นิดหน่อย คอื มันเปน็ สิง่ ทหี่ ่างไกลเกินกวา่ ท่ี
ผมจะยอมรบั มันไดโ้ ดยไม่ลงั เลน่ะครับ ผมหมายความวา่ แมศ้ าสนาจะกลา่ วถึง “การเปิดเผยของพระเจ้า”
ซงึ่ เปน็ ช่วงเวลาทเ่ี ราเขา้ ใจพระเจา้ ไดช้ ัดเจนแจ่มแจง้ อยา่ งน่าอัศจรรย์ แตผ่ มไม่เหน็ วา่ ผสู้ อนศาสนาได้
เทศนาเกี่ยวกับการทสี่ ่ิงมีชีวิตที่มีววิ ัฒนาการขั้นสูงให้ความชว่ ยเหลือพวกเราบอ่ ยมากนกั

ดังนัน้ แนวคดิ นมี้ ันนา่ ตกใจนะครับ และมันไม่ง่ายเลยทเี่ ราจะไม่ลังเลสงสยั แม้แตน่ ้อย

G: เธอจะค้นพบแนวคิดนีไ้ ด้เป็นอยำ่ งดีในสว่ นของกำรสนทนำในเล่มสำม

N: จริงเหรอครับ? ผมลืมไปแล้วนะเนย่ี

35

G: ในบทสนทนำนัน้ ฉันบอกว่ำ “เมอ่ื มนษุ ย์ทุกคนในเผ่ำพนั ธ์ุของเธอไดเ้ ขำ้ ถงึ แกน่ แท้ เผำ่ พันธข์ุ องเธอ
จะถูกรวมเข้ำด้วยกนั และพวกเธอจะสำมำรถเคลอื่ นทีผ่ ำ่ นเวลำและหว้ งอวกำศได้ (เธอจะมีควำมชำนำญในกฎ
ของฟสิ ิกส์ ตำมท่เี ธอเข้ำใจมนั ก่อนหนำ้ น้ี) และเธอจะพยำยำมชว่ ยเหลอื เหลำ่ ผู้ทเี่ ปน็ สมำชิกของเผำ่ พนั ธอุ์ นื่ ๆ
และอำรยธรรมอนื่ ๆ เพื่อให้พวกเขำเขำ้ ถึงไดเ้ ช่นกนั ”

แลว้ เธอกถ็ ำมฉันว่ำ “แม้ว่ำเหลำ่ สมำชกิ จำกเผ่ำพนั ธอุ์ ่นื ๆ และอำรยธรรมอ่ืน ๆ กำลงั ทำเช่นน้ีกบั
พวกเรำอยู่ตอนนห้ี รือ?”

ฉันกต็ อบกลบั ว่ำ “ถูกตอ้ ง แน่นอน”
ดังนั้นเธอไม่ควรตกใจเมือ่ เหน็ วำ่ ส่ิงเหลำ่ น้ไี ด้เกดิ ขึ้นในบทสนทนำปจั จุบันของพวกเรำ
N: ผมลืมในสิง่ ที่พระองค์ไดพ้ ูดไว้ก่อนหนา้ นี้แลว้ จรงิ ๆ ครับ
G: ข้อควำมทฉ่ี ันบอกกบั เธอนั้นไม่เคยแปรผนั ไปตลอดหลำยปีทีผ่ ่ำนมำ แตส่ ่งิ ที่แปรผนั ไปคอื ควำมทรง
จำของเธอทีเ่ ก่ียวข้องกับข้อควำมของฉัน

36

9

N: ผมจะเปน็ คนแรกทยี่ อมรับว่าการจดจาทกุ ส่งิ ทผี่ มได้รู้ และทกุ ข้อความทผี่ มได้รบั มาจาก
แหล่งท่ีมาอนั มหศั จรรยข์ องปัญญาในชวี ติ ของผมไม่ได้เป็นไพ่สูงสาหรบั ผม มนั ไมใ่ ช่คณุ ลักษณะทีไ่ ดร้ ับ
การพัฒนา เหมือนกับทพ่ี ่อผมพูดว่า “แก่เพราะกินข้าว เฒา่ เพราะอยู่นาน” (หมายถึงพวกทีไ่ ม่เคยคดิ จะ
ขวนขวายพัฒนาตวั เอง หายใจไปวันๆ)

ผมตอ้ งการมอบพลังใด ๆ ก็ตามท่ีผมสามารถทาได้ ใหก้ ับการสรา้ งความพยายามระดบั โลกเพือ่
ปลุกเผา่ พนั ธ์ุใหไ้ ด้ ดงั นนั้ ผมรู้สกึ ดีใจมากทไ่ี ดร้ ับการกระต้นุ ใหเ้ ข้ามาอย่ใู นบทสนทนาปัจจบุ นั น้ี

แตพ่ ระองค์ร้อู ะไรไหมครบั ? ผมชอบคดิ วา่ ผมได้นาความพยายามระดับโลกเข้ามาในชีวติ ผมแลว้
ซ่ึงผคู้ นมากมายก็มีอยแู่ ลว้ ผคู้ นมากมายมคี วามพยายามนีไ้ ดจ้ ากการท่แี คไ่ ด้มีปฏิสมั พันธก์ บั คนอนื่ ๆ
ดงั นนั้ ผมอาจไมต่ ้องตอบรบั คาเชอื้ เชญิ ครัง้ ท่ีสามก็ได้ บางทผี มอาจทาเช่นนน้ั ได้มาต้ังนานแล้ว

G: ใช่ มีหลำยคนทำสำเร็จแลว้ ทำในบำงสิ่งทผ่ี คู้ นท่ีได้ตอบรบั และดำเนินกำรตำมกำรเชอ้ื เชญิ นี้อำจ
ทำ แต่ผคู้ นสว่ นใหญไ่ ม่ได้ทำด้วยเจตจำนง เธอทำส่ิงเหลำ่ น้ีดว้ ยควำมเมตตำกรุณำและทำอยำ่ งจรงิ ใจ แต่ไม่ได้
ทำด้วยเจตจำนง

เจตจำนงคอื ทกุ สิ่ง มนั กอ่ ใหเ้ กิดเอกลักษณ์อันทรงพลงั ต่อเหตุกำรณท์ จ่ี ะเปน็ ผลตำมมำ เธอสำมำรถ
ขึ้นรถและขบั รถไปตำมทอ้ งถนนและทำทุกอย่ำงได้ตำมท่ีคนขับรถเก่ง ๆ สำมำรถทำได้ แตถ่ ้ำเธอไม่ได้ตง้ั
เจตจำนงไวว้ ำ่ เธอจะขบั รถไปทีไ่ หน เธอจะพบว่ำเธอไม่สำมำรถไปท่ีไหนไดเ้ ลย

N: ผมเคยมีประสบการณน์ น้ั ครบั

G: แตใ่ นขณะน้ีถำ้ เธอพดู ถงึ เจตจำนงของเธอ ในทุก ๆ ส่งิ ที่ คิด พูด และกระทำเพือ่ ปลุกเผ่ำพันธขุ์ อง
เธอ ตัง้ แตว่ ันน้ี สงิ่ เหลำ่ นี้จะเป็นกำรแสดงถึงตัวตนของตวั เธอเองและมันจะทำให้เธอได้ก้ำวเดนิ ตำมหนทำง
ววิ ฒั นข์ องเธอต่อไป และเธอจะไดเ้ หน็ ถงึ ควำมแตกต่ำงในระดบั ของผลทไ่ี ดร้ ับจำกกำรกระทำ

37

กำรเชอ้ื เชิญครั้งทีส่ ำมคือท้ังหมดน้ี และมันไดแ้ ผ่ขยำยไปถึงทกุ คน ไมใ่ ช่แค่เธอ กำรสนทนำทเ่ี กดิ
ขนึ้ อยูน่ ้เี กิดขึ้นเพ่อื ทุกคนที่ “บงั เอญิ ” ค้นพบหนทำงของพวกเขำท่มี ีต่อส่ิงนี้ เธอรูว้ ำ่ ตัวเองเป็นใคร เพรำะเธอ
อยทู่ น่ี ี่ กำรตื่นรู้ของผอู้ น่ื จะไม่บังเกดิ ขึ้นจำกโชค หรือเหมือนกบั ‘ดีแตไ่ ม่ได้มงุ่ เน้นไปที่ผลลพั ธอ์ ยำ่ ง
เฉพำะเจำะจง’ แต่มนั เกดิ จำกเจตจำนงท่ีมผี ลต่อกำรวิวฒั นข์ องบุคคลสำหรบั ทุกคนท่ีได้เลือกให้ตนเองตอบ
รับคำเชือ้ เชิญน้ี

ส่วนหน่ึงของวธิ ีท่เี ธอจะทำทง้ั หมดน้ีได้น้ัน คือกำรอนญุ ำตให้ตวั เธอเองได้เตบิ โตขึ้น และต่อสูด้ ิน้ รน
เพ่ือทำใหส้ ำเร็จ เพื่อให้มันได้แสดงออกมำ และเพื่อเป็นแบบอย่ำงต่อสำธำรณะชน

N: นั่นเป็นเร่ืองใหญ่มากครับ เป็นเร่อื งใหญ่สาหรบั การพิจารณา

G: แตถ่ ำ้ หำกเธอตกลงที่จะทำมนั เธอจะได้วิวฒั น์ตัวเองขึ้นเป็นวนั ตอ่ วนั และในทุก ๆ ขณะ จำกเล็ก-
กลำยเปน็ ใหญ่ จำกทอ้ งถิ่น-สู่จกั รวำล จำกเดย่ี ว-รวมกันเป็นหนึง่ โดยกำรทีพ่ วกเธอทุกคนอนญุ ำตให้
กระบวนกำรววิ ัฒนข์ องแต่ละบุคคลได้ถกู สังเกตกำรณโ์ ดยสงิ่ อ่นื น่คี ือวธิ กี ำรทจี่ ะทำให้กระบวนกำรวิวัฒนำกำร
ของมนษุ ยชำติท้งั หมดเจริญเตบิ โตข้ึนได้ และนคี่ ือ “เวลำท่ีสมบรู ณแ์ บบสำหรับกำรเจริญเติบโต”

N: แตใ่ ครจะพยายามทาส่ิงเหลา่ นี้ได้โดยปราศจากการย่ัวยุใหเ้ กิดความรูส้ กึ ว่าตวั เองเปน็ คน
ยง่ิ ใหญ่? ผมไม่อยากท่ีจะเริม่ หลอกตัวเองให้คดิ ว่าผมคือความหวังของเผา่ พันธ์ุ และผมกไ็ มต่ ้องการทาให้
คนอนื่ เปน็ แบบนน้ั โดยไมไ่ ดต้ งั้ ใจ ผมไม่อยากเสี่ยงทจ่ี ะทาให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพจติ ใจทอ่ี าจจะเรียกได้ว่า
“บา้ ” หรือ “ป่วยทางจิต” เม่อื คดิ วา่ ผมมีภารกิจน้ีวางอยหู่ นา้ ผม และผมเปน็ หน่งึ ในผู้คนทกี่ าลังจะทามัน
ใหส้ าเรจ็

G: มำทำควำมเข้ำใจกันหนอ่ ย นีไ่ ม่ใช่กำรเดนิ ไปรอบ ๆ เพื่อประกำศวำ่ ตวั เองเปน็ ตน้ แบบของควำม
สมบรู ณ์แบบและเปน็ ตวั อย่ำงของกำรวิวฒั นท์ ่ยี อดเย่ียม มันคือกำรที่เธอไม่ซุกซ่อนตวั เลอื กสว่ นตวั ของเธอ แต่
แสดงตัวตนทแี่ ท้จรงิ ของเธอต่อโลก สำหรบั กำรตอ่ สู้ดนิ้ รนและกระบวนกำรอย่ำงท่เี ธอพยำยำมท่ีจะต่นื รู้อยำ่ ง
เต็มที่

ถำ้ เธอประกำศอยำ่ งแทจ้ ริง จรงิ ใจและถ่อมตนวำ่ ตวั ตนของเธอและกระบวนกำรภำยในของเธอ ไม่ได้
มุ่งเนน้ ไปทีค่ นอ่นื และแน่นอนวำ่ ไมไ่ ดเ้ ปน็ กำร “ชว่ ยโลก” แต่มันเป็นแค่กำรตง้ั เจตจำนงเพ่อื ท่ีจะก้ำวไป
ข้ำงหน้ำให้ดที ่สี ดุ เท่ำทเ่ี ธอสำมำรถทำได้ หำกเธอแบง่ ปันส่ิงนอ้ี ย่ำงเงยี บ ๆ กับใครกต็ ำมที่ถำมเกีย่ วกบั

38

พฤติกรรมที่เปล่ียนแปลงไปของเธอ (เพรำะคนอ่นื จะสงั เกตเห็นมนั ) เธอจะไม่ทำให้ตัวเองเปน็ ในแบบที่เธอได้
อธบิ ำยไว้

แลว้ ถ้ำเธอยอมรับอย่ำงแท้จริง อย่ำงจรงิ ใจ และอย่ำงถ่อมตน วำ่ เธอไดเ้ รยี กตัวเอง “แบบผิดๆ” วำ่ ตัว
เธอไมส่ มบูรณ์แบบ (ฉันเหน็ วำ่ เธอสมบูรณแ์ บบในแบบที่เธอเป็น แตเ่ รำจะคุยเร่ืองนก้ี นั ภำยหลัง) และถำ้ เธอได้
มองและประกำศวำ่ ตัวเองกำลังมีวิวฒั นำกำรท่ีกำลัง “อยใู่ นกระบวนกำร” และดเู หมอื นจะยงั ไม่เสร็จสมบรู ณ์
เธอจะหลีกเลี่ยงทจ่ี ะทำให้ตวั เองเป็นแบบทีเ่ ธอไดอ้ ธบิ ำยไว้ด้วย

ถ้ำเธอเข้ำใจชัดเจนวำ่ จดุ ประสงค์ของกำรตดั สนิ ใจเพ่ือทจี่ ะตอบรับกำรเชื้อเชิญให้ปลกุ เผ่ำพันธนุ์ น้ั
ไมไ่ ด้มขี ึ้นเพ่ือใหเ้ ธอกลำยเป็นผูน้ ำบำงประเภท แต่มีขน้ึ เพื่อใหเ้ ธอแบ่งปันดว้ ยควำมเรียบง่ำยและถ่อมตนว่ำ
เธอคอื ผู้ช้นี ำ จำกคำแนะนำลึกๆ ภำยใน ตอนน้ีเธอจะเหน็ ได้วำ่ มีวธิ ีกำรทน่ี อบน้อมซึ่งมีประโยชน์ต่อตัวเธอและ
ผอู้ ่ืนมำกกวำ่ เป็นวิธีท่ีเธอจะไมม่ ีทำงมุ่งแสวงหำสง่ิ ตำ่ ง ๆ เพ่ือแตต่ ัวเอง

N: ดคี รับ แนน่ อนว่าผมไมไ่ ดส้ มบูรณแ์ บบมากพอทีจ่ ะหยุดตัวเองใหจ้ นิ ตนาการวา่ ผมคือ “ผูน้ า”
ทางด้านจิตวญิ ญาณ ใครท่รี ู้จักผมจะบอกผมแบบนแี้ หละ

G: ถ้ำเธอยงั เขำ้ ใจมันอย่ำงชดั เจน เธอจะไมม่ ีอะไรใหต้ ้องกงั วล

N: ในทางกลับกนั สิ่งทีผ่ มไม่อยากทาและส่ิงท่ีผมไม่อยากใหใ้ ครก็ตามทา คอื การเริม่ รู้สกึ แยก่ บั
ตวั เอง ดังเช่น “ไม่สมบรู ณ์แบบ” และเชน่ “ยงั ไม่พัฒนา” นั่นทาใหพ้ วกเราเหน็ ว่าตวั เองไม่มีคณุ คา่ พอกบั
การพยายามเพื่อตน่ื รู้ (น้อยมากท่ยี อมรบั ว่าพวกเราตื่นร)ู้ เพอ่ื ท่ีจะไม่พดู อะไรเกยี่ วกับการช่วยปลุกผู้อื่น

G: ถ้ำเธอจะอนญุ ำตตัวเองให้มองวำ่ สิ่งทเี่ ธอและคนอนื่ ๆ เรียกวำ่ ไมส่ มบรู ณ์แบบ นน้ั เป็นสว่ นหนึ่ง
ของสิ่งที่สมบูรณ์แบบทเ่ี กย่ี วข้องกบั ทกุ อย่ำงในตวั เธอ และมองดู “ควำมไมส่ มบรู ณ์แบบ” ของผใู้ ดกต็ ำมใน
แบบเดยี วกนั นี้ เธอจะสร้ำงควำมสมดลุ ได้อยำ่ งมหศั จรรย์ให้กบั ตวั เธอและกบั ชวี ติ ของผู้ใดกต็ ำมทเี่ ธอได้สัมผสั

ควำมสมดุลนจี้ ะอนุญำตพวกเธอทัง้ หมดท่ตี อบรบั กำรเชอ้ื เชิญครงั้ ทส่ี ำมให้รกั ตัวเองในแบบทต่ี วั เอง
เป็น แม้ในขณะที่เธอพยำยำมที่จะเจรญิ เติบโตและพฒั นำตัวเองต่อไปอย่ำงถ่อมตัวและจริงใจในทุก ๆ วนั และ
มนั จะอนุญำตใหเ้ ธออนุญำตให้ผูอ้ ื่นทำในสงิ่ นเ้ี ชน่ เดียวกันกับเธอ เธอเปน็ สิ่งมีชวี ิตที่สวยงำม ท่ีกำลงั เติบโตและ

39

พฒั นำข้นึ อย่ำงต่อเนอ่ื ง อย่ำงท่ีฉนั ไดบ้ อกไปก่อนหนำ้ นใี้ นบทสนทนำอ่นื : ถำ้ เธอเหน็ ตวั เองในแบบทพี่ ระเจำ้
เห็นเธอ เธอจะย้ิมกวำ้ งมำกเลยล่ะ

N: ผมรู้สึกสบายใจทุกคร้ังท่ีไดย้ ินสง่ิ นี้ ขอบคุณทีพ่ ดู กับผมอกี ครงั้ นะครบั

G: ด้วยควำมยนิ ดี

N: ตอนนสี้ ่งิ ท่ผี มอยากจะทาจรงิ ๆ คอื การมองภาพระยะใกล้อย่างใกลช้ ิดว่าการใช้ชีวิตในแบบ
เผา่ พันธ์ุท่ตี นื่ รขู้ ้นึ แล้วเป็นอย่างไร และมนษุ ยส์ ามารถสร้างและสัมผัสกบั ชีวติ ในรูปแบบใหมบ่ นโลกได้
อยา่ งไร ผมอยากย้อนกลบั ไปถึงสิง่ ท่ีพระองค์ได้พดู ไวใ้ นบทสนทนากอ่ นหนา้ น้เี ก่ยี วกับวธิ ีการใชช้ วี ิตของ
สิง่ มีชีวติ ขั้นสูงจากนอกโลกครบั

G: ฉันจะมคี วำมสุข แต่ก่อนอื่นเธอตอ้ งเข้ำใจว่ำฉนั ไม่ไดก้ ำลงั พูดถงึ ส่งิ มีชีวิตจำก “นอกโลก” ตำมท่ี
เธอได้ให้ควำมหมำยมัน

N: พระองค์หมายความว่าอะไรครับ กับ “ตามท่ีผมไดใ้ ห้ความหมายมนั ” ? นอกโลกก็คอื “นอก”
โลกครบั มันคือส่วนหนง่ึ ของจกั รวาลท่ีอยหู่ ่างจากดาวดวงน้ี มนั เป็นส่วนหนงึ่ ของจักรวาล นั่นคอื ส่งิ ท่ีผม
ได้ให้ความหมายไว้ แล้วพระองค์ให้ความหมายวา่ อยา่ งไรละ่ ครับ?

G: ดีมำก ฉันกำลงั จะอำ้ งองิ นักปรัชญำของเธอ วลิ เลยี ม เชกสเปยี ร์ไดก้ ล่ำวไว้ว่ำ “ฮริ ำทโิ อ มสี รรพสิง่
หลำกหลำยทง้ั บนพภิ พและสวรรค์ มำกมำยเกินกวำ่ เจ้ำจะใฝฝ่ ันถงึ ได้”

N: มันหมายความวา่ อะไรครบั ?

G: หมำยควำมว่ำมีหลำยสง่ิ ในสง่ิ ท่เี ธอเรยี กวำ่ “นอกโลก” มำกกว่ำทเ่ี ธอฝนั ในจกั รวำลวิทยำของเธอ
เมอื่ เธออ้ำงถงึ “สิ่งมชี ีวิตจำกนอกโลก” เธอกำลงั อำ้ งถึงส่วนหน่งึ ของจักรวำลทเ่ี ธอสำมำรถ ‘ตระหนักรู้ได้’ แต่
จักรวำลนก้ี ว้ำงใหญแ่ ละมีหลำยมติ ิมำกกวำ่ ที่เธอคดิ

40

สิ่งมีชวี ติ นอกโลกคือกำรมองจำกแง่มุมทจี่ ำกดั ของควำมเปน็ อยทู่ ัง้ หมดท่ีเธอเรยี กวำ่ “นอกโลก” ซง่ึ
กำลังแสดงให้เหน็ วำ่ ส่ิงมชี ีวติ นนั้ มีกำยภำพเชน่ เดยี วกับทเ่ี ธอเปน็ และเช่นเดียวกันกับมนุษย์ ไม่ใช่ “สิง่ มีชวี ิต
จำกนอกโลก” ท้งั หมดจะมสี ันตสิ ุข ตำมที่ฉันไดบ้ อกไปแล้ว บ้ำงมสี นั ติสุข บ้ำงก็ไมส่ นั ติสุข

แมว้ ่ำจะเปน็ พวกที่มีควำมสันตสิ ุข แตบ่ ำงครงั้ กแ็ สดงพฤติกรรมรนุ แรงไดเ้ ช่นเดยี วกนั กบั มนุษยท์ ่เี หน็
ว่ำตัวเองมีควำมสงบสุขแตบ่ ำงคร้ังก็มพี ฤติกรรมรุนแรง

N: พูดอย่างสภุ าพกค็ อื มีมนุษยจ์ านวนมากฆ่ามนษุ ย์คนอนื่ ๆ

G: ถกู ต้อง ดงั นั้นเม่ือฉันอำ้ งถึงสิง่ มีชวี ิตท่ีกำลังเลือกท่จี ะช่วยเธอ และเม่ือฉนั อธบิ ำยถงึ วถิ ีทำงใหม่ของ
มนษุ ยชำติว่ำควรเลือกท่จี ะใชช้ ีวติ อยบู่ นพืน้ ฐำนของวถิ ีชีวิตของเผ่ำพนั ธุท์ ต่ี น่ื รแู้ ล้ว ฉันจะอำ้ งถึงส่ิงมชี ีวติ ผซู้ ่ึงไม่
ไดม้ ำจำกอำณำจักรสวรรค์ท่ีมีประสบกำรณ์เกยี่ วกับตัวพวกเขำเองว่ำมีกำยภำพเป็นพน้ื ฐำน

N: พระองค์ทาใหผ้ มสนใจ

G: ฉันกำลงั อำ้ งถึงส่งิ มชี ีวติ ท่ีอยใู่ น “มติ อิ ่ืน”

N: เปน็ มติ ิท่ีส่ิงมชี ีวติ ไม่มกี ายภาพหรอื ครบั ?

G: เป็นมิตทิ ี่พวกเขำไม่ได้จำเปน็ ทีจ่ ะอยู่ เป็นมติ ทิ ่ีพวกเขำสำมำรถเป็นอะไรก็ได้ ถำ้ พวกเขำปรำรถนำ
ทจ่ี ะเป็น ถ้ำพวกเขำเลอื กท่ีจะ “ใช้” ในสง่ิ ทเ่ี ธอเรยี กวำ่ รูปแบบทำงกำยภำพ แตเ่ ปน็ ท่ีที่กำรกระทำไม่ไดเ้ ป็นท่ี
ต้องกำรของพวกเขำในกำรมีประสบกำรณส์ ำหรับทกุ ชวี ติ ทีไ่ ด้ถูกสรำ้ งขน้ึ

41

10

N: ผมท่ึงใจมากกับสง่ิ น้ีครับ แตผ่ มอยากใหพ้ ระองคอ์ ธิบายวา่ มนุษยชาติท่ีตนื่ รู้แล้วมีลักษณะ
อยา่ งไรในแงข่ องวิธกี ารสรา้ งชวี ติ บนโลก แลว้ เราก็จะไปต่อกบั เรื่องอ่นื ๆ...

G: ฉันกำลงั เชิญใหเ้ ธอเชือ่ มั่นว่ำมันจะเปน็ ประโยชน์ในกำรสำรวจเรือ่ งอน่ื ๆ ก่อน มันเป็นวธิ กี ำรที่จะ
ชว่ ยเธอให้เข้ำใจไดว้ ำ่ สง่ิ มีชวี ติ ท่มี วี วิ ัฒนำกำรขั้นสงู ในจักรวำลน้ี “มำจำกไหน” เนือ่ งจำกพวกเขำยงั คงสร้ำง
ประสบกำรณ์ทเี่ ผ่ำพันธ์ขุ องเธอบนโลกอำจเลือกท่ีจะสำรวจมนั ให้ลกึ ซงึ้ มำกขนึ้ และบำงทีพวกเธออำจจะเอำ
อยำ่ งพวกเขำ

N: ดคี รบั น่คี อื การหนั เหความสนใจไปยังบรบิ ทท่ีแตกตา่ ง โอเคครับ มันกย็ ตุ ิธรรมดี จากนน้ั ผมจะ
ถามว่า: ถา้ สง่ิ มีชีวิตท่ีพระองค์อา้ งถึงนัน้ ไมจ่ าเปน็ ต้องรับเอาร่างกายมาใช้ แลว้ ทาไมพวกเขาทาเช่นนน้ั ล่ะ
ครบั ? พระเจา้ รู้ - พระองค์ควรยกโทษให้สาหรับการแสดงออก แต่พระเจ้ารวู้ ่า – เราจะไมม่ ีวันทามันถ้าไม่
จาเปน็

G: ทจี่ ริงแล้วเธอตอ้ งกำร และเธอมี เธอคิดวำ่ กำรที่เธออยใู่ นร่ำงในตอนนเ้ี พรำะเธอต้องเปน็ อยำ่ งนี้
หรอื ? ฉันยนื ยนั วำ่ กำรท่เี ธออยใู่ นรปู แบบกำยภำพนเ้ี ปน็ เพรำะเธอ “เลือก” ท่จี ะเปน็ ข้อมูลนี้เพียงอยำ่ งเดยี ว
สำมำรถเปล่ยี นแปลงวิถีชีวิตของสง่ิ มีชวี ิตได้ทั้งหมด

N: ทาไมในโลกนี้ผมถึงเลือกเป็นสิ่งนดี้ ว้ ยครบั ? ถา้ ผมสามารถเปน็ อสิ ระจากประสบการณ์ท่ไี มพ่ ึง
ประสงค์ของการมชี วี ิตอยู่ในรา่ งกายน้ีได้ ทาไมในโลกท่ีผมเลือกไม่ทาเช่นน้ัน?

G: เธอเลือกท่จี ะไมท่ ำเช่นนนั้ ได้ถ้ำมันไม่ไดต้ อบจดุ ประสงค์ของเธอ และถ้ำเธอรวู้ ำ่ เธอสำมำรถเป็น
อิสระจำกประสบกำรณ์ที่ไม่พึงประสงค์ไดแ้ ม้ในขณะที่เธออยู่ในร่ำงกำยนี้

N: ผมสามารถทาไดเ้ หรอครับ?

42

G: ใช่ แลว้ เธอจะเขำ้ ใจมนั อย่ำงแจม่ แจ้งเมอ่ื บทสนทนำน้ีดำเนนิ ตอ่ ไป แตส่ ำหรบั ตอนน้ี เพยี งแค่เธอ
ตระหนกั รู้วำ่ สิ่งน้ีคือสงิ่ ทเ่ี ธอไม่รู้ (เป็นสง่ิ ที่เธอจำไม่ได)้ และน่ันคือเหตุผลทว่ี ่ำทำไมเธอถึงไม่สำมำรถ
จนิ ตนำกำรไดว้ ่ำเหตุใดเธอถึงเลือกทจ่ี ะอยู่ในรำ่ งกำยนท้ี ง้ั ท่ีไม่จำเป็นทจ่ี ะต้องอยู่

เธอไมจ่ ำเป็น “ตอ้ งอยู่” เธอเลือกทจี่ ะอยู่ในร่ำงกำยน้เี พยี งเพรำะมันตอบจุดประสงค์ของเธอ และ
ตอนนี้มนั กต็ อบจดุ ประสงคน์ ้ันอยู่ น่คี อื ส่ิงทส่ี ิ่งมชี ีวิตท่มี วี ิวัฒนำกำรขั้นสงู ทุกตนรแู้ ละเธอไมร่ ู้ ปัญหำกค็ ือเธอไม่
รูว้ ่ำจดุ ประสงคข์ องเธอคอื อะไร (มนุษย์ส่วนมำกจำไม่ได)้ ดังนน้ั จงึ ดูเหมือนว่ำเธอกำลงั อยู่ในรำ่ งกำยที่เธอไม่ได้
ตัง้ ใจทจี่ ะอยู่

สิง่ เหลำ่ น้ีมผี ลกระทบต่อประสบกำรณ์ทั้งหมดของกำรเป็นมนุษย์ เธอไมไ่ ด้เพยี งแค่คิดว่ำเธออยู่ใน
รำ่ งกำยท่ีเธอไม่ได้ตั้งใจท่จี ะอยู่ แตน่ นั่ คือสงิ่ ท่ีเธอกำลังสงั เกตและเผชญิ หน้ำกบั มันในขณะทเ่ี ธออยู่ในร่ำงกำยนี้
และมนั จะมีผลกระทบอยำ่ งมำกตอ่ วธิ ีทเี่ ธอปฏิบัติกับตัวเธอเองและวิธีที่เธอปฏบิ ัติตอ่ ผู้อืน่

กำรช่วยเหลือมนุษยเ์ ปล่ยี นแปลงวิธที ีพ่ วกเขำกระทำต่อตวั พวกเขำเองและผ้อู น่ื และยงั เปลย่ี นแปลง
อนำคตบนโลก นคี่ ือเหตุผลที่พวกเธอทุกคนได้รับกำรเชอื้ เชญิ ครัง้ ที่สำม

เมอื่ เธอปลุกตัวเธอเองได้แล้วเธอจะรู้วำ่ จุดประสงคข์ องเธอคอื อะไร สำเหตทุ ่ีเธอมีชีวติ อยู่คอื อะไร
และสำเหตุสำหรับ “ชีวติ ” ทั้งหมดคืออะไร จำกนน้ั เธอจะสำมำรถตัดสินใจทจ่ี ะแสดงออกและมปี ระสบกำรณ์
กับสง่ิ นนั้ ได้ และมนั จะเปน็ กำรชว่ ยเหลือและส่งเสริมผคู้ นรอบ ๆ ตวั เธอใหก้ ระทำในวิถีทำงน้ีกับตวั พวกเขำเอง

ถำ้ เธอไม่สำมำรถเขำ้ ใจสงิ่ ทฉี่ ันอธิบำยทั้งหมดน้ีได้ พวกเรำจะไม่ได้รบั บทสนทนำนี้ รวมถึงเหลำ่ ผคู้ นที่
ตดิ ตำมบทสนทนำน้ีทต่ี อนนีก้ ำลงั ติดตำมบทสนทนำนี้อยู่ดว้ ย

N: พระองค์ไดพ้ ดู ไปก่อนหน้าน้ีแลว้

G: ฉนั ไดพ้ ูดไปก่อนหน้ำน้ีแลว้ เหลำ่ ผู้ท่ีมีควำมมุ่งมัน่ ทจ่ี ะต่ืนรอู้ ย่ำงเต็มที่และช่วยเหลอื เพื่อนนัก
เดินทำงอนั เปน็ ที่รกั บนดำวดวงนี้ใหต้ นื่ รู้เชน่ เดยี วกนั พวกเขำได้รบั กำรระบุตวั ตนแล้ว

43

พวกเขำร้ตู ำมทเ่ี ธอรู้และได้พูดไปก่อนหนำ้ น้ี นั่นคือสง่ิ ทีม่ นุษยชำตเิ ป็น “กำรตดั สินใจครั้งเดียว” จะ
เปลย่ี นแปลงอนำคตใหด้ กี ว่ำตอนนี้ไปตลอดกำล โดยผ่ำนกระบวนกำรววิ ัฒน์ของแตล่ ะบุคคลให้ไปสู่ระดับใน
ถัดไป ดว้ ยกำรยอมรับและแสดงใหเ้ หน็ ถงึ “ควำมจริงแท้ที่พวกเรำเปน็ ”

N: และน่ีคอื สิง่ ท่ีสิ่งมีชวี ิตทม่ี ีวิวัฒนาการขนั้ สงู กาลงั ทาอยู่ตอนนห้ี รือครับ? ช่วยเหลอื พวกเรา
เพอ่ื ใหต้ ่นื รขู้ ึ้น และทาให้ตัวเองมีรูปแบบทางกายภาพเพื่อที่จะชว่ ยเหลือพวกเรา พวกเขากาลังแสดงออก
และได้รับประสบการณ์ถึง “ความจริงแทท้ ่ีพวกเขาเป็น” อยู่หรือครบั ? แลว้ นนั่ คือสิ่งทผี่ มเป็นเพ่ือท่ีจะ
ได้รบั สง่ิ เหล่านีท้ ัง้ หมดหรือครบั ?

G: ใชแ่ ล้ว นั่นคือเหตผุ ลท่ีแนช่ ดั ว่ำสิ่งมชี วี ติ ท่ฉี ันกำลงั อำ้ งถึงน้ีเลอื กที่จะใช้ร่ำง ควำมแตกต่ำงระหว่ำง
เผ่ำพนั ธ์ุของเธอกบั เผำ่ พนั ธุ์ของพวกเขำก็คือ พวกเขำสำมำรถเคล่อื นย้ำยตวั เองสลบั ไปมำระหวำ่ งสถำนะทำง
กำยภำพกับสถำนะไม่มีรูปรำ่ งไดต้ ำมทใ่ี จต้องกำร ในขณะที่พวกเธอส่วนใหญจ่ นิ ตนำกำรวำ่ กำรทเี่ ธอทำเช่นนัน้
ไมไ่ ด้เป็นควำมตั้งใจของเธอ

นนั่ คอื สำเหตุที่ฉันอนุญำตใหเ้ ธอเขำ้ ถงึ สงิ่ นี้ น่นั คอื กำรเปลย่ี นควำมคิดที่วำ่ กำรเคล่ือนย้ำยร่ำงกำยไป
มำระหวำ่ งสถำนะทำงกำยภำพกบั สถำนะที่ไม่มรี ปู ร่ำงนัน้ ขัดแยง้ กับควำมตัง้ ใจของเธอ กำรเปลี่ยนควำมคิดนี้
กำลงั จะเป็นสว่ นสำคัญต่อกำรเปลีย่ นแปลงตัวตนของเธอ ตอนนเ้ี ธออธบิ ำยถึงกำรเคล่ือนยำ้ ยจำกกำยภำพไปสู่
วญิ ญำณดว้ ยคำวำ่ “กำรเสียชีวติ ” แลว้ เธอก็คิดว่ำน่ีคือส่งิ ท่เี ลวร้ำยทส่ี ดุ ทจ่ี ะเกดิ ขนึ้ กบั เธอ แต่ควำมจริงแล้วส่งิ
น้ีเปน็ เพียงขัน้ ตอนเดียวในกระบวนกำรววิ ฒั น์อยำ่ งต่อเน่ือง

N: พวกเรา “กลัว” กระบวนการทีเ่ ราตอ้ งววิ ัฒน์ตอ่ ไป พวกเรากลัววิญญาณหลุดออกจากร่าง
อยา่ งสดุ ซ้ึง พวกเราเรยี กมันว่า “การเสยี ชีวติ ” ดังน้ันพวกเราจึงพยายามหลีกเลี่ยงมันไมว่ ่าอย่างไรกต็ าม

G: แทจ้ รงิ แล้ว คำว่ำ ไมว่ ำ่ อย่ำงไรก็ตำม - ประกอบไปด้วยกำรละท้งิ จิตสำนกึ ของเธอในส่ิงทีเ่ ธอ “รวู้ ่ำ
เป็นเชน่ น้ัน” และละท้ิงกำรตระหนกั รู้ถึงภำยในทลี่ ึกท่ีสดุ ของเธอ เธอลม้ เหลวในกำรจดจำไดว้ ่ำเธอต่ืนแล้ว เธอ
ละทงิ้ ตนเองเพอ่ื ที่จะ “รักษำ” ตัวเธอเอง นคี่ ือพฤติกรรมกำรประชดประชันของทุก ๆ ส่งิ มีชีวิตทยี่ ังเด็กอยู่ มนั
คอื กำรประชดประชันอนั เป็นที่สุดของประสบกำรณก์ ำรเป็นมนษุ ย์ในปัจจุบันของเธอ

แต่ตอนน้ีเธอกำลังเรมิ่ เข้ำใจแลว้ เธอกำลังเริ่มตืน่ ร้ขู ้ึน และเธอพรอ้ มท่ีจะตอบรับคำเช้อื เชิญในกำร
ปลกุ ผูอ้ ่ืน แตเ่ ธอไมส่ ำมำรถปลกุ ผ้อู ื่นได้เว้นแต่เธอร้วู ำ่ เธอกำลังจะตืน่ ร้ไู ปเพื่ออะไร

44

น่ันคอื จุดประสงค์ของกำรที่ฉันเบี่ยงเบนกำรสนทนำ มนั จะทำให้เธอรูว้ ่ำเธอกำลงั ต่นื รู้เพื่อตระหนักรู้
ว่ำเธอได้อยู่ในรำ่ งกำยตอนนีด้ ้วยควำมตัง้ ใจ ไม่ใชเ่ พ่ือกำรลองผดิ ลองถูก และเพ่ือควำมทุกขท์ รมำน ไม่ใช่เพ่ือ
บำงสิง่ ทเ่ี ธอไมส่ ำมำรถหลีกหนีได้ แต่เป็นหนทำงทีเ่ ธอจะไดร้ ับประสบกำรณแ์ ละแสดงออก ซง่ึ มเี พียงกำรมี
ชีวติ อยู่ในรำ่ งกำยบนโลกน้ีเท่ำน้นั ที่สำมำรถให้โอกำสท่ีดีที่สดุ ในกำรมปี ระสบกำรณ์และแสดงออกได้อย่ำง
รวดเรว็

N: ครบั ถา้ อย่างนน้ั ใหผ้ มไดอ้ ธบิ ายว่าเหตุใดประสบการณ์ท้งั หมดน่ีมนั เหมือนกบั การลองผิดลอง
ถูกและความทุกขท์ รมาน

ถา้ ผมเขา้ ใจท้งั หมดน้ีอย่างถูกต้อง พระองค์กาลงั บอกว่าเหล่าสชส. เคล่อื นย้ายระหวา่ งสถานะทาง
กายภาพกับสถานะที่ไม่มรี ปู ร่างได้อย่างทนั ทีทันใด พวกเขารวมร่างและสลายรา่ งเมื่อใดก็ได้ก็ตามท่เี ขา
ตอ้ งการ ในทางกลับกันพวกเราทเ่ี ปน็ มนุษย์จาเป็นต้องผ่านช่วงเวลาของการมกี ายภาพ สาหรบั บางคน
อาจมชี ่วงเวลาท่ีสน้ั มาก บางทีเพยี งแคช่ ัว่ ขณะหนงึ่ ขณะทส่ี าหรบั ผู้อ่ืนอาจจะหลายปี แต่กระนนั้ เวลาก็ได้
ผ่านล่วงไป และในทกุ ๆ โอกาส เม่ือมนุษยต์ ้อง “เริม่ ตน้ ชีวิต” พวกเราจะรวมรา่ งกลายเป็นเด็กทารกและ
เรยี นรพู้ น้ื ฐานของการอยใู่ นรา่ งกายอีกครัง้

ผมไม่ไดย้ นิ พระองค์บอกวา่ นเี่ ปน็ ความปรารถนาของสิง่ มีชีวติ ท่ีมวี ิวฒั นาการขั้นสงู จากมิติอื่น
พระองค์กาลังบอกว่าพวกเขาสามารถการแสดงออกในรปู แบบหน่งึ ไปเปน็ อีกรปู แบบหนงึ่ ไดโ้ ดยปกติ และ
เคล่อื นยา้ ยจาก “ไม่มกี ายภาพ” เป็น “กายภาพ” ไดร้ าวกบั เป็นส่งิ มีชีวิตทพ่ี ัฒนาแลว้ อยา่ งสมบรู ณ์ ซ่ึง
ไม่ได้เปน็ เหมอื นกบั สิ่งมีชีวติ ที่เริ่มต้นดว้ ยวงจรชวี ติ ที่เปน็ กายภาพ

ผมมีทั้งหมดนจ่ี ริงใชไ่ หมครับ? ถา้ เปน็ เช่นนนั้ มันจะดีมาก พวกเรามีขอ้ เสียเปรยี บอยู่ นนั่ คอื การที่
ต้อง “เร่มิ ตน้ ใหม่” ในทุกเวลาท่พี วกเราตอ้ งการท่ีจะมี “รา่ งกาย” และต้องเผชิญกบั ทกุ ๆ ความ
ยากลาบากและเอาชนะทุก ๆ ความทา้ ทายในแตล่ ะปี ในแต่ละวนั ของชีวติ

G: ทีจ่ ริงแล้วเธอไมไ่ ด้มีข้อเสยี เลย เธอกำลงั ทำในส่งิ ที่ต้องกำรจะทำอย่ำงแน่วแน่

45

มันจะเปน็ ประโยชนส์ ำหรับเธอเพ่ือให้เธอเข้ำใจไดว้ ำ่ เธอมีร่ำงกำยเพอื่ เหตผุ ลที่แตกตำ่ งออกไปจำก
สชส. เธอมรี ่ำงกำยเพรำะเธอตอ้ งกำรประสบกำรณ์ของกำรเตบิ โตจำกตวั อ่อนไปจนถงึ ทำรก ไปจนถึงวยั เด็ก
วัยรุ่น วัยผูใ้ หญ่ จนถงึ วยั สูงอำยุ และเธอต้องกำรประสบกำรณน์ ม้ี ำกกวำ่ หน่ึงคร้ัง

เธอไดก้ ลับเขำ้ มำสู่อำณำจักรแหง่ กำยภำพอีกครงั้ เพ่อื ที่จะรวบรวมประสบกำรณใ์ ห้ครบถ้วน เพรำะ
เธอพยำยำมทีจ่ ะทำควำมเขำ้ ใจมันอย่ำงละเอยี ดถถี่ ว้ นและสมบูรณ์แบบ โดยกำรสร้ำงและได้รบั ประสบกำรณท์ ี่
เธอเป็นจำกทุกแง่มมุ ผ่ำนทุกมมุ มองในทุก ๆ กรณแี ละทกุ ๆ สถำนกำรณ์

ในขณะทีเ่ ธอกำ้ วผ่ำนกระบวนกำรของกำรสร้ำงสรรค์ตนเองนี้ เธอได้รบั สิง่ เหลำ่ น้ีทั้งหมดในช่วงชวี ติ
เหยือ่ และผู้รำ้ ย เข้มแข็งและอ่อนแอ ผู้กดข่ีและผ้ถู ูกกดขี่ สิ่งทเ่ี รยี กว่ำ “ถูก” และสิง่ ทีเ่ รียกวำ่ “ผิด” สง่ิ ที่
เรียกวำ่ “ดี” และสิ่งทีเ่ รยี กว่ำ “ชัว่ ”

N: ผมคดิ ว่ามนั ไม่มีส่ิงทีเ่ รียกวา่ “ถกู ” และ “ผดิ ” ผมคิดวา่ ไมม่ ีใครในพวกเราท่ี “ถูก” หรอื
“ผดิ ” ในสายตาของพระเจา้ ครบั

G: เธอคดิ ถูกแลว้ สิง่ เหลำ่ นี้เปน็ คำนิยำมทเี่ ธอให้ไว้กับพฤติกรรมบำงอย่ำง ซึง่ พระเจำ้ ไมไ่ ด้ทำเชน่ นนั้
พระเจ้ำรักเธอ เอ็นดเู ธอ และโอบกอดเธอตลอดกระบวนกำรของ “กำรกลำยเป็น” กระบวนกำรของ “กำร
เตบิ โต” และกระบวนกำรของกำรตระหนักรูใ้ นตนเอง ฉันต้องกำรใหเ้ ธอได้ตดั สนิ ใจเลอื กที่จะเป็นในวธิ ีทเี่ ธอ
ปรำรถนำท่ีจะมปี ระสบกำรณ์ เพอ่ื ทเ่ี ธอจะสำมำรถรู้ไดถ้ ึง “ควำมจรงิ แท้ที่เธอเปน็ ” ซ่ึงไม่ได้ผำ่ นกำรบอก กำร
กำหนด หรอื กำรออกคำส่งั แต่ผ่ำนกำรสร้ำงสรรค์ตัวเธอเองในวิถีทำงน้นั โดยพระเจ้ำให้ตวั เลือกทั้งหมด เสนอ
ทำงเลือกทัง้ หมด และแสดงออกในทกุ ควำมเป็นไปได้

ตอนนเ้ี ธอไดร้ ู้ถึงพลังและเกยี รตศิ ักด์ิของพระเจ้ำผำ่ นอิสรภำพและควำมม่งุ หมำยทจ่ี ะเป็นพระเจ้ำ นี่
คือสงิ่ ที่พระเจำ้ แสดงออก ไม่ใชเ่ พยี งแค่กำรประทำนให้ น่คี ือประสบกำรณ์ของพระเจ้ำ และน่ันเปน็ จุดประสงค์
ในกำรสรำ้ งสรรค์ชีวิตดว้ ยตัวเอง

ดังนน้ั เธออยทู่ ีน่ ่ีและทุกที่ของพระเจ้ำ ขึ้นและลง ซ้ำยและขวำ ใหญ่และเลก็ เร็วและชำ้ ต้ืนและลกึ
สวำ่ งและมืด และใช่ เด็กและแก่ เธอกำลงั ใชร้ ำ่ งกำยเพ่ือที่จะรู้และไดม้ ีประสบกำรณท์ งั้ หมด – ทกุ ๆ กำร
แสดงออกทีเ่ ปน็ ไปได้ – โดยกำรสรำ้ งบรบิ ทที่เธอสำมำรถเลือกไดว้ ำ่ เธอจะเป็นใครและจะเปน็ อย่ำงไรตำมที่เธอ
ปรำรถนำ

46

“บรบิ ท” น้คี ือพรท่ยี ิ่งใหญ่ท่ีสุดของชวี ติ เธอในมิติน้ี เพรำะกำรไม่มีในสิ่งทีเ่ ธอไม่เปน็ คือ มนั ไมใ่ ชส่ ิง่ ที่
เธอเปน็ นนั่ คือกำรไม่มีประสบกำรณ์ ถ้ำไม่มีควำมมืด ควำมสว่ำงกจ็ ะไมม่ ี ไมม่ ีเล็กกจ็ ะไมม่ ใี หญ่ ไมม่ เี ร็วก็จะไม่
มีชำ้ และในกำรไม่มีในสิ่งทเี่ ธอเรยี กว่ำ “เลว” กจ็ ะไม่มสี ่งิ ท่ีเธอเรียกว่ำ “ดี” ดังนนั้ จงอย่ำตดั สนิ และกลำ่ วโทษ
แตจ่ งเปน็ แสงสว่ำงภำยใตค้ วำมมืดมดิ เพ่ือทีเ่ ธอจะได้ประกำศและเปิดเผย แสดงออกและเติมเต็ม รู้และมี
ประสบกำรณ์ถึง “ควำมจรงิ แท้ท่เี ธอเป็น” และผูอ้ ่ืนทอ่ี ยู่ในชีวิตเธออำจรู้ไดว้ ่ำพวกเขำเป็นอะไร โดยมีตวั อยำ่ ง
คอื เธอ

นไี่ มใ่ ชส่ ิง่ ท่คี ุรุทุกท่ำนทำง้ันหรือ?

N: พระองคไ์ ดพ้ ูดคาศพั ท์เหลา่ นม้ี าหลายคร้งั แลว้ กอ่ นหน้าน้ี แต่ในบริบทน้ี มันทาให้ผมรสู้ ึกมาก
ข้นึ ว่ามนั เปน็ เรื่องจรงิ แต่ทาไมสง่ิ เหล่านี้ถงึ ไมเ่ กิดกับสง่ิ มีชวี ิตที่มวี ิวัฒนาการข้ันสงู ละ่ ครบั ?

G: อย่ำงทฉ่ี นั เพิง่ บอกไป สชส. ไมไ่ ดร้ วมร่ำงเพรำะสำเหตนุ ี้ พวกเขำมีประสบกำรณท์ ำงกำยภำพมำ
อยำ่ งเต็มที่แลว้ พวกเขำทำจนสำเรจ็ แล้ว ดังนัน้ พวกเขำจึงไม่ “เร่ิมต้นใหม่” โดยกำรกำเนดิ เปน็ ร่ำงอีก เวน้ แต่
ว่ำมนั ทำให้พวกเขำทำเชน่ นั้นในรปู ธรรมทเี่ ฉพำะเจำะจง

N: หมายความว่าอะไรครับ?

G: หำกสิ่งมีชีวิตทมี่ ีววิ ัฒนำกำรขัน้ สูงเข้ำส่รู ำ่ งในมติ ิของเขำ นัน่ เปน็ เพรำะ สชส. ปรำรถนำทจ่ี ะสรำ้ ง
และมีประสบกำรณ์อีกครงั้ กบั บำงสงิ่ ท่ีไม่สำมำรถถกู สรำ้ งหรือมีประสบกำรณ์ไดใ้ นสถำนะท่ไี มม่ ีรูปรำ่ ง “กำร
เริ่มตน้ ใหม”่ จำกสถำนะท่ีมีรูปร่ำงเริม่ ตน้ ไม่จำเปน็ สำหรบั เขำ ถำ้ สิ่งมีชวี ติ ทมี่ ีววิ ฒั นำกำรขน้ั สูงเขำ้ สูร่ ่ำงกำยท่ี
ไม่ไดอ้ ย่ใู นมติ ขิ องพวกเขำ นั้นกเ็ ปน็ เพรำะสชส. ปรำรถนำท่ีจะให้ควำมช่วยเหลือสงิ่ มีชีวติ ท่ีอยู่ในอำณำจักร
ทำงกำยภำพ เพื่อใหม้ ีควำมเข้ำใจ แสดงออก และมปี ระสบกำรณ์ทง้ั หมดถึงควำมจรงิ แท้ท่ีเปน็ สชส. อำจเลือก
ทจี่ ะ “เร่มิ ตน้ ใหม”่ ในวงจรชีวติ ตำมร่ำงของพวกเขำ

N: แต่ทาไมสชส. ถงึ เลือกทีจ่ ะใหค้ วามช่วยเหลือกับสิ่งมีชีวติ ในมติ อิ ่นื นอกเหนือไปจากมติ ขิ อง
พวกเขาล่ะครับ?

47

G: พวกเขำอำจ แสดงออกและเตมิ เตม็ รู้และมีประสบกำรณ์ถงึ ควำมจริงว่ำ “พวกเขำ” เปน็ ใคร ใน
อีกระดับต่อไป ต่อไป และต่อไป สชส.กำลงั เลอื กทจี่ ะมปี ระสบกำรณแ์ ละแสดงออกถงึ ตวั พวกเขำเองไม่ใช่ใน
ฐำนะ “ผู้เสำะหำ” แตใ่ นฐำนะ “ผใู้ หค้ ำตอบ”

ในจักรวำลทง้ั หมดน้ี จักรวำลทง้ั หมดในแต่ละมิตนิ ั้นถกู เตมิ เตม็ ดว้ ยสิ่งมชี ีวติ ทั้งหลำยทม่ี ีควำม
ปรำรถนำเช่นเดียวกนั น่ันคือควำมปรำรถนำท่ีจะแสดงออกและได้รับประสบกำรณ์ถึง “ธรรมชำตจิ ริงแท้”
และ “ตัวตนจริงแท้” ของพวกเขำ

สงิ่ น้ีเกย่ี วข้องกบั กระบวนกำร เรมิ่ ต้น เดนิ ทำงผ่ำน และรู้ในทกุ แง่มุมของกำรอยู่มิติกำยภำพ จำกนนั้
จึงเดินทำงผำ่ นและรูใ้ นทุกแง่มมุ ของกำรอย่ใู นมติ เิ หนือกำยภำพ จำกนน้ั จึงรวบรวมทง้ั สองสง่ิ เข้ำด้วยกนั และนี่
คือควำมลับอนั ยง่ิ ใหญ่ของสิ่งมีชีวติ ทมี่ ีววิ ฒั นำกำรข้นั สงู ท่ีกำลงั มุ่งเนน้ แบ่งปนั พลงั ของพวกเขำ : กำรรวบรวม
อย่ำงเตม็ รปู แบบสำมำรถเกิดขน้ึ ไดท้ ุกขณะ กระบวนกำรน้ีสำมำรถยอ่ ลงได้ อำรยธรรมท้ังหมดสำมำรถเร่ิมต้น
ใช้ชีวติ ในรปู แบบของเผำ่ พนั ธ์ุท่ตี น่ื รู้ได้เมื่อใดกต็ ำมที่พวกเขำปรำรถนำ

48