สนทนากับพระเจ้าเล่ม 4

“จากระดบั ของชีวติ พวกเขาสร้างคลน่ื ของความเปน็ อนั หนง่ึ อันเดยี วและการเช่ือมโยงทีส่ ามารถ
แก้ไขเปล่ียนแปลงสงั คมให้ดีขนึ้ ได้อยา่ งมน่ั คงถาวร ตามทีง่ านวิจยั ยืนยนั และวิถีทางพ้นื ฐานจิตใต้สานึกน้ี
คอื องค์รวม งา่ ยต่อการนาไปใช้ ไมก่ ่อให้เกิดความเสยี หาย และมีราคาท่ีคุ้มคา่ ” (ดรู ายละเอียดเพิ่มเติมได้
ท่ี www.PermanentPeace.org)

ดังน้ัน คาถามของผมกค็ ือ มันจะชว่ ยอะไรพวกเราไดบ้ า้ งเพอื่ ใหพ้ วกเราใช.้ ...ผมเรยี กมนั แบบนี้ได้
ไหม ...“เทคโนโลยที างจิตวิญญาณ?”

G: เธอคดิ ยงั ไงล่ะ?

N: ไม่มีอะไรมากไปกว่าการตนื่ รู้ แม้ว่าจะเปน็ เพียงการตระหนักรเู้ บ้อื งตน้ ของการตน่ื รู้ ซงึ่ จะ
สามารถทาใหเ้ รมิ่ ต้นการตนื่ รูท้ ี่ยิ่งใหญข่ ้ึนไปได้ ผมรู้สึกประทบั ใจกบั หนึ่งในโปรแกรมวดิ ีโอของจอหน์ ฮาเก
ลนิ มาก เขาได้อธิบายท้ังหมดเกี่ยวกบั สิง่ เหลา่ นแี้ ละลงท้ายด้วยคาพูดท่วี า่

“มีหลักฐานที่แสดงใหเ้ หน็ ว่าการทาสมาธกิ ลุม่ สามารถปดิ สงครามได้เหมือนปดิ สวิตชไ์ ฟ มากกว่า
หลกั ฐานทแ่ี สดงใหเ้ ห็นว่าแอสไพรินช่วยลดอาการปวดหัว”

G: น่นั แหละใช่เลย เขำ้ ใจแล้วละ่ สิ ทีนเ้ี ธอจงบอกกับทกุ คนทเ่ี ธอรู้จกั และใหพ้ วกเขำบอกกับทุกคนที่
พวกเขำรูจ้ ักในเรื่องกำรทำงำนของอภปิ รชั ญำ ซง่ึ มันคือไพ่ใบสุดทำ้ ยของจักรวำล และส่ิงมชี ีวิตที่มีววิ ัฒนำกำร
ขัน้ สูงรเู้ กย่ี วกบั สงิ่ นี้

99

22

N: โอเค ขอบคณุ ครับ การอธิบายภาพรวมของรายการน้นั เป็นไปได้อยา่ งสมบรู ณแ์ ล้ว มันเปน็
คาแนะนาท่ดี มี ากครบั แต่ตอนนผี้ มคดิ ว่าการสารวจข้อท่ี 10 และข้อสังเกตเกย่ี วกับการเสยี ชีวิต ควรได้รับ
การอธบิ ายเพิม่ เติม

G: มำทบทวนข้อ 10 กนั อีกครั้งเถอะ

10. เผ่ำพันธุ์ทต่ี นื่ รู้จะไมเ่ คยอยภู่ ำยใตส้ ภำพกำรณ์ใด ๆ ที่สิ้นสดุ กำรแสดงออกทำงกำยภำพปัจจุบันของสรรพ
สตั ว์อน่ื ๆ เวน้ แต่ไดถ้ ำมผ้อู นื่ ให้ทำเช่นนน้ั โดยตรง สว่ นมนษุ ยท์ ี่ยงั ไม่ตืน่ รู้ฆ่ำผอู้ น่ื โดยที่ผอู้ ่ืนไมไ่ ดข้ อรอ้ งให้ทำ

N: นไ่ี ม่ใช่เรอื่ งท่ีผมรู้สึกวา่ พวกเราจะปล่อยผ่านไปได้ และตอนนี้ผมเขา้ ใจแล้ววา่ ทาไม ถ้าพวก
เราสามารถใชพ้ ลงั ของอภปิ รชั ญาในการจดั การกบั ความเจบ็ ป่วยและจดั การกับเหตุการณ์อน่ื ๆ ได้
มากกว่าน้ี มันอาจมีความสัมพนั ธ์กับความตายของผม แตพ่ ระองค์กาลังบอกผมว่าถา้ ผมถกู ฆ่า หรอื
เสยี ชีวติ โดยอบุ ตั เิ หตุเพราะคนขับรถประมาท หรืออะไรก็ตาม – นัน่ คอื ผมไดเ้ สยี ชีวติ เพราะผมเลือกทจี่ ะ
เสยี ชีวิตหรอื ครบั ?

ทาไมวญิ ญาณถึงเลอื กที่จะเสียชีวิตละ่ ครับ?

G: คำตอบนน้ั แตกต่ำงกนั ออกไปตำมแต่ละวิญญำณในจักรวำล แตเ่ ธอมน่ั ใจไดว้ ำ่ กำรเสียชวี ติ ในแต่
ละคร้ังจะเปน็ ไปตำมจุดประสงคข์ องทุก ๆ วิญญำณในขณะนน้ั หรือมนั อำจไมเ่ กิดขึ้นก็ได้

N: แล้วพวกเขาไม่คานงึ ถึงความทกุ ขจ์ ากการสญู เสียของคนทอ่ี ยูข่ ้างหลังเลยหรือครบั ?

G: พวกเขำคำนึงถงึ มนั อยำ่ งแน่นอน พวกเขำนำทุกอย่ำงมำพิจำรณำ และพวกเขำก็ทำดีที่สุดเพือ่
บรรเทำควำมเจ็บปวดจำกกำรสญู เสยี โดยกำรชว่ ยให้เธอเขำ้ ใจและมีประสบกำรณว์ ำ่ ควำมจริงแลว้ เธอไม่ได้
เสียชีวิต แตเ่ ป็นเพยี งกำรเฉลิมฉลองวนั แหง่ กำรเรมิ่ ตน้ ใหม่อกี ครั้งของพวกเขำ

100

N: พระองค์หมายความว่ายงั ไงกบั คาว่า “มีประสบการณ์” ครบั ? พวกเราสามารถมีประสบการณ์
วา่ พวกเรายังคงมีชีวิตอยู่อย่างน้นั หรอื ครบั ?

G: มีหลำยคนรู้แล้วว่ำฉนั หมำยถงึ อะไร ถ้ำใครกต็ ำมเขำ้ ใกล้กำรเฉลมิ ฉลองวนั แห่งกำรเรมิ่ ต้นใหมข่ อง
พวกเขำ หลกั ฐำนเล็ก ๆ น้อย ๆ จำนวนมำกได้แสดงใหเ้ ห็นวำ่ ผูท้ ี่ “จำกไป” จะคน้ พบวธิ ที ที่ ำใหเ้ ข้ำใจได้
ชัดเจนถงึ กำรอยูร่ อดของผเู้ ป็นท่ีรกั ซงึ่ พวกเขำที่ “ยงั มีชีวติ อยู่”

N: โอ๊ะ บทสนทนานีก้ าลัง “ออกไปขา้ งนอก” มากขึน้ เรื่อย ๆ แล้วนะครบั

G: ควำมจริงแลว้ มนั กำลัง “เข้ำมำข้ำงใน” มำกขน้ึ เรอื่ ย ๆ ต่ำงหำก มันกำลังเคล่ือนท่ีเข้ำสสู่ ่ิงทเี่ ธอ
ร้อู ยูแ่ ลว้ มำกขึน้ เร่ือย ๆ ลกึ ลงไปข้ำงใน แตเ่ ธอแคอ่ ำจจะยังไมส่ ำมำรถยอมรับมันได้อย่ำงได้เตม็ ที่ เนือ่ งจำก
วัฒนธรรมในปจั จบุ ันของเผ่ำพนั ธ์เุ ธอซึ่งยงั เด็กอยมู่ ำก

N: เมอ่ื รวมเรือ่ งราวทั้งหมดเขา้ ด้วยกนั ผมเดาวา่ มันคงไม่เป็นไรถ้าเอเลี่ยนจากดาวดวงอ่นื เข้ามา
โจมตีพวกเรา ถ้าพวกเราไม่เลือกทจ่ี ะ “เสียชวี ิต” ถ้าพวกเราไมอ่ ยากเสียชีวติ และไม่สามารถเสียชีวิตได้

G: ไมใ่ ช่ เธอจะสรำ้ งวธิ ีกำรจำกส่งิ ทไี่ มน่ ำ่ เปน็ ไปได้ ตัวอย่ำงเช่น กำรแทรกแซงของบำงส่งิ บำงอย่ำง
หรือบำงคน

N: ออ๋ ครับ ผมเข้าใจ ตวั อยา่ งเช่น การแทรกแซงของส่ิงมีชวี ติ ท่ีมีวิวัฒนาการขนั้ สูง

G: ตัวอย่ำงเชน่ ลักษณะเฉพำะของพลังงำนของส่งิ ทีว่ ญิ ญำณเลือก หรือสิง่ ที่เธอจะเรยี กว่ำ เจตจำนง
ของจิตเหนือสำนกึ (Superconscious Will) จะมีผลตอ่ ตวั เธอแต่ละคน

ถำ้ เธอแตล่ ะคนไม่ได้เลือกในระดับจติ เหนอื สำนึกเพอ่ื ละท้ิงรำ่ งกำย เธอจะไม่ตำย แม้ในสถำนกำรณ์ที่
กำลังถกู คกุ คำมมำกทส่ี ดุ เธออำจมีสงิ่ ท่ผี ู้อ่นื จะเรยี กวำ่ “เหตกุ ำรณท์ เี่ กือบจะเกิดอุบัติเหตุ” หรอื “กำรฟื้นคืน
อย่ำงน่ำปำฏหิ ำริย์”หรือ “กำรหลบหนีได้อยำ่ งเหลือเชือ่ ” แต่เธอจะไม่ตำย

101

เจตจำนงของจิตเหนือสำนึกโดยรวมคือกำรแสดงถึงเจตจำนงของทุกคนโดยรวม มนั คือหนงึ่ เดียว และ
มนั เพียงแคม่ ีอทิ ธิพลต่อกำรก่อรวมรำ่ งหรอื กำรสลำยร่ำงของแตล่ ะคน น่คี ือวธิ ีกำรท่ีพลงั งำนชีวิตทำงำน

มนั คือกำรแสดงออกถึงเจตจำนงของจิตเหนือสำนึกโดยรวม ซึ่งมนั ไม่ได้เลือกเพือ่ ใหจ้ ิตสำนกึ โดยรวม
ถูกทำลำยเหมอื นอำรยธรรม

N: ผมไม่อยากถกเถียงกับพระองค์ในตอนนเ้ี ลยนะครับ แตก่ ลุ่มคนท้งั หมดได้เสียชวี ติ บนโลกนี้
และมนั เกดิ ขนึ้ มากกวา่ หนงึ่ ครั้ง พระองคก์ าลังบอกวา่ สิ่งท่เี กิดขึน้ มนั โอเค เพราะทกุ คนต้องการจะเสยี ชีวติ
อยา่ งนัน้ หรอื ครบั ?

G: ฉนั ไมไ่ ดบ้ อกวำ่ “สง่ิ ทเี่ กดิ ขึ้นมันโอเค” ในวถิ ีทำงหรอื ในเวลำทมี่ นั เกิดขนึ้ ตวั เลือกเพอ่ื ท่จี ะมี
ประสบกำรณ์ในแต่ละเหตกุ ำรณ์ท่ี “โอเค” หรอื “ไม่โอเค” นน่ั คอื ตัวเลือกสำหรับคนทุกคนทไ่ี ด้รบั ผลกระทบ
ในทำงใด ๆ จำกเหตกุ ำรณ์ใด ๆ ทเ่ี กดิ ขึน้ ฉนั จะไมบ่ อกกับบุคคลวำ่ ตัวเลือกของพวกเขำนั้น “ถูก”หรือ”ผิด”
ตัวเลือกของพวกเขำคอื ตวั เลือกของพวกเขำ ไม่ใชส่ งิ่ ทฉ่ี นั ต้องตดั สิน

N: พระองค์ไมต่ ัดสินสง่ิ ใดจริง ๆ ใชไ่ หมครับ?

G: ไมเ่ ลย ฉันไม่เคยตัดสินส่ิงใด ฉันรูว้ ่ำในแงม่ ุมของมนุษย์ อำจมีหลำยส่ิงทสี่ ำมำรถทำควำมเข้ำใจได้
โดยกำรให้นยิ ำมของมนุษย์วำ่ “ไมโ่ อเค” เพ่ือเรยี กส่งิ เหลำ่ น้ีวำ่ มนั เปน็ ส่ิงที่ไมด่ ี และโหดร้ำยในบรบิ ทของ
พฤติกรรมมนุษย์อนั เปน็ ปกติและเหมำะสม และมันคือเคร่ืองมือทีเ่ ธอใช้สรำ้ งพื้นฐำนคำ่ นยิ มของอำรยธรรม
แมว้ ่ำเธอจะไม่ไดอ้ ำศยั อยูโ่ ดยพวกมนั ทั้งหมดก็ตำม

แต่ฉันไมท่ ำกำรประเมนิ ส่งิ เหลำ่ น้ัน เพรำะกำรทำเช่นนน้ั เป็นกำรปลน้ อิสรภำพของเธอในกำรสร้ำง
ควำมจริงของตัวเธอเอง ส่งิ ที่ฉนั กำลังพูดในตอนน้ีคือ ไม่มีประสบกำรณ์ของมนุษย์คนไหนของเผำ่ พันธเ์ุ ธอที่
เรยี กว่ำ “เสยี ชวี ติ ” จะสำมำรถเกิดขนึ้ ได้โดยกำรละเมดิ เจตจำนงของจิตเหนือสำนึก และไม่มีประสบกำรณ์
ของอำรยธรรมของสง่ิ ที่เผ่ำพันธุเ์ ธอเรยี กวำ่ กำรทำลำยล้ำงทง้ั หมด จะสำมำรถเกดิ ข้ึนได้โดยกำรละเมิด
เจตจำนงของเจตจำนงโดยรวมของอำรยธรรม

102

N: พระองคก์ ล่าวถงึ ส่ิงนซ้ี ้าแลว้ ซา้ อีก แต่พระองคพ์ ูดอีกครั้งเพ่ือไมใ่ หเ้ ป็นทโ่ี ต้เถยี ง อย่างไรก็ตาม
พระองค์ไมไ่ ดบ้ อกวา่ สง่ิ นั้นจะให้สทิ ธิ์กับผ้ทู ่จี ะไปอาละวาดและฆา่ ผูอ้ ่นื ได้ หรอื พระเจ้าชว่ ยพวกเราท้งั หมด
-เพอื่ ตอบสนองจดุ ประสงค์ท่ีบดิ เบือนของพวกเขาเอง?

G: ไมใ่ ช่ ควำมจริงแล้วมันชว่ ยผทู้ เี่ ห็นผู้อ่ืนตกเป็นเหย่ือในสถำนกำรณ์เช่นน้ีตำ่ งหำก มนั อนญุ ำตให้ผทู้ ่ี
อยู่ขำ้ งหลงั ได้ค้นพบควำมสงบสุขจำกกำรเยยี วยำ และชว่ ยให้รู้วำ่ ผูเ้ ป็นทร่ี ักของพวกเขำกำลังเฉลิมฉลองวนั
แหง่ กำรเร่ิมตน้ ใหม่ ทำเช่นน้ีได้โดยกำรตระหนักรอู้ ยำ่ งสมบูรณ์ในส่งิ ที่พวกเขำเลือกทำ เข้ำใจและเห็นอกเห็น
ใจตอ่ ผู้ท่ีมสี ว่ นเกีย่ วข้องกับกำรจำกไปของพวกเขำ

และมนั อำจจะหยุดบำงคนผ้ทู ี่อำจรสู้ ึกละอำยใจในกำรวำงแผนทำรำ้ ยผู้อืน่ ได้ และเขำจงึ ตระหนักได้
ถึงข้อมูลเหล่ำนี้ กำรกระทำผิดทอ่ี ำจเกิดขน้ึ จำกควำมพงึ พอใจในกำรทำสิ่งท่ีพวกเขำคดิ วำ่ เป็นอันตรำยต่อผู้อน่ื
มันจะลบล้ำงแรงจงู ใจของพวกเขำเหลำ่ นน้ั

N: ผมไม่เคยคดิ ถึงสิ่งเหลา่ นั้นเลยครับ

G: และมันคือส่งิ น้ี: บคุ คลท่ีเดินไปขำ้ งหน้ำและฆำ่ ผู้อื่นอยดู่ ไี ม่ว่ำจะเป็นรำยบคุ คลหรอื เป็นกล่มุ เขำจะ
ไม่แสวงหำหรอื ต้องกำรกำรอนุญำตจำกบำงส่ิงหรือบำงคนทอี่ ยนู่ อกเหนือจำกตัวเขำเองเพ่ือให้ทำสิ่งนัน้ พวก
เขำจะแสดงให้เห็นถงึ กำรกระทำของพวกเขำบนพนื้ ฐำนท่แี ตกตำ่ งกันจำกส่ิงใดก็ตำมทไี่ ด้กล่ำวไว้ในตอนน้ี

N: ครับ แตส่ งิ่ ที่พวกเขาไดอ้ ่านตอนน้จี ะช่วยใหพ้ วกเขารู้สกึ ดขี ้ึนเกี่ยวกับมันด้วย

G: พวกเขำรสู้ กึ โอเคกับมันแล้ว หรือพวกเขำจะไมล่ งมือทำมนั ใหส้ ำเร็จ

N: พระองค์ทราบไหมครบั ผมคดิ ว่าสิง่ ทกี่ าลงั พดู ถึงอย่ตู อนนอ้ี าจจะไม่ตรงกับความเขา้ ใจโดย
ภาพรวมสกั เท่าไร คือผมหมายความวา่ สง่ิ เหลา่ นอ้ี าจจะไมเ่ ขา้ กบั คนส่วนใหญ่

G: แม้วำ่ ผู้คนจะมีประสบกำรณ์ในฐำนะเหย่ือ/ผู้ร้ำยในชีวติ จรงิ แต่จรงิ ๆ มันไม่ใชเ่ ลย ไม่มีเหยื่อและ
ไม่มีผู้ร้ำยในโลกและทุกท่ีในจักรวำล มเี พยี งส่งิ มชี วี ติ ที่มรี ่ำงกำย กำรพฒั นำทำงจิตวญิ ญำณ และกำรชว่ ยเหลือ
ซึ่งกนั และกันเพื่อให้เกดิ กำรววิ ฒั นข์ ้นึ เทำ่ น้ัน

103

อย่ำงท่ีฉันไดบ้ อกกับเธอก่อนหนำ้ น้ี: ฉนั ไม่ได้ส่งอะไรไปให้เธอนอกจำกข้อควำมจำกพระเจำ้ ถ้ำเธอ
รสู้ กึ ว่ำเธออยำกจะย่นกระบวนกำรววิ ฒั น์ของเผ่ำพนั ธ์ทุ ัง้ หมดใหส้ ั้นลง มันก็คอื กำรทเี่ ธออนุญำตให้ตวั เองออก
จำกรำ่ งกำยภำยในเวลำและวิถีทำงที่แน่นอน เธอจะทำมนั ไหมละ่ ? จงอย่ำคิดถึงคำตอบของเธอในระดบั จติ ใจ
แตจ่ งคดิ ถึงมันในระดบั วิญญำณ

N: เม่อื ผมคิดเกีย่ วกับมนั ในระดับวิญญาณ ผมตระหนกั ได้วา่ การดารงอยู่ของผมไมส่ ามารถถูก
คุกคามได้ และชวี ติ ของผมไมส่ ามารถจบลงได้ มันแคเ่ ปล่ยี นรูปแบบการดารงชีวติ จากร่างกายไปสรู่ ะดับ
สถานะทางวิญญาณ โดยเฉพาะอย่างยงิ่ ผมรู้วา่ ผมสามารถเปลี่ยนมันกลับไปได้อีกครัง้ เมอ่ื ใดก็ตามท่ผี ม
ปรารถนา และผมรู้วา่ กระบวนการวิวัฒนจ์ ะเดนิ หนา้ ต่อไปไดเ้ พราะสงิ่ น้ี มนั ทาให้ตดั สนิ ใจได้งา่ ยมาก

ผมอยากย้อนกลบั ไปในส่งิ ที่ผมบอกไวก้ ่อนหนา้ นี้ “ช่วงเวลาของส่งิ ปลกู สรา้ งที่ถูกเผาไหม้” เมื่อ
คุณรีบวงิ่ เข้าไปช่วยลกู เมอื่ น้ันการอยู่รอดของร่างกายของคณุ ไม่ได้เปน็ ส่วนหน่ึงของกระบวนการคิดของ
คุณและ ไมไ่ ด้เปน็ ส่วนหน่ึงของความเทา่ เทียม ดงั น้นั ผมจะเลอื กตัวเลือกใด ๆ ทีท่ าให้เกดิ ประโยชน์อัน
ยงิ่ ใหญ่ท่ีสุดต่อเหลา่ สง่ิ มีชีวิตของผม

G: แน่นอนเธอจะทำเช่นนั้น เพรำะนั่นคือสิ่งทเี่ ธอเป็น ฉนั อยำกจะบอกเธออีกคร้ังวำ่ ควำมรักคือสง่ิ ที่
ทกุ คนเปน็ เพรำะเหตนุ ีเ้ ธอจะให้อภัยบคุ คลหรือกลุ่มใดๆ ท่ีทำใหเ้ ธอเสยี ชวี ติ ได้อย่ำงแท้จริง เพรำะเธอจะ
ตระหนกั รถู้ ึงมันไดใ้ นระดบั จิตสำนกึ ว่ำพวกเขำไมร่ ู้แม้แต่ว่ำพวกเขำกำลังทำอะไรอยู่ จำกนน้ั เมือ่ เธอ
เคล่อื นย้ำยกำรตระหนักรู้ทั้งหมดเข้ำสู่ขอบเขตของกำรเป็นอยูอ่ ันบรสิ ุทธิ์ (ถ้ำมนั ไม่เคยเกิดข้ึนมำก่อน) เธอจะ
ละทิ้งควำมตอ้ งกำรตำ่ งๆ เพ่ือทีจ่ ะให้อภัยพวกเขำ เพรำะกำรใหอ้ ภยั จะถูกแทนที่ดว้ ยควำมเขำ้ ใจ เธอจะเขำ้ ใจ
อย่ำงถ่องแทว้ ่ำสง่ิ มชี วี ิตสำมำรถทำสง่ิ น้ันได้อยำ่ งไร

N: พระองค์ได้บอกผมก่อนหน้าน้ีวา่ ความเขา้ ใจจะแทนที่การใหอ้ ภยั ในจิตใจของคุรุ

G: และมันก็เป็นเช่นนนั้ ทุกส่ิงเหล่ำนีไ้ ดม้ ปี ระสบกำรณจ์ ำกเธออย่ำงแนน่ อน เพรำะเธอถูกสร้ำงขึ้น
จำกพลงั งำนที่เธอเรยี กวำ่ ควำมรัก เธอถูกสมมติตวั ตนขึ้นและขยำยข้นึ ในตัวเลอื กทีเ่ ป็นเจตจำนงอยำ่ งอสิ ระ
และกำรตัดสินใจที่เธอเลือก ควำมเขำ้ ใจที่เธอยอมรบั และกำรแสดงออกถงึ ตวั ตนของตนเองท่ีเธอวำงเอำไว้
ภำยในกำรสรำ้ งสรรค์อย่ำงต่อเนอ่ื งในขณะเดยี วกนั ภำยในควำมเป็นจริงขึ้นสูงสุด เธอไมจ่ ำเป็นต้องรอ
จนกระทงั่ เธอคน้ พบว่ำตัวเธอเองอยู่ในขอบเขตของกำรดำรงอยู่อันบริสุทธ์ิ กำรตระหนักรู้เชน่ น้อี ำจทำใหเ้ ธอ

104

ยอมรบั มันไดไ้ ม่วำ่ จะอยู่ในชว่ งเวลำใด กำรขยำยกำรตระหนักรขู้ องเธออย่ำงต่อเนื่องคือทุกสิง่ ที่เก่ียวกบั กำร
วิวฒั น์

105

23

N: ในหนังสือช่ือ เม่ือทกุ อย่างเปล่ยี นไป จะเปลีย่ นแปลงทกุ อย่าง (When Everything
Changes, Change Everything) มกี ารกล่าวถงึ “ขอบเขตของการดารงอยอู่ ันบรสิ ุทธ์ิ” นีค่ ือสิง่ ที่
พระองคก์ าลังพูดถึงอยใู่ ชไ่ หมครบั ?

G: แน่นอนว่ำใช่

N: อ๋อครับ ผมจาได้แลว้ ขอบเขตของการดารงอยอู่ นั บริสทุ ธ์ิคือหน่ึงในสามแง่มุมของอาณาจกั ร
ของพระเจ้า และอีกสองแง่มุมคือขอบเขตของวิญญาณและขอบเขตของกายภาพ

G: ฉนั ไมไ่ ด้บอกเธอหรือว่ำอำณำจกั รของฉันมหี ลำยคฤหำสน?์

N: พระองค์บอกครับ พระองค์บอกไว้อย่างชัดเจน ตอนนพ้ี ระองคก์ าลังจะบอกวา่ แม้แต่โลกกเ็ ป็น
สว่ นหนง่ึ ของอาณาจักรสวรรค์อย่างน้นั หรือครับ?

G: ไม่ใช่ “แม้แต่” โลก แต่ทุกขอบเขตของกำยภำพคือส่วนหนึง่ ในอำณำจกั รของพระเจ้ำ ตำมทฉ่ี นั ได้
บอกไวก้ อ่ นหนำ้ นี้ สิง่ มีชีวติ ท่มี ีววิ ฒั นำกำรขน้ั สงู สำมำรถเคลอื่ นยำ้ ยไปมำระหว่ำงกำรก่อรวมรำ่ งหรอื กำรไม่กอ่
รวมรำ่ งไดอ้ ย่ำงงำ่ ยดำยในมติ ิของพวกเขำ และพวกเขำจะใช้เวลำอยู่ในอำณำจักรทำงกำยภำพซ่งึ อยู่ในมิติของ
เธอ เมื่อมันเปน็ ไปตำมวัตถปุ ระสงค์ของพวกเขำ แตเ่ มื่อเธอใชเ้ วลำมำกกว่ำเวลำส้นั ๆ ในสถำนะทำงวญิ ญำณ
เธอจะเรียกว่ำ “ช่วงชวี ติ ” (ระยะเวลำเกิดจนถงึ ตำยของมนษุ ย์ :ผแู้ ปล)

N: แล้วมนุษยส์ ามารถเคลอ่ื นยา้ ยไปยงั สถานะทางวญิ ญาณในระหวา่ งทีพ่ วกเราอยูใ่ นช่วงเวลาท่ี
ยังมีชีวติ อยูไ่ ด้ไหมครบั ?

G: ไดส้ ิ เธอสำมำรถทำมนั ไดโ้ ดยสง่ิ ที่เธอเรียกวำ่ “ฝัน” เธอทำมันได้โดยสิ่งท่เี ธอเรียกวำ่ ประสบกำรณ์
กำร “ออกจำกรำ่ ง” และมีผู้คนสว่ นหนึ่งรวู้ ่ำมันทำไดโ้ ดยกำรน่ังสมำธิ และผู้คนบำงคนทเ่ี ธอไดเ้ รยี กเขำวำ่ เปน็

106

ผเู้ ช่ียวชำญทำ่ มกลำงเธอ ทง้ั ในตอนนแี้ ละเมือ่ ใดกต็ ำม ได้ก่อรวมร่ำงและสลำยร่ำงและรวมร่ำงอีกครั้งระหวำ่ ง
สิ่งทเี่ ธอเรยี กว่ำ ชว่ งชีวติ หน่งึ เดยี ว

ดังนนั้ ในระหว่ำงกำรเดินทำงท่แี สนพเิ ศษผำ่ น “ชวี ติ ” ที่แสนพเิ ศษน้ี เธอสำมำรถมปี ระสบกำรณก์ ำร
ดำรงอยู่ในสถำนะทำงวญิ ญำณได้ แต่มันจะไม่ไดเ้ กิดขึ้นเป็นปกติหรอื เปน็ ประสบกำรณ์ทเี่ ธอจะไดร้ บั ในทุกๆ
วนั

N: นัน่ เปน็ เหตผุ ลทพ่ี ระองคใ์ ช้คาศพั ทท์ เ่ี ฉพาะว่า “สง่ิ มชี ีวติ ท่ีอาศยั อยู่ในขอบเขตทางกายภาพ
เป็นหลกั ” เพอื่ อธิบายคาวา่ “มนษุ ย์”

G: และส่งิ มชี วี ติ อืน่ ๆ ทีเ่ ธอเรียกวำ่ “สง่ิ มชี ีวิตจำกนอกโลก” ซ่ึงอำศัยอยบู่ นดำวดวงอน่ื ในขอบเขต
ทำงกำยภำพ

N: ขอบคณุ ครับ ตอนน้ีผมเข้าใจในสิ่งทพี่ ระองค์กลา่ วได้อยา่ งชดั เจนแลว้ แต่อยา่ งสุดท้าย
พระองคไ์ ดใ้ ชค้ าว่า “เจตจานงของจิตเหนอื สานึก” หลายครงั้ ในบทสนทนานี้ พระองคส์ ามารถอธบิ าย
เพมิ่ เตมิ ไดไ้ หมครบั ?

G: ได้สิ ตำมทีฉ่ ันไดล้ งรำยละเอยี ดไวใ้ นหนงั สือของเธอที่ชอ่ื มติ รภำพกบั พระเจำ้ (Friendship with
God) สงิ่ มชี ีวิตทั้งหลำยจะมีประสบกำรณ์ของจติ ด้วยกนั อยู่ 4 ระดับ ไดแ้ ก่ จติ ใตส้ ำนึก (The Subconscious)
จิตสำนกึ (the Conscious) จิตเหนือสำนึก (the Superconscious) และอภิจติ สำนึก (the
Supraconscious)

พลังงำนของกำรสรำ้ งถูกปล่อยออกมำจำกหนึ่งในสร่ี ะดับนี้ เผ่ำพันธุข์ องเธอเปน็ เผ่ำพนั ธุ์ท่ียงั อำยนุ ้อย
มนษุ ย์สว่ นใหญ่จึงกระทำสง่ิ ต่ำง ๆ โดยปรำศจำกกำรตระหนักรวู้ ่ำพวกเขำควรทำอย่ำงไร พวกเขำสร้ำงสรรค์
และเกดิ ประสบกำรณ์จำกจิตในระดับท่เี ฉพำะเจำะจง จำกมุมมองของพวกเขำต่อชวี ิตและจำกกำรตดั สนิ ใจ
ของพวกเขำ แตพ่ วกเขำไม่ได้กระทำดว้ ยกำรตระหนกั รถู้ ึงเจตจำนงอย่ำงแท้จริง ซ่งึ เปน็ ระดบั จติ ที่พวกเขำใชใ้ น
กำรกระทำสิง่ ตำ่ ง ๆ

N: พระองค์กาลังทาให้ผมงงครับ มนั จะช่วยผมไดแ้ นน่ อนถา้ มีตวั อยา่ งใหเ้ หน็ ภาพงา่ ยๆ

107

G: ถ้ำงนั้ ฉันขอยกตวั อย่ำงงำ่ ยๆ ดังนี้

มคี นคนหนง่ึ ทฉี่ ันได้พดู ไปก่อนหนำ้ นีค้ ือ คนทก่ี ำลงั รักษำบำดแผล คนคนน้ันกำลงั สรำ้ งส่ิงหนงึ่ จำก
ระดับจิตใต้สำนึก ตวั อย่ำงเช่น สร้ำงและสง่ เซลลเ์ ม็ดเลอื ดขำวไปยงั บำดแผลเลก็ ๆ คนคนนสี้ ร้ำงมนั จำกระดับ
จติ ใตส้ ำนกึ โดยปรำศจำกกำรคิดถงึ มัน เขำอำจตระหนักรู้ หรอื อำจไม่ไดต้ ระหนักรู้ก็ไดว้ ่ำเขำกำลังทำอะไรอยู่
และเขำสร้ำงมนั ได้อย่ำงไร

คนที่กำลังวงิ่ ไปยงั สนำมบิน เขำกำลงั สรำ้ งกำรกระทำนจ้ี ำกระดับจิตสำนึก และคนสว่ นใหญ่กระทำสิ่ง
ตำ่ ง ๆ จำกจติ ในระดับจิตสำนึกเช่นน้ี เนอื่ งจำกพวกเขำกำลงั คดิ ถงึ มัน พวกเขำมีกำรตระหนกั รู้อย่ำงสมบรู ณ์
ว่ำพวกเขำกำลงั ทำอะไร และสรำ้ งมันอย่ำงไร

คนท่ีกำลังผลกั ใครบำงคนออกจำกถนนทร่ี ถเมล์กำลงั จะว่งิ ผ่ำน กำรกระทำที่เส่ยี งชวี ติ เชน่ น้ีถูกสรำ้ ง
ขึ้นจำกระดบั จติ ใต้สำนึก คนคนน้กี ระทำสง่ิ นีจ้ ำกจิตใต้สำนึก “ก่อน” ท่ีเขำจะคดิ ถงึ มนั มันได้ถูกใสข่ ้อมูลเข้ำไว้
ดว้ ยกนั อย่ำงรวดเรว็ และปรำกฎขึน้ ท้งั ๆ ท่ีเขำไมไ่ ด้คิดเก่ียวกบั มนั เลย พวกเขำมกี ำรตระหนกั รู้อยำ่ งสมบูรณ์
วำ่ พวกเขำกำลังทำอะไรและ สรำ้ งมันอย่ำงไร

คนที่กำลังเลือกที่จะปลุกตัวเองและเผ่ำพันธุ์ของพวกเขำให้ตืน่ รู้ขนึ้ โดยกำรแสดงออกและเป็นตน้ แบบ
ในกำรเปน็ ตัวตนท่ีแทจ้ ริงนน้ั เขำกำลงั กระทำส่งิ นีจ้ ำกระดับจิตเหนอื สำนกึ เขำกระทำจำกระดับจติ เหนือสำนึก
ดว้ ยกำรตระหนกั รู้ทั้งหมดของเขำในส่งิ ที่พวกเขำกำลงั ทำและวิธที เ่ี ขำกำลังสรำ้ ง

สง่ิ มชี ีวติ ทกี่ ำลงั แสดงออกถึงกำรตระหนักรู้อย่ำงครบถ้วนสมบรู ณ์วำ่ พวกเขำเปน็ ใคร และ ชีวิต
ทำงำนอย่ำงไร พวกเขำเลือกด้วยเจตจำนงและกำรไตร่ตรองของพวกเขำก่อนลว่ งหนำ้ จำกสถำนะทำงจิตที่
เฉพำะเจำะจง จำกกำรแสดงออกและประสบกำรณ์กำรคดิ กำรพดู หรือกำรกระทำใด ๆ

สง่ิ มีชีวิตที่กำลงั แสดงออกถงึ กำรตระหนกั รู้ในระดับต่ำ พวกเขำแสดงออกและมีประสบกำรณ์กำรคิด
กำรพดู และกำรกระทำจำกสถำนะของจิตท่ีพวกเขำไม่ไดไ้ ตร่ตรองและไม่ได้มีเจตจำนงทจี่ ะเลือกทำมัน

108

สิง่ มีชวี ิตทั้งหลำยมกี ำรไขว้เขวไปมำในระดับของกำรตระหนักรู้ ดังน้ันประสิทธิผลของควำมคิด คำพดู
และกำรกระทำของพวกเขำจึงเปลยี่ นแปลงไปไดอ้ ย่ำงมีนัยสำคญั ผ่ำนช่วงเวลำในชีวติ ของพวกเขำ

คุรเุ ปน็ ส่งิ มชี ีวิตทีไ่ ม่มีกำรไขว้เขวในระดับของกำรตระหนักรู้ พวกเขำเลือกท่จี ะตระหนักรู้อย่ำง
สม่ำเสมอ โดยกำรไตร่ตรองและมีเจตจำนงที่ชดั เจนจำกสถำนะของจิตในสง่ิ ทีพ่ วกเขำปรำรถนำทจี่ ะคดิ พูด
หรือกระทำ เพื่อใหป้ รำกฏออกมำ

N: พระองค์คงไมส่ ามารถอธิบายได้ดีไปกว่านแ้ี ลว้ ผมเข้าใจมันอย่างชัดเจนแลว้ ล่ะครับ

G: ดมี ำก

N: แตส่ งิ่ ที่ผมไม่เข้าใจคอื ผมจะทาอย่างไรเพ่อื ใหบ้ รรลถุ ึงระดับของครุ ุ และผมจะหยุดการไขว้เขว
ของการตระหนักรู้ทีไ่ ม่มีท่สี น้ิ สุดนไ้ี ด้อย่างไร

G: นั่นคอื สำเหตทุ ่ีเธอได้เขำ้ มำหำฉัน

N: พระองคบ์ อกไดไ้ หมครบั วา่ ทาอยา่ งไร?

G: มันสำมำรถทำไดต้ ลอด เธออำจไม่ไดใ้ สใ่ จอย่ำงใกล้ชดิ แต่ตอนน้ีเธอกำลังทำอยู่ เธอตน่ื รู้แลว้ วำ่
ควำมจริงเธอตนื่ รู้แลว้ นีไ่ ม่ใช่ส่ิงเลก็ ๆ แตน่ ่คี ือจดุ เริม่ ต้นของจดุ เร่ิมตน้ จะพดู เชน่ นกี้ ไ็ ด้

ณ. ตอนน้ีเธอจงดูกำรตระหนักรขู้ องเธอที่แผ่ขยำยออกไปวันตอ่ วนั เธอจะรสู้ ึกถึงกำรแผ่ขยำยนี้ แม้
ตอนทเ่ี ธอกำลังมีประสบกำรณ์และจดจำบทสนทนำนไี้ ด้

N: ตอนน้ผี มเขา้ ใจแลว้ ว่าทาไมสิง่ มีชีวิตทม่ี ีวิวัฒนาการขั้นสงู จากมิติอ่ืนถึงไมอ่ นุญาตใหพ้ วกเรา
ถูกคกุ คามจากส่งิ มีชวี ิตอน่ื ๆ ทีอ่ ยู่ในขอบเขตทางกายภาพ เหล่าสชส. กระทาในเจตจานงจากจติ เหนือ
สานึกส่วนรวมของอารยธรรมทีส่ มาชกิ มีประสบการณก์ ารดารงอยู่ทางกายภาพ

109

G: ถูกต้อง ตอนนี้เธอเขำ้ ใจมันแลว้
N: ดังนน้ั พวกเราจงึ ได้รับการปกป้องไม่ให้เกิดความรุนแรงจากเผา่ พนั ธุ์อ่นื
G: เธอปลอดภยั จำกทุกสิง่ ยกเวน้ ส่ิงหนง่ึ
N: โอม้ ายก้อช สิ่งนั้นมันคอื อะไรเหรอครับ?
G: ส่งิ น้ันคือ “ชำวโลก” เธอยังไมป่ ลอดภยั จำกตัวเธอเอง

110

24

N: น่ันไม่นา่ จะใช่นะครับ

G: ฉนั พดู ในส่ิงที่ถูกต้อง

N: แต่ไม่ใช่วา่ เจตจานงของจิตเหนือสานึกส่วนรวมของมนษุ ยชาติไม่ได้ถูกทาลายหรือครับ?

G: ใช่

N: แลว้ มนุษยชาติคุกคามตวั เองไดอ้ ยา่ งไรล่ะครบั ?

G: มนษุ ยชำติจะไมส่ ำมำรถถูกคกุ คำมไดใ้ นฐำนะกล่มุ มนุษยชำติดำรงอยเู่ สมอ เพรำะมันคอื เจตจำนง
ของจิตเหนือสำนกึ สว่ นรวมของมนุษยชำติ คำถำมไม่ได้อยู่ทวี่ ่ำ กลมุ่ ทถ่ี ูกเรียกวำ่ “มนษุ ยชำติ”จะดำรงอยู่
หรือไม่ แต่คำถำมคือมนุษยชำติจะดำรงอยอู่ ย่ำงไร และ คุณภำพชวี ิตของมนุษย์ควรจะเป็นอยำ่ งไร

เธอกำลงั ตัดสนิ ใจมันอยู่ตอนนี้ เวลำนี้ บนโลกใบนี้ โดยส่วนใหญแ่ ล้วมนั จะขึน้ อยู่กบั วำ่ พวกเธอมี
จำนวนผู้ตื่นรูม้ ำกทสี่ ดุ เทำ่ ไร ผู้คนจำนวนหนึง่ ซึ่งระบุตัวตนและตอบรับคำเชือ้ เชิญครง้ั ท่สี ำมจะมีบทบำทท่ี
สำคัญในกำรสรำ้ งผลลพั ธ์ให้เกิดขึน้ บนโลกของเธอ

N: ทุกส่งิ ที่พระองคไ์ ดก้ ล่าวถึงทาให้ผมมีหลายประเด็นท่อี ยากสอบถามครับ แตผ่ มไม่รู้วา่ ผมจะไป
ตอ่ ยังไงดี และผมไมอ่ ยากออกนอกเร่ืองไปไกลจากบทสนทนาน้ีจริง ๆ ครับ ผมอยากใหม้ นั มีความ
เกี่ยวข้องกนั

G: เธอจะไม่ “ออกนอกเรือ่ งไปไกล” หรอื “ทำใหเ้ กี่ยวข้องกนั ” ไม่วำ่ เธอจะถำมเร่ืองอะไรก็ตำม ทุก
หวั ข้อคือหัวข้อเดียวกนั เพยี งแต่มองในมมุ ที่ตำ่ งกนั เท่ำนัน้

111

หัวข้อคือ...
ชวี ิต:
อะไรคือเป็นควำมจรงิ ทีเ่ กย่ี วข้องกบั ชีวติ
และเธอสำมำรถอำศยั อยู่กับควำมจรงิ นั้นได้อย่ำงไร

N: โอเคครบั ถ้าอย่างน้นั มนั เรม่ิ เขา้ ใกลล้ ่ะ เนือ่ งจากเรอ่ื งนี้เก่ียวกบั ตัวผม เพราะผมดารงชวี ติ เป็น
มนษุ ย์ และเพ่ือพวกเราทกุ คนท่ีได้เลือกตวั เองให้ตดิ ตามบทสนทนาน้ีและคนทอี่ าจจะเลือกตนเองเพื่อชว่ ย
ปลุกเผ่าพนั ธุ์มนุษยด์ ้วย

G: เย่ยี ม

N: พระองคไ์ ดอ้ ธิบายถึงวธิ ีการท่ีสิ่งมีชวี ิตทีม่ ีววิ ัฒนาการข้ันสูงจากมติ ิอน่ื เคลื่อนย้ายจากสถานะ
ทางกายภาพไปยังสถานะทางจิตวิญญาณและกลับมาอกี ครงั้ ได้ตามตอ้ งการ จากนน้ั พระองคไ์ ดบ้ อกวา่
พวกเราก็ทาแบบเดียวกัน

G: ถกู ตอ้ ง

N: ครับ แตก่ ็มมี นุษย์จานวนไม่มากที่มีประสบการณเ์ ช่นนน้ั ตอนที่พวกเราเกิดขนึ้ หรือทีพ่ ระองค์
เรยี กว่าพวกเราได้ “ก่อรวมรา่ ง” พวกเราไม่ได้มีประสบการณ์ในการควบคุมการเกิด และเมอ่ื พวกเราตาย
พวกเราก็ไมส่ ามารถควบคมุ ความตายได้เช่นกนั

G: นัน่ ไม่ถูกต้องซะเท่ำไร

N: โอเคครบั มนั เปน็ เรื่องจริงทีผ่ ู้คนบางคนเสยี ชีวติ จากน้ามือของพวกเขาเอง ดงั นน้ั พวกเขาได้
ควบคุมการเสยี ชวี ติ ด้วยตัวของพวกเขาเอง แตแ่ น่นอนวา่ พวกเขาไม่สามารถควบคุมการเกดิ ได้ดว้ ยตัว
พวกเขาเอง

112

G: เธอจะยงั คงจินตนำกำรถงึ เร่อื งทง้ั หมดน้ีอยู่วำ่ มนั คอื เรื่องจริง ท้ังเรอ่ื งกำร “เกิด” และกำร “ตำย”
ตรำบใดท่เี ธอยังคดิ ว่ำตวั เธอคือรำ่ งกำย

N: พระองค์บอกผมก่อนหนา้ น้ีวา่ ท่จี รงิ แลว้ ผมไม่ใช่รา่ งกาย และพระองคไ์ ด้บอกผมว่า ผมมี
รา่ งกาย แต่ส่งิ ท่ีผมเปน็ น้นั ไม่ใช่ร่างกาย

G: ฉันดีใจนะท่เี ธอจำได้ มนั คือชนิ้ สว่ นขอ้ มูลทส่ี ำคญั ที่สุดท่ีเธอจะไดร้ บั มนั เก่ียวกับตวั เธอเอง และเปน็
ขอ้ มลู ท่ีเธอสำมำรถนำไปแบ่งปนั ให้กบั ผ้อู น่ื ได้

สงิ่ มีชวี ติ ในมติ ิอ่ืนคดิ ว่ำพวกเขำเปน็ ดั่งจุดกำเนดิ ของควำมจรงิ แทท้ อันสำคญั หรือใช้คำวำ่ “วญิ ญำณ”
ซง่ึ เปน็ คำท่ีพวกเรำไดใ้ ช้กันในบทสนทนำนีแ้ ละเปน็ คำทีเ่ ธออำจจะสำมำรถเช่อื มโยงไดด้ ีกว่ำ

ดังนน้ั เธอจะเห็นไดว้ ่ำเธอไมไ่ ด้ “ออกนอกเร่ืองไปไกล” เลย ควำมจริงแลว้ นีค่ ือแกน่ ของกำรพดู คุย
เก่ียวกับกำรท่มี นุษย์จะเปน็ ต้นแบบให้กบั กำรใชช้ ีวิตของพวกเขำเอง เพื่อกำรดำรงชีวิตในรปู แบบของสง่ิ มีชวี ิต
ท่ีมีววิ ัฒนำกำรข้ันสงู

ดังนนั้ จงใช้สงิ่ ทพ่ี วกเรำกำลังมองดูอยตู่ อนนเ้ี พ่ือสร้ำงบริบททกี่ วำ้ งขน้ึ เพ่ือให้สิ่งเหลำ่ นี้ได้ถูกแบ่งปัน
ออกไป เพ่ือวนั พรุ่งน้ขี องมนุษยชำติ

N: เย่ียมเลยครับ เอาละ่ ตอนนผี้ มเห็นการเช่อื มโยงของสง่ิ ต่าง ๆ แล้ว พระองค์ต้องการใหผ้ ม
เข้าใจว่า พวกเขารู้ว่าพวกเขาเป็นในสิ่งทีพ่ วกเราเรียกว่า “วญิ ญาณ” สง่ิ มีชวี ิตทีม่ ีวิวัฒนาการข้นั สงู จาก
มติ อิ น่ื มีประสบการณใ์ นการก่อรวมร่างไดต้ ามปรารถนา และพวกเขาไม่มวี ันตาย จดุ ประสงค์และความ
ปรารถนาของพวกเขามีเพียงแค่ การได้แสดงออกและมีประสบการณถ์ งึ พระเจ้า นัน่ คอื ไม่มสี ิ่งใดที่พวก
เขาปรารถนา ไมม่ สี ง่ิ ใดทเี่ ป็นของพวกเขา ไม่มีสิง่ ใดเลยท่ีพวกเขามแี ลว้ จะไมแ่ บ่งปนั ไม่มเี ลยท่พี วกเขาจะ
ไม่ทาเพ่ือคนที่พวกเขารกั และไมม่ ใี ครเลยที่พวกเขาไมร่ ัก

G: น่นั เป็นบทสรุปที่เยี่ยมมำก เธอสำมำรถเชือ่ มโยงเข้ำด้วยกันไดแ้ ล้ว ดีใจด้วยนะ

N: และดใี จกับเหล่าผู้ท่ีเลือกตนเองให้เปน็ ผ้ชู ่วยในการปลุกตนเองและผู้อ่นื ในตนื่ รูข้ ้ึนด้วย
113

G: ใช่

N: ผมรูแ้ ล้วว่า ผมสามารถเขา้ ใจเกี่ยวกบั ชวี ติ กับจิตวิญญาณท่ีมีรา่ งกายและชีวติ ท่ไี มม่ รี ่างกาย
มากขึน้ ได้อยา่ งไร ผมสามารถอยู่อาศยั ในชวี ิตทเ่ี หลา่ สรรพสตั วไ์ ด้รับการเชอื้ เชิญใหอ้ าศยั อยูไ่ ดอ้ ยา่ งไร น่นั
คือเพยี งแค่รู้และยอมรบั ความเปน็ ตัวตนทีแ่ ทจ้ รงิ

ตอนน้ีเปน็ เวลาทดี่ ีในการสารวจความแตกต่างระหว่างเผ่าพันธท์ุ ีต่ ่ืนรู้ (ซงึ่ พวกเขาได้ยอมรบั ใน
ตัวตนที่แทจ้ รงิ แลว้ ) กับมนุษย์ แตผ่ มเหน็ วา่ มนุษย์มชี ่วงเวลาที่ยากลาบากในการยอมรบั มนั (และน่ีมนั
เป็นส่งิ สาคญั ครับ ถ้าผมและคนอื่นเลือกท่จี ะปลกุ เผา่ พันธ์)ุ ผมอยากรูข้ ้อมูลมากกว่าน้ีเกี่ยวกบั เหล่าสชส.
ตามทีพ่ วกเราไดพ้ ูดถงึ พวกเขาว่า ใครในพวกเขาเปน็ ผชู้ ่วยเหลือพวกเรา? และพวกเขาช่วยเหลือพวกเรา
ไดอ้ ยา่ งไร?

พระองคไ์ ด้บอกผมว่า บางครง้ั พวกเขาก็อยูใ่ นรูปแบบรา่ งกายซึ่งอยูภ่ ายนอกมติ ขิ องพวกเขา
เพือ่ ทจี่ ะชว่ ยเหลือเผา่ พันธ์ใุ นขอบเขตกายภาพ

G: ถูกต้อง

N: แลว้ เมื่อเหลา่ สิ่งมีชีวติ ท่ีมีววิ ัฒนาการขัน้ สงู อยใู่ นรปู แบบรา่ งกายในขณะทไ่ี มไ่ ด้อยู่ในมติ ขิ อง
พวกเขา พวกเขาจะหลีกเลย่ี งการถกู สงั เกตเห็นได้อย่างไรครับ?

G: บำงครัง้ พวกเขำเองก็ต้องกำรให้ถูกสงั เกตเห็น พวกเขำอำจอยู่ในรปู แบบท่เี ปน็ ปกตสิ ำหรับพวกเขำ
ในมติ ิของพวกเขำ แต่มนั ไมป่ กติอย่ำงมำกในสภำพแวดล้อมทพ่ี วกเขำกำลงั มำเยียมเยียน ดังนั้นพวกเขำจึงทำ
ให้ตัวเองเป็นทสี่ งั เกตเห็นได้ พวกเขำจะทำเช่นน้ีถำ้ ควำมต้ังใจของพวกเขำคือเพ่ือให้คนทีอ่ ยนู่ อกเหนือจำกมิติ
ของพวกเขำไดร้ ู้ว่ำ ก. พวกเขำมีชีวิตอยู่ ข. พวกเขำอยูใ่ นปัจจุบัน และ ค. พวกเขำไม่ไดต้ ้ังใจจะมำทำอนั ตรำย
แตพ่ วกเขำเพยี งเขำ้ มำเพื่อชว่ ยเหลอื

ถ้ำสง่ิ มีชีวิตทม่ี วี วิ ฒั นำกำรขนั้ สูงร้สู ึกวำ่ กำรถกู มองในรปู แบบรำ่ งกำยจะทำให้ผูค้ นตกใจ ตื่นกลวั และ
เกดิ กำรต่อตำ้ น ซง่ึ เป็นกำรต่อต้ำนเหตผุ ลของกำรเคล่ือนยำ้ ยจำกสถำนะทำงวิญญำณสู่สถำนะทำงกำยภำพ

114

(ซงึ่ เหตุผลคอื กำรชว่ ยเหลือ ไม่ใชก่ ำรคุกคำม) พวกเขำจะอยู่ในรูปแบบของสงิ่ มชี วี ิตทค่ี น้ หำกำรช่วยเหลอื และ
จะทำเช่นนใ้ี นวิถีทำงที่อนญุ ำตพวกเขำให้หลอมรวมเข้ำกับอำรยธรรมอื่น ๆ โดยปรำศจำกควำมยุ่งเหยงิ กำร
ตกตะลงึ กำรรบกวน หรอื กำรตกใจ

N: แล้วพวกเขาจะทาสาเรจ็ ได้อย่างไรครับ?

G: พวกเขำจะก่อรวมรำ่ งข้ึนในช่วงเวลำที่เร็วที่สุดเท่ำที่เป็นไปได้ในวงจรชีวิตของสิง่ มีชีวติ ท่ีพวกเขำ
คน้ หำเพื่อทจี่ ะเข้ำไปช่วยเหลอื เคลื่อนยำ้ ยผำ่ นเสน้ ทำงกำรววิ ัฒน์ของทุกกำรดำรงชวี ติ ในอำรยธรรมนน้ั

N: ออ๋ ผมเข้าใจละ่ ! สชส.ไม่ได้ “ปรากฏตวั ขน้ึ ” กะทันหันในสถานทใ่ี ดสถานทห่ี นึ่ง เพื่อต้อง
อธิบายถงึ ตัวเองทกุ ครัง้ ที่เข้าถงึ ชนพ้นื เมอื งในอารยธรรมน้นั

G: ถูกเผง พวกเขำทำไดโ้ ดยกำรรบั เอำรูปแบบของผ้ทู ีเ่ กดิ ใหม่ของชนพน้ื เมืองบนดวงดำวดวงนนั้ มำ
ประวตั ิศำสตรแ์ ละกำรบันทึกของกำรมีอยู่ของสชส. ในท้องถ่ินจึงได้ถูกสร้ำงขน้ึ และจงึ ไม่มเี หตุกำรณ์ทีท่ ำให้
เกดิ ควำมยุ่งเหยิงเม่ือพวกเขำไดเ้ ขำ้ มำในสภำพแวดลอ้ มของอำรยธรรมนั้น

ท่ีสำคญั ไมน่ อ้ ยไปกวำ่ นน้ั คือ เหตุผลของกำรปรำกฎตวั ในอำรยธรรมทม่ี ีกำรเร่มิ ตน้ ของวงจรชวี ิตใหม่
ของสงิ่ มชี วี ติ พ้ืนเมือง สชส. ม่ันใจว่ำพวกเขำเข้ำใจถึงประวัติศำสตร์ นิสัย ควำมเชอื่ และพฤติกรรมของชำว
พนื้ เมืองได้เป็นอยำ่ งดี

N: ดังน้ัน สชส. คือ “หน่ึงในแก๊งของพวกเรา” แต่พวกเขาไม่ได้ “โดดเดน่ ” เพราะมลี กั ษณะทาง
กายภาพที่แตกต่างออกไป พวกเขาจงึ ไม่ได้ “ทาใหค้ นในทอ้ งถ่ินหวาดกลัว”

G: ใช่แล้ว

N: โอเคครับ มาถงึ คาถามใหญ่: พระองคก์ าลังบอกวา่ สมาชิกของเผา่ พนั ธ์ุทตี่ ื่นรู้แลว้ ถา้ พวกเขา
ค้นหาเพ่ือช่วยพวกเรา พวกเขาสามารถรบั เอารปู แบบของมนษุ ยไ์ ปใช้ไดห้ รือครบั ?

115

G: แนน่ อนวำ่ พวกเขำทำได้ สิ่งมีชีวติ ท่มี ีววิ ฒั นำกำรขน้ั สงู มีควำมสำมำรถท่ีจะทำเช่นนนั้

N: แลว้ พวกเขาได้ทาเช่นนัน้ แล้วหรอื ครบั ? บอกผมมาตรง ๆ เถอะครับ

G: ใช่ ในโอกำสท่ีเกดิ ข้ึนได้ยำก

N: ถา้ อยา่ งน้ัน ประโยคหนง่ึ ซึง่ เป็นทร่ี ู้จักกันท่ัวไปกเ็ ปน็ เร่อื งจรงิ “เอเลี่ยนอยทู่ า่ มกลางพวกเรา”
ไม่ใชแ่ ค่เอเลีย่ นในจกั รวาล แต่เป็นเอเลีย่ นท่ามกลางพวกเรา

G: มนั ไมใ่ ชใ่ นแงน่ น้ั เธอไม่ควรรู้สึกประทับใจว่ำมีสงิ่ มชี วี ติ จำกมติ ิอื่นจำนวนเป็นร้อย เป็นพัน หรอื
เปน็ โหล กำลังเดินอย่บู นท้องถนนและกำลังน่งั อยูข่ ้ำงเธอในรำ้ นอำหำร หรือกำลงั ยนื ขำ้ งเธอในแถวยนื รอชำระ
เงนิ ท่ีห้ำงสรรพสนิ ค้ำ มนั ไม่ใชใ่ นแง่น้ัน และไม่ใช่เอเลี่ยน “ทำ่ มกลำงเธอ”

N: ครับ พระองคก์ าลงั จะพูดอะไรตอ่ หรือครบั ?

G: ฉนั กำลังจะบอกว่ำในประวัติศำสตรข์ องมนุษยม์ ีโอกำสท่ีหำได้ยำกท่สี ่ิงมีชีวิตท่มี ีววิ ัฒนำกำรขน้ั สงู
จะรบั เอำรูปรำ่ งของมนุษย์มำใช้ และปรำกฏให้เหน็ เด่นชัด ข้อควำมบำงอยำ่ งอำจสูญหำยไปหำกมันไม่ไดถ้ ูกสง่
มำก่อนเผำ่ พันธ์มุ นุษย์เพื่อให้มนุษย์เกิดกำรตระหนกั ร้ใู นวิถีทำงที่ถูกต้อง

มันอำจเกิดข้นึ ได้ในช่วงระยะเวลำของเธอ ครงั้ หนึ่งในพนั ปี หรือมำกกว่ำนน้ั แตม่ ันก็ไม่ได้เกดิ ข้ึนบ่อย
นกั

วธิ กี ำรโดยทวั่ ไปของกำรค้นหำเพอื่ ท่ีจะช่วยเหลืออำรยธรรมบนโลก (หรือดำวดวงอ่ืน) คือกำรส่งผ่ำน
กำรเยยี วยำและพลงั งำนที่สนับสนนุ ในรูปแบบของ ควำมอ่อนโยน กำรหยงั่ รู้ ควำมคดิ รวบยอด และไอเดีย
ตำ่ ง ๆ เพื่อให้มนุษยชำติได้นำมำใชใ้ นกำรคิดไตร่ตรองเพ่ือกำรดำรงชวี ิต ซงึ่ มนั ทำได้สำเร็จผำ่ นกระบวนกำรท่ี
เธออำจเรียกว่ำ แรงบนั ดำลใจ

116

ไมม่ สี ง่ิ มีชีวิตใด ๆ ที่จะกระตือรือรน้ เข้ำไปอยู่ในจติ ใจของผูค้ นเพรำะมันเป็นกำรรุกล้ำพ้ืนที่สว่ นตวั ซง่ึ
ไมใ่ ชแ่ นวปฏบิ ัตขิ องกระบวนกำรน้ี กระบวนกำรนไ้ี มอ่ นญุ ำตให้สิ่งมีชีวติ ใด ๆ เข้ำมำรุกล้ำพน้ื ท่ีควำมคิดสว่ นตวั
ของสง่ิ มีชวี ิต

เหลำ่ สชส.เพยี งแคน่ ำแนวคิดต่ำง ๆ เขำ้ สพู่ นื้ ทขี่ องชีวิต และแนวคดิ เหลำ่ น้ันจะเป็นเสียงสะทอ้ นไปยัง
สิง่ มชี วี ิตที่อยู่ในขอบเขตทำงกำยภำพทม่ี ีเอกลักษณ์ของพลงั งำนท่ีคล้ำยคลึงกัน มนั คือเสียงสะท้อนทม่ี ีพลังซึง่
จะดึงแนวคิดเหล่ำน้ันไปส่พู วกเขำ หลงั จำกนนั้ พวกเขำก็มักจะพูดขนึ้ มำว่ำ “ฉนั เพง่ิ ‘เข้ำใจ’ แนวคิดนี้” และ
พวกเขำก็จะลงมอื ทำมนั น่คี ือส่งิ ท่เี กิดขน้ึ อย่ำงแนน่ อน และนี่เปน็ วิธที ดี่ ีทสี่ ดุ ท่ีฉันจะอธิบำยได้

N: หากพวกเขาไมเ่ คยกระตือรือรน้ เขา้ ไปในจติ ใจของมนุษย์ แลว้ เหลา่ สชส. จะเข้าใจถึงแนวคดิ
และขอ้ เสนอแนะไดน้ ้อยกว่าการฟังหรอื การยอมรับมนั ไดอ้ ยา่ งไรครบั ?

G: สชส. เพยี งแค่นำตัวของพวกเขำวำงลงไปในส่ิงทคี่ ำร์ล จุงเรียกวำ่ จิตไร้สำนึกท่ีสะสมมำแต่อดีต
กำล (Collective Unconscious) มนุษย์ที่มเี สียงสะท้อนกับแนวคิดเหล่ำน้ี พวกเขำจะพบว่ำตนเองถูกดึงดูด
โดยกำรจับคพู่ ลังงำนทส่ี นั่ สะเทือน

แนน่ อนวำ่ ทุกสิ่งคือพลังงำน กำรสั่นสะเทือนของควำมถ่เี ฉพำะ ทุกสรรพสง่ิ ในเอกภพถูกดงึ ดูดเข้ำหำ
กันด้วยกำรจบั คู่พลังงำนสัน่ สะเทือน และนค่ี ือกำรทเี่ หล่ำสิ่งมีชวี ิตคน้ พบถึงแรงบนั ดำลใจของพวกเขำ ตอนน้ี
มนษุ ยก์ ำลังได้รับแนวคิดจำนวนมำกจำกกำรสำรวจและกำรคดิ สรำ้ งสรรคข์ องพวกเขำ ดังนัน้ แนวคิดและข้อมลู
เชงิ ลึกที่เหล่ำสชส. ได้แสดงออกมำจงึ มเี ปอรเ์ ซน็ ต์ทนี่ ้อยเมื่อเทียบกบั แนวคิดของมนุษยเ์ อง

แนวคดิ และขอ้ มลู เชิงลกึ ของสชส. จะอยู่ในกระแสพลังงำน เพอ่ื ใหบ้ คุ คลรู้ เพ่ือเขำ้ สู่กำรตระหนักรู้
อยำ่ งมีสติของผู้คนทค่ี ้นพบแรงดงึ ดูดนเี้ ขำ้ สู่ตวั เขำ บอ่ ยครงั้ ทบ่ี ุคคลเหล่ำน้มี ักทำอำชีพทีม่ ุ่งเน้นกำรใช้ควำมคิด
และผลลพั ธท์ ี่ได้คอื แนวคิดเหลำ่ นจ้ี ะมอี ิทธพิ ลอย่ำงมำกและไดร้ บั กำรแผข่ ยำยไปอย่ำงกวำ้ งขวำง ได้ส่งิ ที่
เรียกวำ่ แนวคดิ กำรปฏวิ ัติ ซ่ึงถกู แสดงออกมำในหนังสือ ภำพยนตร์ รำยกำรโทรทัศน์ วดี ีโอ นิตยสำร
หนังสือพมิ พ์ ส่ือสงั คมออนไลน์ และชอ่ งทำงอื่น ๆ ทเี่ ผยแพร่ไปส่ฝู งู ชน

N: ผมเห็นสิง่ นน้ั เกดิ ขน้ึ เป็นประจา ผมไม่รแู้ น่ชัดว่าความคดิ นัน้ มาจากไหน แต่ผมเคยเห็น
ภาพยนตรห์ นงั สอื บทความออนไลน์ และข้อความอน่ื ๆ มากมายเกีย่ วกบั วิธีที่ดีกวา่ สาหรบั มนษุ ย์ในการ

117

โต้ตอบ นาเสนอองคป์ ระกอบของเรอื่ งราวทางวฒั นธรรมทเี่ ปลี่ยนแปลงไปอยา่ งน่าอัศจรรยส์ าหรับสาย
พนั ธุข์ องเราและนาเสนอแผนการใหมท่ กี่ ลา้ หาญเพือ่ ปรับปรุงอนาคตของเราร่วมกนั

ตอนนี้พระองค์ทาให้ผมสงสัย ประสบการณ์ท่ีผมพบเจอตอนน้เี ป็นสว่ นหนงึ่ ของกระบวนการนนั้
หรอื ไมค่ รับ? การสนทนาท้งั หมดของผมกับพระเจา้ เปน็ การสนทนากับส่ิงมีชีวิตที่มีวิวัฒนาการขนั้ สงู จริง ๆ
ใช่หรือไมค่ รบั ?

G: ไมใ่ ช่ บทสนทนำนี้ไม่ได้มำจำกสง่ิ มีชีวติ ท่ีมีวิวัฒนำกำรข้ันสงู ทฉี่ ันอ้ำงถงึ หำกนน่ั คือส่งิ ท่ีเธอกำลัง
ถำม มนั เปน็ สว่ นหนง่ึ ของกระบวนกำรท่ใี หญก่ วำ่ ทเ่ี ป็นกำรแสดงออกของควำมศักดิ์สทิ ธิ์ท่วั ทงั้ จกั รวำล
สง่ิ มีชวี ติ ทกุ ชนดิ ในจกั รวำลมีควำมสำมำรถในกำรสื่อสำรโดยตรงกบั พระเจำ้ โดยไมจ่ ำเป็นต้องผ่ำนตวั กลำงใด
ๆ หรอื ส่ิงมชี ีวิตทีม่ ีวิวัฒนำกำรสูงหรือใครก็ตำม

มนษุ ย์ทุกคนมีกำรสนทนำกบั ฉันตลอดเวลำ พวกเขำแค่ไม่ “ประกำศ” หรือเรยี กว่ำมนั เป็นอยำ่ งอื่น
เพรำะกลัวว่ำจะถูกเยำะเยย้

สงิ่ มชี ีวติ ที่มวี วิ ฒั นำกำรสงู เพยี งแคต่ ระหนกั ถึงกำรเช่ือมต่ออันเป็นนิรันดร์ของพวกเขำกบั แหลง่ ทม่ี ำ
อันเป็นต้นกำเนดิ พวกเขำไมเ่ คยปฏเิ สธวำ่ พวกเขำคือกำรแสดงออกของพระเจำ้ ไม่ปฏิเสธกำรมปี ระสบกำรณ์
ในกำรสือ่ สำรอย่ำงต่อเนอ่ื งกับพระเจำ้ พวกเขำพบท้ังควำมสุขและควำมสมหวงั ในกำรสง่ ตอ่ สง่ิ ที่พวกเขำได้
เขำ้ ใจและประสบอันเป็นผลมำจำกกำรเชื่อมต่ออนั เปน็ นริ นั ดรแ์ ละมคี วำมเปน็ หนึง่ เดียวกับฉันอย่ำงต่อเน่ือง

N: ดังนั้น สิง่ มีชวี ติ ที่มีวิวัฒนาการข้ันสงู ถงึ ได้มายังโลกในช่วงหลายพนั ปี

G: ใช่ เมอื่ ทำเช่นนน้ั จะเป็นโอกำสท่ดี ีทสี่ ดุ สำหรับกำรสง่ สำรที่จะเป็นประโยชน์อย่ำงย่งิ ต่อกำรพัฒนำ
ของสำยพนั ธุ์เธอ เพื่อทีจ่ ะได้รับกำรสง่ มอบและกำรเป็นแบบอย่ำงให้ในแบบท่ีไม่ควรพลำด

สำรนัน้ ไมจ่ ำเปน็ ต้องไดร้ ับกำรยอมรับ ไมจ่ ำเป็นต้องไดร้ ับกำรเรียกรอ้ งหรือกำรบังคับใครโดยสิ่งมชี วี ิต
ทม่ี วี ิวฒั นำกำรขัน้ สงู แต่อย่ำงใด แตก่ ำรส่งมอบและกำรเป็นแบบอย่ำงให้ในแบบที่พลำดไมไ่ ดค้ ือวัตถปุ ระสงค์
ของสชส. ในทกุ กรณี

118

25

N: ผมอยากเข้าใจทงั้ หมดนใ้ี หด้ ียง่ิ ข้นึ ครบั พระองค์อาจคิดว่าผมต้องการรายละเอียดเป็นอย่าง
มาก แตผ่ มพบวา่ มนั ยากทีผ่ มจะยอมรับในส่ิงที่ผมไม่สามารถคิดวา่ มันจะเป็นไปได้

G: อย่ำกังวลเลย ฉันเคยเชอื้ เชญิ เธอมำในครั้งก่อน ในกำรสนทนำครั้งก่อน เพื่อหยุดควำมรู้สกึ ต่ำง ๆที่
เธอควรจะอธบิ ำยตนเองหรือกำรขอโทษ

N: ใชค่ รบั ขอบคุณครับ

G: เพยี งแน่ใจว่ำ เพรำะควำมน่ำสนใจของมัน. . .อย่ำทำให้บทสนทนำทเี่ กี่ยวกบั รำยละเอียดของ
สิ่งมีชวี ิตที่มวี ิวฒั นำกำรขนั้ สงู น้ีทำใหเ้ ธอมองไม่เหน็ สง่ิ ท่ีสำคญั ทส่ี ุดของทั้งหมดที่เธอไดร้ ับเชิญให้มีชวี ิตและได้
แบ่งปัน - สิง่ นี้เปน็ วิธที ่พี วกเธอทกุ คนสำมำรถยกระดับประสบกำรณ์บนโลกไปสูส่ ่งิ มชี ีวิตท่ตี ่ืนขึ้นแล้วที่เรียกว่ำ
“มนุษยชำติ”

เธอจะต้องแนใ่ จวำ่ เรำได้พดู คุยเกยี่ วกบั วิธีที่เธอสำมำรถผสมผสำนแนวคดิ ทีไ่ ด้ยกระดบั แล้วใหเ้ ข้ำกับ
ชีวิตประจำวนั ของเธอได้อยำ่ งเตม็ ที่ เปล่ียนพฤตกิ รรมของเธอเองในกระบวนกำร และพวกเรำตอ้ งกำรพดู คุย
เกี่ยวกับเรื่องควำมรักให้มำกกวำ่ นี้ “รกั แท้” พลงั งำนพืน้ ฐำนของจักรวำล และวธิ ที ่ีเธอจะสำมำรถมี
ประสบกำรณ์และแสดงออกในรปู แบบท่บี ริสุทธ์ิมำกทสี่ ุด

N: ขอบคณุ ครบั ผมจะไม่หลุดโฟกัสในจุดนั้นไป ผมตอ้ งการที่จะนาทง้ั หมดนีก้ ลบั ไปสู่หัวข้อท่ี
สาคัญอย่างมากและมนั เกย่ี วข้องกับประสบการณส์ ่วนตวั ของผม และนั่นแหละในความจรงิ แล้ว เพราะผม
รู้วา่ มันเก่ียวข้องกบั ประสบการณส์ ว่ นตวั ของผมซงึ่ ผมจึงได้ยอมรับโดยไมไ่ ดห้ ยดุ การเช้อื เชญิ ครง้ั ทส่ี าม
ผมตระหนักรู้วา่ น่ที าใหผ้ มดียิง่ กวา่ คนอื่นใด

แต่แนน่ อนว่าผมรูส้ ึกท่ึงกับสิ่งท่ีพระองค์บอกผมวา่ ส่วนหนึ่งในพวกเราทเี่ ลือกทาเชน่ นน้ั ไม่ตอ้ ง
กังวลกับการทาภารกจิ ปลุกเผ่าพันธุ์ดว้ ยตวั คนเดียว เพราะเราได้รับความชว่ ยเหลอื

119

G: ใช่

N: และความช่วยเหลอื นีม้ าจากส่ิงมีชีวติ ที่มีวิวัฒนาการข้นั สงู จากมิติอนื่

G: ใช่

N: ดงั นั้นจึงไม่มีทางท่ีผมจะไมอ่ ยากรู้เรื่องท้ังหมดที่ผมสามารถรู้ได้ ผมคิดวา่ วิธีท่ีพวกเขาพยายาม
ช่วยเหลอื พวกเราคือ การแบ่งปันบางการกระทา ทางเลือก และการตัดสินใจบางอย่างที่มนุษย์อาจ
ดาเนินการเมอื่ พวกเราตน่ื ข้ึนเต็มท่ีมากกวา่ นี้ ดงั น้นั ผมจึงรสู้ กึ ขอบคุณมากทไี่ ดต้ รวจสอบรายการนั้นและ
สารวจบางส่วนของผลกระทบต่อมนุษยชาติ

แต่ความคดิ ของผมกาลังสง่ สัญญาณใหผ้ มรู้ว่าก่อนท่ีผมจะเริ่มทาความเขา้ ใจกบั ข้อมูลประเภทน้นั
ได้อย่างเตม็ ที่ ผมจาเป็นตอ้ งจัดการกับความสงสัยทแ่ี ทจ้ ริงก่อนว่า ส่ิงทีเ่ รียกวา่ ส่งิ มชี ีวติ ที่มวี ิวฒั นาการขนั้
สูงมาเยี่ยมเยียนพวกเราจริงหรือไม่

. . . และถ้าเปน็ เชน่ นน้ั พวกเขาจะ “ทาสาเร็จ” ได้อย่างไรโดยไมท่ าใหโ้ ลกทัง้ ใบเกดิ ความสับสน
อลหมา่ น ถา้ ผมสามารถรับมือกับสิ่งนั้นได้ ผมเดาว่าผมคงเอาความคดิ เชิงตรรกะของผมออกไปได้มาก
พอทีจ่ ะสารวจว่าสังคมมนุษยจ์ ะเปล่ียนแปลงไปได้อยา่ งไรหากเราอยใู่ นฐานะสง่ิ มชี ีวิตท่ตี ื่นรู้แลว้

G: แลว้ เธอจำเป็นต้องร้อู ะไรเก่ยี วกับทั้งหมดนี้?

N: กอ่ นอ่ืนผมตอ้ งการดูวา่ ผมเข้าใจในส่งิ ที่ผมรูม้ าจนถึงตอนน้ีได้อย่างชัดเจนหรือไม่

G: ถ้ำอย่ำงนน้ั ก็ถำมคำถำมมำ

N: ขอบคุณครับ

120

ในโอกาสเหลา่ นนั้ เมือ่ ส่ิงมีชีวติ ที่มีวิวฒั นาการขน้ั สงู ปรากฏกายบนโลก - และพระองค์บอกวา่ มัน
หายากมาก แต่มันกเ็ กดิ ขน้ึ แล้ว - พระองค์อธบิ ายวา่ มนั จะไม่เพียงแค่ “ลงมา” เป็นมนุษย์ทปี่ รากฏตัวขนึ้
โดยกะทนั หนั เดินไปรอบ ๆราวกับเป็นคนท่ีพัฒนาเตม็ ที่แลว้ แต่มันจะรวมร่างตั้งแตเ่ ป็นจดุ เร่ิมตน้ ของ
วงจรชีวิตมนุษย์ ถูกต้องไหมครบั ?

G: ถูกตอ้ ง

N: ถ้าอยา่ งนน้ั ผมต้องถามว่า. . . นีเ่ ป็นส่งิ ทมี่ ากบั ความตระหนักรู้ของแมแ่ ละพ่อเกยี่ วกบั ทารกคน
นี้ - ฉันมีสิ่งนจ้ี รงิ ๆ ใชไ่ หม? ถา้ ส่งิ นี้เปน็ สิง่ มชี ีวิตที่มีวิวัฒนาการขน้ั สงู อย่างแทจ้ รงิ ผมนึกไม่ถงึ ว่ามนั จะ
รวมตัวในลักษณะรกุ รานหรือลว่ งล้าดว้ ยวิธใี ด ๆ

G: เธอพูดถูก มนุษย์ทงั้ สองที่ให้กำเนิดลูกหลำนนจี้ ะรสู้ ึกต้นื ตนั ใจ เต็มเป่ียมไปดว้ ยควำมรัก ด้วยควำม
ตระหนกั ร้ภู ำยในลึก ๆ ว่ำพวกเขำมโี อกำสท่จี ะสร้ำงเด็กทีม่ ีจดุ ประสงค์พิเศษมำกและทำงเลือกคือพวกเขำจะ
ทำเช่นนั้นหรอื ไม่

N: แต่พระองค์รู้ไหมครับว่าแม้จะพดู ไปแล้ว แต่ความคิดของคู่รักท่ีใหก้ าเนดิ เอเลี่ยนก็ยงั รู้สึกยาก
มากสาหรบั ผมทีจ่ ะยอมรับได้ ผมรูส้ ึกทา้ ทายมากกบั ส่ิงนี้

G: ส่งิ มีชวี ติ ท่ีมีววิ ฒั นำกำรข้นั สงู ซ่งึ กลำยเป็นลกู หลำนของมนุษย์น้นั ไม่ใช่ “เอเล่ยี น” แต่อยำ่ งใด
นอกจำกเธอจะเป็น “เอเลีย่ น” เมอ่ื เธอออกจำกร่ำงกำยของเธอผำ่ นกระบวนกำรท่ีเธอเรยี กวำ่ “ควำมตำย”
จำกนน้ั เธอก็จะกลับจำกมติ เิ หนือกำยภำพไปสู่อกี ชีวติ ในทำงกำยภำพผำ่ นกระบวนกำรที่เธอเรียกว่ำ “กำร
เกดิ ”

ส่งิ มชี วี ิตทมี่ ีววิ ัฒนำกำรข้นั สงู เป็นเพยี งสงิ่ ที่ตนื่ รู้ขนึ้ มำอยำ่ งสมบูรณ์ซึ่งเคล่อื นผำ่ นวัฎจักรเดยี วกันและ
กำลังทำสง่ิ เดียวกนั ดว้ ยควำมแตกตำ่ ง สิง่ มีชีวติ ดังกล่ำวได้เคลื่อนย้ำยจำกมติ เิ หนือกำยภำพไปสู่ระหวำ่ งมติ ทิ ำง
กำยภำพ (physical inter-dimensionally) ในโอกำสทีเ่ กิดขนึ้ ได้ยำก บำงสว่ นจะใชร้ ำ่ งกำยในรปู แบบท่ี
เรียกว่ำ “มนษุ ย์”

N: เข้าใจครับ

121

G: เธอจะไมเ่ ปน็ “เอเลี่ยน” ในรปู แบบอื่นใดในจกั รวำลทำงกำยภำพที่เธออำจเลอื กท่จี ะสมมติขึ้น
เธอจะเป็น “หนึง่ ในพวกเขำ” ในอำรยธรรมใด ๆ ในอำณำจกั รแห่งกำยภำพทีเ่ ธออำจตดั สินใจที่จะใช้รูปแบบ
ทำงกำยภำพ

N: ขอโทษครับ พระองคท์ าให้ผมงงอีกแล้ว

G: เธอสำมำรถเลือกท่ีจะสร้ำงรำ่ งกำยในรูปแบบใดก็ไดท้ ่ีเธอเลือก ในที่แห่งใดกไ็ ด้ในจักรวำล เธอรู้
หรอื เปล่ำ?

N: ไม่ครับผมไมร่ ู้ ผมอาจจะขา้ มไป ในการอ่านบางเรื่อง หรือบางเรอื่ งที่ผมเคยได้ยนิ มา แต่ก็ไม่รู้
วา่ มันเป็นความจริง

G: มันคอื ควำมจริง

N: พระองค์กาลังบอกว่าผมสามารถเลอื กท่จี ะกลับชาตมิ าเกดิ ทอ่ี นื่ ท่ีทไ่ี มใ่ ชบ่ นโลกน้ไี ด้หรอื ครับ?

G: ใช่ เธอมีทำงเลือกนั้น

N: แล้วทาไมผมต้องทาอย่างนน้ั ดว้ ยละ่ ?

G: ในส่วนหน่ึงของกำรเดินทำงของจติ วิญญำณของเธอ ซึ่งเป็นสว่ นหนึ่งของภำรกิจในกำรมี
ประสบกำรณ์กบั ทุกแง่มุมของตนเองท่รี ูว้ ่ำตนเองเปน็ ด้วยเหตุผลเดียวกันจติ วิญญำณของเธออำจทง้ิ อำรย
ธรรมอ่ืนเพื่อมำรวมร่ำงบนโลกมนุษย์

N: พระองคก์ าลังบอกวา่ ผมอาจเป็นเอเลี่ยนที่อยทู่ ี่นี่?

122

G: ไมใ่ ช่ เธอจะไมม่ ที ำงเป็น “เอเลยี่ น” ทีเ่ กดิ ทน่ี ่ีได้ไปมำกกวำ่ สิ่งมีชวี ติ ทีม่ ีววิ ัฒนำกำรขน้ั สงู ผู้ซง่ึ มำยัง
โลก นค่ี ือประเด็น เธอมำทนี่ ี่เพียงเพื่อมีประสบกำรณก์ บั ทุกแง่มมุ ของชีวิตท่ีมอี ยบู่ นโลก ในขณะท่สี งิ่ มชี วี ติ ท่ี
วิวัฒนำกำรขนั้ สูงจำกมติ ิอืน่ มำท่นี ี่เพ่ือช่วยเหลือเธอ

N: ผมเคยทาสิ่งเหลา่ นี้จรงิ ไหมครบั ? ผมรู้ว่าพระองค์กาลังบอกว่ามนั เปน็ ไปได้สาหรบั วิญญาณท่ี
จะทาเชน่ น้นั แต่วิญญาณของผมเคยไปเกดิ ในท่ีแห่งอ่นื ในจกั รวาลหรอื ไม่ครับ?

G: งนั้ ฉนั ขอถำมเธอหนอ่ ย เธอเคยมองมองขนึ้ ไปบนทอ้ งฟ้ำยำมคำ่ คืนและรู้สึกรำวกับวำ่ เธอกำลงั มอง
หำบ้ำนอย่ไู หม?

N: ใช่ครับผมเคย นั่นเป็นคาถามทนี่ า่ สนใจและผมก็ยอมรับวา่ บางครัง้ ผมก็รูส้ กึ คดิ ถึงบา้ น ความ
สนใจของผมเปน็ เหมือนแมเ่ หลก็ ดึงดดู ผมใหไ้ ปยังส่วนใดส่วนหนง่ึ ของมัน

G: เธอคิดว่ำเธอจะรู้สึกแบบนั้นกบั ท่ที ่เี ธอไมเ่ คยไปมำก่อนเลยไดห้ รือ?

N: โอพ้ ระเจ้า บทสนทนานก้ี าลังพาผมไปให้หันไปยงั ท่ที ไี่ มค่ าดคดิ

G: ถำ้ เธอตอ้ งกำรส่ิงที่เธอคำดคดิ เธอคงจะไม่มำนัง่ สนทนำกบั พระเจำ้ หรอก

N: ไม่ครบั อาจจะไม่...พระองค์กาลังบอกว่าวิญญาณมีทางเลือกระหว่างช่วงชีวติ ของสถานทท่ี ่ีจะ
กลายเปน็ ร่างกาย

G: ประสบกำรณ์ทงั้ หมดของวญิ ญำณทงั้ หมดเปน็ เร่ืองของ “กำรเลอื ก” เสมอและตลอดไป เป็นกำร
เลือกท่เี สรี เปน็ กำรเลือกของสง่ิ มชี วี ิตอนั ศกั ดิส์ ิทธิ์ ซ่ึงกค็ ือพระเจำ้

N: โอ้ . . มนั เปน็ เชน่ นนั้ . . ผมไมร่ ู้ . . สิ่งท่ีเหลือเช่ือคือคาที่ผุดขึน้ มาในหวั ผม ผมกาลังต่อสู้ที่จะ
ไมพ่ ูดวา่ “เป็นไปไม่ไดท้ จี่ ะเชอื่ ”

123

G: ทำไมเธอถงึ รู้สึกท่งึ ? เธอไม่ได้เขียนไวห้ รอื วำ่ : เธอคือพระเจำ้ ?

N: ใช่ครับ ใช่ แตใ่ ครจะเชอ่ื สงิ่ นน้ั ? ใครจะเขา้ ใจมันได้อย่างแท้จรงิ ?

G: แลว้ อะไรคือประเดน็ ของข้อควำมนั้น ถำ้ เธอได้กำลังจะทิ้งมนั ไป?

N: ผมไดย้ นิ อย่างน้ัน แต่พระคมั ภรี ์ศกั ดิ์สทิ ธ์ิกม็ มี ากมายเหลอื เกนิ และไม่ใช่วา่ ทุกคาในพระคมั ภรี ์
จะเปน็ ความจริง ดังนนั้ มาทาใหม้ ันยตุ ธิ รรม มกี ารตคี วามผดิ บ้าง เข้าใจผิดบ้างในต้นฉบบั . . . คอื ผมจะพดู
ได้ไหมวา่ . . .ใน “การเปิดเผยของพระเจ้า” เราจะต้อง “เลอื ก” และไม่ใช่เรือ่ งง่ายทจี่ ะร้ใู นสิ่งทย่ี ึดถืออย่าง
ใกลช้ ิดและเช่อื ม่นั อยา่ งลึกซึ้ง

G: ใช่ น่ันคอื เหตุผลทใ่ี นทกุ ๆ ครั้งท่มี ีสิง่ มีชวี ิตที่มีววิ ฒั นำกำรขนั้ สูงจำกมติ ิอื่นจะรวมร่ำงในรปู แบบ
ของมนุษย์เพ่อื ส่งมอบและสร้ำงแบบจำลองในรปู แบบของมนุษย์ ซึ่งเป็นควำมจริงที่ย่ิงใหญท่ ี่สดุ ทำให้สำยพันธุ์
ทีเ่ กิดขึน้ ใหม่ของเธอสำมำรถแยกแยะสิง่ เหล่ำน้ีออกท้งั หมดได้มำกยิ่งข้นึ

เมือ่ ส่งิ มีชีวติ ทมี่ ีวิวัฒนำกำรข้ันสงู กลำยมำเป็นในรปู แบบมนุษย์ มนั จะดูดซับ โอบกอด และรวบรวม
ทกุ แง่มมุ ของควำมเปน็ มนุษย์ลงไปจนถงึ รำยละเอียดทีเ่ ล็กทีส่ ุดและลักษณะของเซลล์ ดังนนั้ มนั จงึ ไมใ่ ช่เอเลย่ี น
แตเ่ ปน็ มนษุ ย์ทั้งหมด แต่มลี กั ษณะของควำมคิด อำรมณ์ ควำมตระหนกั รู้ และควำมเขำ้ ใจถงึ ควำมรู้และ
ประสบกำรณ์ท่ไี ด้มำ

N: ดังน้นั จิตวญิ ญาณนีจ้ ึงสามารถเรยี กได้ว่าเป็น “มนุษย์ทีม่ ีววิ ัฒนาการขน้ั สงู ”

G: เปน็ เชน่ น้ัน ส่ิงมชี วี ติ ทมี่ วี วิ ัฒนำกำรขัน้ สูงเป็นเชน่ เดียวกับเธอ น่ันคอื เป็นวิญญำณท่ีแสดงออก
มำถึงควำมศกั ด์สิ ิทธ์ใิ นรปู แบบทำงกำยภำพ พวกเขำเปน็ วิญญำณท่เี ลือกทจี่ ะย้ำยจำกมิติเหนือกำยภำพไปสู่มิติ
ทำงกำยภำพในมติ ิของเธอ เพ่ือท่ีพวกเขำจะได้รับประสบกำรณแ์ หง่ ควำมเป็นพระเจำ้ ของพวกเขำโดยกำร
ช่วยเหลอื วญิ ญำณอนื่ ๆ ในกำรจดจำตนเอง

N: นเี่ ปน็ การอธบิ ายได้อยา่ งยอดเยี่ยมและสมบูรณ์แบบมากเลยครับ

124

26

N: ดงั น้ัน ส่ิงมีชีวติ ทีม่ ีวิวัฒนาการขั้นสงู จะมีชวี ติ อยตู่ ลอดชว่ งเวลาแหง่ การพัฒนาการ
เช่นเดียวกบั สมาชิกอ่นื ๆ ในสายพันธ์ขุ องเรา จากนนั้ ก็เริ่มทางานเพื่อชว่ ยให้เผา่ พันธุ์ต่นื ขนึ้ เม่อื มนั เตบิ โต
เข้าสู่วัยผใู้ หญ่

G: บำงคร้ังก่อนหนำ้ นนั้ ด้วยซ้ำ

N: มนั เร่ิมชว่ ยเหลือพวกเราตง้ั แตม่ ันยังเปน็ เด็กหรือครับ?

G: ใช่ในบำงคร้ัง

N: แล้วมนั ทายังไงไม่ใหต้ ัวเองโดดเด่นออกมาละครบั ?

G: ควำมจรงิ แลว้ มันแทบจะเรียกได้วำ่ “โดดเดน่ ” อยู่เสมอ และมนั อำจทำให้คนอ่ืนประหลำดใจกบั
สง่ิ ท่ีมันดเู หมือนจะรู้และสิง่ ท่ีมันพดู แตว่ ตั ถุประสงค์เดียวของสชส. คือกำรทิ้งข้อมูลไว้ที่นี่ ในลักษณะทแ่ี สดง
ให้เหน็ ถึงอุดมคติท่สี ูงขึ้นสำหรบั กำรพจิ ำรณำของวัฒนธรรมท่ยี งั คงพฒั นำอยู่

N: สิ่งมีชีวติ ท่ีมีวิวัฒนาการข้นั สงู ทาเช่นนน้ั ได้อยา่ งไรครบั ? มนั “ท้ิง” ข้อมูลนไี้ วไ้ ด้อย่างไร? บอก
ผมหนอ่ ยวา่ พวกเราไดร้ ับการชว่ ยเหลอื ไดอ้ ยา่ งไรเมอื่ สชส. มายังโลก

G: สชส. พดู คยุ กบั ผคู้ น – บำงครงั้ ก็เปน็ ผู้อำวโุ สของมัน ในเวลำตอ่ มำอำจเปน็ เพ่ือนรว่ มงำนของมนั -
และนำเสนอสง่ิ ท่นี ำ่ ฟังและเป็นทีจ่ ดจำในบำงกรณีเป็นเวลำหลำยศตวรรษ นอกจำกนี้มนั ยงั เปน็ ตัวแบบโดย
แสดงพฤตกิ รรมให้เหน็ ว่ำเผ่ำพันธทุ์ ตี่ ื่นรแู้ ล้วใช้ชวี ติ อยำ่ งไร น่คี ือกำรมีส่วนร่วมท่สี ำคญั ที่สุดตอ่ วัฒนธรรมซง่ึ
เปน็ วธิ กี ำรส่งข้อควำมหลัก ๆ

125

ส่ิงมีชีวิตที่มีวิวฒั นำกำรข้ันสูงบำงส่วนทิ้งงำนเขยี นไว้ เพม่ิ แนวคิดให้กบั วฒั นธรรมในหลำยรปู แบบ
ต้ังแตน่ วนยิ ำย บทกวี ไปจนถึงควำมบันเทิงทเ่ี ป็นละครซึ่งพวกเขำได้กลำ่ วถงึ ควำมจริงไว้มำกมำย

N: เชน่ อะไรบา้ งครับ? ผมพร้อมแล้วท่จี ะเร่มิ รับฟงั ความคิดของสายพนั ธ์ุที่ตืน่ รแู้ ลว้ ผมหวงั วา่ จะ
ไดต้ ัวอย่างในตอนนี้

G: นคี่ ือบำงตัวอยำ่ ง: ขจัดแนวคดิ ของกำรถูกรกุ รำน – หำทำงแก้แคน้ ให้น้อยลง มอบพรอันสงู ส่ง
ให้กับผู้ทที่ ำร้ำยเธอ หลกี เลย่ี งกำรปอ้ งกนั ทุกชนดิ

N: ดีครับ แล้วจะนาแนวคิด “ขัน้ สูง” เช่นน้ไี ปสโู่ ลกไดอ้ ย่างไร มนษุ ย์คนใดกต็ ามที่พูดเร่อื งแบบนี้
อาจจะถกู ตดั ออกไปในฐานะท่ยี ืนอยูน่ อกกระแสหลัก และไมไ่ ด้รบั การพจิ ารณาอย่างจริงจงั

G: อยำ่ มนั่ ใจมำกเกนิ ไป แนวคิดดังกล่ำวไดถ้ กู วำงไวใ้ นวัฒนธรรมและไม่ได้ถูกตดั ออก แต่ไดร้ บั กำรยก
ย่องอย่ำงแทจ้ รงิ คนท่ีเรียกวำ่ พระพทุ ธเจำ้ ทบี่ อกกบั พระของเขำวำ่ แม้โจรบนท้องถนนจะทำร้ำยและปลน้ พวก
เขำ “ใครก็ตำมในพวกเธอทปี่ ิดบงั ควำมชั่วร้ำยจะไม่เป็นกำรสนับสนนุ คำสอนของฉนั พระภกิ ษแุ ม้ใน
สถำนกำรณเ์ ช่นนท้ี ่ำนควรฝึกฝนตนเองด้วยประกำรฉะนี้: จิตใจของเรำจะไม่ไดร้ ับผลกระทบจำกสงิ่ น้ี และเรำ
จะไม่กลำ่ วคำพูดชั่วรำ้ ยออกไป แตเ่ รำจะยงั คงเตม็ ไปดว้ ยควำมหว่ งใยและควำมสงสำรด้วยใจรกั และเรำจะไม่
ยอมจำนนต่อควำมเกลยี ดชัง”

“ในทำงตรงกันข้ำมเรำจะดำเนินชีวิตท่ีฉำยภำพควำมรักอนั เปน็ สำกลตอ่ บุคคลเหล่ำน้ัน ทำให้พวกเขำ
ตลอดจนโลกท้ังใบเป็นเป้ำหมำยของควำมคดิ ของเรำทเ่ี ป็นควำมรกั อันสำกล - ควำมคดิ ที่เติบโตอยำ่ งยง่ิ ใหญ่
สูงส่งและไม่สำมำรถวดั ได้ เรำจะอยู่ในรัศมีของควำมคดิ เหล่ำน้ี ซงึ่ ปรำศจำกควำมเป็นปรปกั ษแ์ ละเจตนำรำ้ ย
ดว้ ยวิธีนพ้ี ระสงฆ์ เธอควรฝกึ ฝนตนเอง”

และไมใ่ ชช่ ำยทีช่ ่ือพระเยซูหรือท่ีกลำ่ วว่ำ: “รกั ศัตรูของท่ำน อวยพรพวกเขำทีส่ ำปแช่งทำ่ น ทำดกี บั
คนที่เกลียดท่ำน และอธษิ ฐำนเผือ่ พวกเขำท่ใี ช้ท่ำนและข่มเหงท่ำน”? และเขำไม่ได้กลำ่ วดว้ ยหรือวำ่ “ถำ้ ผู้น้ัน
ตบแก้มทำ่ นทข่ี ้ำงขวำ ใหห้ นั แกม้ ซำ้ ยใหเ้ ขำ”?

N: พระองค์กาลังบอกว่าพระพทุ ธเจา้ และพระเยซูเปน็ สงิ่ มีชวี ิตทมี่ ีวิวัฒนาการข้ันสงู จากมติ ิอนื่
หรือครับ?

126

G: ฉนั กำลังบอกว่ำแนวคิดเหลำ่ นีไ้ มไ่ ดร้ ับกำรยอมรบั หรอื ปฏบิ ัตกิ ันอย่ำงแพร่หลำยในวัฒนธรรมของ
มนุษยชำตใิ นขณะนั้น

N: หรอื แมแ้ ต่ในปัจจุบัน

G: หรอื แมแ้ ต่ในปัจจุบนั พวกคนท่พี ดู สิง่ เหลำ่ น้ี พวกเขำได้รบั แรงบนั ดำลใจ

N: แลว้ สรุปว่าพวกเขาเป็นสชส.หรือไม่ได้เป็นละ่ ครับ?

G: ไมม่ ปี ระโยชนใ์ ด ๆ ท่ีจะระบุว่ำบคุ คลในประวตั ิศำสตร์ของมนุษยชำติคนใดทีไ่ ด้รบั แรงบนั ดำลใจ
จำกผเู้ กดิ มำในฐำนะส่ิงมีชวี ติ ทม่ี ีววิ ฒั นำกำรขัน้ สูงท่ีรวมรำ่ งอยบู่ นโลกของเธอ

N: ผมถามเพราะการให้ขอ้ มูลจากบทสนทนาน้ี บางคนอาจคดิ ว่าพระองคก์ าลังกล่าวอยา่ งเป็นนัย
ว่าอาจารย์และนกั ปรัชญาและผ้สู ่งสารของพวกเราในอดีต – ต้งั แตเ่ ล่าจอื๊ ไปจนถึงโสกราตสี พระพุทธเจ้า
ไปจนถงึ พระเยซ.ู . . ฮลิ เดการ์ดแหง่ บงิ เงนไปจนถงึ จเู ลียนแห่งนอรชิ สองรอ้ ยปีต่อมา . . และนางแบบและ
ครูคนอนื่ ๆ ท้ังก่อนและหลงั จากนี้ ชายและหญิงเหลา่ นีเ้ ปน็ สิง่ มีชีวติ ทีม่ ีววิ ัฒนาการข้นั สงู จากมติ ิอืน่ น่ัน
คอื สิง่ ที่พระองค์กาลงั กล่าวเป็นนยั อยู่ใช่หรอื ไม่ครบั ?

เธอเหน็ ไหมว่ำสิ่งนี้กลำยเป็นสง่ิ ที่ทำใหเ้ ธอร้สู ึกว้ำวุ่นใจและไขว้เขวจำกขอ้ ควำมของพวกเขำ? ควำม
มหศั จรรย์และควำมร่งุ โรจนข์ องกำรเป็นตวั แบบ ควำมเขำ้ ใจและภูมปิ ัญญำของขอ้ ควำมของพวกเขำควรได้รบั
กำรพจิ ำรณำในทำงทแี่ ตกตำ่ งออกไป เพรำะอำจได้รบั แรงบันดำลใจจำกสิ่งมชี วี ติ ทมี่ ีวิวฒั นำกำรขัน้ สูง หรือ
เป็นเพรำะพวกเขำเองอำจเป็นส่ิงมชี วี ติ เช่นนี้ทมี่ ำจำกมิติอ่ืนและถือกำเนดิ มำเพือ่ มนษุ ยชำติเพือ่ ช่วยเหลือ
เผำ่ พนั ธ์ุ

แต่เหตุใดที่มำของข้อควำมหรอื กำรเป็นต้นแบบจงึ มีควำมสำคัญมำกกวำ่ เนื้อหำ? ผลของสชส. ที่ให้
ควำมช่วยเหลือที่สร้ำงแรงบันดำลใจในกระบวนกำรววิ ัฒนำกำรของเธอไมไ่ ดม้ จี ดุ มุ่งหมำยเพอ่ื ทำใหเ้ ธอต้ัง
คำถำมกับอดีตของเธอ แต่เพ่ือสร้ำงแรงบันดำลใจใหเ้ ธอสร้ำงอนำคตทร่ี งุ่ โรจน์ ควำมจรงิ ก็คือควำมจรงิ ไมว่ ่ำจะ
มีทมี่ ำอยำ่ งไรก็ตำม

127

N: งนั้ ทงิ้ คาถามเกี่ยวกบั อดีตอันไกลโพ้นของเรา แล้วให้ผมถามพระองค์แบบนี้ดีกว่าว่า: สิ่งมีชีวติ
เหล่านี้ไดร้ วมรา่ งอยบู่ นโลกเราตอนนห้ี รอื ไมค่ รบั ?

G: ในทำนองเดยี วกนั ก็ไม่มจี ดุ ประสงคท์ ่เี ปน็ ประโยชน์ในกำรตอบคำถำมนน้ั ถ้ำฉนั ตอบว่ำ “ใช่” เธอ
ก็จะต้องกำรทรำบข้อมลู ของเขำทนั ที ถ้ำฉันตอบวำ่ “ไม่ ไม่ใช่เวลำนี้ในประวัตศิ ำสตร์ของเธอ” เธอก็จะถำม
ฉันต่อวำ่ แล้วมใี ครบ้ำงท่ีเปน็ คนลำ่ สุดในอดีตที่ผ่ำนมำ

ในทุกกรณี กำรระบุตวั ตนของใครก็ตำมในหมู่ของพวกเธอ ในอดีตหรือปัจจบุ ันว่ำเป็นสมำชกิ ของสำย
พันธอ์ุ ืน่ ท่ีตื่นรู้แล้วจำกมติ ิอื่นในควำมคดิ ของบำงคนอำจไมม่ ีผลกับข้อควำมสำคัญท่ีมนุษย์มี หรอื อย่ำงน้อย
บำงสว่ นก็จะกลำยเป็นโมฆะ หรือในทำงกลบั กนั เธออำจยกระดับคำท่พี วกเขำพูดหรอื เขียนไปใหม้ ันเลยเถิด
เปลยี่ นส่งิ เหล่ำนีใ้ หเ้ ปน็ สิ่งตอ่ ไปทเี่ ธอเลอื กทจ่ี ะเช่อื แทนที่จะเป็นตวั เธอเอง

N: เพราะว่ามันใช่แล้วล่ะครับ

G: มนั หมำยถึง จะไมม่ จี ดุ ใดในสิง่ มชี ีวติ ที่มวี วิ ัฒนำกำรขน้ั สูงที่ตอ้ งกำรชว่ ยเหลอื มนุษยชำติ หำกส่ิงที่
พวกเขำทำลว้ นเป็นสำเหตใุ ห้มนุษยชำติเร่มิ ขอควำมชว่ ยเหลือจำกพวกเขำ แนวคิดนมี้ ีไว้สำหรบั มนุษย์ท่ีจะ
ได้รบั ควำมตระหนักรวู้ ่ำพวกเขำเป็นใครไม่ใช่เพ่ือทดแทนกำรรบั รวู้ ่ำใครคือใคร

N: ใช่ครับ ศาสนาของพวกเราได้ทาเช่นนน้ั ไปแล้ว เราไมจ่ าเป็นต้องทาซ้าอีก

G: เธอไมต่ ้องทำเชน่ นัน้

จุดประสงคข์ องภำรกิจท้งั หมดท่สี ชส. พยำยำมช่วยเหลอื มนษุ ยชำติไม่ใช่เพ่อื แทนท่ีควำมงดงำมของ
มนุษยชำติด้วยตวั ของพวกเขำเอง แตเ่ พ่ือเสรมิ สร้ำงควำมงดงำมของมนุษยชำตดิ ้วยคำหรือแนวคดิ ที่คดั เลอื ก
มำอยำ่ งดี โดยเสนอให้เผ่ำพนั ธุ์ของเธอพิจำรณำ

128

ดังน้ันจงึ มคี ำกลำ่ วกันว่ำ (และฉันขอเสนอเวอร์ช่นั ท่สี ุภำพกวำ่ ) : “ถำ้ เธอเหน็ พระพุทธเจ้ำเดินไปตำม
ถนนจงว่ิงหนไี ปจำกเขำ”

N: ผมไม่เคยเข้าใจคาพดู นนั้ เลยครับ

G: ถ้ำเขำดูเหมอื นพระพุทธเจ้ำ เดนิ เหมอื นพระพุทธเจำ้ พูดเหมอื พระพุทธเจ้ำ และทำตวั เหมอื น
พระพทุ ธเจำ้ เขำจะต้องไม่ใช่พระพุทธเจ้ำ แตเ่ ป็นของปลอมเพยี งแค่แสวงหำควำมสนใจและกำรยกยอ่ งจำก
เธอ เพรำะพระพุทธเจ้ำทแี่ ท้จรงิ ไม่ต้องกำรอะไรจำกเธอ อย่ำงน้อยท่ีสดุ กค็ ือกำรรับรู้ถงึ ควำมยิง่ ใหญข่ อง
พระองค์ และปรำรถนำเพียงเพือ่ กำรตระหนักรใู้ นตนเองของเธองเท่ำน้ัน

N: วา้ ว ผมเข้าใจแลว้ ครับ และนเี่ ปน็ คาตอบทยี่ อดเย่ียมครง้ั ทสี่ องสาหรบั คาถามของผม ในขณะที่
ย้อนกลับไปเก่ียวกับตวั ผมเองและคนอน่ื ๆ ท่ีอาจเลือกตนเองเพอ่ื ช่วยปลุกสายพนั ธ์ุ โดยถกู ล่อลวงให้
ปรากฏตัวในรปู แบบทย่ี ิ่งใหญ่ แม้ว่าอัตตาจะล่อลวงใครใหท้ าเช่นน้นั แต่การตระหนักรู้ทล่ี กึ ซึ้งยิ่งข้นึ จะทา
ให้ชัดเจนว่ามนั จะกาจดั ต่อจุดประสงคท์ ้ังหมดของการยอมรบั คาเชิญครัง้ ท่ีสาม

G: แนน่ อน และด้วยเหตผุ ลเดยี วกนั กำรระบุถึงสชส.ใด ๆ ทมี่ ำเย่ยี มเยยี นโลกในอดีตหรือปัจจบุ นั กจ็ ะ
กำจดั จุดประสงค์ท้งั หมดของกำรเยีย่ มเยียนทีห่ ำได้ยำก

N: ผมเขา้ ใจแล้วครบั ผมจะไม่กดดันขอข้อมูลน้นั แล้ว แม้ผมจะตอ้ งบอกวา่ พระองค์จะกระตนุ้
ความอยากรอู้ ยากเหน็ ของผมอยา่ งแน่นอน

G: มนั จะเป็นประโยชน์มำกกวำ่ ท่ีจะตอบสนองควำมอยำกร้อู ยำกเห็นของเธอเก่ยี วกับเวลำท่ปี ระชำกร
ทั้งหมดในโลกจะตัดสินใจใชช้ ีวติ ในฐำนะสำยพนั ธท์ุ ต่ี ืน่ รู้ข้นึ มำอย่ำงแท้จรงิ น่นั คือสิ่งที่สชส. จะแนะนำให้เธอ
อยำกรเู้ ก่ียวกับมนั

129

27

N: มันจะเป็นไปได้สาหรบั ผมไหมครับที่จะทาความเข้าใจใน “แบบคนธรรมดา ๆ” เกี่ยวกับส่ิงที่
เราได้พดู คุยกัน?

G: ได้สิ แต่คำถำมคอื เธอมคี วำมอดทนและสนใจมนั หรอื เปล่ำ มนั จะเป็นประโยชน์กบั เธอในกำรขยำย
ควำมเข้ำใจเกย่ี วกบั ตัวเธอเอง จกั รวำลในหลำยมิติ และแม้แต่พระเจ้ำ แตเ่ ธออำจรู้สกึ เหมอื นว่ำขณะนีเ้ ธอ
กำลังอยูใ่ นคลำสเรียนปริญญำโท

N: ไปต่อเลยครบั ผมฟังอยู่

G: ลองพจิ ำรณำสงิ่ น:้ี ชีวิตทุกหนทุกแห่งประกอบด้วยพน้ื ท่ีมำกกวำ่ สสำร (สงั เกตได้ง่ำยด้วยกล้อง
จลุ ทรรศนห์ รือกล้องโทรทรรศน์ ไมน่ ำ่ แปลกใจที่จกั รวำลและเม็ดทรำยมลี กั ษณะเหมือนกันทุกประกำรขึ้นอยู่
กับระดบั กำรขยำยของทรำย มหภำคและจุลภำคน้นั เหมือนกนั โดยพืน้ ฐำน) ตอนนี้ เม่อื พลังงำนบรสิ ทุ ธ์ซิ ึ่งเป็น
จดุ กำเนิดแรกของชวี ิตทเ่ี รำจะเรยี กวำ่ พลังของควำมจรงิ แทอ้ ันสำคัญ (Essential Essence) - จับตัวเป็นกอ้ น
จะเปลี่ยนเปน็ สงิ่ ทเ่ี รียกในแง่ของมนุษย์เรยี กวำ่ "สสำร" เน่อื งจำกกำรจบั ตวั เปน็ ก้อนเหล่ำนีส้ น่ั ด้วยควำมเร็วท่ี
เพยี งพอ อนุภำคจึงเคลื่อนท่ีอยู่ตลอดเวลำ

พวกมันไม่เพียงแต่สน่ั สะเทอื นหรือโคจรในทเ่ี ท่ำนน้ั แตย่ ังเคลือ่ นที่ไปในอวกำศซง่ึ ถูกขบั เคลื่อนดว้ ย
พลงั งำนของกำรหมนุ – ซงึ่ ไม่ตำ่ งจำก TOP หมนุ ที่เคลื่อนท่ีข้ำมโต๊ะขณะที่มนั หมนุ - อนภุ ำคจำนวนนับไม่
ถ้วนเหล่ำนีส้ ำมำรถเคลื่อนท่ีได้เร็วมำก (ในแง่สมั พัทธ์) ซ่งึ ดูเหมอื นวำ่ จะไม่อยูท่ ี่น่หี รือทนี่ ่ัน แต่อยใู่ นทุกท่ีใน
ครำวเดียวกนั ด้วยเหตนุ ้จี งึ สรำ้ งภำพลวงตำของควำมเปน็ ของแข็ง (solidity) หรอื สิ่งทเี่ ธอจะเรยี กวำ่
"กำยภำพ" เธอสำมำรถดใู บพัดของพัดลมหรือซล่ี ้อจักรยำนท่สี ร้ำงภำพลวงตำแบบเดียวกันน้ีได้ ภำพลวงตำ
ของควำมเป็นของแขง็

N: ผมเขา้ ใจแล้วครับ พระองค์กาลังบอกว่าเพียงแค่ลดความถใ่ี นการสน่ั สะเทือนหรอื ลดความเร็ว
ของพลังของความจริงแท้อันสาคัญ (Essential Essence) ลง สชส. จากมิติอ่ืนกจ็ ะลดความเป็นของแข็ง
ลง หรือ “สลายรา่ งออก”

130

G: ถกู ตอ้ ง สิ่งท่ีพวกเขำทำคือกำรหมนุ อนุภำคพลังงำนช้ำลงอยำ่ งมำก ดังนน้ั มันจึงเปน็ กำรขยำยเวลำ
ทีอ่ นุภำคเหลำ่ น้นั จะไดร้ บั จำกจุดหน่งึ ไปยงั อีกจุดหน่ึงในรูปแบบกำรสน่ั สะเทอื น

ทันใดน้นั เธอก็จะเหน็ ช่องวำ่ งระหว่ำงอนภุ ำค เหมือนท่ีเธอจะเห็นช่องวำ่ งระหว่ำงซขี่ องล้อจกั รยำน ถ้ำ
พลังทห่ี มนุ อยู่น้นั ลดลง (ลองดทู ี่จกั รวำลหรอื กำแลคซ่ีใด ๆ ของมันจำกระยะท่ีไกลพอและสิ่งที่เธอจะเห็นคือวง
ล้อขนำดใหญ่)

ตอนน้ี ช่องว่ำงระหวำ่ งซ่ีล้อจักรยำนจะมีขนำดใหญพ่ อสมควร (อยำ่ งที่เธอร้สู ึกได้ ถ้ำเธอมขี นำดเท่ำ
จลุ นิ ทรยี ์และมมุ มองของเธอก็เป็นแบบมวี ิสยั ทศั น์แคบ ๆ) ท้ังหมดท่เี ธอจะเห็นเป็นเวลำนำนมำก – จนถึงซล่ี ้อ
ถัดไป – ซึ่งกค็ ือพืน้ ท่ีว่ำง ในควำมเปน็ จรงิ ขณะทเี่ ธอกำลงั รอและเฝ้ำดูซ่ตี ่อไป ควำมเป็นของแข็งก็ดูเหมือนจะ
หำยไป ส่งิ ท่ีเธอไม่รู้คือมันไม่เคยมมี ำก่อน มันเป็นเพยี งควำมเรว็ ของซี่ทเ่ี คล่ือนผำ่ นแนวสำยตำของเธอทีส่ รำ้ ง
ภำพลวงตำของควำมเปน็ ของแข็งขน้ึ มำ

เมือ่ สง่ิ มชี ีวิตที่มีวิวฒั นำกำรสูงลดควำมเปน็ กำยภำพลง เวลำระหวำ่ งวฏั จกั รพลงั งำนของสชส. จะ
ยำวนำน (ในแง่สมั พทั ธ)์ ซง่ึ ช่องว่ำงระหวำ่ งกำรแกว่งนั้นมีคำ่ มหำศำล (เชน่ กนั ในแงส่ ัมพทั ธ์) และสิ่งทเี่ คย
ปรำกฏใหผ้ อู้ ื่นเห็นว่ำเป็นรปู แบบทำงกำยภำพที่มน่ั คงจะไม่มีลักษณะเชน่ นัน้ อีกต่อไป ดเู หมือนวำ่ ทัง้ หมดจะ
“หำยไป” เนื่องจำกไม่สำมำรถมองเห็นได้ทั้งหมด เว้นแตจ่ ะมองจำกระยะไกล (ถงึ เธอ ซ่ึงไม่สำมำรถหยั่งรไู้ ด้)

สตู รนีง้ ่ำยมำก: เวลำ + พน้ื ที่ = กำรปรำกฏ

หำกเธอสำมำรถยนื ถอยหำ่ งจำกจักรวำลทั้งหมดได้ – และจักรวำลของจักรวำล – ไดม้ ำกพอเธอจะ
เหน็ ร่ำงกำยของพระเจ้ำ

N: แลว้ สิ่งที่นกั ฟิสิกส์กาลังคาดเดาอยู่น้นั จรงิ ไหมครบั ? ท่ีมมี ากกว่าหนึง่ จักรวาล?

G: ใช่ จักรวำลคอื พหุภพ (multiverse) ไม่ใช่เอกภพ (Universe)

N: ดังนั้น ทใ่ี ช้วลเี กา่ แก่ เพราะพวกเราไม่รู้ถงึ ครง่ึ หนึง่ ของมนั

131

G: เพือ่ ให้ถูกต้องมำกขนึ้ – และอำจนบั ว่ำเป็นวลใี หม่ - เธอไมร่ ู้ถงึ หน่งึ ในร้อยของวลนี ้นั แตส่ ง่ิ มีชีวิตท่ี
มวี วิ ฒั นำกำรข้ันสงู จำกมติ ิอนื่ เขำ้ ใจในอภิปรัชญำของกำรดำรงอยู่อย่ำงสมบรู ณ์แบบ ดังน้ันจึงเป็นทช่ี ัดเจนวำ่
พวกมนั ไมม่ ีอยู่จริงหรือหยุดอยเู่ พยี งเพรำะอัตรำควำมถขี่ องกำรสนั่ สะเทือนท่ที รงพลัง พวกมนั ดูเหมือนวำ่ จะ
ปรำกฎตัวข้นึ หรือไม่ได้เปน็ ในรปู ของ “กำยภำพ”

N: “จะเปน็ หรือไม่เปน็ นนั่ คอื คาถาม”

G: แมน่ แล้ว

สชส. รวู้ ำ่ พวกมนั มอี ยู่ตลอดเวลำและตลอดไปในฐำนะที่เป็นกำรสัน่ สะเทือนของ Essential Essence
และสิ่งท่ีพวกมันทำคือควบคุมควำมผันผวนของพลังงำน เปล่ียนกำรแกวง่ ของพวกมนั ใหก้ ลำยเป็นกำรมองเห็น
หรอื มองไม่เหน็ ซึง่ เปน็ สิ่งท่เี ธอจะเรยี กวำ่ “ทำงกำยภำพ” หรอื “ ไม่ใชท่ ำงกำยภำพ” ให้สอดคลอ้ งกับ
วตั ถุประสงค์ของพวกเขำ

N: ดูง่ายนะ พวกมนั ไมเ่ คยท่ีจะ “รวมรา่ ง” หรือ “สลายรา่ ง” จรงิ ๆ เลย พวกมนั แคเ่ ป็นอยา่ งนั้น
อยเู่ สมอ พวกมันเปน็ อยู่สองแบบเสมอ และพวกมันเติมให้มากข้ึนหรือน้อยลง ในแงห่ น่ึงคอื ขยายหรือหด
ตวั - เพยี งแค่ปรบั เปลี่ยนความเร็วของการสั่นสะเทือนของพวกมัน

และพระเจา้ น้ันยงิ่ ใหญ่มาก เพราะการสนั่ สะเทอื นอนั ทรงพลังของพระองค์ ทาใหพ้ ระองค์ไม่
สามารถท่ีจะมองเห็นอะไรได้เลย! น่ันไมไ่ ดห้ มายความว่าพระองค์ไม่ได้อย่ทู ี่นน่ั แต่หมายความว่าพระองค์
ได้ขยายตวั มากจนช่องวา่ งระหวา่ งอนภุ าคพลงั งานทาให้พระองค์มองไมเ่ หน็

G: ยอดเย่ยี ม

เธอเขำ้ ใจมนั แล้ว คำอธิบำยเชิงอภปิ รชั ญำเกยี่ วกบั “พระเจำ้ ”! เธอและทุกสิง่ คืออนุภำคพลงั งำนของ
พระเจ้ำ และช่องวำ่ งขนำดใหญร่ ะหวำ่ งอนุภำคหมุนขนำดยักษ์ของจักรวำลนั้นสะท้อนอยู่ในอวกำศขนำดใหญ่
ในแงส่ ัมพัทธ์ระหวำ่ งอนุภำคทเี่ ธอเป็นสว่ นประกอบดว้ ย เธอเขำ้ ใจใช่ไหม? ถำ้ เธอมองไปทรี่ ำ่ งกำยของเธอเอง

132

ภำยใตก้ ำรขยำยขนำดมหึมำสิ่งทเี่ ธอจะเห็นคอื ส่งิ ทเี่ ธอเหน็ ในยำมคำ่ คนื เธอจะเห็นว่ำทั้งเธอและจักรวำลมี
พื้นทว่ี ำ่ งอยู่ 99%

เธอคิดวำ่ ควำมคลำ้ ยคลึงกันน้ีเปน็ เร่อื งบังเอิญหรือเปล่ำละ่ ? หำกเธอเอำอำกำศออกจำกทุกคนบนโลก
และเหลอื เพยี งอนภุ ำคพลงั งำนของพวกเขำ เผ่ำพนั ธุม์ นุษย์ทัง้ หมดก็จะเป็นเหมือนลูกแก้วของเด็ก ๆ

N: นเี่ ป็นเรอ่ื งทน่ี ่าเหลือเช่ือ

G: และมนั กเ็ ปน็ ประโยชนม์ ำกที่จะทำควำมเข้ำใจ

มนุษย์ส่วนใหญค่ ิดว่ำตัวเองเป็นสิ่งท่ีพวกเขำเห็นและมีประสบกำรณเ์ ม่ืออนภุ ำคพลงั งำนของพวกเขำ
เคลือ่ นทดี่ ้วยควำมเร็วสูงสดุ

เธอคิดวำ่ เธอเป็นร่ำงกำยแทนทจ่ี ะเปน็ วิญญำณที่สรำ้ งรำ่ งกำยข้นึ มำผำ่ นกำรเคลอื่ นย้ำยทำงมติ เิ หนอื
กำยภำพ เมื่ออนภุ ำคพลังงำนของบุคคลเคลื่อนทีด่ ้วยควำมเร็วสูงสุด เธอจะบอกว่ำบุคคลนนั้ “มชี ีวิต” และ
เม่ือพลงั งำนของพวกเขำเคล่อื นท่ีดว้ ยควำมเร็วที่ชำ้ มำกเธอจะบอกว่ำพวกเขำ “เสยี ชวี ิต” “ ตำย” ควำมตำย
ไมม่ ีอยจู่ รงิ เธอไม่เคยหยุดที่จะเปน็ เธอเพยี งแค่เปลย่ี นรปู แบบไปเท่ำนน้ั ควำมจริงแลว้ เม่ือเธอ “เสยี ชีวติ ” เธอ
จะขยำยใหญ่มำกข้นึ

N: ดังนั้นผมจึงไม่ "ลดความเป็นกายภาพ" ผมเปน็ กลมุ่ อนภุ าคพลงั งานเสมอและผมไม่เคยหยุดท่ี
จะเปน็ เช่นนน้ั นั่นคือสิ่งทพ่ี ระองค์หมายถึง เม่ือพระองค์บอกว่าความตายไม่มีอย่จู ริง! ไม่ว่าผมจะเปน็ ใน
"ทางกายภาพ" หรอื "เหนือกายภาพ" เปน็ เพยี งเร่ืองของการหมนุ ของอนภุ าค ว่าอนภุ าคของผมอยู่ห่างกัน
แค่ไหนบนอวกาศ / เวลา! และน่เี ปน็ เพียงฟังก์ชนั่ ของความเร็วที่มันหมุนและเคลื่อนท่ีไปรอบ ๆ กันและ
กนั

G: เหน็ ไหม? เธอถำมวำ่ เธอสำมำรถเข้ำใจมันท้ังหมดในแง่ของคนธรรมดำได้ไหม แลว้ ฉันกบ็ อกวำ่
“ใช่” แล้วเธอกเ็ ข้ำใจมันได้จริง ๆ

133

N: แตร่ ่างกายของผมยังคงดารงอย่ใู นทางกายภาพเม่ือวิญญาณจากไป มนั ถูกฝังหรือเผาหรอื
กาจดั ด้วยวิธีอน่ื แต่มนั ไมไ่ ด้แคเ่ พียงหายไป

G: ไม่ มนั จะหยุดอยู่ในรปู แบบทำงกำยภำพในปจั จบุ นั และในท่ีสุดมันกจ็ ะสลำยไป

N: แต่สาหรับผมแล้วดเู หมือนว่ามันจะ “กลายเปน็ หน่ึงเดยี ว” ไปกับโลกใบนม้ี ากกว่า ในท่ีสดุ
ร่างกายท่ี “ตาย” ของผมกจ็ ะสลายตัวและกลายเป็นส่วนหน่ึงขององคป์ ระกอบขนาดใหญ่ของโลกที่มนั ถูก
ฝังอยู่ หรือถา้ มันถูกเผาศพก็จะเปลี่ยนรปู รา่ งทนั ทีกลายเป็นฝุ่นที่โลกและจกั รวาลได้สรา้ งขนึ้ แตไ่ ม่
สลายตวั

G: ถูกตอ้ ง ร่ำงกำยที่เธอมไี มส่ ลำยตัวไป มนั รวมเขำ้ ด้วยกันอีกคร้ัง ในทส่ี ดุ มนั กร็ วมเข้ำกับกำยภำพ
รอบ ๆ ตวั มนั จนดเู หมือนว่ำมันจะหำยไป

จรงิ ๆ แล้วมันไมไ่ ด้ปรำกฏอยู่เลย แต่ถูกนำมำใช้ในรูปลักษณใ์ หม่ ตอนนี้ดเู หมือนจะหลอมรวมเขำ้
ด้วยกันหรือเปน็ หน่ึงเดยี วกับสง่ิ ท่ีทกุ อย่ำงที่ถูกสรำ้ งขึ้น

N: ขี้เถ้าเปน็ ขี้เถ้า ฝุน่ เป็นฝุ่น

G: ถูกเผง จำกนนั้ อนภุ ำคจะถูกรวบรวมโดยวญิ ญำณทอี่ ำศยั อยู่ในรำ่ งกำยน้นั และรวมเข้ำกบั จิตใจและ
วิญญำณเพ่ือให้กลำยเป็นตวั ตนทงั้ สำมส่วนอีกคร้งั นีค่ ือกำรฟืน้ คนื ชพี ของร่ำงกำยซึ่งมีกำรเขยี นไวม้ ำกมำย

N: แตส่ ่ิงน้ไี ม่ได้เกดิ ขึน้ ทันทเี หมือนกบั ส่งิ มีชีวติ ท่ีมวี ิวัฒนาการขน้ั สงู นค่ี ือประเด็นของผมครบั
กระบวนการน้ตี ้องใช้เวลา

G: ถำ้ เธอมองมันในกรอบของภำพลวงตำน้ันใช่ แต่เม่ือมองจำกมุมมองอ่นื มุมมองของวญิ ญำณเม่ืออยู่
ในรปู แบบของมิติเหนือกำยภำพทุกอยำ่ งเกิดข้นึ พร้อมกนั

134

กำรแสดงออกทม่ี ีพลงั ที่เธอเรียกวำ่ ร่ำงกำยและจติ ใจของเธอเดินทำงไปกับวิญญำณ - แท้จรงิ แล้วมนั
เป็นส่วนหน่ึงของวิญญำณตลอดไปช่วั นริ นั ดร์ ในควำมเข้ำใจท่ีจำกัด เรยี กวำ่ ร่ำงกำยและจิตใจเป็นเพยี งสว่ น
หนง่ึ ของพลังงำนของวญิ ญำณซึ่งสัน่ สะเทือนดว้ ยควำมถ่ีทที่ ำให้พวกมนั ได้รบั ประสบกำรณแ์ ละแสดงออกไดใ้ น
รูปแบบเฉพำะ

เธอเปน็ ส่งิ มีชีวิตสำมส่วนคอื รำ่ งกำย จติ ใจ และวิญญำณ และเธอไมเ่ คยเป็นอะไรทีน่ ้อยกวำ่ หรือเป็น
อย่ำงอนื่ เลย ในขณะทเี่ ธอย้ำยจำกมิติเหนือกำยภำพไปสูม่ ิตทิ ำงกำยภำพและกลบั มำอีกครั้ง เธอก็สลำยตวั และ
รวบรวมแงม่ มุ ทเ่ี ธอเปน็ เหลำ่ น้ขี ึ้นมำใหม่

เพือ่ ช่วยให้เธอเขำ้ ใจวำ่ ส่ิงน้นั เป็นไปได้อยำ่ งไร ใหน้ กึ ถงึ สง่ิ ท่ีเธอเรียกวำ่ "แสงสีขำว" น่ีคอื กำรรวมกัน
ของแสงทม่ี ีควำมยำวคลน่ื ตำ่ งกันในสเปกตรัมแม่เหล็กไฟฟ้ำ หำกเธอส่งแสงสขี ำวผ่ำนปริซึมที่กระจำยออก เธอ
จะเหน็ สสี เปกตรัมซ่ึงเป็นส่วนประกอบของมัน

ตอนนใี้ หค้ ดิ ว่ำกำยภำพเปน็ "ปริซึม" ของควำมจริงแท้สงู สดุ (Ultimate Reality) เมือ่ วิญญำณผ่ำน
ปรซิ ึมเขำ้ สกู่ ำยภำพมันจะแตกออกเป็นส่วนต่ำง ๆ ไดแ้ ก่ : รำ่ งกำย จิตใจ และวิญญำณ เมือ่ มันไหลกลับผำ่ น
ปรซิ มึ ไปทำงอนื่ – เมื่อเธอ “จำกไป” วิญญำณจะกลำยเป็นองค์ประกอบอนั เป็นหน่งึ อีกครั้ง ซง่ึ องค์ประกอบ
อนั เปน็ หน่งึ ก็คือ เธอ

135

28

N: ผมพบวา่ ตัวเองต้องการยืนยนั วา่ ส่ิงเหล่าน้ที ั้งหมด – ทัง้ หมดของกระบวนการนท้ี ี่พระองค์เพิ่ง
อธิบายให้ผมฟัง - ต้องใช้เวลาและพ้ืนทใี่ นการดาเนนิ การ และพระองค์เอาแต่พูดว่ามนั ไม่มีอะไรตามเวลา
และพน้ื ท่วี า่ ง ผมกาลังปรบั ความเข้าใจกับมันอย่คู รับ

G: ฉันเหน็ วำ่ เธอต้องกำรเข้ำสู่จกั รวำลวิทยำของชีวติ อย่ำงลึกซงึ้ จริง ๆ

N: ขอโทษครับ มนั เป็นอย่างท่ีผมพดู ไว้ก่อนหนา้ นี้ ผมเดาวา่ ผมไม่สามารถเขา้ ใจหรอื ยอมรบั ในส่ิง
ใดไดเ้ ว้นแตผ่ มจะเข้าใจและยอมรับมนั ท้ังหมด

G: ไม่เป็นไรหรอก ดีแล้ว สงสัยตอ่ ไป เธอกำลังทำในฐำนะท่ีเป็นตวั แทนของพ่ีน้องชองพวกเธอหลำย
คน นี่เป็นเรื่องของกำรปลกุ เผ่ำพันธ์ุ

แมว้ ำ่ ฉันจะอธบิ ำยเรอ่ื งนี้กับเธอไปมำกแลว้ แตบ่ ำงคนอำจจะมำทน่ี ี่เปน็ ครัง้ แรก และคนอ่นื ๆ เช่น
เธออำจเกบ็ ไวใ้ นที่ทีล่ กึ ที่สดุ ของพวกเขำและลืมสิ่งท่ีฉนั เคยพดู กบั เธอก่อนหน้ำน้ี

อยำ่ งน้อยกม็ ำสรุปกันในตอนน้ี และหำกเธอต้องกำรรำยละเอยี ดเพิ่มเติม เธอสำมำรถกลับไปอ่ำนบท
สนทนำก่อนหน้ำน้ีและอ่ำนซ้ำได้

N: โอเคครับ เพราะสงิ่ ท่ีผมไดร้ บั ตอนนกี้ ค็ ือกระบวนการที่ทง้ั มนษุ ย์และสิ่งมีชีวิตที่มีวิวฒั นาการ
ขน้ั สงู ในมิตอิ นื่ ววิ ัฒนาการ มปี ระสบการณ์กับตนเองในระดับทสี่ ูงข้ึนและสูงขน้ึ ซ่ึงดูเหมือนจะต้องใชเ้ วลา
ใช่ครับ ผมต้องการการทบทวนเร่อื งน้ี และผมคดิ ว่ามันจะช่วยผมได้ในทางปฏิบัตใิ นการดารงชีวติ ของผม

G: ใช่ มันสำมำรถชว่ ยได้

136

N: พระองค์กาลังบอกว่าแม้แต่สง่ิ มชี ีวติ ท่ีมีวิวฒั นาการขั้นสงู กอ็ าศัยอยใู่ นส่ิงท่ีพระองค์อธบิ ายไว้
วา่ เปน็ “ภาพลวงตา” ของกาลเวลาหรือครับ?

G: แนน่ อนว่ำใช่ แต่ควำมแตกต่ำงคือพวกเขำรูว้ ่ำมันเปน็ ภำพลวงตำ ดังนัน้ พวกเขำจงึ ม่งุ เน้นไปทภี่ ำพ
ลวงตำเป็นชว่ ง ๆ ตำมท่ีฉนั อธิบำยไวก้ อ่ นหน้ำนเี้ ลก็ น้อย ภำพลวงตำอนุญำตใหพ้ วกเขำสำมำรถใชง้ ำนได้ตำม
วัตถปุ ระสงค์

N: นม่ี ันคอื จดุ เริ่มตน้ ทผ่ี มจะผ่านมนั ไปไดเ้ ล็กน้อย ผมกาลังเรม่ิ จะไปจากท่นี ่ี คือผมหมายความว่า
ผมกาลังรู้สึกวา่ คนอยา่ งผมคงไมเ่ ข้าใจในส่ิงนไ้ี ด้หรอก

G: ถ้ำอย่ำงนน้ั ลองใช้ตวั อยำ่ งทช่ี ว่ ยให้เธอหลุดพน้ จำกบ่อน้ำลกึ ไดแ้ ล้วกัน ลองนึกถึงดีวดี ีภำพยนตร์
เร่ืองโปรดของเธอ เร่ืองรำวทั้งหมดมีอยูบ่ นแผน่ ดสิ กใ์ ช่หรือไม่?

N: ใช่ครับ

G: แตเ่ ธอไม่ไดด้ ูมนั ทั้งหมดในครำวเดยี ว เธอโฟกสั เลเซอร์ไปทีข่ อ้ มลู ทลี ะบิต จำกนัน้ ก็ถัดไป และ
ถดั ไป – ทำให้ดเู หมือนว่ำขอ้ มลู มีอยจู่ รงิ ตำมลำดบั แม้วำ่ เธอจะร้ดู ีกวำ่ กต็ ำม

เธอรู้ว่ำทกุ อย่ำงเกิดขึ้นพรอ้ มกัน ทุกอยำ่ งอย่ทู นี่ ่ันตลอดเวลำ ตอนน้ถี ำ้ มนุษยใ์ นฐำนะทำรกในชุมชน
จักรวำลสำมำรถแก้โจทย์ไดว้ ่ำจะทำสง่ิ น้ันไดอ้ ย่ำงไร แลว้ เธอคิดวำ่ สิ่งมชี ีวติ ที่ววิ ัฒนำกำรข้ันสงู สำมำรถทำอะไร
กับข้อมลู ของแผ่นดิสก์ขนำดยักษ์ที่เรยี กว่ำจกั รวำลได้ล่ะ?

N: พระองค์เคยให้ภาพประกอบนี้กับผมมาก่อนแลว้ ผมก็ลืมไปแล้ว ขอบคุณท่ีนากลับมาใหผ้ มได้
ตระหนักรู้อีกคร้งั ครับ มนั เป็นการเปรียบเทียบทย่ี อดเย่ยี ม ผมคดิ วา่ ผมโผล่มาอยู่เหนือน้าแล้วละ่

G: ดี เธอเร่ิมเข้ำใจในภำพลวงตำแล้ว แตม่ นุษย์ส่วนใหญไ่ ม่รูว้ ่ำเวลำและพนื้ ที่เป็นเรื่องลวงตำและด้วย
เหตนุ ี้พวกเขำจึงจนิ ตนำกำรว่ำมันถูกจำกัดโดยพวกมนั และต้องปฏิบตั ิตำม “กฎ” ของเวลำและพ้ืนท่ี

137

มนั เป็นเหมือนอะไรในชีวิตจริงที่เมื่อเธอรู้ “กฎ” เธอก็สำมำรถฝำ่ ฝืนมันได้ หรอื เธอสำมำรถใชม้ ันเพ่ือ
สรำ้ งผลกระทบอะไรก็ได้ท่เี ธอตอ้ งกำร นคี่ ือสงิ่ ที่ฉนั ทำในระดับท่ยี ิ่งใหญ่แนน่ อน และนี่คือส่ิงท่ีส่งิ มชี วี ิตเหลำ่ นี้
ทำเหมือนพระเจำ้ เช่นกนั

N: พระองค์แนะนาอย่างจรงิ จงั วา่ เราเพกิ เฉยต่อกฎแหง่ เวลาและพืน้ ที่หรือครบั ? ไมใ่ ชว่ ่าเป็นการ
แนะนาให้คนทห่ี ลงตวั เองว่ายง่ิ ใหญ่ เดนิ ไปขา้ งหนา้ และกระโดดออกจากเคร่ืองบินโดยไม่ใช้รม่ ชชู ีพเพราะ
เขาสามารถเพกิ เฉยต่อกฎแหง่ แรงโนม้ ถ่วงและบนิ ได้หรอกหรอื ครับ?

G: ฉันไมไ่ ด้แนะนำให้เธอเพิกเฉยตอ่ กฎของจักรวำลใด ๆ ตำมท่ีเธอเข้ำใจ ฉันกำลังแนะนำใหเ้ ธอใหม้ ัน

N: เราจะใช้มนั อย่างไรครบั ? แลว้ คนทัว่ ไปจะร้ไู ดอ้ ย่างไรวา่ เป็นภาพลวงตา? มนั ดเู หมอื นจรงิ มาก
สาหรบั เรา

G: พวกเขำควรจะรู้วำ่ นน่ั คือภำพลวงตำ นน่ั คือจุดรวมของพวกเขำ สง่ิ เหล่ำนถี้ กู สรำ้ งขึ้นเพ่ือสร้ำง
สนำม (a Contextual Field) ซง่ึ เธอสำมำรถแสดงออกและมีประสบกำรณ์ถึงตวั ตนของเธอในระดบั สูงสุด
และระดับสงู สดุ ในขน้ั ถัดไป และถัดไปตลอดชวี ติ ของเธอ . . . และทุกชีวิตของเธอได้

N: ผมมีสองคาถามครับ แล้วเราจะใช้ภาพลวงตาเหลา่ น้ไี ดอ้ ย่างไร ขอโทษครับ แตเ่ ราจะรูไ้ ด้
อยา่ งไรวา่ น้นั คอื ภาพลวงตา? โดยส่วนตัวแลว้ ผมชอบการเปรียบเทยี บแบบดีวดี ี แต่มีวิธไี หนบา้ งครับท่ี
สามารถพิสูจนไ์ ด?้

G: เธอใชภ้ ำพลวงตำได้ดีท่ีสดุ โดยกำรทำควำมเขำ้ ใจและตระหนกั ว่ำเวลำและพน้ื ที่ไมใ่ ชส่ ่ิงท่ีพวกมัน
เป็น และเธอสำมำรถตอบสนองต่อสงิ่ เหล่ำน้ไี ดห้ ลำยวธิ เี พื่อสร้ำงประสบกำรณท์ ่ีหลำกหลำย

ตัวอยำ่ งเช่นเธอเคยสังเกตไหมว่ำ “เวลำผ่ำนไปในขณะท่เี ธอรู้สึกสนกุ สนำน” ในทำงกลบั กนั เธอเคย
สงั เกตไหมวำ่ สำมสัปดำห์อำจดูเหมือนสำมเดือนในขณะทเ่ี ธอกำลังรอคอยสง่ิ ท่ีพเิ ศษหรือสิ่งสำคญั อยู่

N: ใช่ครับ และผมสังเกตดว้ ยวา่ ไม่มีอะไรทาให้ผมทางานได้มีประสิทธผิ ลมากไปกวา่ “นาที
สุดท้าย”

138

G: ถูกตอ้ ง เธอสำมำรถทำสำเร็จไดภ้ ำยในส่ีชัว่ โมงมำกกวำ่ ปกตทิ ี่ต้องทำในสองวัน เม่ือเป็นสี่ชั่วโมง
สุดทำ้ ยที่เธอมี!

ต่อไปนี้คอื ควำมเข้ำใจที่สำมำรถนำไปใช้ได้จรงิ : เธอสำมำรถทำสงิ่ นใี้ หส้ ำเรจ็ ไดม้ ำกข้นึ ในกำรอนุรักษ์
ทรัพยำกรของโลก ปกป้องสิ่งแวดล้อม ปรบั ปรงุ สภำพของมนุษยบ์ นโลกใบนี้ และพบกบั กำรเปล่ยี นแปลง
ส่วนตวั ของเธอเองในสบิ วันขำ้ งหนำ้ มำกกวำ่ ทีเ่ ธอทำในเป็นร้อยก่อนหน้ำนี้ และในอีกสบิ ปขี ้ำงหน้ำกว่ำท่ีเธอ
เคยทำในศตวรรษทแ่ี ล้วถำ้ เธอเลือกทจ่ี ะทำ

ข้นั ตอนแรกในกำรทำใหเ้ ปน็ ไปได้คือกำรยอมรับวำ่ เวลำเป็นภำพลวงตำและอย่ำปล่อยให้ตวั เองถูก
จำกัดหรอื ท้อแท้โดย “เวลำเพยี งเลก็ น้อย” ทดี่ ูเหมือนว่ำเธอมี – หรอื ปลอ่ ยให้ตัวเองไม่แยแสเพรำะเธอคิดว่ำ
“มเี วลำมำกแค่ไหน” ปลอ่ ยใหก้ ำรประเมินควำมสำมำรถของเธอและกำรตั้งเป้ำหมำยของเธอไม่เก่ียวข้องกบั
เวลำ ปลดปล่อยตัวเองจำกขอ้ จำกัดเทยี มเหลำ่ นนั้ เธอสำมำรถทำได้จริง ๆ ตำมคำพูดเดิม ๆ ของเธอ เร่ิมทำ
ต้งั แตต่ อนน้ีในสงิ่ ทเี่ ธอไดเ้ ล่ือนออกไปจนถงึ “พรุ่งนี้”

สำหรบั กำรพิสจู น์ในแงข่ องฟิสกิ ส์ ไม่ใช่แค่กำรเปรยี บเทยี บกับดวี ีดี เวลำนั้นอย่ำงทเ่ี ธอเข้ำใจมนั คือ
ภำพลวงตำ: เธอรตู้ ัวดใี ช่ไหมวำ่ ถ้ำเธอต้องนัง่ ยำนอวกำศและเดนิ ทำงไกลจำกโลกเร็วพอและถ้ำเธอสำมำรถหัน
มองย้อนกลบั ไปท่ีโลกได้และจอ้ งมองพช่ี ำยเธอ เธอจะไม่เห็นว่ำเกดิ อะไรข้ึนใน “ตอนนี้” ของเขำ แต่ในอดีต
ของเขำใช่ไหม?

N: จากนั้นผมก็สามารถเหน็ ตวั เองกาลังบินข้ึนได้!

G: ถกู ต้อง หำกเธอสำมำรถเดินทำงไกลไดเ้ รว็ พอ เธอสำมำรถย้อนกลับไปดูอดีตของตวั เองได้

N: น่ันหมายความวา่ จะมผี มอยู่สองแห่งในเวลาเดยี วกัน!

G: (อะแฮ่ม – เธอไม่เคยคยุ กับ “ตวั ตนในอนำคต” ของเธอเลยเหรอ?)

139

ในทำนองเดยี วกนั หำกเธอเร่มิ ออกเดนิ ทำงจำกตำแหน่งในห้วงอวกำศลกึ เมอ่ื มันเป็น "เวลำ" ที่แน่นอน
บนโลกและหำกเธอสำมำรถจับภำพสง่ิ ทีเ่ กิดขน้ึ บนโลกขณะท่ีเธอกำลงั อยู่ที่น่ัน ส่ิงท่เี ธอจะเหน็ ในทนั ทีท่ีพ่ีชำย
ของเธอกำลังประสบกับ "ตอนน้"ี บนโลกน้ี จะเปน็ อนำคตของพีช่ ำยของเธอ

N: ผมไม่คดิ ว่าผมเคยเขา้ ใจเรอ่ื งนม้ี าก่อน จะรไู้ ด้อยา่ งไรวา่ นี่คือเร่อื งจรงิ ครับ?

G: ศึกษำผลงำนของ Albert Einstein ถำมนักฟิสกิ ส์คนใดก็ได้ พวกเขำจะบอกเธอวำ่ มีกำรเชอื่ มโยง
โดยตรงระหวำ่ งกำรเคล่อื นท่ีผำ่ นอวกำศและกำลเวลำ

N: นี่คอื ทั้งหมดท่ีเก่ียวกับสิง่ ทีเ่ รยี กวา่ ความต่อเน่ืองของพน้ื ท่/ี เวลาหรือครับ?

G: ใช่ พ้นื ที่และเวลำไม่ใชส่ องสง่ิ ที่แตกตำ่ งกนั แตเ่ ปน็ องคป์ ระกอบทรี่ วมเปน็ หนงึ่ เดียวของจักรวำล
เป็นสองดำ้ นของควำมเป็นจริงเพียงหนง่ึ เดียว (a Single Reality)

ในควำมเป็นจริงเพยี งหนง่ึ เดยี วนนั้ ไมม่ สี ิง่ ทเี่ รียกวำ่ อดีต ปัจจุบันและอนำคต มีเพยี งวธิ ที ีเ่ ธอกำลงั มอง
หำท้ังหมดของมนั มเี พียงช่วงเวลำทองเดยี วของตอนนท้ี ี่ได้รับประสบกำรณจ์ ำก “สถำนท”่ี ทแ่ี ตกตำ่ งกนั ใน
ควำมต่อเน่ืองของพนื้ ท่ี/เวลำ

N: พระองค์เคยบอกผมมาก่อนแลว้ วา่ ทุกสง่ิ ทีเ่ คยเกิดข้นึ กาลงั เกดิ ขึน้ ตอนน้ีและจะเกิดขนึ้ - กาลงั
เกดิ ขึ้นในขณะนี้ นีค่ ือสงิ่ ทพี่ ระองค์หมายถึง

G: ใช่

N: ประสบการณข์ องเราถูกสร้างขน้ึ โดยทขี่ องเราในพืน้ ทวี่ ่าง น่ีคอื สงิ่ ทีพ่ ระองค์กาลังบอกผมใช่
ไหมครบั ?

G: ใช่

140

N: แลว้ เราจะเปลย่ี นแปลงสิ่งต่าง ๆ ได้อยา่ งไรล่ะครบั ? หากทุกอยา่ งเกิดขึ้นแลว้ เราไม่สามารถ
เปล่ียนอนาคตของเราได้แม้วา่ เราตอ้ งการ!

G: เธอสำมำรถเปลี่ยนอนำคตทเี่ ธอและทุกคนที่อำศัยและมีประสบกำรณ์อยู่ตอนนไี้ ด้ ไม่มี "อนำคต"
เพียงอย่ำงเดียวทีม่ ีอยู่ แต่เป็นอนำคตท่ีเป็นไปได้ท่ีเธอสำมำรถสร้ำงได้

ลองคดิ วำ่ มันเปน็ เกมหมำกรุกคอมพิวเตอร์ ทุกผลลพั ธ์ท่ีเป็นไปได้ของทกุ กำรเคลื่อนไหวทเ่ี ป็นไปไดม้ ี
อยู่แลว้ ในแผ่นดสิ ก์ของโปรแกรม เธอกำลังพิจำรณำวำ่ เกมจะดำเนนิ ไปอย่ำงไรตำมกำรเคล่อื นไหวทีเ่ ธอทำ เธอ
สำมำรถใส่แผน่ ดสิ กเ์ ดียวกนั ลงในคอมพิวเตอร์ได้ในวันพรุ่งน้ีและเลน่ เกมต้ังแตเ่ ร่ิมตน้ ด้วยกำรเคลือ่ นไหวที่
แตกต่ำงกันและโปรแกรมจะตอบสนองด้วยวธิ ีทแี่ ตกตำ่ งกนั โดยสน้ิ เชิง - สร้ำง “อนำคต” ทแี่ ตกต่ำงไปจำกเดมิ
อยำ่ งสิ้นเชงิ กับผลลัพธ์ท่แี ตกตำ่ งกนั อย่ำงส้นิ เชิง

ในเกมหมำกรกุ คอมพวิ เตอร์ อนำคตทีเ่ ป็นไปได้ท้ังหมดมีอยแู่ ลว้ และเธอกำลงั ตดั สนิ ใจวำ่ เธอจะได้รับ
ผลลัพธ์ใดจำกกำรเคลือ่ นไหวท่เี ธอทำ

N: ดีครับ เป็นการเปรยี บเทยี บที่ยอดเยีย่ มอกี อย่างหนึง่ เลย! แมแ้ ต่ความคิดท่ีจากัดของผมตอนน้ีก็
สามารถเร่มิ เขา้ ใจความเปน็ จริงในรูปแบบใหม่ได้แลว้

G: เธอและผทู้ ีจ่ ะมชี วี ติ อยู่หลังจำกทเี่ ธอสำมำรถและจะ “เปล่ียนแปลง”อนำคต (เธอเพียงกำลงั เลือก
อนำคตท่เี ธอเลือกตำมกำรเคล่อื นไหวที่เธอสรำ้ งขน้ึ !) ซึง่ สง่ ผลกระทบต่อทุกคนท่ีอำศัยอยดู่ ้วยและหลังจำกน้ัน
- และต่อไปเรือ่ ย ๆ ตำมยคุ สมยั

เมอื่ ฉันบอกวำ่ ทกุ สง่ิ ที่เคยเกิดขนึ้ ทจี่ ะเกดิ ขึน้ และกำลังเกิดขึน้ ตอนนี้ ฉันหมำยถงึ “ทุกอยำ่ ง” ใน
ควำมหมำยทีย่ ่งิ ใหญ่ ซ่ึงรวมถึงทุกควำมเป็นไปได้และทุกผลลัพธแ์ ละทุกอนำคตทีเ่ ธอสำมำรถจนิ ตนำกำรได้
และบำงส่วนท่ีเธอยงั ไม่ไดน้ ึกคิด

N: ถา้ อย่างนน้ั อนาคตก็เป็นสงิ่ แนน่ อน! เรารู้ว่ามนั มีอยูไ่ มว่ ่าจะในรปู แบบใดรูปแบบหนง่ึ ขึ้นอยู่กบั
ส่ิงทเ่ี รา “เคลอื่ นไหว”

141

G: อนำคตมั่นใจได้ แต่ประสบกำรณ์ "อนำคต" ใดที่เธอจะได้รบั นนั้ ขึ้นอยกู่ ับเธอ เรำไมไ่ ด้พูดถงึ
“โชคชะตำ” ในตอนน้ี ไม่มอี นำคตเดียวทเ่ี ธอไม่มีทำงเลือกอน่ื นอกจำกต้องก้ำวไป

มีอนำคตทเี่ ธอกำลงั สรำ้ งและประสบ ข้ึนอยู่กับกำรเลือกและกำรกระทำทีเ่ ธอทำ

N: พระองค์มกั จะพดู วา่ “มีอะไรอีกมากมายทเี่ กิดขึ้นทน่ี ี่มากกวา่ ทตี่ าเหน็ ” และพระองค์ไมไ่ ด้
ลอ้ เล่น พระองค์หมายถึงอย่างนน้ั จรงิ ๆ

G: ชวี ติ จะไมม่ ีวันสิ้นสดุ เพรำะชวี ติ ไม่มี “จดุ เรมิ่ ตน้ ” และไม่มีวนั “จบ” แตเ่ ธอจะได้มีประสบกำรณ์ใน
สถำนะปัจจบุ นั ของเธอเท่ำน้นั ตระหนักรทู้ ีละชวี ติ เสน้ ชีวิตปัจจบุ ันของเธอนำอะไรมำให้เธอและทุกคนทีร่ ่วม
เดินทำงไปกับเธอผ่ำนควำมต่อเนือ่ งของพนื้ ที่/เวลำ ท่ขี ้ึนอยู่กบั เธอและพวกเขำ

N: พระองค์กาลังทาใหผ้ มคิดเกี่ยวกับเร่ืองนี้ และตอนนผี้ มจาได้แลว้ ว่ามีหลายอย่างทีพ่ บใน
หนังสือ Home with God ผมอ่านและเหน็ วา่ ในน้ันพระองค์บอกเราอย่างชดั เจนวา่ “ไม่มีอะไรลึกลบั
เกี่ยวกับจกั รวาลเมื่อเธอมองไปทมี่ ัน เมื่อเธอเห็นมนั ในหลายมติ ิ นไ่ี มใ่ ชเ่ รอื่ งงา่ ยสาหรับเธอเพราะเธอได้
วางตวั เองไวก้ ับรา่ งกายภายในพน้ื ท่ีและเวลา มองเห็น รับรู้และเคลอ่ื นไหวไปในทศิ ทางทจี่ ากดั ซ่ึงร่างกาย
สามารถทาได้ ร่างกายของเธอไม่ใช่ตัวเธอ แตเ่ ป็นสิ่งท่เี ธอมี”

G: ใช่และนน่ั ไมใ่ ชท่ ั้งหมดของกำรแบ่งปนั ที่ฉันเคยมอบให้กับเธอมำก่อน แต่ตอนนี้ในกำรสนทนำ
ปัจจุบันนี้เธอกำลงั ดงึ สว่ นใหญม่ ำรวมกันในท่เี ดยี ว รวบรวม และเพ่ิมพลงั หลักของกำรแลกเปลี่ยนก่อนหนำ้ น้ี
ของเรำ

เธอและคนอืน่ ๆ สำมำรถใช้ข้อมูลสรปุ น้เี ปน็ ข้อมลู อ้ำงอิงอยำ่ งรวดเรว็ เปน็ เครื่องเตือนใจทมี่ ั่นคงและ
เปน็ เครื่องมอื อนั ทรงพลงั สำหรับบคุ คลใดก็ตำมทเ่ี ลือกตนเองใหต้ ่ืนข้ึนมำพร้อมกบั ควำมจริงทวี่ ่ำพวกเขำถูก
ปลกุ ใหต้ ื่นขึน้ และมงุ่ ม่ันท่ีจะชว่ ยเหลอื ในทำงใด ๆ ในกำรตื่นรู้ของผู้อ่นื

142

29

N: ผมขอย้อนกลับไปเร่อื งของสิ่งมีชีวิตยังไม่ววิ ัฒน์ท่อี าศยั อยู่บนดาวดวงอื่นในจักรวาลนดิ นึงครับ
พระองค์บอกวา่ พวกเขาบางส่วนยังคงมคี วามรนุ แรงอยู่อยา่ งตอ่ เนอ่ื ง เหมอื นกนั กับสายพนั ธ์ุบนโลกนีท้ ่ียัง
ใชค้ วามรนุ แรง แม้จะมีการพฒั นาทางดา้ นเทคโนโลยเี ป็นอยา่ งมากแล้วกต็ าม

ผมเลยต้องถามหน่อยครับ . . เหตุใดสง่ิ มีชีวติ เชน่ นีจ้ งึ ไดร้ ับอนุญาตใหพ้ ัฒนาอารยธรรมของพวก
เขาในตอนแรกก่อนทจ่ี ะได้รบั ความช่วยเหลอื ? ทาไมพวกเขาไม่เขา้ หาสิ่งมีชีวิตทีว่ ิวัฒนาการขั้นสงู จากมติ ิ
อ่ืนตอนทพี่ วกเขายังเด็กเหมือนมนุษย์ในตอนนี้ เพ่ือที่จะไดร้ ับการเยียวยาหรอื เปลี่ยนแปลงพฤติกรรม
รุนแรงซงึ่ เปน็ พฤตกิ รรมท่ียงั ไมบ่ รรลุนิติภาวะได้?

G: พวกเขำทำเชน่ น้ันแหละ

N: แลว้ มนั ไมไ่ ด้ชว่ ยอะไรเลยหรือครบั ? ผมไม่เข้าใจครับ ถา้ พระองค์คือพระเจา้ แลว้ ถา้ สชส.
เหลา่ น้ี – ผมจะเรียกพวกเขาวา่ อะไรดีนะ. . .ทูตเหล่านี้ – เป็นหนึ่งในรูปแบบของความศักดิ์สทิ ธิ์ซ่ึง
แสดงออกและมีประสบการณ์กบั สิง่ ที่พวกเขาเป็นอยา่ งแท้จริงโดยการช่วยเหลือสิ่งมชี ีวติ อน่ื ๆ ให้วิวัฒน์
ขนึ้ . . ความพยายามเช่นนจี้ ะไม่ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในจติ สานกึ ของส่ิงมีชวี ิตเหลา่ น้ันเลยได้อยา่ งไร
เชน่ ความรุนแรงจะถกู ละทง้ิ ออกไปได?้

G: เธอจำได้ไหมวำ่ ทุกสง่ิ มชี ีวิตในจักรวำลและทุกอำรยธรรมมีทำงเลือกเสรี? ลกั ษณะพ้นื ฐำนของ
รูปแบบชวี ติ ทั้งหมดคืออิสรภำพ อิสระในกำรสรำ้ งควำมเปน็ จรงิ ท่ีพวกเขำเลอื ก อำรยธรรมหลำยแห่งทีม่ ีอำยุ
มำกข้นึ ในปัจจบุ นั ไมไ่ ด้เลือกปลกุ ตวั ตนที่แท้จริงของพวกเขำเมอื่ พวกเขำยังเด็กเทำ่ อำรยธรรมของโลก

N: แตผ่ มคดิ ว่าพระเจา้ ไม่สามารถล้มเหลวได้นะครบั คือผมหมายถึงอะไรกไ็ ด้ ความคดิ ท่ีวา่ ความ
ล้มเหลวมีอยจู่ ริงเปน็ หนงึ่ ในสบิ ภาพลวงตาของมนษุ ย์ ดังนน้ั ความพยายามของสชส. จากมิติอ่ืนจะไมไ่ ด้
กระตนุ้ สงิ่ มีชวี ิตบนดาวดวงอื่นท่ีอยใู่ นอาณาจกั รทางกายภาพทม่ี ีอารยธรรมก้าวหนา้ แต่ไมไ่ ด้วิวฒั น์อย่าง
เต็มทีใ่ ห้ต่ืนข้นึ สู่ความศักด์สิ ิทธข์ิ องพวกเขาโดยเป็นเร่ืองของเจตจานงเสรขี องพวกเขาเองไดอ้ ย่างไรครบั ?

143

G: ควำมพยำยำมของพวกเขำไม่มีประโยชน์ พวกเขำกระตุ้นสิง่ มชี วี ิตแต่ละตนไวม้ ำกมำย แต่อำรย
ธรรมโดยรวมยังคงเลือกเส้นทำงอ่นื แต่เพ่ือตอบคำถำมของเธอเก่ยี วกับพระเจำ้ ท่ี “ล้มเหลว” จงรู้วำ่ ในทสี่ ดุ
สรรพสัตว์ในจกั รวำลก็เลอื กที่จะยอมรับควำมเปน็ พระเจำ้ ของพวกเขำไดอ้ ย่ำงอสิ ระ

N: พวกเขาทาหรือครบั ?

G: ใช่ คำถำมไม่ได้อยู่ที่ว่ำพวกเขำจะเลือกทำอย่ำงอิสระ แต่พวกเขำจะทำก่อนหรือหลัง - หรือทำ
เพรำะ – พวกเขำสรำ้ งควำมเสยี หำยมำกมำยใหก้ ับอำรยธรรมและโลกท่ีพวกเขำเตบิ โตข้ึน กับชวี ิตท่ีพวกเขำ
ร้จู กั ทม่ี นั จะเปลีย่ นแปลงไปได้ตลอด ในหลำย ๆ แงม่ ุมแนวคิดทง้ั หมดคือกำรทำให้ “ชีวิตที่พวกเขำรจู้ กั ”
ส้ินสดุ ลง – แต่แนน่ อนว่ำมนั คือกำรแลกเปลี่ยนกับชวี ิตใหม่ท่ีมคี วำมสขุ มำกข้ึน ซึง่ เกิดจำกวิถีชวี ติ ใหม่ที่
เปล่ียนแปลงไป

N: ดังน้นั จงึ ไมต่ ้องถามวา่ สงิ่ มีชีวิตทว่ี ิวฒั นาการขนั้ สงู ทอ่ี ยูใ่ นมิตอิ ่นื จะปลกุ สายพนั ธอ์ุ ื่น ๆ ในมติ ิ
ทางกายภาพหรือไม่ แต่ตอ้ งถามวา่ เม่ือใด

G: ใช่ เธอสำมำรถตกี รอบในทำนองนั้นได้

N: “นั้น” น่ีหมายความว่าอย่างไรครับ?

G: น้ันหมำยควำมว่ำ ภำยในกรอบของควำมเขำ้ ใจในปัจจบุ นั ของเธอ เธอสำมำรถวำงไวแ้ บบนนั้ ได้

N: อา่ ใชค่ รบั พวกเราเพงิ่ ดูส่ิงนี้ และมนั กเ็ กดิ ขึน้ ในระดับหน่ึงแลว้ !

G: ตำมทเ่ี รำได้คยุ กันไว้คือไม่มอี ะไรเกิดขน้ึ ตำมลำดับ ทกุ อย่ำงเกิดข้นึ พร้อมกัน ประสบกำรณ์สว่ น
บคุ คลของเธอเก่ยี วกับควำมเป็นจริงนี้ดเู หมือนจะเป็นไปตำมลำดบั แตค่ วำมจริงมันมีอยู่ในจำนวนทงั้ หมด
พรอ้ มกนั ดังน้ัน ชวี ติ จงึ เปน็ สิ่งทีเ่ ธออำจเรียกว่ำ "ตำมลำดับ"

144

N: ครบั แลว้ ถา้ “อนาคต” เกิดขึ้นแล้ว พระองค์ในฐานะพระเจา้ กต็ อ้ งรู้อย่แู ลว้ เก่ียวกับทกุ สิ่งท่ี
“เกิดขน้ึ ” ดงั น้ัน พระองคแ์ ค่บอกเราตอนน้ีว่าผลลพั ธ์คืออะไร และเราสามารถทาได้ด้วยความกังวลและ
สงสยั และหงดุ หงิดและพยายาม . . .

G: ฉันจะไม่ทำแบบนั้น

N: ทาไมละ่ ครบั เปน็ เพราะทั้งหมดนเ้ี ป็นความลบั ทีย่ ิง่ ใหญ่ และพระองค์ไม่ควรปลอ่ ยแมวออก
จากกระเป๋า (เปดิ เผยความลับ) เหรอครับ?

G: ไม่ เพรำะผลลพั ธ์ทุกอยำ่ งที่เป็นไปได้ไดเ้ กิดข้ึนแล้ว และสิง่ ท่เี ธอและพวกเธอในชวี ติ น้ีจะได้มี
ประสบกำรณ์คือสิ่งที่เธอจะเลือก และฉนั จะไม่ทำอะไรเพ่ือยึดจองกำรเลือกน้นั ฉนั จะปล่อยใหเ้ ธอเลือกเอง
เสมอ นค่ี ือควำมเปน็ พระเจ้ำทแี่ ท้จริง นี่คือประสบกำรณ์ที่แทจ้ ริงอนั เป็นท่ีสดุ ของพระเจ้ำ และนีค่ ือ
ประสบกำรณ์ทีฉ่ ันปรำรถนำให้เธอ

N: โอเคครบั ผมจะยอมรับและปล่อยมันไป ถ้าอย่างน้นั ตอนนี้เราสามารถพดู คยุ ในบรบิ ทของ
ความเป็นจรงิ ตามลาดับได้หรอื ไม่ครับ? ความเปน็ จรงิ ท่ีผมได้มปี ระสบการณใ์ นชีวิต?

G: เรำทำได้และเรำจะทำเช่นน้ัน

N: ดเี ลยครับ ภายในกรอบนั้นตอนน้ผี มเข้าใจแล้วว่าส่ิงมีชวี ิตท่ีมีวิวฒั นาการขน้ั สงู ไดเ้ ลือกท่จี ะ
ชว่ ยมนุษย์ให้ต่นื รู้ขนึ้ มาวา่ “พวกเราเปน็ ใคร” ผมเข้าใจเช่นกนั ว่าเรามที างเลอื กท่ีจะตืน่ รู้ข้ึนกอ่ นที่เราจะ
สรา้ งความเสยี หายใหก้ ับอารยธรรมและโลกของเราจนทาให้ “ชวี ติ ท่ีเรารจู้ ัก” แตกสลายและหายไป

ผมคิดวา่ ถา้ เราไม่ตน่ื รู้ข้ึนมาในตอนน้ี ในช่วงเริม่ ตน้ ของการววิ ัฒน์จักรวาลของเรา เราสามารถ
สน้ิ สดุ การใช้ชีวิตในเส้นชวี ิตน้ีลงได้โดยธรรมชาติ เหมือนกบั ทีส่ ายพันธุท์ ีเ่ ก่าแก่กว่าจานวนมากใน
อาณาจกั รทางกายภาพทา น่ันคอื มีการใช้ความรนุ แรงมากขึ้นเร่อื ย ๆ แม้วา่ เราจะมีอารยธรรมที่ก้าวหน้า
มากขึน้ เร่อื ย ๆ

G: สิบสำมคำสุดท้ำยเหลำ่ น้ีเปน็ คำอธบิ ำยวำ่ สง่ิ ต่ำง ๆกำลังเกดิ ขึ้นบนโลกของเธอตอนน้ีอย่ำงไร

145

N: ใชค่ รับ พวกเรามีความรุนแรงมากข้นึ เรื่อย ๆ แมว้ า่ เราจะเจรญิ กา้ วหน้ามากขึน้ เรือ่ ย ๆ น่ัน
เป็นเรือ่ งท่นี า่ เศร้า ในขณะทเ่ี ราพฒั นาเทคโนโลยแี ละอาวุธทมี่ ีอานภุ าพทาลายลา้ งสูงย่งิ ข้ึน เราอาจมี
ความรนุ แรงมากขนึ้ จนสามารถทาลายล้างตัวเองไดอ้ ยา่ งสมบูรณ์

G: ไมห่ รอก ยังไม่สมบูรณ์ เจตจำนงจิตเหนือสำนึกของเผ่ำพันธ์ขุ องเธอจะไม่อนุญำตใหเ้ ปน็ เชน่ น้ัน ไม่
มีเผ่ำพันธ์ุชนิดใดท่ีทำลำยล้ำงตัวเองได้อยำ่ งสมบรู ณ์เต็มที่ เธออำจต้องหำวธิ อี พยพไปยงั สถำนท่ีอ่นื ในจกั รวำล
แต่กับมนุษย์เพียงไม่กค่ี น แตเ่ ผ่ำพนั ธุ์ชนดิ น้จี ะไม่ทำลำยตวั เองโดยสิ้นเชิง

เธอเข้ำมำใกล้มำกแล้ว อำรยธรรมของมนุษย์เข้ำใกลม้ ำกแลว้

N: พวกเรากาลงั พูดถึงรีมูเลีย (Lemuria)? และแอตแลนติส (Atlantis) เหรอครบั ?

G: ใช่

N: ถ้าอย่างน้นั มนั ก็ยากมากทจี่ ะทานะ่ สคิ รับ พวกเราอาจไมไ่ ด้หายไปอย่างสมบรู ณ์ในฐานะ
เผ่าพันธ์ุ แตพ่ วกเราสามารถสร้างความเสยี หายได้มากมายหากนน่ั คือสงิ่ ทเ่ี ราเลือก

G: ถูกต้อง ปัจจบุ ันนั่นไม่ใช่สิ่งที่มนษุ ยชำติส่วนใหญเ่ ลือก แตส่ ง่ิ มีชวี ิตหลำยตนกระทำในสงิ่ ทไ่ี ม่มี
ควำมสมั พนั ธ์กับสง่ิ ทพี่ วกเขำเลอื ก

เธอยงั จำกำรเปรยี บเทียบกบั เด็ก ๆ ของเรำได้ไหม?

N: จาได้ครบั

G: เดก็ ๆ ทีย่ งั เล็กอยมู่ ำกทจี่ ุดไมข้ ีดไฟและไฟก็เร่ิมไหม้บ้ำนไม่ไดเ้ ลือกท่จี ะทำเชน่ นัน้ นนั่ เปน็ ผลลัพธ์
ของส่ิงทพ่ี วกเขำกระทำ แตไ่ ม่ใชส่ ง่ิ ท่ีพวกเขำเลือก และสำเหตุเดียวท่บี ้ำนถูกไฟไหมเ้ ป็นเพรำะหนว่ ยดับเพลิง
มำไมต่ รงเวลำ

146

ในกรณีของเธอ – ในกรณีของอำรยธรรมของเธอ – หน่วยดับเพลงิ มำแล้ว นัน่ คือส่ิงที่กำรเชอ้ื เชิญครง้ั
ทีส่ ำมเกี่ยวข้อง เธอเปน็ หนว่ ยดบั เพลงิ เธอและคนอื่น ๆ เชน่ เธอบนโลกทก่ี ำลงั จะระบุตวั เองว่ำมคี วำมมงุ่ มน่ั ที่
จะชว่ ยเหลอื ในกำรปลุกเผ่ำพันธุ์

N: หากเปน็ เช่นนน้ั ผมจาเปน็ ต้องขอใหเ้ ราเปลี่ยนการสนทนานี้ให้เป็นเรือ่ งทีเ่ ป็นส่วนตัวมากข้ึน
ครับ พระองค์จาตอนที่พระองค์บอกผมใหร้ ะวงั อยา่ ให้ความสาคญั กบั แง่มมุ ที่น่าตน่ื ตาต่ืนใจทเี่ ราพดู คุยกัน
มากนัก มันจะทาให้ผมสูญเสียการให้ความสาคญั กับสิง่ ท่ีสาคัญสาหรับผมในการออกจากสง่ิ น้ใี นระดับส่วน
บคุ คล เพอ่ื ช่วยใหต้ ัวเองตื่นรู้ขึน้ ต่อไปได้ไหมครับ?

G: จำไดส้ ิ
N: จากนนั้ พระองคก์ ็ไดก้ ล่าวถงึ หัวขอ้ ของการบูรณาการอยา่ งสมบูรณ์ ซ่ึงเป็นส่ิงที่ผมรู้สึกว่าผม
ถูกเรยี กใหค้ ยุ กบั พระองค์อยู่ในตอนนี้ และผมคดิ ว่าคนอ่ืน ๆ ท่ีไดร้ ะบุตนเองก็อาจมคี าถามหรือปัญหา
เดียวกันกบั ผม ถ้ามนั ไมไ่ ด้เลวร้ายตอ่ พวกเขาทจี่ ะถามเช่นนั้น
G: ถำมมำเลย ฉนั อยู่น่แี ล้ว

147

30

N: ถา้ อย่างนั้นผมและพวกเขาจะนาส่ิงเหลา่ นี้ทง้ั หมดมาใชจ้ รงิ ได้อย่างไรครบั ?

เราไดร้ ับข้อมลู เชงิ ลกึ ทดี่ ีเก่ียวกับวธิ ีทมี่ นษุ ย์จะมชี ีวิตอยูไ่ ด้ หากเราเป็นเผา่ พนั ธุ์ทถ่ี ูกปลุกใหต้ ื่น
ขึ้นมา แต่คาถามคอื เราจะทาให้สง่ิ น้ีเกดิ ข้นึ ในชวี ติ ประจาวนั ได้อยา่ งไรล่ะครับ?

ถ้าผมอยูใ่ นหนว่ ยดบั เพลงิ ผมต้องเปลีย่ นพฤติกรรมของตัวเองก่อนจึงจะเร่ิมคิดสรา้ งการ
เปลีย่ นแปลงบางอยา่ งบนโลกใบน้ไี ด้ มหาตมะ คานธีทาถกู ตอ้ งแล้ว ผมต้องเปน็ คนเปลีย่ นแปลงในส่ิงท่ีผม
ปรารถนาทีจ่ ะเห็น แต่ผมยังไมส่ ามารถทาสิ่งนั้นใหเ้ ป็นท่ีน่าพอใจได้ ผมพบว่าข้อมูลเป็นส่ิงหนึง่ การ
นาไปใชจ้ รงิ เป็นอีกส่ิงหน่ึง

ความเศรา้ ทีย่ ่ิงใหญ่ในชวี ิตของผมคือ ผมไมส่ ามารถผสานรวมสงิ่ ทผี่ มไดร้ ับร้แู ละเขา้ ใจทั้งหมด
จากการสนทนาของเราได้ครับ ผมไม่สามารถทาให้มันเป็นสว่ นหน่งึ ของชีวิตผมได้ ผมหมายถึงใน
ปฏสิ มั พันธ์ในแต่ละวนั ไมใ่ ช่แคค่ วามคดิ ในแต่ละวัน

และนค่ี ือส่ิงทผ่ี มไม่อยากทา ผมไม่ต้องการแบง่ ปันกับข้อความอนื่ ๆ ท่ผี มไมส่ ามารถใช้ชวี ิต
ตามนั้นได้จรงิ ผมไม่สนใจเป้าหมายการวิวัฒน์ที่เปน็ การวาดวมิ ารกลางอากาศ ใชก้ ารไมไ่ ด้จริง ๆ หรือไม่
สามารถทาให้บรรลุได้จริงครับ

G: ฉนั ขอสัญญำกบั เธอวำ่ เป้ำหมำยเหล่ำนี้สำมำรถบรรลไุ ด้ ปกตมิ นุษย์ทั่ว ๆ ไปก็ไดด้ ำเนินชีวติ ตำม
แนวทำงที่อธิบำยไวท้ ่ีน่ีอยู่แล้ว

N: มันอาจจะเปน็ เชน่ นั้นครบั ผมดีใจมากท่ีได้ร้เู ร่อื งน้ี แตผ่ มสามารถบอกพระองค์ไดว้ า่ จาก
ประสบการณข์ องผมนี่เป็นความทา้ ทายมากครับ ผมไดย้ ินพระองค์บอกว่า ตัวอยา่ งเชน่ ผมคอื “ความรกั ”
และเราทุกคนกค็ ือ “ความรัก” ความรัก คือส่งิ ท่ีเราสรา้ งขน้ึ และความรักคือส่งิ ทเ่ี ราเป็น พระองค์รู้ไหม
ครบั ผมคิดวา่ ผมเปน็ คนท่ีมีความรกั ผมอยากเป็นคนทม่ี ีความรัก ผมพยายามเปน็ คนท่มี ีความรกั แต่
บ่อยครง้ั ทผ่ี มพูดอะไรหรือทาอะไรหรือเป็นอะไรแคใ่ นสงิ่ ที่มันเรยี บงา่ ยและไมไ่ ด้มคี วามรกั มากนกั

ไม่ผมไมไ่ ดร้ ักโลก ผมก็ไมไ่ ด้รกั ตัวเอง สง่ิ ที่น่าเศร้าทั้งหมดสาหรับผมคือผมกาลงั กระทาในหนทาง
ทีไ่ ม่ได้รกั ใครมากนัก

148