สนทนากับพระเจ้าเล่ม 4

11

N: โอเคครับ! ตอนนี้ได้เวลาที่ผมต้องรูถ้ ึงวธิ กี ารทาสงิ่ เหลา่ นนั้ แล้ว

ผมรู้สึกซาบซงึ้ ใจทีไ่ ดร้ บั โอกาสใหไ้ ปยังพ้ืนท่ที ท่ี าให้ผมรสู้ ึกเข้าใจได้ชดั เจนมากขึน้ กบั วธิ ีทสี่ งิ่
เหล่าน้ีได้เกิดขึน้ แต่ตอนนผ้ี มพร้อมทจ่ี ะไปตอ่ แล้ว หากผมได้รับเชิญให้ปลุกเผา่ พนั ธ์ุ ผมอยากรู้วา่ ...ผม
อยากรวู้ ่า “วถิ ีชีวิต” ใดทีพ่ วกเราอาจเชอ้ื เชญิ ทุกคนให้ตน่ื รู้? พวกเราควรยอมรับและรบั เอา หลักการ วิธี
ปฏบิ ตั ิ ความเข้าใจ และพฤตกิ รรมของอารยธรรมทแ่ี ตกต่าง ซึ่งอาศัยอยใู่ นมิติที่ตา่ งจากเราใช่หรือไม่?
พวกเราไม่สามารถทาชวี ิตให้ดีขนึ้ ได้ในระดบั ปัจเจกบุคคล รวมทั้งไม่สามารถทาวันพรงุ่ นี้ให้ดขี น้ึ ได้ใน
ระดับโลก โดยใช้คา่ นยิ มอนั สูงสุดของมนุษยชาตใิ ช่หรือไม่ครับ?

G: เธอสำมำรถทำได้แน่นอน แตน่ ่ำจะมีประโยชน์กบั เธอถ้ำเธอคิดในแง่ท่วี ำ่ เป็นพลังงำนทแ่ี ตกต่ำงกนั
ไม่ใชอ่ ำรยธรรมทแี่ ตกตำ่ งกัน คำถำมท้งั หมดท่วี ำ่ อะไรทำใหช้ ีวิตน้เี ปน็ ชวี ติ ทีแ่ สนวเิ ศษ เบกิ บำนใจ และมี
ควำมรอบรู้ ไมใ่ ชเ่ ร่ืองของ “ธรรมเนียมท้องถ่นิ ” แตม่ ันคือเร่อื งของควำมจริงในระดับสำกลท่เี กี่ยวข้องกับ
พลงั งำนพ้นื ฐำนของชีวติ

มีเพยี งพลังงำนหรือควำมจรงิ แท้เดียวเทำ่ น้นั ในจักรวำล และน่นั คือสิ่งทีเ่ ธอเรยี กในแบบภำษำมนุษย์
วำ่ “ควำมรกั ”

แนวคดิ ที่ว่ำสงิ่ มชี ีวิตที่มีวิวฒั นำกำรระดับสูงได้ค้นพบกอ่ นมนุษยชำติ คอื แนวคดิ เก่ยี วกับวิธีกำรใช้ชีวติ
และกำรมคี วำมรักในวถิ ีทำงท่ีเป็นประโยชนส์ ำหรับเผ่ำพันธขุ์ องเธอ แนวคิดท่วี ำ่ น้จี ะใหโ้ อกำสแต่ละบุคคล
เจรญิ เตบิ โตในกำรวิวฒั น์ของพวกเขำได้อย่ำงรวดเรว็ ย่งิ ข้นึ

สชส. ไม่ไดอ้ ้ำงวำ่ วิถีชีวิตของพวกเขำน้นั จะ “ถูกต้อง” สำหรับมนษุ ย์ น่นั เปน็ เพยี งแค่กำรเสนอโอกำส
ใหเ้ ธอ เพ่ือให้เธอไดต้ ัดสินใจด้วยตัวของเธอเอง น่คี ือวิถที ำงของพวกเขำในกำรชว่ ยเหลือเธอ และเธออำจ
พยำยำมช่วยเหลอื ผอู้ ืน่ ให้ต่ืนข้นึ ด้วยวธิ ีน้ี ดงั นนั้ กำรพิจำรณำแนวคดิ เหล่ำนี้อำจเปน็ ประโยชน์สำหรับเธอ ดู-
หำกเธอพบส่งิ ท่ีแตกต่ำงกับพฤติกรรมมนษุ ย์ และ ตัดสนิ ใจ-หำกเธอเลือกท่ีจะทดลองวิถีทำงใหม่ของมนษุ ย์

49

N: ผมเห็นด้วยครับ และผมรู้อย่แู ลว้ ว่ามนั จะมคี วามแตกต่าง...ดงั นนั้ พระองค์โปรดบอกผมถึงข้อ
แตกต่างทีใ่ หญท่ ี่สุดดว้ ยครับ คือผมหมายความวา่ เรามาพูดถึงแต่ใจความสาคัญกนั เถอะ

G: ควำมแตกตำ่ งทส่ี ำคัญและเดน่ ชดั คอื ส่ิงมชี ีวิตทม่ี ีววิ ัฒนำกำรขน้ั สงู นนั้ ไมใ่ ช้ควำมรุนแรงใด ๆ
ท้งั สิ้นโดยสมบรู ณ์ พวกเขำไม่ใช้ควำมรุนแรงทำงกำย พวกเขำไม่แสดงออกถงึ ควำมรุนแรงทำงวำจำ พวกเขำไม่
แม้แตม่ ีควำมรนุ แรงท่ีนำ่ บนั เทงิ ใจเพยี งชัว่ ขณะในควำมคดิ ของพวกเขำ พวกเขำไม่เรยี กควำมรนุ แรงวำ่ “กำร
ปอ้ งกันตัวเอง” พวกเขำไมเ่ รียกควำมรุนแรงวำ่ “ควำมบันเทิง” และพวกเขำไม่เรยี กควำมรนุ แรงวำ่ “กีฬำ”
อยำ่ งแนน่ อน พวกเขำไม่สำมำรถสนบั สนุนกำรลงโทษทำงร่ำงกำยหรือควำมเจ็บปวดทำงอำรมณ์ได้ ไม่แม้แต่
ควำมไมส่ ะดวกสบำยเพียงเล็กน้อยของสง่ิ มชี วี ติ อนื่ ใด พวกเขำไม่สำมำรถใหเ้ หตุผลได้ว่ำมนั เป็นสิง่ ทถี่ ูกต้อง

N: มีวิธกี ารท่ที าใหพ้ วกเขาสามารถทาส่งิ นีไ้ ด้สาเร็จหรอื ไมค่ รบั ? พวกเขาร้อู ะไรบ้างในสิง่ ท่เี ราไม่รู้
วา่ มนั เปิดทางใหพ้ วกเขาเป็นเชน่ น้นั ไดค้ รับ?

G: ควำมรุนแรงท้ังหมดได้หำยไปจำกวัฒนธรรมของพวกเขำเพรำะควำมโกรธไดห้ ำยไปจำกควำมเปน็
จรงิ ของพวกเขำ

N: และน่นั เป็นเพราะ...?

G: น่ันเปน็ เพรำะพวกเขำมีชีวิตอยูโ่ ดยร้วู ำ่ พวกเขำไม่มีอะไรต้องเสยี จำกกำรเปน็ คนดี ใจดี เอำใจใส่ มี
ควำมเหน็ อกเหน็ ใจ และไมโ่ กหก ให้ ยอมรับและรกั อยำ่ งไม่มีเงอ่ื นไขในทกุ ๆ ขณะของทุก ๆ ช่วงเวลำ ของทกุ
ๆ กรณหี รือสถำนกำรณ์

พวกเขำร้วู ่ำพวกเขำไมส่ ำมำรถสูญเสยี ชวี ิตของพวกเขำได้ด้วยเหตผุ ลใด ๆ หรือทำงใด ๆ และพวกเขำ
ไม่สำมำรถสญู เสียส่ิงใด ๆ ในคุณคำ่ ของพวกเขำได้ เพรำะไม่มสี ่งิ ใดท่ีมคี ่ำสำหรบั พวกเขำนอกจำกชีวิตตวั พวก
เขำเอง ทกุ กำรดำรงอยูข่ องพวกเขำ – พวกเขำเขำ้ ใจว่ำมสี ง่ิ ที่ทำให้พวกเขำได้รบั โอกำสเพ่อื ไดม้ ีประสบกำรณ์ที่
เขำตดั สนิ ใจ

N: สิง่ นน้ั คอื อะไรครบั ?

50

G: ประสบกำรณใ์ นควำมเป็นพระเจำ้ ของพวกเขำ

N: ดังน้ัน ส่งิ มีชีวติ เหล่าน้ไี ม่สามารถถกู ฆา่ ไดห้ รือครบั ? ไม่ใชแ่ ม้ว่าถูกฆา่ โดยสถานการณ์ภายนอก
ทไ่ี มไ่ ดเ้ กยี่ วข้องกบั การใช้ความรนุ แรงซ่งึ กันและกัน? เชน่ หลุมดา (แค่สมมติขึ้นในตอนนี)้ กลืนกนิ
บา้ นเมอื งแห่งอารยธรรมของพวกเขา?

G: ไม่มีสถำนกำรณภ์ ำยนอกในจกั รวำลทำงกำยภำพท่สี ำมำรถเป็นสำเหตใุ ห้พวกเขำทำกำร
เปล่ยี นแปลงของสถำนะไม่มีรูปร่ำงใหเ้ ทียบเท่ำกบั กำรสูญเสียชีวิตหรือจบส้นิ กำรดำรงอยู่ของพวกเขำ

N: นัน่ คือ พวกเขามองว่าการเคลอ่ื นยา้ ยจากรา่ งไปส่กู ารไมม่ รี า่ ง ไม่ได้ถูกมองวา่ มนั คอื จดุ ส้ินสดุ
ของส่ิงใด ๆ

G: ถูกต้อง พวกเขำรวู้ ่ำพวกเขำจะดำรงอย่ตู ลอดเวลำและไม่ส้ินสุด ไม่วำ่ อะไรจะเกิดขน้ึ กับรำ่ งใน
รูปแบบของพวกเขำก็ตำม นั่นรวมถงึ กำรที่ “หลุมดำ” กลนื กนิ ดำวเครำะห์ใด ๆ ซ่งึ เปน็ ที่ทพ่ี วกเขำอำจเกิดขน้ึ
เพอื่ รวมรำ่ ง

N: เมือ่ คณุ ไมก่ ลัวทีจ่ ะสูญเสียชวี ติ ของคุณ คุณไมม่ เี หตุผลทจี่ ะใช้ความรนุ แรงงัน้ หรือครบั ? แลว้
อะไรคือการสูญเสียบางส่ิงหรอื การไม่สามารถทจ่ี ะไดร้ ับบางส่งิ ท่ตี ้องการ?

G: เธอได้รับกำรบอกกล่ำวจำกครุ บุ นดำวของเธอไปแล้ว ควำมต้องกำรท่ีเธอรสู้ ึกวำ่ ตอ้ งได้รับควำมพงึ
พอใจนน้ั เป็นสำเหตมุ ำจำกควำมทุกขท์ ัง้ หมด และควำมทกุ ข์คือตน้ เหตขุ องควำมรนุ แรงทั้งหมด จงกำจดั ควำม
ทกุ ข์และควำมรนุ แรงออกไป ให้ละลำยไป ใหส้ ญู สน้ิ ไป ให้หำยไป

N: ถ้าคณุ ตน่ื รู้อย่างเต็มที่ ถ้าคณุ เปน็ สง่ิ มชี ีวิตท่มี ีวิวัฒนาการขนั้ สูง คณุ สามารถหลีกหนีความ
ตอ้ งการเหลา่ นีไ้ ด้อย่างนั้นหรอื ครับ?

51

G: เธอสำมำรถหลกี หนกี ำรไร้ควำมสำมำรถของควำมต้องกำรได้ เธอหลกี หนีหำยนะของกำรถูก
ครอบงำโดยควำมตอ้ งกำรของเธอได้ เมื่อเธอรูว้ ่ำชวี ติ ของเธอจะไม่มวี ันสิน้ สุด เธอร้วู ่ำสง่ิ ใดทเ่ี ธอปรำรถนำทีจ่ ะ
มีประสบกำรณน์ ้ันเธอสำมำรถสรำ้ งขน้ึ ได้ชัว่ นิรันดร์ และเธอสำมำรถสรำ้ งอีกครั้งไดถ้ ้ำเธอปรำรถนำทจ่ี ะมี
ประสบกำรณ์ถงึ มนั อกี ครัง้ นั่นคือคำพูดในจักรวำลทีว่ ่ำ: ชีวติ ทเ่ี ป็นนริ ันดร์นำจะพำควำมสงบสขุ โดยนริ ันดร์

ในทำงกลับกนั ถ้ำเธอคดิ วำ่ เธอมเี วลำจำกัดในกำรได้รับประสบกำรณ์ทเี่ ธอต้องกำรจะมปี ระสบกำรณ์
เธอจะละท้ิงควำมสงบสุขเพื่อที่จะไดร้ บั ประสบกำรณ์ หรอื ยดึ ม่นั มนั ถำ้ และเม่ือเธอไดร้ บั มัน

N: นั่นคอื เรอ่ื งราวของมนุษยชาตใิ นห้าสบิ คาหรอื นอ้ ยกว่านัน้ แนน่ อนครบั แลว้ การใช้ชวี ิตของ
สชส. จากมติ ิอื่นกค็ อื ความรู้สกึ ถงึ ความเปน็ จรงิ อันนริ นั ดร์...

G: น่ันคือควำมเป็นจริงอันนริ ันดร์ ชวี ติ คอื ประสบกำรณ์อนั เป็นนริ ันดร์สำหรบั สรรพสัตวท์ ุกตน แต่ก็มี
สิง่ มชี ีวิตจำนวนนอ้ ยทคี่ ิดและแสดงออกถึงตัวตนพวกเขำทำงร่ำงกำย สิง่ มีชีวิตเหล่ำน้ีจะไดร้ ับประสบกำรณ์อัน
นริ นั ดร์ตำมควำมจริงทีพ่ วกเขำรู้สึก พวกเขำไดร้ ับประสบกำรณ์จำกร่ำงกำยตำมควำมเป็นจรงิ ที่พวกเขำรู้สกึ
และพวกเขำกจ็ ินตนำกำรวำ่ เมอ่ื ร่ำงกำยของพวกเขำสลำยไป กำรมีชวี ติ ของพวกเขำกจ็ ะสิ้นสดุ ลง

เท่ำทดี่ ีที่สดุ กค็ ือ พวกเขำยึดแนวคิดกำรมชี ีวิตอันเป็นนริ นั ดรน์ ้ีไว้เป็นแนวคิด ทฤษฎี ลัทธิหรือควำม
เชือ่ หรือเปน็ ส่งิ ที่ “อำจจะ” เปน็ ไปได้ ซึ่งตวั พวกเขำเองก็ไม่แนใ่ จ

เนอื่ งจำกสงิ่ มชี ีวิตท่ีตน่ื รู้อยำ่ งเต็มทท่ี ฉ่ี นั ได้พดู ถึงเกีย่ วกับกำรมีชีวิตและมกี ำรเป็นอยขู่ องพวกเขำในมติ ิ
อน่ื ๆ นนั้ มนั่ ใจว่ำชวี ติ นนั้ เป็นนิรนั ดร์

N: แนน่ อนครบั พวกเขาเปน็ แบบนัน้ เพราะมนั ง่ายสาหรับพวกเขาไง! พวกเขากาลังมี
ประสบการณ์ถงึ มัน ไม่ใช่เพียงแค่คิดเกย่ี วกับมนั หรืออธิษฐานเกย่ี วกบั มัน หรือมคี วามหวังเก่ยี วกบั มัน
และพวกเขาไดม้ ีประสบการณ์ถึงมันต้งั แต่....โดยตลอด

G: เธอกเ็ ช่นกนั ควำมแตกต่ำงก็คือ พวกเขำร้แู ละเธอไมร่ ู้ พวกเขำจำได้

N: พวกเราสามารถจามันได้ไหมครับ? พวกเราทั้งหมดสามารถจามนั ไดอ้ ยา่ งไรครับ?
52

G: เธอคิดว่ำเธอกำลงั ทำอะไรอยทู่ ่ีนลี่ ่ะ?
53

12

N: การไม่ใชค้ วามรนุ แรงคอื ความแตกต่างท่ีชดั เจนระหว่างส่ิงมีชีวติ ทีม่ ีวิวัฒนาการข้ันสงู กบั
มนุษย์ และผมกเ็ ขา้ ใจวา่ การตระหนกั ร้ถู งึ ชีวิตของพวกเขาทเ่ี ป็นประสบการณ์อันนิรนั ดร์นี้สามารถสรา้ ง
บรบิ ทภายในที่เหน็ ว่าความรุนแรงเป็นส่งิ ท่ีไม่จาเป็น อยา่ งไรกต็ ามขอเป็นวธิ ี “การปฏิบตั ิ” ในการลดหรือ
กาจดั ความรนุ แรงจากประสบการณข์ องมนุษย์มากกว่าน้ีได้ไหมครบั ?

พวกเราไดพ้ ยายามมาหลายพันปเี พอื่ โน้มน้าวให้สมาชิกในเผ่าพนั ธขุ์ องพวกเราว่าชีวิตของพวก
เขาน้ันเปน็ นิรันดร์ แม้วา่ แนวคดิ นจี้ ะได้รบั การยอมรบั จากหลายๆ คน แตก่ ็ดูเหมือนว่ามนั จะไม่ไดล้ ดความ
รนุ แรงลงได้ในทุกวิถที างที่สาคัญใด ๆ

G: นี่คือวถิ ีทำงปฏบิ ัตเิ พ่ือขจัดควำมรุนแรง เพยี งถอยหำ่ งจำกควำมเชือ่ ฝังรำกลกึ ในปจั จุบนั ของ
มนษุ ยชำติในกำรแบง่ แยก

N: อ่า ใช่ ผม “เขา้ ใจ” ได้อย่างทันทีเลยครบั และผมไม่ต้องได้รับการช่วยเหลือจากส่ิงมีชวี ิตท่ีมี
ววิ ัฒนาการขั้นสงู จากอาณาจักรอื่นในการทาเช่นนัน้ ก็ได้ ส่งิ ทผี่ มต้องทาท้ังหมดก็คือมองไปรอบ ๆ ตัวผม

ผมสังเกตวา่ ตอนนผ้ี ู้คนสว่ นใหญท่ เ่ี ชื่อในพระเจา้ - น่ันมีมากกว่าจานวนผคู้ นที่มากที่สุดบนดาว
ของพวกเรา- ยังยอมรับใน เทววิทยาการแบ่งแยกอยู่ หนทางของการมองไปยังพระเจา้ ของพวกเขาคอื
การที่มนุษย์ “อยทู่ นี่ ่ี” และพระเจ้า “อยู่ทน่ี ั่น”

น่ันจะไม่สาคญั ถ้ามนั เรมิ่ และจบลงท่นี ั่น แต่ปัญหาของเทววทิ ยาการแบง่ แยกก็คือมนั จะกอ่ ใหเ้ กดิ
จักรวาลวิทยาการแบ่งแยก – นัน่ คือวถิ ีทางของการมองไปยงั ชวี ติ ทั้งหมดวา่ ทกุ อยา่ งแบ่งแยกจากทกุ อยา่ ง

และจะไม่เลวร้ายมากนกั ถา้ มันเป็นเพยี งแคม่ ุมมอง แต่ปัญหาคือ จกั รวาลวทิ ยาการแบง่ แยก
กอ่ ใหเ้ กดิ จติ วทิ ยาการแบง่ แยก – น่ันคือ แนวคดิ ทางจิตวิทยาท่ีไดก้ ลา่ ววา่ ผม “อยู่ที่นี่” และทกุ ๆ คน
“อยู่ทีน่ ั่น”

54

พวกเราสามารถมีชีวติ อยกู่ ับสิ่งเหล่านี้ไดถ้ ้ามเี พียงแค่สิง่ เหล่าน้ี แตป่ ญั หาคอื จิตวิทยาการแบ่งแยก
กอ่ ให้เกิด สังคมวิทยาการแบง่ แยก- นน่ั คอื หนทางของการเขา้ สงั คมของกันและกัน ซง่ึ กระตุ้นให้ทุกคนใน
สังคมมนุษยก์ ระทาราวกบั แบง่ แยกส่ิงมีชวี ติ ทต่ี อบแทนตามความสนใจในการแบ่งแยกของพวกเขา

ตอนน้ีพวกเราได้เข้าสู่อาณาเขตที่อันตรายอยา่ งแท้จริง เพราะสังคมวทิ ยาการแบง่ แยกนน้ั
กอ่ ให้เกิดพยาธิวิทยาการแบง่ แยกได้อย่างแนน่ อน – พฤติกรรมตามพยาธสิ ภาพของการทาลายตนเองได้
เกย่ี วข้องกับบุคคลแต่ละคนและส่วนรวม และก่อใหเ้ กิดความทุกข์ ความขดั แยง้ ความรนุ แรง และความ
ตาย โดยน้ามือของพวกเราเอง – หลักฐานคือทุก ๆ แห่งบนดาวของเราที่ไดผ้ า่ นประวตั ศิ าสตรม์ นษุ ย์

สาหรบั ผมมนั เหมอื นกบั เพียงแค่ เมอ่ื เทววิทยาการแบ่งแยกของพวกเราไดถ้ ูกแทนทด่ี ้วยเทว
วิทยาการเปน็ เอกภาพ ก็จะทาให้พยาธิวิทยาการแบง่ แยกของพวกเราได้รบั การเยยี วยา เทววิทยาการเปน็
เอกภาพจะจดจาว่าพวกเราแตกต่างจากพระเจ้า แต่ไมแ่ ต่แบ่งแยกออกจากพระเจา้ แม้ว่านิว้ บนมอื ของ
พวกเราจะแตกต่างกันแตไ่ มไ่ ดแ้ บ่งแยกจากกนั และกัน แต่เช่ือมต่อกนั โดยมือของมันเอง และมือกเ็ ช่ือมต่อ
กันโดยร่างกายของสิง่ มีชีวติ – แมว้ ่าพวกเราจะแตกตา่ งกันแต่ไม่ได้แบ่งแยกซ่งึ กนั และกนั พวกเรา
เชอ่ื มต่อกันโดยการเป็นสว่ นหนง่ึ ของร่างกายของพระเจา้

G: เธอพดู ได้สมบูรณ์แบบ แบ่งปันได้อย่ำงแจ่มชดั ดเี ยี่ยม.

N: ดีครับ ทงั้ หมดนีม้ าจากพระองค์ และตอนนพ้ี วกเราได้ถูกกระตุ้นขน้ึ อกี คร้ัง – เหมอื นกบั ทพ่ี วก
เราไดแ้ ลกเปล่ยี นกับพระองค์ครัง้ ก่อน – ทาให้เข้าใจวา่ ทกุ ชวี ติ คือหนึง่ เดียว

G: ใช่ นีค่ ือส่งิ ทส่ี ่ิงมชี วี ติ ท่ีมวี วิ ัฒนำกำรข้นั สงู จำกมติ ิอน่ื ไมไ่ ด้เพียงแคเ่ ข้ำใจ แต่มปี ระสบกำรณ์ถึงมนั
พวกเขำไมเ่ พยี งร้วู ่ำชีวิตนนั้ เปน็ นริ นั ดร์ แต่พวกเขำรวู้ ่ำไม่มีกำรแบง่ แยกในจักรวำล ไม่ได้แบ่งแยกสิง่ ใด ๆ ออก
จำกสง่ิ ใด ๆ กำรตระหนักรูน้ ี้คือเสำหลกั ของวิถีชีวติ พวกเขำ มนั คือรำกฐำนของอำรยธรรมพวกเขำ

N: สาหรับพวกเรา น่ีคอื ขน้ั ตอนแรกทจี่ ะดาเนนิ การ เม่ือพวกเรากลายเปน็ เผา่ พันธท์ุ ่ีต่ืนรู้แลว้
และพวกเรายังไม่ได้ดาเนนิ การตามขน้ั ตอนแรก หลงั จากหลายปีทง้ั หมดท่ีผ่านมา และในทุก ๆ พนั ปี บน
โลก

55

G: มนั คอื ขั้นตอนสำคญั ที่เธอควรดำเนินกำรตอนน้ี จงอย่ำทอ้ แทก้ ับสงิ่ ทเ่ี ธอยังไมไ่ ด้ทำ จงกระตุ้นและ
ให้กำลังใจตวั เองเพื่อทำในสง่ิ ทเ่ี ธอจะทำ

N: ผมหวงั ว่าพวกเราจะทาแน่นอน เพราะผมสามารถเห็นได้ว่า การยอมรบั แนวคดิ นี้วา่ เปน็ ความ
จรงิ ทีน่ ามาปฏิบัติได้ จะเปน็ จุดเรม่ิ ตน้ ของจุดสน้ิ สดุ ของส่ิงตา่ ง ๆ บนโลกของพวกเราในขณะนี้ มันจะเป็น
จุดเร่มิ ต้นของการสรา้ งใหม่ และเปน็ จดุ เริม่ ตน้ ของวนั พรุ่งน้ีในแบบใหม่ มนั จะกลายเป็น “เรื่องราวของ
วัฒนธรรมแบบใหม่” ของมนุษยชาติ

ผมต้องการที่จะวิง่ ออกไปและบอกกับทกุ คนวา่ “เอกภาพไม่ใช่ลกั ษณะของชีวิต ชีวติ คือลกั ษณะ
ของเอกภาพ”

G: นั่นเปน็ ขอ้ ควำมอนั ทรงพลังมำกในกำรแบ่งปนั

N: ครบั และนคี่ อื สิ่งที่พวกเราไม่เข้าใจเกี่ยวกับการมชี วี ติ อยู่บนโลก ความเขา้ ใจนีจ้ ะเปลี่ยนแปลง
ทุก ๆ สิ่ง ชีวติ คือการแสดงออกถึงตนเองดว้ ยความเปน็ หนง่ึ เดียวกัน พระเจา้ คอื การแสดงออกถึงชีวติ ของ
พระเจ้า พระเจ้าและชีวิตเป็นหนึ่งเดียวกัน พวกเราเปน็ สว่ นหนง่ึ ของชีวติ นัน้ พวกเราไมส่ ามารถอยู่
นอกเหนือจากน้ันได้ ดังน้ันพวกเราจึงเปน็ ส่วนหนง่ึ ของพระเจ้า เหมอื นเป็นวงกลมวงหน่ึงซ่งึ ไมส่ ามารถ
แตกหกั ได้

G: ควำมเข้ำใจของเธอต่อสิง่ น้ีเป็นเชน่ เดียวกนั กับสิ่งมชี ีวิตท่ีมวี ิวฒั นำกำรขน้ั สงู จำกมิติอื่น และเธอ
ไม่ได้เป็นเพยี งคนเดียวบนโลกทีเ่ ข้ำใจสง่ิ นี้อยำ่ งแจ่มชดั สิ่งน้ตี อ้ งไดร้ บั ดำเนินกำรโดยเหล่ำผู้คนทกุ คนท่เี ขำ้ ใจ
ในกำรระบุตวั เองไดช้ ัดเจน จำกนั้นจงึ มอบหมำยเพื่อกำรเข้ำรว่ มในกิจกำรระดับโลกเพ่ือปลุกเผ่ำพันธ์ุ

N: แตไ่ มค่ วรทาในวถิ ีทางท่ยี ่ิงใหญ่ซ่ึงจะเป็นการลบล้างจุดประสงคข์ องพวกเขา เนอื่ งจากจะไม่มี
ใครจะฟังพวกเขา

G: เปน็ เร่อื งดที ีเ่ ธอกลบั เขำ้ มำเรือ่ งน้ี มนั จะเปน็ กำรลบล้ำงจุดประสงค์ของเธอโดยแท้จรงิ ถำ้ เธอแยก
ตนเองเป็น “เหลำ่ ผ้รู ู้” และตัดสนิ ใจวำ่ นน่ั คืองำนของเธอในกำรบอกผอู้ นื่ ในสง่ิ ทพ่ี วกเขำไม่รู้ ภำรกิจของเธอจะ
เป็นกำรบอกผู้อืน่ วำ่ พวกเขำรู้ ซงึ่ พวกเขำอำจแค่ไม่รู้วำ่ พวกเขำรู้ น่ีคอื กำรแบ่งปนั ทนี่ ุ่มนวล และเป็นกำรปลุกที่
นุ่มนวล ไมใ่ ช่กำรกระแทกกระท้ันอย่ำงน่ำตกใจวำ่ สง่ิ ท่ที ุกคนตอ้ งกำรทำคือกำรกลับไปนอน

56

N: โอเคครับ ดังนนั้ ผมเหน็ ว่า การเปลย่ี นแปลงอย่างเดียวน้ีเปน็ เพยี งแต่อีกเสียงทเ่ี ปล่งออกมาจาก
การตัดสินใจครัง้ เดียวทีผ่ มไดพ้ ูดไปกอ่ นหน้านี้ ซง่ึ จะนาพาวถิ ีทางใหม่ของการดารงชีวติ อยู่บนโลกมาให้
เรว็ ขึ้น ความเป็นไปได้ในการอุบตั ขิ ้นึ ของสิ่งนี้ทาใหผ้ มต่ืนเตน้

ผมยังพยายาม และคิดเพื่อให้รู้สกึ ได้มากกวา่ หน่ึงหรือสองวิธีทปี่ ระสบการณป์ ระจาวันของพวก
เราจะเปลย่ี นแปลงให้เปน็ เร่ืองจรงิ ได้ ถา้ พวกเราใชช้ ีวติ ประจาวนั ตามวิถีทางทเี่ หล่าส่ิงมีชีวติ ที่มี
ววิ ัฒนาการขั้นสงู ไดช้ ว่ ยกระตนุ้ พวกเราใหท้ า

G: ฉนั สำมำรถบอกวธิ ีกำรน้ันกบั เธอได้
N: ได้โปรดบอกผมด้วยครับ

57

13

G: เธออำจตอ้ งกำรทีจ่ ะจดจำสิ่งน้ี หรืออยำ่ งน้อยนำสิง่ น้ีไว้ในท่ีท่ีเธอจะเหน็ มนั ได้บอ่ ย ๆ

1. เผ่ำพันธท์ุ ต่ี ่นื รู้เห็นควำมเป็นเอกภำพของทุกชวี ติ และใช้ชีวิตอยู่ในควำมเป็นเอกภำพ สว่ นมนุษย์ที่ไม่ต่ืนรู้
ปฏเิ สธหรอื เพิกเฉยต่อควำมเป็นเอกภำพ
2. เผ่ำพนั ธุ์ท่ีตื่นรู้บอกควำมจริงเสมอ สว่ นมนษุ ยท์ ่ีไมต่ น่ื รู้มักจะโกหกตวั เองและโกหกผู้อ่ืนด้วยเชน่ กัน
3. เผ่ำพนั ธุท์ ี่ตน่ื รู้เม่อื พูดสิ่งใดสงิ่ หนึ่งพวกเขำจะทำในส่ิงทเ่ี ขำพดู สว่ นมนุษย์ทไี่ ม่ตน่ื รู้มักพูดส่ิงหนึง่ และทำอกี
สิง่ หนงึ่
4. เผ่ำพันธ์ทุ ี่ตืน่ รู้เหน็ และรสู้ ่งิ ใด จะทำในสิ่งทไ่ี ดผ้ ลเสมอ ส่วนมนษุ ย์ทไ่ี ม่ตื่นรู้มักทำตรงกันข้ำม
5. เผ่ำพันธ์ทุ ี่ตืน่ รู้ไม่ยอมรับหลักกำรในอำรยธรรมของพวกเขำท่ีสมั พันธก์ บั หลักกำรของมนษุ ยท์ ว่ี ำ่ “ควำม
ยตุ ธิ รรม” และ “กำรลงโทษ”
6. เผำ่ พันธท์ุ ีต่ นื่ รู้ไม่ยอมรับหลกั กำรในอำรยธรรมของพวกเขำที่สมั พันธก์ ับหลักกำรของมนษุ ย์ท่ีว่ำ “ควำมขำด
แคลน”
7. เผ่ำพนั ธ์ุที่ตนื่ รู้ไม่ยอมรับหลกั กำรในอำรยธรรมของพวกเขำทส่ี มั พันธก์ ับหลกั กำรของมนุษยท์ ว่ี ่ำ “ควำมเปน็
เจ้ำของ”
8. เผำ่ พันธุท์ ี่ตน่ื รู้แบง่ ปนั ทุกอย่ำงกับทุกคนในทุก ๆ เวลำ สว่ นมนษุ ยท์ ี่ไม่ตื่นร้มู ักไม่ทำเช่นน้ัน แตเ่ พยี งแค่
แบง่ ปนั กบั ผู้อนื่ ในสภำพกำรณท์ จี่ ำกัดเท่ำนั้น
9. เผำ่ พันธท์ุ ต่ี ื่นรู้สรำ้ งควำมสมดลุ ระหวำ่ งเทคโนโลยีกับจกั รวำลวิทยำ ระหว่ำงเครอ่ื งจักรกบั ธรรมชำติ สว่ น
มนุษย์ท่ีไมต่ ืน่ รู้มักไม่ทำเชน่ น้ัน
10. เผ่ำพนั ธ์ุทต่ี นื่ รู้จะไมเ่ คยอยู่ภำยใตส้ ภำพกำรณ์ใด ๆ ที่สิ้นสุดกำรแสดงออกทำงกำยภำพปัจจุบันของสรรพ
สตั ว์อน่ื ๆ เว้นแต่ไดถ้ ำมผู้อน่ื ให้ทำเชน่ นัน้ โดยตรง
11. เผำ่ พันธุ์ท่ตี นื่ รูไ้ ม่เคยทำส่ิงใด ๆ ที่เปน็ อันตรำยหรือเป็นพษิ เป็นภยั กับสิ่งแวดลอ้ มทำงกำยภำพ ซ่งึ ได้รบั
กำรสนับสนุนจำกสมำชกิ ของเผำ่ พนั ธ์เุ มอื่ พวกเขำมีร่ำงกำย สว่ นมนุษย์ท่ีไม่ต่ืนรู้มกั ทำเช่นน้นั
12. เผำ่ พนั ธ์ทุ ่ตี น่ื ร้ไู มเ่ คยทำอันตรำยกับตัวเอง สว่ นมนุษย์ท่ีไม่ต่นื รู้มักทำเชน่ นน้ั
13. เผำ่ พนั ธุ์ทต่ี น่ื รู้ไม่เคยแขง่ ขนั ส่วนมนุษย์ที่ไม่ต่ืนรู้มักแข่งขนั ซ่งึ กันและกัน
14. เผำ่ พนั ธ์ทุ ตี่ ื่นร้เู ขำ้ ใจชดั เจนว่ำเขำไม่ต้องกำรอะไร สว่ นมนษุ ย์ท่ีไม่ต่ืนร้มู ักจะสรำ้ งประสบกำรณ์ถงึ ควำม
ตอ้ งกำร

58

15. เผ่ำพนั ธ์ทุ ีต่ ื่นรู้มีประสบกำรณแ์ ละแสดงออกถึงควำมรักที่ไม่มีเง่ือนไขต่อทุกคน สว่ นมนษุ ย์ที่ไม่ตน่ื รู้มักไม่
สำมำรถจนิ ตนำกำรได้ แมว้ ่ำพระเจำ้ เปน็ ผู้ทำสิ่งนน้ั ซง่ึ แน่นอนวำ่ ไม่ไดท้ ำในส่ิงที่พวกเขำทำกบั ตัวพวกเขำเอง
16. เผำ่ พันธุ์ท่ีตนื่ รู้ได้ควบคุมพลงั ของควำมรู้อนั ประเสริฐ สว่ นมนุษย์ท่ีไม่ตื่นร้มู กั เพิกเฉยตอ่ มัน

จะเห็นไดว้ ่ำมีควำมแตกต่ำงกันอยำ่ งมำกแน่นอน สำหรบั บำงสว่ นของลกั ษณะของผูน้ ำของเผ่ำพันธทุ์ ่ี
ตน่ื รู้ และควำมแตกต่ำงหลักๆ ระหว่ำงเผำ่ พนั ธุแ์ ละมนษุ ยชำตทิ อ่ี ยใู่ นสถำนะท่ีไม่ตน่ื รู้ในปัจจุบัน

N: เอย้ ผมรู้สึกว่ารายการนี้เป็นขอ้ กล่าวหาของเผา่ พนั ธุ์พวกเราทงั้ หมดและตลอดชีวิตพวกเรา
ท้งั หมด

G: มันเป็น “ขอ้ กล่ำวหำ” ของเดก็ สำมขวบ เพือ่ สงั เกตวำ่ ผู้ใหญเ่ ขำ้ ใจในส่งิ ที่เขำไม่เข้ำใจหรือเปล่ำ
ล่ะ? ยินดีด้วยถำ้ เธอรใู้ นสิ่งท่ีเธอรู้! ยนิ ดที เี่ ธอเข้ำใจถึงควำมแตกตำ่ งระหว่ำงพฤติกรรมของเธอและพฤติกรรมท่ี
เธออำจตดั สนิ ใจได้เปน็ ประโยชน์มำกขึน้ ยนิ ดใี ห้กับกำรเจริญเตบิ โตจำกกำรรบั รู้ถงึ ส่ิงน้ี เชน่ เดียวกบั ท่ฉี ลอง
ให้กับกำ้ วแรกของเด็กทุกคน

N: ขอบคณุ ที่เตือนผมครบั ท่ีพระองคก์ ลา่ วถึงประเด็นน้ี พวกเราคอื เผา่ พนั ธทุ์ ี่อายนุ ้อยมากจริง ๆ
บางทพี วกเราควรพดู ถึงประเด็นนบ้ี ่อย ๆ ในขอบเขตทเ่ี ฉพาะเจาะจง ซึ่งจะทาใหม้ ันสามารถกลายเป็น
ความคิดของผคู้ นขึน้ มาได้จรงิ ๆ

ผคู้ นสว่ นมากชอบคิดว่ามนุษย์มีวิวัฒนาการขั้นสูง แทจ้ ริงแลว้ มนษุ ยชาติเพิ่งจะเกดิ เปน็ ทารกบน
โลกใบน้ี ในหนงั สอื ท่ีช่อื ว่า New World New Mind ผู้เขียน Robert Ornstein และ Paul Ehrlich ได้
นาสิ่งนี้ใส่ลงไปในมมุ มองลงในย่อหน้าที่ยากจะเขา้ ใจวา่

“สมมตวิ า่ ประวัตศิ าสตร์ของโลกถูกทาเป็นปฏทิ ินรายปีอันเดียว เทีย่ งคืนวนั ท่ี 1 มกราคมเป็น
ตัวแทนของต้นกาเนดิ ของโลก และเที่ยงคืนวันท่ี 31 ธันวาคม คือปัจจุบนั นน่ั คือในแต่ละวนั ของ ‘ปี’ ของ
โลกจะเปน็ ตวั แทนของ 12 ล้านปีของประวัติศาสตร์ทแี่ ท้จริง ในสเกลน้ี รูปแบบแรกของชีวติ คอื แบคทเี รีย
ในรูปแบบอยา่ งง่าย จะเกิดข้ึนในบางเวลาของเดือนกุมภาพันธ์ รปู แบบส่ิงมีชีวติ ทีซ่ ับซอ้ นมากขนึ้ จะ
เกดิ ขึน้ ในภายหลังเป็นจานวนมาก ปลาตัวแรกจะปรากฏขึ้นประมาณวันที่ 20 พฤศจิกายน ไดโนเสารจ์ ะ
มาประมาณวนั ที่ 10 ธันวาคมและหายไปในวันครสิ ต์มาส บรรพบุรษุ คนแรกท่ีพวกเราจดจาไดว้ า่ เปน็

59

มนุษย์จะไมป่ รากฎตวั จนกระทงั่ บ่ายโมงของวันท่ี 31 ธันวาคม โฮโมซาเปี้ยน (เผ่าพนั ธุ์ของพวกเรา) จะ
ปรากฏขึน้ ประมาณ 11.45 ...และทง้ั หมดในประวัตศิ าสตร์ที่ไดถ้ กู จารึกไว้จะเกดิ ขึน้ ในนาทสี ุดทา้ ยของปี”

G: นนั่ เป็นกำรกลำ่ วถงึ สง่ิ นี้ในมุมมองที่สวยงำม มันสรำ้ งบริบทท่ีทำให้สำมำรถเข้ำใจได้ว่ำทำไมใน
สงั คมมนุษย์ ผคู้ นส่วนมำกปฏิเสธในสง่ิ ที่พวกเขำเหน็ อย่ำงมำก พวกเขำยงั ปฏเิ สธควำมรสู้ ึกของตัวเอง และแม้
กระท้ังควำมจรงิ แท้ของตวั เอง

N: แตส่ ิ่งท่ีได้พดู ทนี่ ่ตี อนน้ี ซ้าแลว้ ซ้าอกี เก่ียวกับพัฒนาการเผา่ พันธขุ์ องพวกเราในชว่ งตน้ ทาให้
ผมมคี วามหวังที่ดี เหมือนกับที่ผมไดพ้ ดู ไปก่อนหนา้ น้ี ผมกาลงั มองเห็นความมหศั จรรยแ์ ละวนั ท่ีแสนวเิ ศษ
อยขู่ า้ งหนา้ สาหรับบุคคลแต่ละคนและสาหรับมนุษยชาติ เมือ่ พวกเราเปน็ ผู้ใหญ่และเตบิ โตไดอ้ ย่างมี
ศกั ยภาพ

G: มีโอกำสทด่ี ีรอคอยเธออยู่ มนั แคเ่ พยี งอยู่เหนอื เสน้ ขอบฟ้ำ

N: ครบั นคี่ อื เวลาทีส่ มบูรณ์แบบในการเจรญิ เตบิ โต! แต่พวกเราต้องรอคอย (ผมคดิ ว่าผมรู้
คาตอบของมนั แล้ว แตผ่ มกาลังจะถามอย่ดู นี ัน่ แหละ) พวกเราตอ้ งรอคอยจนกระทัง่ ชาตพิ นั ธุ์มนุษย์
ท้ังหมดหรือเผ่าพันธพ์ุ วกเราส่วนใหญต่ ื่นรขู้ ้ึนก่อนท่ีพวกเราจะสามารถมปี ระสบการณ์การมชี วี ิตอยู่แบบ
ส่ิงมีชวี ติ ที่มีววิ ัฒนาการระดบั สงู ได้ใชไ่ หมครบั ? เพราะมันน่าจะใชเ้ วลานานในการรอให้มนุษยส์ ว่ นใหญ่ต่ืน
รขู้ ึน้

G: ถกู ตอ้ ง เธอรู้คำตอบอยแู่ ล้ว ไม่ใช่เธอไม่ต้องรอคอย แต่เธอไม่ควรรอคอย ประวตั ศิ ำสตรก์ ำลงั
มองดวู ่ำใครบนโลกจะเลือกตนเองให้เป็นต้นแบบของพฤติกรรมเหลำ่ นั้น โดยคำพูดและกำรกระทำของพวกเขำ
ใหเ้ ปน็ กำรเปลีย่ นแปลงในระดับโลกเพอ่ื ปลุกเผ่ำพนั ธ์ุ

ใครบนโลกทจ่ี ะเฉลมิ ฉลองกับธรรมชำติท่แี ท้จริงของพวกเขำไดอ้ ย่ำงเต็มที่ และใครทจ่ี ะเปน็ ผูร้ ว่ ม
สร้ำงวนั ท่แี สนวเิ ศษในอนำคตเม่ือพวกเขำทำเชน่ น้ัน?

60

14

N: ผมเขา้ ใจแลว้ ครับ ผมเห็นวา่ ตอนนีม้ ีข้อมลู ทเี่ กยี่ วกับส่ิงมีชวี ติ ท่ีมีววิ ัฒนาการขั้นสงู อยู่จานวน
มากเท่าใดทสี่ ามารถใช้เปน็ ประโยชน์ สามารถช่วยพวกเราในการปลุกเผ่าพันธ์ุได้ หรอื ถ้าตามท่ีพระองค์
บอกกค็ ือ ชว่ ยทาให้พวกเรารวู้ า่ พวกเราตืน่ รูแ้ ล้วและช่วยปลกุ เผ่าพนั ธ์ุ

ผมรู้สกึ ว่าผมอยากเดนิ ออกไปและแบง่ ปนั หลักการมากมายเหลา่ น้ีในตอนน้ี หลกั การน้ีเปน็
หลกั การทพี่ ระองคไ์ ดช้ ี้ใหเ้ ห็นวา่ น่ันไม่ใช่ ”โลกอน่ื ๆ” แต่เปน็ เพยี งแนวคิดสาคัญทีเ่ กย่ี วข้องกบั ความรกั
อันดบั แรก ผมต้องการฝกึ ปฏบิ ตั ิในการใชช้ ีวติ เชน่ นัน้ จากน้ันผมตอ้ งการแบง่ ปันสงิ่ เหล่านัน้ ใหก้ บั ผ้อู ื่น

และผมจะดีใจมากครบั ถา้ พระองค์ใหค้ วามเหน็ สั้นๆ ในประเด็นต่าง ๆ ของรายการดงั กล่าว
เพ่ือทผี่ มจะสามารถร้ไู ดว้ ่าอะไรสามารถ “ดเู หมือน” ในแง่เป็นความจรงิ ตามที่ผมได้แสวงหาเพ่ือท่จี ะใช้
ชวี ติ และแบง่ ปนั ในชีวติ จรงิ

G: ฉันจะดีใจเชน่ เดียวกับเธอ ถ้ำอย่ำงน้ันเรำมำเรมิ่ จำกประเด็นแรกสดุ ของรำยกำรน้นั กนั เถอะ

#1. เผ่ำพนั ธท์ุ ีต่ ่ืนรเู้ หน็ ควำมเปน็ เอกภำพของทุกชีวติ และใช้ชวี ติ อยใู่ นควำมเป็นเอกภำพ ส่วนมนษุ ยท์ ี่ไมต่ ื่นรู้
ปฏิเสธหรอื เพกิ เฉยต่อควำมเปน็ เอกภำพ

เผำ่ พันธทุ์ ่ตี ่นื รไู้ ม่เคยต้ังคำถำมว่ำทกุ ส่งิ คือส่งิ เดยี วกนั พวกเขำรแู้ ละมีประสบกำรณว์ ่ำมีเพยี งส่ิงเดียว
และทุกสิ่งคอื ส่วนหนึ่งของส่ิงเดยี วท่ีมีอยู่

เพรำะพวกเขำมชี วี ติ อยูใ่ นมิติอื่น พวกเรำสำมำรถเหน็ สิง่ นี้ไดช้ ัดเจน ไม่ใชเ่ ห็นเป็นแค่เพียงแนวคิด
พวกเขำสำมำรถมองเหน็ ถงึ โครงสรำ้ งโมเลกุลยอ่ ย ๆ ของทุกสิ่งได้

พวกเขำสังเกตเห็นว่ำมีเพยี งพลังงำนเดยี วในจักรวำล – แหล่งทม่ี ำหรอื แรงขับเคลื่อนเดยี ว – ซง่ึ
แหล่งทีม่ ำหรอื แรงขบั เคล่ือนนี้ไดผ้ สมรวมกับองค์ประกอบพ้นื ฐำนของส่ิงหนึง่ ซ่ึงเป็นสิง่ ทไี่ ดร้ บั กำรบรรจุ
เพมิ่ เติมบำงอยำ่ ง และหักลบบำงส่งิ อ่ืน ๆ ออกไป จำกนั้นจึงเปลี่ยนแปลงควำมถี่ของกำรสัน่ สะเทอื นของเหล่ำ

61

องคป์ ระกอบท่ีผสมผสำนด้วยควำมแตกต่ำง เพื่อก่อกำเนิดกำรแสดงออกที่แตกต่ำงกนั ออกไปของพลงั แห่ง
ควำมจรงิ แท้อันสำคญั (Essential Essence)

N: ผมได้เรยี กการแสดงออกทีแ่ ตกตา่ งเหลา่ นว้ี า่ กระบวนการแสดงออกถึงความเปน็ เอกฐานของ
ความเปน็ เอกภาพ (Singularizations of The Singularity)

G: เป็นชอ่ื ทด่ี ี เพรำะมันคือส่ิงทีพ่ วกเขำเปน็ อย่ำงแนน่ อน ทุกส่งิ ในกำรเป็นอยู่ไดถ้ ูกสร้ำงข้ึนผำ่ นกำร
เปล่ียนแปลงบำงส่งิ ให้ดขี น้ึ หรือมีพลงั มำกขึน้ ซ่ึงก่อเกิด “สูตรตน้ ตำหรับ” สำหรับซุปอันเป็นสำกล

องค์ประกอบตำ่ ง ๆ ได้ถูกดึงดูดซึง่ กัน ผ่ำนกำรสรำ้ งทำงเลือกดว้ ยจิตสำนึกของแต่ละองค์ประกอบ
และสง่ ผลกระทบตำมท่พี วกมันเปน็ โดยพลงั งำนท่ผี สมผสำนกนั ของควำมจริงแท้อนั สำคัญซง่ึ ประกอบด้วยส่ิงท่ี
พวกเรำจะเรยี กว่ำ จติ วิญญำณของเธอ

N: เดีย๋ วนะครบั “จติ สานึก” น่ีมีอยตู่ ั้งแตร่ ะดับองค์ประกอบหรือ???

G: แนน่ อน สงิ่ ทเี่ ธอเรยี กว่ำระดับองค์ประกอบก็คือ “จติ สำนึก” มนั คือจิตสำนึกในกำรกระทำทุก ๆ
เซลลข์ องร่ำงกำยเธอกระทำด้วยสติปญั ญำ เธอไมส่ ำมำรถตัดน้วิ ก้อยได้โดยปรำศจำกกำรสร้ำงเซลลอ์ ยำ่ ง
เรง่ ด่วนในส่วนของกำรบำดเจ็บเพอื่ ซอ่ มแซมควำมเสียหำย เธอคดิ ว่ำเซลลใ์ นร่ำงกำยเธอไมร่ วู้ ำ่ หรือวำ่ พวกเขำ
กำลังทำอะไรแล้วทำไปทำไม? และฉนั จะบอกเธอว่ำ ทุก ๆ องคป์ ระกอบในจักรวำลเตม็ ไปด้วยสติปญั ญำขน้ั
พืน้ ฐำนน้ี

N: โอพ้ ระเจ้า

G: แม่นแลว้

N: พวกเขาสามารถพดู คุยกันไดไ้ หมครบั ? โอเค “พดู คยุ ” เป็นคาท่ีดตู ลกในบรบิ ทน้ี แต่ผมถาม
จริง ๆ เถอะวา่ เซลล์ในรา่ งกายสามารถตดิ ตอ่ สื่อสารกนั ในระดับ องค์ประกอบถงึ องค์ประกอบไดไ้ หมครบั ?

62

G: แน่นอนพวกเขำทำได้ เธอคิดว่ำ “ควำมคิด” คืออะไรล่ะ?

N: “ความคดิ ” คอื การท่ีเซลล์ตดิ ตอ่ ส่อื สารซึ่งกนั และกันเหรอครบั ?

G: นัน่ แหละคือสิ่งท่ีพวกเขำเป็น เธอรู้ไหมว่ำเซลล์สมองทำงำนอยำ่ งไร?

N: ครับ แต่เมอ่ื พระองค์พูดถึงสมอง พระองคก์ าลงั พูดถึงนวิ รอน เปปไทด์ โซมา เดนไดรท์ และส่ิง
อืน่ ๆ ท้ังหมด (ทีเ่ กี่ยวกับระบบประสาท) (ศัพท์พวกนค้ี ือสว่ นประกอบตา่ ง ๆ ของเซลลป์ ระสาท : ผู้แปล)
แตเ่ ซลลท์ ี่อยทู่ ่ัวร่างกายของพวกเราไม่เหมือนกับเซลลส์ มองนะครับ

G: พวกเขำไมเ่ ปน็ แบบนนั้ หรือ? ใครเปน็ คนบอกเธอ? ให้ฉันพดู อีกทีนะ ทุกหนว่ ยของชวี ิตเตม็ ไปดว้ ย
ควำมฉลำดขนั้ พ้ืนฐำน ทกุ เซลล์ ทุกอนภุ ำค ทุกองคป์ ระกอบโมเลกลุ ยอ่ ย ในจกั รวำลน้ี

N: ถา้ อย่างน้ัน นีต่ ้องเปน็ วธิ ีท่ผี มสามารถทาใหเ้ ซลลใ์ นรา่ งกายผมทาอะไรกต็ ามทผ่ี มสอื่ สารกบั
พวกเขาในสง่ิ ท่ีผมต้องการใหพ้ วกเขาทาได้! เชน่ รกั ษาผมจากความเจบ็ ป่วย เป็นต้น

G: เธอพูดถูกถ้ำหำกเธอกำลังบอกเปน็ นัยว่ำพลังงำนควำมคดิ ของเธอมีอิทธิพลเหนอื เซลล์ในร่ำงกำย
เธอ

N: ผมจาการเรยี นรูข้ องเอมิล คูเอไ้ ด้ เขาเปน็ นกั จิตวทิ ยาชาวฝรั่งเศสและเภสชั กรผู้แนะนาถึง
กระบวนการทาจิตบาบัดโดยใช้พื้นฐานของการฝึกความคิดตนเอง (autosuggestion) ให้มองโลกในแง่ดี
และมสี ติ การทดลองนั้นเขาไดเ้ ชญิ ผูค้ นที่ปว่ ยเพ่ือใหท้ าการพดู ย้ากับตัวเองอยา่ งน้อยย่ีสบิ ครงั้ ต่อวนั
โดยเฉพาะในตอนเช้าและกอ่ นนอน ซ่งึ คาที่เขาไดย้ ินซ้าแลว้ ซ้าอีกอยา่ งง่ายๆ เชน่ Tous lesjours à
tous points de vue je vais de mieux en mieux. ในภาษาองั กฤษคอื ทกุ วนั ในทุก ๆ วถิ ีทาง ฉัน
กาลังดขี นึ้ และดีขึน้

G: แลว้ ผลลัพธข์ องเขำเปน็ อย่ำงไร?

63

N: ร้อยละท่นี า่ ทึ่งของผปู้ ่วยดขี ึ้น!

G: แน่นอน

N: พระเจ้าครับ มนั สามารถเปน็ ไปไดห้ รอื ไมค่ รับท่จี ะทาให้เซลลส์ ่วนใหญ่ของร่างกายเลือกสิ่ง
เดยี วกนั ในเวลาสว่ นใหญ่?

G: อำ่ ! นีค่ ือคำถำมเดยี วกนั กับท่ีเธอกำลังถำมตวั เองอยตู่ อนนี้ ทเ่ี ก่ียวขอ้ งกับผูค้ นทีห่ ลบั ใหลอย่บู นโลก
ใบน้ี

N: ใชค่ รับ! มนั คอื คาถามเดียวกนั แน่นอน

G: คำตอบคอื มนั เป็นไปได้ ผ่ำน “กำรจัดเรียง” กำรเลอื กทจ่ี ะรว่ มมือกนั ทำหนำ้ ท่ีอย่ำงพร้อมเพรียง
และสอดคลอ้ งซ่ึงกนั และกัน ได้ถกู สร้ำงขน้ึ โดยองค์ประกอบของชวี ติ เมื่อมกี ำรจดั เรยี งตำมวตั ถุประสงค์ภำยใน
ส่วนหรือพื้นที่ที่องค์ประกอบเหลำ่ น้ันอำศัยอยู่

เซลล์ของรำ่ งกำยเธอจะทำหน้ำท่กี นั อย่ำงพร้อมเพรียงและสอดคล้องซึ่งกนั และกนั เม่ือมีกำรจัดเรยี ง
กบั จิตวิญญำณให้ไปในทิศทำงทีแ่ ต่ละชว่ งเวลำของชวี ติ จะไดร้ บั จำกระดับเซลล์ โดยมีพ้ืนฐำนอยู่บนวำระของ
จติ วิญญำณในหนึ่งในพนั ล้ำนลำ้ นของวนิ ำที (femtosecond)

N: โอเคครบั ผมเหน็ วา่ “หน่ึงในพันลา้ นล้านของวนิ าที (femtosecond)” คือหนงึ่ ตามดว้ ย 0
สบิ หา้ ตวั หรอื หน่งึ ล้านของหนึง่ พันลา้ นของวนิ าที

G: ถูกตอ้ ง และจติ วญิ ญำณของเธอคอื “แหล่ง” ของพลงั งำนของควำมจรงิ แทท้ ่ีสำคัญซ่ึงอำศยั อยู่ใน
ตัวเธอ

N: จิตวิญญาณน้นั ก็คอื “พระเจ้าในพวกเรา”

64

G: มนั คือควำมจริง ไมใ่ ช่เพยี งในควำมคดิ ไมใ่ ชเ่ พยี งในคำพูด แต่ควำมจรงิ แลว้ จติ วญิ ญำณคอื กำร
แสดงออกเป็นรำยบุคคลในขณะน้ีของ “กำรดำรงอยู่” ของพระเจำ้ นี่คือ “กำรดำรงอยู่” ของพระเจ้ำอยำ่ ง
เห็นไดเ้ ดน่ ชัด

N: ในกรณีของโลกเรา จติ วิญญาณคือพระเจา้ ทีเ่ ป็นมนุษย์ และมนุษยก์ ค็ ือจิตวิญญาณท่ดี ารงอยู่
ของพระเจ้า!

G: แนน่ อน! เปะ๊ ! ตรงเผง! ใช่เลย! ชดั มำก! เธอพดู ไดส้ มบูรณแ์ บบ

N: วา้ ว น่ีทาให้พวกเรามีความลึกซ้ึงในอภปิ รชั ญา (ปรชั ญาว่าด้วยความจรงิ แท้ของธรรมชาติ: ผู้
แปล) มากกว่าท่ีผมเคยคิดไว้อีก แต่ท่ผี มถามพระองคว์ ่า พระองคก์ าลังบอกผมวา่ ทกุ อนุภาคของโมเลกลุ
ยอ่ ยของทกุ การแสดงออกของชีวิตในจกั รวาลมีการพูดคยุ ในบางสิง่ เพื่อทจ่ี ะทามันหรือ? พระองคก์ าลงั
บอกวา่ อนภุ าคทีเ่ ล็กที่สดุ ของพลงั งานมจี ติ สานึกในการตดั สนิ ใจโดยประเมนิ ทางเลือกทีเ่ ปน็ ผลมาจาก
ทางเลือกที่วางไวก้ อ่ นหนา้ น้ี?

พระองค์ครับ น่ีมันมากเกินไป ลมื เก่ียวกับผูค้ นทีห่ ลับใหลบนโลกเถอะครับ ..ผมจะทาให้ทุกส่วน
ของผมเห็นดว้ ยกบั การทาสง่ิ เดยี วกนั ไดอ้ ยา่ งไร!?

G: นั่นคอื คำถำมใช่ไหม...นน่ั คอื คำถำมทีย่ ่ิงใหญ่ทสี่ ดุ ตลอดกำล แต่จริง ๆ แล้วมนั ง่ำยกวำ่ ทเ่ี ธอคดิ

N: Monsieur Coué กล่าววา่ จรงิ ๆ แลว้ มนั ง่ายอยา่ งทเี่ ราคดิ !

G: และนน่ั คอื ควำมลบั อันยง่ิ ใหญ่ท่สี ุดของชีวิต เมอื่ เธอเข้ำใจสง่ิ นี้ เธอจะไดย้ ำ้ ยไปยงั ท่ีสำหรับคุรุ

N: โอเคครบั ดงั นั้นไดโ้ ปรดบอกผมด้วยว่าสิง่ นี้ทางานอยา่ งไรอยา่ งแท้จรงิ ตามธรรมชาติ พระองค์
บอกไปหลายพันครงั้ แล้วเก่ียวกับพลังของความคิด แต่มันทางานได้อยา่ งไรครบั ? อะไรทาให้ส่งิ นท้ี างานใน
ความเป็นจริงตามธรรมชาติ?

65

G: เธอบอกฉนั และฉันก็รู้วำ่ เธอมีจิตใจที่ไม่รู้จักพอ วำ่ แตเ่ ธออยำกเข้ำไปในกำรเลน่ แรแ่ ปรธำตุของ
จกั รวำลไหมล่ะ?

66

15

N: ผมไมไ่ ดว้ างแผนไวส้ าหรับการสนทนาน้จี ริง ๆ ครับ ผมแค่สงั เกตว่าการสนทนานี้นั้นเป็นไป
อย่างทม่ี ันเปน็ ผมไมอ่ ยากเลื่อนการพดู คยุ เชงิ ลึกของรายการท่ีพระองคไ์ ด้บอกกบั พวกเราออกไปเปน็
เวลานานครับ แตน่ ี่มนั นา่ หลงใหลเกินกว่าที่ผมจะพลาดโอกาสไปได้ พวกเราสามารถพดู คุยกันแบบสั้นๆได้
ไหมครับ?

G: โอเค เห็นได้ชดั วำ่ ส่ิงน้ีสำมำรถเตมิ ทั้งเล่มใหเ้ ต็มได้ นค่ี ือหลกั สูตรอภิปรชั ญำ 101 : หลักสตู รระยะ
สั้นของควำมเปน็ จริงข้ันสงู สดุ ตำมท่พี วกเรำได้พูดคยุ กันในบทสนทนำก่อนหนำ้ นี้ องค์ประกอบทงั้ หมดของ
ชีวิตนน้ั เต็มไปด้วยส่งิ ท่ีเธอเรียกในภำษำของเธอวำ่ “สตปิ ัญญำ” หรอื กำรตระหนักรู้ถงึ กำรทำหน้ำท่ีโดย
ธรรมชำติ กำรตระหนกั รู้น้จี ะเติมเตม็ แต่ละองคป์ ระกอบให้เตม็ ควำมจุสูงสดุ น่ันคือ ทกุ ๆ องคป์ ระกอบเต็มไป
ด้วยสตปิ ญั ญำของพระเจ้ำท้ังหมดอย่ำงเตม็ รูปแบบ และแน่นอนวำ่ มันไมถ่ ูกต้องที่จะพูดว่ำองค์ประกอบของตัว
มัน “คอื ” สติปัญญำในรปู แบบของอนุภำค

N: ดังนนั้ แตล่ ะองค์ประกอบของชีวิต ลงไปถึงอนุภาคโมเลกุลย่อย คอื ส่วนหนึ่งของ “จิตใจของ
พระเจ้า”

G: ถำ้ เปน็ ตำมควำมรสู้ ึกในแบบทำงโลกของเธอ...นน่ั จะเป็นวิธที เี่ ธอเรยี กมัน...และฉนั ไม่มีเหตุผลทีจ่ ะ
โต้แยง้ กบั เธอ

องค์ประกอบของควำมจรงิ แท้ท่สี ำคญั ถูกดงึ ดดู ซ่งึ กันและกนั โดยรปู โฉมหรือลกั ษณะเฉพำะทีเ่ ธอเรยี ก
ในแบบมนษุ ยว์ ่ำ “หนำ้ ทีโ่ ดยท่ัวไป” นั่นคือพวกเขำกำลังพยำยำมทจ่ี ะทำบำงสิง่ บำงอย่ำง และมนั คือสง่ิ
เดยี วกัน พวกเขำทงั้ หมดอยู่ในกำรกระทำ กำรเคล่ือนไหวตลอดกำล และกำรสั่นสะเทือนอย่ำงต่อเนื่องดว้ ย
จุดประสงค์ ซึ่งจุดประสงค์ของพวกเขำนัน้ ง่ำยท่จี ะ “เป็น” พวกเขำตระหนกั ว่ำชวี ติ คือกำรเคลอ่ื นไหว ถำ้ กำร
เคลื่อนไหวหยุดลง สิง่ ท่ีเธอเรียกว่ำชีวติ จะไม่ดำรงอยู่

N: ชวี ติ = การเคล่อื นไหว = ชีวิต

67

G: ใช่แลว้ สง่ิ ที่แต่ละองค์ประกอบต้องกำรทจ่ี ะเป็นน่ันไม่สำคญั องค์ประกอบแต่ละองค์ประกอบไม่มี
ควำมชอบในเร่ืองน้ี มันแคต่ ้องกำรที่จะมีชวี ิตอยู่ ควำมปรำรถนำของมันคือกำร “เป็น”

สง่ิ ทถ่ี ูกเรียกวำ่ “กำรจดั เรียง” คือ กำรดำเนนิ กำรรว่ มกนั ตำมที่เธอบอก มันถูกสร้ำงขน้ึ โดยอิทธิพล
ของกำรส่ันสะเทือนของแรงใด ๆ ท่ีมีขนำดใหญ่กวำ่ องค์ประกอบแตล่ ะองค์ประกอบ ซง่ึ น่ีคือวิถที ำงตง้ั แต่ตน้
จบจบของทกุ ๆ ธรรมชำติ แรงยิ่งมขี นำดใหญ่มำกเท่ำไรแรงดึงกม็ ีมำกขึน้ เท่ำนั้น และมันมีอยู่ในทกุ ๆ
องค์ประกอบท่ีมีขนำดเล็กกว่ำภำยในพน้ื ทท่ี ่ีมผี ลกระทบ ดังน้นั ทุก ๆ องค์ประกอบภำยในพ้นื ท่ีท่มี ผี ลกระทบ
ใด ๆ จะตกอยูใ่ นกำรจดั เรยี งด้วยแรงขนำดใหญ่ซง่ึ กำลังดึงไปทำงมนั

N: ไม่เคยมใี ครบอกผมแบบน้ี ทาไมมันไมส่ ามารถอธบิ ายใหเ้ ขา้ ใจได้ง่ายๆ เพื่อเดก็ ๆ ทกุ คนล่ะ
ครบั ?

G: มนั สำมำรถอธบิ ำยได้ และในอำรยธรรมของสิ่งมีชวี ติ ท่ีมีวิวัฒนำกำรข้ันสงู เป็นเชน่ น้นั กำรตระหนัก
รู้น้ไี ดถ้ ูกแบง่ ปนั กบั สิ่งมชี วี ติ ที่ไดร้ ับกำรบอกเก่ยี วกับควำมเปน็ หน่งึ เดียวของชวี ติ ดงั น้นั ถ้ำเธอเปน็ ในฐำนะ
ผู้สรำ้ ง ซง่ึ มีควำมปรำรถนำให้ทกุ องคป์ ระกอบของชีวิตจนไปถงึ อนภุ ำคขนำดเล็กได้เคล่อื นทไ่ี ปในทิศทำงที่
เฉพำะเจำะจง เธอตอ้ งสร้ำงกำรจัดเรียงโดยใชแ้ รงของพลังงำนทผ่ี สมผสำนเพื่อมงุ่ เน้นไปในทำงทีเ่ ฉพำะนน้ั ๆ

และควำมคิดคือแรงน้นั

N: แล้วอะไรท่สี รา้ งความมุ่งเนน้ นั้นครับ? พวกเราจะสร้างพลังงานทเี่ ป็นความคิดให้มุ่งเน้นไป
ในทางทเ่ี ฉพาะเจาะจงได้อย่างไรครบั ?

G: ควำมปรำรถนำ

ควำมปรำรถนำดำรงอยู่ภำยในจิตวิญญำณ มนั คือจิตวิญญำณที่ได้ถกู นยิ ำมไว้เปน็ คำคำเดียว จิต
วญิ ญำณคือสถำนที่ทแ่ี สดงออกถงึ ควำมปรำรถนำของพระเจำ้ เพอื่ ที่จะไดร้ บั ประสบกำรณด์ ว้ ยตวั ของมนั เอง
ควำมปรำรถนำคือผสู้ ร้ำงเจตจำนง เจตจำนงคือผูส้ รำ้ งควำมคิด ควำมคดิ คือผสู้ ร้ำงกำรกระทำ กำรกระทำคือ
ผู้สรำ้ งผลลพั ธ์

68

อย่ำงไรกต็ ำมไม่ใชค่ วำมคิดท้ังหมดถกู สรำ้ งดว้ ยเจตจำนงทเี่ กดิ ขึ้นจำกควำมปรำรถนำของจติ วญิ ญำณ
ควำมคิดสำมำรถมี “จิตใจเป็นของตัวเอง” ได้ นนั่ คือกำรกระตุ้นของพลงั งำนท่เี ปน็ ผลจำกควำมคิดทเ่ี กิดข้ึน
จำกควำมต้องกำรของร่ำงกำย สิ่งนจ้ี ะก่อใหเ้ กิดกำรกระทำในชนดิ ทีแ่ ตกต่ำงกนั มันสำมำรถสร้ำงควำม
แตกตำ่ งของผลลพั ธ์ได้อยำ่ งสิ้นเชงิ กบั ผลลัพธท์ เ่ี กดิ ข้ึนจำกจิตวญิ ญำณ จติ วิญญำณใส่ผลลัพธ์แห่งควำม
ปรำรถนำไวใ้ นจิตใจของเธอ แต่รำ่ งกำยของเธอทำให้เธอเดินออกไปจำกจิตใจในช่วงขณะหน่ึง

นคี่ ือสง่ิ ทเี่ กิดข้นึ เมอื่ เธอคดิ ว่ำเธอคือรำ่ งกำย ซึง่ แตกต่ำงจำกกำรรู้วำ่ เธอคือจิตวิญญำณ

N: คนส่วนใหญห่ วงั ว่าพวกเรามีจิตวิญญาณ หรอื เช่ือวา่ พวกเรามีจติ วิญญาณ แต่ไม่ไดแ้ นใ่ จว่ามี
จรงิ หรือไม่ อย่างไรกต็ ามพวกเราแน่ใจวา่ พวกเรามีร่างกาย ดังนัน้ จงึ เปน็ สาเหตุท่ีคนสว่ นใหญ่คิดวา่ ตัวเอง
มีรา่ งกาย

G: เธอพดู สิง่ น้ีให้เขำ้ กันได้เยยี่ ม มันคอื วิถที ำงของกำรรวมช้ินสว่ นปริศนำเข้ำดว้ ยกนั ตอนน้ที กุ ๆ
องคป์ ระกอบของควำมจรงิ แท้ที่สำคญั จำกแตล่ ะจติ วญิ ญำณจนกระท่งั ถงึ ทกุ ๆ หน่วยของพลงั งำนในร่ำงกำย
(และในจักรวำล) น้ันเต็มไปด้วยควำมปรำรถนำ ซึง่ เป็นรปู แบบทเ่ี ฉพำะหรือเป็นกำรแสดงออกของพลงั งำน
โดยตรงตำมสดั สว่ นขนำดของมัน องค์ประกอบท่ีเล็กทส่ี ดุ มีควำมปรำรถนำทีเ่ ล็กทส่ี ุด องค์ประกอบท่ีใหญ่กว่ำ
ได้ถูกสร้ำงขนึ้ จำกกำรที่องค์ประกอบที่เลก็ ทสี่ ดุ ได้ดึงดดู ถึงกัน เชือ่ มต่อกัน ซึง่ ก่อใหเ้ กิดองคป์ ระกอบท่ีใหญก่ วำ่
ซง่ึ เป็นควำมปรำรถนำทีด่ ีกว่ำ

ผลรวมของควำมปรำรถนำทด่ี ำรงอย่ภู ำยในองค์ประกอบตำ่ ง ๆ ของชีวติ จะถูกคน้ พบเพื่อดำรงอยู่ใน
สดั สว่ นโดยตรงตำมขนำดขององค์ประกอบ ควำมคิดของควำมปรำรถนำเปน็ เหมือนหัวเทียนเครือ่ งยนต์ของ
ชีวติ

N: ดงั น้ันถา้ สง่ิ ท่พี วกเราเรียกวา่ “พระเจ้า” คอื ทกุ สิ่งทเี่ ป็น นั่นจะทาให้ความปรารถนาของพระ
เจ้าเปน็ ความปรารถนาทย่ี ิ่งใหญท่ ี่สดุ ของท้ังหมด

G: ถกู ต้อง ชดั เจนมำก และควำมปรำรถนำของพระเจำ้ คือควำมเปน็ อยู่ของส่ิงมีชวี ิตทุกตน น่นั คือทุก
ๆ องคป์ ระกอบของชวี ติ นั้นยง่ิ ใหญ่มำกพอ และซับซอ้ นมำกพอทจ่ี ะสะท้อนถงึ กำรตระหนักร้ใู นตัวเองว่ำมี
ควำมสำมำรถในกำรสร้ำงควำมเป็นจรงิ ของตวั เองไดโ้ ดยใชเ้ จตจำนงอย่ำงอิสระและทำงเลือกที่มีสติ

69

นีค่ ือวิธกี ำรเลน่ แร่แปรธำตุของกำรพูดถงึ องค์ประกอบพ้นื ฐำนของชวี ติ อนุภำคเล็ก ๆแต่ละอนุภำค
ของควำมจรงิ แท้ท่ีสำคญั นั้นไมม่ คี วำมชอบใน “เร่ือง” ทีว่ ่ำกำรผสมผสำนขององคป์ ระกอบจะจัดเรยี งอยำ่ งไร
จิตวญิ ญำณของเธอซึ่งเปน็ กลุ่มของอนภุ ำคนั้นมเี จตจำนง จิตวญิ ญำณของเธอคอื กำรมีอยู่ของเจตจำนงของ
พระเจำ้ ซ่ึงไดแ้ สดงออกถึงพระเจ้ำในทุกขณะตำมท่ีส่ิงมีชวี ติ ได้กำหนดไว้

สงิ่ มีชวี ติ มีอิสระในกำรสรำ้ งสิ่งใด ๆ ก็ตำมอย่ำงทมี่ นั เลือก ซึง่ ก็คือหนทำงของพระเจ้ำในกำรแสดงออก
อย่ำงยิง่ ใหญ่ หรือจะพูดอกี ทำงหนึ่งก็คือ เธอทัง้ หมดมเี จตจำนงที่เป็นอสิ ระ

เพรำะฉะนัน้ ส่ิงท่เี รยี กว่ำ “เร่ือง” คือส่ิงที่ทำให้เธอเกดิ กำรเปลยี่ นแปลงจำกพลังงำนบรสิ ุทธิ์ไปสสู่ สำร
ที่เป็นของแข็ง ซึ่งก็แล้วแตเ่ ธอและเธอทั้งหลำย และในสร้ำงทำงเลือกน้ีเธอสำมำรถฟังทัง้ ร่ำงกำยของเธอ และ
จิตใจของเธอ หรอื แม้แตจ่ ติ วิญญำณของเธอได้

และนคื่ ืออภิปรัชญำ 101 : หลักสตู รแบบสน้ั ๆ ของควำมจริงขนั้ สงู สุด

70

16

N: พระเจา้ ...ท้งั หมดน่ีมนั มคี วามหมายกับผมมาก และผมสามารถพูดถึงเรอื่ งนกี้ ับพระองค์ได้อกี
ไปตลอดเลยครบั แตผ่ มอยากพูดคยุ ถงึ ข้ออน่ื ๆ ในรายการนนั้ บ้าง เพ่อื ที่พวกเราจะสามารถรู้ได้ถงึ สงิ่ ท่ี
พวกเรากาลงั ค้นหาเพื่อปลุกพวกเราเอง จากการหลบั ใหลอยา่ งยาวนาน...

G: ...และจำกประสบกำรณ์ต่ืนรู้ของเธอเม่ือเรว็ ๆน้ี แต่เธอไม่รู้ว่ำตวั เองต่นื รู้ หรอื ไม่ไดก้ ระทำรำวกบั ว่ำ
ตัวเองตื่นรู้....

N: ใชค่ รับ และจากท่ีพวกเราหวงั ที่จะปลุกผู้อน่ื ด้วยความสุภาพนุ่มนวล ดังนน้ั พวกเรามาพูดถงึ
ขอ้ ท่ี 2 กนั เถอะครบั ... ได้ไหมครับ?

G: ไดส้ ิ ข้อท่ี 2 คือเผ่ำพันธุ์ที่ตื่นรู้บอกควำมจริงเสมอ สว่ นมนุษยท์ ี่ไมต่ นื่ รู้มักจะโกหกตัวเองและโกหก
ผ้อู ื่นดว้ ยเช่นกนั

ตัวอยำ่ งเช่น เธอจะมีช่วงเวลำที่ยำกในกำรโน้มนำ้ วสงิ่ มีชวี ิตทมี่ วี วิ ฒั นำกำรขนั้ สงู ว่ำกระแสที่หนักแนน่
ของเสียงหรือรปู ภำพทเี่ ธอได้ประดิษฐ์ไว้กอ่ นทำยำทของเธอในปีท่ีอำยนุ ้อยของพวกเขำนน้ั ไม่มีผลกระทบต่อ
แนวคิดเก่ียวกับชวี ิตของพวกเขำแน่นอน และดงั นั้นไมม่ ีอะไรต้องทำกับวธิ ีท่ีคนรุ่นต่อไปของเธอสร้ำงมนั เปน็
ประสบกำรณ์ในชวี ิตประจำวัน

ในทำงกลับกนั เธอไม่สำมำรถยอมรับได้ถึงกำรเพิ่มขนึ้ ของควำมรนุ แรงในสังคมของเธอว่ำมันกำลัง
เกดิ ขึ้น อย่ำงนอ้ ยก็จำกกำรโจมตีอยำ่ งต่อเนื่องโดยรูปภำพน้ัน เพรำะถำ้ เธอทำมันลงไปเธอจะต้องทำบำงสงิ่
เก่ยี วกบั มัน และเธอคิดว่ำไมม่ ีสิง่ ใดทเ่ี ธอสำมำรถทำไดเ้ ก่ยี วกบั มัน ดงั นัน้ จงึ ดีกวำ่ ทจี่ ะเพิกเฉยตอ่ มัน

(สรุปงำ่ ย ๆคือ ส่ือต่ำง ๆ ที่พวกเรำไดท้ ำไว้ให้คนรุ่นหลงั ท่ยี ังเด็กอยู่ เรำปฏิเสธไมไ่ ดว้ ่ำมันมผี ลตอ่ กำร
ใช้ชวี ิตของเดก็ ๆ แล้วพวกเรำก็ไมย่ อมรับว่ำควำมรุนแรงมันเพ่มิ ขนึ้ โดยอยำ่ งน้อยก็สื่อพวกน้ีแหละท่ีเปน็ ปจั จัย
กอ่ ใหเ้ กดิ ควำมรนุ แรง จำกนั้นพวกเรำก็ทำเปน็ ไมร่ ไู้ ม่ช้เี พรำะเรำคิดวำ่ เรำไม่นำ่ แก้ไขอะไรได้ << นค่ี อื กำร
หลอกตวั เอง หรือกำรโกหกน่ันเอง: ผ้แู ปล)

71

N: ใชค่ รบั พวกเราได้พดู กนั มาหลายครังเกี่ยวกับโปรแกรมโทรทัศน์ ภาพยนตร์ วิดโี อเกม และ
เว็บไซตท์ างอนิ เทอร์เนต็ แม้กระทง้ั ของเล่นเด็ก พวกเราสนบั สนนุ ให้ทายาทของพวกเราให้ใช้ในรูปแบบ
ของการ “เลน่ ” ซึง่ น้ีเปน็ กฎหมายของความรุนแรง ความรนุ แรง ความรนุ แรงในทุก ๆ ท่ี

G: ถึงอยำ่ งนั้นเธอเองกน็ ึกว่ำตัวเองเปน็ แบบนนั้ หรือที่แย่กว่ำน้นั คือเธออนญุ ำตตวั เองให้เปน็ และไม่มี
อำนำจในกำรทำสง่ิ ต่ำง ๆ เกี่ยวกับเรื่องพวกน้ี

N: ผูค้ นบางคนสูบยา รับประทานอาหารทไี่ มด่ ตี ่อสุขภาพอยู่เสมอ ไมอ่ อกกาลังกาย ค่านิยมทาง
สงั คมผลกั ดันประสบการณข์ องมนุษย์ใหไ้ ปในทางที่มีความขดั แย้งเสมอ

G: ธุรกิจนม้ี ุ่งตรงไปยังพฤตกิ รรมทเี่ ปน็ อนั ตรำยต่อตวั เองและไม่ไดท้ ำอะไรเก่ียวกบั มนั ธุรกิจเหลำ่ น้ีคือ
เครอื่ งหมำยของส่ิงมีชวี ิตท่ีไม่ไดใ้ ส่ใจมำกพอกบั ตวั พวกเขำเอง หรือไม่เข้ำใจมำกพอเก่ยี วกับตัวพวกเขำเอง เพ่ือ
กระทำให้มำกพอท่จี ะหยุดกำรกระทำที่เป็นอันตรำยตอ่ ตัวพวกเขำเอง

N: พระองค์อาจคาดหวงั วา่ เดก็ ส่ีขวบกาลงั ทาเช่นนี้ แตพ่ ่อแมท่ ี่อายสุ ส่ี ิบปไี มไ่ ด้ทา ดังนน้ั พวกเรา
ต้องโตขึน้ อย่างน้อยแคน่ ดิ หนอ่ ยและเห็นถึงความเปน็ จริง จากน้นั จงึ พูดความจริงเกี่ยวกบั สง่ิ ท่ีพวกเราเห็น

G: ใช่แลว้ น่ันจะเปน็ กำรเริ่มต้นทดี่ ี

N: และสิ่งมีชีวติ ท่มี ีวิวัฒนาการขั้นสูงไม่เคยปดิ บัง แต่มองเห็นมันเสมอ และพดู ความจรงิ ออกมา
โดยไมเ่ ปลย่ี นแปลง

G: ใช่ เผำ่ พันธุท์ ่ตี ่นื รไู้ มม่ ีควำมสำมำรถในกำรโกหก พวกเขำได้รบั เจตจำนงท่ีผสมผสำนเข้ำด้วยกนั
สมำชิกแตล่ ะตนไดเ้ รียนรวู้ ำ่ กำรหลอกลวงตนเองและกำรหลอกลวงผู้อนื่ น้ันไมก่ ่อให้เกดิ ผลประโยชน์อย่ำง
แน่นอน ใหอ้ อกหำ่ งและเข้ำหำควำมปรำรถนำและเจตจำนงร่วมกัน

72

มันเป็นไปไมไ่ ด้จริง ๆ ท่ีส่ิงมีชวี ิตทีม่ ีวิวฒั นำกำรขนั้ สูงจะติดตอ่ สอ่ื สำรกันดว้ ยควำมเท็จในแตล่ ะ
เหตกุ ำรณ์ เพรำะกำรสั่นสะเทือนของแต่ละตนจะเปล่ยี นแปลงไปในทำงท่ที ำใหม้ นั เหน็ ได้อย่ำงชัดเจนว่ำสงิ่ ใดที่
มันกำลงั ติดต่อสือ่ สำรกนั ไม่ได้เช่ือมโยงกับสง่ิ ท่ีมันรูแ้ ละเขำ้ ใจ

N: เช่นเม่ือพวกเรา (บางคน) หน้าแดง แสดงวา่ กาลังพยายามโกหก

G: ใช่ เป็นเหมือนกบั แบบนั้นแหละ แต่ในระดับท่สี ูงกวำ่ พวกเขำทงั้ หมดจะสน่ั สะเทือนด้วยตนเอง
ด้วยควำมเร็วท่แี ตกต่ำงกันเมื่อควำมจริงถกู กำจดั ออกไป ดังน้นั จงึ ไม่มีประเด็นในกำรพยำยำมที่จะโกหกเพ่ือ
เร่มิ ต้นกำรสั่นสะเทือน

ลองสังเกตดูวำ่ ถ้ำมนุษย์มีควำมปรำรถนำหรือมเี จตจำนงรว่ มกนั พวกเขำจะไม่โกหกกนั และกนั กำร
โกหกคอื กำรประกำศวำ่ เธอต้องกำรบำงสง่ิ บำงอย่ำงซึ่งไม่ได้เปน็ ส่ิงเดียวกับควำมต้องกำรของบุคคลท่ีเธอกำลัง
โกหก น่ีอำจจะชัดเจนสำหรับเธอ แต่อำจจะไม่ชัดเจนสำหรับวิธีกำรทจ่ี ะกำจัดกำรโกหก

จุดจบของกำรหลอกลวงจะมำพรอ้ มกบั จุดจบของกำรแบ่งแยก เม่ือวฒั นธรรมและอำรยธรรมของเธอ
ตดั สินใจทจ่ี ะเป็นเพียงหนงึ่ เดียวในรปู แบบที่หลำกหลำย จำกน้ันควำมปรำรถนำเพียงหน่ึงเดียวจะกลำยเป็น
เจตจำนงเพียงหน่งึ เดียว

N: และความปรารถนาจะเป็นอะไรครบั ?

G: เป็นกำรบรรลุควำมสำเรจ็ ในกำรแสดงออกทกุ ๆ ขณะสำหรับทกุ ควำมปรำรถนำของสิ่งมชี วี ติ ใน
กำรมชี ีวิตอยู่

N: แสดงออกอะไรครับ?

G: ฉนั จะพูดอีกทีนะ ตำมท่ีฉันได้บอกไปกอ่ นหน้ำน้ีแลว้ : ประสบกำรณ์ของสงิ่ มชี วี ติ เป็นเพียงสิง่ เดียว
อยำ่ งแทจ้ รงิ น่ันคือ พระเจ้ำ หรือถ้ำจะใช้คำศัพท์ในภำษำเธอทีไ่ ด้บอกไปก่อนหนำ้ นแี้ ล้วกค็ อื ควำมรกั ซงึ่ เป็น
พลงั งำนท่ีเธอเรียกว่ำ “รัก” ส่ิงมชี ีวิตในจกั รวำลนค้ี ือกำรแสดงออกของพระเจ้ำของควำมรกั อนั ศักด์ิสทิ ธ์ิ
สำหรบั ทกุ ชวี ติ ในทุกรูปแบบ

73

17

N: ผมอยากฟังคาอธิบายข้อ 3 ครับ

G: #3. เผ่ำพันธ์ทุ ่ตี ่นื รู้เม่ือพดู ส่งิ ใดสิง่ หนึ่งพวกเขำจะทำในสง่ิ ทเี่ ขำพูด ส่วนมนุษยท์ ่ีไม่ตื่นรู้มกั พดู สงิ่
หนง่ึ และทำอีกส่งิ หนึ่ง

มนษุ ยไ์ ม่พดู ในสิ่งท่ีพวกเขำคิดอย่เู สมอ สำหรับส่ิงมีชีวิตทม่ี ีวิวฒั นำกำรขน้ั สูงนั้น พวกเขำไม่ไดส้ ื่อสำร
กันในควำมคดิ ท่แี ตกตำ่ งเช่นเดยี วกับกำรโกหก เพรำะพวกเขำมองวำ่ เปน็ พฤติกรรมทีไ่ ม่มีประโยชน์ มนั จะได้
ประโยชนอ์ ะไรจำกกำรยดึ ถือควำมคิดไวถ้ ้ำไมไ่ ด้แสดงออกไป? และสำหรบั สิ่งมีชีวติ ท่มี วี วิ ฒั นำกำรขน้ั สงู พวก
เขำจะไมท่ ำตำมในสง่ิ ทพ่ี วกเขำพูด ถ้ำเป็นสงิ่ ท่พี วกเขำมองวำ่ ไม่มปี ระโยชน์ที่จะทำ

N: แลว้ ถ้าความคิดท่ผี มกาลังยดึ ถือไวเ้ ปน็ ความคิดทแ่ี ย่มาก ๆ ล่ะครับ?

G: ทำไมเธอถึงอยำกยดึ ถือควำมคิดที่แย่มำก ๆ ล่ะ? หยดุ ทำเช่นนน้ั เถิด บำงครั้งเธอจะมีบำงควำมคิด
ไหลผ่ำนจติ ใจของเธอ แตเ่ ธอไม่จำเป็นต้องไปยึดถอื มันไว้

N: แล้วถา้ เกดิ มันชว่ ยไมไ่ ด้ล่ะครับ?

G: วำ่ อะไรนะ? เธอคิดวำ่ เธอช่วยไมไ่ ด้ในส่ิงท่ีเธอกำลงั ยึดมั่นไว้ง้ันหรอื ? ไม่แปลกใจเลยที่เผ่ำพันธุ์ของ
เธอกำลังมีปัญหำอยู่จรงิ ๆ !

N: ครบั ผมรคู้ รับ และผมไดเ้ ปล่ียนวิธกี ารคิดไปมากแล้ว แต่ไมใ่ ชท่ ุกความคดิ ทไี่ หลผ่านเข้ามาใน
หัวผมจะเป็นความคิดทีค่ ุ้มค่าในการแบง่ ปันใหก้ ับผ้อู ืน่

G: ถ้ำอย่ำงนั้นก็เพยี งแค่แบง่ ปันควำมคิดที่เธอยึดม่นั เอำไว้ วำ่ แต่เธอรู้ใช่ไหมวำ่ ทุกควำมคดิ ทเ่ี ธอยดึ
มน่ั อยคู่ ือคำอธษิ ฐำน?

74

N: ไมต่ ้องกดดนั ก็ไดค้ รับ...

G: ทจ่ี รงิ แลว้ ไมม่ สี ่งิ ใดสำหรับสิ่งมีชวี ิตท่ีมีวิวัฒนำกำรขั้นสูง ทุกส่งิ ท่ีพวกเขำทำคือกำรเปลีย่ นแปลง
จติ ใจของพวกเขำทันทหี ำกพวกเขำมีควำมคดิ ไหลผ่ำนจิตใจ ซง่ึ เปน็ ควำมคดิ ทพี่ วกเขำไมไ่ ด้ปรำรถนำท่จี ะ
แสดงออก

หำกพวกเขำมีควำมคดิ เชิงลบชว่ั ครู่ พวกเขำจะไม่ทำให้มันเกิดเปน็ ควำมคดิ ขั้นทส่ี องขึ้น

ขณะทที่ ำเช่นนี้ พวกเขำไดฝ้ ึกฝนจติ ใจใหไ้ ม่คิดไปมำกกว่ำนำโนวนิ ำที (หน่งึ สว่ นล้ำนของหนึง่ วนิ ำที)
ซ่งึ เปน็ ควำมคิดใด ๆ ท่ีพวกเขำไม่ปรำรถนำท่ีจะเห็นกำรเรมิ่ ต้นก่อตวั เปน็ รปู เปน็ รำ่ งในควำมเปน็ จริงของพวก
เขำ เธออำจจะเรยี กส่ิงน้ีวำ่ “กำรเคลือ่ นท่ขี องควำมคิดใหม่ (New Thought Movement)” และเธอสำมำรถ
เขำ้ รว่ มกล่มุ ท่ีเลือกสนบั สนุนกำรฝกึ ฝนเช่นนไ้ี ด้

N: ครบั พระองคไ์ ด้บอกผมไปก่อนหน้านแี้ ล้ว

G: และฉันจะทำมันอีกครง้ั อย่ำงไม่ต้องสงสยั ถ้ำมันอยู่ในมือนี้

ดังนน้ั จงทำให้ควำมคิดใหม่ไหลผ่ำนจิตใจของเธอ หำกควำมคิดท่ผี ำ่ นไปคือสง่ิ ใดก็ตำมในเชิงบวก
จำกน้นั เมื่อควำมคดิ ท่ีเธอยึดมั่นไว้เปน็ ไปในเชงิ บวกแล้ว แนน่ อนว่ำเธอจะรูส้ ึกถงึ อสิ ระในกำรแบง่ ปันควำมคิดนี้
ให้กับผใู้ ดทตี่ ำมที่ควำมคิดของเขำอำจน่ำเปน็ กงั วล หรือผ้ทู ่ีอำจมีเหตุผลในกำรสนใจควำมคดิ ของเธอ

สำหรับกำรพูดอยำ่ งหน่งึ และทำในส่งิ ที่พดู จงทำให้คำพูดของเธอเชื่อมโยงกบั ตวั เธอ และถ้ำเธอไม่คิด
ว่ำเธอสำมำรถทำเช่นนี้ได้ หรือถำ้ เธอไม่สำมำรถทำในสิ่งทีเ่ ธอกำลงั คิดเพ่ือทจ่ี ะพดู ได.้ ...จงอย่ำพูดมันออกมำ

ถ้ำในทำงกลบั กันเธอมคี วำมมุ่งหมำยทจี่ ะทำมนั แต่เมื่อเธอพูดในสง่ิ ทีเ่ ธอจะทำออกไปแล้ว แล้วเพง่ิ มำ
คน้ พบทีหลงั ว่ำเธอไม่สำมำรถทำได้ตำมน้ันจริง ๆ เพรำะบำงส่ิงบำงอย่ำงได้เข้ำมำแทรกแซง ใหเ้ ธอเข้ำไปหำ
ใครกต็ ำมทเ่ี ธอได้บอกสิ่งน้ีกับเขำเอำไว้ และทำควำมเข้ำใจกับเขำเสยี ใหม่ บอกเขำไปตำมควำมเป็นจริง
อธบิ ำยด้วยควำมสภุ ำพอ่อนโยนวำ่ ทำไมเธอถึงไมส่ ำมำรถทำในสิง่ ท่ีเธอพดู เอำไวไ้ ด้

75

บอกควำมจริงกับทกุ คนในทุกเรื่อง นัน่ คือวิธกี ำรที่ส่ิงมีชีวิตที่มีววิ ฒั นำกำรขน้ั สูงเป็นอยู่

N: ผมเหน็ ว่าสองสามข้อแรกมีความเก่ียวข้องกันในบางระดบั ครบั ตวั อยา่ งเช่น ข้อ 4 มคี วาม
เช่ือมโยงกบั ข้อน้ี

G: ใชแ่ ล้ว ข้อ 4 คอื 4. เผ่ำพันธ์ุทีต่ ่นื รูเ้ หน็ และร้สู งิ่ ใด จะทำในสิ่งท่ีไดผ้ ลเสมอ ส่วนมนษุ ยท์ ีไ่ มต่ นื่ รู้มัก
ทำตรงกันขำ้ ม

N: นใ่ี หค้ วามรสู้ ึกคล้ายกับข้อ 1 2 และ 3 เลยครบั เพียงแคพ่ ูดจากแงม่ มุ ท่ีแตกตา่ งกัน พระองค์
สามารถให้ตวั อยา่ งของข้อ 4 ได้ไหมครบั ? ตัวอยา่ งที่ว่า ขอ้ 4 มีความเกยี่ วข้องกบั ทุก ๆวนั ของชีวติ บน
โลกอยา่ งไร? เพื่อทผี่ มจะสามารถเขา้ ใจได้มากขึน้ ถึงผลกระทบของส่ิงนีท้ ี่มีต่อพวกเรา?

G: ไดแ้ นน่ อน และเพรำะว่ำน่ีเป็นขอ้ แรกท่ีมีควำมเก่ยี วข้องกัน เธอจงึ ไดบ้ ันทกึ บำงสง่ิ ของสิ่งนี้ไว้ แต่
ว่ำนำมันมำรวมกนั ไว้ทนี่ ก่ี ันเถอะ

หำกเป้ำหมำยของเธอคือกำรมชี ีวิตอยใู่ นควำมสงบสุข และควำมรัก กำรใชค้ วำมรนุ แรงเป็นสิ่งทไี่ ม่
ไดผ้ ล สง่ิ นีไ้ ด้แสดงใหเ้ หน็ แล้ว

หำกเปำ้ หมำยของเธอคือกำรมชี วี ิตอยดู่ ้วยสุขภำพท่ดี ีและอำยยุ ืนยำว กำรบริโภคเน้อื สตั วท์ ตี่ ำยแลว้
ทกุ วัน กำรสูบบุหรอ่ี ย่ำงต่อเน่ืองซึง่ เปน็ ท่รี ู้กันวำ่ มนั คือสำรก่อมะเรง็ และกำรดืม่ ของเหลวทเ่ี ป็นอันตรำยต่อ
สมองเชน่ แอลกอฮอลอ์ ยำ่ งสม่ำเสมอเป็นสงิ่ ท่ไี มไ่ ดผ้ ล สิ่งนี้ไดแ้ สดงให้เห็นแล้ว

หำกเปำ้ หมำยของเธอคือกำรทำให้ลกู หลำนของเธอพน้ จำกควำมรนุ แรงและควำมโกรธ กำรพำพวก
เขำไปอยตู่ รงหน้ำภำพของควำมรนุ แรงและควำมโกรธทเ่ี ห็นไดช้ ัดในระหว่ำงช่วงอำยทุ ีพ่ วกเขำเกดิ ควำม
หวัน่ ไหวไดง้ ำ่ ยนนั้ เป็นสงิ่ ท่ีไม่ไดผ้ ล

หำกเป้ำหมำยของเธอคือกำรเอำใจใส่ทรัพยำกรโลกและสำมีของเธอ กำรกระทำรำวกับว่ำทรัพยำกร
เหลำ่ นไี้ ร้ข้อจำกัดเปน็ สงิ่ ที่ไม่ไดผ้ ล

76

หำกเปำ้ หมำยของเธอคือกำรคน้ พบและศึกษำถึงควำมสมั พันธ์กบั พระเจำ้ ผเู้ ปยี่ มไปดว้ ยควำมรกั เพื่อ
ที่วำ่ ศำสนำจะสำมำรถสร้ำงควำมแตกตำ่ งในเรอ่ื งทม่ี นุษย์ไดก้ ลำ่ วขำนกนั ได้ กำรสอนเร่ืองควำมชอบธรรม กำร
ลงโทษและวิบำกกรรมทีน่ ่ำสยดสยองนั้นไมเ่ ปน็ ผล

เธอต้องกำรตัวอยำ่ งมำกกว่ำนี้ไหม?

N: ไม่ครับ ผมเห็นภาพแล้วครับ

ผมชอบวิธีการทีน่ าสิง่ เหลา่ น้ีมาเชือ่ มโยงกนั ผมหมายความวา่ สิ่งหนึง่ จะนาไปสู่อีกส่ิงหนงึ่ อยา่ ง
เป็นธรรมชาติ การทม่ี นษุ ย์จะหยดุ พูดอย่างทาอย่างไดน้ ั้นมันจะง่ายกว่ามากถา้ พวกเขาแกไ้ ขนิสยั เบ้ืองต้น
นั่นคอื นิสัยในการมองทุกอย่างและทุกคนแบง่ แยกออกจากกนั ไม่ได้เป็นอันหน่งึ อนั เดยี วกนั นิสยั เชน่ นี้ทา
ให้พวกเขามองไมเ่ หน็ ความเปน็ อันหนึ่งอนั เดยี วกันและเพกิ เฉยตอ่ มัน และในทสี่ ุดพวกเขาก็จะไม่พูดความ
จรงิ กับทุก ๆ คนในทุก ๆอย่าง

จากนั้นพวกเขาก็จะทานสิ ัยในข้อ 3 คือพดู ส่ิงหนึง่ และทาอีกส่ิงหนึ่ง ตามมาด้วยการทา “สิง่ ที่เปน็
ผล” และบอกความจรงิ ท้ังหมดถงึ “สิ่งท่ีเปน็ เช่นนนั้ ”

G: เธอสรุปได้ยอดเยี่ยมมำก เธอกำลังร้อยเรยี งทั้งหมดน่ีเขำ้ ดว้ ยกัน

N: ขอบคุณสาหรบั คาอธิบายครบั ผมเข้าใจอย่างชัดเจนเลย ผมไม่ตอ้ งการคาอธิบายเพ่มิ เติม
เก่ียวกบั ขอ้ 4 อีกแล้วล่ะครบั ผมเขา้ ใจสิ่งท่สี ชส. จากมิตอิ ่นื ไดเ้ ห็นและพูดในสงิ่ ท่ี “เปน็ เช่นน้ัน” แลว้
เน่อื งจากพวกเขาไม่มีอะไรต้องปกปิด พวกเขาจงึ เพียงแคท่ าในสิ่งทเ่ี ปน็ ผลเพอ่ื กา้ วไปสู่วาระของการเป็น
อันหน่ึงอันเดยี วกนั

G: มนุษยจ์ ะทำสิง่ เดียวกันเมื่อเผำ่ พนั ธไ์ุ ดต้ น่ื ร้อู ยำ่ งเตม็ ที่ มันยงั สำมำรถเป็นวิธกี ำรที่จะตื่นรไู้ ดด้ ว้ ย

N: ผมดีใจทีไ่ ดย้ ินเชน่ น้นั ครับ นน่ั ทาให้ผมมคี วามหวังว่าการตน่ื รนู้ เี้ กดิ ขน้ึ จรงิ ๆ

77

G: เธอสำมำรถเปน็ หน่ึงในนน้ั เพือ่ ชว่ ยให้กำรตื่นรู้เกดิ ข้ึนได้ ตอนน้ีมนษุ ยชำติมีเคร่ืองมือสำหรับกำร
ปลกุ เผำ่ พนั ธแ์ุ ละสำหรบั กำรสรำ้ งเจตจำนงแล้ว ตอนน้เี ธอสำมำรถสือ่ สำรกับผูค้ นท่ัวโลกได้อยำ่ งรวดเรว็ มำก
ข้นึ และมจี ำนวนประชำกรท่ีได้เป็นผ้เู ลือกใหต้ นเองปลุกเผำ่ พันธุเ์ พิม่ ขน้ึ อยำ่ งต่อเนื่อง

อยำ่ งที่เธอบอกไว้ก่อนหนำ้ นวี้ ่ำเธอคอื “กำรตัดสนิ ใจครั้งเดียว”

78

18

N: โอเคครบั มาต่อกันทขี่ ้อ 5 6 7 กนั ดีกวา่ เพราะมนั เกย่ี วข้องกับส่วนของเร่ืองราววัฒนธรรม
ของมนุษย์ท้ังหมดท่ฝี ังรากลึกอย่างแทจ้ ริงในทวั่ ทกุ หนแห่งบนโลก

G: โอเคง้ันเรำมำทวบทวนข้อ 5 6 7 อกี ครัง้ กันเถอะ

5. เผำ่ พนั ธท์ุ ่ีตนื่ รูไ้ มย่ อมรบั หลกั กำรในอำรยธรรมของพวกเขำที่สมั พนั ธก์ บั หลักกำรของมนษุ ยท์ ว่ี ำ่ “ควำม
ยตุ ิธรรม” และ “กำรลงโทษ”
06. เผำ่ พนั ธทุ์ ตี่ นื่ รู้ไม่ยอมรับหลกั กำรในอำรยธรรมของพวกเขำที่สัมพนั ธก์ บั หลักกำรของมนุษย์ทวี่ ่ำ “ควำม
ขำดแคลน”
07. เผ่ำพนั ธท์ุ ตี่ น่ื รู้ไมย่ อมรบั หลักกำรในอำรยธรรมของพวกเขำท่ีสัมพันธก์ บั หลักกำรของมนษุ ย์ท่ีวำ่ “ควำม
เป็นเจ้ำของ”

N: นั่นเปน็ คากล่าวทีค่ รอบคลุมอยา่ งกวา้ งๆ ครับ

ส่ิงมีชวี ติ ทรี่ วมกลมุ่ กัน (แม้ว่าจะเปน็ การรวมตวั กนั ของส่ิงมีชีวิตท่ีมีวิวัฒนาการข้นั สูงจากมติ ิอืน่ ก็
ตาม) จะอาศยั อยู่โดยไม่มีจรรยาบรรณ (code of conduct) ซึ่งเป็นสง่ิ ท่ีกาหนดพฤติกรรมของพวกเขา
ได้อยา่ งไรครับ? และสมาชิกของกลมุ่ จะอาศยั อยู่โดยปราศจากประสบการณ์ว่ามี “ไม่พอ” ได้อยา่ งไรครบั
โดยเฉพาะถา้ พวกเขาไม่เคยมสี ง่ิ ใดที่พวกเขาสามารถเรยี กไดว้ ่ามนั เป็นของพวกเขา?

G: มำดูสว่ นทสี่ องของคำถำมแรกกนั เถอะ

มนั “มพี อ” เสมอ มีพอในสง่ิ ใดกต็ ำมท่เี ธอคิดว่ำเธอตอ้ งกำรใชใ้ นกำรเอำตวั รอดเมื่อเธอรู้ว่ำ ไมว่ ่ำ
อย่ำงไรก็ตำมเธอไม่มีวนั ทจี่ ะอยไู่ ม่รอด

79

พดู อีกแง่คือ เมื่อกำรเอำชีวติ รอดไมไ่ ดเ้ ปน็ คำถำม แนวคิดของควำมเพยี งพอและควำมไม่เพยี งพอจะ
ยุตลิ งเพ่อื เปน็ ควำมมุ่งหมำยสำคัญใด ๆ คำถำมทส่ี ำคญั ทส่ี ดุ ในประสบกำรณ์ของใครก็ตำมไม่ใช่ว่ำพวกเขำจะ
รอดชวี ติ หรือไม่ แต่เป็น พวกเขำจะเอำชวี ติ รอดได้อย่ำงไร

กำรรบั ประกนั ถึงกำรมชี ีวติ อยู่อย่ำงนิรนั ดร์ จะกอ่ ใหเ้ กดิ กำรแบ่งปนั อย่ำงสมบรู ณ์ ผู้ทมี่ ีอยู่เตม็ แบ่งปนั
ใหก้ บั ผู้ที่ยงั มีชวี ิตอยู่ และกำรร่วมกนั สงวนไว้ตอ่ สงิ่ ใด ๆ อำจเกดิ ข้ึนได้น้อยกว่ำอปุ ทำนท่ีไม่มีท่ีส้ินสุดใน
สถำนกำรณ์ท่ีเฉพำะเจำะจงในอำณำจักรของกำยภำพ

ผลลัพธ์ของส่งิ น้คี ือควำมไมเ่ พียงพอที่ไม่คำดคดิ มำก่อน เหมือนกบั กำรทส่ี ง่ิ ใดกต็ ำมในสภำพแวดล้อม
ทำงกำยภำพอำจไม่อยู่ในอปุ ทำนทไี่ ม่มวี ันหมดส้ินเกิดขึ้นได้ง่ำยถ้ำปรำศจำก หรอื แทนท่ีด้วยกำรสร้ำงส่งิ
ทดแทนที่มีประโยชน์

(ตคี วำมได้คร่ำวๆ ได้วำ่ ถ้ำหำกเรำคดิ วำ่ เรำขำดแคลนหรือเรำไมม่ สี ่ิงใด เรำจะมีควำมต้องกำรสง่ิ น้นั ไม่
สิ้นสุด เรำจะไมส่ งวนมันไว้ เพรำะทุกคนจะเอำแตส่ ิ่งน้ันซึ่งเปน็ สง่ิ ท่ีทุกคนตอ้ งกำร ไม่แบ่งปันให้กับผู้อน่ื สงิ่ น้ี
ตำมมำด้วยกำรสรำ้ งสงิ่ ทดแทนข้นึ เรอื่ ย ๆ ทำให้เรำต้องกำรเรือ่ ย ๆ ทรัพยำกรก็จะหมดลงเรือ่ ย ๆ แตท่ ำง
กลบั กันถ้ำเรำคิดวำ่ เรำมีพอ เรำกจ็ ะแบ่งปันส่งิ ต่ำง ๆ ให้กับผอู้ น่ื และไม่ไดต้ ้องกำรอะไรมำกมำย ไมเ่ กดิ ควำม
ต้องกำรทีไ่ มส่ น้ิ สดุ ทรัพยำกรก็จะคงอยู่ เพรำะเรำรู้ว่ำตนเองมพี อจึงไมพ่ ยำยำมนำทรัพยำกรมำสร้ำงอะไร
ทดแทนจนทำใหท้ รัพยำกรหมดไป: ผ้แู ปล)

N: เป็นเร่ืองดีทม่ี ีสถานท่ใี นจกั รวาล ซ้ึงเป็นทีท่ ไ่ี ม่มที างทสี่ ิ่งจาเปน็ จะหมดไปได้ แตโ่ ลกไมไ่ ด้โชคดี
แบบนั้นหรอกนะครบั

G: จรงิ ๆ แล้วเธอเปน็ เชน่ น้ันแหละ ไม่มอี งค์ประกอบใดทเ่ี ปน็ สิง่ จำเป็นและเป็นสง่ิ ท่ีเธอตอ้ งกำร จะ
ไมม่ ีสำรองอยู่บนโลกของเธอ

N: จรงิ เหรอครับ? เชน่ น้าใช่ไหมครับ? ตามทผี่ มไดบ้ อกไปก่อนหน้าน้ี มผี คู้ นจานวนมากไม่
สามารถเขา้ ถึงน้าสะอาดได้

80

G: ปัญหำไม่อยู่ที่กำรขำดน้ำ แตเ่ ปน็ กำรขำดเจตจำนงของคน ไมม่ ีผู้คนมำกพอในเผำ่ พันธุ์ของเธอที่
เอำใจใส่ในกำรทำใหผ้ ู้คนท่ีไม่สำมำรถเขำ้ ถงึ นำ้ สะอำดได้อย่ำงทันที ใหเ้ ข้ำถึงน้ำสะอำดได้ ถ้ำมีผู้คนมำกพอจะ
ไมเ่ กิดปัญหำขึ้น

N: พระองคพ์ ูดถกู ครับ สถาบนั ทรพั ยากรโลกไดร้ ายงานบนเว็บไซตว์ า่ “ตดิ อาวุธด้วยขอ้ มลู ที่
ถูกต้อง ประเทศท่กี าลังเผชิญกับความเครียดสูงสามารถดาเนนิ การจัดการและใชก้ ลยุทธ์การอนรุ ักษ์เพ่ือ
รกั ษาแหลง่ น้าได้” แตน่ ่าเสียดายท่ปี ระเทศชน้ั ล่างสดุ ของระดับเศรษฐกิจอาจไม่มีความสามารถในการทา
เชน่ นัน้ ดังน้นั จงึ ขึน้ อยูก่ ับประเทศท่ีรวยกว่าทจ่ี ะชว่ ยทาใหม้ ันเกิดขน้ึ

G: ใช่ มันเปน็ เรอ่ื งง่ำยของอำรยธรรมในกำรท่ีจะแบง่ ปนั ฉันขอรับรองกับเธอไดเ้ ลยวำ่ มันไม่
จำเป็นตอ้ งมสี ถำนท่บี นโลกที่ผู้คนสำมำรถเข้ำถึงนำ้ สะอำดและบรสิ ทุ ธิ์ได้ และไม่จำเปน็ ตอ้ งมีส่งิ ใด ๆ กต็ ำมท่ี
ผู้คนต้องกำรเพ่ือ “ทำใหช้ วี ติ ดำเนินตอ่ ไป” ถำ้ ผู้คนบนโลกเพียงแค่เอำใจใสซ่ ึ่งกันและกนั อย่ำงเพียงพอ

แตต่ อ้ งจำไวต้ ำมท่ีเธอบอกกอ่ นหนำ้ น้วี ่ำ พวกเรำกำลังพดู ถึงส่ิงมชี วี ิตทีป่ ลอ่ ยใหเ้ ด็ก 650 คนเสยี ชีวติ
ดว้ ยควำมอดอยำกทุกช่ัวโมง

N: ผมร้คู รับ กระทรวงเกษตรของสหรัฐอเมริกาไดก้ ะประมาณเศษอาหารในอเมริกาไว้ว่าอยู่ท่ี
ประมาณร้อยละ 30-40 จากการผลติ อาหาร และในปี 2010 มกี ารทง้ิ อาหารประมาณ 133 พันลา้ นปอนด์
จากการเกบ็ กักตนุ จากร้านอาหาร และจากบ้านเรือน ตามสถติ ิของรัฐบาลอยา่ งเปน็ ทางการ

G: พวกเรำกำลงั พดู ถึงสถำนกำรณ์และสงิ่ ที่ไม่น่ำจะเคยเกิดขน้ึ ในอำรยธรรมของส่งิ มีชวี ิตที่มี
ววิ ฒั นำกำรขั้นสูง และน่ันคือคำตอบของคำถำมของเธอทวี่ ่ำ มนั เป็นไปได้อยำ่ งไรสำหรับกำรทีไ่ มเ่ คยมี
ประสบกำรณ์มี “ไม่พอ” ของส่งิ มีชวี ิตอย่ใู นมิติอ่ืน เพรำะมันมี “พอ” เสมอสำหรบั เผำ่ พันธท์ุ แี บง่ ปันกนั และ
กัน

สำหรับขอ้ สงสัยทวี่ ่ำ สชส.สำมำรถอยู่รว่ มกนั ไดอ้ ย่ำงไร เม่ือเขำไม่มี “จรรยำบรรณที่ใช้ในกำรกำหนด
พฤติกรรมของพวกเขำ” กเ็ ป็นท่ีเขำ้ ใจได้ชดั เจนว่ำระดบั ของเผ่ำพนั ธุท์ ดี่ ำรงชีวติ อยู่ในกำรตนื่ รจู้ ะสะท้อนให้
เหน็ ถงึ ระดบั ของกำรที่เผ่ำพันธุ์น้นั สำมำรถกำหนดหรือควบคมุ ตนเองได้

81

“จรรยำบรรณ” ของสิง่ มีชีวิตทม่ี ีวิวฒั นำกำรขัน้ สงู จำกมิติอื่นน้ันเรียบง่ำยแต่งดงำม นั่นก็คอื : อย่ำคิด
เก่ียวกับใครก็ตำม อย่ำพดู เกี่ยวกบั ใครก็ตำม และอยำ่ ทำเก่ียวกับใครกต็ ำมท่เี ขำอยำกจะใหค้ ุณไมต่ ้องกำรท่จี ะ
คิด พูด หรอื ทำเกย่ี วกับคณุ

N: หมื มมม.....อกี แล้วเหรอเนี่ย เหมือนกับว่ามใี ครสกั คนบนโลกได้พูดส่ิงนี้เอาไว้เมือ่ นานมากแลว้
ครบั

G: ทจ่ี รงิ ทุกศำสนำบนดำวของเธอไดส้ อนไวใ้ นบำงรปู แบบของส่งิ ทีเ่ ธอไดเ้ รียกว่ำ “กฎเหล็ก” ควำม
แตกต่ำงของวฒั นธรรมของมนุษย์และอำรยธรรมของสิ่งมชี ีวิตทมี่ ีวิวฒั นำกำรขัน้ สูงคือ กำรที่สชส. นำกฎกำร
ตอบแทนมำใช้ในชวี ิตมำกกว่ำดแี ตพ่ ดู

N: ครบั แตจ่ ะเกดิ อะไรขน้ึ กับอารยธรรมของพวกเขาเหลา่ นน้ั ถา้ หากมีบางตนทาบางอยา่ งกับ
ผู้อนื่ ในสิ่งทพี่ วกเขาไม่ชอบ? จะเกิดอะไรขน้ึ เมื่อมีบางตนมีความเก่ียวพันกับ... ผมมน่ั ใจว่าพระองค์จะบอก
ผมวา่ มนั ไมม่ ีศัพทใ์ ด ๆ ในภาษาของพวกเขาหรอก แตผ่ มจะขอบอกว่ามันคือ “อาชญากรรม” ?

G: เธอพดู ถกู ไมม่ ีสิ่งใดท่ีเป็น “อำชญำกรรมและกำรลงโทษ” ในวัฒนธรรมของสง่ิ มีชวี ิตท่ีมี
วิวัฒนำกำรข้ันสูงจำกมิติอ่ืน ไมม่ ีใครท่เี ก่ียวพนั กบั “อำชญำกรรม” เพรำะทุกตนเขำ้ ใจว่ำพวกเขำน้นั เป็นหนึ่ง
เดียวกนั กำรกระทำผิดต่อผู้อ่ืนก็คอื กำรกระทำผดิ ต่อตนเอง ดงั น้นั สิง่ ทเ่ี ธอเรยี กว่ำ “ควำมยุตธิ รรม” จึงไม่
จำเป็นสำหรบั พวกเขำ แนวคิดของ “ควำมยุติธรรม” น้ันเป็นทเ่ี ขำ้ ใจอย่ำงลึกซ้ึงตำมที่เธอน่ำจะเรยี กว่ำ “กำร
กระทำท่ถี ูกตอ้ ง”

N: ในสังคมมนษุ ย์มีอาชญากรรมแนน่ อนครับ และความยุติธรรมไม่ได้ใช้ได้กับทุกกรณเี มือ่ มี
อาชญากรรมเขา้ มาเก่ียวพนั แตอ่ ย่างนอ้ ยผ้คู นสว่ นใหญใ่ นสงั คมของพวกเราก็ไดบ้ อกกบั ตัวพวกเขาเองว่า
พวกเขาจะใจชน้ื ขน้ึ หากรวู้ า่ มันจะเกดิ ความยุติธรรมข้ึนในอนาคต คอื การพิพากษาและการลงโทษตลอด
กาล!

G: เธอจะตอ้ งตัดสนิ ใจตอนน้ี เธอต้องกำรพระเจ้ำผเู้ ตม็ เปี่ยมไปดว้ ยควำมรักท่ีไรเ้ ง่อื นไข หรอื พระเจำ้ ผู้
พพิ ำกษำ ผู้ประณำม และผูล้ งโทษ ละ่ ?

N: ผมรู้ครบั ผมรู้ มนั น่าสับสนมาก ๆ พวกเราชา่ ง...ซับซ้อน พวกเราไมต่ ้องการการพิพากษาจาก
พระองค์ แต่พวกเรากลบั เป็นผ้พู พิ ากษาเอง พวกเราไม่ตอ้ งการการลงโทษจากพระองค์ แต่พวกเรารูส้ กึ ว่า

82

เราจะไม่มกี ารลงโทษไม่ได้ การที่พระองค์พดู ไวอ้ ย่างสมา่ เสมอในทุก ๆ บทสนทนาวา่ “ฉันจะไม่เคย
ลงโทษเธอ” พวกเราไมส่ ามารถเชือ่ คาพูดนัน้ ได้ครบั และบางคนถึงกับเกือบไม่พอใจกบั คาพูดน้ีด้วยซ้า
เพราะถ้าพระองคไ์ มไ่ ดก้ าลงั ตดั สินหรือลงโทษพวกเรา แลว้ อะไรจะเปน็ ตวั กาหนดพวกเราให้ปฏบิ ัติอยา่ ง
ถกู ตอ้ งตามทานองคลองธรรมล่ะครับ? และถ้ามันไมใ่ ช่ “ความยุติธรรม” บนสวรรค์ ใครจะเป็นผยู้ กเลกิ
ความ อยตุ ธิ รรมทั้งหมดบนโลกครบั ?

G: ทำไมเธอถงึ คิดว่ำสวรรคเ์ ป็นผู้แกไ้ ขส่งิ ทเี่ ธอเรยี กวำ่ “อยุติธรรม” ล่ะ? ฝนทส่ี ดช่ืนและชำระล้ำงสิง่
ตำ่ ง ๆ ให้สะอำดไมไ่ ด้ตกลงมำจำกสวรรคง์ ้นั หรอื ?

N: ใชค่ รับ

G: ฉนั ขอบอกกบั เธอวำ่ : ฝนน้ันตกลงมำบนควำมเทย่ี งธรรม และควำมไมเ่ ทย่ี งธรรมดว้ ยเชน่ กัน

N: ถา้ อยา่ งน้นั ทพ่ี ระเจ้าบอกวา่ “การลา้ งแคน้ เปน็ ของฉัน” หมายความว่าอะไรล่ะครับ?

G: ฉนั ไมเ่ คยพดู แบบนั้น มีใครคนหน่งึ ในพวกเธอคดิ ขึน้ มำเอง และคนอืน่ ๆ ก็เช่ือมัน

“ควำมยตุ ิธรรม” ไมใ่ ชส่ ่ิงทเ่ี ธอจะมีประสบกำรณห์ ลงั จำกท่ีเธอกระทำในบำงวิถีทำง แต่เป็นเพรำะเธอ
กระทำในบำงวิถีทำงเธอจึงมีประสบกำรณ์กับควำมยตุ ธิ รรม ควำมยตุ ธิ รรมคือกำรกระทำ ไม่ใชก่ ำรลงโทษเพ่ือ
กำรกระทำ และเผำ่ พันธ์ุทีต่ ื่นรู้เขำ้ ใจสงิ่ น้ี

N: ผมเหน็ ว่าปัญหาของสังคมพวกเราคือ การท่พี วกเราแสวงหา “ความยุตธิ รรม” หลงั จาก
“ความอยุติธรรม” ได้เกดิ ขน้ึ พวกเราแสวงหาความยุติธรรมมากกว่า “ทาในสง่ิ ท่ยี ุตธิ รรม” ในทุก ๆ กรณี
ผ่านทางเลอื กและการกระทาของมนษุ ย์ทกุ ๆ คน ตงั้ แต่เรมิ่ แรก

G: เธอพูดได้ตรงประเดน็ เลย! ควำมยตุ ธิ รรมคือกำรกระทำ ไมใ่ ชป่ ฏิกิริยำ

N: เมื่อทุกคนในสังคมของพวกเรากระทาในสงิ่ ท่ียตุ ิธรรม อย่างทีเ่ ผา่ พันธท์ุ ่ีตน่ื รูแ้ ล้วกระทา พวก
เราจะไม่จาเป็นตอ้ งมกี ารตดั สนิ และการลงโทษ ซง่ึ เป็นส่วนหนง่ึ ในโครงสร้างอารยธรรมของเรา

83

G: เธอจะไม่จำเปน็ ต้องมีมัน
N: แตม่ ันจะเปน็ ไปไดเ้ หรอครบั ? จะมเี วลาทพี่ วกเราทกุ คนกระทาอยา่ งยตุ ิธรรมไหมครบั ?
G: จะมีเวลำนนั้ เม่ือทกุ คนต่นื รูแ้ ลว้
N: ทุกคนจะตน่ื รเู้ หรอครับ?
G: เธอกำลงั ตัดสนิ ใจมนั อยู่ตอนน้ี
N: สงิ่ ที่ผมกบั พระองค์กาลงั สนทนากันอยนู่ น้ี ั้นเปน็ ส่วนหน่งึ ของบทสนทนากอ่ นหน้าน้ี มนั เปน็ การ
ถอดเสยี งแบบคาตอ่ คาของการแลกเปล่ียนกนั แบบไปๆ มาๆ ผมดใี จท่ีพวกเรากาลงั ทาเชน่ นอ้ี กี ครั้ง
ในตอนน้ี เหมอื นข้อความทถ่ี ูกจดจาจากบทละครที่ยอดเยี่ยมหรือบทกวีท่ชี นื่ ชอบ
G: ฉันร่วมดีใจกบั เธอด้วยนะ
N: การสนทนาในปจั จบุ ันนี้ทาใหผ้ มมีโอกาสสังเคราะห์ส่ิงทีพ่ ระองคบ์ อกกับผมไปก่อนหน้านใี้ ห้
รวมกนั เปน็ ภาพรวมทง้ั หมดครับ
G: นน่ั คือจดุ มงุ่ หมำยของมัน สว่ นหนึ่งของกำรเชื้อเชญิ ครั้งทสี่ ำมคือกำรผสมผสำนทุกสงิ่ ให้ครบถ้วน

84

19

N: ดีครบั น่นั เป็นการอธิบายถงึ แนวคิดเร่อื งความไมเ่ พียงพอ ความยุติธรรม และการลงโทษ ใน
ขอ้ 5 และข้อ 6 ตอนน้ี ขอ้ 7 ... “เป็นเจา้ ของ” คืออะไรครับ? พวกเราไมม่ ีอะไรเปน็ เจ้าของเหรอครับ?

G: เธอสำมำรถทำสงิ่ ใดกไ็ ด้ทเ่ี ธอปรำรถนำ แตใ่ นอำรยธรรมของสิ่งมชี ีวติ ท่ีมวี วิ ฒั นำกำรข้ันสูงไม่มสี ่ิง
ใดท่เี ป็นเจำ้ ของ

N: มนั ไมด่ ีอยา่ งไรครบั กับการท่ีมีบางสิ่งบางอย่างเพ่ือเรียกว่ามันเปน็ ของของคุณ? โอ้! ทุก ๆ ส่ิง
ที่เรากาลงั ทาอยู่บนโลกนมี้ นั ผดิ เหรอครับ?

G: ไมม่ สี งิ่ ใดทถ่ี ูกและผดิ มแี ต่สิ่งทเ่ี ป็นผลและสง่ิ ที่ไมเ่ ปน็ ผลที่ให.้ ..

N: ....ผมรู้ครบั ผมรู.้ ... “ให้กบั สง่ิ ทีเ่ ธอกาลงั พยายามทา”

G: ใช่แลว้ ฉนั ทวนซ้ำดว้ ยตัวของฉันเองเพรำะเธอทวนซ้ำด้วยตวั ของเธอเอง เธอย้อนกลับไปยงั แนวคิด
ของมนษุ ยท์ ่ีไมม่ ีควำมหมำยสำหรับเผำ่ พนั ธท์ุ ต่ี นื่ รแู้ ล้ว ดังเช่น “ถกู ” และ “ผดิ ”

N: แต่อะไรคอื “ความไม่มปี ระโยชน์” ของการมีบางอยา่ งทพ่ี วกเราเรยี กว่ามนั เป็นของพวกเราละ่
ครับ? มันดเู หมอื นวา่ จะเป็นผลดสี าหรับผ้คู นส่วนใหญ่นะครับ

G: เธอหมำยถึงคนส่วนใหญท่ ี่มที รัพย์สนิ เปน็ ของตวั เองจำนวนมำก

N: แมแ้ ต่คนส่วนใหญท่ ี่ไมไ่ ด้มที รัพยส์ ินจานวนมาก ก็ยงั ต้องการทรัพย์สนิ มากกวา่ น้คี รับ

G: แน่นอน เพรำะคนสว่ นใหญ่ทมี่ ที รัพยส์ ินก็จะเกบ็ ทรพั ย์สนิ ไวเ้ ปน็ ของตัวเอง ระบบเศรษฐกจิ ทเี่ ธอ
ใชอ้ ยทู่ ่นี ีไ่ ด้รับประกันถงึ ส่งิ น้ี ซ่งึ แน่นอนวำ่ มนั มีข้อยกเวน้ แต่ข้อยกเวน้ ไม่ใช่กฎ

85

และแนน่ อนวำ่ เธอได้เหน็ สิง่ น้ีแล้ว เพรำะเธอพูดเองวำ่ 85 คนที่รำ่ รวยทสี่ ดุ ในโลกมีควำมมั่งคงั่
มำกกวำ่ 3.5 พนั ลำ้ น ซง่ึ ถือเป็นครง่ึ หนง่ึ ของประชำกรทัง้ โลกรวมกัน

N: ใช่ครบั ผมเห็นแล้ว แต่บางครงั้ ผมอยากพูดในบทสนทนานดี้ ้วยนา้ เสยี ง “คนธรรมดา” ของ
เจมส์ เทอร์เบอร์ ว่า ผ้คู นส่วนใหญ่ (ซ่ึงเป็นผู้คนท้ังหมดทอี่ ยู่ในความไมเ่ ท่าเทยี มกันเหล่าน)้ี ไม่ต้องการละ
ทง้ิ ความคดิ ในการเปน็ เจ้าของสิ่งใดกต็ ามทเ่ี ปน็ ของของพวกเขา

แล้วสมาชิกในเผ่าพนั ธท์ุ ี่ต่ืนรู้แล้วทาอยา่ งไรกบั การเปน็ เจา้ ของล่ะครบั ?

G: พวกเขำเข้ำใจมนั เพรำะพวกเขำรู้ว่ำพวกเขำเปน็ หนง่ึ เดียวกนั ทุกสิ่งท่มี ีอยเู่ ปน็ ของทุกตนที่มีชีวติ
อยู่

N: แลว้ การทาเช่นนั้นมันนามาปฏบิ ตั จิ ริงไดอ้ ยา่ งไรครบั ? ทกุ คนบนโลกไมส่ ามารถปลูกเมล็ดพนั ธ์ุ
เก็บเกยี่ วผลผลติ และมรี ายไดจ้ ากทกุ ฟารม์ บนโลกได้นะครับ ทกุ คนไมส่ ามารถเดนิ เข้าไปในบ้านของคนอนื่
ราวกบั กาลงั เดินเทีย่ วได้ ทุกอย่างมันเร่ิมมาจากไม่มีสถานทใ่ี หญม่ ากพอ และถ้ามันเปน็ เช่นน้นั เราจะไม่
สามารถมคี วามเปน็ ส่วนตัวได้อยา่ งน้ันหรือครับ? ทกุ อยา่ งสามารถแบง่ ปนั ได้ เช่น สามี ภรรยา เดก็ ๆ และ
สมบตั ิทุกชนดิ อยา่ งนน้ั หรือครับ?

มันจะทาไดอ้ ยา่ งไรครบั ?

G: ในอำรยธรรมของเผ่ำพนั ธทุ์ ี่ตน่ื รู้แล้ว แนวคิดของ “กำรเปน็ เจำ้ ของ” ได้ถกู แทนท่ีด้วยแนวคดิ ของ
“กำรดแู ลรกั ษำ”

ในอำรยธรรมของเผ่ำพนั ธุท์ ่ตี ื่นรแู้ ล้ว เป็นท่เี หน็ พอ้ งตอ้ งกนั ว่ำใครมหี นำ้ ทีด่ ูแลรักษำอะไร ใครเปน็
คคู่ รองกับใคร ใครมหี น้ำที่เลี้ยงดูบุตรหลำน และใครทำหน้ำท่ีบนโลกทำงกำยภำพ

ไมม่ ีใคร “รับเอำ” ส่ิงใดหรือผู้ใดท่ีได้รับกำรดแู ลจำกผูอ้ ืน่ ตลอดกำรมีขอ้ ตกลงในกำรดูแลรักษำหรอื
กำรเปน็ ค่คู รอง เหลำ่ ผู้ท่สี รำ้ งทำยำทจะไม่คิดนำทำยำทน้ันมำเปน็ “ของตนเอง” เหลำ่ ผู้ทเ่ี ปน็ คู่ครองกับใครจะ

86

ไม่คิดนำคคู่ รองมำเป็น “ของตนเอง” เหลำ่ ผทู้ ี่ยอมรบั กำรดแู ลรกั ษำสิ่งใดกต็ ำมท่ีเปน็ ส่งิ ทำงกำยภำพ (คือเมือง
หรอื ส่งิ ใด ๆ ทม่ี ีลักษณะทำงกำยภำพท่เี ฉพำะเจำะจง) จะไม่คดิ นำส่ิงเหลำ่ นน้ั มำเป็น “ของตนเอง”

พวกเขำรักและเอำใจใสส่ ง่ิ มชี ีวติ อ่นื ๆ และสง่ิ อน่ื ๆ อยำ่ งแท้จริง ยกตัวอย่ำงเชน่ ไม่มีผใู้ ดคิดว่ำ
เน่ืองจำกพวกเขำเป็นผูด้ ูแลรักษำส่ิงหนงึ่ บนโลก (โลกท่ีเป็นสถำนที่ที่พวกเขำสำมำรถรวมรำ่ งได้) แลว้ พวกเขำ
จะเป็นเจำ้ ของแร่ธำตุ น้ำและสิ่งอน่ื ใดที่อยภู่ ำยใต้ส่งิ น้ันไปถึงใจกลำงของโลกได้

ไม่มผี ู้ใดคดิ วำ่ พวกเขำเปน็ “เจ้ำของ” อำกำศ หรอื ท้องฟ้ำ ท่ีอยู่เหนือส่งิ ทสี่ งู ที่สดุ เท่ำทีท่ ้องฟ้ำจะไปถึง
ได้ ดงั นัน้ จึงไมม่ ีขอ้ โต้แยง้ เกย่ี วกบั “สูงขึน้ แค่ไหน” และ “ตำ่ ลงเท่ำไร” และใครเป็นเจำ้ ของ “สิทธ์ิ” ในส่งิ ท่สี งู
หรือต่ำ

กำรถกประเด็นข้ำงต้นดเู หมือนจะไมส่ ำคญั และอยนู่ อกเหนือไปจำกส่ิงมีชวี ติ ท่ีเข้ำใจวำ่ พวกเขำเปน็
หน่ึงเดียว แตจ่ ะเหน็ ไดว้ ่ำ ไม่มีผ้ใู ดหรอื กลุ่มใดสำมำรถ “เปน็ เจ้ำของ” ชิน้ สว่ นใดของดำวเครำะหไ์ ด้และไมม่ ี
ใครเป็นเจำ้ ของสิง่ ทีส่ ูงหรือต่ำจำกดำวเครำะหไ์ ด้

N: พวกเรามีข้อโต้แย้งระหว่างรัฐบาลและประชาชนแตล่ ะคนในเร่ือง “สทิ ธิทางอากาศ” “สทิ ธิ
ทางนา้ ” และ “สิทธิทางแรธ่ าตุ” ตลอดเวลาบนโลก

G: ใชพ่ วกเธอทำอยำ่ งน้นั แลว้ “กำรเปน็ เจำ้ ของ” ได้เกิดขึ้นและจบลงที่ไหนละ่ ?

N: แต่ถ้าหากผคู้ นไม่ไดเ้ ปน็ เจา้ ของส่ิงใด แล้วพวกเขาจะสร้างกาไรจากสิ่งนัน้ ได้อยา่ งไรล่ะครับ?
แล้วถา้ พวกเขาไม่สรา้ งกาไร พวกเขาจะหาเลยี้ งชีพได้อย่างไรครับ?

G: สิ่งมชี วี ติ ท่มี วี ิวัฒนำกำรขัน้ สงู ได้สร้ำงนิยำมใหม่ให้กับแนวคดิ ทเ่ี ธอเรยี กในภำษำเธอว่ำ “กำไร”
พวกเขำไม่คดิ วำ่ มันคือกำร “ได้กำไร” หำกพวกเขำได้กำไรจำกกำรใชจ้ ่ำยของผู้อ่นื พวกเขำไม่ยอมรบั หำกพวก
เขำชนะในขณะท่ผี ู้อน่ื แพ้ โดยเฉพำะอย่ำงยง่ิ พวกเขำไม่คดิ ว่ำพวกเขำมีเกยี รติยศ หำกกำรชนะของพวกเขำมำ
จำกกำรพ่ำยแพข้ องผูอ้ ่ืน ในอำรยธรรมของพวกเขำไม่มีผู้ใดไดร้ บั ประโยชนเ์ ว้นแต่ว่ำทุกตนจะได้รับประโยชน์

87

N: ดเู หมอื นจะยากมากนะครับสาหรับมนษุ ยส์ ่วนใหญ่ในการยอมรบั แนวคดิ เชน่ นี้ ซึ่งมันจะนา
พวกเราไปสขู่ ้อ 8

G: ข้อ 8 คือ เผ่ำพนั ธุ์ที่ตืน่ รู้แบง่ ปันทุกอย่ำงกับทกุ คนในทุก ๆ เวลำ ส่วนมนุษย์ท่ไี มต่ น่ื รู้มกั ไม่ทำ
เชน่ นัน้ แตเ่ พยี งแค่แบ่งปนั กับผู้อน่ื ในสภำพกำรณ์ทจี่ ำกัดเท่ำนน้ั

N: ดเู หมอื นจะไมไ่ ด้ผลและเป็นไปไมไ่ ด้สาหรบั ใครหลายๆ คนบนโลกนะครบั

G: ไม่หรอก เธอทำใหม้ นั ได้ผลอย่ตู ลอดเวลำ แคเ่ พียงตอนนเี้ ธอมปี ระสบกำรณ์กบั สง่ิ นี้ในวถิ ที ำงท่ี
จำกัดของเธอ เช่น ในครอบครวั ของเธอ เปน็ ตน้

เธอไม่เคยคดิ ทจี่ ะเดนิ ลงไปบนถนนในขณะที่มพี ำยุฝน และถือร่มเอำไวบ้ นศรี ษะของเธอเพยี งคน
เดยี ว ในขณะทบี่ อกกบั คู่ครองหรือลกู ของเธอว่ำ “แยน่ ะท่ีเธอกไ็ ม่มรี ม่ ด้วย แต่มันก็เปน็ แบบน้แี หละ”

เธอไม่เคยคิดที่จะทำนพำยแอปเป้ลิ ด้วยตนเองโดยปรำศจำกกำรแบ่งปนั ใหก้ บั คคู่ รองหรือลกู ของเธอ
และพูดว่ำ “แยน่ ะท่มี นั มีพำยแอปเป้ิลไมเ่ พียงพอสำหรบั พวกเรำ แตฉ่ นั มัน่ ใจว่ำฉันจะสนุกกบั กำรกินมนั ”

ฉันไดใ้ ช้ตวั อยำ่ งทเี่ ปน็ เรื่องเบำๆ แตเ่ ธอเขำ้ ใจถงึ หลักกำรของมันได้ดี หลักกำรของกำรปฏิเสธถงึ ผล
กำไรหรือผลประโยชนห์ ำกเธอเป็นเพียงคนเดียวที่ได้ประโยชน์ เมอื่ ครอบครวั หรือคนท่เี ธอรกั รูส้ กึ เสยี ใจเพรำะ
เธอไม่ไดแ้ บ่งปัน

ควำมแตกต่ำงเพยี งอย่ำงเดียวของเธอและสิง่ มีชวี ิตท่มี ีวิวัฒนำกำรขน้ั สงู คือสชส. คดิ วำ่ ทกุ ตนเป็น
ครอบครวั เดียวกนั เป็นคนรกั

ทำงออกของปัญหำอนั มำกมำยบนโลกใบนี้ไดช้ ดั เจนข้นึ แลว้

88

N: แล้วทาไมพวกเราถงึ ไม่ยอมรับทางออกน้นั ละ่ ครับ? อะไรคือส่งิ ท่ที าใหพ้ วกเราในสงั คมมองไม่
เหน็ ทางออกนัน้ ได้ “อยา่ งชัดเจน” และแบง่ ปันทุกสิ่งอย่างให้กบั ทกุ คนครับ?

G: เหตผุ ลทเ่ี ธอไม่ไดท้ ำพฤติกรรมเช่นนี้บนโลกคอื กำรทีเ่ ธอไม่คดิ วำ่ มนั มพี อสำหรับทุกคน และคอื
กำรเธอต้องทำให้แน่ใจวำ่ เธอได้มนั มำเป็นของเธอ นี่เปน็ แนวคิดของควำมขำดแคลนที่ได้ไปหยดุ ยงั้ แนวคิดของ
กำรแบ่งปันทส่ี มบรู ณ์ไว้

N: แต่มันมีอยา่ งอนื่ ที่มากไปกวา่ การเพียงพอสาหรับทุกคนนะครับ! พวกเรามีปญั หากับการ
จดั สรรปนั ส่วน อาหาร นา้ พลงั งาน และเกือบทกุ สง่ิ ท่ีพวกเราต้องการเพื่อให้มีชีวติ อยรู่ อด พวกเราไม่ไดม้ ี
ปญั หากบั ความไมเ่ พียงพอ

G: นน่ั เปน็ ควำมจริงเสียส่วนใหญ่ เธอสำมำรถแบ่งปนั ของขวญั พรสวรรค์ ทกั ษะ ควำมรู้ และควำม
อดุ มสมบรู ณท์ ชี่ วี ิตมอบใหเ้ ธอได้อย่ำงอิสระ และเธอจะเฝำ้ มองดูชวี ิต ชวี ติ ท่ีทุกสิง่ ทีเ่ ธอต้องกำรเพื่อมีชวี ติ อยู่
นนั้ ไดห้ มุนเวยี นกลบั มำหำเธอ

กำรทีเ่ ธอไดร้ ู้สงิ่ นี้จะทำให้เธอประหลำดใจกบั ตัวเธอเอง และกำรที่เธอไดร้ สู้ ่งิ น้ีจะเปล่ียนแปลงระบบ
คำ่ นิยมของเธอว่ำจริง ๆ แล้วเธอตอ้ งกำรนอ้ ยกว่ำท่เี ธออำจคิดไว้ และไมม่ สี งิ่ ใดมชี วี ติ คงอย่ไู ด้เท่ำกบั จิต
วญิ ญำณ และกำรมชี วี ติ อยู่บนโลกเป็นสง่ิ ทเ่ี ธอทำอยู่เสมอ แต่เปน็ สิ่งท่เี ธอไมส่ ำมำรถทำได้

มันเปน็ เพยี งเรื่องของรปู แบบกำรมชี วี ิตอยขู่ องเธอ แน่นอนวำ่ คำถำมของเธอได้ตอบทุกทำงเลือก ทุก
กำรตดั สนิ ใจ และทุกกำรกระทำในชีวิตบนโลกของเธอ ดว้ ยคำถำมทว่ี ่ำ กำรดำรงชีวติ อยู่ของฉันจะเป็นไปใน
รูปแบบใด?

สิง่ ทโ่ี ลกของเธอจะได้รบั ประโยชนใ์ นตอนน้ีคือ มมี นุษยจ์ ำนวนเพ่มิ มำกขึ้นอกี เลก็ น้อยที่มีเจตจำนงถงึ
แสดงออกและกำรเป็นตวั อย่ำงถงึ กำรใชช้ ีวติ ในรูปแบบใหม่ที่มนุษยชำติสำมำรถทำตำมได้ โดยมีพ้ืนฐำนจำก
ควำมเช่ือถึงกำรมีเพียงพอ กำรแบ่งปนั และกำรช่วยปลกุ เผ่ำพนั ธ์มุ นุษย์ดว้ ยเชน่ กนั อยำ่ งไรก็ตำมตน้ แบบ
เหล่ำน้จี ำเป็นจะต้องได้ไดร้ ับกำรเลือกดว้ ยตนเอง เพรำะไม่มใี ครเปน็ ผู้แตง่ ตั้งใคร

และนคี่ ือกำรเช้ือเชิญคร้งั ที่สำม

89

N: แต่ก่อนหนา้ นผ้ี มถามว่า พวกเราจะหาเลยี้ งชีพได้อยา่ งไร ถา้ หากทุกคนแบ่งปนั ทกุ สิ่งอยา่ งกับ
ทุกคน และทกุ คานยิ ามของ “ผลกาไร” จะเป็นผลประโยชนต์ อ่ ทกุ คนได้อย่างไรครับ?

G: ประสบกำรณ์ของกำรใช้ชีวติ ไม่ใชส่ ่ิงทเี่ ธอต้อง “ไดร้ บั ” ชีวิตคอื ของขวัญท่ีมอบใหเ้ ธอ และมนั ไมใ่ ช่
ส่งิ ที่เธอตอ้ งทำใหต้ วั เธอมีค่ำในทุกวัน ระบบสำมำรถถูกประดษิ ฐข์ ้นึ จำกอำรยธรรมใดๆ ที่สำมำรถตอบสนอง
ควำมต้องกำรของแต่ละบุคคลและกลุ่มได้ โดยปรำศจำกสมำชกิ ในสงั คมท่ีต้องขำยวิญญำณและละท้ิงควำมฝนั
เพื่อกำรอยรู่ อด

N: เห็นด้วยครับ มันตอ้ งมวี ธิ ีการสรา้ งระบบสังคมท่ีทุกคนได้มสี ว่ นร่วมไม่มากกน็ อ้ ย สังคมที่ทกุ
คนได้รบั พลังงานที่เท่าเทยี มกันมากขึน้ และทุกคนได้รับผลประโยชน์อย่างเท่าเทียมกันโดยทไี่ ม่มีใครต้องมี
ชวี ิตอยแู่ บบอดอยาก และไม่มใี ครจะตอ้ งท้ิงความหวังใด ๆ ทจี่ ะทาในส่งิ ท่ีพวกเขารกั เพอ่ื การมีชวี ิตอยู่
ต่อไป จนกระทั่งสงั คมทงั้ หมดของเราจะเปลี่ยนแปลง ผมคดิ ว่ามนั ไมง่ ่ายเลยครับทีจ่ ะสร้างสิ่งนข้ี ึน้

G: ทจ่ี รงิ แลว้ สงั คมทั้งหมดของเธอจะเปล่ียนแปลงเม่ือคนส่วนใหญ่เห็นวำ่ มันงำ่ ยเพียงใดสำหรับพวก
เขำทีเ่ ลือกจะเป็นผชู้ น้ี ำในหนทำงนี้ ฉันไดบ้ อกไปกอ่ นหนำ้ นี้แล้วถึงจดุ ประสงค์ของกำรเลอื กตนเองเพ่ือปลุก
เผ่ำพันธ์วุ ำ่ มันไม่ไดเ้ ป็นกำรประกำศตวั เธอเองว่ำเป็นผนู้ ำ แต่เธอจะเป็นผชู้ ้นี ำให้กบั มนุษย์ ดว้ ยสิง่ ท่ีเธอร้จู ำก
ภำยในลึกๆ

จำสิ่งนีไ้ วเ้ สมอ “ผู้นำ” ไมใ่ ช่คนทีพ่ ดู ว่ำ “ตำมฉนั มำ” แตผ่ ู้นำคอื คนท่พี ูดวำ่ “ฉนั จะไปก่อนเปน็ คน
แรก”

เธอไมส่ ำมำรถเปลยี่ นแปลงสงั คมของเธอไดใ้ นขำ้ มคนื แต่เธอสำมำรถแสดงให้เหน็ และเป็นตน้ แบบ
ของลกั ษณะพน้ื ฐำนของเผ่ำพันธุ์ทีต่ ื่นรู้แลว้ ไดอ้ ย่ำงทันที ด้วยกำรเริ่มตน้ ทำก่อนเปน็ คนแรก

90

20

N: นมี่ ันมีประโยชน์มากเลยครบั พระองค์รู้ไหมครับว่าอะไร? ในการทบทวนข้อ 9-16 ผมคิดว่าผม
เข้าใจขอ้ ท่เี หลือนีไ้ ดอ้ ย่างดีเลยละ่ ครบั

G: มำดูกนั อีกคร้งั เถอะ

09. เผำ่ พนั ธุ์ทต่ี ื่นรู้สร้ำงควำมสมดุลระหว่ำงเทคโนโลยกี ับจักรวำลวทิ ยำ ระหว่ำงเครื่องจักรกบั ธรรมชำติ สว่ น
มนุษยท์ ี่ไมต่ ื่นรู้มักไมท่ ำเชน่ นั้น
10. เผำ่ พนั ธุ์ทต่ี น่ื รจู้ ะไมเ่ คยอยภู่ ำยใต้สภำพกำรณ์ใด ๆ ท่ีส้ินสุดกำรแสดงออกทำงกำยภำพปจั จุบนั ของสรรพ
สตั ว์อ่นื ๆ เวน้ แตไ่ ดถ้ ำมผอู้ ื่นใหท้ ำเช่นนน้ั โดยตรง ส่วนมนษุ ยท์ ไี่ มต่ ื่นรู้ฆ่ำผอู้ ืน่ โดยท่ีผู้อน่ื ไม่ยินยอม
11. เผ่ำพันธ์ุทีต่ น่ื รู้ไมเ่ คยทำสง่ิ ใด ๆ ทเี่ ป็นอันตรำยหรอื เป็นพษิ เป็นภยั กบั สิง่ แวดลอ้ มทำงกำยภำพ ซึง่ ไดร้ บั
กำรสนับสนุนจำกสมำชิกของเผำ่ พันธุเ์ มื่อพวกเขำมรี ่ำงกำย ส่วนมนษุ ย์ท่ีไม่ต่ืนรู้มกั ทำเช่นนน้ั
12. เผำ่ พันธ์ทุ ี่ตื่นรู้ไมเ่ คยทำอันตรำยกับตัวเอง ส่วนมนุษย์ท่ีไมต่ น่ื รูม้ ักทำเชน่ นน้ั
13. เผ่ำพนั ธทุ์ ่ตี ื่นรู้ไม่เคยแข่งขนั สว่ นมนุษย์ที่ไมต่ ื่นรมู้ ักแข่งขนั ซึง่ กันและกัน
14. เผำ่ พนั ธท์ุ ่ีตน่ื รู้เขำ้ ใจชดั เจนว่ำเขำไมต่ ้องกำรอะไร ส่วนมนษุ ยท์ ี่ไม่ตน่ื รมู้ ักจะสร้ำงประสบกำรณ์ถงึ ควำม
ตอ้ งกำร
15. เผำ่ พันธ์ุทตี่ ่ืนรู้มีประสบกำรณแ์ ละแสดงออกถึงควำมรักทไ่ี มม่ เี ง่ือนไขต่อทุกคน ส่วนมนุษยท์ ่ีไม่ตื่นรู้มักไม่
สำมำรถจินตนำกำรได้ แม้วำ่ พระเจำ้ เปน็ ผู้ทำส่งิ น้นั ซ่ึงแน่นอนว่ำไม่ไดท้ ำในส่งิ ท่ีพวกเขำทำกับตัวพวกเขำเอง
16. เผ่ำพนั ธุ์ที่ต่ืนรไู้ ด้ควบคุมพลังของควำมรู้อนั ประเสริฐ ส่วนมนษุ ยท์ ีไ่ ม่ตื่นรู้มักเพกิ เฉยต่อมนั

N: ผมเข้าใจอย่างชัดเจนวา่ ถา้ หากพวกเรารับเอาพฤตกิ รรมของเผ่าพนั ธ์ุที่ต่ืนรแู้ ลว้ พวกเรา
จะตอ้ งทาให้จักรวาลของพวกเรา (ปรัชญา ความเชอ่ื และความเขา้ ใจเก่ยี วกับโลก และการตัดสนิ ใจในส่งิ
ท่พี วกเราเปน็ ) เทียบเท่ากับความเร็วของเทคโนโลยี (อาวุธ การดดั แปลงพันธุกรรมของพืช การโคลนน่ิง
สตั ว์เลี้ยงลูกด้วยนม [และในมนษุ ย์อีกในไม่ช้า] ยารักษาโรค และส่วนที่เหลือทั้งหมด) ถ้าพวกเราทาไมไ่ ด้
พวกเราจะตอ้ งรบั มือกับจริยธรรม คุณธรรม และสภาวะทางจิตวญิ ญาณท่คี วามเชื่อดัง้ เดมิ ของพวกเราทา
ให้เราไมพ่ ร้อมท่จี ะแก้ไขมัน

91

ผมเข้าใจชดั เจนวา่ ถา้ หากพวกเราตื่นรู้ขึ้น พวกเราจะสามารถหยดุ สร้างความเสียหายต่อ
สภาพแวดลอ้ มได.้ ..หยดุ บริโภคสงิ่ ท่ีเป็นพษิ กบั ตนเองโดยการกนิ ดืม่ สูบบุหรี่ หายใจ ฉดี ฟงั และดู ได้...
และหยดุ การแข่งขันทีไ่ ม่มที ่ีส้นิ สุดสาหรับทุกอยา่ ง ตง้ั แต่ เงิน อานาจ ชอ่ื เสียง ความรัก ความสนใจ เพศ
ได้

ผมเขา้ ใจอย่างชดั เจนวา่ ถ้าหากพวกเราอาศัยอย่ใู นเผ่าพนั ธทุ์ ีต่ ่นื รู้ข้ึน พวกเราจะเปล่ียนแปลงส่ิงที่
เราคดิ ว่าเปน็ ส่งิ จาเปน็ สาหรับเรา ไปสู่ความพึงพอใจ พวกเราจะรักทกุ คนอย่างแท้จริงโดยไมม่ ีเง่ือนไข
และพวกเราจะยอมรบั พระเจ้าผซู้ ึ่งเปน็ เช่นเดยี วกับพวกเรา

G: เธอเข้ำใจมนั แล้ว ฉันไม่จำเป็นตอ้ งลงรำยละเอยี ดใหล้ ึกมำกไปกว่ำน้อี ีก

N: แต่มีสองขอ้ ทผ่ี มตอ้ งการเขา้ ใจเพมิ่ มากขน้ึ คือขอ้ 10 และข้อ 16 ครบั

ขอ้ 10 คอื เผา่ พันธุท์ ่ตี ่ืนรจู้ ะไมเ่ คยอยู่ภายใต้สภาพการณ์ใด ๆ ท่สี ิน้ สดุ การแสดงออกทาง
กายภาพปัจจุบันของสรรพสัตวอ์ นื่ ๆ เว้นแตไ่ ด้ถามผอู้ ื่นให้ทาเชน่ นัน้ โดยตรง ส่วนมนุษยฆ์ า่ ผู้อื่นทกุ นาที
ทุก ๆวัน ณ. ทบี่ างแห่งบนโลก

ส่วนสุดท้ายไม่สามารถปฏเิ สธได้ แตม่ ันก็ยตุ ธิ รรมดีนะครบั การเขน่ ฆา่ บนโลกเกดิ ขึน้ เน่อื งจาก
การปอ้ งกนั ตัวเอง

G: กำรโจมตที ั้งหมดถกู เรียกว่ำกำรปอ้ งกันตัวสำหรบั วฒั นธรรมดั้งเดมิ ถงึ แม้เธอจะเรียกว่ำ “กำร
ป้องกัน” แต่สชส.ก็ไมเ่ คยยุติกำรแสดงออกทำงกำยภำพของสรรพสัตว์อ่ืน ๆ โดยท่ีไม่ได้รับกำรรอ้ งขอใหท้ ำ
เชน่ นั้น

N: เราไม่มสี ทิ ธท์ิ จี่ ะปกป้องตัวเองเหรอครับ? ว้าว ความคาดหวังนัน้ สูงมากจนไม่มีใครในโลกนี้จะ
สามารถทาได้เลยนะครับ แม้แต่ศาสนาและกฎหมายยงั บอกพวกเราวา่ การป้องกันตัวเองถือเปน็ การฆา่ ที่
บริสทุ ธไิ์ ด้ พระองค์กาลังบอกวา่ พวกเราฆา่ ผู้อื่นเพอ่ื ทจ่ี ะป้องกนั ตัวเองอยา่ งน้ันเหรอครบั ?

92

G: เธอ “มสี ทิ ธิ์” ที่จะทำสงิ่ ใดกไ็ ด้ตำมทีเ่ ธอต้องกำร สิง่ ทเ่ี ธอได้รบั กำรเชือ้ เชญิ คอื กำรจดจำกำร
กระทำทกุ อย่ำงที่เป็นกำรกระทำจำกกำรท่ีเธอได้ให้นยิ ำมกับตนเอง ถ้ำเธอต้องกำรนยิ ำมตนเองว่ำเป็นเผำ่ พนั ธุ์
ทีฆ่ ่ำตัวเองเพื่อกำรอยรู่ อด เธอก็สำมำรถทำเชน่ นน้ั ได้ และไมม่ ีใครจะหยดุ เธอได้

แต่วนั นัน้ อำจมำถงึ เมื่อเธอจะเลอื กที่จะหยดุ ตัวเอง ถ้ำเพยี งเหน็ ถงึ ควำมเสียสตใิ นกำรปกป้องเผ่ำพันธุ์
ของเธอ และเหน็ ว่ำเธอเกอื บทำลำยเผ่ำพนั ธขุ์ องเธอเอง

N: หมายความวา่ เม่อื พวกเราตนื่ ร้ขู ึ้นแลว้ พวกเราจะปล่อยใหใ้ ครก็ได้สิง่ ใดก็ไดก้ บั พวกเรา และ
จะไม่ปกป้องตัวพวกเราเองอยา่ งน้ันเหรอครบั ?

G: เม่อื เผ่ำพันธุข์ องเธอต่นื รขู้ ึ้นแลว้ จะไม่มีกำรสร้ำงสถำนกำรณท์ ่สี มำชิกจะต้องปกปอ้ งตนเองจำก
ผอู้ ื่น เมอื่ เธอทุกคนตื่นรู้ เธอทุกคนจะวำงแขนของตัวเองลง และหลกี เล่ียงวิธกี ำรทำร้ำยซึ่งกนั และกัน กำร
แข่งขันของทกุ ๆ ส่ิงจะสนิ้ สุดลง และเธอจะค้นพบวธิ ีกำรแบ่งปันทุกอยำ่ งท่ีมีไวเ้ พือ่ แบ่งปนั ประกอบด้วย
ทรพั ยำกรโลกทงั้ หมด ควำมมหศั จรรย์ของวิทยำศำสตร์ เทคโนโลยี และยำท่ีเธอทำขนึ้ สำหรบั ทกุ เผำ่ พนั ธุ์ทต่ี ืน่
รู้ สิง่ เหลำ่ นี้เป็นส่งิ ที่ชดั เจนและเหมำะสมที่จะทำอยำ่ งไมต่ ้องสงสัย

เธอจะไมม่ ีเหตุผลที่ต้องป้องกันตวั เอง เพรำะไมม่ ใี ครมำทำร้ำยเธอ ท้งั ในดำ้ นรำ่ งกำย อำรมณ์ กำรเงิน
หรอื ทำงด้ำนใดกต็ ำม

N: แตถ่ า้ หากพวกเราโดนทาร้ายจากคนบางคนทีท่ รยศเราซ่งึ เปน็ คนท่ียังไม่ตนื่ ร้ขู ึน้ ล่ะครบั ? รูไ้ หม
ครบั ว่ามคี นหนึ่งในพนั หรือหนึ่งในล้านคนยงั มจี ติ ใจท่ีไม่ม่ันคง?

G: เธอกเ็ พยี งแคป่ ล่อยวำงรำ่ งกำยของเธอและออกไปจำกดินแดนทำงกำยภำพดว้ ยควำมสงบสุข
เพรำะเธอรู้ว่ำ “ควำมตำย” ไม่ใช่จุดสิน้ สดุ ของสิ่งใด ยกเวน้ แตค่ วำมรุนแรงที่มำกขนึ้

N: เหมือนกบั ทีโ่ อบีวัน เคโนบี ทา เม่ือถูกคกุ คามต่อหน้าตอ่ ตาโดยดาร์ธ เวเดอร์ หนงึ่ ใน
ภาพยนตร์สตาร์วอร์

93

G: ใช่แลว้ แบบน้ันแหละ นิยำยวิทยำศำสตร์ของเธอได้ถูกเขียนไว้มำกกวำ่ หนงึ่ ครั้งก่อนที่มนุษยชำติ
จะมแี นวคดิ ทก่ี ระจ่ำงอยำ่ งนำ่ อัศจรรย์ และแน่นอน ตัวละครในภำพยนตรไ์ ด้ทำเชน่ น้นั เพรำะเขำรู้ว่ำเขำไม่
สำมำรถเสยี ชวี ติ ได้ “คนรำ้ ย” ไม่สำมำรถยุติกำรมีชีวิตอยูข่ องเขำได้

N: แลว้ ถ้าพวกเราท้ังหมดถูกโจมตีจากสงิ่ มีชวี ิตที่ไมไ่ ด้อยใู่ นเผา่ พันธข์ุ องพวกเราล่ะครับ? อย่างท่ี
พระองค์ได้บอกไว้วา่ มีสงิ่ มชี ีวิตจากดาวอ่ืนทีเ่ ป็นดนิ แดนทางกายภาพมีการใชค้ วามรุนแรง พวกเราไม่ตอ้ ง
กงั วลวา่ พวกเขาจะเขา้ มายงั โลกในวนั ใดวันหน่งึ เพ่อื มาทารา้ ยพวกเราเหรอครับ?

G: ไม่จำเป็นต้องกงั วล ส่งิ มชี ีวติ ทใ่ี ช้ควำมรนุ แรงจำกกำแลก็ ซอ่ี น่ื จะไม่ไดร้ ับอนญุ ำตให้ทำอันตรำยกบั
อำรยธรรมของเธอ สง่ิ มชี วี ิตท่ีมีวิวัฒนำกำรข้นั สงู ท่ีมชี ีวติ อยู่ในมิตอิ ่ืนจะทำใหม้ นั เปน็ ไปไม่ได้

N: ทาไมล่ะครับ? ทาไมพวกเขาจะทาให้มันเปน็ ไปไม่ได?้

G: เพรำะมนั เป็นจดุ ประสงค์ของพวกเขำในกำรแสดงออกและมีประสบกำรณ์ถงึ ตวั ตนที่แทจ้ ริงโดย
กำรกระทำเชน่ น้นั พวกเขำมีควำมเข้ำใจและมวี ตั ถปุ ระสงคท์ ่ีแตกตำ่ งออกไปจำกสง่ิ มีชีวิตทม่ี ีประสบกำรณ์ใน
ขัน้ ต้นกบั กำรเป็นอยู่ทำงรำ่ งกำยในมติ ิทำงกำยภำพ

N: แต่พวกเขาจะปล่อยให้อารยธรรมทัง้ หมดของเราแยกส่วนชวี ิตออกจากกนั ตามท่ีพวกเขารู้จาก
ดาวของพวกเขา และพวกเขากาลังปล่อยใหพ้ วกเราทาเชน่ นี้อย่ตู อนน้ี

G: นั่นเป็นกำรกระทำของทำงเลือกที่คำนึงถงึ อำรยธรรมของเจตนำรมณก์ ลุม่ ไม่ใชก่ ำรกระทำท่ี
ละเมิดเจตนำรมณ์กลุ่มของอำรยธรรมอื่นบนดำวเครำะห์ดวงอืน่ แม้แต่บนโลกเธอยังสร้ำงควำมแตกตำ่ ง นี่คือ
ควำมแตกต่ำงระหวำ่ งบำงคนทเ่ี ลอื กจบชีวิตของตวั เองดว้ ยเจตจำนงท่เี ป็นอิสระของเขำ หรือบำงคนเลือกทจี่ ะ
จบชีวิตผูอ้ น่ื ซึง่ ถือเปน็ กำรต่อต้ำนเจตจำนงของผูอ้ ืน่ ในระดับของกำแล็กซี่ สชส. จะกระทำโดยคำนึงถึง
เจตจำนง และจะไม่กระทำโดยละเมิดเจตจำนง

N: พระองคไ์ ด้บอกกับผมไปแลว้ คร้งั หน่งึ ว่า ไมม่ ผี ู้ใดเสียชีวติ ในเวลาหรือในหนทางท่ีพวกเขาไม่ได้
เลอื กดว้ ยตัวเอง

94

G: ถูกตอ้ ง ฉันได้พูดไวใ้ นบทสนทนำคร้ังก่อน เปน็ บทสนทนำทอ่ี ย่ใู นหนงั สือช่อื Home with God in
a Life That Never Ends ฉันเขำ้ ใจว่ำน่เี ป็นหนง่ึ ในสง่ิ ที่ยำกและท้ำทำยทีส่ ดุ ของกำรเปิดเผยทเี่ ธอได้รบั รู้ แต่
มนั ไม่ได้ทำให้ควำมเป็นจรงิ น้อยลงแต่อย่ำงใด ควำมลึกลบั ของชวี ติ เปน็ ไปไม่ไดท้ ี่จะแกไ้ ขภำยใตข้ ้อจำกดั ของ
จิตใจมนุษย์ และภำยใตข้ ้อมลู ทไ่ี ม่สมบูรณ์ของเผำ่ พันธท์ุ ีเ่ พิ่งเกดิ ขึน้ มำ

ฉนั สำมำรถรบั ประกนั เธอได้ว่ำ ในระดบั ของจิตวญิ ญำณ เหตุกำรณ์ทเี่ ธอได้อ้ำงถึงนัน้ จะไดร้ บั
ประสบกำรณ์ตำมกำรจัดเรยี งดว้ ยวำระทำงจิตวิญญำณของตวั มนั เอง

N: ถึงอยา่ งนั้นแตล่ ะคนก็ยงั ถูกฆา่ ถกู ฆา่ ต่อเจตจานงของพวกเขาตลอดเวลาบนโลก และถูกฆา่
จากส่งิ มชี ีวติ ท่ใี ช้ความรุนแรงจากดาวดวงอน่ื อย่างท่พี ระองค์ได้พูดถงึ เชน่ กัน

G: ผทู้ ่ีกระทำด้วยเจตจำนงจำกจิตเหนอื สำนึกจะไม่สำมำรถและไมม่ ที ำงใช้ควำมรนุ แรงได้ ดงั นัน้ เมือ่
เธอเลอื กที่จะทำในสิง่ ทเ่ี ธอเรียกวำ่ “ตำย” ด้วยจิตไร้สำนึก (คือในระดบั ของจติ วญิ ญำณ) ไม่ได้ทำในระดบั
จิตสำนึก (คือระดับของจิตใจ) เธอจะยำ้ ยจำกรำ่ งกำยไปสู่สถำนะทำงจิตวิญญำณด้วยควำมสมคั รใจ แต่ถ้ำเธอ
ไม่ได้เลือกทจี่ ะตำยด้วยจติ ไร้สำนึก เธอจะไม่เปน็ เชน่ น้นั

95

21

N: ผมคดิ ว่ามนั ควรได้รับการอธิบายเพิม่ เติมเพ่ือให้เข้าใจได้ลึกซ้งึ มากข้ึนครับ แต่ตอนนีผ้ มอยาก
ย้ายไปสารวจข้อ 16 ก่อนแลว้ คอ่ ยกลบั มาคยุ เรื่องนี้กันต่อในภายหลัง เพราะดเู หมือนว่าการทาความ
เข้าใจข้อสุดท้ายมันจะเป็นสิ่งทสี่ าคัญสาหรับพวกเรานะ่ ครับ และทง้ั สองขอ้ นี้อาจมีบางสิ่งบางอย่าง
สัมพนั ธ์กันกไ็ ด้ #สาหรับข้อ 16 คือ เผา่ พันธุท์ ตี่ ืน่ รไู้ ดค้ วบคมุ พลังของความร้อู ันประเสริฐ ส่วนมนษุ ย์ท่ไี ม่
ตนื่ รูม้ ักเพกิ เฉยตอ่ มนั

นัน่ หมายถึงอะไรหรือครบั ?

G: สงิ่ ที่ไดถ้ ูกกล่ำวถึงในข้อนค้ี ือ ขอบเขตและควำมกว้ำงของควำมรอบรู้อันเป็นสำกลและพลงั ของ
อภิปรชั ญำอย่ำงสรำ้ งสรรค์ ซึ่งเปน็ ส่งิ ที่มนุษยชำตสิ ว่ นใหญ่ไมไ่ ด้คนุ้ ชินและไม่ไดใ้ ชม้ ัน

N: ผมกาลังจะถามพระองคแ์ บบทผี่ มเคยถามครั้งก่อนครับ: ช่วยให้ตัวอย่างหน่อยไดไ้ หมครับ?

G: ได้สิ เธอเพง่ิ บอกเองวำ่ ผู้ชำยทช่ี ่ือ เอมิล คเู อ้ ไดพ้ ิสจู น์ใหเ้ หน็ ถงึ ประสทิ ธิภำพของกำรสะกดจิต
ตวั เอง (Auto-Suggestion) ในตอนตน้ ของศตวรรษท่ี 20

N: ครบั และเขาพิสจู นม์ นั ให้เปน็ ไปตามความพึงพอใจสาหรับเขา

G: เธอไมเ่ ชื่อผลกำรพสิ จู น์ของเขำง้นั เหรอ?

N: ผมเชื่อครับแตไ่ มใ่ ช่ว่าทุกคนจะเห็นด้วย

G: คำถำมก็คือ ตัวเธอเองบอกวำ่ เชือ่ ในกระบวนกำรน้ี แลว้ เธอใชม้ นั ไหม? เธอเคยใชม้ นั เปน็ เครื่องมือ
ในกำรจดั กำรกับอำกำรเจ็บป่วยทำงร่ำงกำยของเธอไหม?

96

N: ก็ไม่ไดใ้ ชเ้ ป็นประจาหรอกครบั ... เอ แต่เดี๋ยวก่อนนะครับ ผมตอ้ งพูดความจรงิ ตอนนีน้ น่ี า

G: จะดมี ำกถ้ำเธอพดู ควำมจริง

N: ผมไม่เคยใช้มันครับ ผมเช่ือว่าพลังของความคิดสามารถมผี ลกระทบต่อพลังของเซลล์ใน
ร่างกายได้ (พวกเราได้พูดถงึ เรื่องนก้ี ันไปแล้วว่ามนั เป็นไปไดแ้ น่นอน) แต่ผมไม่เคยใช้กระบวนการของคเู อ้
ในการจัดการกบั อาการเจ็บปว่ ยใด ๆ ของผมเลยครับ

G: หมดกนั

N: ผมเดาว่าสงั คมมนษุ ยใ์ นวงกวา้ งยังไมพ่ ร้อมรบั มือกับอภปิ รัชญา (หมายถึง ศาสตร์แหง่ ความ
จริงแท:้ ผ้แู ปล) เพื่อจดั การกบั บางสิ่งทีเ่ รยี กว่าการเลน่ แรแ่ ปรธาตุ และนาไปใชอ้ ย่างจรงิ จังกับส่ิงที่หลาย
คนเรียกว่าพลังแห่งการคิดบวก

บางคนทาได้แลว้ และบางส่วนของกลมุ่ จิตวิญญาณด้วย (แตเ่ ป็นเพียงสัดส่วนจานวนนอ้ ยของ
มนุษยชาตทิ ีท่ ามนั ได้แล้ว) ตอนนผี้ มเขา้ ใจในสงิ่ ทีพ่ ระองคบ์ อกนะครับ อารยธรรมของเราไม่ไดเ้ ข้าใกล้การ
ควบคมุ พลังของอภิปรชั ญาเลย

G: ไมใ่ ช่ เผ่ำพนั ธุ์มนษุ ยไ์ มไ่ ด้ไมเ่ ขำ้ ใกลก้ ำรควบคุมพลงั ของอภปิ รัชญำ แต่เผ่ำพันธมุ์ นุษย์กำลงั
ตระหนักร้ถู ึงมันมำกข้นึ และกำลังเดินทำงทลี ะขั้นต่อไปตำมวิถที ำงน้ี

N: ครบั เม่อื ปีทีผ่ ่านมาไมน่ านนม้ี ภี าพยนตรแ์ ละหนังสอื ชื่อวา่ “ความลบั ” (The Secret) ไดเ้ ล่า
เกยี่ วกับพลงั ท่ีอยูใ่ นตวั พวกเราเพอ่ื ใชใ้ นการสร้างสิ่งต่าง ๆ ให้เกดิ ขึ้นในความเปน็ จริง ภาพยนตร์เรื่องนไี้ ด้
แสดงให้เห็นถงึ ผู้ชายคนหน่ึงค้นพบรถในฝนั ของเขาบนถนนรถแล่น ผูห้ ญิงคนหนึง่ อยู่ ๆ ก็สังเกตเห็น
สร้อยเพชรประดับประดาอยู่บนรา่ งกายสว่ นบนของเธอ และเดก็ ชายอายสุ ิบเก้าปีดใี จกับจกั รยานใหม่
เอ่ียมทีอ่ ยู่ด้านนอกประตูหลังบา้ น

97

แตผ่ มเห็นว่านเี่ ปน็ เพยี งกา้ วแรกเทา่ นน้ั ผมอดไมไ่ ด้ทจ่ี ะสงสยั ว่าถ้าหาก “ความลบั ” เป็นส่งิ ทีท่ รง
พลัง ทาไมเราถงึ ใช้มันในการสร้างสันติภาพบนโลกไมไ่ ด้? ในภาพยนตร์ไม่ได้บอกวา่ มันเป็นไปได้ครบั ไมไ่ ด้
บอกวา่ สมาชกิ ของเผ่าพนั ธุเ์ ราทาให้โลกสงบสุข แตบ่ อกวา่ การมีรถคันใหม่ สร้อยเพชร และจักรยานใหม่
เอยี่ ม นั้นสาคัญกวา่ หรอื ผูจ้ ัดภาพยนตร์เรอื่ งนี้อาจคดิ ว่าพวกเราทาใหโ้ ลกสงบสุขอยู่แล้วก็เป็นได้

G: แนน่ อนเธอทำมันได้แล้ว โดยกำรใชอ้ ภปิ รัชญำข้นั ตน้ ในกำรสรำ้ งควำมสงบสขุ บนโลก

N: ใช่ครับ เพือ่ นท่นี ่าอัศจรรย์ของผมคนหน่ึงชอื่ จอห์น ฮาเกลิน เขาไดเ้ ดนิ ทางไปทว่ั โลกเพอื่ จดุ
ประเด็นนีข้ ้นึ ดร.ฮาเกลินเปน็ นกั ฟสิ กิ ส์ควอนตัมที่มชี อื่ เสียง เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านวทิ ยาศาสตรแ์ ละนโยบาย
สาธารณะ เปน็ นกั การศึกษาและนักเขยี น เขาได้นาเสนอข้อความตอ่ ไปนใ้ี นงานเขียนออนไลน์ของเขา

“คนสว่ นใหญ่ไมร่ วู้ า่ จิตใต้สานึกของตัวเองทล่ี กึ ลงไปนนั้ มีการเช่อื มโยงกบั โชคชะตาโดยรวมของ
โลก พวกเขาไมร่ ู้วา่ พวกเขาสามารถใชเ้ ทคโนโลยีของจติ ใต้สานึกอันทรงพลังที่ได้รับการพสิ ูจนจ์ าก
วทิ ยาศาสตรแ์ ล้วในการช่วยสรา้ งความสงบสขุ บนโลกในช่วั ข้ามคืนไดจ้ รงิ ๆ”

“โครงการตา่ ง ๆ ที่ได้รบั การเปิดเผยมากกว่า 50 โครงการและการศกึ ษามากกว่า 23 การศึกษาท่ี
ถูกตพี ิมพ์ในวารสารช้นั นา ไดแ้ สดงให้เห็นว่าพื้นฐานจติ ใต้สานึกแบบใหมน่ ้ันจะทาให้โลกเข้าถึงความสงบ
สขุ ซึ่งจะกวาดลา้ งชนกลุ่มน้อย การเมือง ความตึงเครียดทางศาสนาในสังคมทกี่ ่อให้เกิดอาชญากรรม
ความรนุ แรงและสงคราม”

“แนวทางดังกลา่ วได้รับการทดสอบในระดับท้องถ่ิน ระดับรัฐ ระดบั ชาติ และระดับนานาชาติ และ
มันไดผ้ ลทกุ ครงั้ ที่ทดสอบ ผลลัพธค์ ือแนวคดิ ทางสังคมด้านลบลดลงอย่างมีนยั สาคัญระดบั สูง และแนวคิด
ทางสังคมดา้ นบวกเพิ่มข้นึ ”

“กลุ่มผเู้ ช่ียวชาญในการสร้างสันติสุขขนาดใหญ่ ได้ทาการฝึกฝนการใชเ้ ทคโนโลยขี องจติ ใตส้ านกึ
ร่วมกัน ดาด่งิ ลึกลงไปในตวั ตนของตนเองให้ถึงระดับรากเหงา้ พืน้ ฐานของจิตใจและร่างกายมากที่สดุ ซ่ึง
ทางฟสิ กิ สเ์ รียกว่า สนามรวม (unified field)”

98