The words you are searching are inside this book. To get more targeted content, please make full-text search by clicking here.

เพชรพระอุมา เล่ม11 จอมผีดิบมันตรัย

Discover the best professional documents and content resources in AnyFlip Document Base.
Search
Published by Thanchanok Jindarat, 2020-07-15 04:36:02

เพชรพระอุมา เล่ม11 จอมผีดิบมันตรัย

เพชรพระอุมา เล่ม11 จอมผีดิบมันตรัย

2380

เวลาผานไปอดึ ใจใหญๆ รพินทร ไพรวลั ย กจ็ บั กระแสไดวา มนั พยายามเดนิ วนเวยี น
อยูรอบๆ เหมือนจะหาลทู างอันถนัดทส่ี ดุ เพอ่ื เขาโจมตี หรอื มิฉะนนั้ กเ็ ดนิ ลอ หลอกสรา งใหเ กดิ
ความสบั สน เพือ่ กลยทุ ธอะไรของมันสักอยา ง ทุกคร้ังทส่ี าดไฟออกไปเหน็ แตพมุ ไมและโขดหนิ
ไมปรากฏรา งกายสวนใดของมนั เลย เหมือนกับวา มนั จะคอยหลบกาํ บงั ตวั ไวจากรัศมไี ฟฉายอยา ง
นกรู และเมอ่ื ไมเหน็ ตวั กย็ งิ ไมไ ด

“ลองยิงสุม ไลดูอกี สักนัดนะ” หญงิ สาวกระซิบ
“อยา ดีกวา ไมมีประโยชน เสียงปน ชว ยอะไรเราไมไ ดเ พราะมนั ไมก ลัว รอจงั หวะให
เหน็ ตวั ถนดั ถา ยงิ กใ็ หยิงถกู เลย”
“รสู กึ วามนั จะเดนิ อยรู อบๆ ตัวเรา ระยะใกลๆ นี่เอง!”
“ใช! บงั เหล่ียมหนิ และตน ไมห างกนั แคจ มกู นีแ่ หละ ดบั ไฟเสีย”
ดารนิ ปด สวิตชไฟฉายในมอื ของหลอน ที่กราดฉายอยตู ลอดเวลาดบั วูบลง ทกุ สงิ่ ทกุ
อยา งมืดมิดราวกบั เหวนรก คงสวางแตเ ฉพาะกองไฟรปู วงกลมทกี่ อไวเ ทาน้นั ตา งพยายามใช
ประสาทหใู หเ ปน ประโยชนท สี่ ดุ
“มนั จะพงุ เขา มาไหม?”
“ถาไดจงั หวะของมัน โดยคดิ วาสามารถขย้ําเราทเี ดียวแหลกมันเอาแน แตถา ยงั ไม
แนใจมันจะไมโผลใ หเ ราเหน็ เปนอันขาด”
สภาวะเชน นี้มนั เปน การคมุ เชิงมน่ั ในระหวางมนุษยผรู วมชะตากรรมอยดู ว ยกนั สอง
ชวี ติ กบั เจากาฬพยคั ฆอ นั มีวญิ ญาณรา ยเขา สิง ชนดิ ทฝ่ี ายใดพลาดก็ดบั สิ่งทจี่ ะตดั สนิ ก็คอื ลูกปน
กบั เข้ียวเล็บและไหวพรบิ เหลยี่ มคขู องแตล ะฝายซ่ึงวางไวเ ปนเดิมพนั
หลายนาทีตอ มาทค่ี อยระวังกนั อยจู นตวั ชาน้ัน กไ็ ดย ินเสียงกอ นหนิ เลก็ ๆ ถลมรว งแผว
เบา ดงั ข้นึ มาจากชายผาดา นลําธาร
พรานใหญแ ยกเขี้ยวจอ งฝาความมดื ไปทางดา นนน้ั ไฟฉายเตรยี มทจี่ ะสาดลําออกไปได
ทนั ทพี รอมนวิ้ แตะรออยยู งั ไกปน ใชขอ ศอกเขี่ยเบาๆ ไปยงั สีขา งเปลา เปลอื ยเยน็ เฉยี บของนายจาง
สาวผูรว มโชคชะตา
“ระวงั ! มันกําลังไตขน้ึ มาทางกอ นหนิ ดานซายมอื นี่ อยา เพิ่งฉายไฟ คอยยิงอยางเดยี ว
ผมจะฉายไฟเอง”
ดารินสา ยปากกระบอกไรเฟล ท่จี องยังอีกดา นหนึง่ ยา ยกลับมายงั ตําแหนงทีร่ พนิ ทร
บยุ ปากบอกประทับพานทา ยข้นึ แนบไหล
เสยี งไตต ะกายกอ นหนิ ใหญด ังอยูเชนน้ัน แตมีจงั หวะขาดๆ หายๆ เหมอื นจะใชค วาม
พยายามใหเ บาทีส่ ุด เพอื่ นาํ รา งอันใหญโตของมันขึ้นมาอยา งเงยี บกรบิ มันฉลาดเยย่ี มทเี ดยี วท่ี
หาทางยอ งขึน้ มาจากดา นนัน้ เพราะโดยปกติแลวมนุษยย อ มจะไมเ ช่อื หรอื ระแวงสงสยั เปนอันขาด
วา สตั วใดจะไตข ้นึ มาได เพราะเปนกอนใหญตดั ชัน และเบอื้ งลางเปน กระแสธารน้ําตกเชย่ี วกราก

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2381

พกั ใหญข องการรอคอยจงั หวะอันระทึกใจขีดสดุ น้ี เสียงของมนั ก็เงยี บสนทิ หายไปอกี
อยา งเตม็ ไปดว ยปริศนาท่ีขบไมแ ตก ดารินขยบั ตัวแตจ อมพรานแตะไหลไวใ หสงบนิ่งตามเดมิ สี
หนา ของเขาเตม็ ไปดว ยความพิศวงขดี สดุ พยายามเง่ียหูแมจะหนาวแสนหนาวเพยี งไร บัดน้เี หง่อื ที่
หนาผากผดุ ซมึ

“มันเงยี บไปแลว”
นกั มานษุ ยวิทยาสาวกระซบิ เบาท่ีสดุ ตายังจับจอ งไมก ะพริบไปยงั ทห่ี มายเดิม ในใจ
ของหลอนนกึ สวดมนตภ าวนา ขอใหอ าํ นาจพระพทุ ธคณุ คุมครองอยูตลอดเวลา มนั เปนการ
เผชิญหนา กบั ภยนั ตรายครัง้ แรก ท่หี ญิงสาวคดิ ถงึ พระถงึ เจา สว นพรานใหญใ นใจของเขาขณะนจี้ ะ
อยใู นภาวะใด หลอ นไมอ าจทราบได เพยี งแตเหน็ สหี นา ดวงน้ันเหยี้ มเกรยี มแขง็ กระดา งเหมือนหนิ
ดวงตาทง้ั ควู าวโรจนปราศจากอาการพรั่นพรึงใดๆ ท้ังสิ้น เสน ทข่ี มบั ข้ึนโปนเหน็ ชดั
“ผมจะคอยรบั มอื มันทางดา นน้ีเอง...”
ในท่สี ุดเขากระซิบตอบ
“คุณหญิงฉายไปตรวจดทู างดา นหลังซ”ิ
ดารนิ หมนุ ตวั กลับหนั หลังชนจอมพราน สงไฟปราดออกไปทนั ทนี ัน้ หลอ นกร็ อง
ออกมาสุดเสียงอยางลมื ตัว
“มนั หายไปแลว รพนิ ทร! มนั หายไปแลว”
พรานใหญสะดุงสุดตวั หนั ขวับกลับมา...
จากลาํ แสงไฟฉายของดารนิ ที่สอ งจาจบั ไปยังบรเิ วณหนิ อันเปนตําแหนงที่ซากของเจา
มัมมีพ่ ันป นอนเปน ทอนหนิ อยูพ น้ื บรเิ วณน้นั บดั นวี้ างเปลา ซากของมันอันตรธานไปเสยี แลวช่ัว
ระยะเวลาทท่ี งั้ สองมวั พะวงคอยรับหนา ไอก าฬพยคั ฆเพยี งไมก่ีนาทีมานเ่ี อง
ระหวางทหี่ ญงิ สาวตัวแขง็ รพินทรนับจากหน่ึงไปถงึ สบิ อยา งแชม ชา เพื่อทบทวน
ความรสู กึ ของตนเอง พสิ ูจนใ หแ นช ดั วา...ทเี กิดขน้ึ เหลา น.ี้ ..ไมไ ดเ ปน ความฝนที่หลอกหลอนตนเอง
แลว กก็ ราดไฟอยางใจเย็นคน หาไปรอบๆ
ไมมวี แ่ี ววหรอื รองรอยใดๆ ของเจานักบวชโลน ใหคนพบเลย มันหายไปจริงๆ
ดารินหนา ซีดเผือด มอี าการเหมอื นจะเปน ลมหมดสตใิ นบดั น้ี ไมวา จะพยายามทาํ
ประสาทใหกลาแข็งเพียงใด กายของหลอนสั่นเทาอยางคนจับไขห นกั แตเ พ่อื นตายของหลอนโอบ
วงแขนกํายําอบอนุ กอดไวรอบไหลด ว ยอาการปลุกปลอบขวัญ ถา ยทอดความมน่ั คงแขง็ แกรง ให
ดวงใจท่ีกาํ ลงั หวาดผวาแทบจะควบคมุ ไวไ มไ ดนนั้
“ไมต องกลวั ...รพนิ ทร ไพรวลั ย ยงั อยนู ี.่ ..ทอ งชือ่ รพนิ ทรไว”
“รพนิ ทรๆ ๆๆๆ...โอย! ชว ยดวย...”
หลอ นรอ งเหมือนคนกาํ ลงั จะสน้ิ ใจ ท้ิงปน กบั ไฟฉายลงหลับตาแนน ซบหนา ลงกบั
แผนอกเขา สดุ ที่จะทนทานตอไปไดแ ลว กห็ มดสติพับแนนงิ่ ไปในออ มแขนนัน่ เอง

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2382

จอมพรานกัดกรามแนน ตะลึงไปอกี ชวั่ วบิ ตา เกือบจะทาํ อะไรไมถ กู เชน กนั ในความ
คบั ขนั ที่เกิดซอ นข้นึ เฉพาะหนา แตแ ลว กต็ ดั สินใจเดด็ ขาด เขาไมอาจจะมวั พะวงอะไรอยกู บั หลอ น
ได ในวนิ าทแี หงความเปนความตายทสี่ าํ คัญกวา ประคองวางรา งหญิงสาวราบลงกบั พน้ื ชว่ั คราว
เพอ่ื ถอื ปน กับไฟฉายใหถ นดั ยิง่ ขน้ึ เตรยี มเผชิญหนาภยั ท่ีจะราวเี ขามาในพรบิ ตาใดพริบตาหน่ึง

ในความเงียบ และในการเตรยี มรับมือน้นั เขาสําเหนยี กเสียงกอ นกรวด และกิ่งไมแ หง
ลั่นหางออกไปอยา งแผวเบา ท่สี ุดกก็ ลนื หายไปในความมืดอันลล้ี บั ของไพรทะมึนท่ีแวดลอมอยู
สงบใจคอยระวังพรอมอยูอีกเปนเวลานาน จนแนใจวามนั ไกลออกไปแลว จึงหนั มาจัดการแกไข
หญงิ สาว

แลวดารินกร็ ูสึกตัวขน้ึ มาอกี คร้งั ดวยความหวาดกลัวทจ่ี ับใจขีดสุด ทนั ทีท่ลี มื ตาเห็น
หนา กก็ อดเขาไวแ นน เรยี กช่ือละลํ่าละลักฟง ไมไดศัพท รพินทรพ ยายามปลอบโยนอยูครูใหญ แต
อาการของหญิงสาวไมดขี น้ึ ความรูสกึ ของหลอ นยามนอี้ ยากจะตายใหพ นจากภาวะอนั ทรมานเสยี รู
แลวรรู อด

“มนั ...มนั ไปแลว หรอื ?”
พรานใหญห วั เราะปลอบใจ กอดประทับไวแ นบอก
“ครับมนั ไปแลว มนั อยูเ พอื่ ทจี่ ะลองกบั ลกู ปนไมไ ดห รอก โดยเฉพาะอยา งยง่ิ ลูกปน
นัดทีไ่ มดา น”
“ฉนั ...ฉนั กลวั เหลอื เกิน...ฉนั กําลังจะตาย...”
เปนคร้งั แรกทน่ี กั ผจญภยั สาวเลอื ดราชสกลุ รองไหเหมือนเด็กๆ หลอ นรอ งไหเ พราะ
ความกลัวและเสยี ขวญั สุดขดี รพนิ ทรค งหวั เราะอยเู ชนนน้ั ตบเบาๆ ที่ศีรษะอนั แนบอยกู บั ทรวงอก
“เหลวไหล! จะตองกลัวอะไรนะ ดารนิ วราฤทธิ์ ไมเ คยหวาดกลัว หวน่ั ระยอตอ อะไร
สกั อยา งเดยี ว ผา นผจญและชนะมาแลวทกุ สิง่ ทกุ อยาง ไมวามนั จะรา ยกาจนาสะพรงึ กลวั สกั ขนาด
ไหน บอกแลว ...วาใหท อ งชอ่ื รพินทรเ อาไว ถา นกึ อะไรไมอ อก”
“ครงั้ น้ีมันไมไหวจรงิ ๆ โอย คณุ พระคณุ เจา ...ลกู กลัวแลว...”
หลอนสะอึกสะอนื้ ปด ตาแนน
คราวนเ้ี ขาหวั เราะออกมาดังๆ ทัง้ ขนั ทั้งสมเพช
“กด็ ี...ทองไว ‘คุณพระคุณเจา ’ มนั ดเู หมือนจะศกั ดิ์สิทธก์ิ วาทองคําวา ‘รพนิ ทร’ เสยี อีก
อยา รองไหค รบั คณุ หญิง ไมข ายหนา ‘ตาพรานไพรใจฉกาจ’ บา งหรือยงั ไง เสียแรงสญั ญาทาทายกนั
ไวอยางแข็งแรงวา จะเกง กลา สารพัด มาคราวนท้ี ําไมถงึ รอ งไห”
ดารินไมมคี วามรูส กึ อ่ืนใดอกี แลว ยามน้ี นอกจากความหวาดกลวั อยางเดยี ว
“ฉนั กลัวแลว ยอมแพแ ลว ไมข ออวดดีอกี ตอไป กอดฉนั ไวรพนิ ทร กอดใหแ นนทส่ี ดุ ”
“อยากจะรวู า ถาอยูดว ยกนั ในเมอื ง จะขอรองใหพรานไพรต่าํ ศกั ดก์ิ อดอยา งน้บี า ง
ไหม?”

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2383

เขาแกลง ยว่ั เยา หวงั วาจะใหห ลอนเกิดโทสะ ทวาปราศจากผล หญงิ สาวไมม ีปฏกิ ริ ยิ า
ใดๆ ทั้งสน้ิ ซกุ กายสนั่ เทิม้ อยูในวงแขนอยา งนาเวทนาทส่ี ุด พมึ พาํ ในลําคอฟง ไมไดศ ัพท เปน ภาระ
ท่ีเขาจะตองปลอบตอไปดว ยความออนโยนเอาใจ

ครใู หญตอมา หญงิ สาวจึงสงบสติอารมณล งไดบ า ง ลมื ตาขึน้ อีกครั้งอยางโผเผ หมด
สิน้ เรี่ยวแรง หนายังซีดเผือดอยเู ชนนน้ั

แลวอาการหนาวสะทานกเ็ กดิ ขึน้ อีก ทง้ั ๆ ท่ีไอรอ นจากเปลวไฟจากกองรอบดา นแลบ
เลยี เขา มาแทบจะยางสกุ รพนิ ทรส ง ไรเฟลของหลอ นไปให หญิงสาวแข็งใจรบั มาถอื ไวด ว ยมือท่สี น่ั
เทา

“ทําไมจะตองกลัวดว ย ในเมอื่ คณุ หญิงเองแทๆ ทีย่ งิ มนั ควํ่าลงไปกับมือ”
เสียงหาวตา่ํ บอกตอมา พรอมกบั จับตนแขนทง้ั สองขางบีบกระชับไว เขยาเบาๆ ดาริน
กลาํ้ กลืนความรสู กึ บางสงิ่ บางอยางลงอยา งยากเยน็
“ทาํ ไมมนั ถึง...ถงึ หายไปได มนั หายไปไดอ ยางไร?”
คาํ ถามอยางสะทกสะทา นนน้ั ทาํ ใหเขาเองกง็ ันไปชวั่ ขณะ คําตอบมนั มีอยแู ลว เพยี งแต
รอใหจ ติ ใจของหลอนกลาแขง็ ม่ันคงข้ึนกวาน้เี ทา นั้น
“เดีย๋ วนค้ี ุณหญิงเช่ือหรอื ยังวา ระหวางซากเสือกบั ซากคน วญิ ญาณมนั ถา ยเทกันได”
“ไมมีอะไรอีกแลว ท่ฉี นั จะอวดดไี มเชื่อ”
“แลวเชื่อไหมวา ทนั ทีทีล่ ูกปนจากคณุ หญิงพงุ ตรงเขาใสมัน วญิ ญาณของเจานกั บวช
นน้ั หนีออกจากรา งทันที ทงิ้ ซากของมนั ในลกั ษณะเกราะแกรง ใหเ ปนเปากระสุน ไมผิดอะไรกบั
วตั ถเุ ชนทีเ่ ราพบกนั มาแลว ลกู ปนเจาะผานซากของมนั ไปจรงิ ผลกั กระเด็นไปดว ยอาํ นาจแรงปะทะ
จริง แตคณุ สมบัติของมนั ในยามนนั้ เปน แตเ พยี งวัตถอุ นั ปราศจากชวี ิตเทา นน้ั ซากของเสอื จะตอ ง
อยใู กลเคยี งกบั เราในขณะนน้ั ดวย ทนั ทีทผ่ี ละออกจากซากคน มนั ก็เขา สิงเสอื สรา งสถานการณร า ย
ขนึ้ เพ่อื ใหเ ราเตรียมพะวงละมอื จากซากคนของมัน เพราะรูดีวาหากไมฉวยโอกาสน้ี เราก็อาจหาทาง
ทาํ ลายซากของมันใหย อยยบั ไปเสีย เพราะเสอื ตัวนนั้ ทาํ ใหเราตองผละจากมนั คอยระวังรบั มอื มนั
เอารางและอิทธฤิ ทธ์ขิ องเสอื ทาํ อบุ ายใหเ ราพะวาพะวงั วางกลทาํ ทา ทเี หมือนจะไตข ึน้ มาทางหนาผา
นนั่ เรามวั แตจ ะคอยจองกันทางดา นน้นั วญิ ญาณมนั กถ็ อดกลบั เขาสิงรางคน ลุกขึน้ เดินหนไี ป พอ
ซากของคนหลบหายไปไดใ หพน จากรศั มกี ารติดตามของเรา ทั้งเสอื และคนก็พากนั ผละหนไี ป อาจ
โดยวธิ ีกลบั เขา สิงในซากเสอื แลวใชเสอื คาบซากคนไปก็ได เราโงไ ปกวามันหนอยเดยี วเทา น้ัน ถา
รทู ันเสียกอน...ระหวางทีค่ อยคมุ เชิงเสืออยู เรายิงกระหนา่ํ ซํ้าไปที่รา งของคนมันใหย อ ยยับ ถึงแมจ ะ
เปนลักษณะศพตายซากที่ปราศจากความหมายกจ็ ริง แตถ าโดนยิงซา้ํ เขาหลายๆ นดั ซากของมนั ก็
จะตองแหลกเหลวขาดวนิ่ พกิ ารออกไป วิญญาณกลับเขา มาสงิ อีกไมไดอยูเ อง น่ีมแี ตเพยี งรลู กู ปน
ของคุณหญงิ เพยี งสองรู ทีเ่ จาะผานลําตัวไปเทา นน้ั คงไมทาํ อนั ตรายอะไรใหก บั ผดี บิ อยางมนั ได นี่

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2384

เปนเพยี งขอ สนั นิษฐานตามความเขาใจของผมเทานน้ั เทจ็ จรงิ มันจะมอี ยอู ยา งไร กส็ ดุ ทจี่ ะบอกได
เหมือนกนั แตเ ราก็เหน็ อยกู บั ตาอยางน้แี หละ”

ดารินนิ่งลืมตาโพลง ความรสู กึ ของหลอนยามนี้ บรรยายไมไ ด
“หมายความวา มนั คือปศาจ แนห รือ?”
“ผมก็ยังหาคําจาํ กัดความใหม ันไมไดเ หมือนกันวา มันคอื อะไรแน. ..”
รพินทรพูดแปรง ๆ พรอ มกบั หวั เราะเสยี งแปลกไป
“ถา จะเอากันตามความหมายของคําแลว ‘ปศ าจ’ เปนสิ่งไมมตี วั ตน มีแตพ ลงั งาน แตน ่ี
มนั มตี ัวตนมวี ญิ ญาณจะอาศยั สงิ อยเู ปนทแ่ี นน อนลงไป ถา ไมอ ยใู นรางของเสอื ก็ถายมาสูร างของ
คน และขณะทีว่ ญิ ญาณเขา สงิ อยู เราก็ยังไมมโี อกาสจะพิสูจนไดว า รา งกายนนั้ ๆ มสี ภาวะอยางชวี ติ
ธรรมดาตามกฎของชวี วทิ ยาหรือเปลา สรุปไดใ นขณะนกี้ ค็ อื มนั เปนส่งิ มหศั จรรยท ่ีรายกาจนา กลวั
ท่ีสุด แตเชื่อเถิดครบั วา มนั ไมวิเศษเหนือไปกวา ลูกปน หรือไอไฟหรอก ไมสงั เกตหรอื พอเราตัง้ รับ
เตรยี มพรอม มันก็ไมกลา ทจ่ี ะจโู จมเขา มา ตอใหรางกายของเสือกเ็ ถอะ”
“คุณแนใ จหรอื วา มันไปแลว”
“อยางนอ ยกพ็ ากนั เปดแนบ หางเราออกไปชวั่ ขณะหนง่ึ มันไมแ นจ ริงหรอก เพราะมนั
หนีเรา ถาอยยู งคงกระพนั วเิ ศษจริง กค็ วรเขามาประจนั หนาใหร ดู ีรชู ว่ั กันไปแลว เราสองคนไมม ี
อะไร นอกจากลูกปนเทานน้ั แปลวา มนั กต็ องขยาดลูกปน เหมือนกัน”
หญงิ สาวงนั ไปอีก ตะแคงหูเหมือนจะพยายามสดับตรับฟง ทุกเสียงทจ่ี ะแวว มาใหไ ด
ยนิ แตห ลอนกไ็ มไ ดย นิ อะไรมากไปกวา สายน้ําตกทกี่ ังวานอยซู ูซา และส่าํ สําเสียงของไพรลึกยาม
วกิ าลในสัญลกั ษณของธรรมชาตอิ ันสงบ โดยไมม อี ะไรแปลกปลอม

รพินทรข ยบั ตวั ขนึ้ พรอมกับไฟฉายท่กี ราดสอง มีอาการเหมอื นจะกาวพนกองไฟ
ออกไปสํารวจบรเิ วณใกลเคยี ง แตด ารนิ ดึงชายกางเกงเขาไวสัน่ ศีรษะเปน ความหมายหา ม

“เปนตายรายดอี ยางไร ก็ขอใหมันเกิดขึน้ กลางกองไฟทม่ี องเห็นกนั ชดั ๆ อยางนแี้ หละ
อยา!...ไมเ อา อยาออกไป!”

เพ่อื เปนการเอาใจ เขาจําตองทรดุ ตวั ลงใกลๆ หลอนตามเดิม
“ผมอยากจะใหแผวพานเขามาอกี ฟาดกนั ใหแ ตกหักไปขางหน่ึง เสยี ดายเหลอื เกนิ ที่
มันผละหนีไปเสยี กอน แตก ไ็ มแนเหมือนกัน กอ นทจี่ ะสวา งมนั จะมาเลน งานเราในรปู ใดอกี กย็ ัง
ทายไมถกู รูแนอยางเดยี วกค็ อื นี่เปนโอกาสของมนั แลวทจ่ี ะเปด ฉากราวเี ราอยางดรุ า ยจริงจงั เพราะ
รูดีวา ขณะนีเ้ ราพลดั จากพวกพองท่ีเหลอื กนั อยเู พียงสองคนเทานัน้ ทาํ ใจดๆี ไวค รับคณุ หญิง อยา
ไปกลวั มัน ไมวาจะสําแดงฤทธ์ิเดชมาในรปู ใด ขณะนผี้ มตองการสตสิ ัมปชญั ญะและความองอาจ
กลาหาญของคณุ หญงิ อยา งทสี่ ดุ เมอื่ ก้ีน้ีคณุ หญงิ กท็ าํ ไดถ กู ตองดีที่สุดแลว คอื ยิงมนั ควํา่ ไปคามอื จน
เปนผลใหม ันตอ งถอยหนีไป ผมตองการใหคุณหญิงทาํ ไดเชนนั้นอกี ทันทที เ่ี หน็ มนั ”

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2385

หลอ นฝนย้ิมออกมายากเย็นทสี่ ุด ยม้ิ ทง้ั นํ้าตาแหงความหวาดหวน่ั พรั่นใจ พยกั หนา
รบั คาํ เบาท่ีสุด

“ฉนั จะพยายาม รพนิ ทร แมว า กําลงั ใจของฉันมนั จะไมอยกู ับเนอื้ กบั ตวั แลวในขณะนี้
ทฉ่ี นั ฉวยไรเฟล ขึน้ ยงิ มนั ไดต อนน้ัน กเ็ พราะความตกใจทเ่ี ห็นคณุ จะปรอี่ อกไปหามนั นน่ั เอง เปน
การกระทําโดยไมร สู ึกตัว แตแลวยิงมนั ควา่ํ ไปกจ็ รงิ มันกลับลุกขึ้นเดนิ หนีไปไดอ กี ตอนเราเผลอ
แบบนก้ี ห็ มดกาํ ลงั ใจท่ีจะไปคดิ ตอ กรกบั มนั อีกแลว สภาพของมันเปน อมตะ เปนสง่ิ ทีไ่ มต าย!!”

พรานใหญสายหนา ไมเหน็ ดว ยอยางเด็ดเด่ียว เออื้ มมอื มาจบั มือนายจา งสาวกมุ ไวแ นน
“เปนไปไมได! อยาคดิ วา มนั จะเปน ผูว เิ ศษ หรือสิ่งอมตะอะไรไปเลย เม่ือมันสามารถ
บนั ดาลความตายใหแ กช วี ติ อ่ืนใดได มนั กจ็ ะตองไดร ับผลแหงการตายไดเ ชน กัน...คณุ หญงิ ไมเ ขาใจ
ท่ีผมพดู หรอื มันอยูท ่จี งั หวะ และโอกาสอันเหมาะสมตะหาก ซึ่งเราจะตอ งจบั เคล็ดใหได การท่มี นั
รบี หนีเราไปขณะจวนตัว บอกชัดอยแู ลว วา มนั กลวั เราจะทาํ ลายซากของมัน เมื่อไมมซี าก วิญญาณ
ของมนั ก็หมดอทิ ธิฤทธ์ิ ถามันอมตะ หรืออยยู งคงกระพนั จริง ทําไมมนั ถึงไมเดนิ ฝาลูกปน เขามาทาํ
รายเราซึง่ ๆ หนา ไมเหน็ หรอื วาถูกปน เขา ก็ผวาปลวิ ไปท้ังตัว รีบถอดวญิ ญาณทิ้งรางไปทันที แมร า ง
เสือของมนั ก็เหมือนกนั เคยมีสกั ครง้ั ไหม ท่กี ลาเขา มาเผชิญหนากับลกู ปนของเรา นอกจากคอย
เลี่ยงหลบอยู ดแี ตค อยจอ งหาโอกาสไดเปรยี บอันเปน กลวิธขี องสตั วรา ยทมี่ ชี ีวติ ธรรมดานน่ั เอง”
เขาพยายามอยา งทส่ี ุด เพอ่ื จะปลกุ ขวญั และกาํ ลังใจของหลอนกลับคืนมา โดยเหตุผล
ขอ เท็จจรงิ ท่ชี ใี้ หเห็น แตอ าการของดารนิ ยงั ตกอยใู นภาวะมดื มนทอดอาลัยอยเู ชน นน้ั
“แลวเราจะสกู บั มนั ไดอ ยา งไรตอ ไปนี้ จวนตวั เหน็ จะเสยี ทา เราเม่อื ไหร มันก็ถอด
วิญญาณทง้ิ ซากไวอกี อยางเมอ่ื ตะกนี้ ี้ พอเผลอก็เขา สิงรา งหาทางเลนงานเราอกี มิหนําซาํ้ ยงั มรี า ง
ของเสือใหญม าคอยสนบั สนุนชว ยเหลืออยู เราจะมีวธิ ีใดถงึ จะฆามนั ได สําหรับสองรางคนกบั เสอื
โดยมวี ิญญาณผรี ายคอยชกั จงู บงการอยเู ชน น”้ี
จอมพรานหวั เราะเหย้ี มๆ ตาลกุ วาว
“ไมต อ งไปคดิ ใหเปลอื งสมอง ไมตอ งหวน่ั วิตกกงั วลอะไรท้ังส้ิน เหน็ เสือ ยงิ เสอื เห็น
คน ยิงคน ใหม ันเห็นคาตาชดั ๆ อีกครงั้ วา เมอื่ ถูกลูกปน ซากทงั้ สองกต็ กอยใู นสภาพอยา งไร ถา
กลายเปนซากแขง็ ทือ่ ปราศจากชวี ิต เพราะตองการหลบหนีอาํ นาจลกู ปนของเรา กพ็ ยายามทําลาย
ซากนน้ั ใหพ ินาศยอ ยยับไปเสียโดยเรว็ ท่ีสุด เมอ่ื วิญญาณขาดรา งใดรา งหนึง่ มนั กจ็ ะถูกจํากดั อํานาจ
อยเู พยี งรา งเดยี ว ที่เหลอื อยูไมสามารถจะถายเทสับเปล่ยี นไดอกี แลว เราจะจดั การกบั ซากทีเ่ หลือ
ของมนั ตอไปเปนลําดบั ผมเชือ่ วาอาํ นาจของมนั สว นใหญก็อยูใ นซากเสือนน่ั แหละ อาศัยจากเข้ียว
เล็บ และพลังเลนงานเรา ซากคนจะมีไดก แ็ ตเพยี งอํานาจจติ และมนตม ายาเทานน้ั โปรดสังเกตดว ย
วา มันทิ้งซากคนของมนั ใหเ ราพบเหน็ หลายคร้ังแลว เพราะเชือ่ แนว า มซี ากเสือคอยคุมกันปกปอง
ใหไดเม่ือจวนตวั แตสําหรบั ซากเสอื นั้น ภายหลงั จากไดพ บครัง้ แรกโดยทีเ่ รายงั ไมทนั เฉลียวคดิ เทา

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2386

ทันมากอ น มนั ก็ไมย อมใหเ ราพบเหน็ อกี เลย นอกจากในสภาพทม่ี ชี วี ติ เคล่ือนไหวไดเทาน้นั เพราะ
กลวั วาเราจะทาํ ลายซากเสอื เสยี ทาํ ใหม นั หมดฤทธเ์ิ ดชลง”

เปนครั้งแรกท่ีเขาอธิบายใหหลอนเขาใจในความรูสึกนึกคิดของตนเองอยางถี่ถวน
กระจางชัดท่ีสุด โดยไมกลบเกลื่อนหรือบายเบี่ยงอําพรางไว ในภาวะคับขันขีดสุดเชนน้ี การให
ความจริงตอกันยอมดกี วา ทจี่ ะอํา้ อึง้ ปด บงั เขาไมแครว า คนอยา ง ม.ร.ว. หญงิ ดารนิ วราฤทธิ์ จะเห็น
วาเปนเรื่องเหลวไหลชวนขบขันอีกตอไป เพราะขณะน้ี...หลอนไดเผชิญกับส่ิงแปลกประหลาด
มหัศจรรยด ว ยตาตนเอง จนขวัญหนดี ฝี อไปหมดแลว

สําหรับดาริน บุคคลผูเจริญขีดสุดในโลกของอารยธรรม เมื่อไดมาพบเห็นกับความ
อาถรรพณล ้ลี บั ทสี่ ุดจังหนา ชนดิ ทค่ี า นกับทฤษฎีที่หลอนเคยศึกษาร่ําเรียนมาท้ังหมด มันแทบจะทํา
ใหห ลอ นเปน บาเสยี สตไิ ป

อาการของหลอ นยามน้ี ยงิ่ กวาพวกบา นปา ท่ไี มมกี ารศึกษาเสียอกี พวกนัน้ รูจกั แตค วาม
หวาดกลัวอยางไรเหตุผล แตเม่ือเหตุการณอันพิลึกพิลั่นน้ันผานพนหนาไปแลว พวกเขาก็ไมเก็บมา
คิดเปน ขอกังวลใจใหเปลอื งสมองอกี ตอไป

จะเกิดความกลวั ข้ึน กต็ อเม่ือไดพ บใหมเทานั้น
แตสมองทเ่ี จริญแลว อยางหลอนมีไวสําหรับไตรตรองคนหามูลเหตุ เจาความคิด ความ
ไตรตรองเพื่อจะหาเหตุผลน่ีแหละ มันทําใหหลอนย่ิงพบกับความหวาดหวั่นขวัญสยองเสียย่ิงกวา
พวกนน้ั หลายเทา
ความรูสึกของหญิงสาวในขอนี้ รพินทร ไพรวัลย จอมพรานผูผานโลกแหงอารยธรรม
มาแลว ยอมจะเขาใจไดดี ตลอดเวลามาสิ่งใดก็ตามท่ีมันเกิดข้ึนอยางผิดธรรมชาติ และพิสูจนไมได
ในทฤษฎีวิทยาศาสตรของคนเมือง เขาก็พยายามกลบเกล่ือนเสีย หาทางลากมันใหเขามาอยูใน
หลกั เกณฑแขนงใดแขนงหนง่ึ ที่ผมู กี ารศกึ ษาทันสมยั จะลงความเห็นพองดว ยได
น่ันเปน วธิ ปี ลอบขวญั กันอยางดที ่สี ดุ
แตสําหรับเหตุการณดังที่ไดเผชิญอยูบัดน้ี มันสุดความสามารถของเขาแลว ท่ีจะกลบ
เกลื่อนเงื่อนงําไดเหมือนเดิม ปาท่ีแวดลอมรอบกายมัน ‘แรง’ รายกาจ อาถรรพณลี้ลับที่คุกคามมุง
รายหมายขวัญ ก็ประกาศตัวของมันออกมาอยางชัดแจง ตัวเขาเองมีความเขาใจกับมันทั้งๆ ท่ีไม
สามารถจะหยิบมันออกมาจําแนกพิสูจนได แลวก็ถึงคราวแลวท่ีเขาจะตองใหนายจางสาวผูรวม
สถานการณไดร บั รเู ขาใจไว พรอ มท้งั กลาตอการเผชิญหนา
ในเส้ียวหนึ่งของความคิดท่ีเกิดจากอํานาจสังหรณ บางที...ส่ิงตางๆ ท่ีไดพบเห็นน้ี มัน
อาจหมายถึงลางรา ยแหงชวี ติ ซงึ่ จะไมม ีโอกาสนําออกไปบอกเลาใหใครฟง ไดอ กี แลว
มันอาจเปนการรูเห็นกับส่ิงล้ีลับมหัศจรรย ชนิดที่มนุษยท่ัวไปทั้งหลายไมเคยพบเห็น
หรือเชื่อวาจะมขี น้ึ ไดใ นพิภพโลก แลวหลงั จากนน้ั กต็ ายไป!

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2387

เวลาจะผานไปนานสักเทาใดไมทราบได ทามกลางความน่ิงซึมนั้น คนท้ังสองน่ังเอา
สขี างองิ กนั อยูใ นวงแวดลอมของกองไฟ ไรเฟลพาดอยูกับตัก เปนครั้งแรกในชีวิตของการเดินปา ท่ี
จอมพรานอยาง รพินทร ไพรวัลย บอกกับตนเองวา เขาไมชะลาพอที่จะเอาหลังแตะพื้นได เกรงวา
จะเผลอหลับไปและการหลับนั้นหมายถึงไมมีโอกาสไดต่ืนอีกแลว ชีวิตของตนเองไมสําคัญแตอีก
ชีวิตหนงึ่ ในความรับผิดชอบ...ยอมสาํ คญั ทส่ี ุด

ระยะเวลาระหวางน้ี ตางคํานึงทบทวนวาดภาพถึงเหตุการณท่ีเกิดขึ้นวามันเร่ิมตน
อยา งไร ซึ่งลงทายดว ยการฉุกละหุก โกลาหลจนลมื อะไรตอ อะไรยามน้ันเสยี หมด

หน่ึงในสองจุดบุหรี่ข้ึน แลวสงไปใหเพ่ือนรวมตายที่แนบขางอยู ตางดูดควันอัดลึก
จองตามองหนากันเพียงสองชีวิต เปนสายตาสองคูท่ีมีความหมายยิ่งกวาดวงตาของหนุมสาวท่ีน่ัง
จองกนั อยูบนชายหาด หรอื เบาะฟูกอนั ออนนมุ แหงสวรรคว ิมานช้ันใดท้ังส้ิน

ครั้นแลวตอมา รพินทรก็ถอดสรอยอันทําดวยโลหะเงินซ่ึงแขวนติดคอออกชาๆ มีไถ
ถักเชือกดายขนาดยอมๆ แขวนติดสรอยอยู โดยไมไดพูดคําใดทั้งส้ิน เขาบรรจงสวมคลองผาน
ศีรษะของหญิงสาวติดไวใหที่คอ ดารินต่ืนงงเล็กนอย เอามือทาบไถซ่ึงบัดน้ีประดิษฐานอยูบนรอง
อกอันขาวผองของหลอน

“อะไรน่ี คลอ งคอใหฉันทาํ ไม”
ริมฝป ากบางไดร ปู อนั คา นกับความกรา นเกรียมของใบหนานน้ั ยมิ้ แคน ๆ
“มันอาจไมมีคาอะไรเกินไปกวาสรอยเงินราคาถูก และไถดําสกปรกลูกน้ัน แตสําหรับ
เดี๋ยวนี้ ยามท่ีจิตใจของคุณหญิงหว่ันไหวยากท่ีจะควบคุมสติได ก็จงรับไดเถิดครับ สมมติวาเภทภัย
ที่เรากําลงั เผชิญอยู เปรยี บเสมือนกรด สง่ิ ท่ีคลอ งคอคุณหญงิ นัน่ กอ็ ปุ มาไดเ ชน ดาง มันจะคุมสติและ
คุมผองภัยใหแ กค ุณหญงิ
“โอ!...อะไรนี่ ท่ีอยใู นไถใบน?้ี ”
หลอนรองออกมาเบาๆ หยิบไถลูกน้ันขึ้นคลําดูสิ่งท่ีบรรจุอยู อารมณอันหวาดหว่ัน
แปรเปล่ยี นไปอยา งกะทันหนั กลายมาเปน ตืน่ ใจระคนขัน ย้ิมออกมาไดเปนครงั้ แรก
“หลายอยา ง....”
อีกฝายตอบมาแหบหาว
“งาชางจํากัดท่ีลงอาคมไว หนังหนาผากเสือ เหรียญพดดวง เหรียญชวา อุลกะมณี
หวายลากลูกนิมิต แลวก็เหล็กไหล ถาอาถรรพณมนตมืดเปนส่ิงมีจริง ของเหลานี้ก็เปนสิ่งสกัดกั้น
ไดจรงิ เหมือนกนั ”
ดารินมีสีหนาประหลาดใจ ประคองไถนั้นไวดวยมือทั้งสองที่พนมขึ้น หลอนเกือบจะ
หัวเราะ แตแลวก็ชะงักฉงนอยคู รามครัน
“คุณไดมาจากไหนน่ี?”

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2388

“บางอยางไดมาจากพอ และบางอยางก็ไดมาจากพรานเกาที่ช่ือหนานไพร มันอาจไมมี
คาอะไรกับใครเลย แตมีคาท่ีสุดสําหรับชีวิตพรานไพรอยางผม มีติดตัวผมอยูตลอดเวลา ขณะท่ีใช
ชวี ติ อยูใ นปา ผมไมเคยกลัวปา เพราะเคร่ืองรางเหลา นัน้ มสี ว นดลใจ”

“แปลกจรงิ !”
หลอ นอุทาน เกือบจะลืมเรื่องอื่นใดลงหมดสิ้นช่วั ขณะ
“น่ีคุณเชื่อเรื่องอยางนี้เหมือนกันหรือ ฉันมองไมเห็นเคาสักนิดวาคุณจะเชื่อเรื่อง
ไสยศาสตรอ าคม แลวก็ไมเ คยเห็นคณุ แขวนมากอ นเลย”
“ถึงผมจะเชือ่ ผมกพ็ ยายามอยางที่สุดไมใหคุณหญิงทราบหรือเขาใจเชนนั้น และถึงแม
ผมจะมีติดตัวดวยความศรัทธาอยูทุกขณะจิต ผมก็จะไมใหคุณหญิงหรือใครที่คิดวาตัวเองเปนผู
เจริญแลวไดเห็นเปนอันขาด กลัวจะถูกดูหม่ิน กลัวจะถูกหัวเราะเยาะ กลัวหาวางมงาย ไมมี
การศึกษา แตเดี๋ยวนี้มันจําเปนขึ้นมาเสียแลว คุณหญิงกําลังขวัญเสียขีดสุด คุณหญิงไดเห็นกับตา
แลววาอาถรรพณมนตม ืดอนั ลลี้ ับมนั เปน เชนไร เท็จจริงเพียงไหน ผมก็ขอมอบสิ่งอันเปนเครื่องราง
ปองกันไวปอ งกันตวั คุณหญิง จะเชือ่ หรือไมเ ชอื่ ในอาํ นาจของมันกต็ ามแต โปรดรบั ไวเถอะ”
ดารินจองเขาอยางซาบซึ้งประทับใจ
“ฉันศรัทธาในส่ิงน้ีดวยความจริงใจ รพินทร แต...มันเปนของดีประจําตัวคุณ ก็ควรจะ
ตดิ ตัวไว เอามาใหฉันทําไม”
พรอมพูด หลอ นขยบั จะถอดออก แตเ จา ของแตะมอื หา มไว
“ผมเห็นหวงคุณหญิงมากกวาตัวเอง ผมมีกําลังใจกลาแข็ง พอท่ีจะเผชิญกับทุกสิ่งทุก
อยางดวยตนเองโดยไมจําเปนตองมีอะไรชวย แตคุณหญิงไมมีอะไรสักอยาง ไมมีแมกระท่ังความ
เชอ่ื มัน่ ตวั เองในขณะน”ี้
“มีซิ ทําไมจะไมม ี”
“มอี ะไร?”
“รพนิ ทร ไพรวัลย ยงั ไงละ ยงิ่ กวา สรณะใดๆ ทงั้ สน้ิ ในยามน้ี”
“แปลวา เดยี๋ วน้ีไมกลัวแลว”
“ไมก ลัว!”
“นน่ั แหละ คอื อิทธพิ ลอํานาจของเครอ่ื งรางที่คลอ งคอคณุ หญงิ อย”ู
“รสู ึกวา คุณพยายามจะเยยี วยาฉันในดานจติ วิทยาเหลือเกนิ นะ”
ดารนิ พูดพรอมกับยิ้มฝดๆ กาํ ไถเครอ่ื งรางทค่ี ลองคอไวในมือแนน แลว เอาหนาผากชน
พิงไหลเ ขา
“เอาเถอะ อยากังวลไปเลย บอกแลววาฉันจะพยายามทําใจใหเขมแข็งที่สุด คนเรามี
เพดานของความกลวั อยดู วยกันทุกคน เมือ่ กลวั จนถงึ ขดี สดุ เสียแลว กไ็ มม ีอะไรจะตอ งกลวั อีก วา แต
คณุ ตน่ื ข้นึ มาเหน็ เหตกุ ารณตอนไหนนะ”

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2389

“ผมก็บอกไมถ กู เหมือนกนั ลืมตาสะดุงเหมือนมอี ะไรมาปลุก เห็นคณุ หญงิ กําลงั จะเดนิ
ออกไปหามัน ลักษณะเหมือนคนละเมอฝน ผมควาปนส้ันขึ้นมายิงออกไปท่ีรางของมันสามนัด พอ
กระสนุ ดาน ผมกโ็ จนเขา ไปกระชากตวั คุณหญงิ ไวก อนทจี่ ะเดินพน กองไฟออกไป”

“ฉันจาํ ไดอยางดีแลววา ต่ืนข้ึนมาเพราะความหนาวและเม่ือยขบ พอลืมตาข้ึน ฉันก็พบ
ตาของมันมายืนจองอยูกอนแลว จากน้ันก็ไมรูสึกอะไรอีก จนกระท่ังคุณเขยาเรียก ถาไมใชเพราะ
คุณต่ืนข้นึ มา และฉุดฉนั ไวท ัน ฉันคงจะออกไปหามนั แลว และปานนจี้ ะเปนอยา งไรบางกไ็ มรู”

“ผมก็อาจตืน่ ข้นึ มา แลวพบวาคุณหญิงหายไปแลว ”
เขาพดู พรอ มกับหวั เราะดุๆ แยกเขยี้ วมองออกไปยังความมดื เบือ้ งหนา
“ขณะน้ัน มันยองเขามา ใชอํานาจสะกดจิตเรียกคุณหญิง มันฝากองไฟเขามาไมได แต
ใชการสะกดจิตชักจูงใหคุณหญิงออกไปหามันเอง ลูกปนเจากรรมก็ดันมาดานเขาในเวลานั้น ท้ังๆ
ทีเ่ ราลองกนั อยา งดบิ ดีแลว”
พูดถึงลูกปนดาน ดารินควาปนสั้น .357 ของหลอนข้ึนมาทันที เปดรังเพลิงเทลูก
ออกมาตรวจสอบโดยเร็ว พบวาทุกนัดที่บรรจุอยู มีรอยเข็มแทงชนวนเจาะทายกระสุนบุบเขาไป
ท้งั สิ้น แตไมม ีนดั ไหนลัน่ ออกไปไดเ ลย
“มนั เกิดขนึ้ ไดอ ยางไรกันน่ี อทิ ธิฤทธอ์ิ าคมของมันอยางนน้ั หรือ?”
หลอนกดั รมิ ฝปาก เอยข้นึ เหมอื นกับจะราํ พงึ กบั ตนเอง
“ถาเปนดวยอิทธิฤทธ์ิอาคมวิเศษของมัน ลูกปนท้ังหมดของเราก็ควรจะดานหมดใน
ขณะท่ียิงมัน แตน่ีลูกไรเฟลไมไดดาน ผลก็คือมันถูกคุณหญิงยิงกระเด็นไป ผมเชื่อวามันเปนคราว
บังเอิญมากกวาที่กระสุนปนสั้นของเราท้ังสองกระบอก เกิดดานขึ้น สาเหตุมันก็มาจากที่แชน้ําอยู
เปน เวลานานนนั่ เอง”
“แตท าํ ไมตอนท่ีเราลอง มนั ถึงไมด า น?”
“มนั ไมแนเ สมอไปนัก ตอนท่ีเราทดลองกัน บังเอิญไปเจอะเอานัดที่ไมดานเขา และเรา
ก็ไมมโี อกาสทีจ่ ะลองยิงดูหมดทุกนดั เมือ่ เห็นวานดั แรกไมดาน ก็อนุมานเอาเองวาสวนมากของมัน
ควรจะใชการได พอเกิดเร่ืองจําเปนที่จะตองใชข้ึนมา เจากรรมมันเกิดดานข้ึนมา และสาเหตุมันก็มี
อยูแลว คือลูกปนถูกแชนํ้ามานาน ลูกปนส้ันมีปลอกกระสุนท่ีส้ันและบรรจุดินขับนอย โอกาสท่ีน้ํา
จะซึมเขาไปทําใหเช้ือปะทุเปยกมีไดงายกวาลูกไรเฟล ซึ่งปลอกยาวกวา ผนึกหัวกระสุนไวไดแนน
กวา ขณะน้ันเราตกตะลึงกันไปช่ัวขณะ พอรูสึกวาท้ังหกนัดที่บรรจุอยูใชการอะไรไมไดเลย เราก็
ไมไดค ดิ ถึงไรเฟลอีกตอไป โชคดีอยูบางท่ีคุณหญิงฉวยไรเฟลข้ึนมายิงออกไปดวยความตกใจ หรือ
อาจเปนไปโดยสัญชาตญาณกต็ าม เหตกุ ารณม ันจงึ เปลย่ี นแปลงภายหลังท่ีกระสุนนัดแรกน้ันระเบิด
ขน้ึ ”
“แลว น่เี ราจะทาํ ยงั ไงกัน แปลวา ลูกปนส้นั มหี วงั ใชการไมไดอ กี แลว หรือ”

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2390

“อยาเพิ่งไปยุงอะไรกับมันกอนเลยครับ ปลอยทิ้งไวแหงสนิทมันอาจใชการไดดี
เหมอื นกัน แตส าํ หรบั พวกท่ีเข็มแทงชนวนเจาะแกปทา ยกระสนุ ลงไปแลว เหลา นี้ ไมมีประโยชนอีก
ตอไป”

กลาวจบ เขาก็โยนลูกปน .44 แม็กน่ัมของตนเองที่ดานเหลานั้นลงไปกับพื้น พรอมกับ
ถอนใจยาว กลาวตอมา

“อยาเพ่งิ ไปหวังพงึ่ อะไรกบั ปนส้นั ในขณะนี้ ฝากทุกสิง่ ทุกอยางไวก ับไรเฟล ดีกวา ”
แลวเขาก็ลุกข้ึนเดินไปยังราวท่ีตากผ่ึงเส้ือผาของราชสกุลสาวไว ควาขึ้นมาคลําตรวจดู
อดึ ใจหนึ่ง กห็ อบท้งั เสือ้ และกางเกงนาํ มาสง ให
“หมาดๆ พอจะสวมไดแ ลว ครับ ถูกไอตัวเขาหนอยก็จะแหงสนิทเอง”
ดารนิ พมึ พาํ ขอบคุณ รับชดุ เดนิ ปา ของหลอ นมา แลวลุกขึ้นจัดการสวมอยางรวดเร็ว ถึง
จะยังชื้นอยูเล็กนอยก็ยังดีกวารางกายเปลาเปลือยสะทานส่ันอยูเชนนี้ แมจะมีไอไฟชวยผิงสัก
เพียงใดกต็ าม

สภาพของหลอนท่ีสวมใสเสื้อผา เปนไปในลักษณะปกติ หมดความจําเปนท่ีจะตอง
กระดากอายหรือหามุมลับตาใดๆ อีกตอไปแลว แมจะมี รพินทร ไพรวัลย ยืนอยูตรงหนา สภาพท่ี
คลกุ คลีสนิทสนมคุนเคยกนั เชน น้ี มนั พนสภาวะที่จะตองมัวมาคอยตะขิดตะขวงใดๆ ท้ังส้ิน

เกิดมาหลอนก็ไมเคยใกลชิดสนิทกับใครเหมือนกับชายผูนี้ แมจะไมมีความตั้งใจ หรือ
คิดฝน มากอน มนั เกิดขึ้นเพราะความจําเปน แทๆ

ความรูสึกของดาริน วราฤทธ์ิ ยามนี้ก็คือ อายเสือจนไมมีอะไรจะตองอาย และกลัวเสีย
จนไมม ีอะไรจะตอ งกลัว

ท่ีสําคัญที่สุดอันทําใหหลอนสนิทใจคลายกระดากก็คือ สายตาคูน้ันแมจะมองจับมาก็
จริง ทวามันก็เปนสายตาเพ่อื นตาย ซงึ่ ปราศจากความหมายซอ นเรน ใดมากไปกวา นน้ั

ระหวางที่หลอนรูดซิปกางเกง เพื่อนยามยากของหลอนเขามาชวยกลัดดุมเสื้อให ไม
เคยมีผูชายคนใดในโลกจะทาํ สิง่ น้ีใหแกห ลอ นเชน กนั แมแ ตพ่ีชายรวมสายโลหิตของหลอนเอง การ
ปฏิบัติเชนนั้นกอใหเกิดความตันตื้นเต็มลนขึ้นกลางใจของ ม.ร.ว. สาว หลอนยืนน่ิง มองดู
จนกระท่ังเขากลัดดุมเม็ดสุดทายให แลว ‘พี่เลี้ยง’ กลางไพรลึกของหลอน ก็ตบเบาๆ ท่ีตนแขนท้ัง
สองขาง บอกตํ่าๆ วา

“เอาละ อาการคงจะดีข้ึน ตัวเปลาๆ กลางปาลึกในเวลากลางคืนเชนนี้ มันทารุณไมใช
เลน ตอใหม ีไฟผงิ ก็เถอะ ผมภาวนาขอใหเ สื้อผา ของคณุ หญิงแหงเรว็ ๆ”

“เคยชวยถอด แลวกช็ ว ยสวมใหกับนายจา งผหู ญงิ คนไหนมากอ นบา งไหม?”
คําถามแผว เบาเชน น้นั ทาํ เอาเขาเกือบสะดุง ชะงักกึกแทบจะลืมปญหาเฉพาะหนาอ่ืนๆ
หมดส้นิ

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2391

“ไมเคย และผมกไ็ มม นี ายจา งผูหญิงมากนักหรอก ถามทาํ ไม?”
หลอนส่ันศีรษะ ไมเอยอะไรอีก ทรุดกายลงนั่งกอดเขา รพินทรหันไปเติมเชื้อฟนอีก
คร้ัง ถามมาวา
“เวลาเทา ไหรแ ลว ?”
“ตีสี่ กบั สองนาที ทาํ ไมหรอื ?”
“เปน ครง้ั แรก ทผ่ี มมีความรูสกึ วา อยากใหส วางเสียโดยเรว็ ...”
พรานใหญพูด แหงนมองขนึ้ ไปยังทอ งฟาอันมืดมิดเหมอื นผาดําขึงกน้ั อยู
“เผลอหลบั เมื่อไหร เราก็ตายเมอ่ื นั้น ใชไ หม?”
น้าํ เสยี งของหญงิ สาวเกอื บจะเปนกระซิบ
“คณุ หญงิ พักเถอะครับ ผมอยยู ามเอง”
“ฉันกลวั ”
“กลัวอะไรอกี ?”
“กลวั วาตื่นขน้ึ มาแลว จะไมพ บเห็นคณุ อกี ”
“คงไมเ ปนเชน นั้นหรอกครบั ”
“เราอยูเปนเพ่ือนกันดีกวา ลืมสุภาษิตโบราณเสียแลวหรือ ‘คนเดียวหัวหาย สองคน
เพื่อนตาย’ เราต่ืนอยูดว ยกนั เกิดอะไรขน้ึ ก็รูเห็นคาตาดวยกัน ดีกวาที่คนหน่ึงหลับโดยไมมีโอกาสรู
เหน็ เลยวา อะไรมันเกิดขน้ึ กบั อีกคนหน่งึ ”
“ผมสญั ญาวาจะปลุกคณุ หญงิ ทนั ที ที่มอี ะไรผดิ ปกต”ิ
“ไมห รอก ฉันไวใ จคณุ แตไ มไวใ จเหตกุ ารณ เรากําลงั อยใู นท่คี ับขันขดี สดุ แลว มนั เปน
คนื มหาอบุ าทวท่สี ุด และมันช้ีโชคชะตาของเราดวย เผลอไมไ ดแ มแตข ณะจิตเดยี ว”
จอมพรานหันกลับมา พบกับดวงตาคูท่ีเบิกสวางเต็มไปดวยประกายแข็งกราวของดา
ริน ซ่ึงทอดมองออกไปนอกกองไฟ เหมือนจะคนหาอะไรที่มันแอบแฝงซอนเรนอยูในความมืดอัน
ล้ีลับ มือทั้งสองลูบคลําอยูที่ไรเฟลซ่ึงพาดอยูกับตัก อาการนั้นเหมอลอยแลวสะดุงนิดหน่ึง เมื่อฝา
มอื หนกั ๆ ของเขาวางลงมาท่ตี ัก
“มันเปนไปไมไดหรอก คุณหญิงอิดโรยออนเพลียมากท่ีสุด ทั้งๆ ที่พยายามน่ังลืมตา
สวางอยูอยางน้ี มันก็จะหลับไปท้ังลืมตาน่ีแหละ แตผมก็จะไมขอรองใหคุณหญิงนอนหรอก ดี
เหมือนกัน เราตื่นอยูดวยกันอยางนี้จนกวาตะวันจะขึ้น เปนความบกพรองของผมเองที่เลือกชัยภูมิ
พักไมเหมาะ ทางอันตรายมันมาไดรอบดาน แตตอนน้ันมันจวนตัวกะทันหันเหลือเกิน คุณหญิง
กาํ ลงั หมดสติ และตอ งการความชว ยเหลือดว น ผมจึงตองตดั สินใจพักตรงนี้ เราตองระวังรอบตัวทุก
ดา นทีเดยี ว เสยี งน้าํ ตกกช็ วยอําพรางเสยี งอื่นๆ เสยี หมด”
“ตอนที่มันมายืนอยูนอกกองไฟ มันพูดกับเราใชไหม และคุณก็ไดโตตอบกับมัน
ออกไป”

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2392

หลอนพดู อยา งมึนงง ทบทวนเหตุการณเ หมือนจะไมแนใจ
“ใช! ผมก็กาํ ลงั อยากจะถามคุณหญงิ เหมือนกนั คณุ หญงิ ไดยนิ เหมอื นกันหรือ”
“ฉันไดยิน – ไดยินการพูดระหวางมันกับคุณ แตตอนนั้นมันเลือนๆ รางๆ ไมแนชัด
คลา ยๆ ตกอยใู นหวงฝน อยา งไรพกิ ล”
“คุณหญงิ ไดย นิ อยา งไร?”
เขาถามโดยเร็ว จอ งตาเขมง็
“แปลกมาก...มันพูดดวยภาษาอะไร ฉันก็ไมอาจบอกไดเหมือนกัน แตรูสึกวาจะเขาใจ
ไดดีที่สุด...มันมากลาวคําอาฆาตมาดรายเรา บอกวาเราลวงล้ําเขามาในดินแดนของมัน และเรา
จะตอ งตายทง้ั หมด – ใชไ หมรพินทร ฉันเขาใจอยา งน้ถี ูกตองหรือเปลา ”
รพนิ ทร ไพรวลั ย กดั ริมฝป ากแนน ขนลุกซขู น้ึ ท้ังกายอยา งไมรูสึกตัว ถูกแลว ดารินตก
อยูใ นสภาวะเดียวกันกับเขาทุกอยาง น่ันคือไดยินและเขาใจในส่ิงที่ไอผีตายซากพันปพูดตรงกันทุก
อยาง
“ไดยนิ วา มนั พูดเชน ไรตอ ไปอกี บาง?”
“มนั บอกวามนั คือ มนั ตรัยแหงนิทรานคร”
“พยายามนึกอีกที เปรียบเทียบกับความฝนของคุณหญิงในคืนหนึ่ง มันเปนลักษณะ
เดียวกันกับนักบวชโลน ที่ประกอบพิธีกรรมเดินนําหนาขบวนเสด็จของนางพญา ผูน่ังมาบนเสล่ียง
คานหามนนั่ หรอื เปลา ”
“ใชแ ลว คนเดียวกนั !!”
นักมานุษยวิทยาสาวรองออกมาอยา งสะดุงผวา
จอมพรานขบกรามนูนเปนสัน กวาดมองไปยังความมืดรอบดาน แลวเคนหัวเราะ
ออกมา
“ถา เชนนั้น มันก็คือ ปุโรหิตมันตรัย พอมดรายแหง ‘นครแหงความหลับ’ นครหนึ่งซึ่ง
เคยรุงเรืองอยูเมื่อกี่หม่ืนก่ีแสนปมาแลวก็ไมทราบ โดยมี พันธุมวดี เปนนางพญาผูครองนคร และ
เด๋ียวน้ี นครน้ันไดถลมจมหายไปแลวดวยกาลเวลา แตปุโรหิตมันตรัยมันยังอยู อยางนอยท่ีสุดก็ยัง
วนเวียนอยูดวยวิญญาณอันชั่วรายบาปหนาของมัน อาจอยูดวยความแคน ความพยาบาทมาดราย
ความมืดมัวอกุศล ซ่ึงจะมีสาเหตุมาจากอะไรก็ยังไมทราบ คอยปกปองหวงแหนเขตแดนของมันไว
โดยจองลางทําอันตรายตอทุกชีวิตที่จะเหยียบยางผานเขามา คลายๆ กับวา ใครก็ตามท่ีเขามายัง
อาณาเขตที่มันสิงสถิตอยูจะเปนผูมาเปนพิษเปนภัยตอมัน หรือสิ่งที่หวงแหนพิทักษไว ผมพอจะ
มองเห็นอะไรไดรางๆ แลว คุณหญิงครับ ขณะน้ีเราสองคนกําลังยืนอยูในโลกอันมหัศจรรยท่ีสุด
โลกท่ีเปรียบเสมือนเราฝนไป ทั้งๆ ที่ลืมตาต่ืนอยู และมีชีวิตเลือดเนื้อจริงในปจจุบันของเราเขาไป
เกยี่ วของ”
ดารนิ วราฤทธิ์ จอ งหนาเขาอยางตกตะลึง รอ งเสียงล่นั

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2393
“รพินทร! คุณรูไดอยางไร คุณเอาอะไรท่ีไหนมาพูดไดเปนตุเปนตะเชนนี้ ปุโรหิตมัน
ตรยั นางพญาพันธมุ วดี นามนม้ี าจากไหน?”

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2394

85

ตาคนู น้ั จอ งมองลกึ มาที่หญิงสาวเหมอื นจะพยายามเตอื นลงไปสคู วามทรงจํา ซึ่งบดั นี้
ภาวะอนั บีบคนั้ ทรมาน และสมองท่หี มุนวนไปดว ยเหตกุ ารณรา ย ทําใหม นึ งงเลอะเลือนไปหมด

“โปรดระลกึ ใหด ี นามชนดิ น้ีพวกเราไดแ วว มาสัมผสั ความรสู กึ และไดขบคดิ ใครครวญ
กันมากอ นแลว มนั ตรยั ปโุ รหติ พอมดราย และพนั ธมุ วดี นางพญาแหงนครหลบั ...พอจะนกึ ออก
แลวหรือยงั วา คณุ หญิงไดย นิ ทั้งสองนามนม้ี าจากไหน?”

ภายหลงั จากเอามือแตะขมับ เมมปากขมวดคว้ิ ทบทวนอยูอึดใจใหญ ดารินกล็ มื ตา
โพลง รองออกมา

“ฉันนึกออกแลว ! จรงิ ซิ เราเคยเอยอา งถงึ นามทั้งสองนก้ี ันมากอ นแลวในคืนหนึง่ ที่
พวกเราพากนั ตืน่ ข้นึ มาดว ยเหตุการณประหลาดๆ คณุ กบั พี่ใหญไ ดยนิ เสยี งฆอ ง กลอง เครอื่ งมโหรี
ลกึ ลับทล่ี อยมาตามลม สวนฉันน้นั ไชยยนั ตเปน คนปลกุ ข้ึนมาหลังเพอื่ น พรอ มกับความฝน ท่เี หน็
ภาพนางพญาเสดจ็ มาบนวอทอง แวดลอมไปดว ยขบวนพยหุ ยาตรา ภายหลังจากปรึกษาถกเถียงกัน
พี่ใหญเ ลาใหฟ ง ถงึ เร่อื งที่แงซายเคยเพอพดู เกย่ี วกับมายาวิน คมั ภีรมหาอบุ าทว มันตรัย ปุโรหติ และ
พนั ธมุ วดี นางกษตั รยิ  ซง่ึ มันมาสอดคลอ งกบั ความฝน ของฉนั และไชยยนั ตเขา ทกุ ประการ จนเรา
สนั นิษฐานวามนั จะตองเปน เหตกุ ารณเดยี วกนั คือนางพญาที่ฉันและไชยยนั ตเหน็ ในความฝน ควร
จะมนี ามเชน นน้ั รวมทง้ั เจานกั บวชโลน หรอื ไอผ ดี ิบนั่นดว ย”

“คร้งั แรก เราก็คิดกันวา มนั นาจะเปนเรอ่ื งเหลวไหล ไรส าระและอาจมองขา มไปเสยี
แตเ ดยี๋ วนค้ี ุณหญงิ รูส กึ บา งหรอื ยังวา มนั นา จะมีมลู ความจริงข้นึ มาแลว ?”

เคา หนาของนกั มานุษยวิทยางงงนั ไปหมด
“คณุ เอง มักจะเปนคนสงวนปากคําและไมคอยจะยอมพดู อะไรมากอ น เกยี่ วกบั เรอื่ ง
ชนิดน้ี มาครั้งนแ้ี หละท่ฉี นั ไดยินคณุ เริม่ จะมคี วามเหน็ ...”
หลอนกลา วเหมอื นรําพงึ จอ งตาไมก ะพรบิ
“คุณพอจะมองเหน็ เหตุผลในการสันนิษฐานมากกวา นห้ี รอื ”
เขาผงกศรี ษะลง
“ผมเห็นแลว และจะเสย่ี งตอ การผดิ พลาดเพยี งใดก็ตามในภาวะเชน น้ี ผมจาํ เปนจะตอ ง
เปดเผยความรูสกึ แทจ ริงสว นตวั ออกไป กอนอ่ืนผมอยากจะใหคณุ หญงิ ทบทวนไปถึงเหตกุ ารณใ น
คนื หนึง่ ท่พี วกเราเผชิญกับสัตวป ระหลาด ผมหมายถึงผีกองกอย คณุ หญิงพอจะจาํ ไดไ หมวา ในคืน
นน้ั มนั เกิดอะไรขึน้ บา ง?”
“ออ แนน อน ฉันจาํ ไดอ ยางแมนยําทเี ดียว เจา กองกอยตวั ท่เี รารูกนั ภายหลงั วา เปน
หวั หนา ฝงู ทั้งหมด ไดล อบเขาไปในแคม ปขณะทพ่ี วกเราหลับกนั หมด มันเขา มาลบู คลาํ ตัวฉนั ทาํ ให

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2395

ตอ งต่ืนโกลาหลกนั ขนึ้ ในทสี่ ุด เรากจ็ บั ตวั มนั ได มัดไวเพ่อื นจะรอพิสูจนตอนตะวนั ข้ึน แตพ อต่นื
ขนึ้ มา ปรากฏวา มนั หายไปพรอ มกบั แงซาย จนเปนผลใหเ ราตอ งออกติดตามแงซายมาจนกระทั่ง
เดย๋ี วน”ี้

ดารนิ พดู รวั เรว็ เต็มไปดวยความตื่นเตน กระตอื รอื รน
“แลวจําไดไหมวา เราชวยกนั ตรวจสอบรา งกายมัน?”
“ใช ฉันเปนคนตรวจเอง ซ่ึงกพ็ บวา มนั เปน สตั วแ ปลกประหลาดมหศั จรรยท่สี ดุ มนั ไม
มเี ลือด ไมมลี มหายใจ ไมมีชีพจรหรอื การเตนของหวั ใจ สามารถสมานแผลของตนเองไดอ ยาง
รวดเรว็ ราวกบั ปาฏิหารยิ  ไมว า จะเกดิ บาดแผลขึน้ เชนไร”
“ในความเห็นของคุณหญิง มันเปน สัตวห รืออะไร?”
หลอ นสน่ั ศีรษะ
“คุณก็รูอยแู ลว ฉนั ไมสามารถลงความเหน็ ไดในสง่ิ อันแปลกประหลาดผดิ ธรรมชาติ
นัน้ และไมเขา ใจมันอยจู นกระทัง่ เดยี๋ วน”้ี
“จําไดอ ีกไหมวา ขณะทเี่ ราลอ มดมู ันอยู มนั ไดส ง กระแสจติ เขาครอบงาํ แงซาย และพูด
ตดิ ตอกบั เรา ซงึ่ ในขณะนน้ั เราเขาใจวา แงซายสรางสถานการณล กึ ลับข้ึนเอง”
ราชสกุลสาวเมมรมิ ฝปากแนน ตาสวางวาว พยกั หนา
“จาํ ตดิ หอู ยทู กุ ประโยคทเี ดยี ว คําแรก...มนั รองวา ‘ชวยดว ย’ อนั หมายถงึ ใหเราชว ย
มนั ”
หลอ นกลาวอยางแชม ชา พยายามทบทวนความทรงจําทผ่ี า นมาไมน านน้ีนัก
“และคุณกับไชยยนั ตห าวา แงซายเลนตลก แตพวกเรากพ็ ยายามใหม นั พดู ผานแงซาย
ตอ ไป คาํ พูดของมันประหลาดมาก มนั บอกวา มนั ไมใชสตั วแ ละไมใ ชคน ไมไดม าเพอ่ื ประสงคราย
ตอ เรา แตมาเพอ่ื ตดิ ตอ ขอความชวยเหลือ คาํ พดู ของมนั เตม็ ไปดว ยปรศิ นาที่เราขบไมแตก มนั บอก
แตเ พยี งใหเ ราชว ยปลดปลอ ยพวกมนั ใหห ลดุ พนจากบว งกรรม กรรมอะไรของมันเราก็เดาไมถ กู
แลวขอรองใหเ ราบา ยหนาไปทางตะวนั ตก เพอ่ื เขาเขตนครแหงความหลบั ซึง่ เราจะไดรูความจรงิ
เอง หางเสยี งของมันทํานองคลายจะเตอื นใหเราทราบลว งหนา แลวเหมือนกนั วา หนทางนเ้ี ตม็ ไป
ดว ยอนั ตรายยง่ิ ซง่ึ เราจะตอ งตอ สูฟ น ฝา พยายามจะใหเ ราไปใหได และเดยี๋ วนีก้ ็ทาํ ไดจนสําเรจ็ คอื
ชกั จงู พวกเรามาจนได โดยวิธีเอาแงซายและแผนทเี่ ดนิ ทางของเราเขาลอ ”
“ไมม สี ่ิงทีจ่ ะมาทาํ ใหพ วกเราตายตามความหมายทีพ่ วกทา นเขาใจไดท งั้ ส้นิ ยกเวนสงิ่
เดียวเทา นนั้ คอื บญุ กศุ ล บาปเวรทุกขทรมานท่ีพวกเราไดร บั กค็ ือความไมร จู กั ตาย ถา เราตายเมอื่ ใด
เรากพ็ นกรรมเมอ่ื น้นั ...”
“ใชแลว ฉนั ยงั จาํ ได มนั พดู เชนนี้แหละ!”

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2396

“เราไมใ ชสัตว และเราก็ไมใ ชคน อกี ทั้งไมใชธ รรมชาตดิ วย! สงั ขารรางกายอนั นา
เวทนาของเราถูกบนั ดาลขึ้นดวยกฤติยามนตอันลล้ี ับ วญิ ญาณของเราถกู จองจาํ กกั ขังและวนเวยี น
ไมรผู ดุ รูเ กดิ ถกู กาํ หนดใหสงิ สูทรมานอยใู นรา งน้ีจนกวา กฤติยามนตน น้ั จะถูกทาํ ลายลางไป...”

รพนิ ทรพึมพํา ทบทวนถอยคําท่เี ขายังจําไดแ ละกอ งอยูในหูขณะนี้ออกมา ดารินขนลกุ
เกรยี วขึน้ ทั้งตวั จนตอ งเอามอื ลูบขยีแ้ ขน

“จาํ ไดไ หมครับ มนั พดู เชน นี้”
“มนั กอ งอยใู นหูของฉันทเี ดยี ว!”
หลอนรบั ดว ยความรูส กึ รอนๆ หนาวๆ
“ขณะนนั้ เรางงและไมเขาใจ แตเ ดย๋ี วนพ้ี อจะเหน็ อะไรเปน เลาๆ ขึน้ มาบางหรือยัง”
สหี นา อนั ขาวเผือดของดารนิ ยงั ฉาบอยดู ว ยแววพศิ วงระคนขนพองสยองเกลา เชนนน้ั
“ฉันยังมดื อย”ู
“ลองพยายามใครค รวญใหด ที ส่ี ุด นกึ ซิ ไอผกี องกอยพยายามจะใหเ ราชวยเหลอื อะไร
มัน?”
“คลา ยๆ กับวา มันตอ งการใหเ ราชวยลางเวทมนตรอ าถรรพณอ ะไรสกั อยาง ทเ่ี ปนชนัก
ตรงึ มันอยงู น้ั แหละ อยา งนัน้ หรือเปลา?”
“คราวนี้ยอนมาถงึ เหตกุ ารณท ี่เราเผชญิ อยูห ยกๆ ตามทไี่ อผีดิบพันปนน่ั กลาวคําอาฆาต
มาดรายเราไว มันสอดคลอ งกันไดไ หม”
“ฉันนึกออกแลว!”
ดารนิ รอ งขน้ึ ดว ยอาการต่ืนประหวนั่
“อาถรรพณเ วทของไอผตี ายซากตัวนนั้ นนั่ เอง พวกกองกอยชกั นําเรามาเพ่อื ให ‘ชวย’
มนั ซ่งึ เรากย็ ังไมรูชัดลงไปวา จะชว ยไดอ ยา งไร ทางไหน ขณะเดยี วกนั ไอผ ีดิบพนั ปน่ันก็เลยถือวา
เราเปนศัตรซู ่ึงจะตองสกัดกน้ั ทําลายลา งเราเสยี กอน ทัง้ ๆ ทีเ่ ราไมเ ขาใจอะไรเลย และเดาไมถ กู วา
มันเกย่ี วของผกู พนั กนั อยางไร ยกเวน แตจ ะสรุปความเหน็ ในขณะนี้ไดอ ยา งเดยี ววา พวกกองกอย
เหน็ เราเปน มติ รท่จี ะมาเพ่ือชว ยเหลอื แตไอผีดบิ ตายซากนนั่ เหน็ เราเปน ศตั รู บางทีจะเปนเพราะการ
มาของเราขัดตอ ผลประโยชนข องมันนน่ั เอง”
จอมพรานหวั เราะกราวๆ ในลาํ คอ
“ไมใชบ างที แตม ันตองขัดกนั อยางแนน อนที่สุด มนั จงึ จองจองลา งทาํ ลายพวกเราอยู
ในขณะน้ี ระหวา งมันตรัยกบั สิ่งทีเ่ ราเห็นในรา งของสตั วป ระหลาดกองกอย จะตอ งมีอะไรผกู พนั
กนั อยอู ยา งลล้ี บั ฝา ยหน่ึงยดึ ครองอาํ นาจ และอีกฝา ยหนึ่งตกอยใู ตอาํ นาจ ฝายหลงั ไปชักพาเอาพวก
เรามาเพอ่ื หวงั จะใหช ว ย ฝา ยแรกกเ็ คยี ดแคน พยายามขัดขวางไว สว นสาเหตแุ หงการผูกพันน้นั ยงั
เปน ส่ิงล้ีลับดาํ มดื อยู ซ่ึงถา เราไมต ายเสยี กอน มันกต็ อ งกระจางชดั ออกไปแนว า อะไรเปน อะไร ทีนี้
ยอ นกลับไปถงึ เหตุการณใ นคนื นั้นอีกครงั้ ระหวางที่คณุ หญิงกบั พวกเราคนอน่ื ๆ กาํ ลังมุงดูอยูที่

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2397

กองกอยตวั ท่ีเราจบั ได ผมกบั คณุ ชายกไ็ ดเลา ใหฟ งแลว วา เราเพยี งสองคนทสี่ ังเกตเห็นแงซายยนื
หา งกลมุ ออกไปทางหนึง่ ในลกั ษณะภวังคเลือ่ นลอยเหมอื นตกอยใู นหว งสะกด จงึ เดนิ เขาไปดู แลว
ก็ไดย นิ ประโยคหรือวลแี ปลก...ท่พี ึมพําออกมาจากปากของแงซาย และนั่นคอื ทม่ี าของคําวา มายา
วนิ มันตรยั และพันธุมวด”ี

“ลองบอกใหละเอียดซิวา แงซายพดู อยา งไรบาง”
หลอนถามเรง มาอยา งกระหาย
“นอกจากประโยคเหลาน้นั ทห่ี ลดุ ออกมาในลักษณะเหมอื นมีอะไรมาบงั คบั ใหพ ูด โดย
ไมรูตวั แลว แงซายกบ็ อกถงึ ภาพท่ฝี น เห็นไป ตามทคี่ ณุ ชายไดน ํามาเลาตอใหพวกเราทุกคนฟง แลว
คุณหญิงเองกไ็ ดยนิ อยูดว ย”
“มันยงั ไมก ระจางชัดนกั ในคําเลา ของพี่ใหญ ถาเปนไปได ฉนั อยากจะไดย นิ ท่ีแงซาย
พดู คําตอคาํ ประโยคตอประโยคทีเดยี ว เพอ่ื จะไดน ํามาประกอบขอสนั นิษฐาน คุณจาํ ไดทุกถอยคํา
ของแงซายท่พี ดู ไวห รอื เปลา”
“จาํ ได โปรดฟง ใหด ี ตอ ไปนเ้ี ปนคาํ พดู ของแงซายท่ีผมและคณุ ชายไดย ินพรอ มกนั
‘ผมเหน็ ปราสาทโบราณหลังหนึ่งสรางดว ยศิลาแลง ใจกลางคหู าหองใหญอนั ปรักหกั พงั เปนแทน
หินออนสดี ําสนทิ เหนือแทนหนิ นน้ั หบี ศพใบหนง่ึ ประดษิ ฐานอยูเ ปนหีบทท่ี าํ ดวยแกว ผลกึ
โปรงใส รางของสตรีนางหนึ่ง นอนสงบนิ่งอยูในหีบนน้ั ประหน่งึ จะจมอยใู นหว งนิทราชัว่ นิรันดร
ถกู ละ นางควรจะอยใู นความหลบั เพราะรา งกายของนางมไิ ดเนา เปอย หรอื แหงเกราะตามสภาพของ
ซากศพ หากแตอ่ิมเอบิ เปลงปลง่ั ประดุจกหุ ลาบแรกผลริ บั กบั นาํ้ คาง และแสงเดอื นเพญ็ ฉะน้ัน ความ
งามของนางไมมคี าํ ใดเปรียบได นางแตงกายอยา งนางกษตั รยิ  นา ประหลาด ท่ีริมฝป ากอันจิม้ ล้มิ ดจุ
กลบี กระจับของนางอาบอ่ิมไปดว ยสีแดง สีของเลอื ดสด!’...”
ดวยการที่ส่นั เทา ดว ยแววตาที่ตืน่ กระหายตอ เร่ืองราวทีไ่ ดยนิ ขดี สดุ ดารินซักมาแทบ
ไมหายใจ
“แลวยังไงอกี ?”
“ ‘ใตแ ทนที่นางนอน เปน โพลงคูหา คมั ภรี เ ลม หนึง่ ทาํ ดว ยหนังของมนุษย มีกรชิ อกี
เลม หน่ึง ปก ทะลุคัมภรี ต รึงตดิ อยูก บั พน้ื มอี ักขระจารกึ ไวต ามพื้น และโพรงผนังภายใตทุกดา น’ ...
นี่คอื ขอ ความทั้งหมดท่ีแงซายพูด โดยบอกวา ภาพทัง้ หมดเหลานเ้ี ปน ภาพท่มี องออกไปเหน็ ใน
ขณะท่ีเขาภวงั ค แลว มนั กต็ รงกนั กบั ภาพฝนคณุ ไชยยนั ตเขาอีก โดยทีค่ ณุ ไชยยนั ตกย็ งั ไมด บั้ ฟง
เรือ่ งราวน้ีมากอ น”
“กรชิ ปก ตรงึ คัมภีรทาํ ดว ยหนังมนษุ ย อยใู ตแทนทนี่ างพญาองคน ัน้ นอนอย”ู
หญิงสาวพมึ พาํ หรม่ี านตาลง
“แนนอนละ ถานางพญาองคนั้น มีชอื่ วา พนั ธุมวดี ถาเจา ปุโรหิตนั่นคือมันตรยั คมั ภีร
เลมน้ันก็คือมายาวนิ นน่ั เอง”

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2398

“ขณะนี้ เรากาํ ลังชวยกนั ประตดิ ประตอภาพอยู จากส่งิ ทเี่ ราระแคะระคายหรือแววมาที
ละอยาง การสนั นษิ ฐานหรอื สมมตฐิ านคณุ หญงิ สองความคิดยอ มดกี วาความคิดเดยี ว”

“ถาจะใหฉ นั เดาหรอื สันนษิ ฐาน ก็ขอผูกเรอ่ื งวา ผูท ีป่ ก กรชิ ตรงึ ไวกับคมั ภีรห นังมนษุ ย
ใตแ ทนอนั มรี างของนางพญาพันธุมวดบี รรทมอยู กค็ ือปุโรหิตมนั ตรยั น่ันเอง และคมั ภีรอ นั นน้ั
แหละ คืออาถรรพณเ วทอนั เตม็ ไปดว ยมหทิ ธิอาํ นาจบันดาลความลี้ลบั ซอนเงื่อนทกุ ส่งิ ทกุ อยางขึน้ ”

หลอนกลาวอยางพยายามใชท กุ เซลลใ นสมองใหเ ปนประโยชน นยั นต าฉาบไปดว ย
แสงแหง ความคิดฝน พยายามจะอานรหสั อนั ล้ีลบั ออกไปใหได

“มนั มีอาํ นาจอยางไรนะ คมั ภรี เลมนน้ั ? ลกั ษณะของกรชิ ทีป่ กอยู ก็นา จะแปลวา..สาป
กาํ กับตรงึ ไว เพ่ือใหเกดิ ผลประโยชนอะไรสักอยางหน่ึง และทาํ ไมพนั ธุมวดีจึงตองนอนหลับอยใู น
โลงแกว แบบเจา หญิงนิทราเชน นั้น เธอตายหรอื เปลา จะมีโอกาสตนื่ ข้นึ มาอีกไหม พวกผีกองกอย
ตกอยูในอาํ นาจของคัมภรี นน้ั อยางไร ลกั ษณะไหล และทีม่ นั ตองการใหเราชว ยแกไ ขปลดปลอย เรา
จะทาํ โดยวธิ ใี ด...”

ครน้ั แลว กจ็ องตาเขา ถามเหมือนกระซบิ วา
“รพินทร คณุ จะทําอยางไร สมมตวิ า ถา เราไปพบเหน็ ภาพที่แงซายและไชยยนั ตฝน นี้
เขาจรงิ ?”
“กค็ ณุ หญงิ ละ?”
“ฉนั นึกไมออกเลย”
“สิง่ ที่ผมจะทาํ ไดก็คือ ถอนกริชเลมนัน้ ออก โยนคัมภีรเ ขา กองไฟแลว ดูซวิ าอะไรจะ
เกดิ ขึ้น และบางทอี าจเปน ความคิดชนดิ นขี้ องผมก็ไดทที่ ําใหเราถกู สกัดกนั้ ปองรา ยอยใู นขณะน”้ี
“สงสัยวา เราจะตกเขา มาในนครตอ งสาปเสยี แลว คณุ คดิ อยา งน้นั หรือเปลา?”
พรานใหญแ ยกเข้ียว กวาดตาไปรอบๆ ในความมืดมดิ
“ไมใชเ พิ่งคดิ หรอก แตคดิ มานานแลว เวน ไวแตว า ไมก ลาพูดเทา นนั้ อาณาจกั รที่เรา
หลงเขามาน.้ี ..เคยเปน เมืองคนมากอน นานนมมาแลวสักเทา ใดกส็ ดุ ทจี่ ะเดาได แตเด๋ยี วนม้ี นั
กลายเปน แดนผดี ิบ หรอื มิฉะนน้ั ก็แดนของวิญญาณอนั บาปหนาทวี่ นเวยี นไมรูผุดรเู กดิ ตัวการ
สาํ คัญทส่ี ุด ซงึ่ ทําตวั เปนศตั รกู ับเรากค็ ือมนั ตรยั ปโุ รหติ ทีป่ รึกษาผทู รงอาํ นาจของอาณาจกั ร ซง่ึ
สมยั หน่ึงมนั กเ็ ปน มนษุ ยปุถชุ นธรรมดาคนหนึ่ง แตเ ดย๋ี วนม้ี ันเปน อะไรกส็ ดุ ท่จี ะบอกได อนั ทจ่ี รงิ
เราจะไมมโี อกาสพบเหน็ กับสง่ิ ประหลาดนี้เลย ถาไมใ ชเ พราะไอพ วกกองกอยชักนําเรามาดว ย
วัตถุประสงคทเ่ี รารูแตเ พียงวา มนั ตอ งการใหเ ราชว ย”
ตา งเงยี บงนั กนั ไปชั่วขณะ ดว ยความรูส กึ นกึ คดิ ทีไ่ มอาจบรรยายได ณ บดั น้ี ความ
ประหวน่ั พร่ันพรึงสยองกลัวตางๆ ของดารินคลีค่ ลายลงไปแลว กลายมาเปนความพศิ วงต่นื เตน
ตองการรูและศึกษาคนควา ออกไปใหไ ด

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2399

ดนิ แดนแหง ความลี้ลบั มหัศจรรยน้ี ไดค อ ยๆ ถูกคนพบเปด เผยออกไปทุกขณะแลว
เฉพาะหลอ นกบั พรานนําทาง ซงึ่ มาหลงและเผชญิ อยูด ว ยกันเทา นนั้ นา เสยี ดายเหลือเกินท่ีคิดไปถึง
พวกพอ งซ่ึงยงั ไมทราบวา พลัดพรากกระจัดกระจายเปน ตายรา ยดอี ยูทใ่ี ดบาง และมาตรวาคน
เหลา นนั้ ยงั มชี วี ิตเหลือรอดอยูได เขาเหลา น้นั จะพบเงือ่ นงาํ ลา้ํ ลึกของมนั อยา งเชนทีห่ ลอ นกบั
รพนิ ทรพ บนไี้ ปบา งไหม

“ถาเชน น้ัน เปน ไปไดไ หม หลกั ฐานเครอ่ื งใชข องมนุษยส มัยหน่ึงทเี่ ราพบกนั หนา ถาํ้ ก็
คือหลกั ฐานของมนุษยใ นนครนนี้ ั่นเอง”

ในทีส่ ุดหญงิ สาวก็ถามข้ึน วญิ ญาณของนกั ศึกษาคน ควา กลบั คืนมาเปน ของหลอนอกี
คร้ัง มนั หมายถงึ สตสิ ัมปชัญญะอนั มั่นคงแนวแน กอปรไปดว ยวจิ ารณญาณซ่ึงหลกี พนจากการตก
เปนทาสของความกลวั ทจ่ี ับใจอยู

“ก็อาจเปน ไปได”
“มันมีความเปน มาเชนไรหนอ เปน นครทเี่ กดิ ขน้ึ ในยคุ ใดเหมอื นปอมเปอี หรือเหมือน
บาบิโลน หรอื อยางไร”
หลอ นเอยเหมอื นราํ พงึ
“มหศั จรรยเ สยี ยิ่งกวาปอมเปอี หรือบาบโิ ลนเสยี อกี เพราะวานครเกาแกเ หลานัน้ เหลือ
ไวเ พยี งซากอนั เปนวตั ถโุ บราณใหค นรนุ หลังพบเทาน้นั แตนทิ รานครเหลือความอาถรรพณอ นั
เลวรา ย เหลอื มนตมายาอันนา สะพรงึ กลัวที่สดุ สําหรบั เปน พษิ เปน ภยั ตอชีวติ ใดก็ตามทจ่ี ะหลงเขา
มา มนั เปนแดนสนธยาทเี ดยี ว ผมไมอยากจะคดิ วา นทิ รานครทั้งอาณาจกั รไดต ายไปแลว แบบบาบิ
โลน มันจะตองยังไมต ายเหมอื นอยางทเ่ี จา ผกี องกอยพดู นั่นแหละ หากแตเ ปลย่ี นแปลงสภาพไป
เทา น้นั และแมกระท่งั ปรากฏการณของเจา ปุโรหติ มนั ตรัยท่เี ราเหน็ กจ็ ะตอ งเปน ลักษณะชนดิ หนง่ึ
ที่ไดถ ูกเปล่ยี นแปลงสภาพไปจากความมีชวี ิตเปนอยูเดิมของมัน”
มีหลายปญ หาเหลือเกินทีเ่ กิดซอนประดังประเดขน้ึ ในสมองของหมอดารนิ จนกระทง่ั
มนึ ต้อื ไปหมด
อะไรทท่ี าํ ใหน ครนี้ถลม ลมสูญหายไปจากสายตาของมนษุ ย และกลายสภาพมาเปน
เชน นี้
มนุษยอ นั เปนเจาของอาณาจกั ร เปน ชนเผา ใด สบื เชอื้ สายมาจากไหน ในรอบ
วิวัฒนาการท่เี ทา ไรของมนษุ ยชาติ
พันธุมวดี นางพญา หรืออกี นัยหนง่ึ ราชนิ ผี ูค รอบครองอาณาจกั รผูเลอโฉม (ตามภาพที่
หลอนเห็นในฝน ) ฟง ตามกระแสเสียงสาํ เนียงนาม มันกระเดียดไปทางตระกลู มอญ เขมร เทา ที่
พน้ื ฐานการศกึ ษาชาติพงศว ทิ ยาของหลอ นจะประเมินเอาได นางเปน ชนเผา มอญ เขมร อนั เปน
เจาของถ่ินสุวรรณภูมเิ ดิมกระนน้ั หรอื ถาจะมองยอนตน ไปหาประวตั ิศาสตรในยคุ ดังกลาว มนั ก็

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2400

คา นกบั ภูมิประเทศสถานถ่ินอนั แวดลอ มอยู เพราะถา เมืองน้เี คยมีอยจู ริง มันกต็ อ งเกาแกนานนม
กอ นท่ีประวัตศิ าสตรจะศกึ ษาคนพบได แตถา จะบกุ ลกึ เขา ไปยงั สมยั ตน แหงมนษุ ยช าตดิ ึกดําบรรพ
หลกั ฐานทางอารยธรรมท่ีคน พบกค็ านไวอกี เพราะยุคตนเปนยคุ หนิ นิทรานครในภาพฝนของ
หลอนมีความรุงเรอื งรองมาแลว

หลอ นแสดงความคิดเห็นนใี้ หพรานใหญฟง อยา งงนุ งง
“ผมไมมีความรูจะมาชวยคุณหญิงวินิจฉัยหรือคนควาไดในเร่ืองประวัติศาสตร
โบราณคดี หรือมานุษยวทิ ยา...”
จอมพรานตอบแผวต่ํา ใบหนาของเขายามนี้กระทบแสงไฟจากในกอง แลดูมันเครียด
คลํ้าราวกับภาพปน ของหินทง่ี อกอยใู นทะเลทราย
“แตผ มเชอ่ื อยใู นหลกั ของศาสนา ทีว่ า โลกของมนษุ ยเราเกดิ แลว และดบั แลว ไดห ลาย
ครัง้ หลายหนโดยไมจ าํ กัด และในโลกมีทัง้ มุมและเส้ียวสวนที่มนษุ ยเ ราไมส ามารถจะสาํ รวจพบได
ปรโุ ปรง แมจ ะเขา ใจเอาเองวา สาํ รวจไดห มดสิ้นแลวกต็ าม เวน เสียแตว าเราจะพิจารณาวา...
กรรมฐานหรือฌานของพระโสดาบนั เปนเร่อื งเหลวไหล และถาจะหนั มาทางทฤษฎตี ามหลกั ศาสนา
ของผมดงั กลาวน้ี ผมก็อยากจะพูดวา นิทรานครทเี่ รากําลังเผชญิ กับอภินหิ ารอทิ ธิฤทธิ์ของมันอยูน ่ี
จะใชก ารสันนษิ ฐานตามหลักของโบราณคดี เพ่อื อนมุ านคนหาอายุกาลเวลาของมัน ยอมเปน ไป
ไมได ตราบใดก็ตามทเี่ ราไมส ามารถจะบอกไดว าไกเ กดิ กอนไข หรือวาไขเกดิ กอนตัวไกก ันแน มนั
เปนปญ หา ‘อจนิ ไตย’ คอื พน ความคดิ บางทอี กี สกั ประมาณ ลานๆ ปขา งหนา อาจมีมนษุ ยชาตชิ าย
หญงิ สองคน คนหนง่ึ ชือ่ รพนิ ทร ไพรวัลย อีกคนหนงึ่ ชอื่ หมอ มราชวงศหญงิ ดารนิ วราฤทธิ์ มาหลง
ปาดว ยกันอยา งนอ้ี กี ก็ได คือเหตุการณพ ฤติภาพนน้ั เวียนกลบั มาซา้ํ เมอ่ื ถึงรอบวาระของมนั
เพราะฉะน้นั นครน้ีอาจเปน นครของชนเผา ทีน่ กั มานษุ ยวทิ ยาขนานนามเรยี กวา มอญ เขมร ก็ได แต
เปน เผามอญ – เขมร รอบกอนๆ ทป่ี ระวตั ศิ าสตรจะหมนุ กลบั มาซา้ํ รอยเดมิ ซงึ่ ไมรวู า กีบ่ รรพ
มาแลว ”
หลอ นจอ งเขาอยา งพินจิ ตาเปนประกาย
“แนวความคิดของคณุ แปลกมาก ฉันเพ่ิงจะไดย นิ เปน ครัง้ แรก และยอมรับวา ...มนั ชวน
ใหนาคดิ เหมือนกัน ทั้งๆ ท่มี นั พน ความคดิ และปราศจากขออางองิ ”
“ไมม ีอะไรเปน หลักฐานอา งองิ เพื่อจะทําควิ อีดตี ามหลักของนกั ทฤษฎไี ดเ ลย ตง้ั แตเ รา
ออกเดนิ ทางจากหลม ชา งมาแลว ”

หญงิ สาวหมนุ ตัวจากทนี่ ่ังเคยี งขนานกบั เขา หนั หนาออกไปดานตรงขา ม เอนหลังพงิ
หลัง กระซบิ วา

“แบงรัศมกี ารรบั ผดิ ชอบคนละครึ่งนะ ฉันจะระวังทางดา นน้ี คณุ อกี ดานหนึ่ง”
“ตกลง ถาเห็นผมน่งิ ไป ก็ลองเขยาปลุกดว ย”

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2401

“งวงมากไหม?”
“เพลียเหลือเกนิ ”
เสียงพมึ พําตอบมาแทบไมเ ปน ถอ ยคาํ
“ถา ฝนไมไ หว กไ็ มเ ปนไรนะ อกี ไมน านกจ็ ะสวางแลว ฉนั อยยู ามเอง”
หลอ นบอกมาอยางเหน็ ใจ เสยี งเขาหาวพรอ มทงั้ ถอนหายใจเฮือกแลว ก็ไมไดเ อยคําใด
มาอกี
เวลาผานไปในความเงยี บเชยี ว หนาววิเวกนั้น ตอมาหญงิ สาวทดลองขยับตวั ออกหาง
จากการพงิ เอาหลงั ยนั กนั ไว รางของพรานใหญก็งว งงบุ ตะแคงลงไปคูก อดปน อยา งไมรสู ึกตวั ดา
รนิ เอาหลงั มอื แตะแผว เบาทใี่ บหนานน้ั พิศดเู พื่อนยามยากของหลอนอยางสงสาร หลอ นรูวาเขา
เหน็ดเหนื่อยหนักกรากกรําจนเกินสภาพทร่ี า งกายจะทนทานได จึงตกลงใจทจ่ี ะปลอยใหนอนพกั
โดยไมร บกวน
ณ บัดนี้ สติและกําลังใจของหลอ นกลับคนื มาแลวอยางเขม แข็งมน่ั คงทสี่ ุด พรอมที่จะ
เผชญิ กบั ทกุ สง่ิ ทุกอยางโดยอสิ ระ
ขออยา งเดยี ว อยาใหล กู ปน ดา นเทา นัน้ !

ไชยยนั ต อนนั ตรัย คนื ความรูส กึ ข้นึ มาทีละนอ ย ใครคนหนึ่งกําลงั เรยี กชอ่ื เขา พรอ ม
ทงั้ เขยา พลิกใบหนาอยไู ปมาจากความสาํ นึกอนั ขาดๆ หายๆ เลอื นรางเหมอื นคนทีเ่ พ่งิ ฟนขนึ้ จาก
ยาสลบ อดีตนายทหารหนมุ รูสึกเหมือนเคลม้ิ ฝน เหตกุ ารณห ลายชนิดสบั สนอลเวงอยใู นมโนภาพ
จนสดุ ท่จี ะจาํ แนกได

ครัง้ แรกคลา ยๆ กับตนเองกาํ ลงั เลน กอลฟ พนันเดิมพนั สงู ล่วิ อยูกบั เพ่ือนนายทหาร
เหตกุ ารณมนั กําลงั เขา ดายเขา เขม็ และเครียดหนกั ตอ มากร็ สู กึ เหมอื นกบั วา กําลังฝกกระโดดรมดง่ิ
พสธุ าคร้ังแรกในชวี ิต ถูกครฝู ก ถบี หลงั ลอยละลว่ิ ปะทะอากาศวูบลงมา ไดย นิ แตเสยี งตนเองสวด
มนตภ าวนาสน่นั หวน่ั ไหวอยคู นเดยี วกลางมา นอากาศ ที่กระแดว ดิ้นแหวกวายลงมานัน้

อกี ขณะจติ หนงึ่ ก็เปนภาพสมยั ยงั เปน นักเรยี นนายทหารอยทู ีแ่ ซนดเ ฮรส ท แบกปนเดนิ
ตบเทา ฝกแถวเหน็ดเหน่อื ยจนแทบจะลมลงขาดใจตาย

ภาพเหลา นั้นมนั ซอนกนั อยเู หมือนภาพยนตรทฉี่ ายทับกนั บนจอเดยี ว ในโสตประสาท
ก็ลั่นออื้ องึ ไปหมดราวกับนรกโลกนั ตรทงั้ ขุมเขาไปประดงั สง เสียงแซอยูในแกว หู สมองมนึ งงถวง
หนกั

นีเ่ ขาคงจะฉลองปใหม หรอื มิฉะนั้นกค็ รสิ ตมาสกบั เพอื่ นฝูงทีใ่ ดท่หี นงึ่ แลว กด็ ื่มจน
เมาทส่ี ุดของความเมา อันเปน นสิ ัยทีเ่ คยปฏิบตั อิ ยูเปนประจํา หลังจากนั้นกก็ ลบั มานอนแผฝน รา ยอยู
กลางสนามหญาในบา นของเขาเองกระมงั

“ไชยยนั ต! เปน ยังไงบาง...”

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2402

เสียงเรียกซา้ํ ซากถ่ๆี นนั้ แวว ชัดเจนเขามาในโสตของเขาเปน ลาํ ดับ จนกระทงั่ รสู กึ
เหมอื นวาผูเรียกอยใู นขณะนม้ี ีปากจอ อยูริมใบหู นาแปลกท่ีเสยี งเร็วปรอื๋ นนั้ เปนภาษาอังกฤษ และ
เปนเสียงผูหญงิ สาวใชท ี่จะมาปลกุ เขาในขณะทนี่ อนเมากล้งิ อยกู ลางสนามหญาหนาบานคงไมพ ดู
ฝรั่งแนน อน

บางทีอาจเปน แคธรนี เมียของไมค จงั เกลอร ทหารจัสแมก็ เพือ่ นของเขา
“เมรรี่ คริสตสมัส เค็ท ไอผ ัวซงั กะบว ยของเธอมนั หายหวั ไปไหนแลว ปาย! ไปลากมัน
มาน่ี มาดวลแกว กนั ใหถึงเชา เลย ไชยยนั ตย ังไมเ มาโวย !...โอย...นํ้า เหน็ แกพ ระเจา หรือผีหาซาตานก็
ได...ขอน้าํ สักแกว...”
เขาพึมพาํ แหบๆ ออกมาเปน ภาษาเดียวกนั ประโยคหลังมนั กลนื หายไปดวยเสยี งคราง
พยายามจะเปด เปลือกตาอันหนักอ้ึงข้นึ
“ไชยยนั ต! ไชยยันต! !”
เสียงเรยี กและอาการเขยา ปลกุ น้นั แรงย่งิ ขนึ้ พรอ มกับนา้ํ อนั เยน็ เฉียบ กช็ โลมรดมาให
ท่ีหนา
อดีตนายทหารปนใหญล มื ตาโพลงขน้ึ สิง่ แรกทเ่ี หน็ ในความสลัวมัวมนรอบดาน กค็ อื
ใบหนา ขาวเผอื ด และตาสผี กั ตบ ท่ีจอ งมาอยา งเรารอ นกระวนกระวาย หนา นน้ั หางจากเขาเพยี งศอก
เดียวในลกั ษณะกม
“เฮ! ยูไมใชเมยี ไอไ มคนห่ี วา ...”
เขารอ ง เสยี งตบี อยูในลาํ คอ
“เซอรเ ทนล่ี นอ็ ท!!...”
หญงิ ผวิ ขาวผนู น้ั ตอบนาํ้ เสยี งผากพอกนั ประคองตน คอเขาขึน้ วกั นํ้า ซึง่ ดเู หมอื นจะเอา
มาจากบริเวณใดบริเวณหนง่ึ ขางเคยี งรอบตวั น้ันเองใหด ืม่ ไชยยันตก ระเดือกกลนื แลว อาปากหายใจ
จอ งอยางมนึ ตอ้ื หาปลายไมพ บ
“ไชยยนั ต คุณกําลงั เพอ ...ละเมอ...”
“ฮู อาร ยู?”
“มา – รี – อา ฮอฟ – ฟ – มานน. ..”
สตรีผคู ุกเขาอยูตรงหนาลากเสียงเนน หนกั แชม ชาเหมือนจะใหก ารออกเสยี งนนั้ เขา ไป
ปลุกประสาททีย่ งั จับตนชนปลายไมถกู ของเขา
บดั ใจแหง การเบกิ ตาจองนน้ั เอง ไชยยนั ต อนนั ตรัย กเ็ รยี กรองสติสมั ปชญั ญะ และ
ความทรงจําทงั้ มวลกลับมาไดอยางพรวดพราด
เขาผงกกายขน้ึ อยางรวดเรว็ แตแ ลวกแ็ ยกเข้ยี วรอ งล่นั ออกมาดว ยความขดั ยอกปวด
เสียวทหี่ ลัง ตวั งอคูล ง มาเรยี จับตวั ไวแ นน กดใหน ่ิงอยกู บั ที่
“อยาเพิง่ ขยบั ตัว ไชยยนั ต คอ ยๆ กอ น...คณุ เจบ็ มาก ไมร หู ลังหกั หรอื เปลา ”

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2403

“เมย! ...”
ไชยยนั ตพ ดู ลอดไรฟนออกมาอยางยากเยน็ มอื ท้งั สองตะครบุ กาํ ยดึ ไวท โี่ คนขาของ
แหมม สาวเพ่ือนรว มทาง พยายามจะเงยตวั ขนึ้ อกี แตแ ลว กต็ องหนา บดู เบีย้ วดว ยความเจบ็ ปวดบอก
ไมถูกวาเจ็บทไ่ี หนบา ง มนั ตลอดทง้ั สรรพางคกายทเี ดยี ว ทนั ทีทกี่ ระดกิ กระเดย้ี
“ไปยังไงมายงั ไงกนั นี่ เราอยทู ี่ไหน?”
“นรก! ธรณีมนั สูบเราลงมา คุณพอจะรสู ึกตัวจาํ อะไรไดแ ลว หรอื ยงั ?”
เขากดั กรามแนน พยกั หนา ถามเรว็ ปร๋ือแทบไมห ายใจ
“เชษฐา นอย รพินทร แลวพวกเราคนอน่ื ๆ...?”
แทนคาํ ตอบ ภรรยามายของ ดร.ฮอฟมนั ผายมอื กวางออกไปพรอมกบั ยักไหล แลว ท้งิ
แขนทง้ั สองลงอยางส้ินหวงั ตา งคนตา งจองตากนั ไชยยนั ตมีความรสู กึ เหมอื นหวั ใจจะหยดุ เตน
แทบลืมความบอบชา้ํ สะบกั สะบอมที่ทรมานอยูในขณะนห้ี มดสิน้ ทรงตัว ตะเกยี กตะกายจะลุกข้นึ
ใหไ ด แตล ม ๆ ลกุ ๆ กะโผลกกะเผลกอยเู ชน น้ัน พรอ มกบั ความแปลบปวดท่ีแผซา นข้ึนมาอกี แหมม
สาวประคองปก ไว
“อยาพยายามลุกเลย ไชยยนั ต ถึงยงั ไงมนั กไ็ มม ปี ระโยชนหรอก เราสองคนกาํ ลงั ตกอยู
ในทีอ่ บั จน และยังไมมโี อกาสจะรถู งึ ชะตากรรมของพวกพอ งคนอื่นๆ เลยสกั นดิ เดยี ว”
“คุณไดร บั อนั ตรายอะไรบางหรือเปลา และไปยงั ไงมายังไง ถึงไดม าปลกุ ผมขึ้นได? ”
ไชยยนั ตถ ามเสียงแตกพรา
กไ็ ดย นิ เสียงหวั เราะข้ึนเบาๆ เรียบสนทิ เหมือนไมไดเกดิ อะไรขนึ้ เลย หรือมฉิ ะน้นั มนั ก็
เปนอาการเยน็ สงบของคนที่ปลงตก หมดความอินงั ขงั ขอบตอชีวติ ตนเอง
“ฉันตน่ื ข้นึ มา เหมอื นคนทเี่ พิ่งตน่ื จากความฝน อนั ปนเปอยางเดยี วกบั คุณนแ่ี หละ แต
กอ นหนา คุณสกั ชว่ั โมงมาแลว นอนกระดิกกระเดย้ี ตวั ไมไ ดอ ยพู กั ใหญ พรอ มทงั้ พยายามนึก
ทบทวนจนรูแนชัดวา สถานการณท่ชี วี ติ ไดเผชิญอยจู รงิ มันเปน เชน ไร ตอ จากนัน้ ฉนั กพ็ ยายามชว ย
ตวั เอง อยากคดิ วาไมม อี ะไรมากนัก เพราะมฉิ ะนน้ั คงไมลุกข้นึ มาได ถึงเดย๋ี วน้ีฉนั กย็ งั ไมม เี วลามา
สํารวจตัวเองเลยวา มนั เปน อยา งไรบา ง โชคดีมากท่พี บปน ตกอยขู า งๆ ตัวทนั ทีทต่ี นื่ ข้ึนมา ภายหลัง
จากสังเกตลทู าง ฉันกอ็ อกเดนิ เดาสุมมาตามปลองถาํ้ แลว ก็มาพบคุณนอนสลบอยูนแ่ี หละ ทแี รกนกึ
วา คณุ ตายแลว แตเหน็ ยังหายใจอยกู เ็ ลยพยายามแกไ ขขนึ้ มา”

ไชยยนั ตย กมอื ขึ้นกุมศรี ษะ แลวเหลยี วสาํ รวจไปรอบๆ ตวั อันพอจะเหน็ ไดร างๆ ใน
ระยะไมห างออกไปนกั มนั แวดลอมไปดว ยหลบื หนิ สูงๆ ต่าํ ๆ และซอกคหู าทซ่ี อกซอนเล้ยี วลดอยู
ไปมาเหมอื นทางเดนิ ในเขาวงกต อากาศขนอบั ช้ืนกรนุ ไปดว ยกลิน่ ตะไครนํา้

กอนทจ่ี ะเอย อะไรออกมา กเ็ หน็ มาเรยี เดาะวตั ถแุ ทง ยาวดํามะเมอ่ื มขึ้นมาไวใ นมอื ท้งั
สอง บอกตอ มาวา

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2404

“ไรเฟลของคุณ มันอยูในสภาพเรยี บรอยใชก ารไดด เี หมอื นกนั ฉันพบมนั กอนที่จะพบ
คณุ ตกคางอยใู นระหวา งงามหนิ หางออกไปซายมือน่ีไมม ากนกั ”

ไชยยนั ตเ บิกตางันอยูเ ชน นัน้
“คุณแกไ ขผมอยูนานไหม เมย?”
“สักหา หกนาทเี หน็ จะได รสู ึกเปนยังไงบา ง?”
เขากระดกิ กายอกี ครง้ั สํารวจตวั เอง แลวแยกเขยี้ วกัดฟน กรอด ตอสูกบั ความปวดยอก
แปลบเสียวไปตลอดทัง้ กาย ราวกับวากระดูกกระเดย้ี วจะแยกเคล่อื นออกจากกนั หมด แข็งใจเหนยี่ ว
แงโ ขดหินท่ีงอกอยขู า งๆ พยุงกายข้นึ มาทรงตัวคกุ เขา คอู ยู
“เหมือนใครจะเอาตะลุมพกุ มาตตี ง้ั แตหวั ถงึ เทา เลย แตค งไมเ ปนไรนกั หรอก รอให
ประสาทต่ืนตวั กวา น้ีอีกนิด บางทีจะดขี น้ึ ”
ชายหนมุ พดู อยา งทรหด ระคนไปกบั คํารามสาปแชงตอเหตุการณ พลางปลอ ยตัวลงไป
นอนพงั พาบควํา่ หนา กับพน้ื รองบอกมาอกี วา
“ชวยจบั ขอ เทา ผมกระชากที เมย กระชากใหแรงทีส่ ดุ พรอ มกันทงั้ สองขา งเลย”
“โอ! ไมไดหรอก กระดกู มนั จะเคลอ่ื น ประเดยี๋ วก็พกิ ารไปเทา น้ัน”
มาเรียรองโดยเรว็ แตไชยยันตส่นั หนา มอื ทั้งสองเหน่ียวแงห ินยดึ ไวแ นน ออกคําสั่งมา
เกอื บจะเปน ตวาด
“ทําตามท่ผี มสง่ั ! เร็ว! มันเปน วิธีเดยี วเทา นนั้ ท่ีคุณอาจจะชวยใหผมฟน จากการเปน งอ ย
อยใู นขณะน้ี หลังผมไมห ักหรอก เพยี งแคเ คลด็ เทา น้นั แตก ระดกู โคนขามนั เคลือ่ น ลุกข้นึ ยนื ไมไ ด”
แหมม สาวลังเลอยูอดึ ใจ พอไชยยนั ตร อ งเรงเตอื นมาอีกครงั้ หลอ นก็ตดั สนิ ใจ เดนิ ออ ม
ไปทางดา นปลายเทา เขา จับขอ เทา ทั้งสองแนน กระชบั ไวในองุ มอื อนั แขง็ แรง คอ ยๆ ออกแรงดงึ ที
ละนอ ย เสียงไชยยันตร องลั่นดว ยความปวด แลว ตะโกนสดุ เสยี ง
“กระชากเลย ใหแรงทสี่ ดุ !”
มาเรยี กระชากสดุ แรงเกิดเทา ทมี่ อี ยู เสียงกระดกู สว นใดสวนหน่ึงลนั่ กรวบ ไชยยนั ต
อทุ านกองออกมาอกี คร้ัง มอื หลุดจากแงห ินท่ียดึ เหน่ยี วไว นอนคว่าํ หนา ยาวสัน่ ดกิ ไปตลอดท้ังรา ง
แหมมสาวถลนั เขา ประคองเขาไว เขยาถามละลํา่ ละลกั อยา งตกใจ
“ไชยยนั ต เปน อยา งไรบาง”
นกั ผจญภยั ชาวกรงุ นอนหลบั ตากัดฟน แนน อยคู รู กค็ อยๆ พลกิ หงายตวั ขึ้น ลากขาอนั
เหยยี ดยาวแข็งทื่อท้ังสองงอพบั เขา มาอยางยากเยน็ เขางอและยดื ขาสลบั กันอยูเชน นน้ั สองสามครัง้
ดว ยการเคลอ่ื นไหวที่คลองขนึ้ แลวเหนย่ี วเอาตวั มาเรยี เปน หลกั ดงึ กายข้นึ น่งั จากน้ันกเ็ กาะหิน
คอยๆ พยงุ ทรงตวั ยืนตอ ไป โดยมเี พอ่ื นสาวตา งผิวประคองปกไว คอยรอ งถามสอบอาการอยู
ตลอดเวลา
“เอาละ ไมต อ งกังวลไปหรอก ผมพอจะเดนิ ไดแ ลว ถา ไดพ กั อุนเครื่องสักครู...”

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2405

เขาบอกพลางถอนใจเฮอื ก พยุงกายกะโผลกกะเผลกไปน่งั ทีแ่ งหนิ เอาไรเฟล .600 ไน
โตรฯ ที่มาเรียสง มาใหย ันพื้นไวแ ทนไมเ ทา ชัว่ คราว อีกมือหน่ึงยกขนึ้ ตบตน คอแรงๆ เพ่อื ปลุก
ประสาท

“มนั หมายความวา อยา งไรนี่ เราพลดั ปลองเหวลงมาใชไ หม?”
“กค็ งทาํ นองนนั้ แหละ...”
มาเรยี ตอบ แหงนหนาพยายามสาํ รวจทางขึน้ ไปยงั ดา นบน ซึง่ เปน ชอ งทะลุปรุโปรง
ราวกบั รงั ผ้ึง มีแสงสาดเปน ลาํ เขามารางๆ
“เทา ทีจ่ าํ ไดครงั้ สุดทาย ตอนที่เราแตกกระจายกนั อยา งสบั สน ขณะท่โี ขลงชางมันแลน
ตามเขามาถึงตวั ฉันว่งิ เหยยี บลงไปบนอากาศวางเปลา หลน ลึกลงมา จากนนั้ ก็หมดความรูส กึ ไป มา
ฟน อกี ทีพบตวั เองติดอยกู บั รากไม มันมดื เหลอื เกิน มแี ตแ สงสวางรางๆ ดา นบน ฉนั ก็พยายามเกาะ
แงหนิ ไตขนึ้ มา ระยะมนั สูงจากระดบั ทน่ี อนหมดสตอิ ยปู ระมาณ 10 เมตร แลวกถ็ งึ ระดบั อันมี
ทางเดินคดเคย้ี ว ซ่งึ เปนระดบั เดยี วกับทฉ่ี นั เดนิ งมมาพบคุณเขา นแ่ี หละ”
ไชยยนั ตก ดั รมิ ฝปาก พยายามคิดทบทวนความจํา
“ผมกเ็ หมอื นกนั รสู กึ ตัวครงั้ สุดทายวาพลดั รว งลงปลอ ง น่ีเราตกจากระดับเดมิ มาลกึ
สักเทา ไหร? ”
“ฉันตั้งคําถามนี้กอ นหนาคณุ แลว แตห นิ ใตแผน ดนิ เหลา น้นั มนั ไมย อมตอบคําถามฉัน”
ชายหนุมเอามอื ลบู คาง แหงนขนึ้ ไปมองชองโหวด า นบนศรี ษะ ซง่ึ มีแสงสลวั ลอดเขา
มาใหเห็น
“ผมคดิ วาเราไมควรจะหลนลงมาลกึ นักหรอก เพราะเรายังรอดชีวิตอยไู ด บาดเจบ็ เพยี ง
แคเคลด็ ขดั ยอกเทานน้ั ถาปลองเหวลึก ปา นนเ้ี ราคงแหลกเหลวไมมชี ้ินดแี ลว ”
เสยี งเพื่อนสาวตา งผวิ หวั เราะแปรง ๆ อยูในลําคอ
“ทแี รกฉนั ก็คดิ อยา งคณุ แตเด๋ยี วน้ยี ังสงสยั ”
“ทําไม?”
“ขณะท่ฉี นั กาํ ลังเดนิ งมอยู ชวงหนึ่งทผี่ านมาแลว กอนหนาจะพบคณุ น้ี ฉนั ไดย นิ เสียง
อะไรชนิดหนง่ึ ดงั อยูบ นเพดานเหนือหวั ขณะทคี่ ลานลอดมา ถา บอกคณุ อาจจะไมเ ชอ่ื กไ็ ด”
“เสียงอะไร?”
“น้ําไหลผา นแงห นิ แตมนั ดังอยูขางบน มลี าํ ธารใตดินซอนทับอยเู หนอื เราขนึ้ ไป!”
ไชยยนั ตอ ุทานล่นั ออกมาอยา งตกใจ ลืมตาโพลง
“จริงหรอื ?”
“ถาคณุ มแี รงพอ จะใหฉ นั พายอ นกลบั ไปฟงเสียงลําธารนนั่ ก็ได บางตอนท่ีฉันเดนิ มา
เปน ทางน้าํ ไหล บางแหง กล็ กึ เกือบถงึ อก ฉันนกึ ไมออกเหมือนกนั วา ขณะนเี้ ราอยูทไ่ี หน ต่ําลงมา
จากระดบั ที่เกดิ เหตุคร้งั สุดทา ยสกั เทาไหร แตค วามรสู กึ บอกตัวเองวามนั ไกลลิบ มีเหวอัน

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2406

สลับซบั ซอ นอยใู ตพนื้ ถาํ้ ทเี่ ราหนีโขลงชา งเขามา และเราพลัดตกปลอ งเหวนน้ั ลงมา อยา งนอยทส่ี ุด
คนทพ่ี ลดั เหว ก็มฉี ันกบั คณุ สองคน”

“โอว!”
“ฉนั กแ็ ปลกใจ ทําไมเราถงึ ไมต าย บางทเี ราอาจหลน ลงมากระทบสายน้ําของลาํ ธารใต
ดนิ แลวถกู พัดไหลหา งลกึ มาเปน ระดบั จนกระท่งั มาติดคา งอยตู รงตาํ แหนงท่เี รานอนอยกู ็ได”
นกั ผจญภยั ชาวกรุง กมลงมองไรเฟลทเ่ี ทา ยนั พืน้ อยู ใชค วามคดิ ดว ยอาการคลางแคลง
พศิ วงอยูอดึ ใจ ก็สายหนาอยา งไมเหน็ ดวย
“มันคา นกันอยูนะ เมย สมมติวา ถา เราตกลงมาบนสายนาํ้ และถูกพดั ไหลมาตดิ อยูท น่ี ี่
ไรเฟล ของเราจะไหลตามกระแสน้ํามาตกอยูขางตัวเราไดอ ยางไร มนั จะตอ งจมอยกู ับทใี่ นตําแหนง
สดุ ทา ยท่ีมนั ตกลงกระทบพน้ื คงไมไ หลคมู ากบั ตวั เราดว ยหรอก”
มาเรียยกั ไหล
“ฉันตอบเหตผุ ลคณุ ขอ นี้ไมได และยอมรับวามันเปน เรอื่ งมหัศจรรยท ี่สดุ แตกลาทา
พนนั ไดว า ถา คุณสามารถเจาะเพดานหนิ ทค่ี ลุมอยูเ หนือหัวเรานี้ขนึ้ ไปเปน เสนตรง คณุ จะไมพบกบั
ตําแหนง แรกทเ่ี ราพลดั รวงลงมาแนน อน บางท.ี ..”
หลอนเวน ระยะ ยิ้มแคน ๆ ตาเขยี วเขมเปน ประกายอยูในความมดื สลัว
“อาจเปนพระเจา กระมัง ทกี่ รณุ าสง ปนมาใหเ ราดว ย ภายหลังจากทท่ี รงชวยครัง้ แรก
ไมใหเราแหลกเหลวไป ทุกสงิ่ ทกุ อยา งทเ่ี ราเผชญิ อยนู ี้ ฉันไดพ ยายามคดิ พยายามหาเหตผุ ลมากอน
แลว แตพ น ปญ หาพน ความคิด”
“แลวคณุ คิดหาคาํ ตอบบางแลว หรอื ยงั วา พวกเราคนอื่นๆ ตกอยูใ นสภาพไร ที่ไหน?”
“ฉันไมกลาคิดหรอก ไดแ ตภ าวนาวงิ วอนพระผูเปนเจา ขอใหทรงคุมครองคนเหลานั้น
ไว ใหเ ขาแตละคนไดม ีลมหายใจอยตู อไป เพ่อื ตอสกู บั เหตกุ ารณปญหาอยางที่เราเผชญิ อยูใ น
ขณะน”ี้
มาเรียตอบพรอ มกับหัวเราะเนอื ยๆ อยูในอาการเดมิ สังเกตไมไ ดวา ความรูสกึ ของ
แหมมสาวในขณะนเี้ ปนอยา งไร หรอื ถา จะรูชดั ประการเดียวในสายตาของหนมุ ไทยก็คอื นกั ผจญ
ภยั สาวเลอื ดเยอรมันผสมฝร่ังเศสผนู ้ี เยอื กเย็นมั่นคงยิ่งนกั
เหตุการณค บั ขนั ขดี สุดทเ่ี ผชิญอยูใ นขณะน้ีอยา งไมรูอ นาคต ไมไดทาํ ใหหลอ นสะทก
สะทานเลย ผดิ กับเขาซ่ึงรอนรมุ กระวนกระวายราวกบั ถกู ไฟเผา
ชีวติ หรอื หนทางรอดสาํ หรบั ตนเองไมเปนสิ่งทีไ่ ชยยนั ตค ํานงึ ถงึ นัก แตไ ปหนกั อยใู น
ความทกุ ขกังวลหวงถงึ เพื่อนรว มตายทั้งหลาย โดยเฉพาะอยา งย่งิ ราชสกุลสองพน่ี อ ง ซ่ึงในขณะน้ี
เดาไมถูกวาตกอยูในสภาพเชนไรบาง เปน ตายรายดอี ยทู ่ีไหน แตรูปการมันนา จะสอ ไปในทางรา ย
มากกวาอยางอน่ื แลว กจ็ องมองมาเรียอยา งหงดุ หงดิ อยูครามครนั ทเ่ี ห็นไมม ีความอาทรอะไรเลย
ทง้ั สนิ้

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2407

สตรีผูน เ้ี รารอ นแตใ นเรื่องเซก็ ส แตช าเย็นตายดา นเหลือเกินสาํ หรับเหตกุ ารณแ หง
ความเปนความตาย!

แตแ ลว ไชยยันตก ็หมดความคิดท่จี ะเคอื งหลอน เขา ใจไดด วี า มาเรีย ฮอฟมนั ตรี าคาคา
ชวี ิตตนเองไวอ ยางปราศจากคางวด ชะรอยจะเปน เพราะชนิ ชาใกลช ิดกับความตายมาตลอดเวลา
นนั่ เอง

ถาจะพูดไปแลว หลอน ‘เดนตาย’ เสยี ยิ่งกวาใครทุกคนในคณะเสยี อกี

“คุณคดิ ยงั ไงตอ ไป เมย?”
ในทส่ี ดุ เขาถามเหมอื นจะหยัง่ ความเหน็ ตอ มา
“สําหรบั ในขณะน้ี คิดอยแู ตเ พยี งวา คณุ มีกาํ ลังพอหรอื ไมส าํ หรบั การด้ินรนตอสูก ับ
การมีชวี ิตอยูร อดในอนั ดบั ตอ ไปของเรา”
“ผมไมไ ดเปน ทารกอยา งทีค่ ณุ คิดนกั หรอก! และพับผา เถอะ ดคู ณุ จะคอยวิตกกังวลอยู
กบั ผมมากเสยี กวา ตวั เองอกี ”
เขาโพลง ออกมาดว ยเสยี งกระดาง ทรงกายข้นึ ยนื อกี คร้งั สะบัดแขนขาออกไปโดยแรง
แตแ ลว กต็ อ งนิ่วหนา สะกดกลนั้ เสยี งครางทีจ่ ะหลดุ ลอดออกมา จําตอ งทรดุ ลงไปนั่งหายใจหนกั ๆ
ตามเดมิ มาเรยี ยมิ้ ดไู มอ อกวาจะเปน อาการหมนิ่ หรอื วาเพ่อื ที่จะเอาใจ เอ้ือมมอื มาวางบนไหลเขา
แลวบบี แนน องุ มือนน้ั หนกั หนวงมนั่ คงราวกบั มอื ของผชู าย
“ถูกแลว ฉันไมคอ ยหว งตัวเองนกั หรอก ชวี ิตฉนั มนั ไมม คี า อะไรสกั นดิ คุณซิอนาคต
ยังอีกไกล และทีส่ ําคัญท่สี ดุ คณุ ยงั ไมไ ดแ ตง งานเลยไมใ ชห รือ รสู ึกเสยี ดายแทนมาก...ที่จะตอ งเอา
ชวี ติ มาท้งิ เสยี พรอมกบั ผูห ญิงเดนตายคนหนึ่ง...”
แลวหลอ นกห็ วั เราะเหมอื นไมไ ดเ กดิ อะไรขนึ้
“ฉันดีใจมากทเี่ ดินมาพบคณุ และแกไขคณุ ข้นึ มาใหพ บกบั ความทกุ ขท รมานรว มกับ
ฉนั อกี แทนทจี่ ะปลอยใหค ณุ คอยๆ ตายไปเองโดยไมร สู ึกตวั อีกแลว”
“คณุ เปนคนเลอื ดเยน็ เหลือเกนิ นะ”
“ใช! เย็นทีส่ ดุ เม่ือถึงคราวท่จี ะเย็น และก็รอนเปนไฟบรรลยั กลั ปทเี ดยี ว เมอื่ ถงึ คราว
รอน แตเดี๋ยวน้ี ถึงรอนสักขนาดไหน มนั กไ็ มมีประโยชนเ สียแลว เย็นไวดกี วา คอ ยๆ คิด คอ ยๆ หา
หนทาง จะตายท้งั ที กข็ อใหพระเจาเห็นเสยี หนอ ยวาเราตายอยา งเลือดนกั สทู มี่ สี ติสมั ปชญั ญะ
พรอม”
คาํ พดู ของนักผจญภัยสาวตางผิว ทําใหไชยยนั ตส ํานกึ และบงั เกดิ ความละอายใจ ถกู
แลว เม่ืออดึ ใจหยกๆ นเ่ี อง เขากาํ ลังจะคลุมคลัง่ ทุรนทุรายอยูกับส่งิ แวดลอม สถานการณทีแ่ วดลอม
อยูเพราะความรอ นรุม พะวกั พะวง
ไหนจะวิตกพรนั่ ในชะตากรรมของตนเอง

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2408

ไหนจะเปน ทกุ ขหวงกงั วลถงึ พวกพอง
บดั น้ี มาเรียทาํ ใหเ ขาคดิ ขน้ึ มาได มนั จริงตามทหี่ ลอนพดู ทกุ ประการ กระวนกระวาย
เดอื ดรอนไป มันก็ไมชว ยอะไรขึน้ มาไดท งั้ สน้ิ
อดตี นายทหารหนุมฝนหวั เราะออกมา พยายามปรับจติ ใจใหเ ปนปกติ เขาเปนชายชาติ
ทหารอกสามศอกแทๆ นับประสาอะไรกบั มาเรีย ฮอฟมนั
จับมือของหลอนไว บีบหนกั หนว งตอบ
“ขอโทษ ผมยอมรบั วา ตกใจมากเกินไป แลว ก็หยงิ่ อวดดเี สียดว ย บางทจี ติ ใจผมยงั ไม
เด็ดเดย่ี วมน่ั คงเทาคณุ โดยเฉพาะอยางย่ิงเมื่อคิดไปถึงพรรคพวก ผมอยากจะคดิ ปลอบใจตัวเองวา
พวกนนั้ รอดปลอดภัยกนั ทกุ คน มเี ราเพยี งสองคนเทา น้นั ท่ีเคราะหรายหนักกวาเพอ่ื น ความคิดเชน นี้
มันทาํ ใหสบายใจขนึ้ ”
“ฉันรู วาคณุ เปนคนรกั เพอื่ นมากกวาตวั เอง โดยเฉพาะอยา งยงิ่ สองพน่ี องคนู ัน้ ”
“ถามจริงๆ เถอะ คุณไมไ ดหว งใครอ่นื เลยหรอื ?”
“การหว งของฉนั ควรจะตองแสดงออกมาโดยคาํ พูด หรอื อาการตีโพยตีพายไหม?”
ไชยยนั ตอ ง้ึ ไปอกี ครง้ั ในถอยคําของแหมม สาว ในความมดื สลวั ทีแ่ ลเห็นอะไรเพยี ง
ตะคมุ ๆ น้นั ทงั้ สองนั่งมองหนากนั เงยี บๆ เหมือนเงาปศาจสองเงา ทจ่ี ับเจา อยใู นนรกกกั ขงั
ตอ มา เขากห็ วั เราะข้นึ อกี โอบแขนไปรัดรา งอวบใหญน นั้ ใหแ นบชิดเขา มา สัมผัสของ
มอื ทกี่ ระทบกบั ผิวอนุ เปลอื ยเปลา บอกใหท ราบวา เสือ้ ผาของหญงิ สาวขาดว่นิ ไมม ีชนิ้ ดี
“เมย...”
“อื้อหืมม?”
“เราสลบไปนานสกั เทา ไหร? ” หลอนสน่ั ศีรษะ
“ฉันเดาไมถ กู จรงิ ๆ นาฬกิ าของฉนั กไ็ มม จี ะดู จะสงั เกตทองฟา กม็ องไมเหน็ ตอนทม่ี า
พบคุณนอนสลบอยู จะอาศัยดูนาฬิกาของคณุ ปรากฏวา มันแตกละเอียดคาขอมือคณุ อยนู ่ัน คงจะ
ฟาดกระทบหนิ ในขณะทต่ี กลงมานน่ั เอง ตอนท่คี ลาํ ทางมากอ นพบคุณ บางแหง มแี สงสลวั พอจะ
สังเกตเห็นอะไรไดร างๆ อยางตรงนี้ บางแหงกม็ ดื สนทิ ตรงไหนมดื ฉนั ใชไ ฟฉายประจาํ ตวั สอ ง
แสงมนั เหลอื รบิ หรเี่ ตม็ ที แตย ังพอสงั เกตเหน็ อะไรไดใกลๆ ดีกวามองไมเ หน็ อะไรเสียเลย”
ไชยยนั ตเอามอื อกี ขางหน่งึ คลําทีน่ าฬิกาขอมือแบบเดนิ ปา ของเขา แลว ก็พบวา หนา ปด
และตัวเรือนแตกละเอยี ดไมม ีช้ินดี เหลือแตโครงกรอบเหล็กเทา นัน้ ชายหนุมสบถออกมาเบาๆ ถอด
ออกจากขอ มอื โยนทง้ิ อดประหลาดใจไมไดวาขนาดนาฬกิ าขอ มือทงั้ เรอื นยังแหลกละเอียด เหตุใด
แขนขา งนน้ั ของเขาจึงไมย อยยับไปดว ย หรือมฉิ ะน้ันกน็ าฬกิ ากรอบใหญเ ทอะเรอื นนั้นนน่ั เอง ท่ี
ชว ยรับนา้ํ หนกั กระทบกระทง่ั เปนเกราะปอ งกันไวใ หเ สยี กอ น
ปญ หาแรกที่จะตอ งขบคดิ กค็ อื มันเปนเวลาอะไร หา งจากเวลาเกดิ เหตคุ ร้ังสดุ ทา ยสัก
เทา ไร

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2409

อดีตนายทหารปนใหญเ งยขน้ึ สังเกตลําแสงหรุบหรูทแี่ พลมลอดเขามาตามโพลงเหนอื
ศีรษะขึ้นไปอยางใครครวญ แลวสดู ลมหายใจหนกั ลึกเหมือนจะทดสอบสภาพของอากาศทห่ี ายใจ

“ยงั พอมีแสงใหเห็น ยังพอมีอากาศใหห ายใจ ก็นาแปลวา เราไมค วรหา งจากโลก
ภายนอกนกั และเวลาน้ี กค็ วรเปน เวลากลางวันทต่ี ะวนั กาํ ลังกลาทีเดยี ว ไมเ ชน นน้ั มนั จะกระจาย
แสงเลด็ ลอดเขามาใหเหน็ ไดอยา งไร”

“ถาคดิ ตามกฎทัว่ ไปของธรรมชาติกค็ วรเปน เชน นน้ั ”
ไชยยนั ตจองหนา อยา งเอะใจบางประการในคาํ พดู ของหลอน
“ก็ถา ไมใชกฎทัว่ ไปของธรรมชาติ แลวมันจะมีอะไรอีก?”
เสียงหลอนหวั เราะปรา แหงอยา งไมอาจทาํ นายความหมายถูก
“ปรากฏการณพ เิ ศษ...ทนี่ อกเหนือไปจากธรรมชาติ ซ่ึงเราเคยเหน็ กันโดยปกตธิ รรมดา
นะซิ แสงทีเ่ ราเห็นรางๆ อยูในขณะนี้ อาจสะทอ นมาจากไฟใตพ ิภพกไ็ ด”
“ไฟใตพ ภิ พ!! หมายความวายงั ไง?”
เขารอ งลน่ั ออกมา สะทอนกอ งไปอยูใ นระหวางซอกโพรงหนิ รอบดา น
มาเรียลกุ ขนึ้ ยนื ยกแขนขึ้นปาดเหง่อื อันเกาะพราวอยูบนลําคอและใบหนา เพราะความ
รอ นอบอาวผิดปกติของบรรยากาศ และบัดน้ันเอง ไชยยันตกเ็ พิง่ จะสํานึกรบั รูก ับไอระอุอันราวกบั
อยูใ นเตาอบนนั้ ตลอดทัง้ กายของเขาชุม โชกไปดว ยเหงอื่ ซึ่งมันก็เปนเชนนี้มาแตแรกฟน คนื สตขิ นึ้
แลว เวน แตภ าวะท่ีตน่ื ตะลงึ ตกใจตอเหตุการณทําใหไ มท ันจะเฉลยี วคดิ รสู กึ ตัวเทา นนั้
“ฉนั เชือ่ วา จะตอ งมบี อ ลาวา กําลงั ระอุเดือดลุกเปน ไฟอยูไมห า งนกั เปนปลองหนึ่ง
ของภูเขาไฟใตแผน ดินทกี่ ําลังกอ ตวั รศั มจี ากความรอนแรงของมนั แผก ระจายมาตามโพรงถ้ํา ทําให
มองเห็นและเขาใจวา เปน แสงตะวัน...”
แลวหลอ นกห็ นั ขวบั มาทางเขา ถามตอมาโดยเรว็ วา
“คณุ ไดกล่ินอะไรไหม?”
ไชยยนั ตข มวดค้ิว พยุงกายลุกขึน้ ยนื ตาม ความต่ืนเตน ตอเหตกุ ารณช นดิ ใหม ทําให
แทบจะลมื ความเคล็ดยอกเจบ็ ปวดเสยี หมดส้นิ ทําจมกู ฟดุ ฟด สูดอากาศ
“คลายกลนิ่ กาํ มะถนั ”
“ถางน้ั ไมใชอปุ าทานของฉันเพียงคนเดยี ว ฉนั กไ็ ดกลน่ิ เผาไหมชนิดนอี้ ยกู อนคณุ แลว ”
อดตี นายทหารหนมุ ลืมตาโพลง
“กไ็ หนคณุ วา มลี าํ ธารใตดิน ไหลผา นอยเู หนอื หวั เราขึน้ ไป”
“มนั ไมเ กยี่ วกนั หรอก”
มาเรียตอบ เออ้ื มมอื ไปลูบคลําตามกอ นหนิ ริมผนังรอบดาน แลว ใชเ ปลวไฟจากซิปโป
สอ งดู

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2410

“ใตกนเหวของภเู ขาลูกทเี่ ราตกลงมาน่ี มันมรี วมกันอยูไ ดทัง้ ธารใตน้าํ และแหลงกอตวั
ของภเู ขาไฟ สายนํ้าก็ไหลตามเสน ทางของมนั ไป สว นบอลาวากก็ อ กาํ เนดิ และคอยๆ ขยายตวั ของ
มันไป ตราบใดทม่ี ันยงั ไมล กุ ลามมากมายจนถึงกบั ทาํ ใหธ ารนาํ้ เปลี่ยนเสนทางเดนิ หรอื เหือดแหง
หายไปหมดภมู ิประเทศแถบน้ี ฉนั สงสยั และไดบ อกใหพ วกเราทกุ คนทราบมากอ นแลววา มนั อุดม
ไปดวยหนิ ของภเู ขาไฟ ทง้ั ๆ ท่ขี ณะเมอ่ื อยขู า งบน เราไมพ บวแี่ ววของภเู ขาไฟเลย บางทเี มอื่ ลานป
กอ นนี้ มนั อาจปะทุระเบิดมากอ นแลว และสงบดบั จมหายไปใตแผนดิน และตอ ไปอกี แสนๆ ป
ขางหนา มนั ก็อาจระเบดิ ขน้ึ มาอกี ภายหลังจากคกุ รุนไดกาํ หนดของมัน บอลาวาหรือไฟใตพ ภิ พท่ี
ฉนั หมายถงึ นี่ มนั คงเปน เพยี งจุดเรมิ่ ตน กาํ ลังกอ ตวั ข้นึ มาใหมเ ทา นนั้ สายน้ําบางตอนท่ีฉนั ลุยผา น
มาพบวา มนั เปนสายน้าํ อุน เกอื บจะรอ น นน่ั แปลวามันจะตอ งไหลผา นมาในบรเิ วณใกลเ คียงกบั บอ
ลาวากาํ ลงั เดือด และก็คงจะกลับเย็นลงอีก เมือ่ มนั ไหลหา งบริเวณออกไปไกลๆ คณุ ไมเคยทราบบา ง
เลยหรอื แมก ลางมหาสมทุ รแทๆ กย็ งั มภี ูเขาไฟระเบดิ ใตน้าํ ข้นึ ได มนั ประทุข้ึนมาจากกน บาดาล
ทเี ดียว ทง้ั ที่มนี ํ้าลึกเปน พนั ๆ เมตรปกคลมุ อยูขา งบน”

เขาตะลงึ งนั ไปหมด สัมผสั ทกี่ ระทบกับประสาทในขณะนจี้ ากส่งิ แวดลอ ม ทําใหไ มมี
ทางจะขัดแยงโตเ ถียงความเหน็ ของมาเรยี ไดเ ลย มนั นา จะเปนความจรงิ ตามที่หลอ นสนั นษิ ฐานเสีย
แลว เอามอื คลาํ อยูกบั หินรอบดานในขณะน้ีก็รูสึกวามนั อุน ผดิ ไปจากสภาพของหินในถาํ้ ลกึ ท่ีเคย
พบทั่วไป กลนิ่ กํามะถันเลา บางขณะกโ็ ชยมาฉนุ กกึ แทบสาํ ลักพรอมกับระบัดไอรอนท่ผี า นสมั ผสั
ผวิ กายมาเปน ระยะ

“อยางน้ีซหิ วา ถงึ เรยี กวาตกนรกแท! ”
เขาพมึ พําออกมาเปน ภาษาไทยกับตนเอง มาเรียเหลียวมามองหนา อยางสงสัย
“คุณวา อยา งไรนะ?”
“เปลา ผมกาํ ลงั รําคาญใจในขอทว่ี า เหตุไรเราจึงไมพ ลดั หลนลงไปในบอลาวาเสยี ใหร ู
แลวรรู อด...”
แลวกห็ ัวเราะออกมาอยางหมดอาลยั อาวรณต อชวี ติ หรืออนาคต
“ก็ดไี ปอยา งเหมือนกนั ผมชอบตายรอ นไมชอบตายเยน็ ”
“ถา ง้ันเราก็คงไปดว ยกนั ไมไ ด ฉนั ชอบตายเยน็ มากกวา ตายรอ น”
เพ่อื นสาวผูรวมสถานการณร า ย มอี ารมณข นั ตอบมา
“กแ็ ลว ทาํ ไมเราถงึ ไมเลอื กท่ีตาย ใหม นั มอี ณุ หภมู เิ ฉลี่ยเทาๆ กนั ละ จะไดไมตองแยก
ทางกัน แลว กย็ ุติธรรมดวย ไมม ีใครไดเปรยี บเสียเปรยี บ”
มาเรยี ยิ้ม ตาสมี รกตเปน ประกายวาววบั อยใู นเงาสลวั ของบรรยากาศคลมุ เครอื เหมอื น
ตาแมว ไชยยนั ตพ นิ ิจดดู ว ยความฉงน เขาไมเ คยเห็นสาวผิวขาวคนใดมจี ุดเรง เราใหเกดิ ความสนใจ
ไดถงึ เพยี งน้ี โดยเฉพาะอยา งยงิ่ ในยามทห่ี ลอ นเผชญิ หนา กบั วกิ ฤตกิ ารณแ หงชวี ติ

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2411

เสนห อ ันนา ทงึ่ นา นยิ มกค็ อื ความกลา หาญเด็ดเด่ยี ว กอปรไปดวยสตกิ าํ ลงั ใจอันมนั่ คง
บกึ บนึ และทรหดจนไมนาเชอื่ วาจะมีขนึ้ ไดใ นมนษุ ยเ พศหญิง เขาอยากจะเชอ่ื วา หลอ นกราวแกรง อา
จองเสียยิ่งกวา ด็อกเตอรฮ อฟมนั สามีผวู ายชนมข องหลอนเสยี อีก

ผูห ญงิ อยางมาเรีย อาจไมใ ชภ รรยาทีป่ ระเสริฐพรอมตามทัศนคติทางตะวันออกนกั แต
หลอนมีคุณสมบัตพิ เิ ศษอนั ยากทีจ่ ะหาไดใ นบรรดาสตรเี พศทง้ั หลาย น่ันกค็ ือ ความเปน เพ่อื นแท
เพอื่ นตาย จะไมม วี นั ปลีกหนเี พอ่ื เอาตัวรอดตามลาํ พงั เลย เมอื่ ภาวะคบั ขันมาถงึ ซ่งึ คุณลักษณะ
เชน น้ที รงคา และเปน ท่ีปรารถนายงิ่ ของเพอ่ื นมนษุ ย

“ตกลง ไชยยนั ต ฉันก็ไมอ ยากเสยี เปรยี บคณุ เหมอื นกัน แตยังไมร วู า จะเลอื กทตี่ ายของ
เราไดห รอื เปลา วา แตค ณุ พอจะมีกําลงั แลวหรือยัง?”

“สาบานวามีแรงพอทีจ่ ะขมขนื คุณไดส าํ เรจ็ ตอ ใหคณุ ตอตานสักขนาดไหนกต็ าม”
หลอ นเบิกตาโต หอ ปาก
“สงวนเร่ียวแรงที่มพี อจะขมขนื ฉนั ไดสาํ เรจ็ ตามทคี่ ุณวานั้นไวต อสูกับเหตุการณด กี วา
ความจริงฉันกช็ อบการถูกขม ขืนเหมอื นกนั มนั ตืน่ เตน เรงเรา มรี สชาติแปลกดกี วาการสมยอม ถา เรา
ยงั ไมต ายจากกนั เสยี กอน และถาบรรยากาศมันเหมาะสมกวาน้ี บางทฉี ันจะทา คณุ ...”
แลวแหมม สาวผมทองผูเ ปลอื ยอารมณ และเปลือยวาจาอยูเ ปนปกตวิ สิ ยั ก็สดู หายใจแรง
พรอมกับหมุนตัวสังเกตไปรอบๆ บอกตอ มาวา
“กด็ ีไปอยาง ทีม่ แี หลง ความรอ นอยใู ตก นเหวลกึ ลบั น่ี ความรอนชว ยดดู ใหมีอากาศ
หมนุ เวียนถายเทข้ึน มันสงไอระอใุ หลอยสูงข้ึนไปทางหนง่ึ และดดู เอาอากาศทเ่ี ยน็ กวาใหเลด็ ลอด
เขามาตามชอ งโพรงตางๆ ซึ่งเช่ือวา คงมอี ยทู ัว่ ไป ไมเชนน้ัน เราอาจไมม อี ากาศหายใจและตายไป
แลว ”
“ผมคิดวา เราควรจะมีทางรอดนะ สงั เกตดจู ากสภาพของอากาศท่ีเราหายใจอยูน่ี อยา ง
นอยท่สี ดุ กร็ อดออกไปพน ไอนรกแหงน”ี้
ไชยยนั ตว า ตรวจสอบเปห ลงั ทยี่ ังตดิ คาตวั อยู แลว ก็พบดว ยความอบอนุ ใจขนึ้ วา ทุกส่งิ
ทกุ อยา งทีบ่ รรจไุ วย ังอยคู รบถวนตามเดิม ไมม อี ะไรแตกหักสญู หายไปเลย แมกระทั่งกระตกิ เลก็
บรรจุบร่นั ดี ซ่งึ เขาจะตอ งมปี ระจํายา มไวเสมอ
“ฉันกค็ ดิ อยา งนน้ั เหมือนกนั แตม ีความหวงั อยคู ร่ึงตอ ครง่ึ เทา นั้น มาเสย่ี งทางกนั กอ น
ดีกวา เราจะเร่ิมตนกา วแรกของเราอยางไร?”
“คุณรูสติมากอนผม และไดเริ่มทดลองออกคลําทางกอ นแลว กาํ หนดแผนไวแ ลว หรอื
ยังวาจะไปทางไหน?”
มาเรียยกแขนขึ้นปาดเหง่อื บนใบหนา เนอื้ สีชมพอู ันเครียดครดั ท่ที รวงอกสวา งโพลน
ตดั กับเงาดาํ สลวั ทุกชนดิ ของบรเิ วณกนคหู าแคบๆ แลว มันกก็ ลืนหายวับไป ภายใตอ าํ พรางของเสอื้ ที่
มีรอยขาดวิ่นเปน ปากฉลาม เม่อื หลอ นเอาแขนลง

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2412

“ฉันบอกแลววาฉันชอบ ‘ตายเยน็ ’ มากกวา ‘ตายรอ น’ เพราะฉะนน้ั แผนของฉนั กค็ อื
พยายามหลกี เลยี่ งชอ งหรือปลอ งท่รี ศั มีของลาวาฉายเขามาใหห างมากทส่ี ุด งมหาทางไปตามชองท่ี
มันมดื และเยน็ ”

“แลวจุดหมายปลายทางหวังอะไรไว สําหรบั หนทางที่มดื และเยน็ นัน้ หรือเพียงแคใ ห
ไปตายในท่ีเยน็ เทานนั้ ”

“ถามันตัน กใ็ หมนั ไปส้ินสดุ ทกุ ส่ิงทุกอยา งเอาท่ีนน่ั แตก ็อยากหวงั วา ...ควรจะไปพบ
สายใดสายหนงึ่ ของลําธารใตดิน และออกไปตามกระแสธารนน้ั เพราะเสนทางเดนิ ของน้าํ ยอมมี
ทางออกอยเู สมอ ชาหรือเร็ว ใกลห รือไกลเทานัน้ ”

“แตถาเลอื กเอาชอ งทางที่สวางไว เราจะสงั เกตเหน็ อะไรไดง า ยกวา ”
เขาแยง
“แปลวา คณุ ตอ งการจะไปตามชองทางที่มแี สงสวางแพลมออกมานน่ั นะ หรือ?”
“กท็ ําไมเราไมล องเขา ไปดใู หเ ห็นวา บอลาวามันอยทู ไ่ี หน ทางออกอาจอยใู นบรเิ วณ
ใกลเ คียงนน่ั กไ็ ด”
“คุณรูหรือเปลา วา บอ ลาวาอันหมายถึงแหลง หินทหี่ ลอมละลายเดือดปุดๆ ราวกับนํา้
นั่นนะ ความรอ นมนั เทา ไหร?”
“ผมเรียนฟส ิกส เคมีมาเทา ๆ กับคุณเหมอื นกัน บางทอี าจมากกวา เสยี อกี โดยเฉพาะ
อยา งยิ่งกบั มลิ ิแทร่ี ไซแอน็ ซ”
“แลว คุณคิดวาเราสองคนจะทนความรอ นไดสกั แคไหน ในการทีจ่ ะพยายามเดินเลยี บ
ชดิ เขา หาปลอ งลาวาตามทคี่ ณุ วา อยา วา แตจ ะเขาไปใกลเ ลย ดไี มด สี าํ ลักกลนิ่ เผาไหมต ายเสยี กอ น
ดวยซ้าํ ”
“เราจะเขาไปใหใกลเคยี งทีส่ ุด เทาท่จี ะเขา ไปได แตไ มไ ดห มายความวาจะตองเขาไป
ฆา ตัวตายทน่ี นั่ เราเพยี งตอ งการสงั เกตลทู างเทานน้ั ”
“ถางัน้ ตกลงตามวิธีของคณุ นนั่ กอน ถามนั ไมสําเร็จหรอื มองไมเหน็ ผลอะไรข้ึนมาเลย
ก็ลองวธิ ีของฉนั บา ง”
มาเรีย ฮอฟมนั เปนคนตดั สินใจอะไรงา ยและรวดเรว็ เสมอ สมแลวกับการดํารงชวี ิตอยู
ดวยการเสย่ี งภยั อนั ตรายรอยแปดของหลอ น

ไชยยนั ตขยับตัวเตรยี มพรอ มอยา งรัดกุม เรียกพละกําลงั ทกุ ชนดิ กลบั คนื มารวมกัน
กอนอน่ื เขาลว งกระตกิ บร่นั ดขี ้นึ มาเขยา ฟง เสียงจากสญั ญาณท่มี ันกระฉอกอยู พอจะกะประมาณได
วา มันเหลอื อยู 1 ในสีข่ องกระตกิ แลว ปดจกุ สงไปใหม าเรียกอน

“ฉันยังไมตองการนาํ้ ในขณะนี”้
“โน! คอญญกั ”

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2413

สาวผมทองลมื ตาโตอยา งยนิ ดี ควาไปดมโดยเร็ว แลวรอ งแหลมออกมา
“โอว! ดีอะไรยังงี้ พอ ทตู สวรรคจาํ แลง ตกนรกหรอื หลุดออกไปนอกโลกนะมนั เรอื่ ง
เล็ก แตไ มม อี ะไรจะมาทําใหเ ลือดลมเดินสะดวกนซี่ ิ เรอ่ื งใหญ คุณรอบคอบนารกั ทสี่ ุด กต็ รงท่ีมไี อ
น่ตี ดิ ตวั อยตู ลอดเวลานแ่ี หละ...”
กลา วยงั ไมทนั จบประโยคดี หลอ นกก็ รอกกระตกิ เทบรนั่ ดีด่ืมอยา งเต็มกระหายเสยี
หลายอึก แลว ถอนใจยาว สหี นา แชมชน่ื เปลง ปลงั่ ขน้ึ ทันตาเห็น
“อีคราวนี้แหละ ตอใหเ ฮอรค ิวลิส หรือยักษโ กไลแอธ็ ก็มกี าํ ลงั สฉู ันไมได”
ไชยยนั ตห วั เราะเบาๆ รับกระตกิ มาดม่ื กลว้ั คอบา ง แลว ปด จุกสงไปใหห ลอนบอกวา
“เก็บติดตวั คณุ ไว เมย จะไดไ มต องเสียเวลาคอยขอจากผม เวลาคุณตอ งการหรือพลาด
พลัง้ เราตอ งแยกจากกนั มันกย็ ังติดตวั คณุ ไปดว ยสาํ หรับเปน เช้ือเพลิงสาํ รองจนวินาทสี ุดทา ย”
ตาคูน ้ัน ฉายแสงฉงน ยงั ไมย อมรบั กระตกิ บรนั่ ดจี ากเขา แตต วดั ไรเฟล ขน้ึ คลอ งไหล
“ทําไมถึงคดิ วา เราจะตองแยกจากกนั ?”
“อนาคตมนั เปน สิ่งไมแ น”
“ในภาวะเชนนี้ ฉันจะแยกจากคุณก็ตอ เม่อื ไมหายใจแลว เทา น้นั เราไปกนั เถอะ”
จบคาํ พดู เพยี งแคน ัน้ หลอ นพยกั หนาเปน ความหมายงา ยๆ เร่มิ ออกเดนิ นาํ ลอดเขา ไป
ในชอ งคหู าแคบๆ ท่ีมลี ําแสงสวางเขา มาอยา งแคลว คลอง เหมอื นกับวา เดนิ อยูในถา้ํ จาํ ลองภายใน
สวนสนุก ตากส็ อดสา ยสงั เกตลูทางไปทกุ ระยะ ไชยยนั ตย อ งตามหลงั มากระชน้ั ชดิ และปลอยใหมา
เรยี เปนผูนําโดยปริยาย เพราะถงึ อยา งไรเสยี สายเลอื ดของนักเดนิ ปาอยา งหลอ น ยอ มจะมี
ประสบการณค วามชํานาญเหนือกวา เขาอยูแลว
เขาทักทว งหรอื แสดงความเหน็ ก็ตอ เมอ่ื เกดิ เปน ปญ หาใหตองขบคิดตดั สนิ ใจเทาน้นั

ทง้ั คูงมกันไปใตบาดาล บางขณะกส็ ามารถเดินไดเต็มสวนสูง โดยมเี พดานเปน หนิ ยอย
เรีย่ ระเกะระกะอยเู หนือศรี ษะเล็กนอ ย และบางขณะกต็ อ งกม หลบ หรอื คลานมดุ กนั เขา ไป เปาหมาย
ก็คอื สวนเขา หาทิศทางที่มแี สงสวางสองลอดเขา มามากทีส่ ดุ พน้ื เบ้ืองลางเตม็ ไปดว ยแงและโขดหนิ
ขรุขระตะปมุ ตะปา แตบางระยะก็ราบเรยี บราวกับใครมาปพู ้นื คอนกรตี ไวให นานๆ กพ็ บปลอ ง
ทะลขุ นึ้ ไปสูเบอื้ งบนสกั คร้ัง แตบ อ ยคร้งั ทีส่ ดุ ท่หี นทางผานไปในระหวางปลองเหวอันดํามดื ทจ่ี ะ
ดูดใหร ว งลึกลงไปสูอ นาคตท่ีทํานายไมถ กู หากกา วพลาด

ไชยยนั ตไมอ ยากจะคดิ เปรยี บเทียบวา ภูมปิ ระเทศท่ีเขาเผชิญอยนู ้ี มันเปน เชน ไร บางที
เขาอาจเคยพานพบมันมากอนแลวในความฝน กระเจดิ กระเจงิ ขณะทหี่ ลับไปดวยความเมาขีดสดุ
และกล็ มื มนั เสยี อยา งสนิททนั ทที ี่ต่ืนข้ึนพรอมกับอาการเมาสรา ง ไมคดิ มากอ นวา ในแผน ดนิ พภิ พ
โลกทีอ่ าศยั อยนู ี้ จะมภี ูมิประเทศพสิ ดารเชน นอ้ี ยจู รงิ มนั เปน การจดั สรรอยางพิลึกลํ้าของธรรมชาติ
ทีเดยี ว มีทัง้ ความงดงาม และนา สยดสยองสะพรงึ กลวั ระคนกันสดุ ที่จะบรรยายได

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2414

ความเปนเอตทัคคะในการเดินปา เขาลําเนาหว ยของหลอ น แสดงใหเ ขาเห็นชัดอกี คร้ัง
มาเรียนํากายผา นหนทางทุรกันดารมหาวบิ ากนนั้ ไปไดร าวกับสตั วประเภทเลียงผา หรอื มิฉะนน้ั ก็
เสือภเู ขา หลอ นสามารถพยงุ เล้ยี งตัวไปตามพน้ื อันสงู ๆ ตาํ่ ๆ ราวกับผิวมะกรดู น้นั โดยไมพลาดเสีย
หลกั เลย ผิดกบั เขาซึ่งถลาํ เสียหลกั และลม ลงบอยครง้ั และถา ไมห วงพะวงทจี่ ะคอยรอ และคอยฉดุ
รัง้ ชว ยเหลืออยู มาเรียคงจะเดนิ ลว งหนาทง้ิ เขาหายลบิ ไปชนดิ ตามไมท ันทเี ดียว

คร้งั หน่ึง ระหวางทีน่ งั่ คอยเขาอยูแงห นิ หลอ นรําคาญขากางเกงที่ขาดกะรงุ กะริง่ เกะกะ
เตม็ ที เพราะมนั เหลอื ตดิ กบั สว นบนเพยี งแครอยตะเขบ็ จงึ เอามดี พบั สปริงเฉือนแหวะขาดออกไป
ทง้ั สองขาง เหลอื ไวแ ตท อนบนซึ่งต่าํ กวา ระดับเอวลงมาเพยี งแคคบื เดยี ว กลายเปน กางเกงขาสนั้ ไป
เผยใหเ ห็นชว งขาออนสีชมพอู วบใหญแ ขง็ แรง ซ่ึงบดั น้ีเกาะพราวไปดว ยหยาดเหงอ่ื และรอยขีดขว น
จากแงห นิ มีรอยเลือดซึมเหมอื นยางบอนเปนทางอยูทว่ั ไป

ไชยยนั ตคลานตามเขา มาถึง เปน เวลาทห่ี ลอนโยนเศษผายีนของกางเกงทิ้ง แลว สงมดี
พับที่ถอื อยใู ห

“ชวยเฉือนแขนเส้ือของฉนั ออกที ทงั้ สองขา งเลย มนั กะรงุ กะรง่ิ เกะกะเตม็ ที เกีย่ วแง
หินกระชากฉนั เกอื บจะพลดั ตกเหวหลายครง้ั แลว”

หลอ นบอกอยา งรําคาญ ยกหลังมือข้นึ ปาดเหงอ่ื ไชยยนั ตร บั มีดมาเหนี่ยวแขนเส้ืออนั
หอ ยรอ งแรงอยูตรงรอยตอ ของหัวไหล ขยบั จะเฉอื นออก แตแ ลวก็ชะงกั นดิ หนง่ึ

“ผมวาปลอยมันไวด ีกวา อยางนอ ยที่สดุ มนั ก็ยงั ชว ยกนั ไมใ หถูกหนิ บาด”
“ไมห รอก ถา คุณไมชว ยตัดให ฉนั จะกระชากมันออกเองเดย๋ี วนี้ มันเกะกะมาก
ประเดี๋ยวเราจะตอ งปน ขึน้ สงู มวั แตมาเสยี ดายไอเ ศษผาข้ีร้ิวนีอ่ ยู ฉันอาจพลาดลงไปคอหักตายกไ็ ด
คณุ โชคดีมากทเี่ ส้ือผา ไมชํารดุ มากนกั ของฉันมนั เปนริว้ ไปหมดราวกบั ถูกฉกี บางทจี ะเปน เพราะ
เส้ือผา ของฉนั มันกรากกราํ มานาน เปอยเตม็ ทแี ลว ถูกอะไรขดี ขว งเขา กเ็ ลยขาดงา ยๆ”
“คณุ เกอื บจะไมมอี ะไรหอ หมุ ตัวอยแู ลว นะ ตอนน้เี รากาํ ลงั ผจญกบั อากาศรอ นอบอาวก็
ไมก ระไรนกั หรอก แตถ า พบกับอากาศทเ่ี ยน็ ลงจะลําบาก ถึงจะขาดเปอ ยเมอ่ื มนั คลุมตวั อยกู ย็ ังดกี วา
เนื้อเปลาๆ”
“ฉนั รอนจะคลง่ั ตายอยูแ ลว ...”
มาเรยี ระเบดิ ออกมาดวยเสยี งหอบ
“บอกแลววาถา รอ น ฉนั ทนไมไหว แตต อ ใหศูนยองศาเซนเซียสฉันกอ็ ยูไดโ ดยไม
จาํ เปน ตอ งมเี สอื้ ผาสกั ชน้ิ เดยี วตดิ ตัว และเดี๋ยวน้ีถาไมเ กรงคุณจะเขา ใจวาฉนั เสียสตไิ ปแลว ละก็ ฉนั
จะถอดมันออกทัง้ หมดเสียดว ยซาํ้ ”

ไชยยนั ตตดั แขนเส้ือทัง้ สองดา นใหหลอน จนเหลอื แคไ หล กลายเปนเสื้อไมมีแขน
และตอ ใหต ัวเสื้อเดนิ ปา เองในขณะน้ี มนั กแ็ ทบไมมคี วามหมายอะไรมากไปกวาเศษผาท่ีพอจะคง

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2415

รูปไดเ ฉพาะตะเข็บเทานนั้ มองทะลุเหน็ ผิวเนือ้ สว นบนท้งั หนา และหลงั แทบทกุ ตารางนิว้ จากรอย
วิ่นปากฉลาม ราวกับใครจงใจเอากรรไกรห้ําไวอ ยา งไมเปนระเบยี บ พอกาํ จดั สว นที่รงุ รังเกะกะ
ออกไปได ดูมาเรียจะรสู ึกคลอ งแคลวเบาตวั ข้ึนอกี มาก

สภาพของหลอ นในขณะนี้ แลไมผดิ อะไรกับมนุษยส มัยหนิ คงมีแตท อ็ ปเดนิ ปา และ
ไรเฟล เทาน้ันทคี่ า นอยู อยางไรก็ตาม มนั งามทส่ี ดุ ในแงข องศลิ ปแ บบแอป็ สแตรกต จติ รกรหลายคน
อาจเคยคดิ ฝน และถายทอดภาพชนิดนใ้ี นแผน ผา ใบของเขา ชางภาพบางคนก็เคยสรรหานางแบบมา
เพ่อื จะใหถ ายแบบออกมาเชน น้ี แตนน่ั เปน เพียงเหตกุ ารณสมมติเทานน้ั ทวามาเรีย ฮอฟมันในภาวะ
เชน นี้ เปน สภาพของชวี ิตจริง ชวี ติ ของมนษุ ยทก่ี าํ ลงั ด้นิ รนตอสูกบั ชะตากรรมอันโหดรายทารณุ
ที่สดุ ของธรรมชาตแิ วดลอ ม และเหตกุ ารณค วามสอดคลองกลมกลืนทช่ี วยใหเปน ภาพงามอยา งนา
พศิ วง มันมาพอดิบพอดกี บั ทีน่ างแบบของธรรมชาติผนู ี้ เปน หญิงสาวใบหนา และทรวดทรงดีเย่ยี ม
เขา ดวย

“คณุ ไมมเี สือ้ ผาอีกแลว ใชไหม?”
“สาํ รองอยใู นเปห ลงั ฉันอีกชดุ หนง่ึ แลว กส็ าํ รองอยใู นหอ สมั ภาระสวนกลางของเราอีก
สามชดุ แตฉ ันคงไมม โี อกาสไดใ ชม ันอกี แลว ...”
แลวหลอนกห็ วั เราะอยา งปราศจากมายา แลเห็นฟน เรียบเปนระเบียบสีมกุ งามผิดไป
กวา ฟน ของพวกยุโรป โดยปกติทว่ั ไปทัง้ หลาย
“ฉันเคยคิดอยกู ับตวั เองเสมอวา เวลาเราเกดิ เราไมม ีอะไรตดิ มาดว ย นอกจากตัวเปลา
เมื่อยามเราจะจากโลกน้ไี ป เรากค็ วรจะไปอยางตวั เปลา เหมือนกนั เคยสัง่ สเตเกลไวเ สมอวา ในชวี ติ
อยรู วมกนั ของเรานัน้ เม่อื ใดก็ตาม ท่ฉี นั ตายกอนเขา ขออยาใหเขาสวมใสอะไรใหฉ ันใหหนกั ตัว
รุงรงั เลย ฉันตองการลงหลุมในสภาพเดียวกบั ท่เี กดิ ”
“สเตเกลวา ยังไง?”
เขาใชเ วลาพกั เหน่ือยสาํ หรับเตรยี มลูทางในอนั ดับตอ ไปนนั้ พดู คยุ กบั หลอ น อยา งนอ ย
มันก็ทาํ ใหล มื ขอทกุ ขก ังวลที่สุมอยูใ นขณะน้ลี งไปเสียได
“เขารับหลกั การของฉนั แตมขี อแมท บี่ อกใหทราบลว งหนาวา เขาจะตอ งจัดการกับศพ
ของฉันดว ยมอื เองโดยตลอดจนกระท่งั เอาลงหลุม โดยไมใ หส ัปเหรอ คนใดเขา มาเกยี่ วขอ ง อกี ทัง้ ยัง
ตอ งมาคอยอยยู ามเฝา ท่ีปากหลมุ ศพของฉันตลอดท้งั คืนท้งั วนั อกี อยา งนอยไมต ่ํากวา 3 – 4 วัน”
“ทําไม?”
“เขากลวั วาสปั เหรอ จะแอบขดุ ศพของฉนั ขน้ึ มานะซ”ิ
มาเรยี ตอบหนา ตาเฉย แลว เปา ไอรอนออกมาจากปาก

ไมกีอ่ ดึ ใจตอ มา สาวเลอื ดยโุ รปและหนมุ ไทย ก็พากนั ไตป ลองตามลาํ แสงที่เหน็ อยู
เบ้อื งบนขึน้ มาอยา งระมัดระวัง โดยอาศยั เกาะกบั ผนงั หนิ ทงี่ อกเปนแกงแงอยูระเกะระกะ หนทาง

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2416

จากพน้ื เบ้ืองลางทปี่ นขนึ้ มานน้ั สงู ประมาณ 20 เมตร มคี ่นั สําหรับพกั เพื่อใหคนหาลทู างปน ปา ยใน
ลําดับตอ ไปอยเู ปน ระยะ เมอื่ ใกลป ากปลอ งข้ึนมา อากาศยงิ่ ทวีความรอ นอบอา วขนึ้ ทกุ ขณะ เหมือน
คืบใกลเ ขาหาเตาอ้ังโลย กั ษทก่ี าํ ลงั สงไอรอ นอยู แสงสวา งทีเ่ คยเหน็ เพยี งรางๆ แตครงั้ แรก บัดนกี้ ็
เปลงรศั มีสวางจาข้ึนเปนลาํ ดับ มีแสงแดงกํา่ ราวกับแสงทที่ ะลแุ ผน แกว ทบั ทิมออกมา พรอมกับ
หมอกควนั ทร่ี ะเหยกรนุ เปน ระยะ หอบเอากล่ินกาํ มะถนั ฉนุ ตลบเขา มาสัมผัสจมูกจนแทบทนไม
ไหว

ระหวา งทมี่ าเรยี นอนหมอบเกาะแงห นิ ไอสําลักอยู ไชยยันตปน ปายลา้ํ หนา ขน้ึ ไปกอ น
แลว สงมือลงมาฉดุ เพอ่ื นสาวผรู ว มสถานการณล ากดึงกนั ขนึ้ ไปทีละชวง หวุดหวิดจะพลาดหลดุ จาก
ปลอ งอันสูงชันนน้ั รว งลงไปกระทบพืน้ หนิ เบ้ืองลา งอยหู ลายครงั้

มชิ ามินาน ทง้ั คูกข็ น้ึ มานงั่ อยูยงั สว นบนอนั เปน บรเิ วณทีเ่ หน็ แสงพวยพุง ออกมานน้ั
ทศั นภาพรอบตวั บัดน้ีสามารถจะมองเหน็ ทกุ ส่ิงไดเหมือนอยูบ นเวทีทฉ่ี าบไวดว ยไฟสี ซงึ่ กระจาย
ออกมาจากหลืบท่วั ไป ตลอดทง้ั กายคนท้งั สองถกู ยอ มแดงปลั่งไปหมด โดยเฉพาะอยา งย่งิ มาเรยี
ฮอฟมนั ผูซ ึ่งอยูในสภาพเกอื บจะเปลือยตลอดทั้งตวั แสงท่ฉี าบฉานอยูท่ัวไปอาบผิวเนอื้ แลดรู าว
กับตกุ ตากงึ่ เปลือยท่ีสลักดวยแกว โกเมนงามตระการนา พศิ วง

ระหวางท่ขี น้ึ มาหมอบลง ใชส ายตากวาดสาํ รวจดูโลกใหมที่สรรพสิง่ กลายเปน สีแสด
แดงไปหมดนี้ ตา งไดยนิ เสยี งอะไรชนดิ หนึ่งแวว มากระทบโสตอยางถนดั มนั เปน เสียงคลา ยๆ
โคลนปลักใหญที่กาํ ลังเดอื ดระออุ ยูเ ปนจังหวะ แตแ นล ะ แทนที่มันจะเปน โคลน มนั จะตอ งเปน หิน
ทถ่ี กู จุดความรอ นกลางพิภพหลอมตวั เสีย จนกลายเปน ของเหลวไมผ ิดอะไรกับอาการละลายของ
โลหะในเบา หลอมสง รศั มอี ันรอ นแรงสาดกระจายไปทว่ั ซอกมมุ ของคหู าถา้ํ เทา ที่ลําแสงของมันจะ
สาดทะลอุ อกไปได ไมผ ดิ กบั โคมไฟดวงใหญท ีจ่ ุดไว มาเรยี คาดคะเนไวไมผ ดิ พลาดไปเลย

ทั้งสองมองหนากนั ทา มกลางหยาดเหงื่อทีอ่ าบโชกกายจนเปย กชุม
“ชอบกนิ บารบิคิว สเตก็ ไหม?”
ทามกลางความรอ นระอุ และเสียงทคี่ ํารนคาํ รามมาอยางแผว เบา แตน า สยองขนยงิ่ นนั้
เพ่อื นสาวตา งผวิ ถามมาอยา งไมมีปม ขี ลยุ
“ก็บางเวลา...ทาํ ไม?”
“เครอ่ื งทาํ บารบคิ วิ สมัยใหมน ่ี เขาใชอ บในตกู ระจกดว ยแสงอนิ ฟราเรด คนกนิ จะน่งั รอ
คอยดมู ันคอยๆ หมนุ ยา งอยูใ นตกู ระจกนน้ั อยางโอชะ แสงในตกู ระจกสกุ แดงปล่งั อาบกอ นเนอื้
สม่ําเสมอนา กนิ ทส่ี ุด...”
“ถาจะถามวา ราดจุดไฟกอนเสริ ฟ ดวยบรน่ั ดอี ะไรดี กข็ อเลอื กคอรววั ซเิ ยร”
“เปลา ฉนั ไมไดถ ามอยางนน้ั หรอก แตอ ยากถามวา เราสองคนจะสกุ สมาํ่ เสมอเหมอื น
บารบิคิวในตอู บไหม”
“เราจะไมรอใหต วั เราเองถกู ยา งสุก”

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2417

เขาตอบ ตาคงทาํ หนา ท่กี ราดหาลทู างอยูเชน น้ัน มือหน่ึงจับแขนมาเรยี ไว และมนั กจ็ รงิ
ดงั เชน ท่ีไชยยนั ตคาดไวเชนกัน เม่อื มาถึงบริเวณอนั อาบสวางไปดว ยแสงของรัศมีหลอมละลายของ
ลาวา มองเหน็ อะไรไดถนดั เชน น้ี กพ็ บลทู างอันกวางขวางประหลาดตา ผดิ ไปจากกน เหวตอนลา งท่ี
คลาํ กนั มากอนแลว

ลักษณะเปนทางเดนิ ลาวาทแี่ ข็งตวั แลวจากการละลายในอดตี พาดสลับอยูไ ปมา เหมอื น
สะพานลอยท่ีเชือ่ มระหวางผนังตอ ผนัง มหี นิ ยอยจากเพดานดานบนซงึ่ มีระดบั เวาแหวง สงู ตา่ํ ไม
เสมอกัน ทอดลงมาเชอื่ มผนกึ กบั พื้นทางเดนิ เบือ้ งลา งราวกบั เสายดึ หรอื มฉิ ะนั้น กส็ ายเชอื กโยงรงั้
สะพานธรรมชาติเหลาน้ไี ว มนั ซอ นกันอยูห ลายชน้ั ท้ังต่าํ กวา และทงั้ ท่สี งู ข้ึนไป ดไู มผ ิดอะไรกบั
ถนนกลางเหวของเมืองมหศั จรรยใ นเทพนยิ ายฉะนัน้ ถา อากาศมันไมรอ นระอุเปนนรกหมกไหมอ ยู
เชน ทเี่ ผชญิ น้ี ไชยยนั ตก ็บอกกบั ตนเองวา เขาไดมาพบเขา กบั เมอื งเนรมติ ทีเดียว จากความสวยงาม
วจิ ิตรบรรจงของธรรมชาติท่ีเสกสรรไว

ชองคหู าดานขวามอื ซึง่ เปน ทางเดินของแนวสะพานลอยอันกวางท่ีสุด แสงสว นใหญ
สาดออกมาทางดา นน้นั พรอ มทัง้ เสียงคํารนท่ฟี งคลายพายุตัง้ เคา มาแตไ กล สงั เกตดูความสวางของ
แสงทีส่ าดออกมานนั้ จะเห็นไดว ามนั ไมสม่ําเสมอคงทนี่ กั บางขณะก็เปลงจาแดงกา่ํ เปนสีจดั ข้ึน
และบางขณะก็หรโ่ี รยมดื สลวั สลับไปสลับมาอยเู ชนนน้ั

“บอลาวาคงจะอยดู า นนัน้ เราจะพยายามเลยี บเขาไปใกลมันใหม ากทส่ี ดุ อยางนอยกด็ ู
ไวใ หเปน ขวัญตา มันคงไมปะทุระเบดิ ขนึ้ มาในขณะน้ไี มใ ชหรือ?”

ไชยยนั ตกลาวตอ มาระหวา งทมี่ าเรยี หายใจหอบ นง่ิ เฉยไมแ สดงความเหน็ ออกมาเชน
ไร

“ก็รูอยูแลววามันไมไดเปนอะไรมากไปกวาเตามหานรก ที่จะเผาผลาญทุกสิ่งใน
ละแวกใกลเ คียงใหก ลายเปนจุณมหาจุณไป มอี ะไรท่ีคุณพสิ มัยจะเขา ไปใกลม ันนักหรือ?”

เสยี งของมาเรียแหง ผากย่ิงกวาทะเลทราย
อดีตนายทหารปนใหญย กั ไหล
“วา ไดห รือ พอใกลเ ขา ไป เราอาจพบวามนั เปนไฟทพิ ยท ่เี ย็นเหมือนแสงจันทร แลว ก็มี
สาวสองพนั ปข องแฮ็กการด กาํ ลังเปลอื ยรางอาบรศั มีของมันอยูกไ็ ด”
แหมม สาวยิ้มออกมาได ทามกลางอารมณเ ครยี ดแทบระเบิด ตบหลงั เขาโดยแรง
“ฉันชอบคุณอีตอนทมี่ อี ารมณข ันแมแ ตจะอยูในวินาทแี หงความเปน ความตายอยา งน้นี ี่
แหละ...ไป! ฉนั ตามใจคณุ ไปไหนกไ็ ปกนั ถา ‘ช’ี ของแฮก็ การด ไมมที บี่ อ ลาวานั่น ฉนั จะเปน แทน
ใหกไ็ ด เพราะขณะน้ฉี นั กอ็ ยากจะแกผาเตม็ ทแี ลว!”
เขาขยบั ตวั ออกไตสะพานลอยธรรมชาติน้นั ไป โดยมมี าเรียฝน ใจตดิ ตามหลงั มา แต
แลว กอ็ ดเปนหวงไมไ ด หนั กลบั มาถามวา
“พอจะทนไหวไหม?”

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2418

“เอาละ ไมตอ งหว งหรอก ถา ทนไมไ หวฉันก็จะยอมมอดไหมไ ปคาตาคณุ ทเี ดยี ว เมอื่
คุณทนมนั ได ฉนั ก็ทนได แมจะทรมานกวาก็ตาม”

ตา งคบื หนากนั ตอไป และในครง้ั นี้ ไชยยนั ตเ ปน ผูนาํ นายทหารหนุมใชมือคลาํ ไปตาม
หินขางทางทผี่ า นไป เพ่อื ทดสอบหาอณุ หภมู อิ ยูตลอดเวลา เขารสู กึ วามันรอ นระอคุ ลายๆ กอนหินท่ี
ถูกแดดกลางเท่ยี งแผดเผา แตก ไ็ มเ กินกวา ทจ่ี ะจับตองได ยิง่ ใกลแหลงอนั เปน ที่มาของแสงเขาไป
เทา ไหร ระดบั ความรอนของผนงั หนิ กเ็ พมิ่ ข้นึ เทา นน้ั และเสียงเดอื ดของหนิ ละลายก็ไดย นิ ถนัดขนึ้
ทุกที

ไชยยนั ตค ลาํ ทางมงุ เขา หาอยา งทรหด เขาตัดสนิ ใจเด็ดขาดแลว ทจ่ี ะเคล่อื นเขาไปใกล
มนั ใหมากที่สดุ จนกวาภาวะของรางกายจะทนไหว และบดั นี้ เบอ้ื งหลงั ของเขา ไมม อี ะไรตองหว ง
เลย มาเรีย ฮอฟมัน ตามตดิ มาดวยวญิ ญาณของนกั ทา มจั จรุ าช โดยไมป รปิ ากอทุ ธรณใดๆ แมแ ตคํา
เดียว นอกจากเสยี งหายใจทหี่ นกั แรง!

ในทส่ี ุด เพียงไมน านตอ มานนั่ เอง ทงั้ สองชวี ิตกม็ าหยดุ ท่ีปากโพรงอนั สนิ้ สุดตอน
หนึ่ง เหมือนกับวา ...หนทางของสะพานลอยซ่ึงมีสวนเรยี บชิดไปกบั ขอบผนงั นั้น จะมาชะงกั ขาด
ตอนลงเพียงแคน้นั ถดั ออกไปเปนชอ งวางอันกวางใหญท ี่สวา งโชติชว งเหมอื นมีลูกไฟลุกอยูภายใต
รัศมีเปนรูปวงกลม มีเสนผาศนู ยก ลางประมาณ 20 เมตร ลึกลับลว่ิ ลงไปเบอ้ื งลางประดุจบอหรือเหว
นั้น ระยะตํา่ จากท่ีมาทรุดหมอบจอ งตะลึงกนั อยสู ักเทา ใดกส็ ดุ ทจี่ ะประมาณได ทามกลางรัศมอี นั
เจดิ จาและมานควันขาวมัวทรี่ ะเหยขน้ึ มาเปน ระยะราวกลุมหมอก โคลนสแี สดทเ่ี ดือดพลงั่ อยใู นบอ
นั้น คอื หินทก่ี าํ ลังละลายเปน นา้ํ ขนคลก่ั

อะไรก็ตามท่พี ลัดหลน ลงไป มันจะละลายไปในพริบตาทส่ี ัมผัสกบั ของเหลวสีแสดสม
สกุ ปลั่ง ราวกบั ทองคาํ ในเบา หลอมน้นั

มนษุ ยห ญิงชายตา งผวิ ท้งั คู ผูเหยียบยนื อยบู นปลายจมกู ของมฤตยู บดั นี้จองตะลึง
บรเิ วณสะพานลอยหรอื กง่ิ หนิ ท่ีหมอบอยูในขณะนี้ มันลอยอยูเหนือสวนหนึง่ ของบอน้นั กวาจะ
รสู กึ ตวั และเหลือบลงไปเห็น กพ็ บตนเองโผลออกมาเหนอื บอ ของมนั เสียแลว

ชะงอนหนิ บอบบางก่ิงหนงึ่ ที่ไชยยันตใ ชเ ทายันพยุงตวั อยู รบั นาํ้ หนกั ไมไหว หัก
สะบัน้ ลง แลวหลดุ ลอยละลว่ิ ลงไปยงั บอลาวาเบอื้ งลา ง รางของเขาถลาํ วบู เสยี หลัก แตม อื อนั เหนยี ว
แนน ทงั้ สองยดึ แงดา นบนไดอ ยางวอ งไว ทรงตัวคางอยอู ยา งหมิน่ เหม โดยมีขาขางหนง่ึ ลอยอยกู ลาง
อากาศอนั รอนกลา มาเรียควา เข็มขดั ดา นหลังไวดว ยความรวดเร็วทนั กนั ออกแรงเหนยี่ วพยงุ รงั้ ตวั
ใหก ลบั คืนขนึ้ มาหมอบอยบู นชานหนิ ปากบอ น้นั ไดอ ยา งยากเยน็ ครนั้ แลวพริบตาตอ มานน้ั เอง ทงั้
สองก็จอ งตากนั ตะลงึ พรงึ เพรดิ หวั ใจแทบหยดุ เตน

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2419

ชานหินทย่ี ื่นลา้ํ ออกไปเหนอื ปากบอลาวา ซ่งึ เปน ก่ิงบอบบางไมสูจะแขง็ แรงม่นั คงนกั
นัน้ ปรากฏเสยี งล่นั คกึ่ ไหวสะทา นนอ ยๆ ทาํ ใหอาการเหมอื นจะขาดสะบน้ั ลงไปทงั้ กระบิ เพราะ
นํา้ หนกั ตวั ของคนท้ังสองท่ขี ึน้ ไปถว งอยู

“อยาเพิ่งกระดกิ ตัว เมย! ”
ไชยยนั ตร อ งบอกเรว็ ปรือ๋ กลน้ั หายใจ
มาเรยี ฮอฟมนั บดั น้ีรสู ึกเหมือนหัวใจจะหยดุ เตน จอ งประสานตาเขานง่ิ มานตาทงั้ คู
ขยายเบิกกวาง รมิ ฝป ากขมบุ ขมบิ เหมอื นจะสวดออ นวอนพระเจา แตกไ็ มป รากฏเสียงใดๆ ผา นพน
ลาํ คอออกมาได
ไชยยนั ตกดั กรามแนน เขาเองก็กําลังนึกถงึ พระอรหนั ต!

เวลามนั ผานพน ไปนานสักเทา ใดไมท ราบได ในลักษณะท่ตี างฝายตางยังอยูใ นทานอน
พังพาบแนบพนื้ หนั หนา ชนกันน้ัน รา งของหลอนอยทู างดา นในของปากบอ ลาวา สว นเขาหมนิ่
เหมอยดู านนอก ไมม ีสงิ่ ใดมาบอกไดว า หากคนใดคนหนง่ึ ไหวตวั แมแ ตหายใจแรงไปนิดเดยี ว
ชะงอนหนิ สว นน้นั จะถึงกาลกริ ยิ าขาดหลดุ จากสว นใหญท ม่ี นั ย่นื ลํ้าออก หลดุ รวงลงไปยังบอหนิ
ละลายท่กี าํ ลงั เดอื ดพลงั่ อยใู นขณะน้หี รอื ไม

“เอาละ ตง้ั สติใหด .ี ..ไดยนิ ผมพูดไหม เมย? ”
เขากระซิบแผว เบาที่สุด หายใจแขมว มาเรียพยกั หนาชา ๆ แทนคาํ ตอบ นนั่ หมายถึง
สติสัมปชญั ญะของหลอ นยงั อยคู รบถวนพรอ มมลู
“คอ ยๆ คืบถอยหลงั กลับไป...ชา ๆ และใหเบาทส่ี ุด!...”
“มันอาจหักในทันทีทฉ่ี นั กระดิกตวั ”
มาเรียกระซิบตอบมา แทบไมม เี สียง
“ไมม ีทางเส่ียงอยางอื่น”
เสียงหินสว นน้นั ล่นั ขึน้ อีกคร้ังเบาๆ สะเกด็ ดา นลางบางสวนเริ่มรวงพรู มาเรียหลับตา
แนน วางหนาซบลงกับแผนหนิ ทน่ี อนอยู กลั้นหายใจ
มนั ลัน่ ในชว งท่ดี งั ยาวกวาครั้งแรก แลว กห็ ยุดนงิ่ ไปอีกเมื่อหลอนคอยๆ เงยหนาข้นึ อีก
ครัง้ กเ็ หน็ ไชยยันตยม้ิ ใหอ ยา งกลาหาญและใจเยน็ ท่สี ดุ ยิ้มน้ันดูเหมือนจะชว ยปลุกปลอบใจ และ
กระตุน เตือนยาํ้ ในคําสง่ั ของเขา ภาวะนี้เองหลอ นเพิง่ ตระหนกั ถึงแกน แทของบุรุษเจา สาํ ราญ นกั
ผจญภยั หนุมชาวไทยวายง่ิ ใหญเพียงไร สําหรับหลอ นเองน้นั กาํ ลังจะช็อกดวยความอกสัน่ ขวัญเตน
“ถา ไมตัดสนิ ใจเสียวนิ าทนี ี้ เราจะไมม ีโอกาสอกี แลว”
เสียงเรียบๆ เหมือนไมเ กดิ อะไรขน้ึ ของไชยยันต เตอื นมาเปนประโยคสดุ ทาย

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2420

มาเรียตดั สินใจเดด็ ขาด ปฏิบัตติ ามคาํ สง่ั ของเขา ใชข อศอกทัง้ สองยนั ตวั คอยๆ เยอื้ ง
กายอยา งแชม ชา และแผว เบาทสี่ ุด...เลือ้ ยถอยหลัง หลอ นกระดบิ ถอยคนื เขาไปยังบรเิ วณชานหนิ รมิ
ปากบออันแขง็ แรงกวาทลี ะองคุลี พรอ มกับภาวนาออนวอนพระผูเปน เจาไปพลาง

แตล ะคืบ ทห่ี ลอ นถอยหลังไปในลกั ษณะเลอ้ื ย มนั นานเหมือนถกู กดจมนรกสักรอ ยป
ไชยยนั ตน อนน่งิ มองดูอยางคมุ สติม่นั

ครนั้ แลวก็มองเหน็ ชดั วา สวรรคป ระทานชีพคืนใหแ กเ พือ่ นสาวผรู ว มสถานการณแ ลว
จากวนิ าทแี หง ความเปนความตายทแี่ ขวนอยูอยางหมนิ่ เหมท่ีสดุ นั้น หลอนถอยออกไปจนพน
บริเวณอนั ตราย แลวลกุ ขน้ึ ยนื โดยเรว็ บดั น้นั เอง เสียงลนั่ จึงหลุดลอดลําคอออกมาได แทบไมเปน
ภาษา

“ฉันทาํ ไดส ําเร็จแลว ไชยยนั ต และกาํ ลังภาวนาใหค ณุ อยู”
“สบายใจได เมย นํ้าหนกั ตวั คณุ พน ไปไดเสียคนหนง่ึ เปอรเซน็ ตร อดของผมกม็ ากขนึ้ ”
เขารองตอบมาเต็มเสียง อยา งไมสะดงุ สะเทือน แลวก็คอ ยๆ คบื คลานตัวเองในอาการ
เดียวกับหลอน กลบั คืนเขาหาริมปากบอดวยความระมดั ระวงั เตม็ ท่ี
สองสามนาทหี ลงั จากนนั้ ไชยยนั ตกร็ อดพนจากวนิ าทีคบั ขันข้นึ มาได ชว งสดุ ทาย
กอ นทีจ่ ะถึงขอบบอ มาเรียสง มอื มาคอยรอรบั เขายน่ื มอื ไปจับ พอควาไดถนดั หลอ นกอ็ อก
แรงกระชากเตม็ เหนย่ี ว ฉดุ ใหหลุดพนข้ึนไปไดก อ นทค่ี วามแรงอนั เกดิ จากนาํ้ หนกั ถวงเพมิ่ เติมขน้ึ
อยางกะทนั หนั อนั เน่อื งมาจากแรงฉุดนนั้ จะทําใหก ิ่งหนิ ขาดออกจากสวนใหญ หลุดรวงลงไปยงั
บอลาวาเบื้องลางอยา งนา หวาดเสียว
“โอ...แทง ค ก็อด!”
แหมมสาวคราง หลบั ตาพรอมกับถอนหายใจเฮอื ก รางทัง้ สองขณะนลี้ มลุกคลกุ คลาน
อยูร มิ ผนังหนิ โดยหลอนเสยี หลกั นงั่ พบั เพยี บ และไชยยนั ตศีรษะถลําเขามาซกุ อยูท่ีตกั แขนทง้ั สอง
กอดรัดรอบเอวหลอ นไวแ นน
ตอมานายทหารหนุมทรงกายขึ้น ฉดุ เพ่อื นสาวตา งผิวออกมาจนพน ระยะอันตรายอนั
หมนิ่ เหมข องขอบบอนนั้
“เกิดมา...ผมกเ็ พ่งิ เคยเห็นบอลาวาคร้ังน้ีเปน ครงั้ แรก ไมน าเชือ่ เลยวามนั จะคุอยใู ตภ ูเขา
ลูกน้.ี ..”
พลางเขากเ็ งยขึ้นไปยงั เพดานทีค่ รอบเปนรูปกระทะควํา่ อยูเ หนอื บรเิ วณทง้ั หมด เปน
ผนังเพดานหนิ ท่ีถกู ฉาบไวด ว ยสแี ดงคลํา้ จากประกายของรัศมีลาวาเบ้อื งลางซึง่ สงสะทอ นข้นึ มา
“มนั ควรจะตองมีชองทางระบายควนั และไอความรอนออกไปเบอื้ งนอกแนๆ และเรา
จะอาศยั ชองทางระบายนน้ั เปนทางออก”

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2421

“ฉันเชือ่ วา จะตองเปน เชนนน้ั บอลาวาทเี่ ราเห็นอยนู ่ี อาจเปน เพยี งจดุ หนง่ึ ทกี่ อ ตัวใต
ภเู ขานี้ และจะมีอีกสกั กล่ี กู กย็ งั ไมท ราบ แตมนั ยงั ไมมีปลองสาํ หรบั ระบายไอความรอ นเปน ชอ งตรง
ขึ้นไปสูอ ากาศเบือ้ งนอกอยา งเชน ทเ่ี ราเหน็ ภูเขาไฟธรรมดาท่วั ไป หนทางระบายความรอนกค็ งจะ
แผกระจายออกไปตามชองคหู าตา งๆ ที่เราผานกนั และออกไปสเู บอื้ งนอกไดห ลายทาง สงั เกตจาก
อากาศทถ่ี ายเทหมนุ เวยี นกบ็ อกใหเราทราบชดั อยูแ ลว ”

ไชยยนั ตเมม รมิ ฝปากแนน มองลงไปยงั บอ นรกน่ันอกี คร้งั อยางหวาดเสยี ว
“มนั เปนไปไดอ ยา งไรน่ี ภูมปิ ระเทศทเี่ ราเห็น ตลอดจนการสาํ รวจทางภูมิศาสตร ไมได
สอวีแ่ ววสักนดิ วาภาคพน้ื นจ้ี ะมแี หลงภเู ขาไฟ”
มาเรียยม้ิ ฝดๆ เช็ดเหง่ือออกจากขนตา
“ภูมิประเทศทเี่ ราเหน็ กด็ ี หรือบนั ทึกการสํารวจของภูมศิ าสตรกด็ ี เปนไปเฉพาะเหนอื
ผวิ ดนิ เทา น้นั นักสํารวจไมเคยมีโอกาสมาเดินงมอยใู ตแ ผนดนิ อยา งเรา หรอื อาจเคยมีสํารวจพบเหน็
มากอนบา งแลว แตก ห็ มดโอกาสทีจ่ ะนาํ ไปบอกกบั ชาวโลกได ใตผ ิวดินของทุงอนั แหง แลง และ
ภเู ขาหนิ ทป่ี ราศจากพชื พนั ธเุ ทา ท่เี ราเดินทางกรําผานมาแถบนี้ทงั้ หมด มนั อาจเต็มไปดว ยบอลาวา
หรอื ภูเขาไฟใตดินก็ได ไอความรอ นของมนั ท่ีคุกรุน อยตู ลอดเวลา ทาํ ใหพ ชื ไมส ามารถเจรญิ งอก
งามขน้ึ ได เกดิ ความแหง แลง ช่วั นาตาป และถา ถงึ รอบระยะเวลาเหลานีเ้ กดิ ระเบดิ ขน้ึ ก็จะทาํ ใหเกดิ
แผน ดนิ ไหว ในระยะทางทผ่ี า นมาชว งหลงั น่ี ฉันเห็นรองรอยของแผนดินไหวอยูบางเหมอื นกัน
และแปลกใจมากอ นแลว อกี อยางหนงึ่ ไฟปา ที่เราผจญกนั มาแลว จนถงึ กบั ตอ งเตลิดหนีแตกแยกกนั
ออกทัง้ คณะกอ็ าจมผี ลมาจากความรอนของภเู ขาไฟใตด นิ เหลา นเี้ อง”
ไชยยนั ตเพง่ิ จะมองเหน็ ความจรงิ ตามเหตผุ ลของเพ่ือนสาวตา งผวิ หลักฐานของการ
คน พบรอ งรอยอน่ื ๆ มาลว งหนากอนแลว ก็ยงั ยนื ยนั ใหเ หน็ ชดั วา ขอสนั นิษฐานของมาเรีย ฮอฟมัน
ไมนา จะคลาดเคลอ่ื นไป กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนแปลงภูมิศาสตรข องโลกไดเสมอ สดุ แตวา มนั จะ
ใชร ะยะเวลานานสกั เทา ใดเทา นั้น สาํ หรบั การเปลย่ี นแปลงนนั้ ๆ
“ถา ยังงัน้ เรากม็ ีทางออกแนน อน”
เขากลาวอยางเตม็ ไปดวยความหวังท่สี ดใสขึ้น
“ถา เราไมว นเวยี นหลงทาง และหมดแรงตายไปเสียกอนเพราะขาดอาหาร”
มาเรยี ตอ ประโยคมา

ตา งถอยผละจากบริเวณปากบอ ลาวา ไตยอนกลับมาทางเดมิ พรอมกับชว ยกนั สํารวจ
ลูท างอยา งถีถ่ ว นรอบคอบไปพลาง ไหวพริบปฏิภาณและประสบการณความชํานาญทุกชนิด นาํ
ออกมาใชเ พอื่ แสวงหาทางรอด ซ่งึ เรมิ่ จะเหน็ แสงแหงความหวงั ทวมี ากข้นึ จากความมดื มิดส้ินหวงั
ทกุ อยางในครัง้ แรก ทส่ี ุดก็มาตง้ั จุดเริม่ ตน กันยังตําแหนงที่ปน ปลองเบ้อื งลา งขึน้ มาเม่อื ครูใ หญน อี้ กี
คร้ัง

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2422

“สังเกตทก่ี ลุมควนั นนั้ ...”
ภายหลงั จากนงิ่ พิเคราะห มาเรยี สะกดิ แขนเขา บุยปากไปยังซอกโพลงของสะพานลอย
ธรรมชาตอิ กี ดานหนงึ่ ซ่ึงเปน ชองมืดสลวั แคบๆ
“รูสึกวามันจะถูกอากาศดูดใหลอยออกไปทางดานน้นั มากทีส่ ุด”
“กค็ วรจะเปน ทางออกของเราดว ย งน้ั ไมใชร ึ?”
ไชยยนั ตจองตาม ตาเปนประกายครุน คิดเสยี่ งทาย
“พระเจา กาํ หนดเสน ทางของเราไวแ ลว เพียงแตเ รายงั ไมร ูเทา นั้นวาทา นจะสง เราไปสู
ทางรอดหรอื ทางตาย เราไมม ีทางจะตอรองกบั เสน กําหนดของพระผเู ปน เจา ไดห รอก ไชยยนั ต...”
“ถา เชน นั้นก็ลองมาดกู ันวา พระเจา กําหนดเสนชะตาของเราไวเชน ไร”
กลาวจบ เขาควาแขนหลอ น ชวนเดินไตไปตามสะพานลอยดา นทแี่ ยกไปเชือ่ มตดิ กับ
ผนงั อันเปนโพรงแคบทก่ี ลมุ ควันพากนั ระเหยหายเขาไปทางน้ัน ระหวางท่ีคอยๆ คลานลอดกนั เขา
ไป มาเรยี สะกดิ หลงั เขา แลว บอกวา
“ใหฉนั นาํ คณุ ดกี วา”
ไชยยนั ตเบยี่ งตัวหลบทางโดยดี เพราะนัน่ ยอ มเปน วธิ ีทีถ่ กู ตองทสี่ ดุ ระหวา งเขากับ
หลอ น ผจู ะทําหนา ทีเ่ ปนมัคคุเทศกท ่ีไดผลกวากค็ ือมาเรยี น่ันเอง

หลอ นคลานลอดชองทีก่ ดตาํ่ ลกั ษณะเหมอื นโครงประตูนั้นเขาไปลวงหนา แสงสี
โกเมนจากรศั มลี าวาทีส่ าดเรืองกระจายแผไ ปท่ัว ยงั สาดตามหลงั ชวยสองทางเขา มาพอใหสังเกต
อะไรไดพอสมควร ภายในเปนเพดานสงู เหนอื ศีรษะข้นึ ไปเล็กนอ ย มที างแยกซา ยและขวาแทบทว่ั ๆ
ไป ภายหลงั จากสาํ รวจใครครวญอยคู รู หลอนก็เริ่มออกเดนิ แลวในความเงียบสงัดจนไดย นิ แตเ สยี ง
ของหวั ใจของตนเองเตนนั้น เสยี งอนั แจม ใสและมีกังวานของมาเรียกด็ ังทาํ ลายความเงยี บขึน้

หลอ นรอ งเพลงเปนภาษาอังกฤษ กระแสเสียงนั้นฟง ไมไ ดวาจะเปน ความสขุ สันตราเริง
หรือวามันกล่ันออกมาจากความวา เหวเ งียบเหงาของหวั ใจ ทป่ี ราศจากจดุ หมายยดึ เหน่ียวในขณะนี้
อยางไรกต็ าม มนั ไพเราะเยน็ เยอื กอยา งนาพศิ วง เมอ่ื สดับในความหมายและสิง่ แวดลอมเขา มา
ประกอบ เสียงเพลงน้นั กอ งอยูในซอกโพรงของหินผาศลิ ารายรอบตัว และสะทอนมากังวานลออยู
ไปมาในลกั ษณะเสยี งเอ็คโค ราวกับผรู อ งจะรองอยใู นหองบนั ทกึ เสยี งชัน้ วเิ ศษสุดเพือ่ อดั ลงจาน
เสยี ง เขาไมเคยไดย นิ มาเรยี ฮอฟมนั รองเพลงมากอ น เพิ่งจะครง้ั น้ีเปนครัง้ แรกและในภาวะและ
สถานการณเ ชน นี้ จะไมมีนกั รองคนไหนรอ งไดนา ฟง นา คดิ มากกวา หลอ นอกี แลว

“When I was just a little girl…I asked my mother what will I be…”
หลอ นรองแชม ชา ขาดเปน หวง ปลอ ยใหเ สยี งสะทอ นลอ กังวานกองไปทกุ อณขู อง
บรรยากาศ....ความหมายของเพลงที่ควรจะนา ฟง รา เริง แตขณะน้ีกลบั ฟง เศรา สรอ ยน้นั มีวา ‘เม่อื
ฉันยงั เปนเดก็ หญงิ เล็กๆ อยใู นสมัยหนงึ่ นน้ั ฉันเคยถามแมว า ตอไป ฉนั จะไดเปน อะไร...”

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2423
“Will I be pretty? Will I be rich? This was she answered me…”
‘ฉันจะสดสวยงดงามไหม? แลวกจ็ ะร่ํารวยมคี วามสขุ กะเขาบา งไหม? แมก ต็ อบฉันวา ’
“เท็ค เซรา...เซรา...”
ไชยยนั ตรองตอ ขอความใหห ลอน ดว ยเสียงหาวของเขา มันประสานกลมกลนื กนั ขึ้น
ไดอ ยางสนทิ มาเรยี หนั มาชาํ เลอื งยมิ้ นดิ หน่งึ และรองประสานเสียงรว มกบั เขา ทามกลางความเงียบ
นั้น เสียงเพลงของคนท้งั สองกงั วานกอ งไปท่ัว
“What ever will be will be…etc”
‘แมก ต็ อบฉนั วา สุดแตโชคชะตาวาสนาชีวิตเถอะ มนั จะเปน อยางไร มันก็ตองเปน
อยางนนั้ แหละ ไมม ีอะไรจะไปกาํ หนดกฎเกณฑอ นาคตได...’
ทอ นตอไปไชยยันตยงั รองเปน ภาษาอังกฤษ แตมาเรยี ฮอฟมนั เปล่ียนมาเปน
ภาษาเยอรมัน แตอยูใ นลลี าของทํานองเดยี วกนั เดนิ คลําทางอยางไมร อู นาคตกันไป แลวก็รองเพลง
เปน เพือ่ นกันไป มอบทุกสง่ิ ทกุ อยา งไวใหแ กพ รหมลิขติ (ตามท่ีไชยยนั ตค ดิ ปลง) และพระผูเปนเจา
(ตามความคดิ ของมาเรีย)
หนทางนนั้ รสู ึกวาจะเบนขนึ้ สงู เปน ลําดบั มนั จะหมดไปนานสักเทา ใดก็สุดท่ีจะทราบ
ได แตเ สียงเพลงทรี่ อ งวนเวยี นกลบั ไปกลบั มาซาํ้ ซากนั้นยังไมจ บ ครน้ั แลว มนั ก็นําออกมาสหู องอนั
กวา งใหญเหมอื นจะเปน หองโถง บัดนั้นเอง มาเรยี ผูเ ดนิ นําอยูเบื้องหนา ก็หยดุ ชะงกั กกึ เสยี งเพลง
ของหลอ นแหบหายไปอยางกะทนั หัน ไชยยันตย ัง้ ไมท นั เดินมาประกบชนดา นหลงั
แลว เขาก็แลไปเห็นสิง่ ที่ไมคาดฝน ดว ยหัวใจทด่ี เู หมือนจะหยุดเตนลงชวั่ ขณะ กดไหล
หญิงสาวทรดุ หมอบวบู บงั หนิ ลงอยางรวดเร็ว...

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2424

86

ใจกลางของคหู ากวา ง ทม่ี ที างเดนิ จากดา นตา งๆ โผลออกมาบรรจบโดยรอบนั้น สง่ิ
หน่ึง ทมี่ องเห็นเดนชดั ไปกวา กอ นหนิ ทุกกอ น อนั เปนสว นประกอบของภูมปิ ระเทศยามน้ี ปรากฏ
อยูท ่นี ัน่ ! มันหมอบน่งิ อยตู รงพืน้ หินราบเรยี บเปน เงามนั ปลาบ เยื้องไปทางฝรง่ั ตรงขามที่ไชยยันต
และมาเรียโผลอ อกมาพบอยางกะทนั หนั และหลบซุมอยูในขณะนี้

ตําแหนงนั้น มกี อนหินเต้ียๆ งอกขนาบอยสู องดาน เหมอื นกบั วา จะเปน ซมุ ประตูนําเขา
ไปสูแ หลงพาํ นักนอนของพญาพยัคฆราช ผูมอี ํานาจเหนอื กวา ส่ําสตั วส ามญั ธรรมดาท่วั ไปทง้ั หลาย

ขาอนั ใหญโตทัง้ สองขาง เหยยี ดยาวคขู นานราบไปกบั พืน้ เบ้ืองหนา ในทา ทรดุ หมอบ
วางคาบซบอยกู บั ขาท้ังคูตะแคงหันหนามาทางดานท่ีมนษุ ยท งั้ สองตะลงึ จอ งอยู หางอนั ยาวเหยียด
ทาบไปกบั พ้นื มสี ว นปลายตวดั งอเขา มาหาตัวเล็กนอย

ไอกาฬพยัคฆ. ..เสอื โครง มหายักษตวั นนั้ !!
แสงในขณะนม้ี ันจะมาจากทใี่ ดกต็ าม แตกม็ ีปรากฏอยูพอท่จี ะมองเหน็ ภาพอันดาํ สนทิ
ราวกบั กอ นนลิ สลกั มหึมานน้ั ไดอยา งถนดั ชดั เจนพอสมควร
ไชยยนั ตย กมอื ข้นึ ขยี้ตา ไมแ นใ จวา ภาพทเี่ หน็ อยเู บอื้ งหนาระยะหา งไมเกิน 20 เมตร
ในขณะนี้ เกดิ ข้นึ จากอาํ นาจอปุ าทานหรอื เปลา พรบิ ตาเดยี วกนั น้ันเอง มาเรีย ฮอฟมนั ตวดั .375
แม็กนัม่ ขน้ึ ไหลอยา งรวดเรว็ ตามสัญชาตญาณ จ้ศี ูนยจับหมายไปแสกหนา ระหวา งดวงตาทงั้ สอง
ซงึ่ ขณะนั้นมนั สลวั คลมุ เครอื ยังไมอาจทราบไดว า มนั หลับตาหรอื ลมื ตา
กอ นท่ีนว้ิ ของแหมม สาวจะกระดกิ ไชยยนั ตก ็ขยมุ ขอมอื ไวแ นน...แทนคาํ ปราม หลอ น
ยง้ั ไวทนั ดว ยประสาททีไ่ วสดุ ยอด ตางคนตา งยงั จองจับไปยังเปา หมายเบอ้ื งหนา ตาไมก ะพรบิ อยู
เชนนน้ั ประสาทสัมผัสสง สัญญาณใหร ูต รงกนั ในความผดิ ปกตบิ างประการ
มันน่งิ สงบเงยี บงนั เปนดษุ ณี
มาเรยี ยังประทบั ไรเฟล พรอมอยกู บั ไหลเชนเดมิ ศนู ยไ มเปล่ียนทหี่ มาย มันส่ันไปมา
นอ ยๆ ดวยมือของเจา ของ ซึ่งบัดนี้ใชพ ลงั ใจทง้ั หมดเขา ควบคุมบงั คบั ไว
“หนิ !”
อดตี นายทหารปน ใหญจอริมฝป ากกระซิบขางหเู พื่อนสาวเบาทส่ี ดุ
“เราจะรูไ ดอ ยา งไร?”
หลอ นกระซบิ ตอบ มแี ตเสยี งลมเทาน้นั ผา นพนรมิ ฝปากขมบุ ขมิบออกมา ตายงั จอ ง
เขมง็ น้วิ แตะเกร็งอยูท ไ่ี ก
“จองปนไวใ หด ี ผมจะลองมนั เอง”

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2425

ไชยยนั ตบ อก คอ ยๆ ควานมอื ไปหยิบกอ นกรวดเลก็ ๆ ขนาดหวั แมมือที่อยใู กลๆ ข้นึ มา
กัดรมิ ฝป ากแนน แลว ขวางเบาๆ ไปยงั รา งทะมึนท่ีนอนหมอบเปนปรศิ นาอยูนนั้

ทามกลางความเงยี บขนาดเขม็ ตกไดย นิ นน้ั เสยี งกอ นกรวดกระทบพืน้ หินดังแซก็ แลว
กระดอนเขาไปยงั รา งทน่ี อนหมอบอยูทางดานตะโพกหลัง

มันนง่ิ ไมติงกายอยใู นอาการเดมิ
ท้งั สองเหลือบมองตากนั โดยไมมคี ําพดู ใดๆ ท่ีจะผา นลาํ คอออกมาไดใ นภาวะของ
ความรสู กึ อันไมอ าจบรรยายไดถูกนี้ ไชยยนั ตท ดลองอกี คร้งั ควา หนิ ข้นึ มาอกี กอน คราวนเ้ี ขอ่ื ง
ขนาดเทา กบั กาํ ปน เผยอตวั ขน้ึ ขวางสุดแรงเกิดไปยงั รา งทเี่ หน็ เบอ้ื งหนา กอ นหนิ ไมไ ดก ระทบอะไร
เปน อุปสรรค แตลอยตรงเขา ไปยังมันแลวกระทบอยา งจงั ทีส่ ดุ กลางลาํ ตัว
เสยี งของการกระทบ เปน เสยี งของหินเล็กทีก่ ระแทกกับหินใหญ และในความเงยี บ
เชน นั้น มันดงั กงั วานกอ งไปทงั้ คูหา
จะอยา งไรก็ตาม ราวกบั นดั กนั ไว ทั้งสองไมไดขยบั เขยอื้ นจากทเี่ ดิม ประสาททุกสวน
ยงั เขม็งเกลยี วเครยี ดแทบระเบิดอยเู ชน นั้น ความรา ยแรงของบอลาวาที่เผชิญกันมาเมอ่ื ครู ยังไมเปน
วกิ ฤตการณของชีวติ ตดั สินใจอยา งไรไมถ กู เทาท่ีเผชิญอยูบัดน้ี
มาเรียลดปน ลงจากบา อยา งแชมชา แตนิ้วยังแตะพรอ มอยูท ีไ่ กอยา งปราศจากความ
ไววางใจใดๆ ทัง้ ส้นิ แมจะเห็นชัดจากการพิสจู นข องไชยยนั ตแ ลววา ส่ิงทีเ่ หน็ อยนู น้ั เปน แตเ พยี งหนิ
กอ นหน่ึงเทา นนั้ เหตุการณท ไี่ ดผจญผา นกันมาแลว มนั ทําใหหลอ นหวาดสยองจนขนหวั ลุกไมอ าจ
ประมาทมองขามเสยี ได
“กอนหนิ !”
เสยี งไชยยันตก ระซิบลอยๆ ขนึ้ อกี โดยยงั ไมยอมออกจากทม่ี ัน่
“พระเจา เปน พยานเถิด ขนาดและลกั ษณะของมนั เทากับเสอื หินทเ่ี ราพบมากอ นแลว
เหมอื นตวั นน้ั ทุกอยาง ผิดกนั แตสถานที่ และอาการลักษณะทา ทขี องมันเทา น้นั ตวั นน้ั เราพบในทา
ยืน แตต วั นห้ี มอบนอน”
เพื่อนสาวตา งผวิ พดู ลอดไรฟนออกมา
“กค็ งจะลกั ษณะเดยี วกนั กบั ซากของไอนักบวชโลน ศพตายซากพนั ปตัวนนั้ กระมงั เรา
พบกันคนละเวลา คนละสถานท่แี ละคนละลักษณะ แตพ ิสจู นอ อกไปแลว วามนั เปนซากเดยี วกนั
น่ันเอง แต...ทาํ ไมเราถึงพบมนั ทน่ี ?่ี ”
มาเรียหนั มาจอ งหนาเขา ดว ยความรูส กึ ไมอ าจกลา วถูก คอแหง เปนผงกระซิบตอมา
“คณุ วา มนั เปน เสือหินตวั เดียวกบั ที่เราพบมากอนน่นั ไหม?”
ไชยยนั ตก ดั กรามแนน ดวงตาทงั้ คูหรี่ลง เขาเองกต็ กอยใู นอาการเดยี วกบั มาเรีย
“ผมภาวนา ขอใหเปนเหตกุ ารณบ ังเอญิ ประจวบเหมาะ อยาใหม นั เปน ตวั เดยี วกนั เลย
เขา ไปดกู นั ใกลๆ ดกี วา”

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2426

กลา วจบ อดีตนายทหารหนมุ ขยบั ตวั ลุกขนึ้ แตม าเรยี ฉดุ แขนเขาไวอ ยา งหวาดระแวง
“โน!”
หลอ นรองพรอมกับส่นั หนา ดว ยความหวาดผวาจนลมื ตวั
ไชยยนั ตฝ นหวั เราะเบาๆ ตบตนแขนเพอื่ นสาวผูรวมชะตารายอยา งปลอบใจ อึดใจ
ตอมานั่นเอง มาเรียก็ดเู หมอื นจะรูสึกตวั พยายามสะกดกลน้ั ความกลวั ขมสตไิ ว ย้ิมอยางยากเยน็
ท่ีสดุ
“สมมติวา ขณะทเี่ ราเขาไปใกลมนั และมนั ก็เกดิ กระดกิ ตัวข้นึ มาได”
“ก็แหลกกนั ไปขา งหนึ่ง ไมเรากม็ นั อยา งนอ ยที่สุดถงึ จะตายทั้งทีเรากน็ า จะภูมใิ จทมี่ ี
โอกาสไดเห็นสง่ิ อนั แปลกประหลาดมหศั จรรยท่สี ดุ ผมอยากจะเหน็ ชดั ๆ คาตาออกไปวา ทั้งๆ ที่
สภาพของมนั เห็นอยเู ชน นแ้ี ลวจๆู กเ็ กดิ เคล่อื นไหวมีชวี ิตข้ึนมาไดต อ หนา ตอ ตาเรา ถา คุณไมกลา ก็
หลบคุมเชงิ อยตู รงน้แี หละ ผมจะเขาไปดูมนั ใกลๆ เอง เตรยี มระวังใหด กี ็แลวกัน เหน็ ทาผดิ ปกติกย็ ิง
ทันที ไมตอ งหวงผม”
ขาดคาํ ชายหนมุ ขยับตวั อกี ครงั้ กระชับไรเฟล .600 ไนโตรฯ มัน่ มาเรียก็ถลันยนื ตาม
ในพรบิ ตานนั้
“ฉันบอกแลววา ฉันจะไมแ ยกทางกบั คณุ ในภาวะเชน น้ี นอกจากจะหมดลมหายใจแลว
เราเขาไปดว ยกนั ไชยยนั ต”

ท้ังสองกมุ ปน ในทาพรอ มทจี่ ะระเบดิ กระสนุ ออกไปไดใ นทุกพริบตา แลวจรดฝเ ทา...
เดินตรงเขาไปยงั รา งท่นี อนนงิ่ เปนดษุ ณนี น้ั ดว ยใจอนั เตนระทึก

จนกระท่งั ในท่สี ดุ ตางก็มาหยุดยนื หา งจากรางน้ัน ทางดา นหลังประมาณเมตรเศษ เมอ่ื
เขามาพจิ ารณาจนใกล ความเคลือบแคลงท้งั หลายกส็ ิ้นไป มันเปน หนิ จริงๆ ไชยยนั ตเ อาปลายลาํ
กลองไรเฟลเข่ยี ไปทตี่ ะโพกบริเวณโคนหาง เสยี งโลหะของปากกระบอก .600 ไนโตรฯ กระทบกับ
หนิ แกรง ปรากฏเสียงดงั กังวานกราก

ทัง้ สองไดแ ตม องหนา กนั อยูเชนนนั้ ความรูสกึ อนั หวาดแสยงอยา งล้ีลับ ว่งิ เขา เกาะกมุ
หวั ใจไมไ ดค ล่คี ลายลงแมแ ตน ดิ เดยี ว บงั เกดิ อาการรอ นๆ หนาวๆ เหมือนจะจับไข

มาเรียใชปลายเทา เข่ยี ท่ปี ลายหางอกี คร้ัง เหมอื นจะยังไมแ นใจสนทิ นกั แลวออ มอยา ง
แชมชา คอยๆ สํารวจถถี่ วนไปทางดานหนา ไชยยนั ตก็เดนิ วนรอบกายของมนั ไปยงั อีกดานหนง่ึ
ตา งไปพบกนั ตรงบรเิ วณดานศรี ษะของเสอื หิน ซึง่ มีลกั ษณะเหมือนเทวรปู อนั ล้ีลบั ดาํ มดื น้นั เม่ือเขา
มาประชดิ ตวั ใกลเ พยี งแคเ อ้อื มน้ี จงึ เพ่งิ จะสงั เกตเห็นวา บริเวณทม่ี นั หมอบอยเู ปนแทนหินเรยี บสงู
จากระดบั พ้ืนขึ้นมาประมาณ 3 ฟุต ตําแหนงนั้น ไมม กี อ นหนิ อน่ื ใดบงั เกะกะอยูเ ลย เวน จากผนงั
รอบดานทหี่ างไปประมาณ 5 – 6 เมตร ในรศั มขี องคูหาวงกลม ซงึ่ เตม็ ไปดวยซอกหลืบหนิ เหมอื น
จะเปน หนทางนําออกไปสูท างเดนิ อันไมรูป ลายทาง

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2427

“สาบานไดว า รปู รางและขนาดของมัน ก็คอื ไอเสือหินตัวแรกที่เราพบนน่ั เอง”
ไชยยนั ตค รางออกมา ขณะที่แหงนหนา ขนึ้ จอ งศรี ษะอนั ใหญโตซ่ึงอยูในทาวางซบกับ
ลําขาดา นซา ย สงบน่ิงแขง็ กระดางไปหมดท้งั ลําตวั นั้น ดวงตาทง้ั คขู องมันอยูใ นลักษณะเปด แตก ็
เปน ดวงตาของหนิ ทม่ี ีเพยี งสณั ฐานจากการแกะสลกั เทานัน้
“แลว กเ็ ทากันเสียดว ย...กับตวั ท่ีมชี วี ติ จริง ขบั เค่ยี วเลนงานพวกเราตลอดระยะทาง”
มาเรยี พึมพํา ลาํ กลองไรเฟลของหลอนไมย อมเบนปากกระบอกหางไปจากจุดสําคญั
ของเสือหนิ ตวั น้ัน แมจ ะเขา มาอยูใ นระยะประชิดตัวแลวก็ตาม และทนั ใดนน้ั แหมม สาวก็มีอาการ
เหมือนจะเพ่ิงคิดอะไรขึ้นมาได ตาสวางขนึ้ ในความคิดนน้ั กดั รมิ ฝป ากเบาๆ คอยๆ เดินเลย่ี งออ มไป
ทางดา นตะโพกขวาของเสอื หินอีกครัง้ เอามือลบู คลาํ อยกู ับเนือ้ หนิ บริเวณน้ัน ตอ มาไชยยนั ตก ็เห็น
หลอ นลว งเอาซิปโปอ อกมาจดุ เปน เปลวไฟข้ึน สอ งตรวจดทู ่โี คนขาดานหลงั
พรบิ ตาตอมานนั้ เอง กอนทเ่ี ขาจะเดนิ ออมเขามาถึง หลอนกด็ บั ไฟวูบ ลุกข้ึน ถลันเขา
ควาขอ มือเขา กระชากถอยกรูดเขา หาหลืบหินซอกหน่งึ เย้อื งไปทางดา นหลงั ของรูปหนิ นั้นดว ย
อาการลุกลน
“ทําไม เกิดอะไรขนึ้ !”
ไชยยนั ตถ ามอยา งต่นื ๆ
มาเรีย ฮอฟมนั เงยี บกรบิ เหมอื นกับวามอี ะไรมายึดปากไว เขารูสกึ ไดช ดั ถึงอาการส่ัน
เทาราวกบั จบั ไขข องแหมมสาว ขณะทร่ี างกายแนบประชิดเบียดกนั อยใู นขณะน้ี ดวงตาทง้ั คจู อง
เขม็งไปยงั รปู เสือหินแทบจะถลนออกมานอกเบา
อดีตนายทหารปนใหญ ยงิ่ ประหลาดใจเหลอื ทจ่ี ะกลาว เขยากายหลอนถามซ้ําอยอู กี
หลายประโยค มาเรยี จงึ หลุดปากออกมาดว ยเสียงทีฟ่ ง แทบจะไมรูเรอื่ ง
“รอ ยเปอรเ ซน็ ตเ ต็ม ไชยยนั ต มันคอื ไอเ สือหินตัวแรกท่ีเราพบ! โอ...พระเจา โปรดชว ย
ลกู ใหพน จากสถานการณอนั วิปรติ สยองเกลานด้ี ว ยเถดิ ”
“คุณแนใ จไดอ ยางไร เมย”
มืออันส่นั เทาของหลอน ชีไ้ ปท่ตี ะโพกหลังของมนั กระเดอื กน้าํ ลายลงคออยา งยากเยน็
หนาซีดราวกบั ศพ
“ที่นัน่ ขาหลังดานขวาของมนั ...”
“ทําไม?”
ไชยยนั ตรอ งเรว็ ปรอ๋ื
“เคร่ืองหมาย กากบาทเล็กๆ ยาว 3 เซนติเมตร ฉนั เปน คนแอบทาํ ตาํ หนิไวเอง ขณะท่ี
พบเสือหนิ ครง้ั แรกในถํา้ ขณะนม้ี นั กย็ ังปรากฏเหน็ ชดั อยูทน่ี ่นั ตําแหนง และลักษณะเดยี วกนั ทกุ
อยาง ฉันจาํ รอยตําหนิทที่ าํ ไวก ับมอื เองได. ..”
มาเรยี พดู ดว ยอาการสําลกั

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2428

“เครอ่ื งหมายกากบาท?...”
“ใช!”
“คุณทําไวอยางไร บนเนอ้ื หนิ แกรง อยางนนั้ ?”
“ฉันปา ยไวด ว ยยาทาเล็บของนอย! นอยเขามีติดตวั มาดว ยขวดหน่งึ สชี มพสู วยมาก ฉัน
ไมไดพกเครือ่ งสาํ อางมาเปน เวลาแรมปแลว พอเหน็ เขามพี กตดิ ตวั อยกู เ็ ลยออกปากขอ นอ ยก็ใหฉนั
เขาบอกวา เขาไมไดเ อาตดิ ตวั มาเพอ่ื จะทาเล็บหรอก แตม ีไวส ําหรบั เคลอื บทายลูกปน ใหล กู ปน มี
สมรรถภาพใชไดน านๆ โดยไมด าน เยน็ ของวันที่พวกเราขน้ึ ไปพบเสอื หนิ ในถา้ํ บังเอญิ ฉนั มีตดิ ตวั
อยดู วย ฉันเลยแอบทาํ ตาํ หนกิ ากบาทดว ยยาทาเล็บขวดนน้ั ไวท่ขี าหลงั ดา นขวาของมนั ”
“แลวรอยกากบาทนั่น กป็ รากฏอยูทขี่ าหลงั ดา นขวาเสือหินตวั ท่เี ราพบใหมน ี่?”
ไชยยนั ตถ ามยา้ํ อยา งไมแ นใจ
มาเรียไมตอบ เพียงแตพยกั หนา ลง แววตาของหลอ นยามนีส้ อความตืน่ เตน ตระหนก
ตกใจสุดขดี ทง้ั ๆ ที่อากาศระอุอาวจนเหงื่อโชกไปหมดทง้ั กาย

ไชยยนั ตบดั นรี้ ูสกึ เย็นวาบไปตลอดไขสันหลังราวกบั ใครเอาน้ําแขง็ มาราดรด ภายหลงั
จากสะกดขม สตไิ ดอีกคร้งั เขาก็พยกั หนา ชวนแหมม สาวใหเ ขาไปชีร้ อยตาํ หนทิ หี่ ลอ นบอกใหด ูอกี
ครัง้ มาเรยี อดิ เอ้ือนรีรออยคู รู กจ็ ําใจตอ งพาเขาจรดฝเ ทาเขา ไปทางดานหลังของรปู เสือหนิ อยาง
หวาดๆ

มันเปนความจริงตามท่หี ลอนบอกไวทุกประการ ทช่ี วงขาหลังดานขวาของมนั ปรากฏ
ทางเลก็ ๆ สีชมพขู องยาทาเล็บสตรี ปายตัดกนั เปน รปู กากบาท สงั เกตเหน็ ไดช ดั จากแสงไฟทจ่ี ดุ
บหุ รี่ซึ่งเขาเปนคนขีดจดุ ขนึ้ สอง และเอานว้ิ แตะดกู ย็ งั รูสกึ สมั ผัสได

ตา งเคลื่อนถอยอยา งลมหายใจไมท วั่ ทอง กลับเขา มายังกําบงั ตามเดิม โดยไมต องบอก
กลา วเตอื นกัน

“ไมม อี ะไรจะตองสงสัยอีกตอ ไปแลว เมย! มันเปนเสอื ตวั เดยี วกนั แนน อน บางขณะ
มนั กลายเปน หนิ และบางขณะมันกก็ ลบั มชี ีวิตขน้ึ โดยถอดวญิ ญาณสลบั สับเปลีย่ นกับไอผีดบิ ตาย
ซากพนั ปน น่ั เราไดห ลักฐานชัดเจนทสี่ ุดจากรอยยาทาเลบ็ ทีค่ ณุ แอบปายไว”

ไชยยนั ตก ดั กรามแนน พมึ พาํ อยใู นลําคอ ขณะทีข่ นลกุ ขน้ึ ทงั้ กาย
มาเรยี ตะแคงใบหนาอนั โชกเหง่อื ของหลอ นดา นหน่ึงเชด็ กับหวั ไหล
“ถาง้ันกต็ อ งแปลวา ขณะนไี้ อศ พตายซากของนักบวชน้นั กาํ ลังมีชวี ติ เดนิ อยทู ใี่ ดท่ี
หน่ึง อยางทเี่ ราเคยตงั้ สมมตฐิ านกนั ไวแ ลว ?”
“แนน อน! มนั ถอดวิญญาณกลบั เขา รางคน ภายหลงั จากรา งเสอื เขา มาหลบซอนพกั เปน
หนิ อยทู นี่ ี่ เราโผลม าพบอยา งบงั เอญิ ที่สดุ และวิญญาณทกี่ าํ ลงั สงิ อยูในรา งคนกค็ งจะตองยังไมร ูต ัว
หรือมฉิ ะน้นั มนั ก็คงจะกลบั เขา สิงรา งเสือ เผนเขาขย้ําเราแลว ขณะทีเ่ ราเขา ไปใกลเม่ือตะกน้ี ”้ี

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2429

เขาตอบโดยเรว็ เหลยี วซา ยแลขวาเหมอื นจะหาทางตดั สินใจอะไรสักอยางหนึ่ง
“ขณะนไี้ อผ ดี บิ โลนนน่ั อยทู ไี่ หน?”
มาเรยี หลุดปากออกมา
“ใครจะบอกได อาจอยใู กล หรอื ไกลจากทน่ี ี่ และทําอะไรอยสู ักอยา งหน่งึ นรกเทานน้ั
จะรู หรอื บางทีมันอาจหลบซมุ มองเหน็ เราอยูในขณะน้ี รอคอยจงั หวะเหมาะทีส่ ดุ เพอื่ จะถอด
วญิ ญาณเขา ครองรางเสือ และเลน งานทันทีทมี่ ันเหน็ วาเปนโอกาสของมนั ไมมีสงิ่ ใดมาเปน
หลกั ประกนั ไดว า เมอ่ื ไหรไอเ สอื หินที่เราเห็นนอนหมอบแขง็ ทื่ออยนู ่ัน จะเคลอื่ นไหวลกุ ข้นึ มา
พรอมกบั อํานาจเหนอื สตั วร ายธรรมดาทง้ั หลายอยางทเ่ี ราพบกันมาแลว ”
“มันก็นาจะเปน โอกาสเหมาะทส่ี ุดของเราเหมอื นกนั ทม่ี าพบซากเสอื กลายเปน หนิ อยู
เชน นี้ รีบจดั การทําลายมันเสยี เถอะ!”
“ผมกําลงั มองหาทางอยู...”
ไชยยนั ตตอบเรว็ ปรอื๋ กระดกลิ้นออกมาเลยี รมิ ฝป ากหมนุ ตวั ไปรอบๆ อยางพะวาพะวัง
เหลอื ที่จะกลา ว
“นัน่ มันกอนหนิ ทงั้ กอน นํ้าหนักไมตาํ่ กวา 5 – 6 ตัน ถา เรามีเครื่องมอื พรอ มเหมอื นเชน
ที่เราเคยรว มขบวนกนั อยทู ้ังคณะของพวกเรา ก็ไมยากเลย เอาทีเอ็นทยี ดั ใสเขาไปเทา นนั้ แตน เี่ ราไม
มอี ะไรเลย นอกจากลูกปน ไรเฟล และลูกไรเฟล ไมวา จะมแี รงปะทะสักขนาดไหน กค็ งไมม ีทาง
ระคายผวิ ไอห นิ มหมึ าทง้ั ดนุ กอนน้ีไดแนน อน”
“แลวเราจะทาํ ยังไงกนั ดี?”
มาเรียเอยอยางกระวนกระวายรอ นรมุ กําไรเฟลในมือแนน หลายตอ หลายครงั้ ทห่ี ลอน
ทาํ ทา เหมอื นจะประทบั ปน ขน้ึ พนกระสนุ เขา ใสร ปู หินนน้ั แตแ ลว กช็ ะงกั งนั เพราะเหน็ ชัดวามัน
เปลาประโยชนใ ดๆ ท้ังสนิ้ นอกจากเปลอื งลูกปน และทําเสยี งอกึ ทึกครกึ โครมโดยปราศจากความ
จาํ เปน เสยี เปลาๆ
ไชยยนั ตเ องกจ็ นปญ ญา ตะลงึ งงไปพกั ใหญ มติขอ ตกลงใจของทง้ั คณะ ไดเ คยกําหนด
กันไวก อนแลว เก่ยี วกบั ซากของเจา มัมมีพ่ นั ปและเสอื หนิ ในขอทวี่ า ถาพบอกี เมอื่ ไรจะตอ งหาทาง
ทาํ ลายซากมนั เสียทันที โดยไมปลอยท้ิงไวอยา งเชน คร้ังแรกทีพ่ บและมองขา มไปเสยี
ความคิดชนดิ นน้ั มนั ทําไดไ มยากเยน็ อะไรเลยในเมอ่ื อุปกรณเครือ่ งมือมีอยคู รบถวน
พรอ มมลู แลวโอกาสทีห่ วังกันไวก ม็ าถึงเขา จริงๆ ซากของเสือหนิ ประหลาดถูกคน พบอกี ครัง้ ทวา
มันเปนการพบโดยบุคคลเพยี งสองคน ซ่ึงรว มชะตากรรมเดยี วกัน หลงพลดั พรากจากเพอื่ นฝงู หมู
คณะสวนใหญ ไมม ีอปุ กรณเ ครอ่ื งมอื ใดๆ จะชวยทําใหสําเร็จไดตามเจตนา นอกจากกระสนุ ปน ท่มี ี
ตดิ ตวั กนั อยเู ทา นน้ั ซ่ึงไมชว ยอะไรขึ้นมาไดเลย มนั เปน หนิ แกรงใหญโตมหมึ าเกนิ อาํ นาจลูกปน ที่
จะทาํ ลายใหย อ ยยบั ลงได

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


Click to View FlipBook Version
Previous Book
เสริมสร้างองค์กรคุณธรรม
Next Book
ENVI