The words you are searching are inside this book. To get more targeted content, please make full-text search by clicking here.

เพชรพระอุมา เล่ม11 จอมผีดิบมันตรัย

Discover the best professional documents and content resources in AnyFlip Document Base.
Search
Published by Thanchanok Jindarat, 2020-07-15 04:36:02

เพชรพระอุมา เล่ม11 จอมผีดิบมันตรัย

เพชรพระอุมา เล่ม11 จอมผีดิบมันตรัย

2330

แตค วามทกุ ขหนักกลดั กลุม ทีส่ ดุ ขณะนี้ มนั ไปอยูท จี่ ติ อันหวงกงั วลตอ พี่ – เพ่อื น และผู
รว มคณะคนอนื่ ๆ ซ่ึงหลอนเชอื่ วาคงตกอยใู นสถานการณรายมากกวา ดี หลอนจะมีโอกาสไดพบ
หนา พใ่ี หญ – ไชยยนั ต เมย และผรู ว มคณะอนื่ ๆ หรือไม คดิ แลว กแ็ ทบจะหมดกาํ ลงั วงั ชาทรงตวั อยู
ได

เขา – จะคิดอยา งไร หลอนอานหวั ใจกระดางเปน หนิ ดวงน้ไี มอ อก เหน็ เคาหนา ดาํ
เกรยี มดยู ากอยตู ามเดมิ ขณะน้กี าํ ลงั กวาดสายตาไปรอบๆ ตวั

“เดีย๋ วมนั ตอ งมีทางใดทางหนงึ่ ถงึ อยา งไรเราก็ตองหาทางออกไปจากตรงนใ้ี หไดก อ น
มืดสนิท สว นจะออกไปโผลท ไี่ หน เปนอกี เรอ่ื งหนง่ึ นอนกน เหวน่ไี มไ ดแน เพราะถาถึงมืดลง ใคร
จะบอกไดว า ไอยกั ษท ี่ชกั ใยอยูบ นนนั้ จะไมย องลงมาเลนงานเรา นอกจากแมงมุมเหลา นัน้ แลวกย็ ัง
ไมร ูวาจะมอี นั ตรายอะไรทยี่ งั มองไมเ ห็นอกี แตท ีแ่ นๆ กค็ อื หนาวตายกอ นทีจ่ ะตน่ื ข้ึนมาอีกครัง้ ”

แลว กจ็ องไปยงั ลําธารที่ไหลผา นหนิ ริกๆ ออกมาจากใตซอกผาฝง หน่ึง หายเขาไปยงั ใต
ผาอีกฝงหนึ่ง เปนชองอโุ มงคมืดสูงจากระดบั สายน้ําไหลข้นึ มาประมาณเมตรเดยี ว สว นกวา ง
ประมาณ 3 วาเศษ ลาํ ธารสายประหลาดดูลล้ี บั สายนนั้ หางจากพื้นหินทท่ี ั้งสองยนื อยอู อกไป
เล็กนอย สายน้าํ สขี าวคอ นขา งขุนเปน ตะกอน แสดงวา ตลอดเวลามนั ไหลเซาะผานมาใตแ ผน ดนิ
และเยน็ เฉียบเหมือนนาํ้ แขง็ ดารนิ ดูเหมอื นจะทันในความคิดจองหนาเขม็ง กระซิบ

“คณุ คิดวา มนั จะไหลไปออกทไี่ หน?”
“ใครจะบอกไดว า ท่ไี หน แตม ันก็ตอ งออกทีใ่ ดทหี่ นึ่งแน ตามหลกั การไหลของ
กระแสน้าํ ”
“มันผา นเขา ไปใตภเู ขาทง้ั ลกู หนทางลึกลํ้าสกั ขนาดไหนกย็ งั ไมร ูได และขางในจะมี
อะไรบา ง ระดบั นํา้ จะลกึ หรอื ต้นื แคไ หน เชย่ี วหรอื ชา อยา งใด...?”
“คุณหญงิ วา ยนํ้าแข็งไหม?”
“วายได แตจ ะแข็งสักแคไ หนกย็ งั ไมร ูเหมอื นกนั ”
“หมอนยางประจําตวั ติดมาในเครือ่ งหลังหรือเปลา?”
หญิงสาวเหว่ยี งยา มท่ีสะพายไหลอ ยูลงมา คน ครเู ดยี วกส็ น่ั ศีรษะ
“ไมมี ฉนั นึกไดเด๋ียวนเี้ อง มนั ติดอยใู นหอเคร่อื งนอนท่ีพวกลูกหาบแบก”
“จําไวเปน บทเรียนอนั ทรงคณุ คา ท่สี ดุ อกี บทหน่ึง ในการใชชวี ติ อยูในปา ...”
เสยี งเขาพูดมาเรียบๆ เหมือนไมไ ดเกิดอะไรขึ้น
“นนั่ คอื ในเครอ่ื งหลงั ตดิ ตวั จะตอ งมขี องใชจําเปนประจาํ ตวั บรรจุไวใหครบเตม็ อตั รา
ศกึ อยูเสมอ อยาฝากความหวงั ไวกบั บคุ คลผรู ว มคณะ หรือเหตกุ ารณว า มันจะดาํ เนินไปดว ยความ
ราบร่ืนเรยี บรอย เหตกุ ารณอันไมค าดฝน ทาํ ใหต องพลดั พรากแยกยา ยออกไปตามลําพงั อาจเกดิ ขนึ้
ไดเสมอ และเม่อื ความจาํ เปน เชนนนั้ มาถงึ เราตอ งชวยตวั เองโดยอสิ ระ นน่ั หมายถงึ ตองมสี ง่ิ ของ
เครอื่ งใชจําเปน ตดิ ประจําตัวไวทุกขณะ หมอนยางสําหรับใหห นุนนอน เมือ่ เอาลมออกแลวพับ

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2331

เหลือชิ้นเล็กนดิ เดยี ว นํา้ หนกั เพียงไมก กี่ รมั ควรจะใสประจําไวในยามสวนตัว ไมค วรแยกใหไ ปอยู
ในสมั ภาระรวมใหพ วกลูกหาบแบกไป หมอนยางเดนิ ปา ชนิดนน้ั นอกจากใชหนนุ นอนแลว มนั ยัง
แทนทนุ ชชู ีพไดอ ีกดว ย”

ดารนิ ถอนใจเบาๆ ยกเทาข้นึ วางบนกอ นหนิ เอาขอศอกยนั เทาคางไวม องดูเขา
“น่ีนายพราน ถาฉนั หรอื พวกเราทกุ คนรอบคอบและลวงรไู ปหมดเสียทกุ อยางสาํ หรบั
การใชชีวิตอยใู นปา เราก็คงไมจา งใหคณุ นาํ ทางมาใหเ สียเงนิ – งัน้ ไมใชร ?ึ ”
“เถียงอีกแลว แกเถียงอวดดีเสียจรงิ ทงั้ ๆ ทไี่ มร ูวา จะตายจากกันไปในวนิ าทีใดวนิ าที
หนึ่งขา งหนา นี่!”
พรานใหญปน หนาขรมึ พูดหว นๆ ขณะทงี่ ัดหมอนยางของตนเองออกมาเปา ลม ดาริน
หนา แดงกํ่า ตาลกุ วาวขน้ึ มาในบัดน้ี
“ออ! แลวนกึ วา ในยามคบั ขนั ขดี สุดนี้ คนอยา งฉันจะกลัวตายหวังพึ่งพาจนถึงกบั หงอ
ใหค ุณตวาดไดงน้ั รึ เหน็ เหลอื กันอยเู พยี งสองคนเลยไดทีขมขูหรือยังไง ประเดยี๋ วไดเ หน็ ดีกนั
เทา น้ัน”
รพนิ ทรย กั ควิ้ เปา ลมเขาหมอนแกมโปง ไปพลาง
“เหน็ ดยี ังไง?”
“อยานึกวา ฉนั ไมก ลา นะ ถาดีเดือดเจบ็ ใจข้นึ มามากๆ”
“ไมก ลาอะไร?”
อกี ฝา ยยานคาง
“เอาลกู ปนยดั เขาไปในขมองของคุณนะ ซ!ิ ”
“แลวหลงั จากนน้ั ละ?”
“นน่ั มนั เรื่องของฉัน – ฉนั ไมแครห รอก ชวี ติ ตอนนีม้ นั ไมมคี วามหมายเลยแลว ตายอยู
ในปา กย็ ังดกี วา ท่จี ะยอมเสยี ศักดศ์ิ รใี หลกู จา งมาหมิ่น คนอะไรกไ็ มรู ประเดยี๋ วดีประเดย๋ี วรา ย ดไู ม
ออกเลย ขอใหร ไู วดว ยทงั้ ๆ ทเี่ ห็นหนา กนั อยแู คสองคนเทาน้ัน ฉันกข็ อพูดวา ฉนั เกลียดข้หี นา คณุ !”
เสียงของหลอ นดงั แหวขนึ้ อ็อกเทนแรงสูงโชยกล่ินไอไฟเขา ใหแ ลว
“เอาละ ไดการ จบั เสอื ใสถงั พลังสงู ”
พรานใหญพดู มาหนา ตาเฉย อุดจกุ หมอนปดลม ภายหลังเม่ือเปาลมเขา ไปพองเตม็ ท่ี
แลว ทุมในลกั ษณะลูกบอลมาทีห่ ลอนโดยเร็ว ดารนิ รบั ไวด ว ยสญั ชาตญาณมากกวา จะต้งั ใจ ตายัง
เขยี วดว ยความเดือดดาลจดั อยูเชน นนั้
และกอ นทหี่ ลอ นจะระเบิดอะไรออกมาดว ยความโทสะ เขากอ็ อกคําสงั่ ขงึ ขงั ตอมาวา
“เอาเชือกประจําตวั ออกมา ผกู หมอนใบนน้ั ตดิ อกไว ยงั ไมรวู า น้าํ ตื้นลกึ แคไ หน
จะตอ งเดินลยุ หรอื ลอยคอกนั ไปนานสักเทาไร ไอน นั่ มนั จะแทนชชู พี ตอนหมดแรง”

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2332

ดารินรองอะไรออกมาคําหน่งึ ทุมหมอนยางทิ้งลงกบั พ้ืน มิหนําซาํ้ ยังเตะกระเดน็ ไป
ทางหน่ึงอยา งเดอื ดดาล

“ฉันไมตอ งการ! แหม! เจ็บใจนัก...”
“อา ว แลวกนั ...”
“แลวกไ็ มไ ปกบั คณุ ดว ย จะไปไหนกเ็ ชญิ เถอะ แยกทางกนั ตรงนี้แหละ”
“แนห รือ?”
“ออ แนซิ...แนเ สยี ยงิ่ กวาแน อยานกึ วาฉนั จะคิดหวังพงึ่ คุณ เชอะ!”
หลอนกลายเปน นังเสือดาวไปเสยี แลว
“ถางนั้ กต็ ามใจ ผมไปกอ นละ ไมอ ยากเปน เหยอื่ อนั โอชะของแมงมมุ พวกนั้น ใคร
อยากอยกู เ็ ชิญ”
“ไป! ไปเสยี ใหพ น เดย๋ี วนี้ ไมตองเห็นหนา กนั อกี ตอ ไป!”
ดารินตวาดเสยี งแหลมลัน่
รพนิ ทร ไพรวลั ย เหวยี่ งไรเฟลขึ้นบา เดนิ ไปเกบ็ หมอนยางใบนน้ั แลว กาวสวบๆ ทอ ง
ลงไปยืนอยกู ลางสายธารนา้ํ ไหลซงึ่ มีระดับโคนขาเขา แลว หันกลบั ขึน้ มาบนฝง อีกคร้งั นอ งสาวของ
นายจางยืนหนา งออยางโกรธจัดอยูทนี่ ัน่ ไมมีความหวาดกลัวพรั่นพรึงหรือหวนั่ วติ กใดๆ เหลอื อยู
เลยในยามน้ี นอกจากความเกร้ยี วกราดฉุนเฉียว
รางน้นั ซอ นยมิ้ ยกมือขึ้นแตะปกหมวก สง มาใหในลักษณะอําลา
“ไมตอ งไล ไปเด๋ยี วนแี้ หละ ขอใหคุณหญงิ โชคดี”
กลาวจบกห็ ันหลงั กลับ เดินลยุ นํ้าตรงไปยังปากทางอนั มืดมดิ ประหนงึ่ อุโมงคนั้น ช่ัว
อดึ ใจเดียว รางของเขากก็ ลนื หายเงยี บลับตาไป

ดารินกัดริมฝป ากแนน ทรุดตัวลงนัง่ บนแงหนิ ริมฝง เอาไรเฟล พาดไวก บั ตัก หร่ตี ามอง
จบั ขึ้นไปยังใยแมงมุมยกั ษเ บอ้ื งบน ไมน านนกั หลอนก็ไดย นิ เสียงลยุ น้าํ เบาๆ กลับเขามายืนอยใู กลๆ
หญงิ สาวเชิดหนา คอแข็ง ไมห นั กลับมามอง

“รใู ชไหมวา จะตอ งกลบั มางอ ?”
“ไมรู!!”
“เวลาไมคอยทา รบี ไปกันเถอะ”
“ไมไ ป!”
“เอาไวใหปลอดภยั กวา นี้สกั หนอย แลว คอ ยงอนตอ ดกี วา !”
“เอ! นายสกงั๊ คน ี่ เดี๋ยวเหอะ!...ไมไ ดย ินเหรอ ฉันเกลยี ดคณุ อยากจะหาทางรอดไปไหน
กเ็ ชญิ ไปตวั คนเดยี วเถอะ ทง้ิ ฉนั ไวนแี่ หละ ตอ ใหต ายกไ็ มข อรว มทางอีกแลว!”
หลอนหันกลบั มาตวาดล่ัน

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2333

รพนิ ทร ไพรวลั ย เปาลมออกจากปากเบาๆ ซอยเปลอื กตามองดารนิ สะบัดหนา คอ นตา
คว่าํ ทนั ทนี น้ั หลอ นก็ตองสะดุง สุดตวั หนั ขวบั มาดว ยความตกใจที่อบุ ตั ขิ ้ึนอยางกะทันหนั เม่ือได
ยินเสียงเขารอ งออกมาสุดเสยี ง ดน้ิ น้ําแตกกระจายอยกู ลางธาร

“โอย ! อะไรกดั !!...”
ภาพที่เหน็ อยา งตกตะลงึ พรานนําทางคูอรติ าเหลอื ก หนาบูดเบยี้ วซวนเซอยกู ลางลาํ
ธาร ตัวคูหงอกงอลงมีอาการเหมือนจะจมลงไปในน้าํ ตอหนา ตอตา
“รพนิ ทร! ...”
หลอนรองกองออกมาอยา งลืมตวั กระโจนพรวดลงไปในนํ้าประคองเขาไวด ว ยความ
ตกใจเหลอื ทจี่ ะกลาว พยายามจะลากเขาฝง

กวา จะรสู กึ ตวั รางของตัวเองก็ถูกมดั แนน อยใู นวงแขนกาํ ยําของคนท่ที ําทา จะตายมิ
ตายแหลอยตู ะกี้ ปากหลอนละล่ําละลักถามอาการของเขา แลวกอ็ า คาง เสยี งขาดหายไปอยา งเฉลยี ว
คดิ ไดเ มื่อดวงตาสอ ประกายขบขนั คูน ้นั จอ งหา งจากตาของหลอนเพยี งกระเบยี ดนวิ้ เดยี ว ชนิดที่
ปลายจมกู สีกนั

“บา ! บารา ยกาจ คนผีทะเลนม่ี ารยาเปนเหมอื นกนั ร?ึ ”
เสียงของคนแสนงอนเอ็ดลั่นไปหมดทัง้ หบุ เหว ท้งั ผลกั ท้งั ทุบ แตแ ผงอกนั้นมนั่ คง
แข็งแรงราวกบั กาํ แพงเหล็ก ไมสะเทือนตอการระดมรวั ท้ังกาํ ปน และเลบ็ อันแหลมคมน้ัน เสยี ง
หัวเราะหา วทุม ดงั กงั วานอยรู มิ หู แลว จอนหกู ับแกม ซกี น้นั ก็ถูกจบู ทวา ลักษณาการหาไดเปน ไป
อยางกา วรา วรกุ รานไม สมั ผัสเปยมลน ไปดวยความออ นโยน ท่ีกลั่นกรองออกมาจากสวน
ละเอยี ดออนท่สี ุดของหวั ใจ
ราชสกุลสาวผงะ เบนหนา หลบ เงือ้ มอื ข้ึน
ใบหนาน้ันไมส ะดงุ สะเทือนหรือหลีกหลบ แตค งกม ตา่ํ ลงมาหาอยา งแชม ชา ...หลอ น
เง้อื มือคา ง...กระทั่งรมิ ฝปากแตะพบกนั มนั แผวแสนแผว อยา งคารวะ ระคนทะนุถนอม ดาริน วรา
ฤทธิ์ กายส่ันพลวิ้ ตะลึงงนั ลมื ตวั ไปช่ัวขณะ
“ถูกแลว ครับ คณุ หญิงจะไมม วี ันรว มทางกบั ผมหรอกบนเสน ทางแหง ชวี ิต และพราน
ไพรต่ําศักดอิ์ ยา งนายรพนิ ทร ไพรวลั ย ก็ไมบังอาจเผยอคิดทจี่ ะรว มทางกบั หมอ มราชวงศหญงิ ดา
รนิ วราฤทธ”์ิ
เสยี งนัน้ กระซบิ แผวอยรู มิ หู
“แตข ณะน้ี เดยี๋ วนี้ เราจําเปน ตองรวมทางเดินสายวบิ ากนชี้ ัว่ คราวกอน โดยมที าสผนู ี้
คอยปกปอ งรบั ใช เพราะอยา งนอ ยทีส่ ดุ มนั ก็เปน ภาระหนาท่ขี องคนที่ชอ่ื รพินทร”
“ไหนเม่อื ก้นี บี้ อกวาถกู อะไรกดั ?”
หลอนออมแอม ขดั เขนิ ซอ นอาการประหมา วา วนุ ไว เมนิ หลบตาไปทางอ่ืน

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2334

“กไ็ มท ราบเหมือนกนั วาอะไรมนั กดั รูแตเพยี งวา ถูกกัดมานานแลว ไมใ ชเพง่ิ กดั เมื่อกนี้ ี้
หรอก กัดทห่ี วั ใจไมใชท ่ีรางกาย”

“ฮึ! ลูกไมมากนกั นะ รองเสียงหลง ทําเอาใจหายใจควํา่ หมด”
“สมมตวิ าอะไรมันกดั ผมจรงิ อยใู ตนํ้า คณุ หญิงกค็ วรจะยนื หวั เราะใหส าใจ สมนํ้าหนา
อยูบนฝง ”
ดารนิ ครงึ่ ย้ิมครงึ่ บึ้ง
“ฉนั ไมใ จรา ยเหมอื นคุณหรอก เห็นหนา กนั อยูสองคนแคนี้ ยังไมว ายที่จะทําใหตอ งขัด
ใจ ทาํ ไมถงึ ชอบยวนหาเรอื่ งชวนตบเรือ่ ยนะ”
“คณุ หญงิ ถา ไมมโี มโหกไ็ มม ีแรง ตบผมสกั กี่คร้ังกไ็ ด ถา มันจะเปน การอุนเคร่ืองให
คณุ หญงิ แขง็ แรงขน้ึ กวา น”้ี
พรอ มกบั พดู เขายนื่ หนามาให
หญิงสาวถอนใจเบาๆ
“เอาละ ฉันจะพยายามมแี รงใหมากทีส่ ุด โดยไมต องโมโหคุณ ปลอ ยซิ...”
“ถา ปลอยแลว จะกระโดดขนึ้ ไปยนื ตุปดตปุ อ งอยบู นฝง ทําใหเ สยี เวลาอีกหรือเปลา เรา
กาํ ลังรีบ การลาชา เสียเวลาไปแมแ ตนาทเี ดยี ว อาจหมายถงึ ชีวติ ”
“ดซู ิ วา ฉันอีกแลว...”
เสยี งนัน้ แหวอยา งกระฟด กระเฟย ด เอามอื ยันอก ดิน้ สะบัดแตไ มห ลดุ และคร้ังนถ้ี กู
ระดมจูบไปทวั่ ทั้งใบหนาจนตอ งยนื หลับตานงิ่
“บอกกอ น จะยอมไปดว ยกนั ไหม?”
หลอนยังคงยนื หลบั ตานง่ิ อยเู ชนนน้ั
“ถาไมยอมไป หรือยังถวงเวลาอยูอีก จะจบู ใหข าดใจไปเดยี๋ วนเี้ ลย
“ไป...”
“กแ็ คน น้ั เอง...ไมน า จะทาํ ใหเ สียเวลาอยเู ลย...”
รพนิ ทรคลายวงแขนที่รดั รา งนนั้ ออก จดั การเอาหมอนยางผกู ตดิ กับดา นหนา ของหญงิ
สาว แลว พนั สายเชอื กลงมามดั อยางแนน หนากับเขม็ ขดั ปนสั้นของหลอ น ตอ จากนั้นก็โยงมาผกู
รอบเอวตนเอง เวน ระยะเชอื กหางจากกนั หน่งึ วา บอกตอ มาวา ... “ไมว าจะเกดิ อะไรขึน้ ไมวา เปน
หรอื ตาย ภายในธารใตดินสายน้ี เราจะไมแ ยกหา งพลัดพรากจากกนั ”

ดารนิ เปด เปลอื กตาข้ึน เหลอื บลงมองระดับน้าํ ทร่ี างกายแชอ ยเู กอื บถงึ โคนขา ซองปน
.357 แมก็ นม่ั จมจุมลงไปคร่งึ หน่ึง แลว แลเขา ไปยงั ปากโพรงอันมดื มดิ ทส่ี ายนํา้ ไหลผานหายเขา ไป

“ระดบั น้าํ มันคงไมขนาดนตี้ ลอดไปใชไ หม บางทมี นั อาจทว มมิดหวั เรา”
หลอนพึมพําออกมาเหมือนจะเปรยกบั ตนเอง

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2335

“ไมมอี ะไรบอกได จะเดนิ ลยุ วาย หรอื ลอยคอไป มันกส็ ุดแลว แตเ หตกุ ารณ แตทแ่ี น
ทส่ี ดุ กค็ ือ เราตอ งไปกบั มัน”

หญิงสาวดงึ ปน ส้นั ออกจากซอง ซึ่งหม่ินเหมตอ การถูกนํา้ ทว มท้ังกระบอกนั้นออกมา
เสยี บไวใ นเปห ลัง อดที่จะกงั วลตามเพศไมได

“เราคงจะแชอยูในนํ้านาน ของคงเปย กนา้ํ หมด อะไรกไ็ มส ําคัญเทา กบั ลูกปน ถาดาน
ใชก ารไมไดจะทาํ ยังไง?”

“นั่นก็สดุ แลว แตเหตกุ ารณเหมอื นกนั ผมเชอ่ื วา ถา ไมแ ชน ํ้าอยนู านเกินไปนกั มันควร
จะใชก ารไดเหมอื นเดมิ เพราะลกู ปนยุคนก้ี ันนา้ํ และความชน้ื ไดพ อสมควร แตถา แชน านเราจะตาย
กอ นทม่ี ีโอกาสไปวิตกวิจารณถงึ มัน วา แตค ณุ หญิงมขี องสาํ คญั อะไรที่จะยอมใหเ ปยกนํา้ ไมไ ดบ าง”

“ก็ไมม อี ะไร นอกจากยาสวนตวั เทา น้นั ”
“มนั เก็บไวใ นอะไร ปลอดภยั เพยี งพอไหม ถาไมแ นใ จสง มาใหผม”
“อยูใ นหลอดพลาสตกิ แนน พอสมควร สําหรบั การถูกฝนหรือเปย กนํ้าในสภาพ
ธรรมดา แตใ นกรณีท่ีเราอาจตองลอยคอไปนานฉันกไ็ มแ นใจเหมือนกนั ”
พรอ มกับบอก หลอ นสง หลอดยาให รพนิ ทรรบั มาพิจารณาดแู ลว เอาปลาสเตอรกันน้ํา
ปด ผนึกรอยทจี่ ะทาํ ใหน ้าํ ซึมไดอ ยางแนน หนาจนแนใ จ สง คนื ไปให บหุ ร่สี าํ รองของหญิงสาวยงั
เหลอื อยูอีกซองครึ่ง ถูกยดั เขา ถุงพลาสตกิ รวมกับบหุ ร่ีของเขาแลว ผนึกเชนกัน
“พรอมแลวยงั ?”
แทนคาํ ตอบ ดารินพยักหนา
จอมพรานเหวย่ี งไรเฟลขึ้นสะพายบา ในทาเฉยี ง เพอื่ ใหกระชับตดิ ตวั อยา งแนนหนา
ทีส่ ดุ โดยไมห ลุดไป ไมวา รา งกายจะเปะปะกระทบกระเทอื นเชน ไร ปลอ ยพานทา ยสว นหนึง่ ใหจ ม
ลงไปในนาํ้ แลว ออกเดินลยุ นาํ ตรงไปยังปากอโุ มงคเ ต้ียๆ นกั มานษุ ยวิทยาสาวตามหลังมาอยาง
กระชัน้ ชิด โดยมีสายเชอื กไนลอนผกู เอวโยงติดกนั อยู
ครั้นแลวตา งกม็ าหยดุ ยืนน่งิ เคยี งไหลกนั อกี ครง้ั เมื่อถงึ ปากทางเขา ระดับปากอโุ มงค
สงู กวา ศีรษะของรพินทรขน้ึ ไปประมาณศอกเดียวในชว งท่ียืนแชอ ยใู นลาํ ธาร หลอ นหนั มามองหนา
เขา กพ็ บดวงตาสเี หล็กในกรอบลกึ คนู ้ันจบั นิง่ มากอ นแลว ย่นื มอื ออกมาใหจ บั ดารนิ กส็ ง มือของ
หลอ นเองมาพบฝามอื ท้งั สองบบี กนั แนนกระชับทส่ี ดุ เขายิ้มให และหลอนก็ยมิ้ ตอบ
“ขอใหพ ระพทุ ธคณุ และสงิ่ ศกั ด์สิ ิทธิ์ท้งั หลาย จงปกปก คุม ครองหมอ มราชวงศห ญิงดา
รนิ วราฤทธิ”์
เสยี งเขากระซบิ เบาทีส่ ุด
“และคมุ ครองปอ งภยั ให รพนิ ทร ไพรวัลย ดว ย”
หลอ นกระซิบตอบในเสยี งเดยี วกนั

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2336

จอมพรานเริม่ เคลื่อนท่ี โดยไมย อมปลอยมอื หญงิ สาว และจูงเขา ไปดวย หลอ นรูส กึ ถึง
ฝามอื อนั อบอนุ แข็งแรงนน้ั ดุจหลักประกนั อันมั่นคงทส่ี ดุ

ทามกลางความเงยี บ และมืดสนิทของโพรงลาํ ธารใตแผน ดิน ทั้งสองเดนิ ตามกนั ไป
อยา งระมดั ระวงั ไดยนิ แตเ สียงเทาทงั้ สองคูท ่ลี ยุ นา้ํ ไปเทานั้น พอลับเขาปากทางไปไดส องสามกา ว
พรานใหญก ฉ็ ุดหญงิ สาวจากลักษณะเดนิ เรยี งหนากระดาน ใหห ลบมาอยูท างเบ้อื งหลงั เขา เปด
สวติ ชไฟฉายสอ งตรวจดทู างไปเปน ระยะ ลาํ แสงของฮนั เตอรแ ปดทอน แทบจะปราศจาก
ความหมายภายในอุโมงคใ ตด ินน้ี เหลอื แสงสอ งเหน็ อะไรใหรางๆ รบิ หรีเ่ ทา นั้น แตม ันกย็ งั ดกี วาไม
เห็นอะไรเลย พ้ืนผนงั สงู บา งสลบั กันไป มที ้ังหินและดนิ ภเู ขา บางตอนเพดานกต็ ํ่าลงมาเกือบจะจรด
กบั ผิวนา้ํ ตอ งยอตัวตํ่ามดุ ลอดกันไปอยางลาํ บากยากเยน็

และโดยลกั ษณะชนิดนน้ั เอง รางกายก็ถกู บังคบั ใหเ ปย กน้ําจนโชก สดุ ทจี่ ะสงวนสวน
ใดไมใ หถูกนํา้ ได กาว...กา วไปตอ ท่คี ลําทางกันไปในหนทางอนั ไมร ูจ ดุ หมายอนาคต เพียงแตห วงั
ไวว า ณ ทใี่ ดทห่ี น่งึ มนั จะนาํ ออกไปสแู สงเดือนแสงตะวนั อกี ครั้ง หรือมฉิ ะนน้ั มนั กเ็ ปน สุสานท่ี
กลืนรา งทง้ั สอง ชนดิ ทจี่ ะไมม ีใครตามคนพบอกี แลว ตราบช่วั กลั ปาวสาน

รพนิ ทรใ ชไฟฉายอยา งถนอมถานทส่ี ุด เขาจะสอ งเพยี งแคใหเห็นและกาํ หนดลทู างได
เปนชวงๆ เทา นั้น พอคะเนหมายตาไดแ ลวก็คอยๆ งมไปในความมดื พน้ื เบอื้ งลางขรขุ ระไปดวยหนิ
สูงๆ ต่ําๆ ล่ืนจดั ดารนิ เหยยี บพลาดไถลลืน่ จะเสียหลกั ลม ลงหลายครง้ั แตยดึ หลงั พรานใหญเอาไว
ได ชว ยกนั ประคองรดุ หนาไปอยา งยากเยน็ ทุรเขญ็ หญงิ สาวอุทานอุบอบิ อยูใ นลําคอ ไดอาศยั เกาะ
รา งอนั มัน่ คงปานเสาหินยึดไวเปน หลกั ตลอดเวลา

“มดื เหลอื เกิน มองอะไรไมเหน็ เลย ทาํ ไมถงึ ไมสองไฟไวใ หต ลอด”
หลอนกระซบิ หอบๆ ขณะทร่ี า งอนั นําอยูเบื้องหนา หยดุ ชะงกั ลงช่ัวขณะ แลว หลอ นเซ
เขา มาชน
“เราตองสงวนถา นไฟไว เจยี ดใชมันใหน านที่สดุ เทา ทจี่ ะทําได เพราะยังไมร วู า เรา
จะตอ งงมไปใตบาดาลนีอ้ กี นานสักเทาไหร”
“ของฉันยังมีอีกกระบอกหนง่ึ ”
“ดีแลว เกบ็ ไวเ ปนสํารอง อยา เพง่ิ เอาออกมาใช เราตอ งอาศยั มันแน ไมช าก็เรว็ ไมต อ ง
กลัววา จะไมไดใชม นั หรอก”
เขาตอบพรอมกบั เคลือ่ นตอ
“นํา้ เยน็ เหลือเกิน”
เสยี งดารินพึมพําสะทา นสน่ั มาจากเบื้องหลงั

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2337

“คดิ ถึงนรกทงุ แฝกอันรอ นแทบดบั จิต และไฟประลยั กลั ปทเี่ ราเผชญิ กันมาเมอ่ื วานซืน
แลวนํามาเฉลยี่ กบั ความหนาวเยน็ จากสายนา้ํ ใตบ าดาลทเ่ี รากาํ ลังฝาอยนู ีเ่ ถดิ ครับ บางทมี ันจะชว ยให
เราอบอนุ ข้ึนไดบา ง”

ในความเงยี บ เขาไดย นิ เสยี งฟน หลอนสน่ั กระทบกันกราว พูดอะไรอยูงมึ งําฟงไมไ ด
ศพั ท ภายหลังจากนั้นกเ็ งยี บกันไป ตอ มากแ็ วว เสยี งกระซบิ เรยี ก

“รพนิ ทร”
เขาหยดุ รอ เอือ้ มมือควานไปเบ้ืองหลัง พบกบั เอวชว งกลมกลึงจงึ รงั้ ไวใหเ ขามาเบยี ด
แนบ แกมอนั เย็นชืดของหญิงสาวพงิ อยทู ห่ี วั ไหล
“ครับผม”
“เพดานมันกดตาํ่ ลงมาทกุ ขณะ ทางขางหนา อาจจะเปน ชองน้ําไหลโดยเฉพาะ ชนดิ ที่
ไมมีชอ งวางพอใหเ ราหายใจได”
จอมพรานเปด ไฟฉายสอ งตรวจไปเบือ้ งหนา จรงิ ดงั เชน ทห่ี ญิงสาวต้งั ขอ สงั เกต ระดบั
ของเพดาน ซ่งึ อาศัยชูศรี ษะเหนือนํา้ หายใจไดน ัน้ มนั เตย้ี ตํ่าลงมาทกุ ที ทาํ ทาเหมือนจะจรดกบั
สายนา้ํ
“กต็ องเสีย่ งกนั ดู สายน้าํ ไหลไมแ รงนัก และเทา เรายงั ถงึ พนื้ ถาเหน็ วา จมกู เราโผลไม
พนนํ้าเมอ่ื ไหร กถ็ อยกลับมาหาทางอ่ืนตอไป เสน ทางไหลของนาํ้ ไมไดม อี ยทู างเดยี ว ผมกเ็ หน็ มนั
แยกไปหลายทาง แตเ ลือกเอาเสน ใหญท ส่ี ุดกอน”
“รูสึกบางไหม?”
“อะไรครบั ?”
“ออกซิเจนมนั นอยลงทุกท”ี
รพนิ ทรส ดู ลมหายใจหนักๆ เขาเริม่ รูสกึ ถงึ ความอึดอดั เพราะอากาศไมพ อ ทาํ ใหเ กิด
อาการมึนงง และกําลังวงั ชาลดถอยลง ปญหาที่หลอ นกระตุนเตือนขนึ้ เปนสงิ่ ทน่ี าคิดท่สี ุด ถา
ออกซิเจนในอากาศลดต่าํ ลงไมพอสาํ หรบั การหายใจเมือ่ ไร เม่อื นน้ั กค็ อื วาระสุดทายของชวี ติ กอนท่ี
จะบกุ บนั่ ซอกซอนไปไดถ งึ ไหน
แตด ว ยพลังใจอันเต็มไปดว ยความกราวแกรง เช่ือม่ันจาํ เปน อยา งย่งิ ทเ่ี ขาจะตองกลบ
เกล่อื นปลอบใจหญิงสาวไว
“คุณหญิงอุปาทานไปเอง เรายงั หายใจกนั ไดส บายอยนู ”ี่
“แตฉ ันรสู กึ หายใจไมส ะดวกเลย ย่ิงลึกเขา มาก็ยิ่งอดึ อดั เพิ่มข้ึนทุกท”ี
“ทําเปนไมร ูไมช้ี อยา ไปคดิ ถึงมันเสยี ซคิ รบั ผดิ นกั ราํ คาญขน้ึ มากอ็ ยา หายใจมนั เสียรู
แลว รูร อด”
กําปนหนกั ๆ ซดั มากลางหลังเขาดังปก พรอ มกับเสียงหวั เราะครง่ึ ฉิวครง่ึ ขัน
“บา! พูดอะไรกไ็ มรู ไมหายใจก็ตายนะซ”ิ

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2338

“กใ็ ครไปวา อะไรละ”
“รสู ึกวา จะครนื้ เครง ไมอ าทรอะไรเลยนะ ทาํ ราวกับวา เดนิ เลน อยูในลาํ ธารสวน
สาธารณะงั้นแหละ”
“อาทรไปมนั กไ็ อแ คน น้ั สนกุ สนานรื่นเริงไวด กี วา ผมชอบทําตวั ใหม คี วามสุขสนุก
บนั เทงิ เมื่อความทุกขย ากมนั รมุ ลอ มเขา มา คนท่ตี ายดว ยสหี นาเศรา ยมบาลจะตอ งดหู ม่นิ หัวเราะ
เยาะ รไู หม”
เดินไปพลาง พรานใหญห ลอกชวนนองสาวของนายจา งผูรวมชะตากรรมคุย
“รูไดยังไง เคยพบยมบาลแลว เหรอ?”
“เคย”
“บา ! ท่ไี หนกนั ?”
“ในหนงั ทวี ”ี
“บาๆๆๆ อยามาทาํ ตลกตอนน้ีหนอยเลย ไมขาํ ดว ยหรอก”
“ขาํ หนอ ยไมไ ดรึ หวั เราะเอาไว ดกี วารองไห มารอ งเพลงมารชกนั ดีกวา ผมจะเปน ตน
เสยี ง คณุ หญิงคอยเปน ลกู คนู ะ”
“เชญิ รอ งไปคนเดยี วเถอะ”
“เอา! เดนิ – เดนิ – เดิน อยา ยอมแพใ คร ชาตไิ ทยตอ งเดนิ ...เดนิ – เดิน – เดนิ ถา หวงั
กาวหนาเราตองพากันเดิน...เดนิ – เดิน – เดิน อยาทอ ทางไกลขอใหไ ทยเจริญ...ไชโย – ไชยะ ให
ไทยชนะตลอดปลอดภัย ไชโย! ...”
ดารนิ หวั เราะกกิ๊ ออกมาไดเปนคร้ังแรก เออื้ มมือมาผลักหลงั เขาเบาๆ
“เกง นี่ ไหน รอ งตอไปซิ”
รพินทรย าํ่ ลยุ นาํ้ ซูซา ไปเบอ้ื งหนา เขา จังหวะกบั เสียงแหกปากรองเพลงอยางครื้นเครง
ของเขา
“ใครขวางทางเดิน เราจะตอ งเชิญเคา หลีกทางไป – พบเสือเราจะสู พบศัตรูเราจะฆา
พบอะไรขวางหนา เราจะฝาพน ไป!...เอา! เดิน – เดิน – เดิน ฯลฯ”
หญิงสาวหวั เราะใสกงั วานในความมดื นํา้ ตาของหลอนคลอดว ยความรสู ึกอนั ด่าํ ดมื่
ประทับใจเรน ลบั
บัดนีห้ ลอ นไมห วาดหวั่นพรนั่ พรึงตอ อะไรอกี แลว
บอกไมถกู เหมือนกันวาอะไรทีท่ าํ ใหรูส กึ เหมอื นกบั วา หลอนไดรจู ักคนุ เคยกบั เขาผูน้ี
มาตลอดชวี ติ ทงั้ ๆ ทเ่ี พ่ิงจะมโี อกาสวิสาสะ ทะเลาะเบาะแวง ขดั แยง ขดั อารมณ และรวมผจญภยั
ทุกขยากดว ยกนั มาเพียงระยะไมเกิน 2 – 3 เดือนท่ีแลว
ครัง้ หนึ่ง...ระหวางทีเ่ ดินยา่ํ เทา ลอยหนา รองเพลงลั่นขรมไปในความมืดมิดของโพรง
ถา้ํ ใตแ ผน ดิน ศรี ษะของเขาชนปะทะเขา กบั แงห นิ ทีง่ อกสกดั อยเู บอ้ื งหนา ถงึ กับหงายหลงั ครางอมู า

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2339

ชนกับหลอ น ผูเ ดนิ ตามชดิ อยูเบื้องหลงั ดารนิ สวมกอดเขาไว กดศีรษะใหแ นบกบั ซอกไหลแลว เปา
หนา ผากตรงบรเิ วณทถ่ี ูกชนให พรอ มกบั หวั เราะหวาน

“เปนยงั ไงจะ พอนักรอ งเสียงเอก เจบ็ มากไหม?”
“อูยย หวั โนหรือเปลา ก็ไมร”ู
รพนิ ทรแยกเขยี้ วคลําปอ ย
“เพย้ี ง! เปา ใหแ ลว หายนะ...ไป เดนิ รอ งเพลงตอ ไป”
พูดพลางหวั เราะพลาง แลวหลอนกผ็ ลกั ใหเ ขานําหนาตอ ไป รพนิ ทรยงั ครางอยเู ชนนนั้
“รองอะไรไหวเลา เลน หลอกใหผมรองเพลง หัวชนหนิ เกือบพงั ตัวเองเดินหลงั สบาย
มาก มคี นคอยนํารอ งรับเคราะหแ ทนกอ น”
“ก็บอกแลว วาใหฉ ายไฟไว มวั แตเ สยี ดายกลัวถา นจะหมดอยนู นั่ แหละ รองไมไหวก็ไม
เปนไร ฉันรองแทนกไ็ ด...เอา ! มาดว ยกนั มาดว ยกนั เลอื ดสพุ รรณเอย...”
ดารนิ เรมิ่ สนกุ ผลกั ไสใหเขาออกเดินนําตอ พลางรอ งเพลงเชยี รใหอยางครกึ คร้นื แลว
กล็ ืน่ ไถล เซชนกันจนลมขลุกขลักอยูในลําธารแคบๆ นนั้ เปย กปอนนา้ํ ไปหมดทง้ั ตวั ตางฝายตางอยู
ในวงแขนของกนั และกัน ชว่ั ขณะหนง่ึ ทเี่ สยี งหยอกเยาหัวเราะตอ กระซกิ นนั้ สดุ ส้นิ ลง ความเงยี บ
ทส่ี ุดของความเงยี บกแ็ ผซานเขา มาคลมุ จติ ใจ สมั ผสั ไดแ ตเสยี งหัวใจของแตล ะฝายเทานนั้ ท่ีเตน อย”ู
“คุณหญิงครับ”
“หือม? ”
“ผมไมเสียดายชวี ิตของตวั เองเลย แตเ ปน หวงคณุ หญิงเหลือเกิน”
เสียงกระซิบนนั้ สะเทือนลกึ ออกมาจากความรูสึกแทจ ริง
ดารินยิ้มท้ังนาํ้ ตา มอื ทงั้ สองประคองลูบอยูทศี่ ีรษะและใบหนา ทแี่ นบชดิ อยนู นั้
“ไมตอ งกงั วลกบั ฉนั รพนิ ทร! เราจะไปดว ยกัน ตายกต็ ายดวยกนั คณุ พาฉนั ไปเถอะ ไม
วา มนั จะไปสขู มุ นรกอนั มืดมิดชน้ั ไหน ฉันจะไปกับคุณถงึ ทีน่ น่ั โดยไมทาํ ใหคณุ ตอ งเปน ภาระเลย
ฉนั รวู า คุณเปน หว งพะวักพะวนตอฉนั มาก และฉันกเ็ พ่งิ จะสํานกึ ตัวเอาเดย๋ี วนเี้ องวา ฉนั ไมค วรจะ
รวมเดนิ ทางมาดวยในครัง้ น้ี เพอื่ ใหเ ปน ภาระกงั วลของคณุ เลย”
มอื ทง้ั สองของหลอนถูกรวบเอาไปกุม และประคองข้ึนแนบไวก ับใบหนาอันสากไป
ดว ยเครา
“รับปากกบั ผมสกั คาํ ไดไ หม แลว มันจะทาํ ใหผมปลอดโปรงสบายใจอยา งทส่ี ุด”
“อะไร?”
“ไมวา จะเกดิ อะไรขึ้นกับผม ขอใหค ณุ หญิงเอาตัวรอดไวก อ น ไมต องพะวงถึงผม
ทง้ั สิ้น”

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2340

“แลวคดิ หรอื วา ฉันจะรอด ในเม่อื คณุ ไมร อด บอกแลว ยงั ไงวาอยา หว งอะไรเลย เรา
ไมไ ดตกอยูในสถานการณคับขันรว มกนั เชนน้เี ปน ครง้ั แรก แตเราเคยผานรว มกนั มาแลว ครัง้ น้นั
เราก็นึกวา เราไมรอดเหมือนกนั ”

คาํ พูดของหลอน ทาํ ใหเขาตนื้ ตนั ในลาํ คอ ถูกแลว น่ีไมใ ชใ นครั้งแรก เพราะถงึ อยางไร
ตลอดทัง้ ชีวิตนเ้ี ขาก็ไมสามารถจะลมื เหตกุ ารณทต่ี ิดลอ มอยใู นดงสางเขียว รว มกับผหู ญิงใจเดด็ คน
หน่ึงเสยี ได ดว ยความกลาหาญอาจองและน้ําใจอันยิง่ ใหญ เยย่ี งบรุ ุษอกสามศอกของผูหญงิ คนน้นั
มิใชหรือ...ทชี่ ว ยใหเ ขามชี วี ติ รอดมาไดจ นกระทั่งเดย๋ี วน้ี

ทวา คร้งั น้ี มนั อาจเปน ครงั้ สุดทายแลว และถา มีการตอ รองแลกกนั ได เขาก็ยนิ ดีทจ่ี ะ
สละชีวติ เพื่อใหหลอ นไดอ ยูรอดปลอดภยั

โดยไมกลาวคาํ ใดอกี ทั้งสนิ้ เขาจงู มอื หลอนออกเดนิ และในครง้ั นกี้ ุมไวต ลอดเวลาไม
ยอมปลอ ย หลอ นกจ็ ับฝามอื เขาไวแ นนเชน กัน

กลางสายนํา้ อนั เยยี บเยน็ มดื สนิทนั้น ทงั้ คูเดินลยุ ไปเงยี บๆ ไมม สี ง่ิ ใดมาประกนั ใหได
นอกจากโชคชะตาเทานน้ั ทกุ ส่ิงทกุ อยางสดุ แตย ถากรรม ซ่งึ ตางฝายตา งก็ตระหนักและปลงสตมิ ั่น

“รพินทร...”
ในทีส่ ุดเสยี งกระซิบเรียกเบาๆ ก็แทรกความเงยี บขึน้ อกี ภายหลงั ระยะเวลาอนั ยาวนาน
“ครับผม...มอี ะไรหรอื ?”
“ลองเรียกดูเทา นั้น เหน็ เงียบเหลอื เกนิ เลยไมแ นใ จวายังมวี ิญญาณอยหู รือเปลา หรือ
เหลือแตเพยี งรา งกายท่ีเคลอื่ นไหวไดเ ทานน้ั ”
“ถาง้นั เรากค็ วรจะคยุ กัน เพอ่ื พสิ จู นว าเราแตละฝายตา งยงั มีชวี ติ อย”ู
“หาเร่ืองคุยทที่ าํ ใหม คี วามสขุ หนอ ยนะ”
“คุณหญิงเคยมีความสุขทส่ี ดุ ในชวี ติ บา งไหม?”
“รสู ึกวาจะยงั ไมเ คย หรอื มิฉะน้ันก็ยังหามาตรามาวดั ไมไ ดวา ระดับไหนถงึ จะเรียกวา
ความสุขที่สดุ ในชีวิต ก็คุณละ ?”
“ม”ี
“อยางไร สภาพไหน ลองเลา ใหฟ ง ซ”ิ
“อายุ 9 ขวบ พอยังไมต าย ในกลางคืนทฝี่ นตกหนกั และก็ซาลงเหลือปรอยๆ ซุกตัวอยู
ในฟูกและผานวมหนา ฟงเสยี งอง่ึ อางรอ งประสานกนั ดงั มาจากชายทุงแวดลอมบา นทเ่ี ราอยอู าศยั ”
“โถ เทาน้ันเองนะ หรอื ทีเ่ รยี กวาความสุข”
“ครบั เปน ความสขุ ของเดก็ จนๆ คนหนึ่งกอนท่ีจะหลบั ไป ฝนตกอึ่งอางรอ ง ผมชอบ
มากท่ีสดุ ในสมยั เดก็ ๆ แตตอ งมผี า หม หนาๆ และไมตอ งมามีภาระคอยกังวลวา จะตอ งลกุ ข้นึ มารอง

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2341

นา้ํ ฝน เสยี งมนั รอ งวงั เวงดี ชวนใหง ว ง มนั รอ งดัง ‘อึ่งอาง กระถางแตก’ ...ฟงยงั ไงๆ มันก็ดังอยู
อยา งน้นั ”

ในความมดื ดวงตาของหญิงสาวที่ทอดมายงั เขาเปนประกาย
“ความจริง ถา ไมเตะทาทาํ เปน คนชาเยน็ กระดา ง คณุ เปนคนมีอะไรนาคบมากนะ
แมก ระทั่งการคยุ ไมน กึ เลยวา คนที่มีชอ่ื รพนิ ทร ไพรวลั ย จะคยุ ไดน า รักอยางนี้ ในชีวติ ของฉันยัง
ไมเคยพบใครพดู คยุ อะไรทไี่ มเ ปนสาระแกน สาร แตก ็ซ่ือๆ นาเอน็ ดูอยางนี้เลย”
เสยี งเขาหวั เราะเรอ่ื ยๆ ดงั ตอบมา
“ความสงบเสง่ยี มเจยี มตวั ของผม บางขณะคนอ่ืนอาจมองเปนชาเยน็ แข็งกระดางหรอื
เหย้ี มเกรยี มไป และถา จะคยุ อะไรกบั ใครไดผ มก็ชอบคุยซื่อๆ รูสกึ อยางไร มอี ะไรก็บอกไป
ตามนัน้ ”
“คุยตอ ไปซิ ฉนั ชอบฟง ”
“ทาํ ไมใหผมคยุ อยขู า งเดยี ว โดยคณุ หญิงไมค ุยใหฟ ง บา ง”
“อายุ 5 ขวบ หัวคํา่ ของคนื เดอื นหงาย พ่เี ลี้ยงมกั จะเอาฉันออกมานัง่ ดพู ระจนั ทรบ น
ดาดฟา เขารองเพลงอะไรชนดิ หนึง่ ซ้าํ ๆ ซากๆ ใหฉ ันฟง ลองทายซิ เพลงอะไร”
“ลาวดวงเดือน กระมงั หรอื ไมก็ ราตรปี ระดบั ดาว”
“ไมใ ชหรอก เขารองวา จันเจาเอย ขอขาวขอแกง ขอแหวนทองแดง ผกู มือนองขา
ขอชา งขอมา ใหน องขา ขี่ ขอเกา อ้ี ใหน อ งขา น่ัง ขอเตียงตง้ั ใหน องขา นอน ขอละครใหนอ งขา ดู ขอ
ตุดตู มารอ งตุกแก!!”
“แหม! ผมนกึ วาเร่ืองของคุณหญงิ จะคลาสสกิ กวาของผม ท่แี ทก ไ็ มเปน ภาษาพอๆ กนั
นนั่ แหละ หลงตั้งใจฟงเสยี แทบตาย”
“คุณอยากคยุ ยงั งัน้ ฉนั ก็คยุ ยังงม้ี ง่ั นะซิ ทําไมคณุ ไมค ยุ เร่ืองท่ีมนั เปน ภาษามากกวา นี้
ละ ”
“ผมแปลกใจอะไรอยอู ยา งหนง่ึ อยากจะถามตง้ั นานแลว กไ็ มก ลา ถาม”
“เกย่ี วกบั ฉนั ร?ึ ”
“ใช! ”
“เวลานีเ้ หมาะท่ีสุด เราจะพดู คยุ หรือถามอะไร กค็ ยุ หรือถามเสยี กอนทอี่ าจไมมีโอกาส
ไดพ ดู กนั อีกแลว”
“ความงามกับสติปญ ญา ความรู พระเจา หรอื มิฉะนนั้ ธรรมชาติกม็ กั จะไมประทานมา
ใหใ นคนคนเดยี วกนั โดยเฉพาะอยางย่ิงผหู ญิง ก็แลว คณุ หญิงฉกฉวยคุณลกั ษณะทัง้ สองประการนี้
มาจากพระเจา ไดอยางไร?”
“หมายความวา ไง ฉนั ไมเ ขาใจ”

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2342

“มองเห็นคณุ หญิงทีแรก ผมนกึ วา ควรเปน นางแบบ หรือไมก ็ดาราภาพยนตร แตพ อมา
รวู ามดี ีกรีเปน ด็อกเตอรชน้ั เกียรตินยิ ม ผมก็ออกจะงงๆ ไมอยากเชื่อ ผหู ญงิ สาวสวยมักจะเรยี นไมไ ด
ดกี รีสงู ๆ หรอก ไมว า จะมีพนื้ ฐานสนับสนนุ ดสี กั เพยี งไหน”

“โอะโอ! เพง่ิ จะฟงรเู รอื่ ง...”
หลอ นรอ ง พลางหวั เราะ แลว วา
“นน่ั เปน สายตาทีค่ ณุ หลอกตวั เองตะหาก ถา คณุ เหน็ ฉนั ใสแ วนตาหนาเตอะ ไวผ มมวย
ในระหวางเลกเชอร หรอื ปฏบิ ตั ิหนา ทอี่ ยบู นวอรด คณุ จะบอกกับตนเองวา นี่คอื ยายหมอแกๆ ครา่ํ
ครทึ ่บี รมจจู แ้ี ละดุชะมดั ยาดทเี ดียว”
“คณุ หญิงสวมแวนตาหนาเตอะ?”
“ใช”
“แลวกไ็ วผ มมวยดว ย”
“น่ันคือสูตรของฉนั ในเวลาทํางาน รับรองวารองวากทเี ดยี ว พวกนกั เรยี นแพทยหรอื
หมอประจําบา นหัวหดกันหมด”
“แวน หนาเตอะท่ีวา นน่ั นะ เลนสเ ปน พลาสติกของเดก็ เลน หรือวาเปน เลนสของแวน
สายตา”
“เอะ! ถามแปลก มันเรอ่ื งอะไรทีฉ่ นั จะเซย้ี ว ใสแวนพลาสตกิ ของเดก็ เลน”
“กแ็ ปลวา คณุ หญิงคงแกเ รยี นมาก และสายตาส้ัน”
“ก็ไมถงึ กับคงแกเ รยี นหรอก แตส ายตาของฉนั ส้นั โดยเฉพาะอยา งย่ิงตอนอยูกบั ตาํ รา”
“อยา งนเี้ ขาเรยี กวา โกหกอยา งไมรอบคอบ”
“ทําไมมาวา ฉนั โกหก”
“กผ็ มรูชดั อยูว า คุณหญิงไมไ ดสายตาส้นั เลยนะ ซิ ตรงขา มสายตาดีกวา บคุ คลในระดบั
ปกติทั่วไปเสยี ดวยซาํ้ ตง้ั แตผ มรจู ักพบเหน็ คุณหญงิ มา ไมเคยเหน็ ใสแ วน หนาเตอะอยางที่วานน่ั เลย
แลว กย็ งิ ปน ราวกับจบั วาง คนสายตาสนั้ อยา วาแตจะยิงปนทถี่ กู เปาหมาย ขาดแวน เสยี อยางเดยี ว กะ
ชนั้ จะเดนิ ก็คลําทางไมถกู แลว ”
“ฉันสายตาสัน้ ตอนอา นหนงั สือ”
“การเลง็ ปน ใชสายตามากกวาการอา นหนงั สอื รอ ยเทา!”
“ใครบอกวา ตอนเลง็ ปน ฉนั ใชส ายตา ฉนั ไมไ ดใชสายตาเลย แตใ ชประสาทสวนพเิ ศษ
ของฉนั ตะหาก”
“ประสาทสวนพเิ ศษ?”
“ใช”
“เปน ยงั ไง ประสาทสวนพเิ ศษอยา งทว่ี าน่ันนะ?”

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2343

“ก็ประสาทสว นที่บังคบั ใหก ระสนุ พุงตรงไปยังเปาหมายตองการอยางเทยี่ งตรงนะซิ
มันเกิดจากอํานาจความตง้ั ใจแนว แน ทํานองคลา ยๆ จะมีปาฏหิ ารยิ เ ขา ชว ยนั่นแหละ มันเปนซปู
เปอรเนเจอรร ลั ซึ่งเกิดขึน้ กับตนเองโดยเฉพาะ”

“คนขนาดมีปริญญาเอ็มดีเอม็ เอสซี พูดเปน หนงั สือญปี่ นุ ไปได”
“อาว จริงๆ ฉันไมโ กหกหรอก การยงิ ปนแตละคร้งั โชคมกั จะเขาขางฉนั ทกุ ที มันไมไ ด
เกี่ยวกับฝม ือซงึ่ ตองอาศยั สายตา แตมนั อาศัยโชคทีม่ ดี วงคอยชว ยสงเสรมิ อยู อยางคณุ ก็เหมอื นกนั
ไมสงั เกตหรือ ยงิ เปา วตั ถุอนั ไมมชี วี ติ คณุ ฝม อื อยใู นขัน้ พอไปไดเ ทาน้ัน จะเอาดนี กั กไ็ มไ ด คือไม
เขา แตม สบิ เสมอไป แตถา เปา หมายเปน สงิ่ มชี วี ิตหรือสิ่งทค่ี ณุ จะลา ฉันเห็นนดั ไหนนดั น้ันไมม ี
พลาดสกั รายเดยี ว ถาปน ของคณุ ลั่น ชวี ติ ของสตั วไ มต ัวหนึ่งตวั ใดกต็ อ งจบสิ้นไป มันกเ็ กีย่ วกับ
ประสาทสวนพิเศษของคณุ เหมือนกนั หรือจะพูดใหตรงก็คอื ดวงของคณุ เปน ดวงจอมพราน ทํา
บาปขน้ึ ไมตอ งเลง็ อะไรประณีตเลย พอลน่ั ไกตูม กระสุนจะตองแลน เขา สูจุดตายของสัตวท ุกครงั้
ฉันเองรบั รองวาถา ยิงเปา กระดาษแขงกบั คณุ ฉันตอ คณุ สองเอาหนงึ่ เลย คณุ ไมมวี นั สฉู ันไดห รอก
แตพ อยงิ สัตวม ีชีวิต ทงั้ ๆ ที่คดิ วา มันควรจะลมลงตายในทนั ที กลบั ปรากฏวาผดิ เสียเปน สว นมาก
หรือถาถกู ก็ไมถ ูกทส่ี ําคญั ปลอยใหมนั หนรี อดไปได ผดิ กบั คณุ ซง่ึ ยงิ ทไี รควํา่ อยกู บั ทที่ ุกท”ี
“เขา ใจหาเหตผุ ลมาอาง ท่ีผมยิงสตั วแ ลวมกั จะอยูก บั ท่เี ปนสว นมาก ก็เพราะผมรู
จดุ ออนของสัตว รูดวี าตาํ แหนงไหนในรางกายของมนั ท่สี มควรจะวางกระสนุ และขณะทีล่ ่ัน
กระสุนออกไป กม็ สี ตพิ รอม ไมเกดิ อาการตนื่ เตน ลกุ ลน หรือประหมา และในการยงิ สตั วแลว ถา
จะเปรยี บเทยี บกบั การยิงเปา กระดาษ กไ็ มตอ งใหถงึ วงดําสิบแตม ชนิดทน่ี ักกฬี ายงิ ปนโอลิมปกเขา
ตองการกนั หรอก เอาเพยี งแค 6 แตม กแ็ สนที่จะเพยี งพอแลว ขออยา งเดยี ว ใหแ นวกระสนุ มนั จบั
เขาบริเวณสาํ คญั ที่เราตอ งการเทานัน้ สาํ คญั ท่ีสุดกค็ อื ...จะตอ งตัดสนิ ใจยิงอยางรวดเรว็ ทนั การ
เพราะสัตวป า ไมใชเปน เปาน่งิ หรือเปากระดาษ ชนดิ ทผ่ี ดิ แลว ซาํ้ ใหมไ ด หรือวา ผิดแลว มันกจ็ ะน่งิ
อยูเ ฉยๆ โดยไมส วนเขามาตอบแทนเรา ทีนน้ี กั ยงิ เปา กระดาษผเู ช่ยี วชาญเปนจบั วางอยา งคุณหญิง
ถึงแมจะมีความแมน ยาํ เปนเลศิ ก็จรงิ แตก ย็ ังไมอ าจเอาชนะตนเองในดา นความตืน่ เตน ตกใจได ผล
การยิงมันก็ยอมเปะปะพลาดเปา หมายที่ตองการไปเสีย เลยทาํ ใหยงิ ไมไ ดตวั เหตุผลยกมา
เปรียบเทียบใหเหน็ ทง้ั สองขอนี้ มันไมเ กยี่ วกับประสาทสวนพิเศษทค่ี ณุ หญิงวาน่นั หรอก แตมนั เปน
เร่อื งของความชาํ นาญท่แี ยกชนดิ กนั ออกไป และความชาํ นาญท่เี ก่ยี วกบั การยิงปนแลว ใครจะพดู วา
สายตาไมสําคัญ ก็ตองไปพดู กับนกั ตกี อลฟ หรือนกั โยนโบวลิ่ง ไมใ ชเอาทฤษฎนี มี้ าพดู กบั คนมี
อาชีพในการยงิ ปน อยา งนายรพินทร”
“แลว คุณไมเ ชอ่ื ง้ันซวิ า ฉนั ใสแวน ตาในเวลาปฏบิ ตั หิ นาท”่ี
“ผมเชื่อวา คุณหญิงอาจใสแ วน ตา หรืออาจทําตวั ใหดคู รนึ าเลอื่ มใสสักเพียงใดกไ็ ด
เพ่อื ขูพวกลกู ศษิ ยห รือหมอลกู นอ งท้ังหลาย เพราะกค็ งจะรูต ัวอยูว า รูปโฉมโนมพรรณของตนมัน
คา นกบั ความสําคัญในหนา ทีก่ ารงาน เปน การแอ็คเพ่อื วางมาตรการไปเชนนน้ั เอง ไมงั้นกลวั ลูกศษิ ย

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2344

หนมุ ๆ จะเจาชดู ว ย ขอถามหนอ ย ตอนเปน อาจารยสอนอยูในมหาวทิ ยาลัยแพทยศ าสตร คุณหญิง
สอนอะไร?”

“แอปไพลด อะนาโตม”ี
“แหม! ผมก็ไมเ คยเปน นักเรยี นแพทยเสยี ดว ย ทาํ ไมถึงตอ งมคี ําวา ‘แอปไพลด’ ”
“ประยุกตย ังไงละ กายวภิ าคประยุกต”
“เอารา งกายสว นตางๆ ของมนุษยมาประยกุ ตป นเปกนั เขา เปนตน วา เอามอื ไปแทนเทา
หรือเอามา มไปทําหนาทแี่ ทนหวั ใจกระมงั ”
“มะเหงกแนะ ! มา มของคุณนะซิ เอาไปแทนหวั ใจตัวเองได เอาไหมละ จะผา ตดั
สับเปลีย่ นหนา ท่ีให”
“กถ็ ายังงัน้ มนั เปน ยังไงละ เคยรูจกั แตอ ะนาโตมกี ายวิภาควิทยาเฉยๆ แอปไพลด หรอื
ประยกุ ตก ันอที าไหน?”
“นจ่ี ะมาเรยี นศัพทเ ทคนิคในทางแพทย อตี อนเดินงมกนั อยใู ตบ าดาลนน่ี ะหรือ?”
“รไู วใชว า ใสบาแบกหาม อยา งนอยกย็ งั พอจะเอาไปคุยหลอกยมบาลใหห ลงเชอื่ วา
นายรพินทร ไพรวัลย กเ็ ปน หมอคนหนง่ึ เหมอื นกนั เผอื่ จะไดต าํ แหนง หมอประจาํ ตวั ยมบาล ไม
ตองไปทาํ งานหนกั อนื่ ๆ เพราะขนึ้ ชอ่ื วา หมอแลว ตกนาํ้ ไมไหล ตกไฟไมไ หม เปน คนมปี ระโยชน
ตอ ทกุ วงการ ขนาดขา ศึกจับไดย งั ไมฆาเลย เอาไวใหท าํ หนาท่รี ักษาพยาบาล เรยี กวา มีภาษกี วา คน
อน่ื เขาทั่วๆ ไป”
“เขา ใจคิดน่ี เอาละ เพอ่ื ใหค ณุ ไปหลอกเปนหมอเถือ่ นใหยมบาลไดส าํ เรจ็ ฉนั กจ็ ะบอก
ให ‘แอปไพลด อะนาโตม’ี หมายถึง สาขากายวภิ าควิทยาอกี แขนงหนึง่ ซึ่งวเิ คราะหโ รคโดย
เฉพาะทีเ่ กดิ ขน้ึ ยงั รา งกายสวนใดสว นหนง่ึ ตลอดจนหาทางรกั ษาเยยี วยา และการรักษาน้นั ก็
เก่ยี วกบั การทีจ่ ะตองทาํ ศัลยกรรมผาตัดชว ยเปนหลักใหญ”
“แลว วอเตอร เมดซิ นี ละ หมายถึงอะไร?”
“อะไรกัน วอเตอร เมดซิ นี ไปเอามาจากไหน ไมเคยไดย นิ สว นมากถาเปนเมดิซีนแลว
ในทางเภสัชกม็ ักจะตอ งมลี กั ษะเปน ของเหลวเสมอ ไมจ าํ เปนจะตอ งเรยี กวา วอเตอร เมดิซีนหรอก
คุณตั้งใจจะหมายถงึ ยาประเภทท่เี ปน น้าํ กระมงั ”
รพนิ ทรยักไหล
“ผมหมายถงึ นาํ้ ทีเ่ ปน ยาตะหาก เสรจ็ ! ด็อกเตอรด ารนิ วราฤทธ์ิ เรยี นยังไมถ ึง”
“ฉนั ไมร ูจรงิ ๆ ไหนอธบิ ายซ”ิ
หมอดารนิ พาซือ่
“ก็น้าํ ยาทใี่ ชคลุกกบั ขนมจนี ไง ‘ไชนีส เคก วอเตอร เมดิซีน’ ขนมจีนน้าํ ยา ไมเ คย
รบั ประทานหรือยังไง”

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2345

คนทีเ่ ดนิ เกาะไหลอ ยขู า งหลงั รองเอ็ดล่นั ผลักคนเดนิ หนาโดยแรง เพราะโมโหทถ่ี กู
ตม เสียสกุ เหตุการณอันเปลย่ี นแปลงอยา งกะทนั หันกเ็ กดิ ขึน้ ในพรบิ ตานนั้ ...เกนิ กวาทจ่ี ะรูสึก
ลว งหนา หรอื ระมัดระวัง

รางของรพนิ ทรที่ซุนคะมาํ ไปเบอ้ื งหนา จมวูบจากระดับทย่ี ืนอยเู พราะเทา เหยยี บพ้นื ไม
ถงึ เสยี งรา งกายของเขาหลน ลงไปปะทะนํา้ ท้ังตวั ดงั ตมู ขณะเดยี วกนั โดยสายเชอื กท่ผี กู เอวไว
พลอยฉุดกระชากดารนิ ผูอยหู ลงั ใหถลําตกลงไปยงั สวนลกึ น้นั ดว ย

ท้งั สองจมผลุบโผลอ ยูในสายนํ้าทีพ่ ดั ไหลแรง เหมือนจะหลนลงมาสูล าํ ธารสายใหม
อยา งกะทนั หนั เทา ของรพนิ ทรที่ท้ิงดง่ิ ลงมาในครั้งแรกนั้น กระทบกับพ้นื เบอื้ งลา งในขณะท่ี
สวนสูงของเขาถูกกดจมลงไปหมด มันลกึ กวา ระดบั สวนสงู ของเขา ประมาณวาเศษ ทา มกลางความ
ฉุกละหกุ น้ันพรานใหญถีบพน้ื ทะยานขึน้ มาเหนอื ผิวน้ําอยางตกใจ ในภาวะรอบตวั เองอนั มดื มิดท่ี
พบใหม ควานมอื ตะครุบหาตัวนายจางสาว หลอนกําลังสาํ ลักนํ้า ตะเกยี กตะกายอยใู กลๆ เขา ซ่ึง
เปน เวลาเดยี วกบั ทที่ ัง้ สองรางถกู สายน้ําพัดพาล่ิวไปอยา งรวดเร็ว

“ระวัง! เกาะหมอนยางไว เราตกลงมาตรงกระแสน้ําลกึ และเชี่ยวแลว !”
จอมพรานรอ งบอกละลา่ํ ละลกั
“รพินทร คณุ เปน อะไรหรอื เปลา?”
เสยี งหลอ นตะโกนแหลมลั่นมา ปนสาํ ลักนา้ํ
“ผมไมเ ปน ไร! ยึดแขนผมไว นํา้ แรงมาก ระวังกระแทกหนิ ”
ในความมดื ดารนิ โผเขาเกาะแขนเขาไว ทงั้ สองรางถกู สายนํ้าอนั เชย่ี วกราก แทงเขา ไป
ติดอยูท่ีซอกหนิ ตอนหนง่ึ พรานใหญยดึ แงไ วม ั่น อีกแขนหนึ่งกอดรัดตวั หญงิ สาวไว พยุงตวั อยูกบั ที่
พยายามเอาเทา แกวง ควานหาพ้ืน แตม นั ลกึ เกินกวา ทจ่ี ะเหยยี บยืนได นอกจากรมิ ฝง ใกลผนงั อุโมงค
อันเปนหนิ ตัดชัน แตเพดานดานบนรูส กึ วา จะโปรง สูงขึ้นไปมาก ไมเต้ียตํ่าจํากัดเหมือนเชน ทเี่ ดนิ
คุมตวั กนั มาจนเกอื บเรยี ดนา้ํ เสยี งสายนาํ้ ตดั ผา นอุโมงคดงั อู
“มันลกึ มาก เทา เหยยี บไมถ งึ แลวนํ้าเชยี่ วเหลือเกิน จะทํายงั ไงนี่ พยายามทวนสายนาํ้
กลบั ไปถงึ ท่ีเกา หรือ?”
ดารินถามกระหดื กระหอบ
“น้ําไหลเชี่ยวและลกึ แสดงวามันเปน รอ งนาํ้ ทไี่ หลสะดวก และแลวกาํ ลังใกลท างออก
ทางรอดของเรากค็ ือไปกับมนั ไมใชย อ นกลับทางเดมิ มันจะตองนําออกไปสทู างนํา้ สายใหญนอก
ภเู ขาแนนอน”
เขาตะเบ็งเสยี ง...แขง กบั เสียงนา้ํ อนั ครางอูอ ยูใ นขณะนี้ มนั เซาะเลยี ดผา นไปในซอกหิน
ฟง ไมผ ิดอะไรกับเสียงครางของปศาจ มหิ นําซํา้ ยงั มกี ระแสเยน็ เฉียบจนหนาวสะทานไปถงึ ข้วั หัวใจ
“เราจะตองวา ยนํา้ ไป มนั เสี่ยงทส่ี ุด อาจถกู พดั ไปปะทะหิน อาจหมดกาํ ลังจมเสยี กอน”

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2346

“เสีย่ งเปน เส่ยี ง มันเปน ทางเดยี วเทา นน้ั สําหรบั คุณหญงิ ไมจ มแน เพราะมีหมอนยาง
พยงุ ไว สวนผมเชอ่ื วาพอจะประคองตัวไมใ หจ มไปใหน านทสี่ ุด เราไมตอ งวายไปเลย ปลอยตวั ให
หลุดจากแงห นิ นี้เมอ่ื ไหร กระแสนํา้ มันจะพัดเราไปเอง”

“นํ้ามันอาจพดั แรงเช่ียวขนึ้ และเราอาจพลัดกนั ”
“ถา เชอื กไมขาด เราจะไมพลดั กนั เลย ไมวาเปนหรือตาย”
“ตกลง ไปกไ็ ป”
ทัง้ คโู ตตอบกนั ดว ยเสยี งตะโกนฝาเสยี งนาํ้ ทค่ี รางอื้ออึงอยใู นขณะน้ี
“พรอมแลว ยงั !”
“โอเค พรอม!!”

รพินทรถีบตัวเองออกจากแงห นิ ทีเ่ กาะอยู พรอมกบั ร้ังรางของดารินกอดตดิ มาดว ย
ทันทีท่ีรา งทงั้ สองพน จากทยี่ ดึ กถ็ กู พัดล่วิ ๆ ไปตามกระแสน้ําอนั มดื มดิ น้นั อยางรวดเรว็ นาใจหายใจ
ควาํ่ พรานใหญรองเตอื นใหหลอ นเกาะหมอนยางเอาไว ตนเองพยงุ ตวั ลอยประทงั ไวพ อไมใ หจ ม
ปลอ ยใหก ระแสนาํ้ พดั ลอยไปตามบุญตามกรรม ตง้ั สติม่ันนึกภาวนาขอใหพ ระคุมครองจากพิบตั ภิ ยั
ทั้งมวลท่จี ะเกดิ ข้ึน โดยไมม โี อกาสรเู ห็น ทา มกลางสายนา้ํ มืดสนิททแ่ี รงเชย่ี วกราก เพราะหมดทาง
ที่จะคอยหลีกหลบหรือปอ งกนั อยางใดไดท ้ังสนิ้ สุดแลว แตโ ชคชะตา แลว กค็ ดิ ปลงตก...ไมหว งใย
อาทรกบั ชีวิตของตนเอง

รา งของเขาและดารินลอยเควงควางไปดวยกันอยา งไมมรี ะเบียบ บางขณะกป็ ะทะชน
กัน บางขณะกผ็ ละแยกกนั ออกไป แตไ มห า งเกินกวาท่จี ะเอื้อมไขวค วา ถงึ กันได เพราะสายเชอื ก
สั้นๆ ที่มัดตรึงติดเอวกนั และกันไว โชคดีเหลือเกนิ ...ทีเ่ ขาโยงสายเชอื กผูกเอวตดิ ตัวกบั หลอนไว
กอน หาไมเ ชน นัน้ แลว ในภาวะเชน นี้ จะพลดั จากกนั ในทันที

ระดบั นํา้ ยังลึกเวิง้ วางชนิดทีเ่ ทา ควานไมถ งึ พ้ืนอยูเชน นัน้ และกค็ งจะทวีความลกึ และ
กวา งใหญขนึ้ ไปเปนลําดับ เทา ๆ กบั กระแสพัดพากย็ ง่ิ แรงขึน้ สังเกตไดจ ากเสยี งคาํ รนคํารามของนาํ้
ปะทะหนิ อนั ออื้ อึงสน่นั หวน่ั ไหวขน้ึ ทุกที

บางขณะรางทงั้ สองวูบตาํ่ ลงไปจากระดบั เดมิ อยางกะทนั หัน แสดงถึงการเปลี่ยนระดบั
ของรอ งน้ํา และบางขณะกถ็ กู พดั หมนุ อยใู นตําแหนง น้ําวน มอี าการเหมือนจะถกู ดดู ใหจ มดิง่ ลงไป
ทวา แรงสงทพี่ ดั พามาโดยแรง ชว ยใหผ านพนไปไดห ลายครัง้ ทง้ั เขาและหลอ นรสู ึกวา รา งกาย
บางสว นกระทบกบั ขอบฝง หรือมิฉะนนั้ กแ็ กงหนิ ท่งี อกดกั อยู แตเ พยี งแคเ ฉยี ด ไมถ งึ กบั รนุ แรงนัก
กระนน้ั กย็ ังรสู กึ สะเทอื นไปหมดทง้ั กายเหมอื นแขนขาจะหกั สะบัน้ ไป

เสยี งรพนิ ทรเ ตือนดารนิ อยตู ลอดเวลาใหร ะวังตวั และหญิงสาวกร็ องอทุ านออกมาดวย
ความตกใจบอยครั้งเมื่อชนกบั แงห นิ กระเจดิ กระเจิงระหกระเหนิ กันไปในธารนํ้าเช่ยี วนนั้ ไมผ ดิ

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2347

อะไรกับเศษไมเล็กๆ บางครั้งก็จมลงไปมิดศีรษะ แลว กท็ ะลึ่งพรวดโผลข้นึ มาอกี ในลกั ษณะผลุบ
โผล

ชว งระยะเวลาอันทารณุ ทรมานชนดิ นี้ ไมส ามารถจะบอกไดว า มันผา นไปยาวนานสัก
เพยี งใด ท้งั เขาและหลอ นออ นเพลียหมดกําลงั ลงไปทุกขณะ โดยเฉพาะอยางย่ิงหญงิ สาว บดั นี้
รางกายของหลอ นเรมิ่ แขง็ ชาข้นึ มาเปน ลําดับดวยความหนาวเยน็ มนั เร่มิ ต้ังแตปลายเทาขน้ึ มากอ น
ลาํ พังตัวหลอนเองหมดแรงทีจ่ ะลอยคอพยุงตัวอยไู ดอ กี ตอไปแลว ถาไมไ ดห มอนยางแทนเครอ่ื งชู
ชพี ชวยไว

“รพินทร!...”
หลอ นพยายามตะโกนบอก แทบจะไมม ีเสยี งหลุดลอดออกมาได
“ฉนั กําลงั จะเปน ตะคริว กาํ ลงั จะตายอยเู ดยี๋ วนแ้ี ลว...”
จอมพรานโผเขามาควาตัวนกั มานุษยวทิ ยา โอบพยงุ ไวใ นออ มแขน ตวั เขาเองกแ็ ทบจะ
กระดกิ กระเดยี้ ไมไ ดเ ชน กนั เลอื ดในกายดรู าวกบั จะจับแข็งเปนกอ นไปหมด แตส กู ดั ฟนใชพ ลังใจ
ตอตา นไว
“แขง็ ใจไว อยา ปลอยหมอน”
ไมมคี ําตอบใดๆ มาจากหญงิ สาวอกี ในความมืดนั้นเขารสู ึกเหมอื นกับวา ใบหนา ของ
หลอ นจมคว่ําลงไปในนํา้ จงึ ขยมุ เสน ผม จกิ กระชากใหเ งยพนนาํ้ ขนึ้ แลวพลิกใหอยูในลกั ษณะนอน
หงายหนั หลงั ใหแ กก ระแสนาํ้ ทพ่ี ดั พาพุงปราดไป ปลอกแขนดา นหนงึ่ รดั ไวใ ตค างในลกั ษณะชว ย
คนทห่ี มดสติในนา้ํ เขาจะประคองหลอ นไวเชนน้ี จนกวาตนเองจะหมดแรงจมนาํ้ ลง ซงึ่ ความรูสึก
บอกกับตนเองวา ...มนั คงจะมาถึงในไมน านนแ้ี ลว

ครน้ั แลว ขณะจติ นนั้ เอง มา นตาอนั มดื มดิ ดุมมี า นดาํ มาขงึ กน้ั ไวโ ดยรอบของเขา กเ็ รม่ิ
สมั ผสั กับแสงสลวั ทป่ี รากฏมาจากดา นทก่ี ระแสนํ้าพดั พุงไป คร้งั แรกเขาใจวา เปน อปุ าทานของคน
ท่ีกําลงั จะสนิ้ ชีวิต แตแ ลว กต็ องเบกิ ตากวาง เมือ่ รสู กึ วา สภาพอันสลัวรางนน้ั เรม่ิ จะกระจางชดั ข้ึน
เปนลาํ ดบั จนกระทั่งสามารถมองเหน็ สายนาํ้ ที่แวดลอ มอยรู อบตวั เหน็ ดารนิ ผนู อนในลักษณะครง่ึ
สนิ้ สติครงึ่ สํานกึ รางๆ ในออ มแขน แลวกเ็ หน็ แกงหนิ กลางน้ํา ทว่ี ูบผา นตัว

คณุ พระชว ย! เขาไมไ ดฝนเพอ ไปเลย
เบอื้ งหนา หา งออกไปประมาณ 50 เมตร ในแสงสวางรางๆ นัน้ เขามองเหน็ ปากถา้ํ อนั
เปน ทางนาํ้ ไหลออกอยา งถนดั เหน็ ขึ้นไปจนกระทัง่ โขดหนิ และใบไมเขียวทบึ ของดงดิบสองฝง ท่ี
แนวโขดหินรมิ ฝง เปน ระลอกกระฉอกฉานไปดว ยละอองนํา้ ที่ปะทะฝง ตลอดจนพื้นนํา้ ทโ่ี ลด
ทะยาน หมุนเปนเกลียวพุงออกไปยังหนาผานาํ้ ตกซงึ่ ไมห า งออกไปนกั
“เรารอดตายแลว ทางออกอยูข างหนา น่นั ”

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2348

รพนิ ทรตะโกนดว ยความยินดจี นลืมตัว รวบรวมกําลงั ฝน ประคองตัวและหญิงสาวใน
ออมแขนไว เร่ยี วแรงอนั ออ นเปลีย้ แทบจะจมแหลมิจมแหลข องเขากลบั คนื มาอกี ครั้ง ดว ยกําลงั ใจท่ี
มองเห็นทางรอด

ความรสู ึกในยามนี้ เหมือนตายแลว เกิดใหม
ดารนิ ดูเหมือนจะถกู ปลกุ ใหส าํ นึกตนรางๆ ข้ึนมาอกี คร้ัง แตก เ็ ปน ไปอยางอดิ โรยออ น
เปล้ียทสี่ ดุ หลอนกระดกิ ตวั นอ ยๆ และมีเสยี งพนน้าํ ออกจากปาก พรอมทัง้ ทะลึง่ พรวดข้นึ เพื่อให
จมูกพนระดบั นาํ้ จอมพรานยังคงประคองยกคางหลอนไวเ ชนนนั้
ยิง่ ใกลป ากทางออกเขา ไปเทา ไร กระแสนาํ้ กย็ ่งิ พดั เชย่ี วเรง็ แรงข้ึนทุกขณะ และบริเวณ
ธารกแ็ ผข ยายกวางออกไปทกุ ที เสียงนา้ํ ทกี่ ระโจนลงไปจากหนา ผาตดั หกั ตา่ํ ไปเบื้องลาง ซง่ึ ยงั ไม
สามารถคาํ นวณไดว า มนั ลึกลงไปสกั เทา ไร ดังครนื โครมสนั่นหว่นั ไหว ลักษณะของมนั เปนผา
นาํ้ ตกเราดีๆ นน่ั เอง
ไมถึงอึดใจตอมา รา งทั้งสองกถ็ ูกพดั ล่ิวพนจากปากถํา้ ออกมา ไมผ ิดอะไรกับเศษใบไม
เลก็ ๆ ที่ปลวิ ตามกระแสนาํ้ เชยี่ ว รพนิ ทร ไพรวลั ย ผยู งั มสี ติครบถวนก็มองเห็นเงามรณะอันเปน
ปญ หาเฉพาะหนาเกดิ ขึ้นอีกครั้ง สายนํา้ ท่ีลอยคอตามยถากรรมมาแตแรก อนั รสู ึกวา เปน ธารแคบๆ
จํากดั และไมสูจะลกึ นกั น้ัน บดั นอ้ี อกมาบรรจบกบั แหลง นา้ํ กวา งใหญทไี่ หลเปน เกลยี วเพอ่ื
กระโจนลงไปยงั เบอ้ื งลา ง มีพรายนา้ํ ขนาดกระดง ผดุ ผลกั่ และหมนุ วน แสดงถงึ กระแสอนั เชย่ี ว
รนุ แรงนา สะพรงึ กลวั ที่สดุ
เพยี งไมก พ่ี รบิ ตาขา งหนา นเี้ อง ถายังปลอ ยตัวใหลอยลว่ิ ไปตามสายน้าํ ท้ังเขาและหญิง
สาวผูตกอยูในความรับผิดชอบ กจ็ ะตอ งหลุดพน หนา ผาลอยละลวิ่ ลงไปสูอนาคตอนั คาํ นวณไมถ กู
พรอ มกับสายนํ้าเหลา นนั้ อยา งไมม ีปญ หา ถา ไมแ หลกละเอยี ดไปเพราะหลน ลงไปฟาดกบั แงห นิ
เบ้อื งลา ง กค็ งจมดง่ิ หายไปกบั กระแสนํ้านน่ั เอง
ไมมีประโยชนอ ะไรอกี แลว ท่ีเขาจะตองรองเตอื นใหด ารินรสู ึกตัวในภาวะคับขนั เบื้อง
หนา ดว ยเหตทุ ่ีหลอ นไมสามารถจะชว ยตวั เองใดๆ ไดทงั้ สิน้ ในยามน้ี นอกจากฝากชวี ติ ไวในมอื ของ
เขา
รพินทรกดั ฟน ถบี กระทุม น้ําและใชก าํ ลงั แหวกวายเปน คร้งั แรก ผดิ กับอาการทพ่ี ยุง
ลอยคออยูเฉยๆ เขาพยายามวายตดั สายนํ้าเขา หาฝงดานซา ย อันมองเหน็ โขดหินชายตลิ่งหา งออกไป
ประมาณ 10 เมตร โดยฉุดลากรา งของดารินอนั เปนภาระอยูในขณะน้ไี ปดวย ไหนจะน้ําหนกั ตัวของ
หญิงสาวที่ถว งอยู ไหนจะความเช่ยี วแรงของสายนาํ้ ซ่ึงพดั พาใหใกลห นา ผามรณะเขาไป มนั เปน
การพนันขนั ตอ ชวี ิต วางไวเ ปน เดิมพนั อยา งแทจริงในความหมายทว่ี า ...ระหวา งกระแสนํ้าลน หลาม
ที่พงุ ลิว่ ไป เพอื่ จะถึงขอบหนาผาแลว กระโจนลงไปสเู บือ้ งลาง กับการเพียรพยายามของมนุษยตัว
เล็กๆ ที่จะกระเสือกกระสนพาตัวเองกบั อกี ชวี ิตหนงึ่ ในการจะมุงไปใหถ ึงขอบฝง
สิ่งใดจะมาถงึ กอ นกนั !

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2349

กาํ ลังเหลอื อยูเทาใด รพินทรก ็นําออกมาใชท งั้ หมด ไมม คี รัง้ ใดในชวี ติ ทเี่ ขาจะอยใู น
ภาวะตะเกยี กตะกายตอสูกบั การเอาชวี ิตรอดเทา ครง้ั น้ี เรยี่ วแรงที่บนั ดาลขึ้นมาอยางมหาศาลในยาม
นี้ ไมไดเ กดิ จากพระเจาชวย แตเปนพลงั งานสว นพิเศษของมนษุ ยท กุ รูปทุกนาม ยามเมอ่ื ดิน้ รนเพอื่
การอยูร อดของตนเองในวิกฤตการณคับขันขีดสดุ

อาศาในการใกลฝ งที่หมายของเขา กระดืบใกลเ ขา ไปอยา งแชม ชา ท่สี ดุ เปน ตรงขามกบั
องศาของการถูกพดั พาลิว่ รดุ ไปยังตาํ แหนง นาํ้ กระโจน!...

โขดหนิ ลกู หนงึ่ งอกขวางอยกู ลางนาํ้ รมิ ฝง หางออกไปเพยี งเล็กนอ ย เขาถูกพดั ไหล
ทแยงเขา ไปปะทะมนั โดยแรง กอ นท่ีจะหลุดพนไหลเลยตอ ไปนนั่ เอง รพนิ ทรก ็ควาแงห นง่ึ ของมัน
ไวด ว ยมืออนั เหนยี วแนน ดงึ ดารินใหเ ขา มาหลบพักกาํ ลงั อยูหลงั หินกอนนั้น ปลอยใหก ระแสนาํ้ ท่ี
แทงกรากมาจากเบือ้ งหลงั พดั อชู นตัวจนรสู กึ เจ็บ มนั แตกข้ึนเปน ปก เพราะรางกายทีข่ วางอยู สว น
กวา งของหนิ ทใี่ ชหลบกําบังอยนู น้ั เพยี งแคช ว งแขนเดยี วเทานัน้ ถาเกาะพยงุ ตวั ไวไ มไ ดถ ลาํ หลุด
พนจากเหล่ียมของมันออกไป สายนํ้าจะฉดุ กระชากใหป ลิวหลดุ ตามไปในทนั ที

หยดุ หอบสําลัก รวมกาํ ลงั อกี ครงั้ แลว กม็ องเหน็ แสงแหง ความหวังเฉดิ ฉายอยูตรงหนา
ระยะนี้เขาหา งจากฝง เพยี งแคส องวาเทา นนั้ และหา งบรเิ วณผาน้าํ ตกประมาณ 10 วา กระแสนํา้
ระหวา งกอ นหนิ ท่เี กาะพกั อยู กบั ชายฝง ไมแ รงนัก เพราะเขามาชิดชายฝง ถึงบรเิ วณนา้ํ ตืน้ มาแลว แล
เห็นหนิ งอกระเกะระกะอยูใ ตน ํา้ พอจะเหยียบยืนถึง

เปนชว งสดุ ทา ยของการระดมแรงกายและแรงใจ จอมพรานถีบหินทเ่ี กาะ พุงเขาหา
ชายฝง พรอมกบั ลากหญิงสาวผหู ายใจรวยๆ ติดปลอกแขนมาดว ย เขาเซตามนา้ํ ไปสองสาวชว ง แลว
ขากข็ ัดเขา กับซอกหินท่อี าศยั เหยยี บยืนได ทรงกายขึ้น คราวน้ไี มจาํ เปนตอ งวาย แตเ ดนิ ยํา่ ลยุ อยา ง
สะบักสะบอมเขาไปจนบรรลถุ ึงรมิ ฝง

สองสามอึดใจตอ มาเขากล็ ากหญงิ สาวขึ้นมาพนระดับน้ํา สูดลมหายใจชว งแรกของ
บรรยากาศแหง การมชี ีวิตรอด

เวลาจะผา นพน ไปนานสกั เทาใดไมทราบได ท้งั สองคนข้นึ มานอนฟุบอยบู นพน้ื ดิน
ราบเรียบใตรม เงาไมใหญร มิ แอง นํา้ กระโจน อากาศสลัวมวั มนลงเปนลาํ ดบั

รพนิ ทร ไพรวลั ย รูส กึ ตวั ขน้ึ อีกคร้ัง ยนั กายทรงตัวขึ้นอยา งโผเผ ขางๆ กายเขา ดารนิ
วราฤทธ์ิ ยังคงนอนพงั พาบคว่ําหนา อยูต ามเดิม กายของหลอนสัน่ เทม้ิ เปนลูกนก เปย กชมุ โชกไป
หมดท้ังตวั ซึง่ กเ็ ปนลักษณะเดยี วกนั กับเขา รพนิ ทรถ ลันเขา ไปเขยาเรยี กโดยแรง แตห ลอนยังคง
นอนน่ิงรางกายแขง็ ชาอยเู ชน นั้น จอมพรานพลกิ หนา หงายขึน้ ประคองไวใ นออมแขน

“คุณหญงิ !!”
ใบหนา และตลอดท้ังตัวของหลอนซีดจนเขยี ว คางสัน่ กระทบกันกราวพรอมกบั อาการ
สยิวตวั อยูเ ปน ระยะ มอื อนั ปราศจากสเี ลอื ดกาํ แนนตดิ อยกู ับอก รา งกายทุกสวนเยน็ เหมอื นศพ

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2350

“หนาวเหลอื เกนิ หนาว!”
เสยี งหลอนพมึ พําออกมาลกั ษณะเพอ แลว พดู อะไรตอ ไป ฟงไมไ ดศ พั ท รพินทรใจหาย
วาบ ลักษณะของนายจา งสาวทีเ่ หน็ อยใู นขณะน้ี กําลงั ถูกตะครวิ จับท้งั ตวั เพราะความหนาวเยน็ จาก
สายนํา้ ทแ่ี ชอ ยเู ปนเวลานาน และอยใู นขีดอนั ตรายของชีวติ
เขาเหลยี วไปมาอยางกระวนกระวายใจเหลอื ทจ่ี ะกลา ว แลว จดั การปลดยามหลงั กบั ไร
เฟล ท่ีสะพายในทาเฉียงติดตวั ของหลอนออก พยายามเอามือทงั้ สองลบู ขย้ที ใ่ี บหนา ของหญิงสาว
แรงๆ พรอมกับรอ งเรียกชอื่ แตหลอนก็คงอยูใ นสภาพเดมิ ไมช ว ยใหอาการดีข้นึ ดวงตาทั้งคูป ด สนทิ
ลมหายใจแขมว เจือจาง
มนั มีอยวู ธิ ีเดยี วเทานนั้ ทจ่ี ะชว ยได ถาไมช า จนเกนิ ไปนกั !
พรานใหญต ดั สินใจเดด็ ขาด ผละจากรา งของหลอ น ปลอยใหน อนส่นั อยูต ามเดิม
ตนเองสลัดเครอื่ งหลังและสิ่งเกะกะตดิ ตัวออกวางไว เหลอื แตเพยี งปน ส้ันทเ่ี หนบ็ เอว แลว กระโดด
ลงไปหาฟนจากกิ่งไมแ หงใกลๆ บรเิ วณนน้ั เหมือนสวรรคจ ะเมตตากับชวี ิตที่เผชญิ กบั มหนั ตภยั
หนกั มาแลว บริเวณน้ันอุดมไปดวยกงิ่ ไมแหง มากมายเหลอื เฟอ
รพนิ ทรขนขน้ึ มากองไวร อบบรเิ วณ อยา งรวดเรว็ ชนิดแขงขันกับเวลา เขาทาํ งาน
เหมือนเครื่องจักรกล ลมื ความอิดโรยออนเปลีย้ จนหมดสน้ิ เพราะภาวะฉุกเฉนิ ทเี่ กิดขึน้ ใหม ควัก
ซปิ โปอ อกมาเปด ออก มันเปย กชุมน้ําเขาไปจนถงึ ไสใ นอันเนอื่ งมาจากแชอยนู าน ไมวา จะสกัดสกั
เทา ใด ไสท ่อี มนาํ้ ชุมมปี ริมาณมากกวา นํา้ มนั ไมสามารถจะทาํ ใหล ุกติดขึน้ ได
จอมพรานรอนใจดงั ไฟเผา เหลียวหนา เหลยี วหลังกระสบั กระสา ยไปหมด บัดนน้ั เอง ก็
เพงิ่ นึกขน้ึ มาไดว า เขามีไมข ีดสาํ รองฉกุ เฉินอยูแ ผงหนง่ึ ยัดใสรวมไวก บั ถุงพลาสตกิ ซึ่งบรรจบุ หุ รี่
และยา จึงถลาเขา ไปคนยา มโดยเร็ว อดึ ใจเดียวกค็ วามันออกมาแกย างทรี่ ัดไวอ อกอยา งลุกลน แลว
แทบจะรอ งออกมาดวยความยินดี
มันยงั แหงสนทิ และใชก ารไดด ีท่ีสุด เพยี งแคชวยเชอ้ื เพลงิ โดยการบบี นาํ้ มนั ซิปโปจ าก
กระปอ งทม่ี ปี ระจาํ อยตู ลอดเวลาในเปห ลัง เขา ไปทกี่ งิ่ ไมพ อเปยกชมุ ไมข ีดกานเดยี วก็สามารถกอ
เพลิงขึน้ มาไดอ ยา งรวดเรว็
รูส กึ วา นานสกั รอ ยปกไ็ มป าน ในการทจ่ี ะโหมใหไ ฟลกุ ฮือสวางจา ขึ้นเปนกองใหญ
แลวขยายออกลอมสุมใหแ กร า งกายอนั นอนตวั สน่ั อยูนนั้
อากาศอันขมุกขมัว ก็โรยตวั มืดสนทิ ลงพอดี เมอ่ื กองไฟตดิ โชนสงรศั มอี นั อบอนุ ขึน้
จังหวะนเ้ี อง...เขาเพิง่ จะมีเวลาหยดุ มอื ใชสมองใครครวญถงึ สงิ่ รอบตัว มันจะหนาวแสนหนาว
รางกาย ของตนเองเปย กนาํ้ โชกฉ่าํ เชน ไร รพินทรยามนก้ี ็ไมร สู กึ หนาวสกั นดิ เพราะการออกแรง
ทํางานอยา งหนกั รวมทงั้ ความเรา รอนกงั วลใจท่ีสุมรุมอยใู นขณะน้ี

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2351

ระหวา งทเ่ี ขาแบงกองไฟ ขยายเพื่อใหเขามาใกลต ัวหญิงสาวมากทสี่ ุดนน่ั เอง ก็ปรากฏ
เสยี งครางเบาๆ มาจากเบ้ืองหลัง

“รพินทร!...”
พรานใหญห นั ขวับไปโดยเร็ว หญงิ สาวลมื ตาขน้ึ อยางออ นระโหย ตลอดทงั้ ตวั ยังแขง็
ชาและสะทานสั่นเปน เจา เขา อยูเ ชน นน้ั เขาถลนั เขา ไปหา เอามอื ทงั้ สองท่อี ังไฟจนรอ นผาวประคอง
นาบดวงหนา ทัง้ สองของหลอ นไว
“คณุ หญิง! ...รูส ึกเปนอยางไรบาง?”
“หนาว...หนาวเหลอื เกนิ ...กระดกิ ตวั ไมไ ด”
เสยี งของหลอนผา นริมฝป ากซีดเซยี วออกมาแทบจะฟงไมไ ดย นิ
“ผมกอ ไฟแลว ประเด๋ียวคงคอ ยยังชวั่ ข้นึ ”
นกั มานษุ ยวิทยาสาวเลอื ดราชสกลุ ถอนใจเฮอื ก หลับตาลงอีกครง้ั
“รพินทร. ..”
“ครบั ...ผมอยูท่ีนี่ อยูข างๆ คณุ หญงิ ”
“เรา...เราตายแลวหรือยัง?”
“ยัง! เรารอดตายแลว เราถูกน้ําแทงออกมาปากถ้าํ นํา้ ตกลงและขึ้นฝงได”
“ทําไมฉนั ถึงขยับเขย้อื นตัวไมไ ด”
“คณุ หญิงเปน ตะคริว และหมดสตไิ ป”
ริมฝป ากอันสัน่ ริก ขมุบขมบิ พยายามจะยกมอื และเหยยี ดนวิ้ อันแข็งเกรง็ ออกมา พราน
ใหญควาไปกมุ ไว ใชม อื ทง้ั สองของเขาถูแรงอยไู ปมา ถา ยทอดความอุนให มอื อนั เยน็ ชดื ขา งน้ัน
เร่ิมขยับเขย้ือนไดและกํามือเขาไวแนน
“ไฟ...”
หลอนพึมพํา แลวก็สําลักควนั ไอออกมาแรงๆ
“เอามาใหใกลท ส่ี ุด”
“ใกลกวา น้ไี มไ ดอีกแลว มนั จะไหมต ัว ทนหนอย ประเดยี๋ วกค็ อ ยยงั ชว่ั ”
ลมหายใจของหลอ นเริม่ ชวงยาวข้ึน เหมือนจะพยายามสดู ไอความรอ นใหเ ขาไปอบ
ภายในทีเ่ ย็นเฉยี บ ใบหนาอนั ซดี เซยี วเริม่ ปรากฏสเี ลือดขึน้ เลก็ นอ ย เขาหนั ปลายเทา อนั เปลา เปลอื ย
ของหลอนใหเ ขาไปองั เปลวไฟจนใกลท ่สี ุด แลวจบั แขนท้ังสองยกขนึ้ ลงเปนการผายปอด ชว ยให
เลอื ดลมทาํ งานขน้ึ
“รพนิ ทร...”
“ครับผม”
รมิ ฝปากคนู น้ั มเี สยี งพดู แตเ บาทส่ี ุด จนเขาตองเอียงหลู งไปแนบแลว ตะลงึ งนั เมอื่ ได
ยนิ วา

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2352

“ถอดเสอ้ื ผาฉันออกใหห มดทุกชน้ิ ”
“คณุ หญงิ !!”
“ฉันเปนหมอ! ฉนั รดู ีวา การจะชว ยคนทกี่ ําลังจะตายเพราะแชน ้าํ ตอ งทําอยา งไร เร็ว
เขา! ถา คณุ ยังไมต องการใหฉ ันตายเพราะความชื้น”
ถูกแลว จรงิ ของหลอน และเขารวู ธิ ีน้ีดอี ยกู อ นแลว กองไฟผิง...มันจะชว ยประโยชน
อะไรขึ้นมาได ในเม่อื รางกายของคนปว ยยงั ถูกหอหุมอยดู ว ยเสอื้ ผา ท่เี ปย กชมุ นํา้ เชน น้ี และถา
หลอ นเปนเพศเดียวกบั เขา เขากค็ งจะถอดเส้ือผาเครือ่ งแตงกายของหลอนออกใหเ หลือแตต ัวเปลา
ยางไฟนานแลว
แตน่.ี ..สวรรคท รงโปรดเถอะ!...
ตะลึงงันไปนานสกั เทาใดไมท ราบ มาไดส ตริ ูสึกตวั เมื่อเห็นหญงิ สาวพยายามชว ย
ตวั เอง โดยการปลดดุมเส้ือของหลอ นอยา งยากเยน็ จึงขจดั ความรูส ึกอนั พพิ กั พพิ วนอลหมา นใจทง้ั
มวลออกไปหมดสิ้น แกะเข็มขดั ปน สัน้ ของหลอ นออกไปกอน จากน้ันกค็ ลายเขม็ ขัดเอว ถอดขอ
บนของกางเกงเดินปา กลนั้ ใจรูดซบิ ท่ตี ิดไวดา นหนาออก เล่อื นตัวไปทางปลายเทา ดึงกางเกงของ
หลอ นรดู ออกไปพน ตวั เหลือแตผวิ กายเนื้อแทอนั สวา งโพลน ตัดกบั พืน้ หนิ ดาํ ทร่ี า งนน้ั ทอดนอน
เหยยี ดยาวอยรู าวกบั แทง งาสลกั เสลา คงมีแตก ลางลาํ ตัวเทา นนั้ ทีป่ ด เปนรปู สามเหล่ียมไวดวย
อนั เดอรแวรแบบบิกนิ อี ันแบบบางสดี ํา จากนน้ั เขากอ็ อ มไปถอดเสื้อหลอ นออกอกี ครัง้ เหลอื ไวแ ต
บราเชียรตวั จว๋ิ ที่ประคองทรวงอกเครยี ดครดั เปน กอน ประดุจประทุมมาลยสีหยวกไวอ ยา งหมิน่
เหม
ดารินถอนใจสะทา นเยือกอีกครง้ั พลิกตัวนอนควาํ่ หนา ลงกับแผน ดินทเ่ี ร่ิมจะรบั ไอไฟ
อบอนุ ข้นึ เปนลําดบั เอาหนา หนนุ ไวกบั ทอ นแขน ปลอยใหเปลวไฟรอบดา นทล่ี กุ โชติแลบเลยี ไป
ตลอดทั้งกายอันเปลือยเปลา
รพนิ ทรไ มม องรางนั้นแมแ ตจ ะชาํ เลือง กาวขามรางงามไปเกบ็ เสอื้ กางเกงของหลอ น
ลว งกระเปาเอาสง่ิ ที่บรรจุออกมาวางตงั้ ไว แลว บบี นา้ํ จนหมาดกางออกพาดผงึ่ ไอไฟไว เพอ่ื ใหความ
รอนไลความชนื้ ออก จากนน้ั ก็ทรุดตวั ลงน่ัง ถอดรองเทาของตนเองออกบา ง วางของทเ่ี ปย กนาํ้ ทกุ
อยางเรียงรายผิงไฟ พรอมท้งั งว นในการรือ้ คน สงิ่ ของจากยา มออกตรวจดู เพราะไมร ูจ ะทําอะไรให
ดีไปกวาน้ี เสอื้ กางเกงของเขาเองก็เปยกโชกไมน อยไปกวาหลอน แตจ ากไอตวั และระเหยของไอไฟ
มันก็คอยๆ แหง หมาดขน้ึ เอง
ทวาไมน านนกั กอ็ ดไมไ ดทีจ่ ะตองหันกลบั ไปดรู างของหญงิ สาวดว ยความเปน หว ง
การทําอาการประหน่ึงวาเฉยเมยหรือตะขดิ ตะขวงกระอกั กระอว นใจในภาวะเชน น้ี มันเทากบั วา
ทอดทิ้งหลอ นอยา งใจดาํ ทส่ี ุด เขาเองกย็ งั ไมแนใจวา หลอ นปลอดภยั แลวหรอื ไมเ พยี งไร

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2353

ทา มกลางกองไฟท่ีสวางเรอื งรองแวดลอมอยเู ปนรศั มีวงกลม รางอันแทบจะเรียกไดวา
เปลาเปลือยแรกเกดิ นนั้ ยงั คงนอนควา่ํ หนาสนิทนง่ิ อยเู ชน เดิม นานๆ ก็มอี าการสนั่ สะทานเปน
ระลอกพลว้ิ ไปทงั้ กายสกั ครงั้ แสงไฟสง จบั ผวิ อนั ปราศจากอาภรณปกปดแลเปน สชี มพูเขม

ความงามแหง สรีระโดยธรรมชาตนิ นั้ เปดเผยใหป ระจกั ษช ัดกบั สายตา โดยไมม เี ครอ่ื ง
หอหมุ อําพรางใดๆ ทัง้ ส้นิ จากแผน หลังลาดลงมาหักเปน มุมอยูทเ่ี อวกลมคอดเล็ก แลว ผายโคงเปน
ลอนงามท่ีชว งตะโพกหน่นั อวบกลม จากนน้ั ก็เปน ปลีลาํ ขาประดจุ ตนกลว ยลอกกาบซงึ่ อวบ
แขง็ แรงตรงโคน คอยๆ เรียวอยา งไดส วนสดั ลงไปจนกระทัง่ จรดปลายเทา

ชวั่ ขณะหนึ่ง...ทเ่ี ขาจองแลไปอยางตะลึงลานลมื ตวั วา วนุ อลหมา นใจเหลอื ทจ่ี ะกลา ว
เคราะหกรรมพรหมลขิ ิตใดหนอ ชางชกั นาํ บันดาลใหพ รานหนุมกับนายจางสาวผูสงู ศกั ดิ์ ตอ งมา
เกลอื กกลว้ั ใกลชิดกันอยใู นสภาพการณเ ชน น้ี เหตุการณประหน่งึ จะจงใจทาทายใหคณุ ธรรมและ
เกยี รตศิ ักดชิ์ ายชาตรีของเขาตองแหลกสลายยอยยับลงไป หากเผลอสตปิ ลอยใจใหใฝต าํ่ เตลิดลอย
ไปในธารแหง อารมณธ รรมชาติ

มโนธรรมและความหนกั แกรง เปน เหล็กเพชรแหง ดวงจติ เทา นัน้ ท่ที าํ ใหเขาทอด
สายตาจบั นิง่ อยทู ่ีเรือนรา งงามนั้นอยา งขันติ อยา งมากทส่ี ดุ ก็เพยี งแคล อบชมเชย และดูดซบั ความ
งามนนั้ ไวดว ยความโสมนัสปลม้ื ปต อิ ยูภ ายในอันลึกลาํ้ เหมือนกระตายปา ทเ่ี หลอื บชะแงแลตะลึง
หลงตอ สกาวโสมบนฟากฟาสงู เฝา แตพนิ จิ ช่ืนชม โดยมิอาจทจ่ี ะแตะตอ งลบู ไลจ นั ทรสูงสงน้นั ได
ทง้ั ๆ ท่จี ันทรด วงนนั้ กห็ างเพยี งแคเอือ้ มเทา นั้น

เคลิ้มคิด พศิ วงอยูนานสักเทา ใดไมท ราบได มารูสกึ ตวั อกี ครัง้ เมือ่ รางนั้นขยับเขย้ือน
ไหวกายนอ ยๆ กองไฟแลบเลยี เขา มาถงึ ผวิ ซีกซายของหลอ น จนไดก ลน่ิ ผมไหม รพนิ ทรตกใจ
เคล่อื นเขา ไปใกล อมุ รางของหลอนดงึ ใหถ อยหางกองไฟออกมาอกี เลก็ นอ ย แลวพลกิ รางอกี ซีก
หนง่ึ ใหร บั ความรอนของไฟแทน ระหวางท่ีอุมประคองอยู เขารูสกึ ถงึ ผิวกายของหญงิ สาวท่ีบัดนผี้ ะ
ผา วเพราะถกู ไฟลน และผมปอยหนงึ่ กรอบเกรียมไป ทง้ั ๆ ทบ่ี างสว นก็ยงั เปย กชมุ วางศีรษะของ
หลอ นพาดไวก ับตัก ใชม อื ขย้ีปด เสนผมเพอื่ ใหรับกบั ไอไฟอยา งสมาํ่ เสมอ

ครใู หญตอ มา มานตาคูนัน้ กค็ อ ยๆ เปดขึน้ ตาตอตาพบกนั ในระยะหา งเพียงคืบ ศรี ษะ
ของหลอนยังพาดอยกู บั ตักเขา แววตาอนั เคยเล่ือนลอยแหงผากคนู นั้ คอ ยปรากฏแสงเปนประกาย
ขึ้น ดเู หมือนหลอนจะจองพนิ ิจดไู ปตลอดทั้งใบหนา เขาที่กมมองลงมา เปน การดอู ยา งสาํ รวจตรวจ
ตราประหน่ึงจะแยกสวนตา งๆ ของใบหนา ออกไปทีละสว นเพื่อใหแนใ จวา บุรษุ ผนู ีค้ อื รพนิ ทร
ไพรวัลย ใชแ นหรือ?

“รสู กึ เปน อยา งไรบาง?”
เสียงถามออ นโยน ดังมาจากใบหนาน้นั เบาๆ สมั ผสั โสตจําไดถนัด ใชแ ลว...เขานน่ั เอง
ยังอยูเคยี งขางหลอ นอยูตลอดเวลา ไมไ ดส ญู หายไปไหน ไมไดตาฝาดหรอื คิดเพอไปเอง

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2354

ดารินฝนตัว พยายามจะผงกศรี ษะข้ึน แตผ ูท เี่ สยเสนผมของหลอ นผง่ึ ไฟอยูในขณะนี้
กดใหนอนอยตู ามเดมิ

“ถา ยงั รูสึกวาจะลุกข้ึนไมไ หวกอ็ ยาเพง่ิ พยายาม ถา ผมแหง สนิทอาการคงจะดกี วา น”้ี
“ฉนั ...ฉันหมดสตไิ ปนานไหม?”
“ก็ – นานพอท่จี ะยางสกุ ถา ไมเ ล่อื นใหพ น ไฟออกมาเสยี กอน”
“เพลียเหลือเกนิ ”
หลอ นพมึ พํา ตาหร่ีโรยลงอีกอยา งออนเพลยี
“นอนเสยี ใหห ลับ ไมตอ งกงั วลอะไรทั้งสน้ิ ผมจะอยใู กลค ุณหญิงตลอดเวลา”
“อยา ทิ้งฉนั ไปไหนนะ”
“ตอ ใหว ิญญาณจะทงิ้ รางของตนเอง แตวญิ ญาณดวงน้ีจะไมม วี นั ทง้ิ คณุ หญิงเปนอัน
ขาด”
“ทําไมมันถงึ หนาวจบั ใจขนาดน”้ี
“คณุ หญิงกําลงั ไมส บายมาก”
“รพินทร”
“ครบั ”
“คณุ ถอดเสอ้ื ผา ฉันออกแลวยงั ?”
“ไมอ ยากทาํ อยางนนั้ เลย แตห ลกี เลีย่ งไมไ ด มเี หลืออยูสองชน้ิ บราเชยี รก บั แพนตีส้  มัน
ไมจําเปน เพราะบางมาก และขณะนก้ี ถ็ ูกไฟเกือบแหงสนทิ แลว”
หลอนถอนใจลกึ แลวสนิทนิ่งไปอีก รพนิ ทรค อยๆ ประคองใหนอนราบลงกับพนื้ เอา
ยามหลังรองศรี ษะไวใ ห ตนเองควา ไฟฉายกบั หมอ สนาม ขา มกองไฟเดนิ ลงไปตักน้ําทธี่ ารเบื้องลาง
เอาขึ้นมาตั้งไฟตม ระหวางท่ีรอน้าํ เดือด กต็ ัดไมมาทํารา น คล่ีเสื้อผา ของหลอนออกกางยางไวเ พอื่
เรง ใหแ หงเรว็ ขึ้น มองไมเหน็ ความหวังเหมอื นกนั วาในสภาพของอากาศอนั หนาวเหนบ็ เยน็ ชน้ื ไป
ดวยละอองนาํ้ และน้าํ คา งเชน นี้ กองไฟมนั จะทาํ หนาทนี่ ่งึ ใหแ หง เรว็ ขึ้นมาไดอ ยา งไร ยกเวน แตถ า
ไมร ะวังใหด มี นั ก็จะตดิ ไฟลุกไหมสง ไปเลย อยา งไรกต็ ามเขารอื้ เสอื้ แจก็ เกตของหญิงสาวขึ้นมากาง
ครอ มกองไฟไว พอมนั อบไอความรอ นไวพ อเพียง กน็ าํ มาหอ คลมุ ใหเจา ของในลักษณะเหมือนนึง
ประคบ แลวเอาขึ้นไปยางใหม เมอ่ื มนั คลายความรอ นลง ทําสลบั กนั อยเู ชน นนั้ ครัง้ แลว ครั้งเลา
ไรเฟล ทง้ั สองกระบอก ตั้งปก เอาลํากลองท่มิ กับพ้ืนพานทา ยชขู น้ึ เพอื่ ใหน ้ําท่ีขงั อยใู น
ลาํ กลอ ง และกลไกตา งๆ หยดลง สงิ่ ของเครอื่ งกนั หนาวท่คี ดิ จะพง่ึ พาจากที่ตดิ อยใู นยา มหลงั บดั น้ี
ใหป ระโยชนอ ะไรไมไ ดเ ลยสักอยา ง เพราะมันโชกนาํ้ หมด รือ้ ในยา มของหลอ น เผอ่ื วา จะพบบรน่ั ดี
เพ่อื ชว ยกระตนุ ใหเ ลือดลมฉดี แรงขน้ึ แตก ็ผดิ หวัง ดารินไมไ ดพ กบรนั่ ดีติดยามหลอนไวด ว ยเลย
นอกจากสง่ิ ของกระจกุ กระจกิ อืน่ ๆ ตามนสิ ยั ผหู ญิง

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2355

สงิ่ ที่พอจะใชไดป ระโยชนบ างในยามนีก้ ค็ ือ ผา พลาสติกบางๆ ประจําตวั ของเขาและ
หลอนซึ่งรวมกันเปน สองผนื ใชข งึ กันน้ําคา งเบ้ืองบนไว และชว ยอบไอไฟ

เวลาอนั เงยี บเชียบ วังเวง ผา นไปโดยการงว นอยางไมห ยดุ มอื ของเขา เพ่อื ชว ยแกไ ข
หลอ นใหด ีข้ึน คงไดยนิ แตเ สยี งไฟกนิ ไมป ะทุล่ันลกุ ฮืออยใู นกอง และเสียงสายนํา้ ทกี่ ระโจนตกลง
ไปยังแกง เบอื้ งลา งอยูออ้ื อึงเทาน้นั

เม่อื นาํ้ เดือด เขาจัดการราดลงกบั ผา ขาวมา แลวนาํ ไปอบประคบใหต ลอดทั้งกายของ
นายจา งสาว เปนการชวยกนั อยางสุดหวั ใจ สุดความสามารถของพลังกายและสตปิ ญ ญาเทา ทจ่ี ะทาํ
ไดใ นภาวะเชน น้ี

ไออุนจากน้ํารอน ปลกุ นกั มานุษยวิทยาสาวใหรูสึกตวั ขน้ึ อกี ครงั้ ดวยความรูสกึ ทด่ี ีขน้ึ
มาก หลอ นเปด เปลือกตา ในระหวางทเี่ ขาเอาผาประคบไวใหท่ีฝา เทาทงั้ สอง พบตนเองนอนศรี ษะ
พาดยาม มเี สื้อแจก็ เกตทเ่ี ปย กชื้นแตอ นุ คลมุ ปด ต้ังแตท รวงอกลงไปถงึ โคนขา ใบหนา รูส กึ แสบรอน
ดวยไอไฟ และอาการปวดเกร็งของตะคิวทจ่ี ับอยตู ลอดขาดา นซายทเุ ลาลงพอที่จะขยบั เขย้อื นได

รา งทีก่ ม หนา กม ตาปฐมพยาบาลอยนู ้นั เงยหนา ขนึ้ โดยเรว็ เม่อื รูสึกวา คนปวยไหวตัว
แลวกพ็ บดวงตาทแี่ ลจองมากอ นแลว กอนทจ่ี ะเอย ปากเชน ไร ดารนิ กย็ นั กายลกุ ขนึ้ น่งั ดึงขาทง้ั สอง
เขามาชนั เขาไวก อดเส้อื แจ็กเกตไวแ นบกบั อก

เขารินนํ้ารอนลงในฝาหมอ สนามแลว สงไปให
“ด่ืมเสีย นํา้ รอนมนั จะชวยใหคณุ หญิงดขี นึ้ ”
หลอ นรับมาถือประคองไวในมอื แลว ยกขนึ้ จบิ คลาํ สาํ รวจดตู วั เองไปยงั สวนตา งๆ จน
ทัว่ เลือดเรมิ่ แลนสะดวกไปตลอดทงั้ กาย และบัดน้ีวง่ิ ข้นึ มาบม ผิวหนา อนั ซดี เซียวจนเปน สชี มพู
เมอ่ื ตระหนักแนชดั อีกครง้ั วา ตนตกอยใู นลกั ษณะลอ แหลมหมนิ่ เหมเ พียงไร ซับในทง้ั สองช้นิ มนั ไม
มคี วามหมายอะไรเลย เพราะมันบางราวกบั ใยบัว หนั มองฝาความมืดนอกกองไฟไปรอบๆ
“นี่เราอยทู ี่ไหน?”
“แวดลอ มรอบเราในขณะนี้เปน ดงดิบ รมิ แองผาน้ําตกทส่ี ายนา้ํ พดั พาเราออกมาจากใต
ภเู ขา”
“ไมน า เชอื่ เลยวา คณุ จะชว ยใหฉันฟน ขึน้ มาได”
“ผมก็กลวั วาคณุ หญงิ จะไมฟน เหมอื นกัน”
เขาบอก ทงิ้ กายลงไปนอนแผเหยียดยาวอยา งหมดเรี่ยวแรงเปน คร้ังแรก รสู ึกเหมือนจะ
ผลอ็ ยหลบั ไปดวยความเหนด็ เหน่อื ยในทนั ทนี น้ั แตแลว กร็ ูสกึ วา ฝา มือของหญิงสาววางมากลางอก
“รพนิ ทร...”
“ฮอื ...”
เขาครางโดยไมล มื ตา

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2356

“ฉนั รสู ึกดีขนึ้ มาแลว คณุ ละ เปน อยา งไรบา ง?”
“อยากนอนใหห ลับ และไมอ ยากตืน่ อกี แลว หรือถามเี ฮลิคอปเตอรสักลํามารับตวั
นายจา งสาวของผมคนนีก้ ลับไปถึงกรุงเทพโดยปลอดภยั เสยี เดย๋ี วน”ี้
“สมมตวิ า มเี ฮลคิ อปเตอรม ารบั จรงิ และเจตนาท่ีจะมารบั เฉพาะนายจา งคนนี้ไปเพียง
คนเดียว โดยไมร ับลกู จา งไปดว ย กเ็ ปนอนั แนน อนวา เฮลคิ อปเตอรล าํ นั้นจะตองผดิ หวัง”
เสยี งกระซิบอยทู ่ีริมหู
“ทาํ ไม?”
“เพราะวา นายจา งพอใจทจี่ ะอยูกบั ลกู จางจนวนิ าทีสดุ ทา ยของชีวติ ไมว าจะรอดหรอื
จะตายกันนะซิ ลืมสายเชอื กโยงชวี ติ ทเ่ี รามดั ตดิ ตวั กันไวเ สนนน้ั เสียแลวหรือ?”
รพินทร ไพรวลั ย ลมื ตาขนึ้
คูอริในอดีตของเขา – หรอื คูวิบากคูร วมผจญในปจ จบุ ันนอนควา่ํ พงั พาบอยูใกลๆ ชนิด
ผวิ สัมผัสผวิ ใบหนาน้นั ชะโงกมองจองอยูเ หนือหนา อนั นอนหงาย ศรี ษะวางราบกับพน้ื ของจอม
พราน
ลมดึกกรรโชกมาวบู หนงึ่ เปลวไฟในกองแลบฮอื เขามาใกล ความหนาวและความ
อบอุนโชยมากระทบผวิ กายพรอ มกัน วูบนั้นเอง เขาก็พลิกกายตวดั เอารา งของหลอ นเขา มา
สวมกอดประทบั ไวแนบสนทิ แทบจะเชื่อมใหเปนกายเดยี วกัน ไมม อี าการขัดขนื ตอ ตา นจากดาริน
วราฤทธิ์ หลอ นแนบใบหนา ลงกับแกม ทร่ี กครึ้มไปดวยเครานนั้ แลวซุกศรี ษะลงเกลือกกล้ิงกับซอก
คอ
รพนิ ทรเต็มตนื้ รูสึกตนครงึ่ ฝน ครง่ึ จรงิ ยงิ่ รดั รา งนน้ั แนน กระชบั เขา มาอกี ฝา มอื อนั
สนั่ เทา ลูบคลาํ ตัง้ แตเ สน ผมของรา งกายทเ่ี บยี ดซกุ อยูในออ มแขน ลงไปจนกระท่งั แผน หลงั อนั เปลา
เปลือย ลอนตะโพกและโคนขา ตลอดทกุ สวน เหมือนจะไมแนใ จวา ใครท่อี ยใู นออมกอดประทับ
ขณะนี้
“คุณหญงิ ดารนิ ...”
“ใช...ดารนิ วราฤทธ์ิ ผหู ญิงคนท่เี ยอ หยิ่งทสี่ ุดคนน้ัน...”
“แลว...ผมเปนใคร...นายรพนิ ทร...”
“ใช...รพนิ ทร ไพรวัลย พรานไพรใจฉกาจ ผูชายตาํ่ ศักดย์ิ โสโอหงั คนนัน้ ...”
“มนั เปนเพราะอะไรกันน่ี เพราะความเปล่ยี วเปลากนั ดาร ผนวกกับสญั ชาตญาณแหง
เพศของเราทงั้ สองหรอื ?”
“ฉนั กก็ าํ ลังพเิ คราะหอ ยูเหมอื นกนั ถา มนั เปนเชนนั้น มันก็ควรจะเกดิ ขึ้นกอนหนา น้ี
นับครง้ั ไมถ วนแลว ไมใ ชหรอื ?”
“หรอื วาเรา ตา งตกเปน หน้ชี วี ิตของกนั และกัน จนหมดทางทจ่ี ะปลดเปลือ้ ง?”
หญงิ สาวเงยหนา ขึ้น ยิม้ เศราๆ

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2357

“เราเห็นแกนของหัวใจกนั และกนั มากเกนิ ไป จนปฏิเสธเสยี มิไดท ง้ั ๆ ทอ่ี ยากจะปฏิเสธ
เขาพดู กนั ไวถกู แลว ทวี่ า คนเราอะไรกไ็ มสาํ คญั เทา กับคุณธรรมน้าํ ใจ และในดานนแ้ี ลว...จะมใี คร
อีกบา งไหมหนอ ทยี่ ิง่ ใหญไพศาลควรแกก ารคารวะยกยอ งไปกวา รพนิ ทร ไพรวลั ย คนน”้ี

ถกู แลว ถา ไมต กระกําลาํ บากอยูดว ยกนั ถาไมใ ชเพราะเผชิญกับวกิ ฤตการณคับขัน
รวมกันหลายตอ หลายครงั้ หลอ นจะไมมโี อกาสไดหยง่ั ซง้ึ ถงึ ธาตแุ ทของชายคนทหี่ ลอนไมถ กู ชะตา
เมอื่ แรกพบคนนีเ้ ลย มนุษยเ ราไมสามารถอา นกันไดโดยสายตาเพยี งแคผาดเผิน เวลาและเหตุการณ
เทานน้ั ท่จี ะเปนเคร่อื งพิสจู น

มนั เทากบั เปนการเปดใจ ทเี่ ก็บงําซอ นเรนไวเ ปนเวลานานออกมาอยา งชนดิ ไมม อี ะไร
จะตองเงื่อนงาํ ไวอ ีกแลว

ชายผนู ี้ เงยี บขรมึ และอยใู นอาการสํารวมเสงย่ี มใจเชน เคยของเขา ไมไ ดถือโอกาส
ลวงลํ้ากลาํ้ เกนิ อะไรหลอ นมากไปกวาการสวมกอดไวแนบอก แลว กเ็ ฝา จอ งหนาพนิ ิจดหู ลอ นดว ย
สายตาท่ีเจอื แววถอ มรูประมาณตน และเศรา เรน ลับ

เขาแลดูหลอน ประดุจมองส่ิงอันสูงคา ท่ีตกเขา มาอยใู นองุ มือ ซง่ึ มหี นาทจ่ี ะตอง
ประคับประคองทะนุถนอมไวเพยี งชั่วขณะเทา นน้ั ปราศจากอาการเหมิ เกรมิ ลําพองทะยานใจ...
ปราศจากอารมณท ด่ี าลเดือดขน้ึ ดว ยไฟปรารถนา...เหมือนมติ ร เหมอื นเพ่ือนตาย...เหมือนเสาหลัก
หรอื มฉิ ะนน้ั ก็เกราะกําแพงสําหรับทีจ่ ะปกปองผองภัย หาใชชายหนุมและหญิงสาว ผูมีราคะตัณหา
เขา มาเปนตวั กลางชักนาํ ไม

สมแลว กับความกรา วกระดางตอชีวติ ของเขา นาํ้ ใจของบุรุษผนู ้หี นกั แนน ยง่ิ กวาหิน
ผา!

“หนาวไหม?”
ในท่ีสดุ ความเงยี บกถ็ กู ทําลายข้ึนดว ยคาํ ถามลนุ ๆ ไมเสนาะโสตตามเคย แตบัดน้ี ดา
ริน วราฤทธิ์ เปนสขุ ใจทจี่ ะไดย นิ ลีลาหรือประโยคแบบคยุ ๆ ชนิดน้ี มากเสยี กวา ถอ ยคําสํานวนอนั
ออนหวานของเทพบุตรชาวเมืองยง่ิ นัก
หลอนส่ันหนา
“ไมห นาวแลว”
“อนญุ าตใหผมกอดคุณหญงิ ไว จนกวา จะคอ ยยังช่ัวกวา น้ไี หม?”
“ถา คิดวาการกอด เพอ่ื แบง ไอตัวให เปน การชว ยเหลอื สภาพอันหนาวเยน็ จนแทบจะ
แขง็ ตายของฉนั ก็ทาํ ไมไมชว ยโดยวิธนี เ้ี สยี แตแ รก”
“อยากจะทําเชน นน้ั แตไ มกลา”
“ทําไม?”
“มนั จะเปน การจาบจว งบงั อาจเกินไป”

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2358

“กค็ ณุ ไมเ คยบงั อาจจาบจว งเชนนั้นกบั ฉนั มากอ นหรอกร?ึ ”
“น่ันเปนเจตนาทีจ่ ะสรางความไมพ อใจใหค ุณหญงิ เพอ่ื หวงั ผลบางประการเทา นน้ั
โดยแททจี่ ริงแลว ถา ไมจําเปน ผมไมเ คยกา วราวหยาบคายลว งเกนิ คุณหญงิ เลย”
“แลวตอนท่ฉี นั หนาวสัน่ จะตายมติ ายแหลอ ยนู ัน่ นะ จาํ เปนหรอื เปลา ”
“ผมกไ็ ดช ว ยคณุ หญงิ จนสดุ ความสามารถ อยา งทาสหรอื คนใชคนหนงึ่ จะพึงกระทําตอ
นายแลว ”
“คนื หนึ่ง ในถํา้ คุณกับฉนั ขนึ้ ไปติดลอมของสางเขียวดวยกัน แลวคณุ กเ็ กิดอาการ
จับส่ันหนาวสะทา นข้ึนมา ยงั จาํ ไดไ หม?”
“จําได”
“แลวจําไดหรอื เปลา วา ฉนั ชว ยอาการหนาวสนั่ คุณไวอยา งไร?”
“ใหยากิน”
“ฉนั ‘กอด’ คุณไวท งั้ ๆ ที่ ‘เกลียด’ คุณอยา งทส่ี ุด!”
“ผมจําเหตุการณต อนนนั้ ไมได เพราะหมดสต.ิ ..จรงิ หรอื ?”
“จรงิ ”
“มนิ า ผมถึงไดร อดตายในคนื นั้น เพราะไออุนจากออ มกอดของคุณหญิงนัน่ เอง”
“ตรงขามกับฉนั หนาวส่นั จะขาดใจตาย คนใจดาํ จะทาํ ไดก แ็ ตก อไฟยา งฉันเทาน้ัน...”
จบคําพูด หลอนผลกั อกเขาหา งออกไป แลว ผุดลุกขึน้ กวาดตาไปรอบๆ ถามโดยเรว็ วา
“เอาเสอื้ ผาฉันไปไวไหนหมดแลว ”
รพนิ ทรล กุ ตามขน้ึ มา ดารินเบีย่ งดา นขา งให กริ ยิ าของหลอนปราดเปรยี วแข็งแรงข้นึ
และเริ่มมีความตะขิดตะขวงกระดากอายในสภาพอันเปลา เปลอื ยของตนเอง
“กาํ ลังยางไฟอยนู น่ั มนั ยงั ไมแ หง หรอก”
หลอนขยับจะเดินตรงเขา ไป แตพรานใหญก า วออกไปกนั้ หนาไว นกั มานษุ ยวิทยาสาว
หอตวั ลง เอาแขนท้งั สองไขวป ระสานปอ งทรวงอกอนั งามสะพร่ังไว
“ฉันจะสวมมนั เด๋ยี วน”ี้
“ขนื สวมเขา ไปกต็ ะควิ จับ หรอื ไมก็ปอดบวมแน บอกแลว วามนั ยังไมแ หง ”
ดารนิ ลมื ตาโต
“ตายละ นจ่ี ะใหฉ ันนงุ ไฟอยอู ยางนน้ี ะรึ?”
“อยางนอ ยทสี่ ดุ กจ็ นกวา เสื้อผาจะหมาดกวา นี้ นงุ ไฟนะ ดีแลว มนั อุนยิง่ กวา อยใู น
เสื้อผา ท่เี ปยกชื้นเสยี อกี ”
“ฉันไมชอบนงุ ไฟหม ฟา อยกู บั ผูชายสองตอสองเลย แมวา ผชู ายคนน้ันจะสงู ดวย
คุณธรรมสกั เพียงไหน ตอนนฉี้ ันคอ ยยังชว่ั มากแลว ถงึ เส้ือผาจะเปยกชื้นกไ็ มเ ปนไรหรอก หยบิ มา
ใหฉ ันเถอะ”

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2359

จอมพรานสน่ั ศรี ษะ สหี นาของเขาราบเรยี บไมสอความรูสึกใดๆ
“ผมก็ไมชอบใหผ ูห ญิงคนไหนมาเปลือยอยกู บั ผมสองตอ สองเหมือนกนั แมวา ผหู ญงิ
คนนน้ั จะสวยสักขนาดไหน แตถา จาํ เปน กไ็ มร จู ะทาํ อยา งไรเหมือนกนั เช่ือผมดีกวา คุณหญงิ คอยยงั
ชัว่ ดีแลว อยา เสี่ยงใหเปน อะไรขนึ้ มาอกี เลย สามช่ัวโมงเตม็ ๆ คณุ หญิงนอนไมไ ดส ติอยูก บั ผมสอง
ตอ สองในสภาพเชน นี้ อีกสกั ก่ชี ่ัวโมงตอ ไปมนั ก็ไมเ กดิ อะไรขน้ึ หรอก”
ดารนิ อดึ อัดเตม็ ไปดว ยอาการขวยเขนิ เม่อื เหตกุ ารณค ับขันชนิดขั้นเปนขน้ั ตายของ
หลอ นคลี่คลายลง หอกายลงนัง่ ริมกองไฟกอดเขาไว พรานใหญไมไดห ันมาสนใจกับเรือนรางอัน
งามสะพรัง่ มองเหน็ แทบทุกสวนสดั น้ัน เขาเดินไปพลกิ เสือ้ ผา ของหลอน และขา วของอนื่ ๆ ทผี่ ิงยา ง
ไฟไว กลับใหม นั ไดร บั ไอความรอ นเสมอกนั ปากกถ็ ามเรอ่ื ยๆ มาวา
“หวิ ไหม?”
“ถงึ หวิ เรากจ็ ะเอาอะไรกิน นอกจากทอ นฟน ตดิ ไฟเหลานี”้
รพินทรไมเ อยวา กระไร กม ลงคนยามของเขา อดึ ใจเดียวก็เดนิ กลบั มาทรุดตัวลงนงั่
ขา งๆ เปด กระปองซปุ มะกะโรนี อันเปนเสบยี งในสนามรบของทหารอเมริกนั แบบท่หี ลอนเคยเหน็
มากอนแลว จดุ ไฟลนเขากบั เตาเบ็ดเสร็จ ซงึ่ เปน สาํ ลีชุบแอลกอฮอลในสว นลา งของกระปอ ง หญงิ
สาวเปา ลมออกจากปาก ลมื ตาโตจองหนา
“เมอื่ ไหรก ็เมื่อน้ันนะ คุณเปน คนรอบคอบและพรอมอยเู สมอ”
เขายักไหล
“เหตกุ ารณม นั สอนเราไวหลายครง้ั แลว แตผ มกไ็ มเหน็ คณุ หญงิ จําสกั ที เครอื่ งกระปอ ง
เพยี ง 1 หรือ 2 กระปอ งทจ่ี ะตดิ ไวใ นยา มหลัง มันไมเ พม่ิ นํา้ หนกั อะไรมากนักหรอก แตม นั จะยดื
ชวี ิตเราไปไดอ ยางนอ ยก็อีกวนั สองวนั ตอนทค่ี ณุ หญิงนอนสัน่ ไมไ ดส ติอยู ผมคนยา มคณุ หญงิ แลว
พบสิ่งทีไ่ มนาจะพบคอื หมากฝรั่งหน่ึงกลอ ง ถกู น้าํ จนนาํ้ ตาลทเี่ คลือบไวละลายออกหมดแลว เหลอื
แตยาง”
หลอนเอยี งตวั เอาไหลกระแทกเขาเบาๆ
“กฉ็ ันไมคิดวา ฉันจะมาตกอยใู นภาวะเชน นนี้ ี่ ออ ! นคี่ นของสวนตวั ของฉันรึ ไมรู
หรอกหรอื วา มันเสยี มารยาท”
“ถา จะเสียมารยาท ก็เสียตง้ั แตผ มลอกคราบคณุ หญงิ ออกตอนนน้ั แลว ตัวของคุณหญิง
เอง ยงั บงั คบั ใหผ มถอดเสื้อผาออก แลวสมบตั สิ ว นตวั ของคุณหญิงมีความลบั อะไรนกั หนาทจ่ี ะให
ผมคน ไมได อกี อยา งหนึง่ ผมก็ไมไ ดค น เพราะความสอดรสู อดเหน็ แตย ามของคณุ หญิงเปยกน้าํ จน
โชก ผมตอ งการตรวจดูของเผือ่ วา จะมีอะไรทเี่ สยี หายและแกไ ขไดบาง”
“นอกจากเส้อื กนั หนาว ฉนั มีเสอ้ื ผา สาํ รองอยอู กี ชุดหนงึ่ หอ ไวด วยพลาสติกบางๆ ฉนั
อยากจะไดเ สือ้ ผาชุดน้นั เปลย่ี น”

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2360

พรานใหญห วั เราะ บุยปากไปยังราวไม ซ่ึงบดั นี้แขวนอะไรตอ อะไรระนาวอยูเหนอื
กองไฟ

“มันไมใหประโยชนอะไรคณุ หญิง ดไี ปกวาชุดตดิ ตวั ทถ่ี อดออกไปแลว นนั่ หรอก
เพราะเปย กโชกเหมอื นกนั ผมแขวนผง่ึ อยโู นนยงั ไง”

ดารนิ ถอนใจอกี คร้ัง เหยยี ดเทา ราบออกไปผงิ ไฟ แขนท้ังสองยันพื้นไวท างดา นหลงั
นง่ั ในทา เอน หมดอาลยั ตายอยากที่จะขวยเขนิ อยอู ีกตอ ไป

“น่ฉี นั จะเปน นางระบาํ เปลอื้ งผาใหคณุ ดเู ชนน้ไี ปอีกนานสกั เทา ไหร? ”
“อีกสกั สองสามช่ัวโมง คุณหญงิ อาจพอสวมเส้ือผา เหลานัน้ ไดบ า ง จะผง่ึ ไฟใกลนกั ก็
ไมไ ด ประเดี๋ยวไหมห มด ตองคอยๆ ใหความรอนไลค วามช้ืนออกไปทลี ะนอ ย ถามนั ถกู ไฟกนิ หมด
จะยง่ิ ราย ดไี มด ีผมจะตอ งลําบากเย็บใบไมใ หค ณุ หญิงนุง ซ่งึ ผมก็ไมถนัดนัก”
หลอนหัวเราะออกมาไดเปน ครง้ั แรก สลัดเสนผมรับไอไฟ แลว เงยหนา แหงนขนึ้
“คงเกดเี หมือนกนั นะ ฉนั จะไดเปนนางมนุษยถา้ํ ไปเสียรูแ ลวรูรอด วา แตย าของเรา
เถอะ เสยี หายหมดแลว ซ?ิ ”
“ปลอดภยั ครบั สาํ หรบั ยากบั บหุ ร่ี มันเปน สองอยา งเทา นน้ั ทีไ่ มไ ดเ ปย กนํา้ เลย เพราะ
ผมผนกึ ไวในถุงพลาสตกิ อยา งแนน หนาทส่ี ุด”
พรอมกับพูด เขาหยบิ ถงุ พลาสตกิ ท่ีรดั ไวด ว ยยางข้นึ มาชใู หห ลอนดู แลว แกะออก หยิบ
บหุ รอ่ี อกมาคาบพลางสงให ดารนิ ย้มิ ออกมาเลก็ นอ ย หยิบขึน้ มาเคาะกบั ปลายเล็บ แลวกมลงตอ กบั
ไฟท่ีเขายน่ื สง มาให อดั ควนั ลึก
“ตอนทเี่ ราเดนิ ทอ งนาํ้ มุดใตด นิ มาดว ยกัน ฉนั ภาวนามาตลอดทาง ขออยาใหอ าการไข
จับสัน่ ของคณุ กาํ เริบขนึ้ ในตอนนั้นเปน อันขาด อากาศมนั เยน็ ชนื้ แสลงตอ โรคเรือ้ รังของคณุ หยอกรึ
แตแ ลวในทสี่ ดุ คณุ กลบั แขง็ แรงดี ไมเ ปน อะไรเลย ฉันเสยี อีก เกอื บตาย”
“ผมก็บนบานศาลกลา วไวเ หมือนกนั วา ถา วาสนาชะตาชวี ิตของคณุ หญงิ ยงั ดอี ยู กข็ อ
อยาใหผมเปน อะไรลงไปในตอนน้ันเลย ผมเองก็กลัวอยเู หมือนกัน แตแ ลวก็ผา นพนเหตกุ ารณน นั้
มาไดอยางปาฏิหาริยท สี่ ดุ ลาํ พงั ผมมันจะเปนอะไรกใ็ หม นั เปนไป สําคญั ถา ผมตาย หรอื พิการไปใน
ตอนนัน้ คณุ หญงิ จะลาํ บาก”
“แลวตอนนี้ คณุ รสู ึกอยา งไร – เราปลอดภยั แลวหรอื ?”
หลอ นถามเบาๆ เหลยี วมองฝา ความมดื ไปรอบดา นอีกครงั้
“ไมมคี วามปลอดภยั ใดๆ เลย ในปามรณะน้ี แตอ ยา งนอ ยท่สี ดุ เรากร็ อดภาวะคบั ขนั ที่
ตดิ อยใู ตบาดาลนนั้ ออกมาไดแ ลว ความหวงั ทีจ่ ะรอดยอ มมีมากขึน้ ขอใหมองเหน็ ตน ไมเถอะ ผม
ไมห วน่ั แลว ใกลหรอื ไกล ลึกล้าํ สักแคไหน ก็พอมีหนทางดนั้ ดนไปไดแ ลว สําคญั ลืมตาข้นึ มาแลว
รสู กึ วา ถูกฝง อยูใตบ าดาลอยา งทีเ่ ราเผชิญคร้งั แรกนนั่ ซิ มนั ทาํ ใหมดื มนไปหมด รอใหสวางเสยี กอ น
จะมองเหน็ ลูท างเอง”

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2361

“คุณมีแผนอยา งไรตอ ไป?”
ดารนิ ถามเสียงแผวท่สี ดุ แววตาสลดลง เมอื่ หวนคดิ ถงึ สถานการณและพวกพอ งทกุ คน
ท่ยี ังไมท ราบวา เปนตายรา ยดอี ยูท่ใี ดบาง
รพินทรเ งยี บไปนาน แววตากรา นคูน ้ัน หรีซ่ ึมเครงเครยี ดลง เขาก็ตกอยใู นอาการ
เดียวกบั หลอ น
“เมือ่ เราชวยตวั เองไดแ ลวเชน น้ี เรากจ็ ะพยายามออกตดิ ตามคน หาพรรคพวกของเรา
ตอ ไป”
“ถาคน แลว...ไมพ บละ?”
“ถา ไมพ บ หรอื ไมไดรอ งรอยอะไรอกี ท้งั สน้ิ หนา ทีข่ องผมกค็ อื เอาคณุ หญงิ กลบั ไปสง
ทห่ี นองนํ้าแหง สถานีแหงแรกทเี่ ราเริม่ ออกเดินทางกันมา”
หญงิ สาวหวั เราะสนั่ พราอยใู นลําคออยางขมขน่ื นา้ํ ตาคลอ
“กแ็ ปลวา หนา ที่พรานนําทางของคณุ สิ้นสดุ ลง โดยความหายนะ – ความลม หายตาย
จากของนายจา งทกุ คน เหลอื ไวแตเ พยี งฉนั คนเดยี ว...”
“ผมจะทาํ อะไรไดมากไปกวา นนั้ ? และสิ่งน้นั ไมใ ชเ ปน ส่งิ ท่ีผมไดกลา วตักเตือนใหรู
ลวงหนา ไปกอ นแลว หรือ ขอไดโปรดทราบไวด ว ยวา ผมมีความเศรา สลดใจจริงๆ ในเหตุการณที่
เกิดขึ้น และผมเองกไ็ ดป ฏิบตั ิหนา ทีอ่ ยางดที ีส่ ดุ แลว”
เสยี งของรพนิ ทร ไพรวัลย สะเทอื นออกมาจากความรสู ึกภายในแทจรงิ มองประสาน
ตาหลอ นน่งิ ดารนิ วางมือลงกบั ไหลเขา กลนั้ สะอื้น
“รพินทร ไมม ใี ครตําหนคิ ณุ ไดห รอก ถกู แลว คณุ ปฏิบตั ิหนา ท่อี ยางดีที่สุด มนั เปน
คราวเคราะหรา ยของพวกเราเอง ซง่ึ จะโทษอะไรไมไ ดทงั้ สน้ิ แตฉ ันไดต ัดสินใจเดด็ ขาดอะไรแลว
อยางหนึง่ และขอใหคณุ ทําตามฉันดวย อยา คิดวาฉนั เปน นายจางผูที่จะออกคาํ สั่งกับคณุ แตจงคดิ วา
ฉนั เปนเพอ่ื นตายท่ีกาํ ลงั วิงวอนขอรอ ง”
“คุณหญงิ ตอ งการอะไร โปรดบอกผม”
“ฉันจะไมย อมกลับอยางเดด็ ขาด แตจ ะออกตดิ ตามคนหาพ่ใี หญแ ละไชยยนั ตจ นกวา จะ
พบ หรอื จนกวา จะไดห ลักฐานแนช ดั วาเขาตายเสยี แลว คุณตองเปนคนนาํ ฉันไปเกี่ยวกับการตดิ ตาม
คน หาคร้งั น้ี โดยไมจ าํ กัดเวลา หรือสถานท่ี ไมวา มนั จะลําบากยากแคน สักเพยี งไหน ถา คุณตาย ฉัน
คงตองตายกับคณุ ดว ย แตถ าฉนั ตายกอ น คุณก็หมดพนั ธะเดินทางกลบั บานไดเ ลย ฝง ฉันไวใ นปาน่ี
แหละ”
เสียงของหลอ นเนน ชดั เจน เฉยี บขาดมั่นคงย่งิ นกั
รพินทร ไพรวลั ย กมศีรษะใหอ ยางคารวะ และบชู าซ้ึงในนํา้ ใจ
“ถึงแมค ุณหญงิ จะเปน ผูหญงิ ก็ตาม แตน ้ําใจเสมอดว ยชายชาตรีอกสามศอก ไมเสียแรง
เลยที่เปน นอ งสาวของคณุ ชายเชษฐา และนายชด ประชากร บรุ ษุ นกั ผจญภัยเลอื ดขน ทงั้ สองทา น

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2362
นน่ั รพินทร ไพรวัลย ขอวางอาการคารวะไวแทบเทา...ตกลงครบั ...ทกุ ส่งิ ทุกอยา งจะเปน ไปตามท่ี
คุณหญิงตอ งการ!!”

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2363

84

ความเงยี บปกคลมุ ไปชว่ั ขณะ คงไดย นิ แตเสียงสายนา้ํ ท่ีกระโจนครนื ครันลงไปยังวงั
วนเบอ้ื งลา ง ซึ่งเปน เสยี งทเ่ี กิดชว่ั นิรนั ดรข องแองน้ําตกประหลาดนี้ ระคนไปกับเสยี งจักจน่ั เรไร ท่ี
กรีดปกบรรเลงเพลงขับกลอมไพรราตรรี อบดาน นายจา งสาวกบั พรานหนุม ตางนงิ่ งนั อยูใ นหว งคดิ

ตอ มา ซุบในกระปองท่ีลนไฟอยกู ็เดือดลนออกมา รพินทรชะโงกลงไปเปาไฟ อันเปน
เตาพิเศษทซ่ี อนอยใู นกระปอ งเบอ้ื งลา งดบั ลง

ใชผ าขาวมา ประคองจบั นาํ ไปตั้งตรงหนา หญงิ สาว ดารนิ ตืน่ จากความคดิ คํานงึ อันหนกั
องึ้ เหลอื บตาขน้ึ สบกลนิ่ ไอของอาหารสําเร็จรูปทใ่ี ชใ นสนาม มนั ไมไดวเิ ศษอะไรไปเลย แตใ นยาม
นกี้ ระเพาะอนั หิวโหยของหลอน กําลังตอ งการมันอยางทส่ี ดุ และรสู ึกวาไมเ คยมอี าหารชนิดใดใน
โลก จะสงกลน่ิ โอชะเทา มัน

“คณุ มีอยกู ระปอ งเดยี วหรือ?”
“ครบั กระปอ งเดียว และกระปองสดุ ทาย”
“ถา เชน น้ัน เรากต็ องแบง กนั ”
พรอ มกบั พูด หลอนชะโงกตัวไปหยิบฝาหมอสนาม แลว เทซปุ มะกะโรนีในกระปอ ง
ซ่งึ ปริมาณท่บี รรจอุ ยปู ระมาณ 1 ชามเปลเขอ่ื งๆ แบงลงไปในฝาหมอ นน้ั เลอ่ื นท่ีเหลอื อยูครงึ่ หนงึ่
ในกระปอ งกลบั คนื ไปใหเ ขา ระหวา งทพ่ี รานใหญข ยับปาก ดารินก็บอกมาอยางเด็ดเดย่ี ววา
“ฉันจะไมแ ตะตองมนั เลย ถาหากคณุ ไมย อมกิน นีม่ นั ยงั ไมถ ึงเวลาอีกหรอื ทเี่ ราจะตอง
แบง กนั ในทุกสง่ิ ทุกอยาง แมกระทงั่ ความตาย”
เขาเขาใจความรสู ึกของหลอ นไดด ี ยิ้มออกมาเลก็ นอยไมก ลา วอะไรอกี ยกกระปอ งซุป
ขึน้ ซด เมือ่ นั้นดารินจงึ ยอมกนิ อาหารทตี่ กลงถงึ กระเพาะ ถงึ แมม นั จะปรมิ าณอนั จํากดั กระเบยี ด
กระเสียร แตก ็ชวยใหแ ชม ชน่ื และมีกาํ ลังข้นึ อยา งนอยกย็ ดื ระยะเวลาแหง การตอ สกู บั ชีวติ ออกไป
อกี

“พรงุ น้ี เราคงจะหาอาหารจากปานีไ้ ด”
จอมพรานบอกอยางม่นั ใจ ภายหลังจากจดุ บหุ รี่สูบเปน ตัวทส่ี อง
“ลักษณะของปา เปนอยางไร”
หลอ นถามอยางมืดมน เพราะขณะทโี่ ผลออกมาจากใตอ ุโมงคนั้นตนเองหมดสติ ไม
สามารถสังเกตเห็นอะไรได เพงิ่ จะมารูสกึ ตวั แนชดั กต็ อเมื่อมืดสนิทลงแลว

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2364

“ผมก็ยงั มองไมเห็นชัดเหมือนกัน เพราะตอนทเ่ี ราโผลอ อกมา มนั ขมุกขมวั ลงเต็มที่ แต
รสู กึ วา มนั จะเปน ดงดบิ ท่อี ดุ มสมบรู ณ ผดิ กับปาอ่นื ๆ ที่เราผา นมาในระยะหลังตัง้ แตเ หยยี บเขานรก
ดาํ มานี่ ปา ถา มีน้าํ ตก มีธารน้าํ สายใหญไหลผาน มนั ยอ มเปนสัญลกั ษณแหง ชวี ติ ”

ดารนิ เตม็ ไปดว ยความฉงนฉงาย เมื่อลาํ ดับภาพ
“แปลวา ธารใตแผนดนิ ทเ่ี รางมกนั มา มนั ไหลออกมารวมกบั สายนา้ํ ตก โดยโผล
ออกมาจากใตอ ุโมงคนัน่ หรอื ”
“ครบั ”
“เอ แปลก!...”
หลอ นครางออกมายกมอื ขน้ึ จบั ปลายคางขบคิด ตาหรีล่ ง
“คํานวณถกู ไหม นบั ตัง้ แตเราเริม่ เดินมดุ ลอดอโุ มงคใตด นิ จนกระทง่ั ถูกสายนาํ้ พดั มา
โผลอ อกทน่ี ่ี มนั นานสกั เทาไหร? ”
“ระยะทเ่ี ราเดนิ โดยเทา ถงึ พน้ื ประมาณชวั่ โมงเศษ และระยะเวลาท่ลี อยคอถูกนาํ้ พดั มา
อีกประมาณชว่ั โมงหน่ึง”
“ก็เพียงแคสามชว่ั โมงเปนอยา งมาก นบั ตงั้ แตเ ราเร่มิ ตน ออกเดนิ ทางจากปลองเหวนนั่
ทง้ั ท่ีเดนิ มาดว ยเทาและโดยกระแสน้ําพัด”
“ก็ประมาณนแ้ี หละครบั โผลอ อกมาครง้ั แรกมนั ยังพอมองเหน็ อะไรไดร างๆ”
ดารนิ เมมริมฝปาก จอ งหนาเขานิง่ อยเู ชน นน้ั
“ถาง้นั มันกไ็ มควรหา งจากตําแหนง เร่ิมตนของเรามากนกั มรี ะยะท่เี รามดุ ลอดใตเขา
โดยอาศัยลําธารใตด นิ เพยี งระยะสนั้ ๆ เทาน้ัน และถา คาํ นวณยอนไปถงึ ตาํ แหนง แรกที่เราหลดุ รวง
ปลอ งเหวลงมา ปา น้ีก็ไมนา หา งจากปา แหง แลงทีเ่ ราเผชิญไฟปา สักเทาใด”
จอมพรานยกมอื ขึ้นบบี ทตี่ น คอตนเอง เขากําลงั ใครครวญอยเู ชน เดยี วกัน
“ก็นา จะเปน อยางทีค่ ณุ หญงิ วาเหมอื นกัน ถาจะพิจารณาในเหตุผลขอ นี้ แตต อนทเี่ ราฝา
กนั มาในปาแฝก และภเู ขาทีแ่ หงแลง มองไมเหน็ ว่ีแวววา จะมีปาดงดบิ สว นใดอยใู กลเ คยี ง มนั
เหมอื นกบั วาหา งไกลกนั ลิบลบั คนละซีกสวนทีเดยี ว นา ประหลาดเหลือเกนิ ทีจ่ ๆู เราพลัดตกปลอง
เหว ถกู กระแสนาํ้ พาไหลผา นมาตามธารใตด นิ แลว กโ็ ผลออกในภมู ปิ ระเทศอนั เปน ลกั ษณะตรง
ขามอกี อยา งหนึ่ง ราวกบั จะเปนคนละพภิ พโลกกันอยา งน้ันแหละ ภมู ปิ ระเทศมันดลู ้ีลับอยางไร
บอกไมถ กู ”
“ขอใหร ะลกึ ไวด ว ยวา เราตกลงมาจากทสี่ งู นะ และตลอดเวลากด็ ูเหมอื นจะถูกพัดพา
ลงต่าํ เร่อื ยๆ ฉันจะไมสงสยั เลยถา เรามาโผลอ อกเมอื งบาดาล ทมี่ องเหน็ แผนดนิ เปนเพดานอยเู หนือ
ศรี ษะข้นึ ไป แตน ร่ี ูสึกวา เราจะมองเหน็ แผน ฟา ไมใ ชห รอื ”
พรอ มกบั พดู ดารินแหงนหนามองลอดก่งิ ไมอนั เปน ชอ งโหวเบื้องบน ซ่งึ แลเหน็ ดาว
ดวงหนงึ่ ทอแสงอยรู ิบหรี่

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2365

“ครบั กแ็ ผน ฟา แผนเดยี วกนั นแ่ี หละ เราไมไดโผลอ อกเมอื งบาดาลของพญานาคที่
ไหน”

เสียงตอบมาอยางเจืออารมณข ัน
“ถา งน้ั จะเปนไปไดไ หม ท่ดี งดบิ ซง่ึ เราโผลออกมานเ่ี ปนหบุ เหวลกึ และกวา งใหญท่ี
ซอ นเรนลับอยูในระหวา งขนุ เขาอนั แหงแลง เบอื้ งบน”
รอยย้ิมแคน ๆ ปรากฏขึน้ ทีร่ มิ ฝปากอนั เขียวคร้ึมไปดว ยเคราน้ัน แววตาคนู ั้นปรากฏ
แสงฉงนฉงาย สดุ ทจ่ี ะปลงใจเช่อื อะไรไดท ั้งสิน้ หลอนพยายามอานสีหนา แลว ก็รวู า เขาเตม็ ไปดว ย
ความมึนงง
“นัน่ เปนการสนั นิษฐานกันดว ยเหตุผลครบั ผมเองกอ็ ยากจะเห็นดว ยกับเหตผุ ลขอนี้
แตรูสกึ วามนั จะมสี ่งิ ขดั แยง กนั เองเกิดขนึ้ ในแงของภูมศิ าสตร สมมตวิ าท่นี ี่เปน ปาต่าํ กวา ระดบั ทเ่ี รา
บกุ บ่ันกนั มา โดยอยใู นวงลอมของหุบเหวลกึ อยางท่ีคุณหญิงวา อยา งนอยทีส่ ดุ เรากค็ วรจะตอ งเหน็
รองรอยของมนั บาง ในระหวางทีก่ รํากนั มาในความแหง แลงกันดารชนดิ ที่มองไปทางไหนกเ็ หน็ แต
ทงุ หญาอนั กรอบเกรียมและภเู ขาหนิ เราไมเคยเหน็ เหวหรอื หบุ ทมี่ ใี บไมเ ขยี วสดเลย หรอื ถา มันมอี ยู
จริง มันก็จะตอ งถกู บังซอ นเรน ไวอยา งลลี้ ับมหศั จรรยท ส่ี ดุ จนเราสังเกตไมไ ด”
“ก็แปลวาคณุ ยงั นกึ ไมอ อกเหมือนกนั นะ ซิวา ปาแถบนมี้ ันควรจะเปนอะไรอยูทไ่ี หน
และจๆู เรากม็ าโผลไดอยางไร”
หลอ นพดู เหมอื นกระซบิ
“เหน็ จะตองใชเ วลาคดิ กนั หนอ ยละครบั ในชีวติ เดนิ ปาของผมทใี่ ครตอใครเขาเลอื่ งลือ
กันนกั หนาวา ปรุโปรงสามารถ ไมเคยมปี าไหนทรี่ พินทร ไพรวัลยห ลงหรอื อบั จน มาเจอเขาคราวนี้
ผมก็ตองยอมรับสารภาพวากาํ ลังจนปญญา ตปี รศิ นามันไมแ ตกเลย...”
แลว เขากห็ วั เราะออกมาเบาๆ
“ตน ไมท กุ ตน กอ นหินทุกกอน ดูเหมอื นมันจะมีชวี ติ และกําลงั แสยะย้มิ เยาะผม”
“แตฉ ันยงั มน่ั ใจอยเู สมอวา มนั ไมพ นความสามารถของคุณไปได”
ดารนิ กลาวอยา งหนักแนนจรงิ จังในนาํ้ เสียง มนั กล่ันออกมาจากความรสู กึ อันเชอ่ื ม่นั
ของหลอ นเอง
“เช่อื ไวเ ชน นนั้ ก็ดี มนั จะเปน กาํ ลงั ใจไมใ หค ณุ หญิงทอ ถอย ลาํ พงั ผมเองไมว าจะหลง
อยูในปาไหน รายกาจสกั เพยี งใด ผมไมห วนั่ หรอก เพราะปาคือธาตุชนดิ หน่ึงในตวั ผม ตรงขา มถา
เปนปาคอนกรตี หรอื ดงของมนษุ ยผ มกลวั ที่สดุ พกั ผอนใหพ อมีกาํ ลังและสมองแจม ใสสกั นิด รอให
ตะวนั ขน้ึ แลว เราจะเหน็ ลูท างเอง”
กลา วจบ เขาก็ลุกขน้ึ เดนิ ไปที่กอนหนิ ซง่ึ วางไรเฟลท้งั สองกระบอก โดยปกเอาลาํ
กลองลงกับพ้นื ไว บดั นีม้ นั สะเด็ดนํ้าแลว คงเหลือแตค วามช้นื ท่เี คลอื บอยตู ลอดทง้ั กระบอก สง เว
เธอรบคี นื ไปใหเจา ของ ซ่ึงรับไปตรวจสอบดวยตนเอง แลว นัง่ ลงใกลๆ อกี ครง้ั ตา งคนตา งตรวจปน

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2366

ปลดสปริงล็อกแหนบกระสนุ ถอดกระสนุ ท่บี รรจอุ ยูในรว งพรอู อกมา ถอดลูกเลือ่ นออกเชด็
จากนนั้ ก็เช็ดกระสนุ ทกุ นดั ทเี่ ปย กโชกนา้ํ อยูจนหมาด วางเรยี งรายผงึ่ รบั ไอไฟไว

เสียงดารินรอ งครางออกมาอยางตกใจ เม่อื พบวาศนู ยกลอ งขยายสเ่ี ทา ทตี่ ิดประจําอยกู ับ
.300 เวเธอรบ แี มก็ นั่ม ของหลอ น เลนสดานหนาแตกละเอยี ดไมมีชน้ิ ดี ตัวกลองคดและนํา้ เขาไป
เตม็ ศูนยก ลองมนั จะพงั ไปตอนไหนก็ไมท ราบเหมอื นกนั เจาของเพิง่ จะมาสังเกตเหน็ เดยี๋ วนเี้ อง

“เสรจ็ กัน ปนปห มดแลว !”
รพินทรก ําลงั ใชผาขาวมา ซ่ึงเพ่ิงจะแหง ดว ยไอไฟของเขาเช็ดถลู กู เลือ่ นอยู เงยหนาขนึ้
โดยเรว็ นักมานษุ ยวิทยาสาวสงไรเฟลของหลอนมาใหด ู เขารับมาพิจารณาแลว เปาลมออกจากปาก
“ผมนึกแลววา จะเตอื นแตแ รกกก็ ลวั จะไมเช่อื ศูนยกลองมันเปน ศูนยแ บบสํารวย
ฉาบฉวยบอบบาง ไมเหมาะทจี่ ะนาํ มาใชใ นสภาพเดินปา สมบกุ สมบนั อยา งนี้ เพราะจะตองคอย
ระมัดระวงั กระทบกระทงั่ กบั อะไรแรงๆ กก็ ลับบาน มนั เหมาะสําหรบั นักลา สตั วประเภทที่มคี นไล
ตอนสตั วออกมาใหยิง หรอื ไมง้นั ก็เอาไวฆาตกรรมสตั วหรือคนในระยะใกล ถา รักจะเดนิ ปากัน
แบบไมรอู นาคตแลว ศนู ยเหลก็ แบบเปด ที่โรงงานติดตง้ั มาใหพรอ มปนเปนดที ่สี ดุ กย็ ังโชคดอี ยบู าง
ท่เี วเธอรบขี องคุณหญิงกระบอกน้ี มีศนู ยเปดตดิ ต้ังมาใหด ว ย ไมง้ันมันจะหาประโยชนอ ะไรไมได
อกี เลย”
เขาเอาไขควงเล็กๆ ทีม่ ตี ิดตวั อยเู ปน ประจาํ ไขสกรูทีย่ ดึ ขากลองตดิ กบั ฐานออก แลว
กระชากกลองหลดุ จากโครงปน โยนลงไปตรงหนา หลอ น
“เกบ็ ไวด ูเปนที่ระลกึ กไ็ ดน ค่ี รบั ”
“เรือ่ งอะไรฉันจะเกบ็ มันไวใหหนกั กข็ วางมันทิ้งไปซ”ิ
วาแลวเจาของปน กค็ วาขนึ้ มา ขวา งกระเดน็ หายออกไปนอกกองไฟ แลวทดลองยกข้ึน
ประทบั ไหล เลง็ ตามศนู ยเ ปด ธรรมดา อันโรงงานติดต้ังมาใหพ รอ มปน
“รูแลวรูรอดไปเสียที ดเี หมอื นกนั จะไดไ มเกะกะหนกั ดวย วา แตค ุณแนใ จหรอื วา
กระสุนของเราเหลา นี้จะไมด า น”
รพนิ ทรมองดลู กู ปนทีว่ างเรยี งรายอยู เมม รมิ ฝป ากนดิ หน่ึง เขาเองกแ็ คลงใจอยู
เหมือนกนั จากสภาพท่ีเหน็
“ถงึ จะดานบา งก็คงไมห มดไปทกุ นดั และถา หากมนั ไดร บั ความรอนแหงสนทิ เจา นดั ท่ี
ดานกค็ วรจะใชงานไดอ ีก สําคญั อยา เพ่งิ ใหเ ข็มแทงชนวน เจาะแกป ทา ยกระสนุ เสียกอ นเทานน้ั
คณุ หญงิ มลี กู ตดิ ตัวอยูกนี่ ดั ?”
หลอนขมวดคว้ิ นิง่ คดิ แลว ลุกผลนุ ผลนั ขึ้นไปควา ยา มสว นตวั ออกมาเปด คน ดู พบวา
นอกจากทรี่ พนิ ทรเอามาเรยี งรายผงึ่ ไฟอยกู อ นแลวประมาณ 10 นัด ซึ่งเปนกระสุนทีเ่ ขาถอดออก
จากกระเปา เสอ้ื ของหลอน กย็ ังมอี ยอู กี 1 กลอง 20 นดั ในยาม แตบดั นี้กลอ งกระดาษทบี่ รรจุอยถู กู
น้ําจนเปอ ยยยุ หญงิ สาวรีบนาํ มันออกมาคล่เี รยี งผ่งึ ไฟทนั ที พรอ มกบั บนพํา นอกจากกระสนุ ไรเฟล

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2367

แลว หลอ นมลี ูกปน สน้ั .357 ติดเขม็ อยอู กี รวม 30 นดั และลูกกรดแมก็ น่มั สําหรบั ปน ส้นั ทเี่ สยี บติด
ประจํายา มไวต ลอดเวลาอีก 1 กลอง

จอมพรานก็เพงิ่ จะนกึ ออกเดย๋ี วนเี้ อง เขามองขา มอะไรไปเสยี อยา งหนง่ึ บุหรี่กับยายัง
อุตสา หเ อาเขา ถงุ พลาสตกิ ผนกึ แนนกนั นํา้ และมนั กแ็ หงสนทิ ดี เหตุไรเขาจึงไมแ บงกระสุน บรรจุ
กระสุนใสรวมไปกบั ถงุ พลาสติกนนั้ ไวบา ง แมจ ะเปน ชนิดละ 1 ขดุ ก็ยังดี อยา งนอ ยท่ีสุดมันกย็ ัง
เชื่อมั่นเปน หลักประกนั ใหไ ดใ นนาทีฉุกเฉนิ ขดี สุด มาบัดนี้ลกู ปนทกุ นัดเปย กน้าํ หมด ทุกสง่ิ ทุก
อยา งจึงฝากความหวงั ไวก ับกระสุนเปย กนํา้ เหลา นนั้ ซงึ่ เสยี่ งท่สี ุด

ระหวางที่ชว ยกันทําความสะอาดปน และปรกึ ษาหารือกันไปพลาง พรานใหญก ็เลือก
เอากระสนุ ชดุ ทเี่ ห็นวาผ่งึ ไฟจนแหงสนทิ และปลอกกระสนุ ถกู ไฟจนอนุ บรรจุเขาไรเฟล .458 ของ
เขา แลวสง ลกู ข้นึ ลาํ กลอง ตบลกู เล่อื นลง

“มาลองกันดสู ักนดั วามนั จะดานไหม?”
เขาวา มองดหู นาหลอน ดารนิ เหน็ ดว ยในทนั ทนี ้ัน พยักหนา
“เอาเลย ดเี หมอื นกัน”
พรอ มกบั บอกหลอนเบนกายออกหา ง เอามอื ทง้ั สองอดุ หูไว
รพินทรยกมอื ขึน้ ประทบั ไหล สองปากกระบอก 45 องศา ขน้ึ ไปบนทอ งฟา อยา ง
ปราศจากเปา หมาย นง่ั หนั หลงั ใหดารนิ รรี อช่งั ใจอยคู รู พอหลอนรอ งเตอื นมาอีก เขาก็นาวไก
เสียง .458 แม็กนม่ั แอฟรกิ นั ระเบดิ สะเทือนเลอ่ื นล่ันย่ิงกวา ฟา ผา ในความเงยี บสงบ
ของราตรีเชน น้ี มันกึกกองครืนครันสะทอ นกังวานอยูไปมาและพรอ มกนั คนยงิ ในทา น่งั ก็หงาย
หลังผลึ่ง ศรี ษะฟาดลงมาพาดอยูกบั ตกั ของคนทีน่ ัง่ อุดหอู ยดู านหลงั
ตาตอ ตาประสานกันสนทิ อกี ครงั้ ในทา ท่ยี งั นอนหงายทบั ตกั อยนู นั้ ฝายหนึ่งเงย อกี
ฝายหน่ึงกม ลงมอง
ดวงตาสดใสแพรวพราวของเจาของตัก ดเู หมือนจะมีประกายยม้ิ พรอ มท้ังกระแสถาม
มาในทํานองวา – มเี จตนามารยาทีจ่ ะแกลงนอนหงายเอาหัวมาชนอกนุมๆ แลวกเ็ ลยนอนสบายอยู
บนตกั หรือเปลา
อีกฝายหนง่ึ ตอบดวยกระแสตาเชน กนั วา – ขอโทษเปน อุปท วเหตุ
แต...อึดใจเต็มๆ ผา นไปกย็ งั ไมยอมลกุ วางศีรษะหนนุ ปลขี างามอันเปลือยเปลา อยู
เชน นนั้ มหิ นาํ ซํ้ายงั มีทาเหมือนอยากจะหลบั สูดลมหายใจลกึ เหมือนจะใหกล่นิ ผิวกายของเจา ของ
ตกั เขาไปอาบอบอยใู นหัวใจ มันอบอวลหอมกรุนเคลาระคนกบั กล่ินดอกไมป า บางชนดิ ท่ีระชวย
โชยมาตามลมดึก
“ลูกปนไมดาน...”
เสียงกระซบิ บอกลงมาเหมอื นจะเปน การเตอื น

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2368

“ครบั แต. ..มนั ถีบแรงกวา ปกติ”
อดีตคูปรับตอบ
“ถึงขนั้ เปนอัมพาต จะตองนอนพาดตกั อยอู ยางนี้ตลอดไปไหม?”
“ไมถ งึ กบั ข้นั นั้นหรอก แต...อยากหลบั บนน้ีมากกวา ”
“ประเดย๋ี วจะใหหลับ...บนน้.ี ..ถาตองการ แตส ําหรับเด๋ยี วน้ีควรจะลกุ ขนึ้ กอน และลอง
กระสุนทใี่ ชก บั ปนทุกกระบอกของเรา วา จะมีอะไรดา นไมน าไวใ จบา งไหม”
รพนิ ทร ไพรวัลย ถอนใจยาว ดงึ กายลุกข้ึนนั่งอีกครงั้ อยางออนเพลยี งว งเหงา ออยอิ่ง
และเสียดายในทา ที อกี ฝายรูท ันวางหนาเฉย แตแ ววตามปี ระกายยิม้ ๆ และเหมอื นจะตวดั คอ นนดิ ๆ
สง ไรเฟลของหลอนซึ่งบรรจุกระสนุ เรยี บรอยไปใหเ ขาชว ยทดลองให พรานหนมุ ประคองไรเฟล
กระบอกนน้ั ขน้ึ จนเหนอื ศรี ษะ ตามองหลอนแตทาํ ปากขมบุ ขมบิ เหมอื นจะบนบานภาวนาดว ยทา
อนั ทําตลก แลว จอ งปากกระบอกข้ึนสูง และเหนย่ี วไกอกี ครั้ง
มนั แผดระเบดิ กึกกอ งสนนั่ หวั่นไหวเชน เดยี วกัน แสดงวา กระสุนไมไดด าน ตวั คนยิง
เองหงายหลังมาอีก ทวา เจา ของตักไหวทนั เสยี แลว เอาฝา มอื ทง้ั สองยนั รับไว พรอ มทั้งผลักจนคะมาํ
ไปเบ้ืองหนา พลางหวั เราะเบาๆ ยัดเยยี ดปน สน้ั ประจาํ ตัวของหลอนทั้งสองกระบอกมาใหทดลองอกี
กระสนุ .357 แม็กฯ และ .22 แม็กฯ จากปน ส้นั พสิ ูจนใหเห็นถึงผลติ กรรมช้ันเยย่ี มอีก
ครั้ง โดยการลน่ั เปนปกตหิ รอื อยางนอ ยทส่ี ุดมนั กไ็ มดา นสาํ หรับนดั แรกทยี่ ิงออกไปของแตล ะ
กระบอก และลาํ ดับหลงั สุด เปน .44 อันเปน ปน สัน้ ประจาํ ตวั ของเขาเอง นดั แรกกระสนุ จุดระเบดิ
ชา ไปนดิ หน่ึง ทาํ เอาตองหนั มามองหนากนั แตน ัดท่สี องกล็ ่นั ตูมเหมอื นไมไ ดถูกแชน้ํามาเลย จาก
การทดลองยงิ ปน ทกุ กระบอกเพื่อทดสอบสมรรถภาพของกระสุน ผลพอเปนที่ไวว างใจได
รวมกระสุนทง้ั หมด 6 นัด จากปน ตางขนาดหา กระบอกทีก่ มั ปนาทเขยาไพรอนั สงบ
เงยี บยามราตรี มนั ดังกองกังวานไปไกล ทั้งสองน่ิงเงยี บเงย่ี หพู ยายามสดบั ตรบั ฟงเสียงใดทีจ่ ะ
เกิดข้ึน ภาวนาตรงกนั ขอใหม ีเสยี งปนทีไ่ หนแหงหนึง่ กงั วานลนั่ ตอบมา ทวา ไรผล ท้งั 6 นดั ทีล่ น่ั
ออกไปแลวกงั วานกลนื หายไปกับความเงยี บอันนาพิศวงน้ัน ไมมอี ะไรกระโตกกระตากเลย
ตางไดแ ตมองหนา กนั เงยี บๆ เคาหนา งามของหญิงสาวสลดซึมเศรา แววตาที่แลมายัง
เขารันทดอยางนาสมเพช ในทสี่ ดุ กฝ็ นย้มิ จางๆ ยกมอื ทงั้ สองข้ึนลูบใบหนา
“พวกนน้ั คงอยหู างไกลจากเราเกินไป”
รพนิ ทรกลาวมาแผวเบาอยางปลอบโยน
“หรือมฉิ ะนัน้ ก็ไมห ายใจกนั หมดแลว !”
หลอ นตอ ประโยคมาอยางขน่ื ๆ ใชข อ น้วิ ปาดทห่ี างตาแลวสะบัดผมเงยหนา ขนึ้
“คุณไมไ ดพ กั ผอนเลยรพนิ ทร นอนเสยี เถอะ พรงุ นี้คอยวางแผนกนั ใหม”
“แลว คณุ หญิง?”

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2369

“ตอนนฉี้ นั ยังไมงวงหรอก เพราะไดพกั มาหลายชว่ั โมงแลว แลวก็แขง็ แรงดแี ลว ไม
ตองหว ง สงปน กบั ไฟฉายของฉนั มาวางไวใกลๆ น่ีเถอะ!”

พรานใหญต รวจบรรจกุ ระสุนลงปนทุกกระบอกเตม็ อตั รา แลว สง ของหลอ นไปให
พรอมกับไฟฉาย บดิ กายอยา งปวดลาเม่ือยขบไปหมด อา ปากหาว พลางเอนกายลงนอนหงายเหยยี ด
ยาว โดยลากเอาถุงยา มมาแทนหมอน แตแ ลว กอ นทศ่ี รี ษะของเขาจะกระทบกับยามนัน่ เอง ก็รสู กึ วา
ตนคอถกู ประคองรบั ไว ชะลอลงพาดกบั ตักนุมเนื้อออนละมุนยง่ิ กวา หมอนทิพยใดๆ ในโลก เขา
ขมวดคิ้วนดิ หนงึ่ ลมื ตาขน้ึ โดยเรว็ กเ็ หน็ เจาของตักจอ งอยูกอนแลว ฝา มือลบู ไลอยกู ับเสนผม
หยกั ศกยุงเหยงิ ของเขา

“อยากหลับบนน้ไี มใชร ?ึ ”
“อยาก...”
“หลบั ตาลงเสีย แลวกข็ อใหฝ นด”ี
“ไมหรอกครับ ใหต ายเสยี ยงั ดกี วา ทีผ่ มจะทรมานคุณหญงิ ”
เขาพดู โดยเรว็ ผงกศีรษะข้ึนแลว พลกิ นอนควํ่า เอาขอ ศอกยันกายไว
“ไมเปน การทรมานหรอก ตลอดเวลามา รพินทร ไพรวลั ย คนน้ีไมไ ดท กุ ขย ากทรมาน
แสนสาหสั มากบั ผหู ญิงอวดดคี นหน่ึงดอกหรอื และเดยี๋ วนี้ผหู ญงิ คนนน้ั รสู ึกในคณุ คา แลว มนั อาจ
สายเกินไปกไ็ ด แตยังดีกวา จะไมย อมสนองตอบเสียเลย”
ใบหนา นั้นเครยี ดขรึมขึน้ ในบดั ดล แตสายตาออ นโยนคารวะ
“เปนเกยี รตยิ ศ และความปลมื้ ปติของ รพนิ ทร ไพรวลั ย พรานปาถนาถาเปน อยางย่งิ ท่ี
ไดยนิ หมอมราชวงศห ญงิ ดาริน วราฤทธิ์ พดู เชนนี้ แตโ ปรดอยากังวลไปเลยครบั คณุ หญงิ เปน ส่ิงที่
ผมคารวะและเทิดทูนโดยสจุ รติ ใจจริงแลวไมเ คยเผยอคิดทีจ่ ะอาจเออ้ื มเรยี กรอ งการทดแทนใดๆ
ท้งั สนิ้ ขอใหผมเปน ทาสรบั ใชค ุณหญงิ เชน นต้ี ลอดไปเถิด และทาสก็ควรจะรใู นฐานะหนา ทข่ี องตน
โปรดนอนเสียเถดิ ครับ นอนขา งๆ พรานไพรตํ่าศกั ดคิ์ นนีแ้ หละ เพราะวา มนั จาํ เปน เหลอื เกนิ ทต่ี อง
มาหลงปาระหกระเหนิ ทกุ ขย ากอยดู ว ยกัน ถาอยูในบานเมอื ง มอี ะไรตอ อะไรพรอ ม พรานคนนจ้ี ะ
ใหค ุณหญิงนอนบนแทน และตนเองจะลดลงไปนอนกบั พน้ื เบื้องลาง”
หยาดนา้ํ ตาของ ดารนิ วราฤทธิ์ คลอหนวย
“คุณไมใ ชทาสของฉนั อยางทพี่ ยายามจะกดตนเองนน้ั หรอก แตค ุณเปนสภุ าพบรุ ุษ
เปน ลูกผูชายแทๆ ชนดิ ท่ฉี นั ไมเคยคาดคดิ มากอ นวา ในโลกน้จี ะมสี ภุ าพบรุ ษุ อยา งคณุ ฉนั เคย
บรภิ าษคณุ อยา งสาดเสียเทเสยี แตโดยแทท ่จี ริงฉนั ก็เวน ไมไ ดท ีจ่ ะตอ งสรรเสรญิ อยใู นใจตลอดเวลา
มา และฉนั กไ็ มคิดหรอกวาคณุ จะดตี อ ฉนั เพยี งคนเดียว ถงึ ใครตอ ใคร คุณก็คงจะดกี บั เขา
เชนเดยี วกันนแ้ี หละ มนั เปนมาจากกมลสนั ดานและธรรมชาติดีงามในตัวครุ เอง”

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2370

พรานใหญย ักไหล น่นั เปน ลกั ษณะอนั หยง่ิ ลําพองของเขา แตบ ดั นหี้ ลอ นมองดอู ยา งไม
ถอื สา ตรงขา มกลบั นิยมลกึ ในทรวง หลอนเพ่งิ เขาใจเดี๋ยวน.้ี ..ก็นา จะหยงิ่ หรอก...เพราะวา เขาหยง่ิ
ภาคภูมิ อยูในคุณธรรมมโนธรรมของตนเอง ซงึ่ ยากนกั จะเกิดขึน้ ไดในมนุษยท ั่วไปคนอ่นื ๆ

“ผมไมข อบคุณคุณหญงิ และกไ็ มด ใี จสักนดิ เดยี วสําหรบั คําสรรเสรญิ น้ี”
“เพราะรูตัวดอี ยแู ลว วาตนเองเพียบพรอ มใชไ หม?”
“ไมม ใี ครในโลกนี้ ดตู วั ของตวั เองออกหรอกครับคุณหญิง สว นมากกม็ กั จะตอ งคิด
เขาขางตนเองไวเสมอ...”
เสียงนั้นเจอื แววขมข่ืน หวั เราะออกมาปราพรา คลายจะสะเทอื นไปถงึ รอยขมในอดตี
อนั เจ็บปวด
“ดกี วา เราดียงั ง้นั – เราดียงั ง้ี...แลว ทาํ ไมเหตุการณหรอื โชควาสนาชะตาชวี ติ มนั ไม
เขาขางเราบาง ผมเคยคดิ เชน น้ันเหมอื นกัน แตเดยี๋ วน้ีปลงตกเสียแลว ”
ดารนิ ลดกายลงคร่งึ น่งั ครง่ึ นอน จุดบุหร่สี บู อีกตวั หนึ่ง
“ฉันสังเกตเหน็ มานานแลว ดคู ณุ เปนคนหมดอาลัยตายอยากกับชวี ติ อยา งไรพิกล”
“ชวี ิตมดั ไมมอี ะไรสกั อยางเดยี ว นอกจากสังขาร อนิ ทรีย ชพี จร ลมหายใจ ยงิ่ จริงจังกับ
มันเทาไร กย็ ง่ิ บอบชาํ้ เทา นน้ั กอ นนี้ผมก็เคยคดิ ทะเยอทะยาน แตเ ดยี๋ วนอี้ ยูไปแคว นั หน่งึ ๆ เทานนั้ ”
“เพียงผหู ญงิ คนเดียวทอี่ สตั ยก ับคณุ ทําใหค นท่มี ีอนาคตไกลอยา งคณุ ตอ งปดขงั ตนเอง
อยูในโลกแคบๆ ปลอ ยความทกุ ขทรมานใหกดั กรอนกนิ ใจตลอดไปเชนนี้หรือ?”
อกี ฝายหวั เราะเสียงแตก
“คดิ ดกู น็ าหวั เราะเยาะนะครับ”
“แตฉ นั สมเพชคุณมากกวา ”
“แลวกค็ งจะระคนไปกบั ความสงั เวช – ทเุ รศดว ย ผมยอมรบั วา ผมเปน คนคดิ ส้ัน และ
จริงจงั กับชวี ติ เกนิ ไป”
ประโยคหลงั หว นกระดา ง แลว พลกิ กายตะแคงหนั หลงั ให นอนหลบั ตาเสีย ระหวา ง
เคลม้ิ ๆ จะเขา ภวังคนทิ รากส็ ัมผัสกับพวงแกมเย็นๆ ทีแ่ นบลงมายงั หวั ไหล และฝามอื อนั ออ นละมนุ
ที่ลูบไลอยบู นใบหนา
“ถงึ อยา งไร คุณกไ็ มมวี ันลมื เธอไดใ ชไหม – คณุ แสงโสมคนนนั้ !”
“จะจใี้ จผมไปถึงไหน?”
“ขอโทษ...บางท.ี ..ฉันอาจกงั วลกบั คณุ มากเกินไปกไ็ ด”
เสียงพึมพาํ แผว เครือ

ตอมารา งอบอนุ ทีเ่ บียดแนบอยูเ บอื้ งหลงั ก็คลายหา งออกไป แลว ทกุ สงิ่ ทกุ อยา งก็เงยี บ
งัน คงมแี ตเ สียงฟน ปะทุไฟอยู ราวกบั วา ไมม ใี ครอยูใกลเคยี งเขาอกี แลวในขณะนี้ นอกจากตัวคน

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2371

เดยี ว พลิกกลบั ลมื ตาขน้ึ มาดกู ็เหน็ รา งอนั ขาวโพลนนั้น นง่ั หันหลงั ใหเ หมอื นตกุ ตาปน เหมอ มอง
กองไฟอยา งใจลอย

รพนิ ทร ไพรวัลย พินจิ รา งน้ันทางเบือ้ งหลังเปนเวลานาน ตอมาจงึ ดึงกายขน้ึ โอบ
ประคองไหลเปลอื ยทงั้ สองไวอยางแผว เบาทะนถุ นอม ดารนิ สะดุงเอยี งหนากลบั มามอง ใบหนา อนั
สากไปดวยเคราจึงเคลยี แนบบนแกม เปน ครง้ั แรกท่หี ลอนแลเหน็ รอยย้ิมอนั แสนจะออ นหวาน
ประโลมใจจากใบหนานั้น

“ผมตะหากทจี่ ะตอ งขอโทษคณุ หญงิ ในความหยาบคาย เจาหญิงอยา นัง่ เหมอ ดไู ฟอยู
คนเดยี วเชน นน้ั เพราะจะทาํ ใหท าสหลบั ไมล ง...”

พรอมกบั พดู เขาซนุ ฟนทอ นโตๆ เพ่มิ เตมิ เขา ไปในกองไฟรอบตวั แลวเหนย่ี วรา งของ
หลอ นใหล งมานอนดว ย คลี่ผาขาวมา ออกคลุมรางให ดารินโอนตัวตามแรงโอบ แลว รา งกายทอ น
บนกท็ าบทับลงไปบนแผนอกของบุรุษผูเปนเพือ่ นตายในยามนี้ ฝา มอื ขา งหนึ่งของหลอ นวางลง
พอดกี บั ตาํ แหนงอนั เปน ทต่ี ง้ั ของหัวใจเขา ไมต องใชห ฟู ง ของหมอ หลอนกต็ ระหนกั ไดดีวามนั เตน
แรง หนักแนน เปน จงั หวะสมํา่ เสมอ

หัวใจเหลก็ เพชรของผชู ายคนหน่ึง!
ออ มแขนท้งั สองยังคงประคองกระหวดั รดั ไวรอบกายหลอ นเชน นนั้ และคราวนีด้ ทู ที า
วา จะไมย อมคลายอีกแลว
“เราทกุ ขย ากตกระกาํ ลําบาก เห็นหนากันเพียงสองชวี ิตแคน้ี โปรดอยาใหม อี ะไรกนิ
แหนงกันเลยครบั ผมอยากจะกราบคณุ หญงิ ถาทําอะไรใหผ ดิ พอ งหมองใจ”
เขากระซบิ แผว เบาตอมา
ดารนิ ย้ิมเศรา ๆ สายหนา แชม ชา
“ฉันไมไ ดม ีอะไรกินแหนงแคลงใจคณุ เลย และคุณกไ็ มไ ดหยาบคายอะไรกบั ฉัน ฉนั
เองตะหากทมี่ กั จะสะกิดแผลใจของคุณอยเู รื่อย...ฉนั ไมไ ดเ จตนา”
“ลมื มันเสยี เถดิ – หลับดว ยกนั – ต่ืนพรอมกัน – และถา แมวา เราจะตายกข็ อใหตายเคยี ง
ขา งกนั ”
“ถา เชนนนั้ ปลอ ยฉนั เถิด แลว ฉนั จะนอนอยูใ กลๆ คุณไมล ุกไปไหนหรอก”
“นอนบนอกของพรานไพรใจทมฬิ นแี่ หละ แมว ามันจะอนาถา มนั กก็ วา งขวางพอ
สําหรบั คณุ หญงิ ”
“มนั เปน อกทแ่ี หลกสลายยอยยับไปเสียแลว ไมอ ยากใหมันตอ งรับนา้ํ หนกั บอบชา้ํ ลง
ไปกวา นน้ั อกี ”
“มันไดแ หลกไปแลว แมจ ะตองยบั เยนิ ลงไปอกี กช็ างมนั เถดิ ยกเวน แตว า มนั เปน อกอนั
ต่ําตอ ยดอยวาสนา ไมสมควรจะรองรับ หมอ มราชวงศห ญงิ ดารนิ วราฤทธิ์ ได”

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2372

หญิงสาววางศรี ษะซบลงกบั แผน อกนนั้ ถอนสะอ้นื เบาๆ ตา งคนตางปด เปลอื กตาสนทิ
ลง ลมดกึ อนั สุดแสนที่จะหนาวเยน็ กรูโกรยมาสัมผสั ผวิ กาย ทําใหต องสะทา นสัน่ อยูเปนระยะ

“ฉันสังหรณวา ฉันจะไมไ ดก ลบั ไปเปน หมอ มราชวงศห ญงิ ดาริน วราฤทธ์ิ อีกแลว อาจ
ตายอยใู นปาใหญน ้ีพรอ มคณุ ”

“แตผ มม่นั ใจอยูเสมอวา เราทงั้ สองจะตอ งไมต าย และในทีส่ ดุ กต็ า งคนตา งแยกกนั ไป
ตามวาระทิศทางของแตล ะคน จะอยางไรกต็ ามเม่ือกาลนน้ั มาถงึ หวงั วา คณุ หญงิ คงจะยังจําทาสของ
คุณหญิงคนนไี้ ด”

“กอ็ ยาแนใจนกั ฉันก็เปน แตเ พยี งผูหญิงสามัญธรรมดาคนหน่ึงเทา น้นั เหลาะแหละ –
โลเล ปราศจากการสํานกึ ในบญุ คุณใคร – มารยาสาไถ – สบั ปลบั – หลอกลวง – มีสภาพดจุ เถาวัลย
ใกลไ หนก็พนั น้ัน...”

รพินทร ไพรวลั ย ยิ้มออกมาคนเดียวเงยี บๆ ผงกใบหนาขนึ้ จูบเสน ผมศรี ษะทห่ี นุนนอน
อยูอ ยางแผว เบา

“น่นั อาจเปนผหู ญิงอื่น ไมใ ช ดาริน วราฤทธิ์ คนน้หี รอก และถึงหากจะเปนเชน นนั้ จรงิ
ผมกไ็ มเ สียใจเลย หวั ใจของ รพนิ ทร ไพรวัลย มันชาตายดา นไปนานแลว มนั เจ็บเสยี จนไมมีความ
เจบ็ ปวดใดๆ จะเหลอื อยอู กี แตถึงจะเชน ไรก็ตาม ผมจะไมม ีวนั ลมื เหตกุ ารณท เ่ี รานอนกอดปน ผิง
ไออุนกนั และกันเชน คนื นไ้ี ปจนกวาชีวิตจะสิ้น”

หลอ นจูบลงทซ่ี ีกอกอันเปน ท่ีต้ังของหวั ใจ และน่ันเปนจบู แรกของราชสกลุ สาว ทมี่ ี
ใหก บั พรานนาํ ทางอดตี คูอริ

“จะเกบ็ ฉนั และเหตกุ ารณคนื นี้ไวใ นลน้ิ ชกั แหง ความทรงจาํ ท่ีเทาไหรห นอ”
“ล้ินชักแหงความจําในอดีตของรพนิ ทรม ไี มม ากนกั โดยเฉพาะอยางยิง่ ในพฤตกิ ารณ
แหง ความปลาบปลืม้ ปต ิสุข มนั ไมเคยมมี ากอนเลย ครั้นเม่อื จะมีขึ้นบา งมันกเ็ ปน สุขทร่ี ะคนไปกบั
ความเศรา เปน เงาเลอื นรางอยูใ นหว งราํ พงึ เทา น้นั ”
“ขณะนเี้ รากําลงั ฝน อยหู รอื ?”
“เราอาจฝนไปกไ็ ด ฝนวาพรานไพรต่าํ ศักด์ิ กับราชสกลุ ดอกฟามาหลงปาทุกขยากรว ม
ชีวติ อยดู วยกนั ความทุรเขญ็ กนั ดาร ความที่ตอ งผนึกชวี ติ รว มกันเปนชวี ิตเดยี วทําใหเราตอ งกอดกัน
นอนอยเู ชน น.ี้ ..คุณหญิงครับ...”
“คะ...”
“ผมไมอ ยากจะตนื่ ขึน้ จากความฝน นี้เลย ถาไมค ํานงึ ถึงภาระหนา ท่ซี ึง่ ผกู พันอยูใน
ขณะน”ี้
“เราอาจหลบั อยดู วยกนั อยางนี้ โดยไมมโี อกาสตน่ื ข้นึ อกี แลว กไ็ ด”
“ไมหรอก ถงึ อยางไรผมก็ตอ งตน่ื ใหไ ด เพ่อื นําคณุ หญงิ ใหพ นจากภาวะเชน นี้ สกั วนั
หนึ่ง รพินทร ไพรวลั ย คงจะหลบั โดยไมตน่ื แตตองไมก อ นหนา ท่ีคณุ หญงิ จะปลอดภยั แลว ”

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2373

เสยี งกระซบิ โตต อบย่งิ แผว และหา งระยะออกไปเปน ลาํ ดบั ท่สี ุดก็เงยี บสนทิ
ทง้ั สองหลับไปดวยกนั ในภาวะอันยากแคน อนาถา นา อเนจอนาถใจเชน น้ัน

ดกึ สงัด ชะรอยจะเปนเพราะกองไฟทก่ี อไวร อบดา นในระยะใกลห มดเชอื้ หร่โี รยลง
รา งอันมแี ตเพยี งผา ขาวมาผนื เดียวคลมุ ของดาริน เยน็ จนชา หลอนผวาสะดุงลืมตาต่นื ข้ึนเพราะ
ความเยน็ อนั โหดรายน้ี ผงกกายขนึ้ จากการนอนซบอยกู ับแผน อกของเพื่อนผูร วมสถานการณ ซ่ึง
บดั น้นี อนนิ่งเหมือนคนตาย

พรบิ ตาแรกทชี่ ันคอลืมตาขนึ้ นั่นเอง นกั ผจญภยั สาวเลือดราชสกุล กต็ ะลึงพรึงเพริด
เหมือนกบั วาหัวใจจะหยุดเตน ลงในทันทนี ั้น

ดวงตาหน่ึงจอ งหลอนอยกู อนแลว หางจากแนวกองไฟออกไปประมาณไมเ กนิ 5 วา
ทา มกลางรศั มอี ันวอมแวมทส่ี องแสงเรืองๆ ของไฟทกี่ าํ ลงั โทรม บรรยากาศมืดสลวั แตม นั กไ็ มมดื
เสียจนมองอะไรไมเหน็

รา งนน้ั สูงชะลูด คลมุ กายอนั มแี ตห นงั หมุ กระดกู ไวด วยผา เปลือกไมขาดปริสกี ลืนกบั
กอ นหิน ศรี ษะโลน เกลี้ยง มลี ูกประคาํ แขวนอยรู อบคอ

พระอรหนั ต!! มันจะเปนใครไปไมไ ดโ ดยเดด็ ขาด นอกจากศพตายซากพนั ปท พ่ี บเหน็
กันมาแลวน่นั เอง!

เพียงแตว า ณ บดั น้ี มันเปน รางทเ่ี หน็ ชดั วาครองไวด ว ยวิญญาณ ดวงตาอนั เคยเหน็ วา
ปด สนิทมานบั รอยๆ ศตวรรษ โดยไมม รี องรอยวาจะขยายเปด ข้นึ จากสภาพอนั เปน หินไดเ ลยนน้ั
เปด ขยายกวาง มองไมผดิ อะไรกบั ตานกแรง เหน็ เปน สเี หลอื งลกู แกว แตวาวโรจนล ี้ลับยิ่งกวา ตา
ของพอ มด รมิ ฝป ากอันแสนจะนาเกลยี ดนา กลวั นนั้ สยายยิ้มมายงั หลอ น!

ดารินอาปาก ตอ งการจะกรีดรองออกมาใหส ุดเสียง แตค ณุ พระชว ย! ไมมเี สยี งใดๆ
สามารถผานพน ลําคอของหลอ นออกมาไดเลย แมแ ตก ระดกิ กระเดย้ี ก็ปราศจากผล ราวกบั วา
ประสาทเสน เอ็นและกลา มเนื้อทุกสวน ถกู ขงึ ยดึ ไวโ ดยอาํ นาจทม่ี องไมเหน็ หมดสิน้ ความเปน ตวั
ของตวั เองโดยสิน้ เชิง ไดแ ตเ บิกตาโพลงจอ งประสานดวงตาอนั มอี าํ นาจมหัศจรรยน นั้ นงิ่ ลืมหมด
ส้นิ ทุกส่งิ ทุกอยาง แมแ ตจ ะระลึกถึงพระพทุ ธคุณ...

ในเรอื นกายสณั ฐานของมนษุ ยนน้ั มันเคล่อื นอยา งแชมชา เงยี บกรบิ ใกลเ ขา มา...ใกล
เขา มาทีละนอย เห็นถนดั ชดั เจนข้ึนทุกที ในที่สดุ กป็ รากฏกบั คลองจักษตุ ลอดท้งั ตวั หยุดนิ่งอยยู งั
แนวกองไฟดานนอก ซึ่งเปน ถานติดไฟแดงอยูประมาณ 2 วา ประหนึ่งวา พระเพลิงอนั รอนแรงจะ
เปน รว้ั สกัดกนั้ มนั ไวใ หต อ งชะงกั งนั ลงชวั่ ขณะ

ครน้ั แลว มืออนั ผอมยาวทั้งคู กย็ กขึ้นในระดับไหล เหยียดตรงออกมาเบือ้ งหนา
ประหนง่ึ อาการเชิญชวนรับขวัญ

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2374

อยางไมรูส ึกวา ตนเองกําลงั ทําอะไรอยู หญงิ สาวเปล่ียนอาการจากตะลึงจอ งมาเปน
เหมอ ลอย ทรงกายข้นึ ยืนชาๆ ตายังมองประสานกับดวงตาเหลอื บเหลอื งขา งนน้ั เหมือนมแี มเ หลก็
ดงึ ดูด แลวกา วออกจากท่ี

หลอนกาวออกไปไดเ พยี ง 2 ชวงเทา นนั้ คนทห่ี ลับนง่ิ อยูกล็ ืมตาตืน่ ขึ้นมาดวย
สญั ชาตญาณพราน

พรบิ ตาแรก เขามองไมเ หน็ อะไร นอกจากรา งอันยนื แขง็ ทอ่ื ของดารนิ ซ่ึงผดิ ปกติไป
พรบิ ตาทีส่ อง เขากเ็ หน็ ส่งิ ท่ีปรากฏอยูน อกกองไฟ...
รพินทร ไพรวลั ย กระชาก .44 แมก็ น่ัมจากเอว เรว็ ทส่ี ุดเทา ท่ีกําลังจะมีอยไู ด เหนี่ยวไก
ทันที
เสียงเข็มแทงชนวนกระแทกทายปลอกกระสนุ ดงั แชะ!
สัญลักษณท ่เี ตอื นใหทราบวากระสุนดาน กระชากใจใหว ูบหววิ ออกไปจากทรวงอก
พรานใหญสบั ไกซอนๆ กนั อกี สองนัด
นรกจกเปรต! มันไมม ผี ลอะไรขนึ้ มาเลย ลูกปนทั้งสามนัด ดนั มาทรยศเอาในวินาที
ฉกุ เฉนิ ขดี สุด
“คณุ หญงิ ! หยดุ !!”
เขารองตะโกนกึกกอ ง เส้ยี ววนิ าทีนนั้ ก็พงุ เขา รวบเอวราชสกลุ สาวไว กอนทีห่ ลอ นจะ
กาวในลักษณะตกุ ตาไขลานลว งลาํ้ ออกไปนอกกองไฟ ลม กลิง้ ลงกบั พน้ื มัดไวแ นนในปลอกแขน
ขา งหน่งึ แขนอีกขา งหนึง่ เหยยี ดปน ที่กําสอ งออกไปยังทศิ ทางทีเ่ ห็นไอผ ีดิบพนั ป ตองการจะสับนก
ลงไปใหครบทุกนัดทบ่ี รรจอุ ยใู นโม แตแ ลว กช็ ะงักคา งเบกิ ตากวา งพยายามคน หาในความมดื อนั
เปนฉากบดบังอยู
รา งนน้ั อันตรธานไปเสยี แลว

ดารนิ บดั นลี้ มลงนอนตะแคงอยูในออ มแขนอันรัดแนน ของเขา อาการของหลอน
เหมอื นคนเพ่ิงต่นื จากหว งสะกด สะบัดหนาเราๆ อยางมนึ งง

“รพินทร! !”
“ผมเอง! ผมอยูนี่ คณุ หญิงเปน อะไรไป!...”
พรานใหญเขยา ตวั เสยี งของเขาอยูในลักษณะตะโกนละลา่ํ ละลกั
“ฉัน...ฉันเหน็ มัน ไอผ ีตายซากตัวนน้ั ...”
“ผมกเ็ หน็ ...เหน็ ดวยวาคณุ หญิงกาํ ลังจะเดนิ ออกไปหามนั ”
“คุณพระชว ย!”
หลอ นรองออกมาฟง ไมไ ดศ พั ท จอมพรานฉดุ กระชากนายจางสาวข้นึ ถอยกลับเขา มา
ยนื เตรยี มระวงั อยใู นกลางบริเวณท่พี กั ซง่ึ มีรศั มเี พียง 3 วา ในวงลอ มของถา นจากกองไฟทก่ี อ ไว

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2375

กอ นทเ่ี ขาจะตดั สนิ ใจทําอะไรไดมากกวานนั้ นั่นเอง กแ็ ววเสยี งหวั เราะแหบๆ ดงั มาจากความมดื
เบอ้ื งหนาอยา งเยย หยนั

ดารินบัดนสี้ ตกิ ลับคืนมาครบถว นแลว กม ลงควา ปนสนั้ ประจําตวั ขน้ึ มากําไวแนน ดว ย
กายอนั ส่ันเทมิ้ รพนิ ทรโอบรดั กายหลอนไวแ นนรองเตอื น

“คุณหญงิ ...รสู ึกตัวหรอื เปลา ...ระวัง! อยูใกลๆ ผมไวอยาหมดสต”ิ
“ฉนั รูตัวดแี ลว ไมตองหวง ยิงซิรพินทร ยงิ ออกไปตรงเสยี งที่ลอยมาน่นั ”
“ลกู ปน ผมดานไปแลว สามนดั ! นัดตอ ไปยงั ไมรู อยา ขยับเขยื้อนไปไหน อยใู นน้ี
แหละ”
“ไดยนิ เสียงหวั เราะน่ันหรอื เปลา ?”
“ไดยิน! มนั อยตู รงหนาเราใกลๆ นี่เองกลืนอยใู นความมืด”
หลอนยกปน ในมอื สอ งไปทางดา นท่ไี ดย นิ เสยี งหวั เราะแผวเบา ท่แี วว ออกมานน้ั แลว
เหนย่ี วไก แตแ ลว กแ็ ทบชอ็ ก! .357 แม็กนมั่ ของหลอน มีผลไมดไี ปกวาปน ของจอมพราน!
มนั ดา นเชน กนั !

ระหวา งความตะลึงพรึงเพรดิ นเี้ อง เงาตะคุมกเ็ ริม่ ปรากฏขน้ึ อีก พรอ มกับเสียงหวั เราะ
อันชวนขนหวั ลุกน้นั ทงั้ สองจอ งออกไปดว ยดวงตาแทบถลนปะทุ รางกายแขง็ เยน็ ไปอีกคร้ัง หมด
พลังทจี่ ะกระดกิ กระเดี้ย นอกจากอาการยนื จังงัง

มันปรากฏกายขึน้ อีกแลว ซากท่เี คยเหน็ เปนทอ นไมแ ขง็ ท่ือซากนน้ั คอ ยๆ เคลอื่ น
เดน ชัดใกลก องไฟเขามา ในท่สี ุดกห็ ยดุ ยนื อยูรมิ รอบนอกของกองไฟ จมูกอนั งองมุ ริมฝปากที่
แสยะสยาย ผวิ หนาติดกระดกู ทม่ี ีรอยเหี่ยวยนเหมือนคางคกตายซาก ไมมสี ัญลกั ษณใดๆ ทจ่ี ะบอก
ถงึ สภาพอันมชี ีพชนม นอกจากดวงตาคมวาวกลารศั มที ้งั คเู ทา นน้ั

มันกลอกกลงิ้ โฉบเฉวยี นไปรอบดา น อยา งตาของสตั วมชี ีวติ และเสยี งหวั เราะดังมา
จากมันแนน อน เห็นกนั ในระยะใกลห างไมเกนิ 4 – 5 วา

รพนิ ทรก ัดกรามแนน รวบรวมสตสิ มั ปชญั ญะและพลงั ใจทั้งหมด ตอ สูกบั อํานาจ
ลึกลบั ท่กี าํ ลังจะทาํ ใหก ลายเปนอัมพาต ยกปน ข้ึนอกี ครง้ั เลง็ ไปยงั กลางใบหนานั้น รัวน้ิวเหนย่ี วไก
ติดตอ กนั ไปอยา งไมล ะความพยายาม ความหวังทัง้ หลายวบู เม่อื ตระหนกั วา ทงั้ 6 นัดท่บี รรจุอยูใน
ปนหาประโยชนอ นั ใดมไิ ดเลย ไดย นิ แตเ สยี งนกทีต่ เี ข็มแทงชนวนเทานนั้

ส่ิงที่เขาจะทําไดใ นขณะน้ี ก็คอื กระชากมีดโบวจี่ ากเอวออกมาถอื กระชบั มัน่ ไวในมือ
ขา งหน่งึ อกี ขา งหน่งึ กม ลงควาทอ นฟน ยาวประมาณ 1 วา ซ่ึงตรงปลายไหมเ ปนถานแดงโชน คมุ
เชิงพรอ มปลงใจแนว แนแ ลววา ทนั ทที ีม่ ันกาวล้าํ แนวกองไฟเขามาก็ตะลุมบอนกนั ถึงตัวชนดิ ใครดี
ใครอยู ดารินยามน้ีกค็ ุมสตไิ ดดีเยย่ี ม หลอ นกระชากฟน จากกองไฟขน้ึ มาถือไวเชน กัน ซํ้ายงั รอง
เตอื นเขาละล่ําละลักมาวา

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2376

“รพินทร ระวงั !”
รางอนั เปน ส่ิงประหลาดมหศั จรรย ยงั คงหวั เราะแหบต่ําอยเู ชนนน้ั กระแสเสยี งของมัน
ท้งั เยย หยนั และประสงครา ย ไมม ีสิ่งใดชวนสงสยั อีกเลย มนั เปน เสียงหวั เราะของคนทมี่ ีชีวิต
“ในอาณาจกั รแหงตทู ่ีสูลวงล้ําเขา มานี้ พวกสจู ะถงึ แกม รณกาลทั้งหมด!”
ไมต อ งสงสัยอะไรอกี เลย เสยี งพดู แหบหา วดังขึ้นจากชายผนู น้ั ! บอกไมไ ดว ามนั เปน
ภาษาอะไร แตทง้ั รพนิ ทรแ ละดารนิ สามารถลวงรูเขาใจไดอยางแจมชดั ทีส่ ดุ บางทีมนั อาจมาจาก
ประสาทสว นท่ถี ูกบังคบั ใหร บั รู ซึ่งเปน ไปอยางลลี้ ับ
“เจา เปน ใคร?”
จอมพรานสะกดใจรองถามออกไป จอ งชายลกึ ลับซึ่งจําไดแ นน อนวา เคยพบเหน็ ใน
สภาพของศพตายซากแขง็ ทอื่ มากอ นนนั้ โดยไมก ะพริบตา และคมุ เชิงพรอ ม
ดวงตาอันนากลัวเบนมาจับอยทู ่เี ฉพาะเขา การเคลื่อนไหวขยบั เขย้อื นกายเปน ไปอยา ง
แชมชา ซอ นเอาความฉับไวปราดเปรียวเยย่ี งอสรพิษไวภ ายใน สภาพของมันครงึ่ แรง แกคร่ึงจงอาง
“ตคู ือมันตรยั แหง นทิ รานคร!”
มนั ขยบั ริมฝป าก เสียงพดู ตอบดงั มาจากปากอนั นาเกลียดนากลวั นนั้ อยา งไมต อ งมี
อะไรเคลอื บแคลงอีก
“พวกเราทําผดิ คิดรายอะไร เจาจงึ มาจองเวรอาฆาตทาํ ตัวเปนศตั รอู ยูเ ชน น้?ี ”
รพนิ ทรถามกองออกไป
มนั ตรยั – ชายผซู ึ่งไมมสี ิง่ ใดมาบอกไดว า เปนมนุษยห รืออมนุษย และไมประจักษวา
ไดกอ กายกําเนดิ ข้ึนตงั้ แตประวัติศาสตรยคุ ไหน แสยะยิ้มออกไปจนแลเหน็ ฟน เหยเกซใ่ี หญนา
สะอดิ สะเอยี น
มนั เปน กระดกู ฟนทตี่ ดิ อยูกบั กะโหลกศพเกา แกม ากกวาท่ีจะเปนฟน ของสิง่ มชี ีวติ
“พวกสเู หยยี บยาํ่ ลาํ้ แดนเขามาในอาณาจักรของตู กําลังจะมาทาํ ลายลา งอาถรรพณเ วท
ทตี่ เู ปนเจาครอบครองอยู ความหายนะวบิ ตั ทิ ั้งหลายทพี่ วกสูไดร ับเปน ลําดับมา ตบู นั ดาลใหเ กดิ ขนึ้
ท้ังส้นิ พวกสจู ะตองพนิ าศ!”
ดารนิ วราฤทธ์ิ ใชกําลงั ใจขีดสุดบงั คบั ตนเองไมใ หเ ปน ลมลม สลบไป ดวยความพรนั่
พรึงสยองใจขดี สุด ในพฤติภาพทป่ี รากฏอยเู ฉพาะหนา หลอ นเบยี ดกายเขา มาอยใู นวงแขนของจอม
พรานแนน เหมือนจะแทรกละลายเขาไปเพ่อื ใหเปน บุคคลเดยี วกัน
“พวกเราไมไ ดเ จตนาจะรุกลา้ํ หรือเปนศตั รใู ดๆ กับเจา มากอนเลย จิตวญิ ญาณอนั แปด
เปอ นไปดว ยบาปของเจา แทๆ ทําใหค ิดประสงครา ยตอเรา ละอกุศลจิตนน้ั เสยี เถดิ มนั ตรยั เราตางคน
ตา งไป ตางคนตางอยู ขออยา ใหมีบาปเวรตอ กันเลย”

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


2377

รพนิ ทรประกาศดังๆ น้ําเสียงของเขาออ นโยนบอกความเปน มิตรอยูในที ตาชาํ เลอื งไป
ยังไรเฟล ทงั้ สองกระบอกทว่ี างอยกู ับพ้นื ชั่งใจอยวู า กระสนุ จะดานอกี หรอื ไม ถาโผนลงไปตะครบุ
มนั ขน้ึ มา เพื่อนสาวผรู วมสถานการณก ด็ เู หมือนจะรทู ี หลอ นจอ งอยทู ไ่ี รเฟล นน้ั อยเู หมอื นกนั

“พวกสตู องตาย! ไมม ีมนษุ ยตนในผานเขา มาในอาณาจักรของตแู ลวจะมชี วี ิตรอดอยู
ได นทิ รานครตอ งการแตเลอื ดของทกุ ชวี ติ ท่ีผานเขา มาเทาน้นั ”

“ถา เชนนัน้ เขา มา! เราก็อยากดเู หมอื นกนั วา เจา จะเกงกาจวเิ ศษสกั แคไ หน”
จอมพรานตวาดลนั่ ขยบั ดนุ ฟน ตดิ ไฟในมอื เดนิ ปรเ่ี ขา ใส ปาดหญงิ สาวผพู ยายามจะ
รองหาม และฉดุ เขาไวใ หห ลบอยเู บ้อื งหลงั พริบตานั้นเอง กอนทเ่ี ขาจะเผนขามกองไฟออกไป ดา
รินก็กระโจนลงตะครุบไรเฟลของหลอ น ควาขึ้นมาสาดปากกระบอกไปยงั รา งสงู ตระหงา นทย่ี นื
เปน เงาตะคุม อยู กัดฟนเหนีย่ วไก...

วินาทีอันสยองใจขีดสดุ ถกู ทาํ ลายและกลบดว ยอานุภาพของ .300 แม็กนม่ั มนั ระเบดิ
กึกกองเหมือนสายฟา ที่ผาลงไปกลางนรก ดังกวา ทกุ คร้งั ราวกับตวั ปน และคนยงิ จะพลอยระเบดิ
แหลกลาญไปดว ย

พรอมๆ กับกัมปนาทสะเทอื นเล่ือนลน่ั นนั้ รา งเหมอื นเสาชะลูดเสยี บผี กระเด็นพลกิ
กลับไปในพรบิ ตา ดวยฤทธเ์ิ ดชของแรงปะทะสพ่ี นั กวาฟตุ ปาวด ลม ฟาดในอาการของไมท อน
กระทบผางลงกลางพ้นื หนิ แนน่งิ อยกู บั ท่ี ไมไ ดกระดิกกระเดยี้ แมแ ตนดิ หนึ่ง

รพินทรอุทานลั่นออกมาดวยความยนิ ดจี นลมื ตวั
“ถูกลกู ปนแลว ! มนั คว่ําอยนู ่ัน...”
หางเสียงของเขาถกู กลบดว ยเสียงไรเฟลจากดารินนดั ทส่ี อง หลอ นกระชากปลอกเกา
ออกท้ิง ตบลูกเลือ่ นขึ้นลาํ อยา งฉับไวทสี่ ดุ แลวระเบดิ ซาํ้ ออกไปยงั รางทนี่ อนควาํ่ หนา หางไมเ กนิ 15
กาวนอกกองไฟ
แลเหน็ ไดอยางถนัดท่สี ดุ วา กระสนุ แลนทะลผุ า นบรเิ วณใดบริเวณหน่ึงกลางลําตวั ของ
มนั ไป เพราะรา งนั้นไหวสะเทอื นดวยแรงผา นของลกู ปน พอซ้ํานัดทสี่ องหลอนกพ็ รอมท่ีจะระเบดิ
นดั ทสี่ ามออกไปไดอ ีกถาจําเปน ประทับปน จองพรอ มตาลกุ วาวเบกิ กวาง รพนิ ทรเองบดั น้ียนื จอ ง
คาง พอไดส ตเิ ขากก็ มลงควา ไฟฉายและไรเฟลประจําตวั ขึน้ มา สองกราดเปน ลาํ จาออกไปในทนั ที
นน้ั
ในระหวา งเขาและหลอน ไมม ใี ครตาฝาดหรือคิดฝน ไปเองเลย กลางลําไฟฉายขนาด
แปดทอ นทชี่ ว ยกันสอ งจับอยทู งั้ สองกระบอกขณะน้ี รา งของเจานักบวชโลนผูแสนจะลลี้ บั นอนควาํ่
หนา เหยยี ดยาวอยูท ่นี นั่

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2378

จอมพรานเผนขา มกองไฟวง่ิ ตรงเขาไปยังซากของมนั ในพริบตานนั้ ดารนิ ก็ถือปน ใน
ทาเตรียมพรอม โจนตามหลังมาติดๆ พอถงึ เขากใ็ ชเทา เหยยี บกดลงไปกลางหลังมนั แลว กร็ องลน่ั
ออกมาสดุ เสียง

“นรก! มนั กลับเปนศพตายซากไปอกี แลว !!”
พรอมกับอทุ าน เขาใชป ลายลํากลองไรเฟลงัดรางอันแขง็ โปกน้นั พลกิ หงายขนึ้ โดยแรง
ดวงตาของมันปด อยางสนทิ ไมไดมีรอ งรอยอะไรเลยวาเมอื่ หยกๆ นี้เอง มนั ไดเ ปด ข้นึ เผยใหเห็น
แกว ตาอันเต็มไปดว ยจิตตานภุ าพนา สะพรงึ กลัวที่สดุ เปลอื กตาบุบลึกตบี กลวงเขา ไปในกระบอกตา
ทกุ สว นของรา งกายแขง็ และเย็นเปน ไมทอน เวลาขยบั เขย้อื นไปกบั พื้นหนิ มเี สยี งโกรกๆ สภาพเดมิ
กบั ทเี่ คยพบมากอน
กระสนุ นดั แรกของดาริน เจาะเขาทบี่ ริเวณไหลปลาราดานขวาทะลุเลยออกดา นหลงั
นัดน้นั เองทีผ่ ลักมนั ใหห มุนควา งเปน กงั หนั แลวลมลง แตร อยบาดแผนแทบจะสังเกตไมเ ห็นเอาเลย
เหมือนกับเอาเหล็กแหลมคมๆ แทงทะลุ ไมท อ นเราดๆี นีเ่ อง กระสุนเพยี งแตเ จาะผา น ไมไ ดเ ปด
แผลหรือทาํ ลายเนือ้ ใหยอยยบั ไป อนั ควรจะเปน ลกั ษณะของเน้ือมนษุ ยห รือสตั วท ว่ั ไป ไมม เี ลอื ด
หลง่ั ออกมาใหเหน็ แมแตส กั หยดเดยี ว สว นนดั ท่สี อง ทะลุเอวผานออกสีขางดานตรงขาม ลกั ษณะ
ของรอยกระสนุ เชน เดยี วกับนัดแรก
ดารนิ ขนลุกชนั ขนึ้ ท้ังตัว ความหวาดเสยี วสยองขวัญครง้ั ใดท่ีผานพบมา ก็หาเทาทเ่ี หน็
อยูค าตาขณะนีไ้ ม มันมาปรากฏกายใหเ ห็นในลักษณะของมนุษยปถุ ชุ น ไดย นิ ไดฟ งแมก ระทั่งเสียง
ท่มี ันพดู อยางมงุ รา ยหมายขวัญ ครั้นแลว หลอ นก็ไดโอกาสล่ันกระสนุ ขนึ้ อยา งเผาขนทส่ี ดุ และถูก
มันอยางจงั จนเหน็ คว่าํ ไปกบั ตา พอเขามาตรวจดู มนั กลบั กลายเปนซากหินไปอกี แลว อยา งฉบั พลนั
กะทันหันที่สดุ
“พระอรหนั ต...ชว ยลูกดว ยเถิด”
หญงิ สาวภาวนาออกมาแทบไมเปนภาษา

กอ นที่ทง้ั สองผยู นื ตะลึงจะตดั สนิ ใจปฏบิ ตั เิ ชน ไรตอไปนน้ั เอง กต็ อ งสะดงุ ขนึ้ สุดตวั
อีกคร้งั

เสียงคาํ รามปานปาถลม ดังสะเทือนข้ึนมาจากกอนหนิ ดา นลาง ใกลเ พยี งนดิ เดยี ว ไมมี
ปญ หา นนั่ เปน เสียงของอะไรไมได นอกจากไอก าฬพยคั ฆ เสอื โครงดาํ หรอื สมิงพรายตัวนน้ั

พรานใหญค วา แขนดารนิ กระชากออก วง่ิ เผนกลบั เขาไปอยใู นแนวลอ มของกองไฟ
แลวเรง โยนทอ นฟนเพิ่มเตมิ เขาไปในกอง อนั กําลังจะมอดดบั อยา งลนลานรีบดว น ปากก็
ละลาํ่ ละลกั

“ฉายไฟไว เรว็ !”

[e-book] เพชรพระอุมา by SonyaLee (evol_oon)


2379

ดารินเตน เราไปหมดท้ังกาย ระหวา งทร่ี พนิ ทรเ รง ทําไฟใหต ดิ เปนเปลว หลอ นประกบ
ไฟฉายไวกบั กระโจม มือถือไรเฟลฉายกราดไปรอบๆ อยา งพรอมทกุ ขณะจติ ที่จะกระดิกไกปลอย
กระสนุ ออกไปทันทีท่ีเห็นอะไรผา นเขา มาในแสงไฟ เสยี งพยคั ฆรายกรรโชกขคู าํ รนอยางดุรา ย
เกรี้ยวกราด ระคนไปกบั เสียงตะกยุ ดินและโคนตน ไมราวกับใครเอาจอบขุด มนั เดนิ วนเวยี นงุน งาน
อยใู นหมูโ ขดหนิ และปาทบึ รอบดา นใกลๆ นเ่ี อง โดยมีเงาของพมุ พงและโขดแกง อาํ พรางอยู ท้งั
สองแทบจะลมื รา งของไอผตี ายซากอยา งสนิทเสยี ช่วั ขณะหนงึ่ หนั มาพะวงอยกู บั มฤตยูทีก่ รายเขา
มาอยเู พียงแคป ลายจมกู

“มนั อยใู กลแ คน ี้เอง รูสกึ จะชายโขดหนิ ตรงหนา นแี่ หละ!”
ดารนิ รอ งออกมา
“ระวงั ดใู หดี เห็นแมแ ตนดิ เดียวยงิ ทนั ท!ี ”
เขาบอกเร็วปรอ๋ื เรง เปาไฟจนติดลุกเปน เปลวขนึ้ ระดมขนกิง่ ไมเ ขาสะสุมเพอื่ โหมให
ตดิ โชนข้นึ รอบดาน แลว ถลามาทรดุ ตวั กาํ บงั กอ นหนิ อยูขา งหลอ น ฉวยไรเฟล ประจาํ มือพรอ มไฟ
ฉาย ชว ยกราดคนหาอีกดา นหนึ่ง
“ลองยิงปนของคณุ ดสู กั นดั มันจะดา นอกี หรอื เปลา”
รพนิ ทรเหน็ ดว ยกบั คาํ พูดหญิงสาว เลง็ เดาสุม ไปยังพงไมอนั หนาทึบ ซ่ึงนา จะมไี อ
มจั จุราชดาํ ปลอดแฝงกายอยแู ลวแตะไก .458 ระเบิดบึมราวกบั พลุ พมุ พงดานที่ปากกระบอกสอ งไป
กระจายวอ นแหลกเปนทาง ลูกไรเฟลไมด า น มนั ยงั ซอื่ สตั ยด อี ยูเหมือนเดิม ชว ยใหก ําลังใจกลับคนื
มาในทันทนี ้ัน
“เอาละ สวรรคไมทอดท้งิ เรานกั ...ใหม นั เขามาใหเหน็ เถอะ ไมว า จะเปน อะไรท้ังนนั้ ”
เขาประกาศกอ งออกมาดวยเสียงคาํ ราม กระชากลาํ เล่ือนสง นดั ใหมข นึ้ ประจาํ รังเพลิง
อยา งเดือดแคน แลว เตือนใหห ญิงสาวเรง บรรจุลูกปน ในไรเฟลของหลอ นใหเ ต็มอตั รา
เสยี งมันเงยี บไปช่วั ขณะหนงึ่ อยางเต็มไปดว ยเลศนยั ปศ าจ ตอมากไ็ ดย ินเสียงกอ นหนิ
พลกิ อยูยงั ชายลําธารต่ําลงไปพรอ มกับใบไมแหง ล่ัน ชัว่ ไมน านกย็ ายไปดงั อยบู นชะงอ นผาดาน
เหนอื ศรี ษะทสี่ ูงขน้ึ ไปเล็กนอ ย ทาํ ใหฝายมนษุ ยทงั้ สองชวี ิตในเปาหมายราวี ตอ งพะวกั พะวนคอย
เหลยี วระวงั ประทับปน ไปรอบๆ ดานดว ยประสาทอันเขมง็ เกลยี วเครียดแทบไมห ายใจ
ตางแนใจวา วนิ าทหี นง่ึ ในขางหนานี้ รา งอันใหญโตเตม็ ไปดวยพลานภุ าพของเจาเสือ
ยักษค งจะโจนฝา ความมดื เขา มา พรอมดว ยเขยี้ วและกรงเลบ็ มจั จรุ าชของมัน ซ่งึ วนิ าทีนนั้ ความ
รวดเร็วฉับไวพรอมท้งั กระสุนนดั ท่ที ําหนา ท่ีของมันอยา งซ่อื สัตยเทา น้นั จะเปน หลกั ประกนั ของ
ชวี ิต ทวา บดั นกี้ ็ยังไมอ าจเชอื่ แนไ ดเ สยี แลว
ทกุ สงิ่ ทุกอยา งจงึ ฝากไวก บั ดวงชะตา

[e-book] เพชรพระอมุ า by SonyaLee (evol_oon)


Click to View FlipBook Version
Previous Book
เสริมสร้างองค์กรคุณธรรม
Next Book
ENVI