งานเขียนพหุวัฒนธรรมบ้านฉัน จังหวัดนราธิวาส 63

“พหบงวุ า้ าฒั นนเฉขนียนั ธน”รรม
จงั หปวี ๒ัดน๕ร๖าธ๓วิ าส
ส�ำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดนราธวิ าส
กระทรวงวฒั นธรรม
พหวุ ฒั นธรรมบา้ นฉนั 1

2 พหวุ ฒั นธรรมบา้ นฉนั

“งจพาังนหหเุววขัฒัดียนนนรธารธริวมาบส้านปฉี ๒ัน”๕๖๓

รจะ“าดพกโับคหรกปวรุวิจรงมัฒกะกงถรานารมรธนมคศจรเคขร่าึกังม่าียยษหยนเบาวยเ้าแคยัดาลนาัวดนะฉวชสรมชันานรัธน”ธพรยิวสขปมหาอาี ุวสพศนงัฒึกฝ.นศษักนัน.าเธนร๒ตรียักอร๕นเมขน๖ียต๓น้น

โดย ส�ำนักงานวัฒนธรรมจังหวดั นราธิวาส
กระทรวงวัฒนธรรม
พหุวฒั นธรรมบา้ นฉัน 3

งานเขยี น
“พหวุ ฒั นธรรมบา้ นฉนั ”
จงั หวัดนราธิวาส ปี พ.ศ. ๒๕๖๓

ทป่ี รกึ ษา
นายเอกรัฐ หลีเส็น ผูว้ า่ ราชการจงั หวัดนราธวิ าส
นายบญุ พาศ รกั นุ้ย รองผู้ว่าราชการจงั หวดั นราธวิ าส
นางอุษณีย์ ธุวโชต ิ วฒั นธรรมจังหวัดนราธวิ าส
กองบรรณาธิการ
นางอษุ ณีย์ ธวุ โชติ
นางไพฤดี บวั สวา่ ง
นายกันยต์ ิ ชนะคช
นางสาวพรทิพย์ รามสูต
นายอนชุ า ลือแมะ
นางสาวเจนจิรา ยาประจนั
จดั ทำ� โดย
สำ� นักงานวัฒนธรรมจงั หวดั นราธิวาส
(ศาลากลางจังหวดั นราธวิ าสหลังเก่า)
ถนนพิชติ บำ� รุง ต�ำบลบางนาค อำ� เภอเมืองนราธวิ าส
จงั หวดั นราธิวาส ๙๖๐๐๐
โทรศพั ท์ ๐ ๗๓๕๑ ๒๘๓๓ โทรสาร ๐ ๗๓๕๑ ๑๖๕๐
www.m-culture.go.th/narathiwat
www.facebook.com/narathiwatculture/
พมิ พท์ ่ี
Paintbox Creative Studio

4 พหุวัฒนธรรมบ้านฉัน

คำ� นำ�

งานเขียน “พหุวัฒนธรรมบ้านฉัน” จังหวัด
นราธิวาส ปี พ.ศ. ๒๕๖๓ เป็นหนังสือท่ีรวบรวมการ
สร้างสรรค์งานเขียนของเยาวชนจังหวัดนราธิวาส เป็นผล
งานเขียนทคี่ ณะวิทยากรคดั เลอื กจากกิจกรรมค่ายเยาวชน
สานฝันนักเขียน “พหุวัฒนธรรมบ้านฉัน” ประจ�ำปี
งบประมาณ พ.ศ. ๒๕๖๓ ในระดับประถมศึกษาและ
มัธยมศึกษาตอนต้น ภายใต้โครงการค่ายเยาวชน
พหุวัฒนธรรมจังหวัดนราธิวาส ซ่ึงส�ำนักงานวัฒนธรรม
จังหวัดนราธิวาส ได้รับงบประมาณจากส�ำนักงานปลัด
กระทรวงวฒั นธรรม แผนงานบรู ณาการขบั เคลอ่ื นการแกไ้ ข
ปญั หาจงั หวดั ชายแดนภาคใต้ จดั ขน้ึ เพอ่ื สง่ เสรมิ ใหเ้ ยาวชน
ในพื้นท่ีมีพัฒนาการด้านภาษาไทย จากการอ่านพัฒนา
สู่ทักษะการเขียนสร้างสรรค์ผลงานวรรณศิลป์ ซึ่งคณะ
วิทยากรได้คัดเลือกผลงานเขียน รวมทั้งส้ิน ๒๓ ผลงาน
(ระดบั ประถมศึกษา ๑๑ ผลงาน ระดับมัธยมศึกษาตอนตน้
๑๒ ผลงาน) และจัดพิมพ์ขึ้นเพื่อเป็นการเผยแพร่
ประชาสมั พนั ธง์ านเขยี นของเยาวชนรนุ่ ใหมใ่ นพน้ื ทจี่ งั หวดั
นราธิวาส โดยสะทอ้ นเรอื่ งราวดี ๆ วถิ ชี วี ติ การอยู่รว่ มกนั
ในสังคมพหุวฒั นธรรม ความรู้สึกประทับใจและความภาค
ภมู ิใจผ่านวรรณกรรมสร้างสรรคท์ ป่ี รากฏในหนงั สือเลม่ นี้
จงั หวัดนราธวิ าส ขอขอบคุณกระทรวงวฒั นธรรม
ที่สนับสนุนงบประมาณในการจัดท�ำกิจกรรมดี ๆ เช่นน้ี
ตลอดจนผู้บริหารสถานศึกษาทุกแห่ง คุณครูผู้รับผิดชอบ

พหุวัฒนธรรมบา้ นฉัน 5

แ ล ะ ค ณ ะ วิ ท ย า ก ร ค ่ า ย เ ย า ว ช น ส า น ฝ ั น นั ก เ ขี ย น
“พหุวัฒนธรรมบ้านฉัน” ประจ�ำปีงบประมาณ พ.ศ. ๒๕๖๓
ทกุ ทา่ นทไ่ี ดใ้ หค้ วามรว่ มมอื ในการดำ� เนนิ งานเปน็ อยา่ งดี หวงั
เปน็ อยา่ งยงิ่ วา่ ผลงานเขยี น “พหวุ ฒั นธรรมบา้ นฉนั ” จะเปน็
ส่ือท่ีบอกเล่าเร่ืองราวอันงดงามของวิถีชีวิตและวัฒนธรรม
ของผู้คนในพื้นที่จังหวัดนราธิวาสให้สังคมภายนอกได้รับรู้
และเข้าใจ ตลอดจนถึงการน�ำไปสู่การอยู่ร่วมกันอย่างมี
ความสขุ และยงั่ ยนื ทา่ มกลางความหลากหลายทางวฒั นธรรม
อนั ดีงามบนแผ่นดินปลายดา้ มขวานไทยแห่งนี้

(นายเอกรฐั หลีเส็น)
ผ้วู ่าราชการจังหวัดนราธวิ าส

6 พหุวัฒนธรรมบ้านฉนั

งานเขยี น
“พหวุ ฒั นธรรมบา้ นฉัน”
งานสรา้ งสรรคว์ รรณกรรมพหวุ ฒั นธรรม

งานเขียน “พหุวัฒนธรรมบ้านฉัน” จังหวัด
นราธิวาส เปน็ อกี หนงึ่ กจิ กรรมทด่ี �ำเนินการมาอยา่ งตอ่ เนอ่ื ง
ตง้ั แตป่ งี บประมาณ พ.ศ. ๒๕๖๑ จนถงึ ปจั จบุ นั ซง่ึ เปดิ โอกาส
ให้เยาวชนท่ีเข้าร่วมกิจกรรมค่ายเยาวชนสานฝันนักเขียน
“พหุวัฒนธรรมบ้านฉัน” ภายใต้โครงการค่ายเยาวชน
พหุวัฒนธรรมจังหวัดนราธิวาส ได้มีโอกาสในการน�ำเสนอ
เรื่องราวดี ๆ ความประทับใจ ความภาคภูมิใจในวิถีชีวิต
พหุวัฒนธรรมบ้านฉัน ก็เพื่อส่งเสริมการสร้างสรรค์ผลงาน
ด้านวรรณกรรมและการใช้ภาษาไทย ตลอดจนสร้างความ
ตระหนกั รบั รใู้ นเรอ่ื งราวดี ๆ ทเ่ี กดิ ขน้ึ ในสงั คมพหวุ ฒั นธรรม
ในพนื้ ท่จี ังหวดั นราธิวาส
งานเขียนท่ีได้รับการคัดเลือกปรากฏในหนังสือ
เล่มน้ี นอกจากจะสะท้อนภาพวิถีชีวิต ความเช่ือ รากเหง้า
ของวัฒนธรรมพ้ืนถ่ินของผู้คนในพ้ืนท่ีจังหวัดนราธิวาสแล้ว
ยังสะท้อนให้เห็นถึงจินตนาการและความรู้สึกนึกคิดของ
เยาวชนผู้เป็นเจ้าของแผ่นดินต่อสังคมพหุวัฒนธรรมใน
ถ่ินฐานบ้านเกิดตนเองอีกด้วย หวังเป็นอย่างย่ิงว่า
ผลงานเขียน “พหุวัฒนธรรมบ้านฉัน” จังหวัดนราธิวาส
ปี พ.ศ. ๒๕๖๓ จะกระตนุ้ จติ สำ� นกึ รกั บา้ นเกดิ และภาคภมู ใิ จ
ในวิถชี วี ติ สงั คมพหุวัฒนธรรม ตลอดจนเปน็ สว่ นหน่งึ ในการ
สร้างการรับรู้และความเข้าใจอันจะน�ำมาสู่การพัฒนา
ในการอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขและย่ังยืนในพ้ืนท่ีจังหวัด
ชายแดนภาคใต้ต่อไป

(นางอษุ ณยี ์ ธวุ โชต)ิ
วฒั นธรรพมหวุ จฒั ังนหธรวรมัดบน้านรฉนัาธวิ 7าส

สารบัญ

ระดบั ประถมศกึ ษา ๑๓
๑๗
รบั จา้ งกอ่ สรา้ ง...ไมอ่ า้ งวา้ งอยา่ งทค่ี ดิ ๒๑
๒๗
เดก็ หญงิ นรู อาซีฟา สะมะแอ ๓๑
๓๕
อาซรู อสมั พนั ธฉ์ นั ญาตมิ ติ ร ๓๙
๔๕
เด็กหญิงอามาดียา อาแว

สไุ หงโก-ลก รเู มาะหก์ ตี อ (สไุ หงโก-ลก บา้ นฉนั )

เดก็ หญงิ ณฐั ฑติ า หนแู กว้

ลอ้ มรว้ั รวมใจ ดา้ มขวานไทย เปน็ หนง่ึ เดยี ว

เด็กหญิงอัฟณตี า ยะโกะ๊

ความตา่ งที่ไมแ่ ตกตา่ ง

เดก็ ชายฟดี าอีย์ สาและ

นำ�้ ใจและไมตรที ล่ี งตวั

เด็กหญงิ อฟั ซา อซี อมซู อ

เบอรเ์ กอรเ์ ลย้ี งชพี ...สคู่ วามสำ� เรจ็

เด็กหญิงฟลู มยี ์ สามะสา

หมบู่ า้ น แสนส ขุ

เดก็ หญิงอลั วานีย์ วานิ

8 พหวุ ฒั นธรรมบ้านฉัน

สวนยางกบั ชวี ติ ของพอ่ ๔๙
๕๓
เดก็ หญิงฮยั ฟะ อับดลุ รอมัน ๕๗

เดอื นแหง่ ความอดทน

เด็กหญิงอมุ มิลอรั ฟะห์ วาจิ

แตล่ ะศาสนาตา่ งกม็ คี วามด ี

เด็กหญิงชลธชิ า หิ้นสกลุ



พหุวัฒนธรรมบา้ นฉัน 9

ระดบั มธั ยมศกึ ษาตอนตน้ ๖๓
๗๑
ดอกไมห้ ลากส ี ๗๗
๘๑
เด็กหญิงอณิศรา มาหามุ ๘๗
๙๓
ทเี่ ก่าใหม่เสมอ ๑๐๑
๑๐๙
เดก็ หญิงนูรก์ สั มี มะแซ

ครอบครัวเดยี วกัน

เดก็ หญงิ นูรไอนีอาซีกีน มะเซ็ง

ความทรงจ�ำ ณ เขือ่ นท่าพระยาสาย

เด็กหญงิ ซุลฟาร์ เด่นชีวา

ลกู จา้ งคนจีน

เดก็ หญิงฮานีฟ บอื ราเฮง

น้�ำตกม ิตรภา พ

เดก็ หญงิ นรู อาซกี ีน ราแดง

เวลาสน้ั ๆ แตร่ อ้ ยลา้ นความทรงจำ�

เด็กหญิงนูรฮดี ายะห์ อมู า

รอมฎอนแสนสุข

เด็กหญงิ กอนตี ะฮ์ มายิ

10 พหุวัฒนธรรมบ้านฉนั

สารบญั

พ้นื ทส่ี แี ดง (ทแี่ อบแฝงด้วยสิ่งดี ๆ) ๑๑๕
๑๒๑
นางสาวมุสตานีฟา มะซง ๑๒๕
๑๓๓
ชุมชนของฉนั

นางสาวอาวาตี แวมามะ

แปลกหน้าแต่ไม่แปลกใจ

นางสาวรอดิยะฮ์ อามะ

แตกต่างแต่ไมแ่ ตกแยก

เดก็ หญงิ เอวลนิ พลประเสรฐิ

พหุวฒั นธรรมบ้านฉนั 11

ปรงะารถนะมดเขศับยี ึกนษา

12 พหวุ ัฒนธรรมบา้ นฉัน

รับจ้างก่อสร้าง...ไม่อ้างว้างอย่างท่ีคิด

เดก็ หญิงนรู อาซีฟา สะมะแอ

ชั้นประถมศกึ ษาปที ่ี ๕ โรงเรียนเทศบาล ๔ (บา้ นทรายทอง)
อ�ำเภอสุไหงโก-ลก จงั หวัดนราธวิ าส
พหุวัฒนธรรมบา้ นฉนั 13

14 พหุวัฒนธรรมบ้านฉนั

ฉนั มีครอบครัวแสนอบอุ่น ต้ังแต่จำ� ความไดพ้ ่อ
ของฉันมอี าชีพรับจ้างก่อสร้างมาโดยตลอด
ตอนทฉี่ นั เรยี นอยชู่ นั้ ป. ๑ ฉนั เคยไปดพู อ่ ทำ� งาน
กอ่ สรา้ ง แลว้ เผอญิ เจอเพอื่ นชาวไทยพทุ ธทเี่ คยเรยี นดว้ ย
กนั ทศ่ี นู ยพ์ ฒั นาเดก็ เลก็ ตอนนเ้ี ธอยา้ ยไปเรยี นทอี่ น่ื แลว้
แตฉ่ ันกย็ งั นึกถึงเพือ่ นคนนมี้ าจนทุกวนั น้ี
พ่อมีเพื่อนที่นับถือศาสนาอิสลาม ศาสนาพุทธ
และคนไทยเชอ้ื สายจนี เพอื่ นของพอ่ เปน็ คนใจดี วนั หนงึ่
ทงั้ สองไดม้ าทบี่ า้ นของฉนั และใหเ้ งนิ ฉนั คนละหา้ สบิ บาท
รวมเป็นหนึ่งร้อยบาท
ฉนั เอาเงินไปให้พอ่ ดู พอ่ บอกว่า “เกบ็ ไว้ท่พี ่อ
กอ่ นนะ”
ฉันให้ไปโดยไม่เตม็ ใจ แต่ก็ตอ้ งให้ (ฮา ฮา ฮา)

พหวุ ัฒนธรรมบา้ นฉัน 15

วันรุ่งข้ึน พ่อไปท�ำงานก่อสร้างที่ฝั่งมาเลเซีย
ฉันก็ตามพ่อไปด้วย ฉันเห็นพ่อยกก้อนอิฐท่ีหนักมาก
เพ่ือนของพ่อก็มาช่วยยก เพ่ือนของพ่อเป็นคนชอบ
ช่วยเหลือผู้อ่ืน ฉันก็ช่วยพ่อบ้างในเร่ืองที่พอจะช่วยได้
เช่น กวาดเศษไม้ เศษปนู
การท�ำงานของพ่อไม่ได้เป็นหลักแหล่ง เม่ือพ่อ
สร้างบ้านหลังหน่ึงเสร็จแล้ว ก็จะไปหาบ้านหลังใหม่
ท�ำต่อ แต่พ่อก็ไม่เคยท้อเพราะเป็นอาชีพสุจริต แถมมี
เพ่ือนร่วมงานที่จริงจังและจริงใจต่อกัน ฉันก็มีความสุข
ไปกับพอ่ ดว้ ย
ฉันจะให้ก�ำลังใจพ่อตลอดว่า “พ่อสู้ ๆ ฮีโร่
ของฉนั ”
แม่ก็ให้ก�ำลังใจพ่อเช่นกัน พ่อยิ้มให้อย่างมี
ความสุข ถึงแมว้ า่ พอ่ จะเหนือ่ ยกต็ าม
แม้จะเป็นอาชีพที่ไม่เลิศหรู สบาย ๆ เหมือน
คนอื่นเขา ตอ้ งใชแ้ รงงานท�ำมาหากิน แตพ่ ่อกม็ คี วามสขุ
ฉันกับแม่ก็มีความสุข เพื่อนของพ่อก็มีความสุข ท�ำให้
ฉนั รสู้ กึ ว่า รบั จ้างก่อสรา้ ง ไม่อา้ งว้างอย่างที่คดิ
16 พหวุ ัฒนธรรมบ้านฉนั

อาซูรอสัมพันธ์ฉันญาติมิตร

เดก็ หญิงอามาดยี า อาแว

ชั้นประถมศกึ ษาปที ่ี ๕ โรงเรยี นเทศบาล ๔ (บ้านทรายทอง)
อ�ำเภอสไุ หงโก-ลก จงั หวัดนราธวิ าส
พหวุ ฒั นธรรมบา้ นฉัน 17

18 พหุวัฒนธรรมบ้านฉนั

บ้านเกิดของฉันอยู่ท่ีชุมชนศรีอามาน อ�ำเภอ
สไุ หงโก-ลก จังหวดั นราธิวาส ในชมุ ชนของฉนั ประกอบ
ดว้ ยหลายเชอ้ื ชาติ เชน่ ชาวไทยพทุ ธ ชาวไทยเชอ้ื สายจนี
และชาวไทยมุสลิม
ในครอบครวั ของฉนั มคี นหารายไดเ้ พยี งคนเดยี ว
นน่ั คือพอ่ พอ่ ของฉนั ทำ� งานก่อสร้าง บางครงั้ ถ้าเป็นวนั
หยุด เพื่อนบ้านท่ีเป็นไทยพุทธหรือไทยมุสลิมมักจะให้
พอ่ ไปชว่ ยซอ่ มหอ้ งนำ้� บา้ ง ปกู ระเบอ้ื งบา้ ง บางทพี อ่ กค็ ดิ
เงิน แต่บางทพี ่อก็ท�ำให้ฟรี
ทุกปีในวันฮารีรายอ แม่ของฉันจะท�ำวุ้นและ
ตูปะ แม่จะชวนเพ่ือนบา้ นมากนิ อาหารที่บ้าน นอกจาก
นีย้ ังใหฉ้ นั เอาไปแจกเพือ่ นทีโ่ รงเรยี น เพื่อนก็กนิ จนหมด
ไมเ่ หลอื ใหฉ้ ันกนิ เลย
นอกจากน้ี ยังมีประเพณีอีกอย่างหนึ่งของชาว
มสุ ลมิ นน่ั คอื ประเพณกี ารกวนอาซรู อ หรอื ขนมบโู บซรู อ
เปน็ ขนมทชี่ าวไทยมสุ ลมิ จะทำ� ในชว่ งเดอื นมฮุ รั รอม (เปน็
เดือนที่ ๑ ตามปฏิทนิ ของศาสนาอิสลาม) ขนมชนิดนไ้ี ด้

พหวุ ัฒนธรรมบ้านฉัน 19

มาจากการน�ำอาหารหลายอย่างมารวมกัน แล้วกวนให้
เปน็ เนือ้ เดียวกนั คล้ายขนมเปยี กปูน
ฉันชอบกินอาซูรอมาก ขนมนี้มีส่วนผสม
มากมาย เชน่ ถ่ัว ข้าวโพด เกลอื น้�ำตาล แปง้ นำ�้ กะทิ
เนื้อ เผือก และอีกหลากหลาย ใช้เวลาในการกวน
ประมาณ ๔-๘ ชั่วโมง คนทงั้ ชมุ ชนไมว่ ่าจะเปน็ ชาวไทย
พทุ ธ ชาวไทยเชือ้ สายจนี และชาวไทยมุสลมิ จะร่วมแรง
ร่วมใจชว่ ยกันกวนอาซรู อ ฉันก็ชวนเพื่อนตา่ งศาสนามา
กวนอาซูรอเป็นเพ่ือนฉันด้วย ฉันกับเพื่อน ๆ กวนสลับ
กับผใู้ หญ่ สนกุ สนานเฮฮากันไป
พวกเราช่วยกันกวนอาซูรอจนเป็นเน้ือเดียวกัน
ตักใส่ถาด โรยด้วยถ่ัวหรือไข่เจียวที่หั่นเป็นชิ้นบาง ๆ
แล้วตัดขนมออกเป็นช้ิน ๆ ฉันเก็บไว้ ๒-๓ ช้ิน เพ่ือไป
แจกเพ่อื นท่โี รงเรียน ส่วนฉนั กับเพื่อน ๆ ท่มี าช่วยกวน
พวกเรากินกันในงาน รสชาติของอาซูรออร่อยมาก
มีความหวานและมัน ในความอร่อยน้ันฉันรู้สึกถึงความ
อดทน ความมีน้�ำใจ และความสามัคคีขณะที่เรา
กวนอาซูรอดว้ ยกนั
นี่แหละคือความสัมพันธ์ฉันญาติมิตรท่ีเรามีให้
แก่กันตลอดมา
20 พหวุ ัฒนธรรมบา้ นฉนั

ส(ุไหสงุไหโกง-โกล-กลรกูเมบา้าะนหฉ์กันีต)อ

เดก็ หญงิ ณฐั ฑิตา หนแู กว้

ช้นั ประถมศึกษาปีที่ ๖ โรงเรียนเทศบาล ๔ (บ้านทรายทอง)
อ�ำเภอสุไหงโก-ลก จังหวัดนราธวิ าส
พหุวฒั นธรรมบา้ นฉนั 21

22 พหุวัฒนธรรมบ้านฉนั

ฉนั เปน็ คนไทยพทุ ธทม่ี เี พอ่ื นสนทิ เปน็ ไทยมสุ ลมิ
เกอื บทกุ คน เราเป็นเพอื่ นกนั ต้ังแตอ่ ยูช่ ้ัน ป.๒ และฉนั
ก็รักเพื่อนของฉันมาก ฉันสามารถพูดภาษามลายูได้ก็
เพราะเพ่ือนสอน
เมื่อวันรายอมาถึง ทุกคนไปรวมตัวกันที่ห้อง
ประชุมของโรงเรยี นและมีความสุขกนั มาก ทกุ คนใสช่ ดุ
สวยและหลอ่ กนั ทง้ั นนั้ ผชู้ ายจะสวมเสอื้ โตป๊ ผหู้ ญงิ สวม
เสื้อยูเบาะห์ บางคนก็น�ำตูปะไปกินกับเพื่อน ๆ ทุกคน
ตา่ งสนกุ สนานกันมาก

พหวุ ฒั นธรรมบา้ นฉนั 23

ถงึ แมจ้ ะเปน็ วนั รายอของคนไทยมสุ ลมิ แตฉ่ นั ก็
ยินดกี บั เพื่อนดว้ ย โดยกล่าวทกั ทายวา่
“สลามัตฮารีรายอ มาอัฟซาฮีรดันบาเตน
(สขุ สนั ตว์ นั รายอ ขออภัยทั้งกายและใจ)”
ฉันพูดภาษามลายูได้ด้วยความภาคภูมิใจของ
ฉันเอง ชา่ งมีความสุขทีส่ ดุ ในโลกเลย
เมอื่ ถงึ วนั ลอยกระทง คนไทยพทุ ธกจ็ ะนำ� กระทง
ที่ท�ำเองหรือหาซื้อมาไปลอยในแม่น้�ำท่ีสวนสิรินธร ฉัน
น�ำกระทงที่ท�ำเองไปลอยกับแม่ และเผอิญไปเจอกับ
เพ่อื นทนี่ �ำกระทงมาลอยเหมอื นกัน ฉนั ดีใจมากท่ไี ด้เจอ
กับเพ่ือน เราเดนิ เล่นกนั จนทัว่ งาน จนถงึ เวลากลับบ้าน
ฉนั กบั เพ่อื นกแ็ ยกย้ายกันกลบั
24 พหุวฒั นธรรมบา้ นฉนั

ท่ีอ�ำเภอสุไหงโก-ลก บ้านของฉัน มีประเทศ
เพ่ือนบ้านท่ีอยู่ใกล้ชิดกันคือประเทศมาเลเซีย มีรถ
มอเตอร์ไซค์รับจ้างไปส่งคนที่จะไปมาเลเซียและรับคน
ท่ีกลับเข้ามาจากมาเลเซีย ฉันชอบนั่งซ้อนท้ายรถ
มอเตอร์ไซค์มาก เวลาท่ีแม่ไม่ว่างไปส่งที่โรงเรียน ฉัน
จะได้น่งั รถมอเตอรไ์ ซค์รับจ้างไปเอง มนั ฟินสดุ ๆ เลย
ฉนั เคยบอกอาแบ (พีช่ าย) ทีข่ ับรถมอเตอร์ไซค์
รบั จ้างว่า
“อาแบ ๆ อยา่ ขบั ซง่ิ มากนะ หนตู าโกะ๊ (พี่ ๆ อยา่
ขบั ซงิ่ มากนะ หนกู ลัว)”
อาแบบอกวา่ “เตาะเซาะหบ์ อแซอาเดะ (ไมต่ อ้ ง
กลวั นะน้อง)”
สไุ หงโก-ลก ถึงแมจ้ ะมีความน่ากลวั อยูบ่ า้ ง แต่
ความรกั ของผคู้ นทมี่ ใี หก้ นั กส็ ามารถเยยี วยาความนา่ กลวั
น้ันได้ ถ้าทุกคนรักกัน มีความสามัคคีกัน เราทุกคน
กจ็ ะมคี วามสขุ
ไม่เป็นจริงหรอกที่เขาบอกว่าอันตรายมาก
เพราะส่ิงท่ีฉันได้ประสบมาต้ังแต่เล็กจนโต โอ้โห!
มหัศจรรย์จริง ๆ ฉันขอยืนยันว่า สุไหงโก-ลก รูเมาะห์
กีตอ (สุไหงโก-ลก บ้านฉัน) เป็นเมืองพหุวัฒนธรรม
ที่มที ้ังวถิ ชี ีวติ วฒั นธรรม และประเพณีของคนไทยพุทธ

พหุวัฒนธรรมบ้านฉนั 25

คนไทยมุสลิม และคนไทยเช้ือสายจีน ซึ่งสามารถ
หลอมรวมจิตใจ ความศรัทธา และชีวิตความเป็นอยู่
ใหด้ ำ� เนนิ ไปได้อย่างราบร่ืนและมคี วามสขุ ค่ะ
26 พหุวัฒนธรรมบา้ นฉัน

ด้ามขวลา้อนมไทรย้ัวรเปว็นมหใจนึ่งเดียว

เดก็ หญงิ อัฟณีตา ยะโก๊ะ

ชั้นประถมศึกษาปีที่ ๖ โรงเรียนแหลมทองวทิ ยา
อ�ำเภอระแงะ จงั หวัดนราธิวาส
พหวุ ฒั นธรรมบา้ นฉัน 27

28 พหุวัฒนธรรมบ้านฉนั

“นราธิวาส” เป็นจังหวัดท่ีมีของเด่นของดีและ
ของกนิ มากมายทแ่ี สนอรอ่ ย มสี ถานทท่ี อ่ งเทย่ี วเยอะแยะ
อีกด้วย มีเพื่อนท่ีเป็นชาวไทยแต่อยู่ต่างศาสนากันคือ
ชาวไทยพุทธ ชาวไทยมุสลิม และชาวไทยเช้ือสายจนี
หลาย ๆ คนคงคดิ วา่ “นราธวิ าสเปน็ จงั หวดั ทไ่ี ม่
ปลอดภยั มีเหตกุ ารณ์ร้ายต่าง ๆ” แตฉ่ นั อยากใหท้ ุก ๆ
คนได้รู้ว่า “นราธิวาสเป็นจังหวัดที่ดี” ไม่เหมือนกับท่ี
หลาย ๆ คนคิด
ฉันคือเด็กหญงิ ธรรมดา ๆ คนหนึง่ ทอ่ี าศยั อยูท่ ี่
บ้านฮูลูปาเร๊ะ ต�ำบลตันหยงมัส อ�ำเภอระแงะ จังหวัด
นราธิวาส ฉันมีเพื่อนในหมู่บ้านที่เป็นชาวไทยพุทธ
ถึงฉันกับเพ่ือนจะอยู่ต่างศาสนากัน แต่เราก็เป็นเพ่ือน
ที่ดตี อ่ กนั
“ตื่นนอนได้แล้ว!” แม่ปลุกฉันเสียงดังลั่นห้อง
เลยละ่
พอไดย้ นิ ฉนั รบี ตนื่ นอนอยา่ งวอ่ งไว เมอื่ อาบนำ�้
แตง่ ตวั เสรจ็ ฉนั นกึ ขน้ึ ไดว้ า่ “วนั นเี้ ปน็ วนั ฮารรี ายอ” ฉนั
จงึ เปลยี่ นเสอ้ื ผา้ จากชดุ นกั เรยี นเปน็ ชดุ ยเู บาะหท์ สี่ งา่ งาม
ฉันดีใจมาก ๆ ท่ีจะได้ซอดาเกาะห์ หรือการ

พหวุ ฒั นธรรมบา้ นฉนั 29

บริจาคให้แก่พวกเด็ก ๆ ญาติพ่ีน้องของฉัน แต่ฉัน
ซอดาเกาะห์คนละสิบบาท (เพราะฐานะครอบครัว
ของฉันไมค่ อ่ ยดีนกั )
ก่อนถึงวันฮารีรายอ แม่และยายของฉันช่วย
กันท�ำตูปะเพื่อไปแจกให้เด็ก ๆ หรือใช้ต้อนรับคนที่มา
เย่ียมเยียน ญาติ ๆ และฉันก็จะน�ำไปมอบให้แก่คุณครู
รวมทั้งเพ่อื น ๆ ทีอ่ ย่ตู า่ งศาสนา
ฉันชื่นชอบประเพณีวัฒนธรรมของศาสนา
อ่ืนด้วย เช่น ชาวไทยพทุ ธ ฉันชอบประเพณีลอยกระทง
เพราะวันลอยกระทงเป็นวันขอขมาต่อพระแม่คงคา
ชาวไทยเช้ือสายจีน ฉันก็ช่ืนชอบประเพณีวันตรุษจีน
เพราะเปน็ วนั ท่เี ด็ก ๆ จะไดร้ ับองั่ เปาจากผู้ใหญ่ ทำ� ใหม้ ี
ความสุข และความสุขนั้นสะท้อนให้เห็นถึงครอบครัว
ทีอ่ บอนุ่ ทำ� ใหฉ้ ันร้สู กึ อบอนุ่ ตามไปด้วย
ฉันดีใจมากที่เห็นคนในหมู่บ้านมีความสุข
และได้เห็นรอยย้ิมที่อยู่บนใบหน้าของเด็ก ๆ หลายคน
รอยยิ้มนัน้ คอื ความสุขอันลน้ หลาม
ทกุ ๆ ศาสนามปี ระเพณวี ฒั นธรรมทแ่ี ตกตา่ งกนั
ถึงเราจะอยู่ต่างศาสนา แต่ก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ เพราะ
ทุก ๆ ศาสนาสอนให้ทุกคนเป็นคนดี รู้จักให้อภัยกัน
และกัน ให้เกียรติซ่ึงกันและกัน ท�ำให้เกิดความรัก
ความสามัคคี ท�ำให้คนในหมู่บ้านของเราอยู่กัน
อย่างสันตสิ ขุ

30 พหุวัฒนธรรมบ้านฉนั

ความต่างที่ไม่แตกต่าง

เดก็ ชายฟดี าอยี ์ สาและ

ชัน้ ประถมศกึ ษาปที ี่ ๖ โรงเรยี นแหลมทองวทิ ยา
อำ� เภอระแงะ จงั หวดั นราธิวาส
พหุวฒั นธรรมบา้ นฉัน 31

32 พหุวัฒนธรรมบ้านฉนั

พหุวัฒนธรรมคือ วัฒนธรรมท่ีหลากหลายและ
มมี ากกวา่ หนง่ึ อยา่ ง ซง่ึ ในจงั หวดั นราธวิ าสกม็ วี ฒั นธรรม
หลากหลายและสวยงาม และมีหลากหลายศาสนา
ทั้งศาสนาพุทธ ศาสนาอิสลาม หรือแม้แต่ศาสนาคริสต์
ก็ยังมีเลย ซึ่งแต่ละศาสนาก็มีความแตกต่างทาง
ประเพณีและวัฒนธรรม
เขียนมาขนาดน้ี ผมขอแนะน�ำตัวก่อนแล้วกัน
ผมชื่อ เด็กชายฟีดาอีย์ สาและ เป็นคนที่นับถือศาสนา
อิสลาม เกิดในหมู่บ้านเจ๊ะเก ต�ำบลบาโงสะโต อ�ำเภอ
ระแงะ จังหวดั นราธวิ าส ผมอายยุ ่สี ิบเอ็ด เอย๊ ! สบิ สองปี
เอย๊ ! ถูกแลว้
ผมอยากเล่าเร่ืองของผมในเดือนรอมฎอน
มาเริ่มต้นกนั เลย
เชา้ วนั แรกของเดือนรอมฎอน เสียงแม่เรียก
“จอิ ตี นื่ ได้แลว้ !”
ออ๋ ! โทษที ชือ่ จิอนี ้ันคือชือ่ เล่นของผมเอง
พอต่นื ผมก็ตกใจ เพราะอะไรนะหรอื เพราะมัน
ตงั้ เจด็ โมงครง่ึ !!! ตน่ื วนั แรกผมกท็ ำ� ผดิ พลาดตง้ั สองอยา่ ง
คือ ไมไ่ ดก้ นิ ขา้ วและต่ืนสาย โห! ชีวติ

พหุวัฒนธรรมบ้านฉนั 33

ผมถอื ศลี อดไปเรอ่ื ย ๆ จนในทสี่ ดุ วนั ฮารรี ายอก็
มาถึง เป็นวันเฉลิมฉลองของการที่เราถือศีลอดครบ
สามสิบวัน ซึ่งทุกคนก็จะสวมเสื้อผ้าใหม่ ๆ รองเท้า
ใหม่ ๆ กนิ อาหารตา่ ง ๆ มากมาย และก็จะไปเย่ียมญาติ
ผมเองก็ไปเย่ียมญาติเหมือนกัน พวกเราเดินทางจนถึง
บา้ นญาติ เอาตูปะใหเ้ ขาแล้วคยุ กันอย่างสนกุ สนาน
เม่ือวันหยุดจบลง ผมก็ได้ไปโรงเรียนตามปกติ
หลังจากเรียนไปหลายเดือนก็มปี ระเพณีตา่ ง ๆ มากมาย
เชน่ ประเพณกี ารชกั พระของชาวพทุ ธ ชาวพทุ ธจะทำ� บญุ
ตักบาตร จัดดอกไม้ธูปเทียนไปบูชาพระท่ีวัด ส�ำหรับ
อาหารที่ชาวพุทธนิยมน�ำไปใส่บาตรในวันน้ีคือ ข้าวต้ม
ใบกะพอ้
มาทางดา้ นศาสนาคริสต์กนั บา้ ง กจ็ ะมีเทศกาล
ตา่ ง ๆ มากมาย เชน่ วันวาเลนไทน์ วนั ฮาโลวนี และวัน
คริสต์มาส เป็นต้น แต่วันท่ีผมชอบมากที่สุดคือ วัน
คริสต์มาส เพราะผมรู้สึกชอบในแสงสีและการประดับ
ประดาต้นคริสต์มาส มีการมอบของขวัญและจัดงาน
ปารต์ ้ี จรงิ อยวู่ า่ ผมเปน็ คนมสุ ลมิ ไมส่ ามารถจดั งานเลย้ี ง
แบบนนั้ ได้ แต่ผมอุ่นใจในรอยย้ิมของพวกเขา
คนเราไม่ว่าจะอยู่ในวัฒนธรรมแบบไหน ก็ควร
เป็นคนท่มี นี ำ้� ใจ ใจกว้าง และชอบช่วยเหลือผูอ้ ่นื นัน่ คือ
คนท่มี หี ัวใจที่ดีทเ่ี ราควรคบหา
34 พหวุ ัฒนธรรมบา้ นฉนั

น้ำใจและไมตรีที่ลงตัว

เดก็ หญิงอฟั ซา อีซอมซู อ

ช้ันประถมศกึ ษาปีที่ ๖ โรงเรยี นแหลมทองวิทยา
อ�ำเภอระแงะ จงั หวดั นราธวิ าส
พหุวัฒนธรรมบ้านฉัน 35

36 พหุวัฒนธรรมบ้านฉนั

พหุวัฒนธรรมคือ การท�ำความเข้าใจเก่ียวกับ
ศาสนา ความเชอ่ื วฒั นธรรมประเพณที ม่ี หี ลายศาสนามา
อยรู่ ว่ มกนั ไดอ้ ยา่ งมคี วามสขุ และยังมคี วามเทา่ เทียมใน
สังคมอกี ด้วย
ต้ังแต่ฉันจ�ำความได้ ฉันเห็นมาม้ี (แม่) ปฏิบัติ
ภารกิจบางอยา่ ง ฉนั ก็งงวา่ มาม้ีทำ� อะไร อยู่ ๆ กย็ นื ตรง
พออกี สักพกั กก็ ม้ ลงไป
หลังจากที่มาม้ีปฏิบัติเสร็จ ฉันถามว่า “มามี้
ท�ำอะไรหรอื คะ”
มามี้ตอบวา่ “มามล้ี ะหมาดคะ่ ”
ครงั้ หนง่ึ มามไ้ี ปชว่ ยกวาดขยะในทสี่ าธารณะกบั
เพอื่ น ๆ ต่างศาสนา มาม้ีกเ็ ลยชวนเพื่อน ๆ มางานแต่ง
พี่สาวของฉัน
พอถงึ วนั งาน เพอ่ื น ๆ ของมามก้ี เ็ ดนิ ทางมารว่ ม
งาน แตเ่ พอ่ื นคนหนง่ึ มากอ่ นคนอนื่ เพราะเธอมีงานตอ้ ง
ไปต่อ มาม้กี เ็ ลยใหเ้ พอื่ นคนนน้ั กินข้าวก่อน เพ่ือนมามี้
ชอบกบั ขา้ วมสุ ลมิ มาก กเ็ ลยเอากบั ขา้ วใสถ่ งุ กลบั ไปดว้ ย
หลังจากวนั งาน ฉันไปตลาดก็มเี สียงดงั ปัง! ปัง!

พหวุ ัฒนธรรมบา้ นฉัน 37

ปงั ! ขน้ึ มา ฉันตกใจมาก ถามอามา่ ท่ฉี นั รจู้ กั ว่า
“น่เี สยี งอะไรคะ”
“เสยี งประทดั จะ้ ” อามา่ ตอบและย้มิ ใหฉ้ นั
อามา่ ถามว่า “ไหน ๆ ก็เจอหนูแลว้ เอาอั่งเปา
ไหมจ๊ะ”
ฉนั ตอบไปอย่างรวดเรว็ ว่า “เอาค่ะ”
อาม่าบอกอีกว่า “อาม่าจะให้อยแู่ ล้วจ้ะ อามา่
เห็นหนูเปน็ เดก็ ดีไงจ๊ะ”
“ขอบคณุ คะ่ ”
พอฉนั ได้เงนิ แลว้ ก็รีบกลับบา้ น และคดิ ว่าจะนำ�
เงินไปฝากท่ีธนาคารโรงเรยี น
พอกลับถึงบ้าน ฉันเจออาบังข่ีรถมอเตอร์ไซค์
ผ่านมา เขาเป็นคนดีมาก เขาหาเศษอาหารไปให้สุนัข
แตเ่ ขากไ็ มผ่ ดิ หลกั ศาสนา เพราะเขาไมถ่ กู เนอ้ื ตอ้ งตวั ของ
สุนัขเลย เขาจะเอาอาหารไปให้สุนัขทุกวัน ฉันจึงแบ่ง
อาหารส่วนหนึ่งให้แก่อาบังคนนั้น อาบังภูมิใจในตัวฉัน
มาก เพราะเขาไม่รู้จะเอาอาหารจากไหนให้แก่สุนัขได้
เพียงพอ ฉันก็ภูมิใจในตัวอาบังเช่นกัน หลายคนภูมิใจ
ในตวั อาบังมากท่เี มตตากรณุ าตอ่ สัตว์
ถึงแม้เราจะนับถือศาสนาต่างกัน แต่เราก็ช่วย
กันได้ ประเพณีของแต่ละศาสนาจะไม่เหมือนกัน แต่
ประเพณีบางอย่างที่เราเข้าร่วมได้ เขาก็จะเชิญเราไป
และท�ำส่ิงดี ๆ รว่ มกนั
38 พหวุ ฒั นธรรมบ้านฉนั

เบอร์เกอร์เลี้ยงชีพ...สู่ความสำเร็จ

เดก็ หญิงฟูลมยี ์ สามะสา

ชน้ั ประถมศึกษาปีที่ ๕ โรงเรยี นบ้านแปะ๊ บุญ
อำ� เภอบาเจาะ จงั หวัดนราธิวาส
พหุวัฒนธรรมบา้ นฉัน 39

40 พหุวัฒนธรรมบ้านฉนั

ฉนั เปน็ ลกู ของพอ่ คา้ แมค่ า้ พอ่ แมฉ่ นั เปน็ คนขาย
เบอร์เกอร์ที่ตลาดนัด ตั้งแต่ฉันจ�ำความได้ พ่อกับแม่
กข็ ายเบอรเ์ กอรอ์ ยแู่ ลว้ จนถงึ ตอนนฉ้ี นั อายุ ๑๑ ปี เรยี น
อย่ชู ั้น ป.๕ โรงเรยี นบ้านแปะ๊ บุญ อำ� เภอบาเจาะ จงั หวดั
นราธวิ าส หม่บู า้ นทฉ่ี ันอยู่ช่ือบ้านประปา ส่วนใหญ่เป็น
ชาวไทยมุสลิม มีชาวไทยพุทธอยู่ด้วยแต่ไม่มากนัก
สว่ นท่โี รงเรยี นมนี ักเรยี นนบั ถอื ศาสนาอสิ ลามท้ังหมด
เวลาโรงเรยี นเปิดเทอม ฉันไม่ไดช้ ่วยพอ่ แมข่ าย
เบอร์เกอร์ แตช่ ่วงปิดเทอมฉนั จะไปชว่ ยขายดว้ ย
เวลา ๐๙.๐๐ น. พอ่ กบั แมจ่ ะขบั รถกระบะไป
ซอื้ ของทต่ี ลาด หลงั จากนน้ั กจ็ ดั เตรยี มของเพอื่ นำ� ไปขาย
เวลา ๑๓.๐๐ น. พอ่ กบั แม่ รวมทงั้ ฉนั และพส่ี าว
ออกไปตงั้ ของที่ตลาดนัด

พหุวฒั นธรรมบ้านฉนั 41

ตลาดนัดในหมู่บ้านปาโจมีขนาดใหญ่ พ่อค้า
แมค่ า้ มที งั้ ชาวไทยพทุ ธและชาวไทยมสุ ลมิ มรี า้ นขายของ
มากมาย ขา้ ง ๆ รา้ นเบอรเ์ กอรข์ องพอ่ กบั แม่ เปน็ รา้ นขาย
ปอเปี๊ยะและปาท่องโก๋สเปน ในตลาดมีอาหารอร่อย ๆ
อีกเยอะแยะ เช่น ขนมครก ส้มต�ำ ข้าวย�ำ ย�ำไก่แซบ
นอกจากนีก้ ม็ ผี ัก ผลไม้ และเส้ือผา้
มีลูกค้าไทยพุทธคนหนง่ึ มาซอ้ื เบอรเ์ กอร์
ฉันถามวา่ “เอาเบอรเ์ กอร์อะไรคะป้า”
ป้าตอบว่า “เอาเบอรเ์ กอร์ไกจ่ ้ะ”
ฉนั หนั ไปบอกพว่ี า่ ปา้ เอาเบอรเ์ กอรไ์ ก่ พส่ี าวฉนั
ท�ำเบอร์เกอร์ ฉันก็ช่วยใสถ่ งุ และย่นื ให้ป้า
ป้าถามเปน็ ภาษามลายวู า่ “วาปอโก๊ะ” (กบ่ี าท)
ฉันยิ้มพร้อมตอบวา่ “ย่ีสิบบาทคะ่ ”
ปา้ ยน่ื เงนิ ยส่ี บิ บาทใหฉ้ นั ฉนั กก็ ลา่ ววา่ “ขอบคณุ
คะ่ วันหลังมาอดุ หนนุ ใหม่นะคะ”
แลว้ ปา้ กเ็ ดนิ ออกไปซอื้ ของอยา่ งอน่ื ฉนั เกบ็ เงนิ
ที่ขายเบอรเ์ กอรใ์ นกระปกุ เงินของแม่
วันนี้ท้ังวัน ฉันช่วยแม่เตรียมของและขาย
เบอร์เกอร์เหน่ือยมาก แล้วพ่อกับแม่ล่ะท่ีต้องขาย
เบอร์เกอร์เกือบทุกวัน จะรู้สึกเหนื่อยขนาดไหน ฉันคิด
แล้วก็สงสารพ่อแม่ขน้ึ มาจับใจ
ตลาดนัดวายแล้ว ฉันกับพี่สาวช่วยพ่อแม่เก็บ
42 พหุวัฒนธรรมบ้านฉัน

ของใส่รถกระบะ ฉันเงยหน้าดูท้องฟา้ กเ็ ป็นสีดำ� มดื แล้ว
ฉันหันไปบอกพ่ีสาวว่า เรากลับบ้านกันเถอะ ฉันกับพ่ี
สาวกลับกับรถจักรยานยนต์ ส่วนพ่อกับแม่กลับกับรถ
กระบะ
เม่ือกลับมาถึงบ้าน ฉันก็อาบน้�ำแต่งตัวพร้อมท่ี
จะเข้านอน แตน่ ึกขึน้ มาไดว้ า่ มีค�ำถามทจ่ี ะถามแม่
“มาม้ี...เหนื่อยไหมคะ” ท่ีฉันถามเพราะฉัน
เหนือ่ ยมาก
แมห่ นั มาบอกวา่ “เหนอื่ ยแหละลกู แตก่ ต็ อ้ งทำ�
เพอ่ื ส่งเสยี ลูกเรยี น”
ฉนั ย้มิ ด้วยความขอบคณุ แลว้ เดนิ เข้าห้องนอน
ของตวั เอง

พหุวฒั นธรรมบ้านฉนั 43

ฉนั บอกกบั ตวั เองวา่ เปดิ เทอมนฉี้ นั จะตง้ั ใจเรยี น
จะไดม้ งี านทำ� ทด่ี ี เพอื่ อนาคตขา้ งหนา้ จะไดเ้ ลย้ี งดพู อ่ แม่
ให้สุขสบาย
44 พหุวัฒนธรรมบ้านฉนั

หมู่บ้านแสนสุข

เด็กหญงิ อลั วานีย์ วานิ

ช้นั ประถมศึกษาปที ่ี ๔ โรงเรยี นบา้ นแปะ๊ บุญ
อำ� เภอบาเจาะ จงั หวัดนราธิวาส
พหุวฒั นธรรมบา้ นฉนั 45

46 พหุวัฒนธรรมบ้านฉนั

ฉันอยูใ่ นหม่บู ้านแห่งหน่ึง หมู่บา้ นของฉนั มชี ่ือ
วา่ หมู่บ้านกาเยาะมาตี (ช้างตาย) อ�ำเภอบาเจาะ จงั หวดั
นราธวิ าส คนในหมบู่ า้ นนบั ถอื ศาสนาอสิ ลาม มีอะไรก็
จะชว่ ยเหลอื กนั มคี วามสามคั คี รกั กนั และซอื่ สตั ยส์ จุ รติ
บ้านของฉันติดกบั ถนนใหญ่ เวลาเกิดอุบตั ิเหตุ
รถชน จะมีคนช่วยพาคนเจ็บไปส่งที่โรงพยาบาล ไม่ว่า
จะเป็นคนไทยมุสลิมหรือคนไทยพุทธก็ตาม ทุกคนต่าง
ชว่ ยเหลือกัน
เม่ือฉันกับแม่ไปซื้อขนมท่ีร้านค้า ฉันก็เจอคน
ขายท่ีเป็นคนไทยเช้ือสายจีน เขาเป็นเจ้าของร้านขาย
ขนม เช่น ช็อกโกแลต น�ำ้ อัดลม ลูกอม ซงึ่ ขายมานาน
แลว้ ต้งั แต่ฉนั เรียนอนุบาล
จากนัน้ ฉันกบั แมก่ ไ็ ปตลาดนัดถนนคนเดนิ ฉัน
เจอคนไทยพทุ ธกำ� ลงั ซอื้ นำ�้ ปน่ั และชาวตา่ งชาตกิ ำ� ลงั ซอ้ื
ขนมกนั อยู่ ฉันจงึ ยมิ้ ให้พวกเขา และฉันก็เจอเพอ่ื นของ

พหุวัฒนธรรมบ้านฉนั 47

ฉันดว้ ย เพ่ือนของฉันเปน็ คนไทยมสุ ลิม
เพ่ือนถามวา่ “เธอกำ� ลังจะไปซอื้ อะไร”
ฉนั ตอบว่า “ฉันก�ำลังจะไปซอื้ ชาไขม่ กุ ”
และฉันก็ถามเพื่อนว่า “แล้วเธอล่ะจะไปซื้อ
อะไร”
เพอื่ นตอบวา่ “ฉนั กำ� ลงั จะไปซอื้ แฮมเบอรเ์ กอร์
ตรงโน้นนะ่ ”
ฉนั บอกเพ่ือนว่า “ฉันกลับบา้ นก่อนนะ”
เพือ่ นก็ตอบว่า “จะ้ ”
ฉันกลับบ้านไปอาบน้�ำ ใส่ชุดนอน แล้วกินข้าว
วันนี้กับขา้ วอร่อยจัง มีทั้งผดั เผด็ ปลาทอด ปลากระป๋อง
และน้�ำบูดู พอกินข้าวเสร็จแล้ว ฉันก็ล้างมือ ล้างหน้า
และแปรงฟันอยา่ งสบายใจ
แม่บอกว่า “วันนี้นอนเร็ว ๆ นะ เดี๋ยวจะไป
โรงเรยี นสาย”
ฉนั จงึ เข้านอนและอา่ นดอุ าอ์กอ่ นนอนทกุ วัน
ฉันคิดในใจว่า ถึงแม้เราจะไม่ได้อยู่ศาสนา
เดยี วกัน แตท่ กุ คนกส็ ามารถชว่ ยเหลอื คนอน่ื ได้
48 พหวุ ัฒนธรรมบา้ นฉนั

สวนยางกับชีวิตของพ่อ

เด็กหญิงฮัยฟะ อับดลุ รอมนั

ชนั้ ประถมศกึ ษาปที ี่ ๔ โรงเรียนบ้านเขาแกว้
อำ� เภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส
พหุวฒั นธรรมบ้านฉนั 49

50 พหุวัฒนธรรมบ้านฉนั