177 ภาพที่ 78 ภาพแอปพลิเคชั่น Thai Tuner ที่มา : https://play.google.com/store/apps/details?id=com.srinuanchan.dontreethai&hl=th&gl=US ภาพที่ 79 ภาพเครื่องดีดในการเทียบเสียง โปรแกรมThai Tuner ที่มา : https://play.google.com/store/apps/details?id=com.srinuanchan.dontreethai&hl=th&gl=US “Thai Tuner” แอปพลิเคชันตั้งเสียงเครื่องดนตรีไทย ในรูปแบบดิจิทัล Thai Tuner ประกอบด้วยโปรแกรมเทียบเสียงเครื่องดนตรีจำนวน 89 ชิ้น แบ่งเป็นประเภท ดีด สี ตี เป่า ร้อง และ เครื่องดนตรีพื้นบ้าน นักดนตรีไทย นักเรียน นักศึกษา ครู และผู้ผลิตเครื่องดนตรีไทยจึงสามารถใช้แอป พลิเคชันเทียบเสียงหรือตั้งค่าเสียงเครื่องดนตรีไทยได้อย่างมีมาตรฐาน โดยในด้านการใช้งานนั้น ผู้ใช้ สามารถดาวน์โหลดแอปพลิเคชันลงในสมาร์ทโฟน จากนั้นเลือกประเภทเครื่องดนตรี เลือกเครื่องดนตรี แล้วเล่นเครื่องดนตรีนั้นๆ ใกล้กับสมาร์ทโฟน แอปพลิเคชัน Thai Tuner ก็จะแสดงค่าความถี่เสียง มาตรฐานร่วมกับค่าความถี่เสียงที่โปรแกรมได้ยินบนหน้าจอสมาร์ทโฟนแบบเรียลไทม์ (อ้างอิง : https://www.salika.co/2018/06/21/thai-tuner-application-product-launch/ )
178 สรุป สื่อการเรียนการสอนสามรถช่วยการเรียนการสอนของครูได้ดีมากซึ่งเราจะเห็นว่าครูนั้น สามารถจัดประสบการณ์การเรียนรู้ให้กับนักเรียนได้มากทีเดียว แถมยังช่วยให้ครูมีความรู้มากขึ้นในการ จัดแหล่งวิทยาการที่เป็นเนื้อหาเหมาะสมแก่การเรียนรู้ตามจุดมุ่งหมายในการสอนช่วยครูในด้านการคุม พฤติกรรมการเรียนรู้และสามารถสนับสนุนการเรียนรู้ของนักเรียน สื่อการสอนจะช่วยส่งเสริมให้ นักเรียนได้ทำกิจกรรมหลาย ๆ รูปแบบ เช่น การใช้ศูนย์การเรียน การใช้คอมพิวเตอร์ช่วยสอน การสาธิต การบรรเลงดนตรีเป็นต้น ช่วยให้ครูผู้สอนได้สอนตรงตามจุดมุ่งหมายการเรียนการสอน และ ยังช่วยในการขยายเนื้อหาที่เรียนทำให้การสอนง่ายขึ้น และยังจะช่วยประหยัดเวลาในการสอน นักเรียน จะได้มีเวลาในการทำกิจกรรมการเรียนมากขึ้นจากข้อมูลเราจะได้เห็นถึงประโยชน์ของสื่อการเรียนการ สอน ซึ่งทำให้เรามองเห็นถึงความสำคัญของสื่อสารมีประโยชน์และมีความจำเป็นสามารถช่วย พัฒนาการเรียนการสอนได้อย่างมีประสิทธิภาพ คำถามท้ายบท 1. จงอธิบายความหมายของสื่อการสอน 2. ประเภทของสื่อการสอน มีกี่ประเภทอะไรบ้าง 3. จงบอกประโยชน์ของการนำสื่อการสอนมาใช้ในการเรียนการสอนดนตรีไทย 4. จงอธิบายขั้นตอนของการผลิตสื่อการสอนดนตรีไทย 5. สื่อการสอน หรือนวัตกรรมดนตรีไทยในอนาคต ควรเป็นอย่างไร เอกสารอ้างอิง กิดานันท์ มลิทอง. (2543). เทคโนโลยีการศึกษาและนวัตกรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กุศยา แสงเดช. (2545). บทเรียนสำเร็จรูป. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แม็ค ธณัตชัย เหลือรักษ์. (2560). แนวทางการใช้แอปพลิเคชั่นดนตรีเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้ดนตรี ในระดับประถมศึกษา. วิทยานิพนธ์.ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาดนตรีศึกษา ภาควิชาศิลปะ ดนตรี และนาฏศิลป์ศึกษา.คณะครุศาสตร์. กรุงเทพ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย พิมพันธ์ เดชะคุปต์. (2544) การเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ. กรุงเทพฯ: เดอะ มาสเตอร์กรุ๊ฟแมเนสเม้นท์ ราชบัณฑิตยสถาน (2542). พจนานุกรมราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่น สมเชาว์ เนตรประเสริฐ, วิวัฒน์ชัย สุขทัพภ์ และอาจรีย์ ณ ตะกั่วทุ่ง.(2545). สื่อสร้างสรรค์เพื่อ การเรียนรู้. ประมวณบทความนวัตกรรมเพื่อการเรียนรู้สำหรับครูยุคปฏิรูปการศึกษา เล่ม 2. กรุงเทพ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สุวดี พิณประภศร์. (2543). การใช้สื่อการสอนเนื้อหาวิชาดนตรี ของครูสอนชั้นประถมศึกษา ปีที่ 3 และปีที่4 สำนักงานการประถมศึกษาจังหวัดราชบุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหา บัณฑิต. สาขาวิชาดนตรีไทย บัณฑิตวิทยาลัย. นครปฐม: มหาวิทยลัยมหิดล อำนวย เดชชัยศรี. (2545). สื่อการศึกษาพื้นฐาน. กรุงเทพฯ : คุรุสภา
179 บรรณานุกรม กฤษฏิ์ เลกะกุล. (2565). คุณลักษณะและบทบาทของพิณเปี๊ยะในสังคมดนตรีล้านนาร่วมสมัย. วารสารดนตรีมหิดล. ฉบับที่5 ปีที่ 2 พฤษภาคม 2565 - กุมภาพันธ์ 2566. นครปฐม: มหาวิทยาลัยมหิดล . กาญจนา อินทรสุนานนท์. (ม.ป.ป). คุณหญิงชิ้น ศิลปะบรรเลง กับบทเพลงร้องในโรงเรียน. วารสารคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทร วิโรฒ. กิดานันท์ มลิทอง. (2543). เทคโนโลยีการศึกษาและนวัตกรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กุศยา แสงเดช. (2545). บทเรียนสำเร็จรูป. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แม็ค ขำคม พรประสิทธิ์ (2560). การดีดจะเข้ขั้นพัฒนา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย. ขำคม พรประสิทธิ์. (2548). การดีดจะเข้เบื้องต้น. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย. ฉวี วิชญเนตินัย. (2539). บุคลิกภาพและการปรับตัว. ภาควิชาจิตวิทยาและการแนะแนวคณะ ครุศาสตร์. กรุงเทพฯ: สถาบันราชภัฏจันทร์เกษม. เฉลิมศักดิ์ พิกุลศรี. (2542). สังคีตนิยมว่าด้วยดนตรีไทย. กรุงทพฯ: โอ.เอส. พริ้นติ้ง เฮ้าส์. ณัฐชยา ไชยศักดา. (2541). อาศรมศึกษา : อาจารย์ปกรณ์ รอดช้างเผื่อน. หลักสูตรศิลป ศาสตร์มหาบัณฑิต. คณะศิลปกรรมศาสตร์ กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ดํารงศักดิ์ ชัยสนิท และสุณี เลิศแสวงกิจ. (2540). การพัฒนาบุคลิกภาพ. กรุงเทพฯ: ภิญโญ การพิมพ์ ธณัตชัย เหลือรักษ์. (2560). แนวทางการใช้แอปพลิเคชั่นดนตรีเพื่อเสริมสร้างการเรียนรู้ ดนตรีในระดับประถมศึกษา. วิทยานิพนธ์.ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาดนตรีศึกษา ภาควิชาศิลปะ ดนตรีและนาฏศิลป์ศึกษา.คณะครุศาสตร์. กรุงเทพ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ธิดา สาระยา. (2554). ประวัติศาสตร์มหาสมุทรอินเดีย. กรุงเทพฯ: ด่านสุทธาการพิมพ์. นริศรา พันธุ์ธาดาพร. (2564). กลวิธีพิเศษการเดี่ยวจะเข้เพลงกราวใน สองชั้น ทางครูแสวง อภัยวงศ์.วารสารวิชาการ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์. ปีที่ 8 ฉบับที่ 2 กรกฎาคม-ธันวาคม 2564. นครสวรรค์: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์. นิภา นิธยายน. (2530). การปรับตัวและบุคลิกภาพ:จิตวิทยาการศึกษาและชีวิต. กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์ บุญธรรม ตราโมท. (2545). คำอธิบายวิชาดุริยางคศาสตร์ไทย. กรมศิลปากร. ห้างหุ้นส่วน จำกัด โรงพิมพ์ ชวนพิมพ์. กรุงเทพฯ. พิพัฒน์พงษ์ ศรีคีตกรหริทาส. (2559). วีณาธรีศิวะ-เครื่องดนตรีทิพย์: การศึกษาความ แพร่หลายในอินเดีย และภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และการศึกษาความหมายทางคติชนวิทยาใน มิติแห่งเทพปกรณัม. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. ปีที่ ๘ ฉบับที่ ๒ กรกฎาคม – ธันวาคม. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
180 พิมพันธ์ เดชะคุปต์. (2544) การเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ. กรุงเทพฯ: เดอะ มาสเตอร์กรุ๊ฟแมเนสเม้นท์ พิศาล บุญผูก. (2558). ปี่พาทย์มอญรำ. สำนักบรรณสารสนเทศ. นนทบุรี: มหาวิทยาลัย สุโขทัยธรรมธิราช ไพศาล อินทวง. (2544). คลินิคดนตรีไทย และแนะนำเครื่องดนตรีไทย. บริษัท เลิฟ แอนด์ลิพ เพรส จำกัด. กรุงเทพฯ ภิชาติ เลณะสวัสดิ์. (2543). ปฏิบัติพื้นฐานเครื่องสายไทย. บริษัท บูรพาสาสน์จำกัด.กรุงเทพฯ ม.ป.ต. (2542). นิภา อภัยวงศ์ ในงานเสด็จพระราชดำเนิน พระราชทานเพลิงศพครูนิภา อภัยวงศ์. กรุงเทพฯ: ศิลปสนองการพิมพ์. มนตรี ตราโมท และวิเชียร กุลตัน. (2523). ฟังและเข้าใจเพลงไทย. อนุสรณ์ ในงาน พระราชทานเพลิงศพ ขุนทรงสุขภาพ (นายแพทย์ทรง บุณยะรัตเวช). 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2523 มนศักดิ์ มหิงษ์. (2558). จะเข้ในบริบทสังคมไทย. วารสารวิจิตรศิลป์ ปีที่6 ฉบับ ที่ 2. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. ราชบัณฑิตยสถาน (2542). พจนานุกรมราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่น วรรณิสา ประเสริฐศุภวิทย์. 2555. การศึกษาต้นแบบความเป็นครูดนตรี: กรณีศึกษา พันเอก ชูชาติ พิทักษากร ศิลปินแห่งชาติ. วิทยานิพนธ์. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ศักรินทร์สู่บุญ. (2533). ที่ระลึกการแสดงดนตรีไทยมัธยมศึกษา ครั้งที่ 14. กรุงเทพฯ: กลุ่มโรงเรียน กรมสามัญศึกษากรุงเทพฯ ศิลปากร, กรม. (2525). ศิลปวัฒนธรรมไทย เล่มที่ 7 นาฏดุริยางคศิลปไทย กรุงรัตนโกสินทร์. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร. (พิมพ์เป็นที่ระลึกเนื่องในโอกาสสมโภชกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี พุทธศักราช 2525). ศิวศิษฏ์ นิลสุวรรณ. (2554). วิธีการประดิษฐ์จะเข้ ให้มีคุณลักษณะเสียงดัง กังวาน ใส และ การตกแต่งคุณภาพเสียง. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. สถิต วงศ์สวรรค์.(2540). การพัฒนาบุคลิกภาพ Personality Development. กรุงเทพฯ: รวมสาสน์. สมเชาว์ เนตรประเสริฐ, วิวัฒน์ชัย สุขทัพภ์ และอาจรีย์ ณ ตะกั่วทุ่ง.(2545). สื่อสร้างสรรค์เพื่อ การเรียนรู้. ประมวณบทความนวัตกรรมเพื่อการเรียนรู้สำหรับครูยุคปฏิรูปการศึกษา เล่ม 2. กรุงเทพ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สำนักงานคณกรรมการอุดมศึกษา และกรมศิลปากร. (2553). เกณฑ์มาตรฐานดนตรีไทย พุทธศักราช 2553. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนภาพพิมพ์. พิมพ์ครั้งที่ 2 สำนักบริหารศิลปวัฒนธรรม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 2563. 120ปี ชาตกาลครูแอบ ยุวนวณิชย์. สูจิบัตร งานจุฬาวาฑิต ครั้งที่ 219. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. สิปปวิชญ์ กิ่งแก้ว. (2558). การปรากฏและการสูญสลายของกระจับปี่ เครื่องดนตรีแห่งราช สำนักสยาม. วารสารอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. ปีที่ 37 ฉบับที่1 ม.ค.- มิ.ย. 2558. นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร สุภัทรดิส ดิสกุล (หม่อมเจ้า). (2553) ประวัติศาสตร์ศิลปะประเทศใกล้เคียง อินเดีย ลังกา ชวาจาม ขอม พม่า ลาว (พิมพ์ครั้งที่ 6). นนทบุรี: โรงพิมพ์มติชนปากเกร็ด.
181 สุวดี พิณประภศร์. (2543). การใช้สื่อการสอนเนื้อหาวิชาดนตรี ของครูสอนชั้นประถมศึกษา ปีที่ 3 และปีที่4 สำนักงานการประถมศึกษาจังหวัดราชบุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหา บัณฑิต. สาขาวิชาดนตรีไทย บัณฑิตวิทยาลัย. นครปฐม: มหาวิทยลัยมหิดล อภิชัย เลี่ยมทอง. (2555). หลักสำคัญสำหรับการฝึกซ้อมดนตรีเพื่อประสิทธิภาพสูงสุด. วารสาร ดนตรีรังสิต มหาวิทยาลัยรังสิต ปีที่ 7 ฉบับที่ 1 มกราคม - มิถุนายน 2555. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัย รังสิต. อานันท์ นาคคง. (2550). ดนตรีไทยเดิม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สารคดี ในนามบริษัทวิริยะ ธุรกิจ จำกัด. อำนวย เดชชัยศรี. (2545). สื่อการศึกษาพื้นฐาน. กรุงเทพฯ : คุรุสภา
182 ภาคผนวก
183 ภาคผนวก ก ตัวอย่างการบรรเลงทำนองจะเข้ตามเกณฑ์มาตรฐานดนตรีไทย ขั้นที่ 1 - 3
184 QR CODE ตัวอย่างการบรรเลงทำนองจะเข้ ขั้นที่ 1 QR CODE ตัวอย่างการบรรเลงทำนองจะเข้ ขั้นที่ 2 QR CODE ตัวอย่างการบรรเลงทำนองจะเข้ ขั้นที่ 3
185 ประวัติผู้เขียน ชื่อ – สุกล นายราชันย์ เจริญแก่นทราย ประวัติการศึกษา - (2550) เกียรตินิยมอันดับ 2 ศป.บ (ดุริยางคศิลป์) คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย - (2555) ศิลปกรรมศาสตรมหาบัณฑิต (ดุริยางคศิลป์) คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ประสบการณ์ทำงาน - ครูอาสาสมัครวัดไทย วัดพุทธวรารามเดนเวอร์ ประเทศสหรัฐอเมริกา - ครูผู้สอนโรงเรียนสารสาสน์พัฒนา กรุงเทพฯ - อาจารย์ประจำสาขาวิชาดนตรีศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด - ครูอาสาสมัครวัดไทย (ซัมเมอร์) วัดมงคลรัตนาราม แทมป้า ประเทศสหรัฐอเมริกา
0