รวมบทกวีตวงธรรมผญา

พ ร ะ ม ห า อ ธิ วั ฒ น์ ภ ทฺ ร ก วี | ๑๓๗ เสียงนกอีเอี้ยง ฟังยินนกอีเอี้ยง กินหมำกโพธิ์ไฮ แซวแซวเสียง บ่มีโตฮ้อง แซวแซวฮ้อง โตเดียวเหมิดหมู่ ค ำครูบำว่ำไว้ มำเกิดได้ยุคเฮำ มันหำกเป็นจริงแท้ ควำมบูฮำนกำลหลัง ตั้งแต่องค์สัมมำ บ ำเพ็ญธรรมตรัสรู้ บรมครูชำวโลก เผยพระธรรมสอนสั่ง จั่งฮุ่งเฮืองสืบสร้ำง แต่ปำงพุ้นสืบมำ พอว่ำฮอดบัดนี้ พุทธธรรมสิค่อยหำย หำยจำกจิตใจคน เพรำะบ่สนใจแล้ว วำจำหำกว่ำเว้ำ แต่กระท ำบ่ตรงต่อ มีแต่แซวเสียงฮ้อง เหลียวแล้วล่ะบ่เห็น (๕ มกรำคม ๒๕๕๙)

๑๓๘ | 9 ; \ T y , ๆz P k ยังคึดบ่ได้ เขำหำกทันคิดได้ สืบต่อไปบ่คึดหวน คอยสิซวนแต่กัน ห่ำงหันหนีมัวขี้คร้ำน กำรศึกษำกะซ่ ำนั้น แม่นเรียนไปกะถิ่มเปล่ำ คือสิคิดจั่งซี่ กะเลยลี้บ่หมั่นเรียน ท ำท่ำเพียรพอม้มมื้อ เหมิดชั่วโมงแม่นจุดหมำย บ่เสียดำยดอกเวลำ อำยุเฮำกะยังน้อย ค่อยค่อยเรียนกะยังได้ ฟ้ำวไปไสควำมเขำว่ำ สิมำมื้อบ่มำมื้อ บำบ้ำงบ่ว่ำกัน คันหำกควำมคิดนี้ บ่ยอมหนีออกไกลหัว แล้วแต่ตัวหมู่เธอ เซำออนซอนสิซ่อยซ้วน คันหำกหวนคิดคืนได้ ให้อภัยฟ้ำวกลับเปลี่ยน ให้หมั่นเพียรอย่ำยอมแพ้ ไปหน้ำพุ้นจั่งว่ำหำญ (๗ มกรำคม ๒๕๕๙)

พ ร ะ ม ห า อ ธิ วั ฒ น์ ภ ทฺ ร ก วี | ๑๓๙ วัยเด็ก วันเด็ก เว่ำพื้นวัยเด็กน้อย บริสุทธิ์ไร้เดียงสำ คือจั่งผืนผ้ำขำว อุปมำเพิ่นว่ำไว้ สีใด๋ดีเอำมำแต้ม แนมเห็นสีงำมเด่น คันแต้มสีขี้ร้ำย ผ้ำนั้นกะบ่งำม ส ำคัญคือคนแต้ม ผ้ำขำวแจ่มแกมสีสัน คันว่ำเอำศีลธรรม ใส่ลงไปพร้อม ซอมเบิ่งสิ่งแวดล้อม ค่อยระวังควำมเป็นอยู่ เฮ็ดน ำทำงถูกต้อง ผ้ำนั้นจั่งค่อยงำม ตำมสังคมเก่ำย้อน คนเกิดก่อนทิฏฐิหนำ คือปู่ย่ำผู้สั่งสอน เปรียบคือคนแต้มผ้ำนั้น ชื่อว่ำจันทร์เพ็งแจ้ง บ่ปำนแสงสุริเยศ แสงกะบองหมื่นเล่ม บ่ปำนแจ้งแห่งเดือน คือดั่งแนวหลำนหล่อน บ่ปูนปำนเฒ่ำย่ำ เด็กน้อยฮู้ตั้งล้ำน บ่ปำนเฒ่ำผู้เดียว (๙ มกรำคม ๒๕๕๙)

๑๔๐ | 9 ; \ T y , ๆz P k บ่ประสาน ทำงหน้ำก้ำว ทำงหลังสังบ่ย่ำง มำสิไปหน้ำได้ เหลียวพุ้นยังอ่วยหลัง สังมำเป็นบ่แท้ ท ำไปแต่ลวงหรอก หำป่องออกบ่เซำ นั่งเหงำสิเป็นบ้ำ ท ำหน้ำที่พอม้มมื้อ เฮ็ดคือคือควมเพิ่นว่ำ ตำมประสำผู้น้อย ออยไว้ให้ค่อยเพียร (๑๑ มกรำคม ๒๕๕๙) หนาวเดือนยี่ กลำงเดือนยี่ปีนี้ ลมวี่วีเป็นอันต่ำง บ่จ ำเป็นสิให้น้ ำ ซูนต้องถืกคีง ได้แล้ว ท่อใด๋แพรผืนผ้ำ จักผืนหำมำห่ม สิอำบน้ ำดังไฟต้ม ใบหนำดเป้ำใส่น ำ ประตูห้องปิดไว้ ฮูช่องใด๋อัดให้อยู่ หน้ำต่ำงกะปิดด้วย ลมหนำวนั้นอย่ำพัดมำ อกอุรำสิแตกม้ำง ต่ำงผิวหนังฤดูหนำว คิดเบิ่งครำวลมพัด ผิสบสั่นคีงสะบั้น หนำวในในจ้อยจ้อย ลมวอยวอยจนสะเหม่น ย้อนว่ำหนำวใจเต้น บ่เห็นเจ้ำบ่ต่ำวคืน (๒๕ มกรำคม ๒๕๕๙)

พ ร ะ ม ห า อ ธิ วั ฒ น์ ภ ทฺ ร ก วี | ๑๔๑ ข่อยถือเขาดัด ข่อยแม่นไม้ ดังโด่งในดง คนสรรหำ ข่อยหลำยเอำฮ้ำย ขุดมำไว้ ดัดข่อยบ่ค่อย เจ็บจ้อยจ้อย น้ ำตำย้อยย่ ำยอย ขุดเหมิดต้น ข่อยดิ้นดุดดิน เอำข่อยฝัง ยังสวนคอยซ้วน พรวนดินน้ ำ ฮดหลังไหลลั่ง ข่อยแม่นไม้ แพงฮ้ำยค่ำหลำย ตั้งแต่กี้ ค่ำบ่มีมิดมี่ มำบัดนี้ ข่อยนั้นค่ำอนันต์ แต่ก่อนกี้ ข่อยคำขำดค่ำ ฮอดบัดนี้ เขำแย้งข่อยแยง (๑๘ กุมภำพันธ์ ๒๕๕๙)

๑๔๒ | 9 ; \ T y , ๆz P k 0 ฿ f0kN: บันทึก

[yN 9; \Ty,Bd;u บั้น : ตวงธรรมกวี

๑๔๔ | 9 ; \ T y , ๆz P k ฝากบทกลอนจารไว้ใส่กระดาษ จากนักปราชญ์ผู้น้อยค่อยแต่งเขียน บรรยายธรรมค ากลอนสอนพากเพียร เป็นแสงเทียนส่องสว่างสู่ทางไกล อันบทกลอนงานประพันธ์นั้นมีค่า พึงศึกษาเรียนรู้จ าน าไปใช้ ทูด๋องด๋องน าไปท่องให้ขึ้นใจ กาลต่อไปภายภาคหน้าจะได้ดี อันบทกลอนอาจไม่เพราะเสนาะหู เมื่ออ่านดูอาจสนุกเป็นสุขี ถึงไม่เพราะตามฉันทลักษณ์ก็ตามที ในที่นี้ไพเราะเพราะพระธรรม อาจไม่เด่นเหมือนจันทรานภากาศ ขอให้เด่นบนหน้ากระดาษไม่อาจข า สาธุชนเมื่อได้อ่านพึงน้อมน า บทพระธรรมคุณค่าล้ าล้นประมาณ ฯ (๘ พฤศจิกายน ๒๕๕๑)

พ ร ะ ม ห า อ ธิ วั ฒ น์ ภ ทฺ ร ก วี | ๑๔๕ สุขสันต์รับวันปีใหม่ ปีใหม่มาลาปีเก่าความเศร้าโศก พบกับโชคมีชัยใจใฝ่หา ร่างกายเราเติบใหญ่ใกล้เข้ามา ทนอุตส่าห์ฝ่าฟันอันตราย หนึ่งปีผ่านไปได้อะไรใคร่ครวญคิด โอ้ดวงจิตฝังกิเลสไม่ห่างหาย หนึ่งปีผ่านไปใกล้เข้ามาถึงความตาย ตัวมารร้ายยังตัดขาดไม่ได้เลย อย่าประมาทรีบท าดีมีสติ จงตรองตริริเริ่มจริงอย่านิ่งเฉย ใช้สติตัวส าคัญพลันคุ้นเคย อย่าละเลยให้ตั้งมั่นในจิตใจ ปีเก่าผ่านพานพบปีใหม่แล้ว ให้คลาดแคล้วผ่องแผ้วจิตสดใส ท าความดีก็มีสุขทุกวันไป ท าชั่วไว้ก็ตกทุกข์ทุกวันคืน

๑๔๖| 9 ; \ T y , ๆz P k ปีใหม่นี้ขอให้มีแต่ความสุข นิราศทุกข์โรคภัยไร้ทนฝืน คิดสิ่งใดสมใจตั้งให้ยั่งยืน ธรรมะตื่นคุณความดีให้มีเทอญ ฯ สุขสันต์สุขขีปีใหม่ อวยชัยอวยพรอ านวยผล สดชื่นสดใสกายกมล หลีกพ้นหลีกเว้นเวรภัย รื่นรมย์รื่นเริงหรรษา แกล้วกล้าเกียรติก้องขานไข หมู่มารพาลโรคห่างไกล สุขีปีใหม่นิรันดร์เทอญฯ

พ ร ะ ม ห า อ ธิ วั ฒ น์ ภ ทฺ ร ก วี | ๑๔๗ คนรู้ธรรม กับคนมีธรรม ฝากค ากลอน ย้ าเตือน เพื่อนมนุษย์ เราเกิดมา สูงสุด ประเสริฐศรี ได้เรียนรู้ คุณธรรม น าความดี ท่านจะมี หรือแค่รู้ ดูไตร่ตรอง คนรู้ธรรม น าไป บอกไขแจ้ง แล้วเสียดแทง ดูถูกคน ทั่วทั้งผอง ชอบประมาท มัวเมา มิตรไม่มอง สุดท้ายต้อง พ่ายแพ้ แก่ตนเอง คนมีธรรม น าทาง สร้างชีวิต รู้ถูกผิด คิดแก้ไข ไม่โผงเผง เอาชนะ ใจตนได้ ใคร่ย าเกรง ความดีเปล่ง เก่งและดี มีคู่กัน คนรู้ธรรม คนมีธรรม น าให้คิด เพ่งพินิจ พิจารณา พาเปลี่ยนผัน เปลี่ยนความคิด ใหม่ใหม่ ได้รู้ทัน ทุกทุกวัน พึงหมั่น ชนะใจตนเอง ฯ

๑๔๘ | 9 ; \ T y , ๆz P k พุทธชยันตี ๒,๖๐๐ ปีแห่งการตรัสรู้ พุทธชยันตี ๒,๖๐๐ ปีแห่งการตรัสรู้ ร่วมเชิดชู อายุ พระพุทธศาสนา ๒๖ ศตวรรษ ทรงตรัสรู้มา พุทธบูชา พุทธชยันตี ที่สักการ พระพุทธองค์ทรงประสูติวิสาขะ บ าเพ็ญละกามกิเลสเป็นอาจหาญ รู้แจ้งสิ้นอาสวักขยญาณ ในชั่วกาล ชนม์พรรษา ๓๕ ปี ทรงเผยแผ่ ธรรมค าสอนขจรทั่ว ละความชั่ว สร้างกุศล ประเสริฐศรี พุทธศาสน์รุ่งเรืองเพราะความดี ด้วยบารมีพุทธองค์ทรงเมตตา นับแต่วันพระพุทธองค์ทรงตรัสรู้ ด ารงอยู่ เผยแผ่ พระพุทธศาสนา ๔๕ ปีชั่วนานกาลเวลา ดับขันธา พระพรรษา ๘๐ ปี

พ ร ะ ม ห า อ ธิ วั ฒ น์ ภ ทฺ ร ก วี | ๑๔๙ นับรวมปี ที่พุทธศาสน์ ด ารงมั่น ปัจจุบัน ๒,๖๐๐ พรรษา ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ ในพระศาสดา พุทธชยันตี น้อมบูชา พุทธองค์ ฐาตุ จิร สต ธมฺโม ขอพระธรรม ดุจต้นโพธิ์ อย่าเลือนหลง ให้พุทธศาสน์ คงมั่น นานยืนยง จงด ารง กาลพรรษา สถาพร ฯ

๑๕๐ | 9 ; \ T y , ๆz P k เรียงร้อยกลอนดอกสร้อย “ยามมืด” ยามเอ๋ยยามมืด ลมพัดชืดโชยมาอุราหวิว ได้ยินเสียงใบไม้พัดไหวปลิว ลมลิ่วลิ่วพัดมาน่าชื่นใจ ก่อนจะนอนร่างกายก็สดชื่น ยามค่ าคืนลมโชยโปรยไสว ความหนาวเย็นเมฆหมอกส่งกลิ่นไอ เมื่อหลับไปก็ฝันดีมีสุขเอยฯ “ยามเช้า” ยามเอ๋ยยามเช้า หมดความเศร้าแสนสดชื่นตื่นจากฝัน นั่งดูจิตพินิจตามปัจจุบัน ตลอดวันมีสติริเริ่มงาน การเริ่มต้นที่ดีนั้นพลันท าก่อน ตื่นจากนอนสร้างดวงจิตให้ห้าวหาญ จะส าเร็จมีโชคชัยใจเบิกบาน ทุกวันหวนควรเริ่มต้นท าดีเอยฯ

พ ร ะ ม ห า อ ธิ วั ฒ น์ ภ ทฺ ร ก วี | ๑๕๑ “มองถังขยะ” ถังเอ๋ยถังขยะ ดูเกะกะรุงรังช่างยุ่งเหยิง คนผ่านมาผ่านไปทุกชั้นเชิง ไม่รื่นเริงกลิ่นขยะพัดโชยมา ถังขยะดูอดทนต่อขยะ ทิ้งลงมาเปรอะปะก็อดสา มนุษย์เราเอาอย่างบ้างบางเวลา ทนค าด่าตักเตือนเหมือนถังเอยฯ “อนิจจาขยะ” อนิจจาว่าขยะนั้นเน่าเหม็น มันนั่นเป็นคามรังเกียจคนเหยียดหยาม ก าจัดทิ้งได้ง่ายในทุกยาม มองดูงามสะอาดตาสบายใจ ส่วนขยะในจิตใจมองเห็นยาก ฉุดดึงลากอย่างไรก็ไม่ไหว ก าจัดยากกว่าขยะทั่วทั่วไป เก็บท าไมขยะใจให้ใคร่ครวญ

๑๕๒ | 9 ; \ T y , ๆz P k สวัสดียามเช้า ธรรมารุณสวัสดิ์วันนี้ ท าความดีหมายประสงค์ มุ่งชีวิตพุทธศาสน์ชาติยืนยง ตามด ารงรอยพระธรรม ธรรมารุณสวัสดิ์ใกล้แจ้ง ก่อนรับแสงสว่างใส ตื่นจากฝันพลันล่วงไม่ห่วงใยท าจิตใจให้มั่นคง ธรรมารุณสวัสดิ์เพื่อนเอ๋ย สายอย่างเคยไม่เกิดผล เอิ้นให้ลุกปลุกให้ตื่นทุกคน ชีวิตล้นเกิดก าไร ธรรมารุณสวัสดิ์ยามเช้า ร่างกายเบาจิตสดใส สดชื่นตื่นแต่เช้าชุ่มใจ ยึดมั่นในหน้าที่ตน (๑๐ มกราคม ๒๕๕๗) เดียวดาย เมื่ออยู่คนเดียวสละขะจัด สุมนัสสบายใจ สดชื่นรื่นรมย์สุขหทัย เพราะมิได้ปะผู้คน เรียงร้อยถ้อยค าวจลิขิต ก็จะคิดมิสับสน ด้วยอยู่ผู้เดียวสะเนาะกมล พลล้นริปัญญา (๑๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗) วันหยุด วันหยุดสุดท้าย สลายใกล้หมด จิตใจรันทด พรุ่งนี้วันจันทร์ ต้องรีบสะสาง ปล่อยวางนานวัน ไม่รู้จะเสร็จทัน คงยุ่งต่อไป (๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗)

พ ร ะ ม ห า อ ธิ วั ฒ น์ ภ ทฺ ร ก วี | ๑๕๓ ค้นความจริง ความจริงอยู่ฟากฟ้า แห่งใด จะอยู่นานเพียงไหน ยากรู้ ต้องรออดทนไป วันล่วง คืนนา ขอแต่พากเพียรสู้ ท่านแจ้งเปิดทาง (๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗) จริงใจ ใจจริง ไม่รู้ใครจะ จริงใจ อยู่ไป ให้อนาคตเป็น ไปอยู่ สู้ทน ท าความดีอด ทนสู้ เขารู้ แก่ใจตนต้อง รู้เขา (๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗) ยิ้มสู้ เอารอยยิ้มมาล้างหน้า เวลาเหงา ช่วยบรรเทาท าใจเราให้เข้มแข็ง ยิ้มสู้ปัญหาอย่าอ่อนแรง ยิ้มแฉ่งด้วยหน้าชื่นอกตรม (๑๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗)

๑๕๔ | 9 ; \ T y , ๆz P k แสงเทียนยามมืด แสงเทียนส่องยามค่ าคืน เปลวเทียนหยิบยื่น แสงสว่างให้แก่ตาฉัน นิ่งเงียบสงบได้พลัน ไม่เห็นแสงจันทร์ เพราะอยู่คัพภะเอกา นั่งเฉยคงเลยเวลา ค่ าคืนเวียนมา กายาถึงคราหยุดพัก (๒๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗) ทวนสภาวะ อากาศ ณ ช่วงนี้ จ าทน แสงแดดแผดเผาจน เร่าร้อน อาบน้ าสักกี่หน จักดับ ร้อนนา หรือจะน้ าแข็งก้อน แช่น้ าสรงสนาน (๓ มีนาคม ๒๕๕๗) จ าเป็น เราก็มีอยู่บ้าง จ าเป็น แม้ไม่ตรงประเด็น อย่างนั้น ท ามั่วแต่ใจเย็น อายอยู่ บ้างนา ใจสั่นทนอดกลั้น เพื่อผู้เชิญมา (๗ มีนาคม ๒๕๕๗)

พ ร ะ ม ห า อ ธิ วั ฒ น์ ภ ทฺ ร ก วี | ๑๕๕ คนเดียว คงคนเดียว เปลี่ยวสุดดวงใจ พร่ าหทัย ร้องไห้ใครรู้ ยิ่งอากาศ เร่าร้อนน่าดู สุมทรวงผู้ อ้างว้างกมล นับทบทวน ปั่นป่วนสมอง ใจเจ้าของ มาวุ่นสับสน ค่อยค้นคิด ค่อยคลายกังวล คงจะพ้น หาทางออกเจอ (๒๐ เมษายน ๒๕๕๗) เส้นทางยามคืน ค่ าคืนแห่งการเดินทาง อ้างว้างหาใครเป็นเพื่อน เผื่อพลัดหลงมีใครคอยเตือน มีแต่แสงเดือนหมู่ดารา (๒๒ เมษายน ๒๕๕๗) หลั่งไหลอะไร หลากหลายล้นหลามหลั่งไหลมา เพื่อศรัทธาหรือปัจจยากันแน่ ส่วนมากคงมาเพราะข้อหลังโดยแท้ หรือแม้แต่อาตมาก็เช่นกัน (๒๒ เมษายน ๒๕๕๗)

๑๕๖| 9 ; \ T y , ๆz P k ภาระหน้าที่ รับภาระเพิ่มแล้ว อีกงาน ตามมอบหมายอาจารย์ ท่านให้ เพื่อจะช่วยประสาน สืบต่อ ต้องอดทนเข้าไว้ ปกป้องบาลี จง ขยันเร่งไว้ เถิดตน เอา สิ่งดีเป็นผล สืบสร้าง เข้า ใจทุกหมู่ชน เป็นอยู่ สบายแฮ ไว้ ซึ่งใจกันบ้าง เพื่อให้งานเดิน (๑๔ พฤษภาคม ๒๕๕๗) ตื่นเช้า ตื่นแต่เช้าปฏิบัติหมั่นปัดกวาด ไม่โอ้อวดเอาหน้าถึงคราหยาม ตะวันขึ้นคราสว่างโลกช่างงาม ก็ท าตามหน้าที่ให้ดีพอ ท าเล็กเล็กเรื่อยไปไม่ใหญ่มาก บรรเทาอยากยิ่งยวดจึงบวชหนอ เมื่อมาพบพาวุ่นวายก็หน่ายรอ ทนบ้าบอบ่ยุ่งเกี่ยวอยู่เดียวดาย

พ ร ะ ม ห า อ ธิ วั ฒ น์ ภ ทฺ ร ก วี | ๑๕๗ ก็อยู่เพื่อพึ่งพาอนาคต บริบทบากบั่นมุ่งมั่นหมาย แม้สังคมเคืองขุ่นดูวุ่นวาย เมามากมายหมองมัวมุ่งพัวพัน มิใช่มวลหมู่หงส์บินเหินฟ้า เพียงนกกากระจอกน้อยเฝ้าคอยฝัน ใช้ชีวิตช้ าชื่นผ่านคืนวัน ก็สุขสันต์สดใสไร้เบียดเบียน (๒๙ มิถุนายน ๒๕๕๗) ยิ้มพระธรรม สดชื่นสดใส สุขใจสุขกาย สงบสบาย ผ่อนคลายผ่อนเบา ยิ้มยวลยิ้มแย้ม ชื่นแช่มชื่นเช้า ตัวตนตัวเรา ไม่แท้ไม่มี จงยิ้มไว้เถิด ก่อเกิดสุขี ชื่นชมยินดี พุทธสถาน องค์หลวงปู่ใหญ่ ยิ้มให้เบิกบาน ร่วมสาธุการ บุญบารมี ความทุกข์โศกเศร้า ความเหงาห่างหนี ถ้ายิ้มดีดี จิตใจสบาย องค์หลวงปู่ใหญ่ ยิ้มให้ผ่อนคลาย เดือดร้อนสลาย จงยิ้มให้กัน

๑๕๘ | 9 ; \ T y , ๆz P k อย่าบูดอย่าบึ้ง เข้มขึงโทสัน จะทุกข์ทุกวัน ไม่มีสุขี หลวงปู่องค์ใหญ่ ยิ้มให้เปรมปรี ด้วยบารมี ปกปักรักษา ยิ้มให้แก่โลก หมดโศกโสกา ยิ้มกันเถิดหนา ชาวโลกทุกคน หลวงปู่องค์ใหญ่ ยิ้มให้หลุดพ้น สดชื่นกมล จงยิ้มทุกวัน (๒๗ กรกฎาคม ๒๕๕๗) รับผิดชอบ ท าหน้าที่อุทิศรับผิดชอบ ตามหมายมอบผู้บัญชาสั่งมาหนอ จึงขวนขวายช่วยท ากิจไม่รีรอ ใจจดจ่อจริงจังก าลังทน แม้จะช้าไม่ทันการงานที่สั่ง แต่ก็ยังตั้งใจไม่สับสน แม้จะท้อแต่ไม่สิ้นสู้ดิ้นรน แม้จะบ่นก็ท าใจให้แล้วงาน (๗ สิงหาคม ๒๕๕๗)

พ ร ะ ม ห า อ ธิ วั ฒ น์ ภ ทฺ ร ก วี | ๑๕๙ รถติด ตอนเช้ารถติด ท าใจสักนิด แล้วจะสบาย ในรถเย็นฉ่ า เหนื่อยซ้ าค่อยหาย เช้านี้ผ่อนคลาย รู้ตื่นเบิกบาน รถติดแออัด หายใจเคืองขัด เสียงร้องเรียกขาน การจราจร เดือดร้อนร าคาญ ไปเรียนไปงาน วุ่นวายน่าดู รถแอร์เย็นฉ่ า สดชื่นใจล้ า ไม่มีอดสู ข้างนอกวุ่นวาย ภายในพรั่งพรู ความทุกข์ต้องสู้ อยู่สุขสบาย (๒ กันยายน ๒๕๕๗) รุ่นใหม่ โทรศัพท์รุ่นนี้ ยืนยง คนที่ใช้ยังคง อยู่ด้วย หากตกยุคหมดลง เขาอยู่ ได้ฤๅ ก่อนที่จะมอดม้วย รีบใช้สมาร์ตโฟน (๓ ตุลาคม ๒๕๕๗)

๑๖๐ | 9 ; \ T y , ๆz P k รุ่งสาง ยามรุ่งสางสร่างสร้าง สีสัน รีรี่รี้แสงตะวัน ส่องแจ้ง แผดเผาเผ่าเผ้าพันธุ์ สัตว์โลก เป็นอยู่แยงแย่งแย้ง ยืดเยื้อเอื่อมระอา ตรีเพชรประดับ (๑๑ พฤศจิกายน ๒๕๕๗) อยากได้ดอกบัว บัวในตม มืดมิด ยังด าคล้ า บัวใต้น้ า ยังระส่ า กับตัณหา บัวพ้นน้ า ชูช่อ พ้นมายา บัวบานอ้า อาบแสง ด้วยแรงธรรม แล้วเราจะเป็นดั่งบัวเช่นใด (๑๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘)

พ ร ะ ม ห า อ ธิ วั ฒ น์ ภ ทฺ ร ก วี | ๑๖๑ มอง มองวัดธาตุ จากอีกฝั่ง เพิ่มพลัง สู้ต่อไป สมอง สองมือ แรงใจ ที่เราได้ คุ้มค่ายัง เจดีย์ ตั้งอยู่ตระหง่าน อุโบสถ โอฬารเฝ้าหวัง หวังเรา เพื่อเป็น ก าลัง ก าบัง ป้องภัย หมู่มาร ยืนหยัด มั่นคง โดดเด่น ใครเห็น แซ่ซร้อง กล่าวขาน เดินผ่านไปมา สาธุการ ชื่นบาน ต่อสู้ ต่อไป (๑๙ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘) มิตรภาพ มิตรภาพผมกับท่านนั้นคือเพื่อน มิลางเลือนยังคิดถึงคะนึงหา จบแล้วจากพรากกันไปยังตรึงตรา คอยเวลาว่าเมื่อไรได้พบกัน (๒๓ เมษายน ๒๕๕๘)

๑๖๒ | 9 ; \ T y , ๆz P k คง พินาศ พุทธศาสน์จะอยู่ยั้ง ยืนยง ศาสนิกชนยังคง สืบสร้าง มิอาจพินาศลง หากร่วม รักษ์เอย บางกลุ่มคิดจะล้าง เพื่อได้สิ่งใด (๒๙ เมษายน ๒๕๕๘) ไม่สิ้น สิ้นสุดไม่สุดสิ้น สัปดาห์ มีหลากเรื่องเข้ามา ไม่สิ้น สิ้นวันและเวลา จริงอยู่ หน้าที่มิสุดสิ้น จึ่งสู้ต่อไป (๑๕ พฤษภาคม ๒๕๕๘) บูชาครูกวี คมภาษาค ากลอนสุนทรพจน์ นามปรากฏยศศรีสุนทรโวหาร นามเดิมภู่ครูภาษามาชั่วกาล กลอนนิทานนิราศบทรจนา สุภาษิตค าสอนกลอนจารึก รวมบันทึกมรดกทางภาษา เอกลักษณ์ชนชาติไทยแต่ใดมา งามล้ าค่าควรเชิดชูคู่แผ่นดิน รักษ์ภาษาความเป็นไทยให้คู่ชาติ พัฒนาให้เปรื่องปราดวรรณศิลป์ ใช้ภาษาให้ถูกต้องเป็นอาจิณ น้อมถวิลสุนทรภู่ครูกวี (๒๖ มิถุนายน ๒๕๕๘)

พ ร ะ ม ห า อ ธิ วั ฒ น์ ภ ทฺ ร ก วี | ๑๖๓ กลอนดอกสร้อยเรียงร้อยศรีชมชื่น วัดเอ๋ยวัดศรีชมชื่น งามร่มรื่นร่มโพธิ์ใหญ่ปลิวไสว มีต้นไม้ใหญ่น้อยแผ่กิ่งใบ เป็นร่มใหญ่ได้อาศัยผ่อนกายา หมู่วิหคนกน้อยคอยอาศัย ในร่มไม้กิ่งใบแผ่สาขา หมู่มนุษย์ได้พักผ่อนชื่นอุรา ปรารถนาความสุขนิรันดร์เอย วัดเอ๋ยวัดศรีชมชื่น งามร่มรื่นร่มธรรมสุขสดใส มีครบสามองค์พระรัตนตรัย เป็นร่มใหญ่ได้อาศัยผ่อนอุรา หมู่ภิกษุสามเณรได้อาศัย ร่มธรรมใหญ่มีพระธรรมแผ่สาขา หมู่มนุษย์ได้เรียนรู้พัฒนา ปรารถนาความสุขแท้นิพพานเอย ศาลาเอ๋ยศาลาไม้ งามวิไลหลังใหญ่น่ากล่าวขาน บูรณะปรับปรุงใหม่งามตระการ สดชื่นบานประสานจิตเป็นบุญตา เสาทุกเสาเป็นเสาไม้มากมายเสา ดูไม่เบาความมั่นคงพระพุทธศาสนา ชาวบ้านร่วมกันสร้างพัฒนา ให้วัดวาคงอยู่คู่เราเอย

๑๖๔ | 9 ; \ T y , ๆz P k ศาลาเอ๋ยศาลางาม เลื่องลือนามทั่วต าบลชนค้นหา อยู่คู่วัดศรีชมชื่นเนิ่นนานมา งามล้ าค่าทั้งภายนอกและภายใน ชาวบ้านร่วมศรัทธาบริจาค จ านวนมากวัดละบาทปราดขานไข รวมสองปีมีสองล้านชื่นบานใจ บูรณะครั้งใหญ่ศาลาเอย ศาลาเอ๋ยศาลาธรรม ญาติโยมน าท าทานรักษาศีล ปฏิบัติภาวนาเป็นอาจิณ เพื่อให้สิ้นจากตัณหาขวางคาใจ ทั้งพระธรรมได้เรียนรู้ธรรมะ จิตลดละความชั่วบาปสุขสดใส ถึงที่พึ่งพระรัตนตรัย พุทธศาสน์คู่ชาติไทยนิรันดร์เอย สิมเอ๋ยสิมอีสาน คงโบราณความเก่าแก่แท้หนักหนา เป็นสิมทึบอยู่คู่วัดอารามมา ชั่วปู่ย่าลูกหลานสืบสานกัน ควรชื่นชมวัดนี้ศรีชมชื่น รวยระรื่นแห่งความเก่ามิใช่ฝัน ร่วมอนุรักษ์สืบสานไว้ไปนิรันดร์ ชั่วชีวันให้ลูกหลานชื่นชมเอย

พ ร ะ ม ห า อ ธิ วั ฒ น์ ภ ทฺ ร ก วี | ๑๖๕ สิมเอ๋ยสิมทึบ มิอาจลึบความมันคงคงสุขี ของชาวบ้านผู้มีความสามัคคี ทุกคนมีความรักใคร่ปรองดองกัน ศาลาสร้างร่วมแรงร่วมใจ ส าเร็จได้เพราะความสมานฉันท์ ดูที่สิมคงความเก่าค่าอนันต์ ความคงมั่นเห็นแท้แน่นักเอย พระเอ๋ยพระไม้ งามวิไลความเก่าแก่แท้หนักหนา ดูภายนอกงดงามชื่นบานตา คู่สิมมาแต่ก่อนเก่าเค้าความเดิม เป็นสมบัติล้ าค่าของวัดนี้ ต้องรักษาเท่าชีวีร่วมส่งเสริม ให้หวงแหนสมบัติช่วยต่อเติม เร่งริเริ่มเหล่าลูกหลานสืบสานเอย พุทธเอ๋ยพุทธศาสนา คงคุณค่าล้ าเลิศพระธรรมขาน คงคู่วัดศรีชมชื่นมาเนิ่นนาน สุขส าราญชนชาวบ้านสานสัมพันธ์ วัดกับบ้านอยู่ได้เพราะอาศัย พระรัตนตรัยเป็นที่พึ่งหนึ่งสุขสันต์ อาศัยกันมาหลายร้อยปีค่าอนันต์ ขอให้เป็นไปนิรันดร์ตลอดเอย (๒๗ เมษายน ๒๕๕๒)

๑๖๖| 9 ; \ T y , ๆz P k เมตตา คือ รักแท้ ความรักใดยิ่งใหญ่แท้ในโลกนี้ รักที่มีแก่คนหนึ่งคะนึงหา ก็ไม่เท่าความรักที่เมตตา ปรารถนาให้สัตว์โลกหายโศกพลัน ความรักแท้แผ่เมตตาค่ายิ่งใหญ่ จากดวงใจแผ่ไปให้สุขสันต์ ไม่จ ากัดไม่สิ้นสุดทั่วถึงกัน ชั่วชีวันให้มีรักหลักเมตตา มิใช่รักแค่วันวาเลนไทน์ น้อมดวงใจเมตตาจิตคิดห่วงหา รักทุกวันรักทุกคนชั่วชีวา รักแท้พาเป็นสุขชั่วนิรันดร์ (๑๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๓)

พ ร ะ ม ห า อ ธิ วั ฒ น์ ภ ทฺ ร ก วี | ๑๖๗ ลดภาวะโลกร้อน มองดูโลกปัจจุบันพลันใจหาย สิ่งแวดล้อมถูกท าลายร้ายหนักหนา ภูเขาใหญ่ผืนป่าไม้อีกไร่นา เปลี่ยนแปลงมาเป็นโรงงานอุตสาหกรรม เกิดภาวะเรือนกระจกโลกจึงร้อน เริ่มบั่นทอนโลกาอย่างกระหน่ า ต้องช่วยกันลดภาวะช่วยแนะน า อย่าล่วงล้ าท าลายป่าจริงหนาเรา ใช้พลังงานทุกอย่างทางประหยัด จงเคร่งครัดพัฒนาป่าภูเขา หยุดโรงงานอุตสาหกรรมทุกล าเนา ช่วยบรรเทาโลกร้อนได้สบายเอย (๒๒ พฤษภาคม ๒๕๕๓) ยามเช้า ตื่นเช้ามาอากาศบริสุทธิ์ ใจผ่องผุดแสนสดชื่นตื่นจากฝัน นั่งดูจิตพินิจตามปัจจุบัน ตลอดวันมีสติริเริ่มงาน การเริ่มต้นที่ดีนั้นพลันท าก่อน ตื่นจากนอนสร้างดวงจิตให้ห้าวหาญ จะส าเร็จมีโชคชัยใจเบิกบาน ทุกวันวานการเริ่มต้นค้นท าดี

๑๖๘ | 9 ; \ T y , ๆz P k คุณสมบัติของครูตามความหมาย พระพุทธศาสนา ๗ ประการ หนึ่ง ปิโย ท าตนให้คนรัก ศิษย์ประจักษ์รู้ส านึกเข้าศึกษา สอง ครุน่าเคารพนบวันทา ศิษย์บูชาเชื่อฟังค าทั้งย าเกรง สาม ภาวนีโย น่ายกย่อง ศิษย์ประคองไม่ให้ใครข่มเหง สี่ วัตตา ว่ากล่าวสอนอย่างครื้นเครง ศิษย์จึงเร่งรีบเรียนวัตรพัฒนา ห้า วจนักขโม ทนถ้อยค า ว่าระย าค าเสียดสีริษยา หก คัมภีรัญจกถังกัตตา กล่าววาจาลุ่มลึกซึ้งได้ตรึงใจ เจ็ด โนจัฏฐาเน นิโยชเย มีเสน่ห์แนะน าทางอย่างไสว ฐานะดีต าแหน่งดีอยู่ที่ใด พึงน าไปในที่นั้นอันรุ่งเรือง (๑๘ สิงหาคม ๒๕๕๘)

พ ร ะ ม ห า อ ธิ วั ฒ น์ ภ ทฺ ร ก วี | ๑๖๙ จะยอมหรือ เรืองรองส่องพระอุโบสถ วิหารคดงดงามสง่า ชาวพุทธมองผ่านตระการตา ร่วมรักษาปกป้องพุทธธรรม จะยอมหรือ กับค าที่ย่ ายี จะยอมหรือ ไอ้คนที่มาถล า จะยอมหรือ คนแอบอ้างเป็นผู้น า จะยอมหรือ ให้เขาย่ าศาสนาเรา (๒๕ ตุลาคม ๒๕๕๘) เพื่อนยามเหงา บรรยากาศที่เงียบเหงา ความซึมเศร้ากาลเวลา เพื่อนที่ดีคือต ารา ฝนปัญญาให้แหลมคม อย่ามัวเมาเอาแต่นอน อ้างพักผ่อนมาทับถม ช่วยผ่อนคลายหายระทม คือหน้าก้มอ่านต ารา (๒๖ ตุลาคม ๒๕๕๘) ต่างคนคิด ความคิดคนสุดแท้ ต่างกัน คนต่างคิดทุกวัน มากด้วย หลายคนคิดเท่าทัน เป็นหนึ่ง ทางเอย คิดต่างอาจแตกม้วย กลุ่มนั้นคงสลาย (๒๒ พฤศจิกายน ๒๕๕๘)

๑๗๐ | 9 ; \ T y , ๆz P k ควนโผงใหลเจือ คึงหน่นแจทุ่มไท้ นานใง คึงหน่นจาลเป็นใภ อ่าหน้อก แดตี่คร่านประใส เป่งกาก ไปนิ่งจากบ่ากล้อก ทู่ผั้นทานง า (๒๔ พฤศจิกายน๒๕๕๘) ตัวอย่างดีมีค่าต่อตัวเอง เสาะส านวนนมนานโบราณว่า ตัวอย่างดีมีค่ากว่าค าสอน ค าว่าค่าหาไหนวัดให้แน่นอน จึงกระฉ่อนเอาตัวอย่างทางที่ดี เมื่อท าเป็นตัวอย่างน าทางแล้ว ไร้วี่แววไม่ใส่ใจไร้ศักดิ์ศรี หมู่มารร้ายในสันดานผลาญชีวี จึงไม่มีแม้แค่คิดสักนิดเดียว ตัวอย่างดีจะมีค่าถ้าหากคิด เปลี่ยนชีวิตตามตัวอย่างล้างประเดี๋ยว ตัวอย่างดีมีคุณค่าทุกวันเทียว มัวแลเหลียวว่าเดี๋ยวก่อนจะร้อนใจ (๖ มกราคม ๒๕๕๙)

พ ร ะ ม ห า อ ธิ วั ฒ น์ ภ ทฺ ร ก วี | ๑๗๑ นั่งรถโดยสาร ทุกคนที่เดินทาง ทุกก้าวย่างทุกล้อหมุน ทุกคนเมื่อเจือจุน ว่าวุ่นวายคลายบรรเทา เดินทางตัวคนเดียว สุดเปล่าเปลี่ยวสุดเงียบเหงา แต่พบสงบเบา ไม่วุ่นวายกายและใจ จุดหมายไปถึงแน่ ขอเพียงแค่อดทนไว้ ปวดหนักปวดเบาใด อดกลั้นไว้มีทางเดียว จังหวะรถตกหลุม สุดใจกลุ้มตาแลเหลียว ทรมานนานนักเทียว รถแล่นเลี้ยวไม่ครึ่งทาง หน้ายิ้มกัดฟันต่อ อดกลั้นพอเหลืออยู่บ้าง ค่อยค่อยปลดปล่อยวาง ถึงจุดหมายสบายเอง (๑๓ มกราคม ๒๕๕๙)

๑๗๒ | 9 ; \ T y , ๆz P k อาหารสะดุ้ง บูดบึ้งเบ่งบ่นปนในค าข้าว อาหารเช้าชาวบ้านเขาให้ หมึกแห้งบนจานกระโดดเร็วไว แม้ปีกไก่ก็โจมโบยบิน กุนเชียงร้องไห้เพราะไม่มีขา ผักลวกแตงกวาเรี่ยวแรงหมดสิ้น แจ่วบองเจ็บปวดก้มหน้าลงดิน ซาลาเปาได้ยินปิ้นท้องตกจาน แตกตื่นพัลวันคือเม็ดข้าวต้ม มะละกอแลส้มหน้าจืดหมดหวาน พวกข้าวต้มมัดอุตสาห์หมายทาน หนาวเหน็บกลับบ้านโศกเศร้าน้อยใจ (๒๔ มกราคม ๒๕๕๙)

พ ร ะ ม ห า อ ธิ วั ฒ น์ ภ ทฺ ร ก วี | ๑๗๓ ตะวันลับ ตะวันรอนลับฟ้า วันเวลาบ่จีรัง โผล่ขึ้นใช่อยู่ยั้ง สิ้นกลางวันก็ตกดิน วันคืนล่วงเลยไป ท าอะไรใจถวิล เป็นอยู่จนชาชิน ผลที่ได้คืออะไร มองเห็นเป็นตัวมา ก็หรือว่าระลึกได้ ท าอยู่ด้วยเต็มใจ หรือจ าใจเพราะบังคับ ความคิดจินตนัง บ่จีรังตั้งแล้วดับ ดุจดั่งตะวันลับ อยู่มินานมัวมืดมิด คิดใดให้แน่แน่ว ตั้งใจแล้วจดจ่อจิต สมหวังดั่งใจคิด สุจริตด้วยชอบธรรม เป็นอยู่อย่าประมาท มนุษย์ชาติใจสูงล้ า ความดีคิดพูดท า สิ่งที่ได้ในชาตินี้ (๓๑ มกราคม ๒๕๕๙) ผีเสื้อ โบกโบยบินเหนือบุปผาคราบานเบ่ง บรรเลงเพลงเพลาอารมณ์ผสมเกสร สร้างสรรค์โลกสดสวยงามล้ าอาภรณ์ เอื้ออาทรท าประโยชน์โชติตระการ มวลมนุษย์สร้างอะไรให้โลกบ้าง ควรเอาอย่างมวลผีเสื้อเหนือค าขาน หยุดท าลายคลายทิฏฐิที่มีมาร ร่วมประสานสรรประโยชน์โลกชื่นชม (๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๙)

๑๗๔ | 9 ; \ T y , ๆz P k ขอโทษ สักวาน าพาขมาโทษ พุทธโอษฐ์โอวาทธรรมน าสั่งสอน สรรพสัตว์ในโลกาเอื้ออาทร ท าผิดย้อนขอโทษโปรดอภัย อโหสิกรรมน าพาโลกาสุข ต่างคนลุกจับมือกันพลันสดใส อภัยทานอานิสงส์กว่าทานใด ชนชาวไทยอภัยได้ให้สุขเอย สวัสดี สวัสดีมีชัยใส่รอยยิ้ม หน้าเอิบอิ่มชื่นบานสุขหรรษา ค าทักทายคนไทยแต่ใดมา ยามพบหน้ากล่าววาจาสวัสดี สวัสดีค านี้มีความหมาย มิเสื่อมคลายวัฒนธรรมน าศักดิ์ศรี ยิ้มสยามก้องฟ้าทั่วปฐพี เพราะค านี้ย้ ารู้สึกส านึกไทย

พ ร ะ ม ห า อ ธิ วั ฒ น์ ภ ทฺ ร ก วี | ๑๗๕ ขอบคุณ ขอบเอ๋ยขอบคุณ ความการุณมีให้ได้ห่วงหา ทั้งความรักปรารถนาดีมีเมตตา เป็นคุณค่าที่มอบให้ไว้ทดแทน กล่าวขอบคุณทุกครั้งฝังดวงจิต ไมตรีมิตรมากค่าน่าหวงแหน ช่วยเหลือกันเข้าไว้ไม่ขาดแคลน ผูกสายแนนด้วยค าว่าขอบคุณเอย (๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๙) คิดมากยากยิ้ม คิดมากยากจะยิ้ม กินไม่อิ่มนอนไม่หลับ ขึ้นรถอดตาขับ สุดอึดอัดตอนรถติด คิดมากเพราะอยากมาก ตัณหาหลากล้วนมากฤทธิ์ หยุดอยากคิดมากมิด หมดตัณหาหายคิดมาก (๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๙)

๑๗๖| 9 ; \ T y , ๆz P k รองเท้าแตะ งานจบแล้วเลิกลา ไม่มีค่าหาใครมอง มีค่าเขาหมายปอง จับคว้าหยิบเก็บห่อเอา งานใหญ่มีคนใหญ่ ยากเข้าใกล้กับใครเขา อับอายคือตัวเรา ต้องหลบลี้อยู่ริมงาน ตัวฉันมันไร้ค่า งานเลิกลาเขาไม่ขาน ทนร้อนทรมาน นับแรมเดือนเคลื่อนเป็นปี ล่วงผ่านกาลเวลา ฉันมีค่าล่ะครานี้ นึกว่าจะโชคดี ใช้ฉันเป็นเช่นเชื้อเพลิง (๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๙) เส้นทางไม่ไร้เส้น เส้นทางที่ทางเดิน จะด าเนินเลาะตามทาง ย่างก้าวทุกก้าวย่าง มีความหมายไม่หมดความ ต้นไม้ไม้ทุกต้น ต่างดิ้นรนทนเหยียดหยาม งามงดจะงดงาม รอหยาดหยดรดหลั่งมา เส้นทางที่บางเส้น ต้องวิ่งเต้นตามตัณหา ไร้เส้นไร้ศรัทธา ไม่มีหมายถึงปลายทาง เส้นทางถ้ามีเส้น คงแลเห็นจุดหมายบ้าง เส้นมีไม่มีขวาง อีกเงินตราพาให้ถึง คนไหนใครสักคน หนีออกพ้นเส้นผูกดึง องอาจสามารถจึง ตัดขาดเส้นที่เส้นทาง (๑๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๙)

[yN dy,B บั้น : กรรม

๑๗๘ | 9 ; \ T y , ๆz P k หนหวย ทนหนหวยมานานวัน ปวดหัวนั้นอย่าพูดถึง เชือกพันเส้นมัดจับดึง กระตุกขึงก็ไม่ปาน หาใครมาช่วยแก้ ชักจะแย่ราวประหาร ไม่มีต้องทนอีกนาน ไหนจะผ่านกาลนี้ไป ต้องหาตัวผู้จับมัด บอกใช้ชัดว่าเป็นใคร ท าราวกับไม่มีใจ เหลือวิสัยมนุษย์เรา ค้นสืบสาวราวหาเรื่อง ให้ปลดเปลื้องความโง่เขลา ความจริงแท้คือตัวเรา ช่างโง่เง่าท าตัวเอง

พ ร ะ ม ห า อ ธิ วั ฒ น์ ภ ทฺ ร ก วี | ๑๗๙ ความไม่มี ที่มีอยู่ เกิดมาได้พบพ้อ หนองน้ าใหญ่ชื่อหนองปลิง เห็นมื้อนี่แล้วเจ็บคีง มาซ่างเป็นไปได้ โครงการใหญ่เขามาสร้าง วางแปลงถมพื้นที่ บัดนี้ลานกีฬามาแทนที่ แล้วล่ะเด้อพี่น้อง ไทบ้านแดงขัดข้องบ้าง บางคนกะชมชื่น ขึ้นว่าเมิดประโยชน์ สิเอาไว้เฮ็ดหยัง พะนะว่า ผู้ข้าขอตั้ง ชื่อหนองปลิงดอกคือเก่า ให้ลูกหลานหมู่เจ้า ได้หวนฮู้นี่แม่นหนอง มันต้องเป็นลานกีฬา ชื่อหนองปลิงนามเค้า ขอให้ซุมหมู่เจ้า หวนคิดฮ่ าคะนิงหา อย่าได้ลืมหนองสา ตั้งแต่เดิมอาเค้า จดจ าน าไปเว้า สู่ลูกหลานผู้เกิดก่อน ใจผู้ข้าฮ่ าฮอน เขียนเป็นกลอนกล่าวไว้ ให้ซุมเจ้าฮ่ าคะนิง บ้านเฮาเอ้ย (๒๗ มีนาคม ๒๕๕๗)

๑๘๐ | 9 ; \ T y , ๆz P k สัจธรรมชีวิต ร่ าอ าลาอาลัยต่อพ่อทายก แม้หมู่นกเคยผกผินกลับบินหาย ชนชาวบ้านคิดไม่ถึงซึ่งความตาย ว่าจะเกิดขึ้นง่ายง่ายกับท่านเลย เพราะบุญกรรมท่านท ามาแต่คราก่อน เป็นเหตุผลสะท้อนให้ได้เฉลย เมื่อถึงคราวมรณะเจ้าเข้ามาเกย คงเช่นเคยปกติชีวิตคน ขอผลบุญกุศลส่งผลให้ ดวงวิญญาณได้สุกใสทุกแห่งหน ตราบเท่าถึงพระนิพพานสุดชั้นชน ด้วยเพราะผลบุญกรรมท่านท ามา (๒๔ เมษายน ๒๕๕๗)

พ ร ะ ม ห า อ ธิ วั ฒ น์ ภ ทฺ ร ก วี | ๑๘๑ โลกกลัดกลุ้ม โลกกลัดกลุ้ม สังคมเปลี่ยนแปลงไป กายวาจามนุษย์ บ่หยุดท ากรรมฮ้าย กลบเกลือกกลั้ว หาอบายเบื้องต่ า คองคะล าฮีตเค้า สิสูญสิ้นเสื่อมสลาย กะยังมีน้องอ้าย บ่หลายคนคะนิงหา ในเวลาปัจจุบัน สิสืบสานเอาไว้ บ่ให้เหมิดสมัยนี้ ท ากรรมดีสืบต่อ ฟังความพ่อแม่นั้น หวนฮู้ให้เฮ็ดน า อย่าให้มารผีฮ้าย มาก้ าก่ายเข้าสิง คะนิงน าค าสอน พุทธองค์ตรัสไว้ ละอายใจหิรินั้น เกรงกลัวโอตตัปปะ มาลดละบาปฮ้าย เสริมสร้างก่อกุศล (๒๓ กรกฎาคม ๒๕๕๗) เพราะกรรม เพราะบุญกรรมที่ได้ ท ามา จึงส่งผลน าพา อย่างนี้ ทนค าย่ าอุรา มีเพิ่ม เป็นอยู่ทุกวันนี้ ยิ่งต้องอดทน (๑๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗)

๑๘๒ | 9 ; \ T y , ๆz P k สร้างกรรมใหม่ ใช้กรรมเก่า เหลียวเห็นรถแล่นวึ้น ซ่วนซ่านน าถนน คนสัญจรไปมา วุ่นวายเอาฮ้าย เขาหากแข่งขันเข้า กับสังคมยุคใหม่ หากพากันแล่นเต้น ตัณหากล้าชนะคน เฮาหากอยู่ในโลก สังคมแล่นแข่งขัน สารพันปัญหา มากมายหลายล้น เฮาคนจนยากแค้น บ่อาจแข่งผู้อ านาจ วาสนาซ่ านี่ อยู่ได้กะว่าดี แนวเฮามีพอใจแล้ว แนวเฮาเป็นยินดีอยู่ ใช้เวรกรรมในโลกา สร้างกุศลหาทางพ้น ชาติว่าเป็นคนแล้ว แนวใด๋ท าอย่าเสียชาติ อย่าได้มัวประมาทม้าง บ าเพ็ญสร้างก่อกุศล นั่นแหล่ว (๒๗ กรกฎาคม ๒๕๕๗) บุญเก่า เกิดมาใต้ลุ่มฟ้า เหนือแผ่นปฐพี ย้อนว่าบุญบุพเพ จั่งเกิดมาเป็นคนได้ คันว่าเกิดมาแล้ว แนวใด๋ดีบ าเพ็ญต่อ ชื่อกรรมบาปฮ้าย ไกลเว้นหางหนี หน้าที่มีได้รับแล้ว มีงานท าอย่าฟ้าวจ่ม เฮ็ดให้สมเพิ่นจ้าง เถิงสุดแล้วหากสิเฮือง แม่นบ่น้อ (๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๘)

พ ร ะ ม ห า อ ธิ วั ฒ น์ ภ ทฺ ร ก วี | ๑๘๓ ในตาย มีตาย เสียงกะโพกดังตุ้ม คุ้มค่วงมาโฮม ประโคมเสียงดนตรี ธรณีฮ่ าฮ้อง พระกะสวดบอกแจ้ง แสดงธรรมเติมต่อ ชะโลมใจเจ้าภาพ หายเศร้าซื่นพระธรรม งันเฮือนดีมีเลี้ยง ข้าวน้ าอาหารหลาย หมูปูปลาไก่เป็ด เนื้องัวหากมีพร้อม งันเฮือนดีหลายมื้อ เหมิดอาหารหลายอย่าง บ่ว่าลาบและก้อย แกงต้มป่นกะมี บ่ว่าย่างและปิ้ง หลายสิ่งอาหาร หากสูญเสียสัตว์สา ล้มไปหลายแท้ ชีวิตคนสุดท้าย คือความตายบ่เที่ยง สัตว์กะตายน าพร้อม พอได้เลี้ยงแล้วงาน (๒๓ มีนาคม ๒๕๕๘)

๑๘๔ | 9 ; \ T y , ๆz P k บุญกรรมมาต่างกัน บุญกรรมน าแต่งไว้ ต่างกัน ชาติก่อนบุญตามทัน ชาตินี้ หรือดิ้นวิ่งผุนผัน ทางลัด เพราะแล่นหรือบุญชี้ จึ่งแจ้งจุดหมาย บารมีคนเกิดได้ อย่างไร การศึกษาสิ่งใด กล่าวอ้าง แจกอามิสแผ่ไป ทุกถิ่น นั้นฤๅ หรือเพราะหาทรัพย์สร้าง จึ่งได้บารมี (๒๓ กันยายน ๒๕๕๘) บุญกรรมน าส่งให้ ต่างกัน บ้างสบายชั่วชีวัน สุขแท้ บ้างสุขทุกข์ผูกพัน ไปเรื่อย บ้างทุกข์ทนยอมแพ้ หมดสิ้นทางตัน (๑๙ พฤศจิกายน ๒๕๕๘)

[yN กlkN4kต บั้น : อีสานภาพ

๑๘๖| 9 ; \ T y , ๆz P k สิม สิม สืบส่งสมสร้าง แดนดินถิ่นอีสาน สิม โบราณงามงด ปานวิมานแถนฟ้า ต่อมาซุมื้อนี่ ทาสีหลายเป็นอันต่าง แต่ฮูปทรงทึบสร้าง วางทางไว้ให้ยั่งยืน (๗ มกราคม ๒๕๕๗) พุทธศิลป์ พุทธศิลป์คงคู่ล้้า อาราม หอระฆังงดงาม ค่าล้น รูปทรงเลื่องลือนาม เอกลักษณ์ ศิลปะชวนให้ค้น สืบไว้ศาสนา (๑๗ มีนาคม ๒๕๕๗) ซุ่มสงกรานต์ ฝนตกฮ่้าชุ่มชื่นชุ่มเย็น ยามตะเว็นสิลาลับฟ้า ชื่นกายาจิตใจสดใส มองออกไปดอกคูณอร่าม งามคักแท้พ่อแม่พี่น้อง เตรียมฉลองเอาบุญสงกรานต์ สนุกสนานม่วนชื่นชุ่มเย็น อ้ายน้องเฮ้าเอ้ย (๒ เมษายน ๒๕๕๗)