2 ผลงานวรรณศิลป์ ดินสอโดม

วรรณศิลป “ดินสอโดม”
ปฐมบท งานวรรณศิลป ของ อภชิ าติ ดําดี

“วรรณศลิ ปด นิ สอโดม” เปนการรวบรวมผลงานดา นวรรณศลิ ปท่อี ภชิ าติ ดําดี ไดส รางสรรคไ วใ นหวง
เวลาของการเปน นกั ศึกษาธรรมศาสตร 7 ปเ ตม็ ตั้งแตป 2521 - 2527 มีทัง้ งานท่เี ขียนขึน้ เพื่อกจิ กรรมตา งๆใน
รัว้ โดมดวยนามปากกา “ดนิ สอโดม” และงานสงประกวดระดับรางวัลซ่งึ มีทงั้ บทกวี, เรือ่ งส้ัน, บทเพลง, บทกวี
ภาษาองั กฤษ ฯลฯ

“...ดนิ สอโดม ประดับดาว อกี คราวหนึ่ง
ประกาศถึง สัจศิลป แหง ดนิ สอ
ดว ยมานะ พยายาม ไมยอ ทอ
จงึ ไดชอ ดาวมาชม สมดังปอง

และนี่คือ ชอ ดาว อนั พราวแสง
ท่ีไดมา ดว ยแรง คนทงั้ ผอง
รอยชอ ดาว เรยี งตอ เปน ชอ ทอง
นาํ มาคลอ ง รอบคอ ดนิ สอโดม...”

คมสรรค เมธกี ุล
เพอื่ นกวีรว มร้วั โดมไดประพนั ธใหกับอภิชาติ ดาํ ดี เม่ือครั้งไดรบั รางวลั ชนะเลศิ การประกวดเร่ืองสัน้

ระดบั อดุ มศึกษาของชมรมวรรณศิลป 10 สถาบนั เม่ือป 2523

นอ มไหวค รู

ศิษยไ มมี พานประดับ ระยับระยา
ชอดอกไม ไมลานตา โออาหรู
ศษิ ยม เี พยี ง รอยลาํ นาํ คาํ เชิดชู

นอมไหวคร.ู ....ครขู องคน ท้ังแผนดิน...

อภิชาติ ดาํ ดี
กรกฎาคม 2521

ท่มี า : เมื่อผมเขาเปนนกั ศึกษาธรรมศาสตรเทอมแรก ป 2521 กจิ กรรมเร่ิมฟนตัว งานไหวค รูปน้นั คอ นขาง
คึกคัก ทกุ กลมุ กิจกรรมตางสงพานดอกไมไหวค รูมารว มพิธใี นหอประชุมใหญ พานที่ไดร ับความสนใจมากทสี่ ดุ ก็
เห็นจะเปน พานไหวค รูท่ีศษิ ยผูบริสทุ ธิ์คดี 6 ตลุ าคม อตุ สาหะสงมาจากในคุก อาจารยห ลายทา นเห็นพานน้ีถึงกับ
นาํ้ ตาซมึ ผมออกแบบใหกับพานของชมรมโดมทักษณิ โดยใชกระดานชนวนสมยั เด็กๆ วางบนแทนดินเหนยี ว
ประดับประดาตรงฐานดวยดอกไม ในกระดานชนวนมบี ทไหวครู เขยี นไวด วยลายมืองา ยๆบทหน่งึ ดวยวาผมเปน
คนที่ยงั ถือสาในธรรมเนียมไหวครู และความสมั พนั ธแบบศิษยก ับครู จงึ ขอนาํ บทกวีดังวา มาประเดิมในการรวม
ผลงานชุด “วรรณศลิ ปด นิ สอโดม” นี้

แดเ พ่ือน...ผูบริสุทธิ์

๐ รอ ยบุปผา มาลัย คลอ งใจเพ่ือน
แทนโซตรงึ ตราเถื่อน เพ่ือนเคยใส
กลนิ่ ราํ่ แหง เสรีภาพ อาบหวั ใจ
แทนกลิ่นไอ ภายในคุก ที่ทุกขทน

๐ คาํ รบั ขวญั ในวันนี้ มเี พียงวา
เราทง้ั หลา ยงั เขมแข็ง ทุกแหงหน
ย่ิงกาวไกล ในเสนทาง ประชาชน
ยิง่ เปย มลน ดวยศรทั ธา กลาฝาฟน

๐ เสยี งประสาน เรารว มกัน ในวันน้ี
คือดนตรี ที่ขานขับ เพ่ือรบั ขวัญ

ประวัติศาสตร เจาพระยา ทาพระจันทร
ยง่ิ นานวนั ย่งิ ชี้ ชัดสัจธรรม...

อภิชาติ ดาํ ดี
กย. 2521

ทม่ี า : เมือ่ เพ่อื นผูบริสทุ ธ์ิคดี 6 ตลุ าคม ไดร บั การนริ โทษกรรมในเดอื นกันยายน ท่ัวรว้ั โดมเตม็ ไปดว ยคาํ ขวญั
และบทกวีรับขวญั บานสะพรง่ั ทัง้ สาํ นกั บทกวชี ้นิ นป้ี รากฏอยูในบอรดของชมรมโดมทักษณิ ซึง่ ตั้งไว ณ ลานโพธิ์
ตอ มากลุมเพ่ือนใหม อมธ. ไดนาํ เอาสองวรรคสุดทายไปข้ึนปายผา นาํ หนา ขบวนอัญเชญิ ธรรมจักรในงานฟตุ บอล
ประเพณีปน นั้

ดอกไมจ ากใจชน

๐ ชอ ดอกไม รับขวญั ในวนั นี้
ประจงจัด จากมาลี หลากสสี นั
ดว ยดวงใจ โชติชวง ดวงเดียวกัน
หลอหลอมจาก ดวงใจม่นั หมื่นลา นดวง

๐ ดอกมะขาม ตน มะขาม
ยืนตน อยู ทุกโมงยาม สนามหลวง
กรานกบั แดด กราํ กับฝน ทนท้ังปวง
ท่วั ทุกชวง ของวันวาร ท่ีผานไป

๐ ใจเพอื่ นจง คงทน ดุจตน มะขาม
มคิ รนั่ ครา ม ตออสตั ย ที่ซัดใส
ยนื หยัดอยู ตอสเู พอื่ ประชาไทย

แมผ องภัย จะกระหน่าํ มุงทาํ ลาย

๐ ดอกหางนกยงู ตนหางนกยูง
ยืนตนสูง อยูทีน่ ี่ มีความหมาย
ธรรมศาสตร หางนกยูง ยืนสงู ราย
ชนทัง้ หลาย ไดอาศยั รมใบบัง

๐ หางนกยูง สงู สลาง อยางใจเพ่อื น
ดอกสีแดง เดนเหมือน เตอื นความหลงั

ขอเพอ่ื นจง เขม แขง็ แกรงพลัง
สดใสดัง ชอ ระยา ของมาลี

๐ ดอกหญา ตน หญา สนามหญา
ทรงคุณคา สูงสง นกั ในศกั ด์ิศรี
เม่อื ธรรมตา น อธรรม ท่ยี า่ํ ยี
สนามหญา คือที่ ประชมุ ชน

๐ ชอดอกไม รบั ขวัญ ในวนั น้ี
จะแยม คล่ี ระบัดใบ ไปทุกหน
ดอกไมแหง มวลมหา ประชาชน
จะคงทน บานอยู ไมรูโ รย......

อภชิ าติ ดําดี
กนั ยายน 2521

ที่มา : เชาวันน้นั ของเดือนกนั ยายน ลานโพธ์ธิ รรมศาสตรอบอวลไปดว ยกลิ่นไอแหง เสรีภาพของเพื่อนผูบริสุทธิ์
๖ ตุลาคม พิธีรบั ขวัญถูกจดั ขึ้นงายๆ ดว ยบรรยากาศทีน่ าประทับใจ ลานโพธิ์ยิ่งอบอุนไปดวยเพ่อื นมิตรนกั ศึกษา
อาจารยท ม่ี าใหกาํ ลังใจ ดอกไมชอ แลว ชอเลาแทนความรสู ึกจากมือสูมือ บอกความผูกพันจากใจถงึ ใจ และน่ีคือ
บทกวที ี่มาพรอมๆกบั ดอกไมชอ หน่ึงสําหรบั เชาวันนั้น

บนิ หลา

๐ ....วา ออออ คลอรับ เสียงทับโหมง
ซอเร่ิมสี ปประโคม เริม่ โหมโรง
เราจะโยง สายใจไว ดวยกัน....

๐ โดมทักษณิ บินหลา เจา มาแลว
รว มทิวแถว แนวทาง ท่สี รา งสรรค

ไมย อมแพ แยย บั กบั คืนวัน
จะบากบั่น บนิ กลา ฝา ลมแรง

๐ โดมทักษณิ บินหลา คราคร้ังกอน
เคยเรา รอ น กลา ผจญ ทุกหนแหง
เคยรว มสราง ตํานาน การเปล่ียนแปลง
สรา งบทเรียน ราคาแพง แหง แผน ดิน

๐ บนิ มาเถดิ บนิ หลา บินมารวม
เรามารวม เปนหลัก โดมทักษิณ
มารวมงาน รว มวถิ ี รว มชีวิน
รว มโบยบิน เพอื่ มหา ประชาชน…

ดินสอโดม
พฤศจิกายน 2521

ทมี่ า : บินหลา...เปนภาษาปก ษใตแ ปลวา นกกางเขน เปน ชื่อวงดนตรขี องชมรมโดมทักษิณในสมัยนัน้ เปนชอ่ื
เพลงดงั ของวงเพ่ือชวี ติ อาชพี แฮมเมอร ผมนําบนิ หลามาใชเปนสัญลกั ษณของนักศึกษาชาวใต เขียนใหก ับจลุ
สารของชมรมโดมทักษิณ โดยเร่ิมตน ดวยลลี าหนงั ตะลุง

สายนาํ้ แหงความตาย

๐ คะครนื โครม โถมถ่ัง ดจุ คั่งแคน
สายนํ้าแลน หลากมา มหาศาล

เมอ่ื ไมมี ปาไม ไวท ัดทาน
ทวั่ ทกุ ยาน น้าํ ก็พัด กระจดั กระเจิง

๐ ภาพเวงิ้ วา ง กวางไกล ในวันน้ี
คอื ทุกที่ ทุกทงุ ทอ ง นา้ํ นองเจ่ิง
หลังคาจาก เคยกนั แดด แผดระเริง
กลายเปน เพงิ พักพิง องิ รางไว

๐ เหลอื เพยี งตัว คนเดียว อันเปล่ียวเปลา
พ่นี อ งเรา เรร อ น ไปนอนไหน
ชีวิตเอย สายนา้ํ เคยฉ่าํ ใจ

มันแปรไป เปน สายน้ํา แหง ความตาย

๐ ไมม ีแลว แมส ิ่งใด ไมมีแลว
แมแตแวว น้าํ ตาเดือด ก็เหือดหาย
หยาดนาํ้ ตา มันไมมี แตปกลาย

คราวแลงราย ไรน้าํ จะทาํ นา

๐ จากนา้ํ แลง รนิ ราํ่ ถึงน้าํ หลาก
ความข่ืนขม ตรมยาก ยงั คูห ลา

คนจนยงั ไรส ขุ ทุกเวลา
คอื สัจจา คงอยู กบั ผคู น

๐ นอนหิวโหย โรยลา หลงั คาจาก
นึกถึงความ จนยาก และแคน ขน
เมอ่ื ไหรห นอ ถึงวนั ประชาชน

ไดห ลุดพน ทุกขต รม ถมทวี

๐ สายลมเอย....
เจา พัดเลย เรอื่ ยไป ทางไหนน่ี
ขอนําขา ว บา นนอก ไปบอกที
ใหน องพี่ ในเมือง รูเรื่องราว

๐ วา พนี่ อ ง ของเรา ชาวนาไร
ยงั ยากไร ปวยเจ็บ และเหน็บหนาว
ทกุ ขคราวนี้ ทนทกุ ข กวาทุกคราว
ขอเพื่อนกา ว เขามา ชว ยฝาฟน...

อภิชาติ ดําดี
พฤศจิกายน 2521

ที่มา : ป 2521 หนา หนาว... หนาวจนราวไปถงึ กระดกู เพราะเกิดอุทกภัยใหญข ้ึนในภาคอีสาน เสยี หายหนัก เรา
ระดมกําลงั กนั เปด รบั บรจิ าค เพอื่ นําความชวยเหลือจากชาวเมอื งไปมอบใหก ับพนี่ องชาวอีสาน บทกวีช้นิ นเ้ี ขียน
ไวในบอรด ขนาดใหญ ต้งั หนาตกึ เอ.ที เพื่อตีฆอ งรองปาว เลาเหตกุ ารณ และวิงวอนขอความชว ยเหลอื ไมนา เชื่อ
วา หลายปใหหลัง ภาพเหตุการณเชนนจ้ี ะยอ นกลับมาอีกซาํ้ แลวซ้าํ เลา อนิจจา...เมอื งไทย

กระแสธารประวตั ิศาสตร มนุษยชาตคิ อื กระทง

กาพยยานีสบิ เอด็ สายลมแรง เร่มิ พดั มา
๐ คืนนี้ จนั ทรม ีแสง นาํ้ นองบา ทา พระจันทร
รมิ ฝง เจาพระยา ขอเพอ่ื นแกว มารว มกนั
๐ ลอยกระทง มาถึงแลว เราสบื ทอด ตลอดกาล
ลอยกระทง เพ่ือสรา งสรรค เจา ลองลอย ในสายธาร
๐ โอวา กระทงนอย วะวาววาม ยามคํ่าคนื
แสงเทยี น ชชั วาล พล้วิ สะบัด แตหยัดยนื
๐ เปลวเทยี น ตอ งลมพดั เจา กระทง ยังทรงตน
นํ้าโถม คะโครมครนื กระทงนอยที่ผา นพน
๐ สายธาร ทผี่ า นลอย ท่ีเคลือ่ นรุด ไมหยุดลง
เปรียบดัง สังคมคน มนษุ ยชาติ คอื กระทง
๐ กระแสธาร ประวตั ิศาสตร เยยี่ งกงลอ หมุนตอไป
เดินทาง อยา งยนื ยง ท่ีสองนาํ ประจําใจ
๐ และแสง สจั ธรรม เปรียบแสงเทียน สอ งกระทง
ช้ที าง สวางไทย ตอ งเทดิ ความ เปน คนคง
๐ ประเพณี ที่ดีงาม เราจะสาน สบื งานไว
เทดิ ธรรม ใหด าํ รง เรานอ งพ่ี ประชาไทย
๐ สรา งสรรค สามคั คี จักมีไดดวยผองเรา...
สงั คมอันอาํ ไพ

อภชิ าติ ดําดี
พฤศจิกายน 2521

เยาวชน

๐ ไมมีแลว พลังใด ในโลกหลา
จะหาญทา กลาแกรง แหงหนุมสาว

ไมม ีแลว แสงใด ในแสงดาว
จะสกาว เทา แสง แหงเยาวชน

๐ เปรยี บเปน แดด เธอคือแดด ทแี่ ผดกลา
สองทายทา ทุรยคุ ไปทกุ หน

เปรยี บเปนฟา คือฟาใหม ไมม ืดมน
ทผ่ี คู น คอยทา ทุกนาที

๐ เยาวท รี่ ัก…
ขอเธอจง ตระหนกั ในศกั ดิ์ศรี

สังคมไทย ไรสุข ทุกขทวี
รอเธออยู เปนผูท่ี ชที้ ิศทาง

๐ เธอตองกลา กาวไป ในเบื้องหนา
เธอตองกลา ฝาฟน กลาสรรคสรา ง

จงชธู รรม นาํ ใจ ไมรจู าง
จงอยอู ยา ง สมคา ราคาคน

๐ ถาเปน เมฆ จงเปน เมฆ ทเ่ี สกสรา ง
พรอ มโรยรา ง พรางพราย เปนสายฝน

รินหยาดนํา้ ฉํ่าใจ ใหคนจน
ผูทุกขทน มนี ้ํา ไวทาํ นา

๐ ถาเปน ทราย จงเปน ทราย พรอ มรายราง
เพอื่ ถมทาง สรางไทย ใหก า วหนา
เปน เสน ทาง ยางเทา แหงชาวประชา

เพอื่ โลกหลา หมนไหม ไดเปล่ยี นแปลง

๐ ถา เปน เทียน จงเปนเทียน ท่เี วยี นทั่ว
พรอ มหลอมตัว ตนเอง เพื่อเปลงแสง

เพือ่ ชีท้ าง สวา งชดั จรัสแรง
ทกุ หนแหง ใหป ระชา ทั้งสากล....

๐ มาเถิดเหลา เยาวชน คนหนมุ สาว
จงกลา กาว อยา งกลา แกรง ทุกแหง หน

ใชพ ลงั ย่ิงใหญ ในตัวตน
เพื่อผคู น สว นใหญ ในแผนดนิ …

อภชิ าติ ดําดี
ธนั วาคม 2521
รางวัลที่หนง่ึ การประกวดบทกวี หัวขอ “เยาวชน”
จัดโดย : โครงการสงเสรมิ วรรณกรรม ชมรมวรรณศิลป สจม.จุฬาลงกรณมหาวทิ ยาลัย ป ๒๕๒๑

นิทานรอยบรรทัด
เร่อื ง

ลอยมา...แลว กล็ อยไป

1

๐ สายลมแลงแหง คืนวนั อนั เหนบ็ หนาว
พดั ผะผาว ลอดเขามา ตามฝาบาน
โอล มเอย ลมหนาว อันรา วราน
คนในบาน ตอ งรานราว ดวยหนาวลม

๐ รางเลก็ ๆ ของเด็กชาย ภายในบาน
ซกุ ซมซาน ควานหา ผืนผาหม
แตอ กเอย ท้งั โลก ความโศกตรม
นัน่ แหละคือ ผา พรม หมชีพนี้

๐ ความมืดค่ํา เคยกล้ํากราย เรม่ิ บา ยหนา
ความกระจา ง เจดิ จา มาแทนที่
แสงตะวนั พลันสองทา ทุกนาที
บอกวานี่ ฟา สาง สวางแลว

๐ หยาดนาํ้ คา ง พรางพราว จากราวฟา
หยดใบหญา เปนเมด็ ดจุ เกล็ดแกว
ยงิ่ แสงทอง สองสกาว ย่ิงพราวแพรว
วะวาวแวว วับวับ ประดับสกล

๐ ถึงแมวา ฟาสวาง ยา งวนั ใหม
แตมวลไทย ทั่วแดน ยังแคน ขน

ทุกวนั น้ี ชีวา ประชาชน
ยงั มดื มน ไมสวา ง เหมือนอยางฟา …

2

๐ ประกายแดด แผดรอ น ในตอนสาย
คนมากมาย เมืองกรงุ ลว นมงุ หนา

หญาชอุม ชมุ ฉํา่ นา้ํ คางรา
ตอ งแดดจา กลา แกรง ก็แหง ไป

๐ "นา" เรงเดนิ ดมุ ไป ในไมชา
อยเู บอื้ งหนา คือกองขยะ ขนาดใหญ

คอื ปากทอง ของตน คนยากไร
ไวยาไส ในสงั คม อันซมซาน

๐ แมบัน่ บาก จากไป ในตอนเชา
รีบเรง เทา แขง ตะวัน ทผี่ ันผา น
เอาเหงื่ออาบ หาบสาแหรก แบกไมคาน
น่นั แหละ งานของแม ผูแกชรา

๐ แมหาบเร เหไ ป ในทุกท่ี
ชีวติ น้ี ทกุ ขเขญ็ เปน นักหนา

ทุกวนั น้ี มีแต แมและนา
ขอทุกขอยา ถมทวี กวาน้เี ลย

๐ อยนู ่นั แลว กองขยะ ขนาดใหญ
ถดั ออกไป เบ้ืองหนา โอน าเอย
คอื โรงงาน ยา นน้ี ที่คุนเคย
ตระหงา นทา ผาเผย เยยผคู น…

3

๐ ยินเสียงหวูด โรงงาน ปานเสยี งหวีด
ทีค่ นกรีด กรู อ ง ดวยหมองหมน
อึกทึก คึกคกั เครือ่ งจักรกล
ดงั เสยี งกน กูดา ชั่วตาป

๐ ควันโขมง โรงงาน เริ่มพลานพลุง
เปน เกลียวยงุ ฟงุ ไป ไมเปนท่ี
ส่งิ ที่นา นกึ ไป ในวนั น้ี
โรงงานปาน เปรตผี ปศาจรา ย

๐ ยง่ิ โรงงาน นีห้ นอ ถูกตอเพ่ิม
ย่งิ สรางเสริม รายรบั ขยบั ขยาย
ย่งิ คนงาน กรา นกรํา น้ําเหง่ือราย
ย่ิงกระจาย เขตคาม ของความจน

๐ ที่นีห่ นอ พอของนา ผกู ลาแกรง
เคยขายแรง รินเร่ือ นํา้ เหง่ือขน

ทีน่ ่หี นา นาซึ้ง ถงึ ทกุ ขทน
รา งพอ ปน ดว ยกลจกั ร นั้นหักราน

๐ ใจสะอื้น ขื่นขม ตองขมไว
นารวมถุง ที่เก็บได กลบั ไปบาน
รบี เรง เทา กาวไป ใหทันการ
ยังมงี าน รอทา "ขายมาลยั "…

4

๐ "เออ ระเหย...ลอยมา
งามจรงิ หนา มะลสิ กาว ขาวสดใส
หอมประท่นิ กลนิ่ กรุน ละมนุ ละไม
เชิญเพอื่ นไทย ทว่ั หนา ซ้ือหากนั ..."

๐ มาลยั เจา มาจาก คนยากไร
ใชดอกไม มาจาก ฟากสวรรค
คนบางคน อาจไม ใสใ จมนั
แตน านนั้ รคู า มากกวา ใคร

๐ มันอาจหมาย ลึกซ้ึง ถงึ เสอื้ ผา
อาจหมายถึง ขาวปลา ไวยาไส

ชีวิตที่ ทกุ ขทน คนยากไร
มีมาลัย น่แี หละเก้อื ชว ยเจอื จาน

๐ พวงมาลยั มะลสิ ด ใกลห มดแลว
สายลมแผว พดั โชย โบกโบยผา น
แดดเร่มิ ออน อุนไอ ไปตามกาล

อกี ไมนาน แลวนั่น ตะวนั ลา

๐ พวงดอกไม ในมอื นาถอื มั่น
แลว ดนดั้น เดนิ ไป ในเบื้องหนา
ปานฉะน้ี แมเอย เคยคอยนา
คิดข้นึ มา เรง กาว สาวเทาไป…

5

๐ ภาพปรากฏ เบื้องหนา ของนานัน้
คือหาบเร จา ละหว่ัน กันยกใหญ
"ตาํ รวจมาๆ ชาอยูไย..."
นาจึงตดั สนิ ใจ ในทันที

๐ รีบว่ิงขา ม ถนนใหญ ใจแนวแน
หวังชว ยแม แกช รา พาหาบหนี

และแลวภาพ ถดั มา นาทีน้ี
คอื ภาพท่ี รถยนต ชนเด็กชาย

๐ "แมย ังชีพ สจุ ริต ไมค ดิ คด
ฉะนหี้ รอื คอื กบฏ ผดิ กฎหมาย..."

นาครนุ คิด ขนึ้ มา นํ้าตาราย
แลว สํานกึ สุดทา ย กร็ ายลา

๐ "เออ ระเหย...ลอยไป
พวงมาลัย ผอ งแผว มาแลว จา
ดอกมะลิ นอ ยนอย ท่ีรอยมา
เชญิ ซอ้ื หา เลือกสรร กันเถิดนาย..."

๐ ดอกมะลิ เจา เอย สีเคยขาว
ตองเลือดพราว รา วราน กฉ็ านฉาย
ใกลมะลิ เลือดเปอน เกลอ่ี นกระจาย
คือรางของ เด็กชาย ขายมาลัย...

ดนิ สอโดม
กุมภาพนั ธ 2522
พมิ พคร้งั แรก : "ปณธิ าน" หนังสอื ครบรอบ 44 ป คณะนติ ิศาสตร
ฝายสาราณยี กร คณะกรรมการนักศึกษา คณะนิติศาสตร มหาวิทยาลยั ธรรมศาสตร

ท่มี า : เมือ่ เด็กๆ น้นั ผมคุนกบั การอานนิทานรอยบรรทดั ซึง่ เปนสว นหน่งึ ของวิชาภาษาไทยเมือ่ ไดร ับคําขอจาก
สาราณียกรหนังสือปณธิ านของคณะนติ ิฯ ใหเขยี นเร่ืองสัน้ เปนคาํ กลอน จงึ ทําออกมาเปน 5 ตอน ตอนละ 5 บท
รวมทง้ั หมดครบรอยบรรทัดพอดี ชื่อเรอ่ื งก็ต้งั มาจากสรอยแรกของเพลงพวงมาลยั ที่มักจะขน้ึ วา "เออ ระเหยลอย
มา...ลอยมาแลวก็ลอยไป" แงมุมทีน่ าํ มาเขยี นก็เก็บเอาจากภาพชีวิตจริงที่พบเหน็ ไดโดยทวั่ ไปในสงั คมไทย

กระท่ังบัดนก้ี ็ยังพบเหน็ อยูทุกเมื่อเช่อื วนั นาฎกรรมเหลาน้.ี ..ยังลอยมา...แลว กล็ อยไป...

ละครสลบั ฉาก

๐ เสียงประกาศ ปาวปาว อยูฉาวฉา
"เอา เหวยเหวย ทั่วหนา มาเลอื กต้งั "

ขา งพอเฒา ทองหอ พอไดฟง
กห็ ันหลงั หลีกตน ไมสนใจ

๐ ฝายแมเฒา ทองอยู สงู านหนกั
ไมใ สใ จ เสียงทัก วา พรรคไหน
สว นเจาลอย ลูกชาย จูงควายไป
จะเลือกตงั้ อยา งไร ไมสาํ คัญ

๐ ความยากจน คนทาํ นา เพลาน้ี
ยิ่งนานป กย็ ่ิงหนัก กระอักอ้ัน

ทุกวนั น้ี ไรส ุข ลงทุกวัน
สูด นิ้ รน ดนดั้น กนั เจยี นตาย

๐ พอทองหอ หกั ราง ถากถางปา
จนเลอื ดตา แทบกระเด็น กระเซน็ สาย

แตคําตอบ เห็นกนั ในบัน้ ปลาย
คอื หนสี้ นิ ลม ละลาย ตองขายนา

๐ จะเลอื กต้งั อยางไร ทําไปเถดิ
ขออยา เกดิ เข็ญขุก ทุกขยง่ิ กวา
ประชาชน วา เหว หลายเวลา
ไมเชอ่ื ใน นํา้ ยา มานานแลว

๐ การเลือกต้งั คร้ังน้ี มเี พยี งวา
คนหลายหนา มาสงเสยี ง สําเนยี งแจว
เลน ละคร สลบั ฉาก หลายหลากแนว

แตว ่ีแวว ประชาธปิ ไตย ยงั ไมมี

๐ ประชาชน ไมหวงั เลือกตงั้ แลว
เสาะหาแนว ทางใหม ไปทุกท่ี

ทางทชี่ น พน ยุค ทกุ ขทวี
คือทางท่ี ทวยไทย ใชเดนิ ทาง....

๐ ก็มเี พียง ประชาชน ผูจนยาก
จะฝาขวาก บากบัน่ ไปสรรคสรา ง
เพื่อแสงทอง ของวันพรงุ อันรงุ ราง
จกั กระจา ง แจม ใจ ใหผ องชน....

ดินสอโดม
เมษายน 2522

ท่ีมา : เมษาฮาวายของป 2522 มกี ารเลือกตัง้ ใหญท ่วั ประเทศ วงการเมืองคึกคักกันโดยทั่วหนาหลังจากที่ตอง
หยุดชะงกั เงยี บงันมาตัง้ แตป 19 ผมเขยี นงานชิน้ นล้ี งใน "เปลวเทยี น" เอกสารชนี้ ําทศิ ทางกจิ กรรมของขบวนการ
นักศึกษาในยุคนนั้ ใชท วงทาํ นองของนกั เลา นิทาน อานดแู ลวจะรูวา เมอื่ หลายทศวรรษที่ผานมา ผมมีทัศนคตติ อ
วถิ ที างรัฐสภาเชนไร

บายศรสี ขู วัญเพื่อนใหม

โคลงหา พัฒนา

๐ โดมเดน ทา ทรชน
ทัว่ สกล เกียรตกิ อง
เทอดคา คน เคยี งคู
ชนจึงซรอ ง สรรเสริญ ฯ

รา ยสุภาพ

๐ ศรสี ทิ ธศิ รีประเทศ ท่ัวทกุ เขตรนู าม ทัว่ ทกุ คามรูจัก วาสํานักพิทกั ษธ รรม ดํารงยืนยงอยู ดว ยหมายชู
ประเทศชาติ ดว ยเทิดศาสตรแหง ธรรม หมายนาํ ไทยสทู าง สรางสุขครองผองชน พาทุกขพน ผองไทย หมาย
ลา งไลเหลามาร หมายรอนรานเหลาริปู ผูปลิ้นชนปลน ชาติ ผูบงั อาจปลน แผน ดนิ ผโู กงกินประชาราษฎร ผู
พฆิ าตประชาชน จักปป นเปนผง จกั ยับลงเปนแผน ทว่ั เมอื งแมนจกั สขุ ทว่ั ทั้งยุคจักสวาง ท่วั ทกุ ทางจักไสว
แลทวยไทยจักสุขลํ้า แดนธรรมจกั คูฟา ยืนอยูเ คยี งโลกหลา คแู ควน แดนไทย แลนา ฯ

โคลงหาพัฒนา

๐ เปนมติ รม่ิง มวลชน
อยเู คียงคน ท่ัวหลา
จากเริม่ ตน เติบใหญ
กา วรดุ หนา ตอ ไป ฯ

รา ยสภุ าพ

๐ ศักดิศ์ รีเสรีภาพ แผกาํ ซาบทัว่ แดน เปนปกแผนมานาน นบั แตก าลเวลา สถาปนาลว งแลว ทิวแถวลูกแม
โดม ถาโถมดง่ั สายธาร สูสถานสถาบัน สัญลักษณพิทักษธรรม ดาํ รงอยูมริ ูราง มริ จู างจากใจ มเิ ลือนไปจาก
จติ ทิศทางท่ียางกาว นานยาวยิ่งแจม ชดั ยิ่งวิวัฒนห ยัดอยู ขา งผคู นสว นมาก เคยี งผูยากสว นใหญ โดมจึงได

โดดเดน เปน ดังทพ่ี ง่ึ พงิ แหงมติ รมง่ิ มหาชน เรม่ิ ตนจนบัดน้ี ยงั มโี ดมรนุ ใหม รับชวงสืบนามไว อยยู ้งั ยนื ยง
ตลอดมา ฯ

โคลงหา พฒั นา

๐ ขวัญเพ่อื นผู เกรียงไกร
มารวมใน ท่ีนี้
จงสดใส แขง็ แกรง
ขอนองพี่ รวมใจ ฯ

รา ยสภุ าพ

๐ ศุภวารเวียนมา ท่ัวหนาท้ังสากล เฉลมิ ชนผมู าใหม ฉลองชัยผูมาสู ทวั่ ทกุ ผูหญงิ ชาย รว มกนั บายศรสี ขู วญั
อานโองการกึกกอง ขอทงั้ ผองจงแกรง พลงั แรงรุดหนา พลานภุ าพยิ่งใหญ ขอเพ่ือนใหมจ งใสสด ขอท้ังหมด
จงแนว แน อกโดมแมจักปกปอง คนทง้ั ผองจักอยูข าง ทกุ ขจักรา งเรดิ หาย สขุ จักยายมาเยือน เพื่อนใหมจ ัก
ไพบลู ย ปูนแสงดาววาวเดน สองใหเ ห็นเสน ทาง ท่ีสรรคสรา งความเปนธรรม ท่ีสองนําความเปน ไท รกั กนั ไว
ใหห นัก สามคั คีไวใหม ่นั ขวัญอยไู หนใหมาสู สถติ อยสู ูขวญั มารวมกันเปนพลัง เปนความหวงั แหง หลา ถ่นิ นี้
ยงั รอทา เพื่อนนผี้ ลกั ดนั กันเทอญ ฯ

ดนิ สอโดม
พฤษภาคม 2522

ที่มา : ตน เทอมหนึง่ ของทุกป เรามกั จะมีงานรบั นอ งใหม หรือทคี่ นธรรมศาสตรเรยี กกันวา งานรบั เพอื่ นใหม มี
กจิ กรรมหลากหลายมาก ตั้งแตก ารจดั ระบบพีเ่ ล้ียงในคณะ,นอกคณะ รับนองในคณะ,รบั นองรวม,ในสถานที่-

นอกสถานทอ่ี ีกสารพดั ฯลฯ เราไดน าํ เอาพิธีบายศรีสขู วัญ ซ่ึงชาวบานภาคอีสานทําใหเราเมอื่ คราวกลับจากคาย
อาสามาใชกับงานรบั นองใหมดว ย งานช้ินน้คี ือ บทบายศรีที่ใชอานทา มกลางกลน่ิ ธปู ควันเทยี นและเคร่ืองบายศรี
เปนโคลงสลับกบั ราย (โคลงหาพฒั นาเปนฉันทลักษณโ คลงทีจ่ ติ รภมู ศิ กั ดิ์ คดิ คนพฒั นามาจากโคลงโบราณ)
เพือ่ ใหพิธีกรรมนี้แลดขู ลัง ศักด์ิสิทธิแ์ ละทรงความหมายย่ิงขนึ้

ความหวังใหม

แมต องปน ผาทมนึ ยืนตระหงาน
แมต อ งผา น งานหนกั สกั เพียงไหน

เรากก็ ลา ฝา ฟน อยา งมน่ั ใจ
อรุณชัย จกั ใกลม ามชิ าเลย...

ดนิ สอโดม
มถิ นุ ายน 2522
บทกวปี ระกอบแบบปกหนงั สอื ตอนรับนักศกึ ษาใหม ; ธรรมศาสตร ป 2522

เธอคอื ความหวงั
๐ กลางนํ้าเชี่ยว เกลียวน้ํากราก กระชากหนัก

เธอคอื หลกั ศิลา อันกลาแกรง
กลางผนื ฟา พายจุ ัด ลมพัดแรง
เธอคอื ดาว วาวแดง ทอแสงทา
๐ ทามกลางยุค ขุกเข็ญ ท่ีเห็นอยู
เธอคอื ผู สองทาง สวางหลา
คือความหวงั รังรอง ของประชา
ทีม่ วลไทย ทั่วหนา เรยี กหาเธอ...

ดนิ สอโดม
มิถนุ ายน 2522
พมิ พค รั้งแรก : "เธอคือความหวัง"
หนังสอื ตอนรบั นักศึกษาใหม ป 2522
สโมสรนกั ศึกษา 18 สถาบัน

รําลกึ ...จิตร ภมู ิศกั ด์ิ

โคลงสส่ี ภุ าพ คนลือ
๐ จติ ร ใจสูงคา ลํ้า จกั ทา
ภู ใหญย อดสูงฤา ผลาญเหลา ทรชน
มิ ระยอโหมไฟฮือ ท่ัวดา วแดนสยาม ฯ
ศกั ดิ์ ทานไทยเทอดคา

กาพยย านีสบิ เอ็ด เริม่ รคู ดิ และรูเรยี น
๐ นบั แต ชว งชวี ติ เรม่ิ รูค า ประชาชน
ทัง้ ชีวิต ทเี่ ติบตน
นับแต เรม่ิ อานเขียน ท่ีทุกขท น ไดพนภยั
๐ จงึ พรอม ยอมอุทศิ จักอุทศิ เพ่ือมวลไทย
ทกุ เฮือกให ประชาชน
ตอ สู เพ่ือผคู น ที่ยาวนาน และคงทน
๐ ตราบที่ มชี ีวิต ทตี่ อกย้ํา ประจาํ ใจ
แหงมหา ประชาไทย
ตราบที่ ยังหายใจ จกั สมู ว ย ดว ยยินดี
๐ คือเอก อุดมการณ เรงพากเพยี ร ช่ัวชวี ี
ปกรท่ี ถือโคมทอง
คอื ธรรม ประจําตน ชูประทปี อันเรอื งรอง
๐ เพือ่ ลบ คราบนํ้าตา สองสวา ง ทางปญญา
คมวาวดจุ คมทวนกลา
พนั ชาติ พลชี พี ไป ทะนงทา พวกกาลี
๐ จงึ คิด และจงึ เขยี น กเ็ ปด โปง มาแผต ี
จง่ึ ปศาจ ขยาดกลวั
เปรียบเปน เชนดั่งที- ทรุ ชาติ ผเู มามัว
๐ สองมือ และหนง่ึ ชีพ หวังกําจดั สจั ธรรม
หวงั หยุดย้งั ดว ยจองจํา
ยดึ มั่น ในครรลอง ตอ ทวยไทย ท่ีเปนไท
๐ ปากกา คืออาวุธ หากเปา หมาย นเกรยี งไกร
จรัสเลิศ เจดิ จีรงั
กวดั แกวง แรงฤทธา
๐ ใครเลว ใครกินโกง

ยืนขาง คณุ ความดี
๐ กาลี เหลาปศ าจ

จึงใช กลไกท่ัว
๐ จบั กมุ และคุมขัง

คือทาง ทมี่ ันทํา
๐ คกุ ขัง แตเพียงกาย

หนกั แนน อยใู นใจ

๐ แนวทาง พรางพิสุทธ์ิ อมนษุ ย ฤาหยุดยัง้
รอ ยคกุ ทีร่ มุ ขงั คอื รอยเขี้ยว ที่ไรคม
และสวนมาก ยงั ข่นื ขม
๐ สว นใหญ ยังทุกขย าก ก็ตอ งสู อยูตาป
ตราบโลก ยงั โศกตรม อหิงสา สันติวิธี
จนเหลอื ที่ จะทนทาน
๐ ตอสู ดวยปากกา ทอดยาวไกล ไปอีกนาน
ถกู ย่ํา กระหนํา่ ตี จึงกลา วคํา อําลาเมอื ง ฯ

๐ ทางทอง ของทวยไทย
ไฟคุ อดุ มการณ

ฉบังสิบหก พลิกสูภพใสรองเรือง
๐ แลวจงึ จรสูเขตใหม หนุนเน่อื งเชน ด่ังถ่ังธาร
หวังเห็นผองไทย ลงหลักปกฐานม่ันคง
๐ รวมถวนขบวนแถวนองเนือง ดํารงคงอยูค ูประชา
ทัพธรรมประเทือง เรงคน เรงคดิ ผลิตงาน
๐ โชตชิ ว งดวงแกว อุดมการณ แหงมวลมหาประชาชน
พรา งพรายฉายฉาน ตราบจนสุดทา ยหายใจ
๐ คอื นักรบผทู รนง สมสมยั ไปรา งจางเลย ฯ
ผงาดอาจอง
๐ ตราบทย่ี ังมีชวี า
มริ ูโรยรา
๐ เปน ดังดวงแกว ชัชวาล
คาลํา้ เกินประมาณ
๐ คือนักรบของคนจน
ตอ อธรรมบจํานน
๐ เปนดงั แสงธรรมสองไทย
พราวพรางกระจางไกล

โคลงสส่ี ุภาพ อาดูร
๐ ภูพานซบสะอน้ื ปม รํ่า
เทดิ คา วีรชน
ลาํ ชีไหลรินปูน สํา่ รอ งกําสรวล ฯ
ดนิ จดจารคาํ ทนู
คนมากกําสรดซ้ํา

กลอนแปด

๐ วนั ทหี่ า พฤษภา หา รอยเกา
เกดิ เรอื่ งราว เลา ขาน ทว่ั บา นปา
วา คนถอื โคมทอง ของประชา

ถูกคนเลว ลอมฆา ลมคาดนิ

๐ ชีพน้ันดับ พับรา ง กลางแดดอนุ
ทว่ั รา งพรุน กระสุนกราด เน้ือขาดวนิ่

ดินอีสาน ดาลเดอื ด ดว ยเลอื ดริน
หลัง่ โลมถ่ิน ทุกขเ ข็ญ เปน สแี ดง

๐ ศพนั้นหรอื คือจิตร ภมู ิศกั ดิ์
ผจู งรัก ภักด์ิประชา อยา งกลา แกรง

ผถู งึ พรอม หลอมใจ เปนไฟแรง
รงั สรรคแ สง สอ งทาง สรา งสังคม

๐ หวังเหน็ แสง ศานตสิ ขุ สอ งยคุ ใหม
หวงั เหน็ ไทย ลา นหมืน่ ส้นิ ขน่ื ขม
คนหน่งึ สู สรางถน่ิ จนสน้ิ ลม
คนไมลม อยหู ลัง ยังสบื แทน

๐ ตอนกั สู ผูหน่งึ ซง่ึ ลม พับ
คนลกุ ขน้ึ ขานรบั นบั ลานแสน
อดุ มการณ ย่งิ ใหญ ไมคลอนแคลน
ยงิ่ ปก หลกั หนักแนน ท้งั แผนดนิ

๐ เมื่อโคมทอง ถูกกระแทก แตกเปนเส่ยี ง
แกว ตะเกยี ง แตกกระจาย สลายส้ิน
ประทีปทอง รองรัง จึงพังภินท
น้าํ มันรนิ รดหญาแหง ไมแลง ใบ

๐ สะเก็ดไฟ ใบไมแ หง ลมแรงพัด
แจม จรัส ลุกเถกงิ เปนเพลงิ ใหม
จากไฟนอย ดอยแสง เปลี่ยนแปลงไป
เปนเปลวไฟ แผส ะพัด เกนิ ทัดทาน

๐ เม่ือโคมทอง ของมหา ประชาราษฎร
ถกู มารกราด กระสุนสั่ง เขา สังหาร

เชนโคมทอง ถูกกระแทก จนแหลกลาญ
กลับเถดิ การ แผขยาย ประกายไฟ

๐ ประกายไฟ ไหมลามทงุ อันรุงโรจน
จรัสโชติ โชนลุก ยคุ สมยั

พดั กระพือ ฮือโหม ประโคมชยั
แลวลามไหม จากปา เขามาเมือง

๐ ตอ เสน ทาง สายน้ี ท่ีจิตรสู
ทุกอณู อบอนุ คนหนนุ เน่ือง
รบั ชวงถอื ประทีปทอง กันนองเนอื ง
โลกจะเลื่องคนจะหยัด ดว ยศรทั ธา

๐ รําลึกหา พฤษภา หา รอยเกา
ถึงเรอ่ื งราว เลา ขาน กันท้งั หลา
วา คนถือ โคมทอง ของประชา

ยังสถา-พรสถติ นิจนิรนั ดร

๐ ยงั อยูเพ่ือ เช็ดนํา้ ตา ประชาราษฎร
แมพ น ชาติ ยังสูมว ย ดวยหฤหรรษ

ยงั เนาใน ใจคน ทุกคนื วนั
เปนแบบอยา ง สรางสรรค ปญญาชน....

ดินสอโดม
พฤษภาคม 252๓

แด...เพ่อื นใหม
๐ ถงึ รวมแสง แหงดาว ทกุ ราวฟา

ทเี่ รืองรอง สองหลา เวหาหน
ถงึ รวมแสง แหง โสม โพยมบน
สองสกล จนสวา ง กระจา งตา
๐ ถงึ รวมเพชร เมด็ งาม อรา มแสง
จากเหมอื งเพชร ทุกแหง บนแหลงหลา
ถึงรวมพนั ธุ พฤกษชาติ ดาษตา
ทุกแนวปา เปลย่ี วลกึ ผนกึ กัน
๐ แมทกุ แสง ประมวล มาเจิดจาย่ิง
แมทุกส่งิ เสนอมา คามหนั ต
ก็มอิ าจ เอามาเปรียบ ใหเ ทยี บทัน
คาอนนั ต แหง เพ่ือนใหม เราไดเลย

๐ เพื่อนใหม...
เธอสดใส สูงคา และผาเผย
ยากหาใด ในหลา มาเปรยี บเปรย
โอเพือ่ นเอย เพอื่ นเรา จงกาวมา
๐ คาแหง เธอ เลอคา นายดึ ถือ
เพราะเธอคือ ความหวัง คนทั้งหลา
เธอโชติชว ง กวาดวงดาว พราวนภา
เพราะเธอคือ ดวงปญญา ประชาชน
๐ ทุกคนใหม ในขบวน ลวนมีคา
ตอประชา ตอไผท ในทุกหน
ขอเธอจง เขม แข็ง ดดั แปลงตน
เพื่อผคู น ทว่ั ไทย ไดพ่ึงพา
๐ ตอแดนโดม เธอคือ เพือ่ นผูองอาจ
มงุ สบื ทอด ธรรมศาสตร ผงาดกลา
ตอ แดนไทย เธอคอื ผลู อื ชา
ใชปญ ญา โชตชิ ว ง เพอ่ื ปวงชน

๐ ขอตอนรบั เพ่ือนรกั สศู ักดิ์ศรี
แหงความเปน นองพี่ มีเหตผุ ล

แสงภรา-ดรภาพ อาบกมล
เพราะทกุ คน คือลูก แมโ ดมเดียว...

ดนิ สอโดม
ตนวสันตฤดู 2523
พมิ พค รง้ั แรก : บันทกึ หนาใหม หนังสอื รับเพ่ือนใหม
มหาวิทยาลยั ธรรมศาสตร ป 2523
ฝา ยสาราณยี กร องคการนักศึกษามหาวทิ ยาลยั ธรรมศาสตร



บนั ทกึ หนาใหม

ถึงวนั น้.ี ..
ฉนั เร่ิมมีอดตี ใหหวนราํ ลกึ มีอนาคตใหใ ฝฝ นถงึ บางแลว สนิ ะ
ณ ท่นี .่ี ...
วถิ ีชวี ติ ใหมก ําลงั โบกมือทักทายฉนั อยูเบื้องหนา อยางราเริงแจม ใส
พลิกไปบนบันทึกหนาเกา ๆ ถึงชว งชีวติ ทีผ่ า นมาของฉนั
หองเรียนส่ีเหลย่ี มแคบๆ กระดานดาํ ที่ชนิ ตา
ตาํ รากองพะเนนิ และเสนทางทีจ่ าํ เจระหวา งบา นกับโรงเรยี น
คือภาพเกา ๆ ทปี่ รากฏอยบู นหนา บันทกึ ในอดตี ของฉนั
ซํา้ แลวซาํ้ เลา
จนฉันรสู กึ เบ่อื หนา ยไปกับความจดื ชดื ของมัน
ตอวถิ ชี ีวิตใหมทจี่ ะมาเยือน...
ฉนั ใฝฝนทีจ่ ะไดพ บเหน็
ภาพทีแ่ ปลกใหมไปกวา ภาพท่ีฉนั คนุ เคย
ฝน ถึงดอกไมสสี วยริมธารน้าํ ใส
แมกไมเ ขยี วคร้ึมตรงเชิงเขา
คลน่ื ทะเลทบี่ ิดตวั เปน เกลียวสาดซัดฝง อยูทกุ วันคืน
ฝนถงึ ชวี ติ ของผคู นมากมายในแผนดินเดียวกันกับฉนั
ณ ดินแดนท่ีไกลโพน ออกไป หรือกระทง่ั ผูค นรอบๆ ตวั ของฉนั เอง
ถงึ วนั น.ี้ ..
ฉนั จะสรางความใฝฝ นใหเ ปนจรงิ ขึน้ ได
ดว ยการเริม่ ตน บนั ทึกหนาใหมในชีวติ จรงิ ของฉัน
มาสิ...เพือ่ นรกั
เรามาเริ่มตนบันทึกหนา ใหมไปพรอ มๆ กัน...

พมิ พค ร้งั แรก : “บันทกึ หนาใหม” หนังสือรับเพื่อนใหม
มหาวิทยาลยั ธรรมศาสตร ป 2523

ฝายสาราณยี กร องคการนักศึกษามหาวทิ ยาลยั ธรรมศาสตร

รักเดยี วในร้วั โดม

รกั เดียวในรว้ั โดม (1)
เกรน่ิ – เร่อื งของเราก็เร่ิมตนข้ึนอยา งงายๆเหมือนนยิ ายนกั ศกึ ษาทวั่ ๆไป แตรายนม้ี าแปลกกวา เจา อ่ืนสกั หนอ ย
ตรงทว่ี า แทนที่จะเริ่มตนดวยความโมแรงตกิ ตามแบบฉบับตาสบตา ดนั ไปเร่ิมดว ยลลี าตีนสบตีนซะฉบิ ...

เชา วนั นัน้ ...สนามกฬี าจฬุ าฯหรอื ท่เี รียกกันอยางสะดวกปากวา “สนามจบุ " ดแู คบลงไปถนัดตา เพราะ
ท่ัวทัง้ บริเวณเนอื งแนนไปดว ยคนหนุมคนสาวทีม่ าดูผลเอนทรานซป น ้ี หลายคนถึงกับมารอคอยกนั ตัง้ แตหวั คา่ํ
บอรดประกาศผลแตล ะบอรดถกู หอ มลอ มกลมุ รุมดว ยฝูงชนกลมุ ใหญ ถาสังเกตกันสักนดิ จะเหน็ วา มีเด็กหนุมหนา
เขมนายหนึง่ แทรกตัวอยทู ามกลางผูค นเหลา น้ันเชน กัน ผอมโปรงคิว้ เขม ผวิ คลํ้าเหมอื นทอ งฟาในคนื เดอื นแรม...
คือรปู ลักษณภ ายนอกของเด็กหนมุ คนน้ัน ใครตอ ใครก็พากันเรยี กมนั วา “ไอหมึก” ทง้ั ๆทีช่ อ่ื ในใบเกดิ ของมันก็
ออกเพราะพร้งิ วา “แมน เทพ” ลกู กะตาท้งั สองขางของไอห มึกพุงไปปะทะกบั ตวั อักษรบนแผน บอรดบรรทดั
แลว บรรทดั เลา อีกไมก่วี นิ าทีขางหนาก็คงไดร กู นั แลววา วันนี.้ ..ไอหมึกจะยืนอยูขางไหนระหวา งความผดิ หวังกบั
ความสมหวัง ไลช ่อื ลงมาเร่ือย... ..... ..... .... นน่ั แน

“กูติดธรรมศาสตรโ วย .....”
ไอหมึกอยากจะตะโกนดงั ๆอยูในใจ ทนั ทีทเ่ี หน็ ชอื่ ของมนั ปรากฏหราอยบู นบอรดแผน น้ัน ตอนน้ไี อหมึก
เองรสู กึ แตเพียงวา เหน็ ช่ือของมนั ชัดเจนจนสะดุดตากวาชอ่ื ของใครๆทั้งหมด และกวา ทม่ี ันจะนึกถึงอะไรตอไป
อกี ไอห มกึ กเ็ พงิ่ จะรสู ึกตวั วาระหวา งทย่ี ืนอานบอรด อยูนนั้ บาทาขา งขวาท่แี สนจะนา รักของมันเหยียบอยบู นฝา
เทา นม่ิ ๆของอนงคน างหนงึ่ ที่ยนื อยูใ กลๆ
“ไมห ลอแลว ยังซุมซา ม”
คอื วลีแรกทห่ี ลุดออกมาจากปากของอนงคนางนนั้ ในทนั ทีที่ไอห มึกหนั หนา ไปเจอ
“ไมงามแลวยงั ปากจดั ”
ไอห มึกสวนตอบทนั ควนั ทง้ั ที่รูตวั วาเปน คนผดิ วงหนาขาวๆงองํ้า ดวงตากลมโตคนู ั้นวาวโรจนดว ย
ความโกรธ
“ไมเปนไร....ฉันเขา ใจคณุ ทางบา นคงงานเยอะ เลยไมมีเวลาอบรมสั่งสอนลกู ๆ”
“ก็เหมอื นๆกันกบั บานคณุ นน่ั แหละ”
ไอห มึกยงั ไมยอมแพ จมกู รน้ั เชดิ ปากนิดๆของเธอขบเมมอยา งโกรธจัด เปนภาพท่ีทาํ
ใหห มกึ ยง่ิ ไดใ จ
“คุณแซวฉนั ”
“ตายตาย...วา กนั มาตั้งนาน เพ่งิ รูตวั วา โดนแซว ความรูสึกชะชา ....ชา ...”
ตอนทายไอหมกึ ลากเสียงใหม ันกวนเลนเทห ๆยังงั้นแหละ
“ชางเถอะ...โบราณวา หมากัดอยากดั ตอบ”

เธอตัดบทขนึ้ มาหว นๆ พรอมกับสะบดั หนาพรดื ก็

“วนั นผ้ี มไมค อยมเี วลา...ไวถาคุณยงั มีปญ หาทางบานอกี ละกอ ...ไปปะทะสัง
สรรคก บั ผมไดท ่ี มธ.”

ไอหมึกท้งิ ทา ยกอนทจ่ี ะผละตัวออกจากที่นนั่ โดยหารูไมวา เธอผูทมี่ นั ตอ ปากตอคําดว ยเม่ือกน้ี ้ัน

เอนทรานซติดธรรมศาสตรเหมอื นกนั ...

รักเดียวในรั้วโดม (2)
เกรนิ่ - เร่ืองไมเปน เรื่องตองกลายมาเปนเรื่องเนื่องจากความบงั เอิญแทๆ ไอหมึกกับคุณเธอคนนัน้ ดนั มาเจอกัน
อกี จนได เจอกันคราวน้.ี ..ตางคนตา งก็มศี ักดิศ์ รีแหง ความเปนลูกแมโ ดมเทาเทยี มกันซะดว ย เรอื่ งมนั เลยไปกนั

ใหญ...

“ธรรมศาสตรสืบนามความสามัคคี รวมรักในสทิ ธิศรเี สรชี ัย สจั ธรรมนาํ เราเราในดวงใจ โดม
ดํารงธงชยั ในวิญญาณ...”

เพลงมารช มธก. ดังกระหึ่มกองท่วั บริเวณคอมมอนรมู คณะเศรษฐศาสตร นักศึกษาปหน่งึ และรนุ พี่

กาํ ลังปรบมือและรองเพลงไปพรอ มๆกัน ปหนงึ่ คนไหนทจี่ ําเนือ้ เพลงไดแลวก็อาปากรอ งกันอยา งมั่นใจ สวนคนที่
ยงั จําเนอื้ เพลงไมไดก็ทําปากขมบุ ขมิบ ชวยกันปรบมือใหจ งั หวะไปตามเร่ืองตามราว ปหนึ่งอยา งไอห มกึ จัดอยูใน
ประเภทหลงั แตค วามรูสกึ ภายในใจของไอหมึกก็ไมแ ตกตา งไปจากเพ่ือนปหนึ่งคนอ่ืนๆ ท่ีกําลงั เปยมลน ไปดว ย
ความภาคภูมใิ จในคําวา “เพ่อื นใหม” ทใี่ ครตอใครก็เรียกขานกันอยางนนั้

“...ธรรมศาสตรเ ราน้ันจะเรียกนกั ศึกษาใหมท เี่ พิ่งเขามาวา “เพื่อนใหม” เรา
เรียกกันอยางนี้มานานแลว ละ....”

รนุ พ่ีพดู ถึงความเปน มาของคําวา “เพ่ือนใหม” ใหไ อห มึกฟง
“...มนั เปน คาํ ทใ่ี หเกียรตนิ องๆทเ่ี พิง่ เขามาเปน สมาชกิ ใหมของทีน่ ่ี หมายถงึ
นอ งๆจะมีศกั ดิ์และสิทธิเทา เทยี มกบั รุนพี่ๆทุกประการ และเรากม็ ีความเคารพซ่ึงกนั และกัน ความเปน พี่
นอ งของเรานัน้ อยบู นพื้นฐานของความเสมอภาคซงึ่ กนั และกัน...”
คอื คําอธิบายทรี่ นุ พ่ขี ยายความตอมาถึงเหตุผลของการใชค ําวา “เพ่ือนใหม”
พิธบี ายศรสี ขู วัญเริม่ ขน้ึ แลว อาจารยและรุนพค่ี นแลวคนเลาทยอยกันเขา มาผูกขอมือ ปากก็เอยคําอวย
ชัยใหพรไปดวย บรรยากาศเชนนี้เปนบรรยากาศแหงความรกั ความเขาอกเขาใจ และความอบอนุ อีกประเภท
หนงึ่ ทีไ่ อห มกึ ไมเ คยเจอจากท่ีไหนมากอนเลย....
หลงั จากพิธีบายศรีสูขวัญกเ็ ปนรายการแสดงของรุน พๆ่ี ทันทีทส่ี ายตาของไอห มกึ มองผานไปทางเพ่ือน

ใหมกลมุ หนึ่งท่ีนัง่ กันอยตู รงมุมซายของเวทีมนั ถึงกับชะงัก เพราะเคาหนาของเพอ่ื นใหมบ างคนในกลุมนัน้ ไอ
หมกึ พยายามใชส ายตาโฟกัสภาพที่เห็นใหช ัดขน้ึ ...วงหนาขาวๆ ดวงตากลมโบ. ..เอย ...กลมโต ปากนดิ จมกู
หนอย...

“เคยเหน็ ทีไ่ หนนอ...”

นกึ อยูในใจ แลวไอห มึกกช็ ะเงอ รางขึ้นมามองดูใหช ัดๆ
“แมเ อ็งมาตามเรอะวะ...ไอหมกึ ”
ไอป อกถามข้ึนมากวนๆ เมอ่ื เหน็ ไอห มึกทําทา วา จะนงั่ ไมต ิดที่
“ไมใชโวย...เอ็งเหน็ แมคุณคนนนั้ ม๊ัยละ คนทจ่ี มูกอยูสูงกวา ปากนนั่ ไง”
ไอหมึกยอนกลับอยางกวนๆบาง แลวก็พูดตอ
“ไอป อก...กูจําไดแ ลววะ คูปรบั เกาทก่ี ูเคยเจอท่ีหนามจุบไงละเฟย ”
ชะเงอ มองไปทางนน้ั อีกครงั้ เพือ่ สรางความมั่นใจใหกับลกู กะตาทงั้ สองขางของตนเอง
“ใชจริงๆวะ....”
วาแลว ไอห มึกก็พารา งของมนั พุง ตรงไปยงั เพือ่ นใหมก ลุมนน้ั ....
“หวดั ดีฮะ...คุณสมฉุน”
ไดผ ลแฮะ เธอหนั ขวบั มาตามเสียงเรยี กทนั ที
“บา...นองสาวคณุ ซิสมฉนุ ฉันชือ่ นาํ้ หวานนะ...”
ไมเลว ลูกไมห ลอกถามช่อื ผหู ญิงวิธีนย้ี งั คงใชไ ด ไอห มึกนึกกระหย่ิมยิ้มยอ งอยใู นใจ
“ผมช่ือหมกึ นะฮะ เปนเพอื่ นใหมค ณะเศรษฐ ดใี จที่ไดมาเจอคุณน้ําครําอีกครง้ั ”
“นาํ้ หวาน”
เสยี งของเธอชกั จะดังขน้ึ แลว ละซิ วาพลางสะบัดหนาพรืด ทอดสายตาไปอยทู ่ีรายการบนเวทีท่กี ําลงั
ออกรส โดยไมใ ยดีกับนายหมกึ จอมกวนคนนนั้ แมแตนอย ชา งเถอะไปตอปากตอคํากับเขามากเด๋ียวจะไดใ จ...
น้าํ หวานคิดแลวพยายามสะกดอารมณ วูบหน่ึงเหมือนมีใครมาสะกิดหลัง เจา หมึกอีกละซิทา ...
“เมื่อไหรค ุณจะไปผุดไปเกดิ ซะที กวนอยไู ด”
นํา้ หวานตวาดขึ้นอยา งทนไมได หนั กลบั ไปทไี่ หนไดเปนพ่ีปุมปุยรุนพ่คี นดีของนํ้าหวานนเ่ี อง ขา งเจา
หมกึ เดินลิว่ ไปนง่ั อยทู ีเ่ ดิมโนนแลว ฮ่ึม...แสบจรงิ นายหมกึ นี่ อยา ใหถ งึ ทนี าํ้ หวานบางกแ็ ลว กนั จะเผาให
กลายเปนหมึกยางใหได. ..

รักเดยี วในรั้วโดม (3)
เกริ่น - จากตนี สบตนี สตู าสบตา ไปๆมาๆกถ็ ึงตอนทสี่ ามซะแลวซิ คราวน้ไี อหมกึ กับแมนํา้ หวานกย็ งั คงเปน
ประจุไฟฟา ชนดิ เดียวกันอยนู ่ันแหละ รงั แตจะผลกั กันไมถูกกันซะเรอ่ื ย เมอื่ ไหรน อ ...ประจุไฟฟา สองข้วั นจ้ี ะเขา
หากันไดเสียที เฮอ ...เขา เร่อื งดกี วา ...

หลักสูตรปหนง่ึ ของธรรมศาสตรนัน้ นกั ศึกษาใหมท ุกคนจะตอ งเรยี นวิชาพ้นื ฐานเหมือนกนั หมดไมวา จะ
เปนคณะใด สว นใหญจ ะใชต ึกคณะศิลปศาสตรเ ปนท่ีเรียนรวม ดวยเหตุนีเ้ อง นักศกึ ษาใหมจ ึงมีโอกาสทจ่ี ะรจู ัก
กับเพ่ือนปห นงึ่ คนอ่ืนๆไดห ลายคณะ และท่สี ําคญั อกี อยา งหน่ึงของการเรยี นรวมก็คอื ทาํ ใหไอห มึกไดมีโอกาส
เจอกับยายนาํ้ หวานคนนัน้ อีกหลายตอหลายครงั้

เสร็จจากการเขา ฟงคาํ บรรยายวิชาอารยธรรมตะวนั ตกหรือทีเ่ รยี กกันในหมูปห นึ่งวา “ยาํ ตก”

นํา้ หวานกต็ รงด่ิงมาทโ่ี ตะ ประจาํ กลุม ทนั ที ทน่ี นั่ มีโตะ มา นง่ั ต้ังเรียงรายกันอยูร ิมนา้ํ รมรื่นไปดวยตน ไมแ ละลม

เยน็ จากลาํ นาํ้ เจาพระยา น้ําหวานและเพ่ือนๆมักจะมาสงิ สถติ อยูทนี่ น่ั เสมอในยามที่วางเวนจากชั่วโมงเรยี น...

มองไปทโ่ี ตะ เห็นฟก, เขียด, แตงไทย กาํ ลงั นง่ั เสวนากนั อยูกอนแลว บนโตะ มีทั้งสมุดเลคเชอร ตาํ รา

เรียน และทข่ี าดไมไดก ็คอื ถงุ มะมวงดอง ผลไมแชอ ่ิม และของขบเคย้ี วนานาชนดิ ท่ีซ้ือกันมาจากทาพระจันทร...

“เรียนอะไรมาละ...นํ้าหวาน”

ฟก เอย ถามขึ้นมากอน

“ยาํ ตก...เฮอ...เนื้อหาเยอะชะมัด เลคเชอรกนั มือหงกิ เลย”
“ฟก ก็เหมือนกัลล. ...”

ยายฟก เลนเสียงหนอยหน่ึงแลววาตอ

“เพ่ิงจะมนึ มาจาก 108 เมื่อกี้นเี้ อง ฟกละกลุม... ไอเรายิ่งไมค อยจะถกู เทสตกับ
คณิตศาสตรอยแู ลว ดว ย”
“เดีย๋ วเรียนวิชาอะไรตออกี ละนา้ํ หวาน...”

แตงไทยถามขนึ้ มาบา ง

“ไมม แี ลว ละ ... วนั น้ียาํ ตกเปนวิชาสุดทาย”
“วนั ๆ ก็มามหาลยั เขาหอ งบรรยาย จดเลคเชอร เขาหองสมดุ เซง ... เซ็ง”

นา้ํ หวานเปรยขนึ้ มาพรอมกับถอนหายใจเฮือกใหญ

“นา้ํ หวานกย็ งั ดี พีทีไดต ัง้ 142 แนะ ...”

เปนเสียงกระจุงกระจิ๋งจากแตงไทย

“สูเขยี ดไมได. ..เขยี ดไดย กเวนเลยละ ”

ยายเขียดสอดขึ้น พลางหยบิ มะมว งดองใสปาก...เคี้ยวอยางมันในอารมณ

“แตเ ปน ยกเวนประเภทเรยี นท้ังป แตไ มมหี นวยกติ ให กอ 001 ธรรมดา... ธรรมดา”

ยายเขียดขยายความตอ เรียกเสียงหวั เราะจากทกุ คนพรอมๆกัน

“เออ...น้ําหวาน เดีย๋ วน้ีนายหมกึ คนนั้นยงั มาตอแยอยูอกี เรอะเปลา ละ”

แมฟ กเริ่มเปล่ียนเรื่องคยุ

แลว...” “ทุกคร้ังท่ีมโี อกาสเชียวละ...น้ําหวานนะเซ็งความประพฤตอิ ีตาคนนี้เต็มที

กอ นท่ีน้ําหวานจะสาธยายถงึ ความประพฤติของนายหมึกใหเพื่อนๆไดฟง กันตอ ตาเจากรรมกเ็ หลือบไป

เห็นหนา เขมๆของนายหมกึ โผลมาแตไกล ทําทาวาจะตรงมาทีโ่ ตะน่ซี ะดว ยซี เขา มา...เถอะ...นายหมกึ เดย๋ี ว

แมจะเผาใหเสยี ชาตเิ กิดไปเลย…นาํ้ หวานฮม่ึ ฮั่มอยูในใจ....

“หวัดดีครับ...คณุ นา้ํ หวาน บังเอิญผมผา นมาทางน้ีกเ็ ลยแวะเขา มาเยี่ยม”

“นัง่ กอนซหิ มึก จะไดร จู ักเพ่ือนๆกนั หนอย....”

ไอห มึกน่ังลงอยางวางา ย รสู ึกแปลกใจข้ึนมาตะหงิดๆ เอ...วันนที้ ําไมเธอพูดดีดวยวะ...

จะมาไมไ หนอีกหนอ...แมนํา้ หวานคนนี.้ ..

แลวนํ้าหวานก็เริ่มตนดวยเสียงเรียบ ๆ

“เออ...ฟก เขยี ด แลวก็แตงไทย รูจกั กับนายหมึกเสยี ซิ เพ่ือนนาํ้ หวานคนท่ีเคย

เลา ใหฟ งไงวา หนาตาเหมือนไอดกิ๊ กท้ี บ่ี านฉนั ยังกะพันธเุ ดียวกัน...”

ไดผล...เรยี กเสยี งหัวเราะคิกคักจากแมส มัครพรรคพวกครนื ใหญ นํ้าหวานยังไมยอมรา

ขอ...

“แลว นายหมกึ คนนีก้ ย็ งั มพี รนรกที่ไมม ใี ครเหมือนอีกอยางนงึ ก็คอื เหา และกดั
ไดโ ดยไมเ กยี่ งเวลาและสถานท.่ี ..”

เหน็บเขา นั่น...ไอหมึกตสี ีหนาเดอ ดา เรม่ิ รูแลว วาตนเองกาํ ลังจะกลายเปน ผัดเผด็ ปลาหมึกในอกี ไมกี่

วินาทีขางหนา ไมทันที่มนั จะคดิ อะไรออกมาโตตอบ...

“หมึก...ฉันเห็นสีผิวคุณแลว สงสยั วา คณุ จะตกฟากในคนื เดือนมืดนะเนยี่ ...”
เสรจ็ ละซิ ยายเขียดเขา มาชว ยหนนุ อีกแรง
“ฉันวา ถาคณุ ตกลงไปในทอ นาํ้ คราํ ของ กทม. แลวละกอ ...คงตอ งใชไฟฉายสอง
หาถึงจะเจอ เพราะวา สีของคณุ นะมนั กลืนกับนาํ้ คราํ ในทอ สนิทเชียว...”
แตงไทยกไ็ มใชย อย วาเขานั่น...นํ้าหวานนกึ ขอบคุณเพ่ือนๆในความรว มมือ ขา งไอหมกึ ยงั คงเงยี บ

หนา เขม ๆดจู ืดลงไปถนดั ตา ยังทําอะไรไมถกู เฮอ... ก็แมเ ลนรุมหมึกกันจนตั้งตวั ไมติดเลยนห่ี วา น้ําหวานนะ

ยายน้าํ หวาน นาจะเรยี กวา นํ้ากรดมากกวา แสบพิลึก...

“ถึงจะดาํ กเ็ ปน ดําประเภท ดาํ แตนอกในแผว ผองเนอื้ นพคุณ”
ไอหมึกทซู ี้ ออกกําปน เทา ที่มันจะคดิ ไดใ นตอนน้ัน
“ทุเรศ...หยั่งคณุ มันตองเรยี กวา ดําแตนอกในกระจอกยิ่งกวานี้ นะคุณ...”
นาํ้ หวานก็หัวไวไมใ ชเลน

“กลุมคณุ นน่ี าจะตัง้ ข้ึนมาเปนชุมนมุ มีความสามารถกนั ทง้ั นน้ั น.ี่ ..”
ไอหมึกโพลงข้นึ มาลอยๆชนิดท่ีไมมีใครเขา ใจ
“ชมุ นุมอะไร...”
“ชุมนมุ ปากตลาดและผรสุ วาทวาทไี งละ”
ไอห มึกเฉลยใหฟง อยางไมยอมทิ้งลาย
“เอาเถอะ...มาพดู กนั ดๆี ก็ได ท่ีแซวๆกันมาก็กองทิ้งไวต รงนี้แหละ เออ...
นํา้ หวาน พรุง น้ตี อนเทย่ี งผมมีธุระจะคุยดวยทลี่ านโพธ์ินะ ”
ไอหมึกรบี ตดั บท แลว ผลุนผลันตรงไปท่ีรา นขายนํา้ ซ่งึ อยูใกลๆ กลับมาพรอมดวยนาํ้ เขียวน้าํ แดงสอง

แกว ...
“ผมรวู าพวกเราคงหิวนาํ้ กันแลว ...”
พูดดวยนา้ํ เสยี งจรงิ จัง แลววางถวยน้าํ ลงบนโตะ แปลกแฮะ...นึกไมถึงเลยวาเจา คนกะลอ นพรรคนจ้ี ะ

รูจ ักเทคแครคนเปน ดว ย น้ําหวานคิดขน้ึ มาดว ยความงงงนั ...

“พรงุ นเี้ จอกันนะ ...”
วา แลว ไอหมึกกผ็ ละออกไป ปลอยใหน า้ํ หวานและเพื่อนๆแปลกใจในพฤติกรรมประการหลงั สดุ ของมนั

เอ...หรือเคาจะยอมแพเ ราซะแลว มั้ง ไมม ีวนั หรอกคนกะลอนอยา งนายหมึกนะเหรอทจ่ี ะยอมแพใครงายๆ....

ในเย็นวนั นั้นเอง นํา้ หวานก็ไดรบั คาํ ตอบในสิ่งท่ตี นกาํ ลงั สงสัยอยู แมคารา นขายนํ้าเดินตรงมาท่โี ตะ
“ขอเกบ็ เงนิ คานํา้ ดวยจะหนู....”
“อา ว...ตอนท่ีเพอื่ นเคามาซื้อยงั ไมไดจ า ยอกี เหรอ...”
“ยังจะ ... เคาบอกใหปาคอ ยมาเกบ็ เงนิ ท่โี ตะนี้”
นกึ แลวเชียวนายหมกึ นี่...ไมยอมแพใครงายๆ คือขอสรุปในใจของน้ําหวาน....

เทย่ี งแลว ....นกึ ขน้ึ มาไดวานายหมึกคนน้ันนัดไว ใจหนง่ึ ก็อยากจะไปเจอ เผอื่ ทเี คา อาจจะมีธุระ
กไ็ ด แตอกี ใจหน่ึงก็ปฏเิ สธ เคาคงจะพูดเลนๆมงั้ จะไปจริงจงั อะไรมากกะคนพรรคนั้น ในความคิดของ
น้าํ หวานเกดิ ความรสู ึกสองอยางขดั แยงกันมาตลอดทางตง้ั แตต ึกศลิ ปจนลงมาถึงลานโพธ์ิ...

เห็นแลวไง...ยนื หนาเขม อยตู รงนนั้ เอง ดทู าทางเครงขรมึ เอาการ เออ...นายหมึกน่ถี า วางตวั ดีๆกน็ าดู
อยูห รอก เอ...นึกไมออกจรงิ ๆวาเคา จะมีธรุ ะอะไรกับเรา หรือวา จะเปน เรื่อง...ไมเอานา น้ําหวานอยาคิดมาก...

“เรยี นวชิ าอะไรมาเหรอน้าํ หวาน...”
นํ้าเสยี งเรียบจรงิ จังจนนา ประหลาดใจ
“ยาํ ไทย...มีธรุ ะอะไร เร็วหนอยนะเดยี๋ วตองเขาเรียนตอ อกี ...”
เสียงน้ําหวานพลอยออ นลงไปดว ย
“เออ...ผมมีบางอยางจะบอกกบั น้าํ หวาน”
เอาละซิ พูดเปน นยั ๆ ชวนใหค ดิ มากไปได
“คณุ มีอะไรจะบอกนํา้ หวาน....”
เสยี งเริ่มสั่น นํ้าหวานหนอน้าํ หวานชักไมแ นใ จตัวเองเขาแลวซิ วงหนา ขาวๆ เร่ิมเปลี่ยนเปนสีแดงดวย
เลอื ดฝาดท่ีฉดี แรง...หรือเคา จะมาบอกเราเรื่อง...คดิ มากไปอีกแลว น้าํ หวาน
“ผมจะมาบอกคณุ เรอ่ื ง...เออ...เรอ่ื งจะขอยืมเลคเชอรยําไทยของน้ําหวานไปซีรอกซซะหนอย เพราะ
โดดไปหลายชว่ั โมง”
“น่.ี ..เอาไปแลว อยา ลมื เอามาคนื ดวยละ ”
เสยี งแข็งขึ้นมาอยางไมม ีปม ีขลุย คนอะไร...จะยมื เลคเชอรไปซีรอกซหนอยเดยี ว ทาํ เปนลลี าอยูได
เฮอ...กลมุ โวย...

รักเดียวในรว้ั โดม (4)
เกริน่ - มาถึงตอนนที้ ง้ั ไอห มึกและน้าํ หวานตางก็มีความเปน ลกู แมโดมมากข้นึ ทกุ ที มีเหตุผลและเปนผูใหญข ้นึ
จากไรเ ดียงสามาเปนลนเดียงสา เราเรมิ่ ตนดว ยตนี สบตีน ตาสบตา และวาจาสบวาจาแลว จะลงเอยวา อยา งไร
ดเี อย ...

ตน ฤดฝุ น...หางนกยูงยังคงแดงสะพรง่ั ทั่วท้ังตน เหลืองดอกคูนกม็ ีใหเ ห็นบา งแมบางตา ลมเยน็ จากลาํ
นา้ํ เจาพระยายงั โชยพัดชวนรืน่ รมย ลวนแตเปน ภาพแหงความงดงาม สดใส เชนเดียวกับผูคนในวัยหนมุ สาว...

งานรับเพ่ือนใหมไดผ านพน ไปแลว ทามกลางบรรยากาศอันอบอนุ แหงความเปนพีน่ องที่ตงั้ อยูบนความ
เสมอภาคซ่งึ กนั และกนั ณ ธรรมศาสตรแหงนี้...ลกู แมโ ดมทุกคนไดรอยดวงใจแหงเราทกุ ดวงรวมกนั เปน หนึ่ง
เดียว ไมวา จะเปนลูกโดมใหมท ีเ่ พิ่งจะกาวมา หรือจะเปนลกู โดมชรารุนเกาเกากึ๊กสักเพียงใดกต็ าม...ทุกคนคือ
ลูกแมโ ดมเดียวกัน...และพรอมๆไปกบั การผานพน ของงานรบั เพอ่ื นใหมก ็คือการปรบั ตัวใหเขากบั สงิ่ ใหมๆ รอบตัว
ของเพื่อนใหมแตล ะคน ไมวาจะเปน ระบบการเรยี นหรือกระทั่งวถิ ชี ีวิตใหมใตรมเงาโดมแหง นี้ ท้ังไอห มึกและ
นํา้ หวานก็อยใู นชว งเวลาแหงการปรบั ตวั นเ้ี ชน เดียวกบั เพื่อนใหมค นอื่นๆ...

วันน้ี...น้ําหวานไปถงึ มหาวิทยาลยั ตั้งแตเ ชา และทันทีท่ีไปถงึ โตะซง่ึ เคยนง่ั กันอยเู ปน ประจํา นํ้าหวานก็
ตอ งแปลกใจไปกับดอกไมชอใหญท วี่ างอยูบนโตะ ใครหนอ... นึกพิเรน เอาชอดอกไมมามอบใหก ันต้งั แตเ ชา...
นา้ํ หวานนกึ สงสยั แลวหยิบดอกไมชอ นน้ั ขึ้นมาดูอยางพนิ ิจพิเคราะห เปนชอดอกไมท ่ีแปลกท่สี ดุ เทาที่นํ้าหวาน
เคยเห็นมา เพราะแทนทีจ่ ะเปนกหุ ลาบสีแดงสดหรอื ดอกกลว ยไม กลับเปน ชอดอกไมท ป่ี ระกอบข้ึนดว ยสแี ดง
สะดุดตาของหางนกยงู และมเี หลืองสดของดอกคนู แซมสลับ มีแผน กระดาษช้นิ เล็กๆผูกตดิ อยูกบั ชอ ดอกไม มี
ลายมือหวัดๆเขียนไววา...

“เหลืองของเราคอื ธรรมประจาํ จิต แดงของเราคอื โลหิตอทุ ิศให”
สาํ หรับนํา้ หวานและเพือ่ นๆ เนอื่ งในวนั สถาปนามหาวทิ ยาลัย...
27 มิถนุ ายน....
“หมึก”
ป.ล. – เทีย่ งน้ี...ขอพบนํา้ หวานทภ่ี ัตตาคารริมน้ําดวยนะ เจอกนั กอนทลี่ านโพธิ์...

นา้ํ หวานจงึ ไปถงึ บางออในทันทีทเ่ี ห็นชือ่ สั้นๆในตอนทาย นึกวา จะเปน มือมืดทไี่ หน ที่แทก เ็ ปน คนมดื
นามหมึกน่เี อง... แผลงพลิ กึ แตเ พราะเจา ป.ล.หรอื ประโยคเลนิ เลอในบรรทดั ลา งสดุ นี่สิ... ที่ทาํ ใหน ํา้ หวานตอง
คิดหนักวาจะตัดสนิ ใจอยางไรด.ี .. มองไปทช่ี อดอกไมอกี ครงั้ หน่ึง อดไมไดท่ีจะนึกชม... ชางคิดไมเ ลวนะ มี
ความหมายดีดวยซ.ิ ..

บายแก ๆ ...

นํา้ หวานเพ่งิ เขาใจเดยี๋ วนนั้ เองวา ภัตตาคารริมนํ้าที่ไอห มกึ เขยี นถงึ อยา งหรูหราน้นั แทจ รงิ ก็คือ

รา นอาหารธรรมดาๆแถวทา พระจนั ทรน เี่ อง เสียงอึกทึกจากเครื่องยนตเรอื ความพลกุ พลานของผูคนท่มี าขึ้นลง

เรอื ที่ทา เสียงระลอกน้าํ ซัดกระหน่ําฝง ดงั โครมคราม ผักตบและมูลฝอยลอยมาติดฝง เปนแพ กไ็ มเลวนกั หรอก

สาํ หรบั บรรยากาศแบบน.้ี ..ลูกทงุ ดีเหมือนกนั

“หมึก...ขอบใจมากนะท่ีอุตสาหเ อาชอ ดอกไมไปวางใหท ่โี ตะ ตั้งแตเชา”
นํา้ หวานเรม่ิ ตนขน้ึ ดวยนํ้าเสียงเอาจริงเอาจงั

“ผมมันนกึ สนุกบวกกับความโมแรงตกิ หนอยๆ ก็เลยเที่ยวปน เก็บดอกไมเ อา
เทา ท่ีจะหาไดในรอบรั้วโดมน่ีแหละ...มคี วามหมายดดี วย”

ไอหมึกตอบเรียบๆ แตก็ยังไมว ายท่ีสอ แววขีเ้ ลนตามนิสยั ดงั้ เดมิ

“น้ําหวานอยากจะคุยกบั หมึกใหเปนเรื่องเปน ราวซะที”
“กท็ ี่เรากําลงั คยุ กันอยกู ็เปนเร่อื งเปน ราวดีแลว นี่ฮะ...”
“นํ้าหวานอยากจะคุยกับหมึกเรือ่ ง...” นํ้าหวานทิง้ ชวงนดิ หนงึ่ เหมอื นจะหยดุ คิดแลวพดู ตอ ... “เรอื่ ง
ความรักนะหมึก…”
ทันทีที่ไดย นิ วลสี ุดทาย ความรสู กึ ของไอหมึกถึงกับสะดดุ กึก ใจเริ่มสัน่ หววิ คลา ยเปนลม เพราะมัน

เปน เรอ่ื งที่จี้ถกู หวั ใจจนเจ็บแปลบ

“น้ําหวานคดิ วา...ความรักของคนหนุมสาวเรานัน้ ควรจะเริ่มตนกนั ดวยความมี
เหตุผล เสมอภาคและใหเกยี รติแกกนั และกนั …”

วงหนา ขาวๆยังคงราบเรียบเหมอื นจะเก็บความรสู กึ เอาไวภายใน

“น้ําหวา นไมเ หน็ ดว ยและไมเ ชือ่ ดวยวา ... คนเราไดส บตากนั เปร้ยี งหนง่ึ แลว
ความรกั มันจะระเบิดเปร้ียงตามมาดวย ความรกั แบบนี้มันนาจะอยใู นนยิ ายนํ้าเนา มากกวาทจี่ ะ
มาเปน ความรักในชวี ิตจริงของคนหนุมสาวเชนพวกเราในทกุ วนั น.้ี ..”

“...น้าํ หวานอยากจะใหหมึกมองเพ่ือนผหู ญิงดวยความรูสกึ ท่ีดกี วานี้ แทนทจ่ี ะ
มองเพื่อนผหู ญิงวามไี วส ําหรับรองรบั ความสนุกปากแคน ้ันเอง....”

ไอหมึกนิง่ ฟงอยางตงั้ ใจ เสมือนหน่งึ นักศกึ ษาท่ีกําลงั นงั่ ฟงคําบรรยายจากอาจารยใ นยามทใี่ กลจะสอบ

และยังคงไมมถี อยคําใดหลดุ ออกมาจากปากของไอห มึกในตอนน้นั

“ทกุ วันน้ี...ผหู ญงิ กค็ อื คนเหมอื นกนั ที่หมึกไมควรจะมองดว ยสายตาที่ดหู มนิ่ ดูแคลน
ผูห ญงิ มีคณุ คามากไปกวา การเปนดอกไมรมิ ทางนะหมึก...”

เงยี บ...ควิ้ เขมคูน ัน้ ขมวดเขาหากันอยา งใชความคิด ฟงอยางตัง้ ใจและเอาจริงเอาจัง...เออ

นะ...นายคนน้ถี ึงบทดีกด็ ีจนนาคุยดวยอยูห รอก วา งายซะจรงิ เชยี ว...แลว นา้ํ หวานก็รา ยยาวตอ ...

“ชวี ิตคนเราน้นั มคี ณุ คานะหมึก ยิ่งเปนชวงท่อี ยูในวนั หนุม สาวดว ยแลว เราไมน าจะปลอยใหมัน
ผา นเลยไปอยา งไมมีความหมาย...เรานาจะมีอะไรท่ีมากไปกวา เรยี น, เท่ียว
แลวก็เฮฮากันไปวันๆ”

“ท่นี า้ํ หวานพูดมา ผมคดิ วา มนั เปนเร่อื งที่นาคดิ และแปลกใหมส าํ หรับผมไมน อย บางอยางท่ี
นํา้ หวานเห็นวา ไมถ ูกไมค วร ผมก็ตองแกไ ขปรับปรงุ บางคร้งั อาจตองขอเวลา
บา ง...”

ไอหมึกเพิง่ หลดุ คําพดู ออกมาไดเปน ประโยคแรก สีหนาเครง ขรมึ ผดิ ไปจากเจา หมึกจอมกวนท่ีนํ้าหวาน
เคยรจู กั

“หมึก...นา้ํ หวานยังมอี ีกเรอื่ งหน่ึงที่จะบอกใหหมกึ รูไวด วย...”
ถงึ แมวา การคุยกันในวันนีจ้ ะเปนเรอื่ งทหี่ นักขมองไปซกั หนอย แตไ อหมึกก็รสู ึกดีใจไมน อ ยทีน่ ้ําหวานเรียกช่อื
หมกึ ไดอยา งสนิทปากกวา ทเ่ี คยเปน มา

“ผมยนิ ดีท่จี ะรับฟงทุกเรื่องท่นี าํ หวานตอ งการจะแนะนาํ ...”
“แตเร่อื งน้ไี มใชเ ร่ืองทนี่ ํา้ หวานจะแนะนาํ อกี ตอไปแลว ”
ไอหมึกชกั ตน่ื เตนข้นึ มาหนอยๆแลว แตย ังเดาเรื่องไมออก
“คอื ยงั นี้นะหมกึ ...นํ้าหวานอยากจะบอกใหค ณุ รไู วว า...ชะงกั ไปครหู นง่ึ เหมอื นดังจะ
แกลงใหไอหมึกหัวใจวายตายดว ยความตน่ื เตน...คอื วาเออ...นํา้ หวาน...มีแฟนแลว...”
“ฮา...”
ไอหมึกอุทานเสยี งสนั่ ทนั ทีทไ่ี ดยินประโยคเซอไพรสจ ากปากของนํ้าหวาน ใจมนั หายวบู รูสกึ เจบ็ แปลบ
เหมอื นมีใครเอาสากมาตาํ หวั ใจ พยายามใหกําลังใจตัวเอง ยงั นา หมึก...เอง็ ยงั มีหวงั ...เคาแกลง ลองใจเอ็งเลน
มง้ั ...สะกดความรูสึกไวแ ลว แข็งใจฟง ตอ...
“แฟนน้ําหวานเคา เปนหนมุ ใหญวัยกลางคนแลว ละหมึก ๔๕ ป เหน็ จะไดมง้ั
น้ําหวานชอบเคาเพราะเคาเปน คนทม่ี เี หตุผล...”
โธ...แลว คนอยางหมึไมมีเหตุผลเลยเหรอนี่ ไอหมึกตัดพออยใู นใจ
“....นอกจากมเี หตุมผี ลแลว เคายงั รกั ในความเปนธรรมและรกั ประชาชน...”
มาถงึ ตอนนี้ไอห มึกเร่มิ จะเดาเรอ่ื งออกแลว แตกย็ งั ไมแนใจตวั เองวา มันจะเดาถูก
“แฟนนํา้ หวานชือ่ ธรรมศาสตรไงละ...”
เมื่อนํา้ หวานพูดประโยคน้จี บลง ทงั้ สองก็หัวเราะขนึ้ มาพรอมๆกนั ....

แสงแดดทีเ่ คยแผดจา ในยามกลางวันเร่ิมออนตัวลงทุกที ความมดื เริม่ เดินทางเขา มา
แทนทีค่ วามสวา งอยา งชา ๆ กาลเวลายังคงทาํ หนาทีข่ องมันอยางซื่อสัตย ยอดโดมยังคงโดดเดน
ตดั กบั ผนื ฟา แลดูทรนง...เสยี งเรอื โยง, เรอื ยนตแ ละเรือขา มฟากกระหม่ึ ดังมาเปนระยะๆ
นักศึกษาสวนใหญเริ่มทยอยกันกลบั บาน...ไอห มกึ นั่งอยคู นเดียวท่มี าน่งั รมิ นา้ํ เบ้ืองหนา
มองเห็นลาํ นาํ้ เจา พระยารินไหลอยา งออยอ่ิงเหมือนเชนเคย ปลอยความคดิ ไปกับการนึกถึง

หลายสิ่งหลายอยางทีผ่ านมาในชวี ิต นับแตก า วเขา มาเปน ลูกแมโ ดม...นกึ ถึงนํ้าหวานและสง่ิ ท่ี
เธอพดู ใหฟงเม่ือบา ยนี้...ความรักที่เริ่มตนอยางมเี หตุมีผล...คุณคาของผูห ญงิ ...คุณคา แหง
ชวี ติ ลวนแตเ ปน คําถามที่ทา ทายใหไ อห มึกแสวงหาคาํ ตอบ ทงั้ ยงั เปนส่ิงท่แี ปลกใหมท ี่เพ่ิงแผว
พานเขา มาในมโนสาํ นกึ ของชวี ิตในวยั น้ีของไอห มึก…

ทค่ี ่ันหนงั สือแผนเล็กๆท่ีทาํ ดว ยกระดาษแข็งสแี ดงสด ซงึ่ นํา้ หวานใหมาในวนั น้ี ยังคงเสยี บอยกู บั สมุด ไอ
หมกึ ดึงมันออกมาดูอยา งพิจารณา มลี ายมือตวั เลก็ ๆอา นงายเขยี นไวว า

“ฉันรักธรรมศาสตรเ พราะธรรมศาสตรส อนใหฉันรักประชาชน”
ใหห มึกเน่ืองในวนั สถาปนา...
27 มถิ นุ ายน...
“นํ้าหวาน”

ไอหมึกอานขอความนัน้ อยหู ลายเที่ยว เหมอื นดงั จะใหมันซึมซาบเขาไปเปนอนั หนง่ึ อนั เดียวกับจิตใจ สง
ยิ้มใหก ับตวั เองอยางเงยี บๆ ในยามนถี้ าใจไอห มกึ มันพดู ได ใจอยากจะพูดออกมาวา ....

“ขอบใจนาํ้ หวาน...เพื่อนหญิงคนแรกทก่ี ระตนุ เตอื นใหไอห มกึ รกั แมโดม เพราะแมโดมสอนใหล ูกๆ
ทกุ คนรกั ประชาชน...”

รักเดียวในรั้วโดม (5)
ปจฉิมลขิ ิต - ผูเ ขียนไมมีโอกาสท่จี ะซอกแซกเร่ืองราวของหนมุ สาวคูน ม้ี าซบุ ซบิ ใหเปนท่ีสนุกปากแกผูอานอีก
ตอ ไป เน่ืองจากวา กาลเวลาไดบ บี บังคับใหผเู ขียนตองผละจากออมอกแมโ ดม ไปเผชญิ ชีวติ ในโลกกวา งนอกร้ัว
มหาวทิ ยาลยั แตอยางไรก็ตามไดม ลี ูกแมโดมรุน หลงั ยงั อตุ สา หค าบขาวมาบอกกบั ผเู ขียนวา ...

ในกาลตอ มา เทอมปลายของปเดียวนั้นเองท้ังไอหมึกและแมนํา้ คูกรณีตางกต็ ัดสินใจท่ีจะแสวงหา
ความหมายแหง ชวี ิตมหาวิทยาลัยไปกับกจิ กรรมนักศึกษา ขา งไอห มึกน้นั ก็กาํ ลงั ฟต ซอมลบั ฝป ากอยูเปน การใหญ
เพอื่ ลงสมัครรบั เลอื กตั้งเปน สมาชิกสภานักศึกษา สว นน้ําหวาน...เธอกไ็ มน อยหนา กา วขึ้นมาเปน กรรมการ
องคการนกั ศกึ ษาชดุ ใหม และดูเหมอื นวา ทง้ั ไอหมึกและน้ําหวานตา งกม็ ีความเขา อกเขาใจซึง่ กนั และกนั มากขึน้
ทกุ ท.ี ...

...ทุกวนั นี้ ถามเี พ่ือนฝูงคนใดกระเซา ไอห มึกข้ึนมาวา
“เฮย ...ไอหมึก เดยี๋ วนเ้ี อง็ รกั ใครมากทีส่ ดุ ในธรรมศาสตรว ะ...”
ไอห มึกจะย้ิมยงิ ฟน ขาว กอ นท่จี ะตอบอยา งหนกั แนน และมัน่ คง
“รกั แมโดมซโิ วย ...”
โดยมีแมน ํ้าหวานตวั ดียนื ย้ิมอยูเคยี งขาง....

สุภักษา
ตน ฤดฝู น 2523

พมิ พครง้ั แรก : “บันทึกหนาใหม” หนังสอื รับเพื่อนใหม
มหาวทิ ยาลยั ธรรมศาสตร ป 2523

ฝายสาราณยี กร องคก ารนักศึกษามหาวิทยาลยั ธรรมศาสตร



คนื นไี้ มมเี พลงแคน

1...

เสรจ็ จากกินขา วม้ือแลงแลว พอ กอ็ อกนั่งดูดยารสฉนุ พน ควนั อยคู นเดียวเงยี บๆที่แครไ มห นา บา น
เทียนก็ตามออกมานั่งอยูขางๆพอดว ย แมจ ดั ขา วของดงั กกุ กกั มาจากในบา น หนา นี้ตะวันยังไมท นั จะชงิ พลบ
ฟาก็ดูจะมดื สนิทไปหมดแลว พอตกค่าํ ลมหนาวก็เริ่มเขา มาแทนทีค่ วามแหง แลง ระอุอาวในยามกลางวัน เทียน
นัง่ กอดอกหอตวั อยูใกลพอ วันน้เี หมือนมีอะไรมาทาํ ใหเ ขาอยากอยูใ กลพอมากเปนพเิ ศษ พอพอ ดดู ยาหมดมวน
เทยี นก็เอย ขน้ึ

"พอ...ขอยอยากสิฟงพอเปา แคน"
"เอาดี้...ไปเอาแคนมาใหพอ เดย๋ี วสเิ ปาใหฟ ง "
พอรบั คาํ อยา งงา ยๆ เทยี นตรงเขา ไปในบา น แคนคูชพี ของพอตวั น้ันพิงอยูขา งเสาบาน มนั เปนแคน
ขนาดใหญแ ลดเู กา ครํา่ ครา ผิวไมของตัวแคนเปน มันเลือ่ มเพราะถกู จบั ตองอยูบอ ยๆ เทียนเองจาํ ไมไดวา มนั อยู
กบั พอมานานเทา ใด นบั แตเ ขาจาํ ความไดพ อก็มีแคนตวั นี้อยูแลว
พอกระชบั แคนไวในมือม่ัน แลวเรม่ิ เอาปากจอตรงเตาแคน เปา ลมเขา ออกเปนจังหวะ พรอมๆกบั น้ิวมือท้งั สอง
ขา งกเ็ ร่ิมระรกิ พลวิ้ ไปมาบนลูกแคนแตล ะลูก เพลงแคนดังข้นึ อยา งมจี งั หวะจะโคนดว ยฝม อื ของพอ พรุง น้ีเขา
คงไมไดฟงเพลงแคนทีพ่ อเปาอีกแลว เพราะพอตองไปกรงุ เทพฯ และคงตองไปอยูที่นั่นนานทเี ดียว เทยี นเคย
ไดย นิ พอบอกกับลุงบุญทนั วา จะเขาไปหางานทําท่กี รงุ เทพฯหลงั จากเกีย่ วขา วเสรจ็ แลว เพราะทนอดอยทู ีน่ ่ีไม
ไหว นาปน ก้ี แ็ ลง เหมือนปก อนๆ หน้ีสนิ ก็มากข้นึ ทกุ ที เทียนไมร ูจ ักหรอกวา ไอกรุงเทพฯทพี่ อจะไปพรุงนีน้ น้ั มนั
อยูทไ่ี หน ไกลจากบานเรานสี้ ักเพยี งใด เขาไดแตนึกเอาตามประสาเด็กท่ีเรยี นจบแคช น้ั ป.สว่ี ากรงุ เทพฯมันคงดี
หรอกนะ เพราะเหน็ ใครตอใครในหมบู า นกพ็ ากนั เขา กรุงเทพฯ กนั ไปหลายแลว อีคําหลา ลูกสาวปาเพญ็ อบี ญุ
ศรหี ลานลงุ บุญทัน พ่ีทองดลี ูกชายพอใหญอ ่ิม และอกี หลายๆคน บางกว็ า ไปทาํ งานในโรงงานทกี่ รงุ เทพฯ วนั ดี
คืนดีพวกนี้ก็กลับมาเยย่ี มบา นพรอมดว ยเส้อื ผา สสี วยๆ แตไมค อยเหน็ ใครไดก ลับมาบอยนักหรอก

เสียงแคนของพอเร่ิมจากลายชา เนบิ นาบ แลว คอ ยๆเปล่ยี นจังหวะเปนลายที่เร็วขึ้น กระชั้นขนึ้ ทกุ ที ลม
หายใจพอสะทานไปตามจังหวะเพลงแคน นิว้ แตละน้ิวกส็ ะบดั ไหวไปบนลกู แคนแตล ะลกู อยา งคลองแคลว เทียน
เพง มองน้ิวของพอในยามท่ีมันสั่นไหวไปบนลกู แคนอยา งใจจดใจจอ เขาอยากเปาแคนเปน เหมอื นพอ แตจ น
แลวจนรอดกไ็ มไ ดหัดเปา แคนจากพอสกั ที ดเู หมือนวา วนั เวลาของพอตองหมดไปกับการทํางานหาเลยี้ ง
ครอบครวั ไปเสยี ท้ังหมด เถอะ...ไวใหเขาโตเปนผใู หญอ ีกสักหนอ ยคงไดห ัดเปา แคนหรอกนะ เทียนนึกอยใู นใจ
อดไมไ ดทจี่ ะมองดูพอดว ยความชืน่ ชม มือของพอใหญ หยาบหนา ทํางานไดทกุ อยา ง หนานาพอ กก็ ุมคนั ไถไวใน
มือมั่น กดครดู ไปบนผนื ดนิ ครั้งแลวคร้ังเลาจนเหงื่อไหลทว มตัว หนาแลง พอกถ็ ือขวานเขาไปตดั ไมใ นดงเพื่อเอา
มาเผาถาน ในยามนี้พอกใ็ ชฝามือหยาบๆทัง้ สองขางน้ีแหละ เปาแคนขับกลอมใหบา นเราคลายจากความเงยี บ
เหงาลงไปไดบาง ฝมือการเปาแคนของพอเปนท่ีรกู นั ท่ัวไปในหมบู าน พอจะไปหัดมาจากไหนเทียนกไ็ มร ู

เพราะพอไมเ คยเลาใหฟง เขายงั จาํ ไดด ีวางานบุญบอ งไฟแลงท่แี ลว พอกเ็ ปนคนเปาแคนนาํ อยูหนา ขบวนแห
บองไฟ เท่ยี วน้ันเทียนเดนิ ตามพออยา งไมย อมใหคลาดสายตาเลยทเี ดียว

ดกึ มากแลว ขา งนอกเหลือแตเพียงเทียนกบั พอนั่งอยดู วยกันสองคนเทานน้ั แมดบั ตะเกียงเขานอนไป
นานแลว ไฟตะเกยี งทวี่ างอยูบนแครไมไ ผห รี่แสงลงเต็มทเี พราะนาํ้ มนั ใกลจ ะหมด ลมหนาวยงั คงพดั โชยมาเปน
ระยะ มนั หนาวเหน็บกวาตอนหัวค่าํ เสียอีก พอหยดุ เปา แคนแลว วางมันพาดไวบ นตกั เร่ิมมวนใบยาสบู อีกครั้ง
หน่งึ ควนั โขมงจากใบยากลน่ิ ฉุนเหมอื นจะชว ยใหพ อคลายความเหน็บหนาวจากสายลมท่ีโชยพดั ไปไดบา ง

"นอนซะ...เทยี น มื้ออนื้ ก็ตองลกุ ข้ึนแตเ ชา"
เทียนเขา ไปในบา นอยา งวา งา ย ในขณะท่ีลมตัวลงนอน เด็กนอยมีความรสู ึกวาคนื น้ีความหนาวยะ
เยือกมันจบั ถึงกระดูกยง่ิ กวา คืนใดๆที่ผา นมา...

2...

"หางานไดกเ็ ฮ็ดงานจักพัก สิไดเงนิ เปนกอบเปนกํามาไถน า"
พอบอกกบั แมและใครตอใครวา อยา งนนั้ เร่อื งนี้พอ คิดอยูนานเหมือนกันจงึ จะตัดสนิ ใจ พอเก่ียวขา ว
เสร็จเรียบรอ ยแลว พอกแ็ บงขา วสวนหน่ึงไปใชหน้ีใหเ ถาแกฮ งในตลาด อีกสวนหนึง่ กเ็ หลอื ไวก ินในบาน พอ ไป
กเู งนิ เถาแกฮงมาหลายปแลว ยังใชห น้ีไมห มดสักที บางปแ ลงหนกั จนไมไดข าวเลย ก็ตองกูเ งินเพม่ิ อกี พอบน
อยบู อ ยๆวา กลวั ผืนนายสี่ บิ กวาไรท ีเ่ อาไปจาํ นองไวจ ะหลดุ มือไปงายๆ พอจงึ ตัดสนิ ใจไปหางานทาํ ในกรุงเทพฯ
วนั นี้พอออกไปต้ังแตเชา มดื เอาแคนคชู ีวิตตวั นน้ั ไปดวย
"ยามท่คี ดิ ฮอดบาน พอสิไดเปาแคนฝากลมฝากฟามาฮอดบา น"
พอ หันมาบอกกับเทยี น แมยืนรอ งไหทําตาปรบิ ๆ เทียนไดแตพ ยักหนาหงกึ ๆเหมือนไมมีอะไรจะพดู กับ
พอ เดก็ นอยใจหายวาบจนตองขมความรสู กึ ไว
พอออกจากบานไปไดสักครู เทียนก็ไปทาํ งานรบั จางขดุ มันในไรของเถา แกเ หมือนอยางทเี่ คยเปนมา
ปกตแิ ลวเขาจะออกไปขุดมันรับจา งพรอมกับเพื่อนวัยเดยี วกันในหมูบา นทุกเชา คาแรงนั้นเถาแกจ ะจายใหเ ปน
วันๆ วนั ละสบิ บาทสาํ หรบั เด็กวัยขนาดเทียน คนหนุมคนสาวทีโ่ ตไปกวาน้ันอยางพสี่ มพร, พบ่ี ุญครองก็ไดวนั ละ
ย่สี บิ บาท เขาไมร ูเหมอื นกนั วาทาํ ไมถึงไดค า แรงนอยกวาคนอน่ื ตัง้ ครึ่งหนึ่งทั้งๆท่เี ขาก็ขดุ มนั ไดไมน อยไปกวา
หนุม ใหญเทา ใดนกั แตนั่นแหละ...สิบบาทก็มคี วามหมายสําหรับเทยี นไมน อย เขาเคยคิดจะเกบ็ เงินน้ีไวส ักกอน
หนึ่งเอาไปซอ้ื เส้ือยืดสสี วยๆ หรอื ไมก็เปน กางเกงผา เนอื้ หนาเหมอื นอยางท่ลี ูกชายผใู หญสกุ ใสอ ยู แตเ มื่อนกึ ถึง
ราคาของมนั แลว เทียนก็เลิกคิดทนั ที เงินสิบบาทตอวนั นแี้ หละทีเ่ ขาใหแมไวใชจ า ยในบาน งานในไรมนั ของเถา
แกเรมิ่ ตนกนั ตั้งแตเชา จนตะวันตกดนิ จงึ ไดกลบั บา น ยง่ิ ตะวนั โผลพน ข้ึนมาเหนือหัวมากเทาใด แดดกย็ ิง่ แผด
เปรีย้ งใหรูส ึกรอ นระอุมากขึน้ เทาน้ัน ยามกลางวนั แดดจัดอยางนี้ บางทีเทียนกร็ ูส ึกปวดแสบปวดรอนตามเน้ือ
ตามตัวอยเู หมือนกนั
"เปนจงั ไดบ ักเทยี น.....ม้อื นค้ี ือบเวาหยงั "

พสี่ มพรถามขึ้นตอนกินขา วกลางวนั ไมท นั ทีจ่ ะตอบ พบี่ ุญครองซง่ึ นงั่ อยูขางๆกเ็ อยขึน้ เหมือนจะรู
ความในใจของเด็กนอย

"คิดฮอดพอเจาบ.... บักเทยี น"
"แมน..."
เทียนตอบรับสั้นๆ แลวกม หนากม ตาปนขา วเหนียวจิม้ แจวพรกิ โดยไมมองหนาใคร
"นอย.... บานเฮานี้เงยี บลงทกุ ม้อื แลว ปก อ นทดิ โสหมอลําก็ไปกรงุ เทพ มาเทอื น้.ี ...พอบักเทยี นกไ็ ปอีก ไปกัน
หมดทั้งหมอลําหมอแคน....."
จงั ซี่....บา นเฮากเ็ งียบ"
"แมนๆ...เงยี บเปน ปาชา"
เสยี งคนในวงกินขาวยงั คงคุยกันตอ เทยี นไดแ ตนั่งเงียบ
"ขอยวาถา อยบู า นเฮายังอดึ ยงั อยากอยจู ังซ่ี แลงหนาสลิ องไปหางานในกรงุ เทพ"
เปนเสียงของพส่ี มพร
เท่ียงนัน้ ....เทยี นนงั่ กินขา วเหนยี วกับแจวพรกิ อยา งฝดคอ ความรูสกึ คิดถงึ พอยังไมจางหายไปจากหัวใจ
ของเด็กนอ ย ย่ิงไดย นิ วา แลง หนาพ่ีสมพรกจ็ ะไปกรุงเทพฯอีก เทียนก็ย่งิ ใจไมดี กรุงเทพฯมันเปนยงั ไงกนั หนอ
.....ถงึ ไดด ดู กลนื เอาผูคนทเี่ ขารักและคนุ เคยไปหมด ปก อนโนน….. ทิดโสคนทีเ่ คยวาหมอลําคูเพลงแคนของพอ
ก็จากไป มาปนีเ้ ปนทีของพอ อกี นานไหมหนอ….. คนเหลา นี้จะไดกลับมาบานเราอีก ทิดโสกจ็ ะไดมาวาหมอลํา
พอก็จะไดเ ปาแคนกลอมเสียงกลอนลาํ ของทดิ โสไปดว ย มนั คงจะสนุกครกึ ครนื้ เหมือนตอนงานบุญบองไฟ เม่ือ
หลายปกอ น…

3…

พอ หายเงยี บไปหลายเดือนแลว โดยทีแ่ มและเทียนไมไดรบั ขา วคราวจากพอเลย หนา แลงปน้คี นที่เทียน
เคยเห็นหนา เหน็ ตาก็พากนั เขาไปทํางานในกรงุ เทพฯกนั เกือบหมด ความเงียบเหงาเขามากดั กรอนใจของผูค นท่ี
ยังหลงเหลืออยูใ นหมบู า นมากข้ึนทุกที แตล ะบา นเหลอื อยูแ ตเพยี งคนเฒา คนแก เอาขาวปลาอาหารทีม่ ีอยตู าม
มีตามเกิดไปทําบุญทีว่ ัดอยางเงียบเชยี บ กรุงเทพฯกาํ ลงั นาํ พาความอบอุน บางอยา งทเ่ี คยชโลมเลย้ี งความแหง
แลง ท่นี ี่จากไปซา้ํ แลวซา้ํ เลา เทยี นไมรูเหมือนกนั วาถาเขาโตเปน หนุมใหญก วา นี้ เขาตองไปหางานทําใน
กรงุ เทพฯเหมือนคนอน่ื ๆหรือเปลา ทุกวันน้ีความเปน อยูของผูคนในหมูบา นก็ยงั คงไมมสี ิ่งใดเปลีย่ นแปลง บาน
ของเทียนเองกต็ ามเถอะยังคงอยกู นิ กันอยา งแรนแคน เชนเดิม แจว พริก แจวปลารายงั คงเปนกบั ขาวท่ีแม เทยี น
และนอ งๆกนิ กนั ทกุ มื้อ พกั น้ีเถาแกฮงกแ็ วะเวยี นมาถามแมถงึ เร่ืองหนสี้ ินอยูบ อยครง้ั เทยี นพอจบั ความไดวา
ใกลถงึ เวลาใชห น้ีเขา ไปทุกที เขาไดแตหวงั วา อกี ไมน านแลว ...พอ คงกลับมา

คืนนั้นท่ีบานของเทยี นมีอะไรนา ตื่นเตน เปน พเิ ศษ พี่ทองเสนกลบั มาจากกรุงเทพฯพรอมกับขา วคราว
ของพอ

"พอ เจา ฝากจดหมายมากะอา ย"

"ทองเสน....เจา เฮด็ งานที่เดยี วกะพอ บักเทยี นบ"
แมถ ามดวยควมดใี จท่ีไดขาวจากพอ แลวหนั มาบอกกับเทยี น
"ลองเบง่ิ จดหมายพอ เจาตี้...วา จังได"
ดว ยความรูต ะกุกตะกักของเด็กป.สีอ่ ยา งเทยี น ก็พอจะถายทอดความในจดหมายออกมาได แมจ ะตอง
นง่ั แกะกนั ทลี ะตัวก็ตาม เขาจาํ ลายมือตัวโยเยของพอไดดี แมน ั่งฟงอยางตง้ั ใจ
แมอ ีหลา ....บักเทียน
พอ ไดเ ฮด็ งานในโรงงานปมเหล็กแลว กวาสไิ ดงานกห็ มดไปหลายเงนิ เดอื นแรกกต็ องปนเงินใหคนท่ี
หางานใหพ อครงึ่ หน่ึง พอ มาอยทู ี่เดียวกนั กับทองเสนคนบานเฮาน่แี หละ งานทีเ่ ฮด็ ก็หนกั อยู พอสิทํางาน
กลางคืนหนาํ่ สิไดเ งนิ เปน กอบเปน กาํ ไวๆ จะไดฟ า วกลับบา นเสียที อยูน่ียามคดิ ฮอดบานก็ไดแตเ ปา แคน สง
เสยี งแคนฝากลมฝากฟามาฮอดบา น พอ ฝากเงนิ มากับทองเสนหา รอย สไิ ดเอาไวใ ช สองเดือนหนาพอ สลิ างาน
มาเยี่ยมบา นจักเทือ....
เทยี นใจเตน ตูมตาม เม่ือรวู าพอ จะกลบั มาเยยี่ มบา นอกี สองเดือนขางหนา พอคงเอาแคนตัวนนั้ มาดว ย
ถึงตอนนัน้ เขาจะขอใหพอเปา แคนใหฟ งอีก พอคงซ้ือเส้ือผาสีสวยๆจากกรงุ เทพฯมาฝากแมเ ขาและนอ งๆดว ย
ขา วคราวจากพอในคืนนน้ั เหมือนหยาดนาํ้ หยดเล็กๆที่หลงั่ ลงมาซึมซบั บนผนื ดินอันแหงผาก นบั แตนจี้ นถงึ สอง
เดอื นหนาคือวนั เวลาแหงการรอคอยที่มีความหวัง กวา จะหลับตาลงไดใ นคืนนั้น เทยี นรูสึกเหมอื นไดยินเสียง
แคนของพอแวว ดงั มาจากฟากฟา ไกล....

4...

กลบั จากทํางานไรมนั เยน็ นนั้ แมก็บอกใหเ ทียนอยเู ฝาบา น แลว แมก บั นอ งก็ออกไปบา นลุงบุญทัน
เพอื่ ขอปน ขาวเหนยี วมาใชกอน เพราะทเ่ี หลืออยตู ิดบา นก็พอกินไปไดแ คม ื้อแลงนเี้ ทา นั้น เทยี นตรงเขาไปหลงั
บานเริม่ กอไฟ เตรยี มหุงขาวเหนยี วกอ นที่แมกบั นองจะกลับมา พอไฟเริ่มตดิ ก็ไดย นิ เสียงคนเดินอยหู นาบา น
พรอ มกบั เสยี งตะโกนเรยี ก

"เทียนเอย..."
เปน เสยี งของพอ พอกลบั มาแลว เขานกึ สงสัยอยูวา ทําไมพอกลบั มากอนกาํ หนดที่บอกไวในจดหมาย
ความดใี จทาํ ใหเ ทียนรีบเผนพรวดไปทางหนาบา น ไมลืมตักนาํ้ ใสข นั ติดมือไปดวย พอน่ังอยบู นแครไ มไผหนา
บาน รางพอ ผอมซูบลงไปถนัดตา มือทง้ั สองขางซุกอยใู นกระเปา กางเกง มีกระเปาเดินทางใบใหญว างอยขู างๆ
พอเอาแคนตัวนั้นกลบั มาดวย คนื นล้ี ะ ...เทียนจะไดฟงพอเปาแคน ใหสมใจอยาก
"แมกะอีนองไปขอปน ขา วท่บี านลุงบญุ ทนั "
เทียนบอกข้นึ เม่ือพอถามถึงแมและนอง
"พอ ....เปาแคนสิ แมกะอนี องไดยนิ เสียงสิไดรูวา พอ คนื เมื้อฮอดบานแลว ดีใจหลายอยู"
พอนิ่งเงียบแลว ยน่ื มือท้งั สองขา งมาวางตรงหนา

เทยี นมองไมเหน็ นิ้วมือของพอ ทเี่ ขาคนุ เคยเลยแมแตนวิ้ เดียว สิบน้วิ ทแ่ี ขง็ แรง หยาบหนาซ่ึงเขาเคยจบั
ตอ ง สบิ นว้ิ ท่ีเคยสายไหวไปบนตวั แคนหายไปหมดแลว

เดก็ นอยนง่ิ อ้ึงไมมีคําพดู ใดๆหลุดออกมาจากปาก นกึ ถึงเสียงแคนที่พอเคยเปาใหฟงต้ังแตเ ล็ก
กรงุ เทพฯที่พอ ไปอยมู นั คงโหดรา ยและนา เกลยี ดนากลัวเสียเหลอื เกนิ มันกลนื กนิ แมแตนว้ิ มอื ทั้งสิบของพอ
หยาดน้าํ ใสไหลเออท่ีเบาตาทั้งสองขา งของเดก็ ชายวยั สบิ สามปอยา งไมร เู นื้อรูตัว เดก็ นอ ยไดแ ตคิดอยใู นใจซา้ํ
แลวซ้าํ เลา

"เถอะ...สักวันหนึ่งเทียนสิเปา แคนใหพอฟง...."

ดนิ สอโดม
รางวัลชนะเลศิ การประกวดเรอ่ื งส้นั ระดับอดุ มศึกษา ป 2523

จัดโดย ชมรมวรรณศลิ ป 10 สถาบนั
พิมพครง้ั แรก : "ไมแ รกผล"ิ หนงั สือรวมเรือ่ งสัน้
ระดับอดุ มศึกษา ชมรมวรรณศิลป 10 สถาบนั
พมิ พค รงั้ ท่ีสอง : " ปากกาโดม” หนังสือรวมเรอ่ื งส้นั และบทกวี

สาขาวิชาภาษาไทย คณะศิลปศาสตร
มหาวทิ ยาลัยธรรมศาสตร ป 2538

หว งหวิ ทม่ี ืดดํา

ทันทที ี่เถาแกเนยี้ กดสวิชตป ดไฟ ความมดื ก็ปกคลุมไปทวั่ ช้ันสองของตึกแถวหลงั น้ัน เด็กหญิง-ชายกวา
สิบคนนอนเรียงกนั เปนตบั อยูบนพ้นื หอ งดานนอกซึง่ โลง ๆ ปราศจากสงิ่ ตบแตง ใดๆ เสยี งดังแชะของสวิชตไฟ
เปน เหมือนคําส่งั อันเด็ดขาด ทท่ี าํ ใหจ อยและเด็กบางคนที่ยงั น่งั เอนตัวพิงพนักหองตอ งลมตัวนอนโดยสงบ แม
รูสึกวา งานท่ีทาํ ต้ังแตเชาตรูจ นถึงเที่ยงคนื ของทุกวันนนั้ หนกั พอท่ีจะทาํ ใหจ อยนา จะหลับลงไดดว ยความออ น
เปล้ยี แตดวงตาทง้ั สองขา งก็ยังคงเบกิ คางอยกู ลางความมืด ขาท้ังสองขางเหยียดยดื ไปจนสุดตัวราวกับวา ใหสา
สมกับการที่มันตองหดพับอุดอูอยูทง้ั วัน เดก็ ๆอกี หลายคนยงั คงนอนไมห ลบั เชนเดียวกับจอย บางคนพลิกตวั ไป
มาอยา งกระสับกระสา ย จอ ยเร่มิ ไดยนิ เสียงกรนดังมาจากตอนมุมสุดของหอง นกึ ในใจอยวู าโชคดีที่มันหลบั ลง
ไดกอนคนอ่ืนๆ ทง้ั ๆทตี่ อนนี้ใครๆก็อยากหลบั ใหไ ดกนั ทงั้ นนั้ เสยี งตบยงุ ดงั เผยี ะผะยังคงดังมากขึ้นกวา หน่ึง
เสียง เพื่อนๆหลบั กนั หมดแลวแตจอ ยยงั ไมย อมหลับ คดิ อะไรเรื่อยเปอยไปตามประสา...

รอบหอ งลวนแตเ ปน ผนังทบึ ของตัวตกึ ไมม ีหนา ตางและชองระบายลม อากาศจงึ อบอาวจนจอ ยรูสึก
ไดจ ากเหงื่อชนื้ ซึ่งซึมอยูทั่วแผนหลัง นึกถงึ เม่ือครงั้ ท่ีเคยวง่ิ เลน อยูตามหวั คันนา ในตอนเย็นทีฟ่ า ใสและลมโบก
โบยเหนือใบขา วสเี ขียวสด แมค วามมดื ในตอนน้ีทําใหม องไมเหน็ เมด็ เหงื่อทซี่ ึมออกมา แตจอยกส็ มั ผัสไดจ าก
ความเหนยี วเหนอะตามผิวเนื้อ คิดไปวา ถายังอยทู ่บี า น ก็จะกระโดดลงไปดาํ ผุดดําวายในหนองนํา้ กลางหมบู า น
ใหเยน็ ฉ่ําสบายตวั จอยรสู กึ วาการกระโจนลงไปในนาํ้ ทงั้ ตัว ดกี วาอาบนา้ํ สามวนั ครง้ั ดว ยน้าํ จากทอเหล็กเพยี ง
ไมก่ีขนั ทเ่ี ถา แกเ นี้ยจาํ กดั ใหเปน ไหนๆ

คิดมาถึงตอนนจ้ี อยกฝ็ น ขมเปลือกตาลงอกี คร้ังหนง่ึ แตเม่ือมีเสียงดังโครกครากออกมาจากทอ ง ก็
เหมือนถูกกระตนุ ใหเปลือกตาตอ งเปดขนึ้ รับความมืดนัน้ อีก รูส กึ เหมอื นมีอะไรไหวตวั วบู วาบอยภู ายในทอง
เดือนหนึ่งแลว ที่จอยจากบานมาอยูท่ีนี่ ขา วหนึง่ จานกับผกั ตม เละๆวันละสองม้ือของทน่ี ี่ ไมเ คยทําใหจ อยรสู ึกอิ่ม
เลยสักที แตก ็ยังดีท่ีมนั ทาํ ใหจอ ยพอมีเรย่ี วแรงหอทอฟฟใ หน ายจางได ไมอยางนั้นแลวตามเนอ้ื ตามตัวก็คงจะ
ระบมไปดวยรอยเขียวช้าํ เพราะถูกเถาแกเ นีย้ ฟาดดว ยไมเรียวเหมือนอยา งทีเ่ ขาฟาดใสเ ด็กบางคนทไี่ มมีแรง
หอทอ ฟฟ แลว ลมฟุบลงไปเฉยๆ

ตอนอยูทบ่ี านจอ ยก็ยงั เคยรูส ึกอิ่มบาง ถึงแมจะมีนอ ยครัง้ ไดกต็ ามที อยางนอยงานเขา พรรษาท่วี ดั เมื่อ
ปทแี่ ลวกค็ รงั้ หนึ่งที่ยงั จําไดแ มน วันนั้นชาวบา นจะแตง ตัวกนั สวยๆงามๆสะอาดสะอานพากนั ไปทําบุญท่วี ดั แต
ละคนกห็ อบห้วิ สํารบั กบั ขาวกันไปคนละไมละมือ ทีร่ วยๆหนอยก็หอบหิว้ กันไปมากหนอย ทจ่ี นๆกพ็ ากนั ไป
ตามมตี ามเกิด บนศาลาวดั ลานตาไปดวยกบั ขาวทง้ั คาวทง้ั หวาน จอยกบั เพื่อนๆเลยไดพลอยฟา พลอยฝนกนิ ของ
เหลือจากพระซึ่งลวนแตเ ปน ของดๆี ที่ไมเคยกินทั้งนน้ั เนอ้ื หมู เนื้อไก ก็เปน ชน้ิ ใหญๆกินกนั ไดเต็มคาํ เรียกวา
ครง้ั นั้นกินกันแทนขา วกย็ ังได พวกผลไม ขนมหวานก็มีใหเลอื กเต็มไปหมด นํา้ แข็งไสใสขนมปงชนิ้ เล็กๆแลว ราด
นํา้ หวานสแี ดงสด ท่ีจอยเคยเหน็ แมค า ขายตามรานเปน ของท่จี อ ยอยากกนิ มานานเตม็ ทีแลว แตไ มเ คยมเี งนิ ซ้ือได
สักที ไดแตกักเก็บความรสู ึกอยากลม้ิ รสความเยน็ และหอมหวานของมนั ไวใ นใจ ต้ังใจวาถา มีโอกาสขึ้นมาก็จะ
กินมนั ใหส มอยาก แลว โอกาสของจอยในวนั นนั้ เอง รสหอมหวานของนาํ้ แดง ไอเย็นฉํา่ จากนาํ้ แข็งใส และขนม
ปง นุม ๆ ทาํ ใหจอยจดจาํ รสชาตขิ องมนั ไดอยางไมมวี นั ลืม นึกถึงขึน้ มาทีไรกร็ สู ึกราวกบั วา ความหอมหวานเย็น

ฉาํ่ ของมนั ยังตดิ อยูท ่ปี ลายล้นิ แตแ ลว ภาพนํ้าแข็งไสสีแดงสด กก็ ลับวบู หายไปจากหว งความคิด เมื่อปลายลนิ้ ของ
จอยไปสมั ผสั พบกับความแหงผากบนรมิ ฝปาก ดวงตาที่ไมยอมปดลงมองเหน็ แตเ พดานหองขมกุ ขมวั อยูในความ
มอื

“อยูท่ีน่ีแหละจอ ย เอ็งจะไดกินอิม่ ซะที ถงึ อยูที่บา นเอ็งก็ตอ งอดอยูวันยงั ค่ํา”
พอเคยบอกไวในวนั แรกที่พาจอยมาอยูท ี่น่ี มีความปนปวนภายในทองยังไมยอมสงบนิ่งภาพของขา ว
ราดผักตมเละๆ ลอยเขา มารบกวนความรูสึกอีกวบู หน่งึ
“ไมต องเปนหว งหรอกลงุ งานกไ็ มห นัก เดก็ กนิ อยทู ี่นี่เสรจ็ แถมยงั ไดเ งนิ ใชอีก วา งๆ ฉันก็จะพา
ออกไปเทยี่ วเปด หูเปดตาขางนอก”
จอยยังจาํ เสียงออนหวานของเถา แกเ นย้ี ที่พูดกับพอในวนั นัน้ ไดดี แตหน่ึงเดือนทผี่ า นมาจอยก็ไมเคยพบ
เลยวาเถาแกเ นี้ยไดพ าไปเที่ยวเปด หเู ปดตาท่ไี หนบา ง ทกุ วันนี้จอ ยจงึ ไมรเู ลยวากรงุ เทพนัน้ หนาตาเปนอยา งไร หู
ของจอยมักไดยนิ แตคาํ ดาหยาบๆคายๆจากปากเถาแกเนี้ย ตาก็ไดเ หน็ แตกระดาษหอทอฟฟก บั ผนังตึกส่ีเหลย่ี ม
แคบๆท่ีแสนจะอดุ อู หรือกรงุ เทพฯเปน อยา งน.้ี .. ไมเหน็ มีท่ีโลงกวางใหว ิ่งเลน กระโดดโลดเตน ตามใจชอบได
เหมือนท่บี าน ไมม ีหนองน้าํ ใหก ระโจนลงไปดาํ ผดุ ดําวา ยกับเพื่อนๆ ไมม ีตน ไมใบหญา สีเขยี วเยน็ ตา ไมมี...ฯลฯ

จอ ยรจู กั ที่นี่มากกวา วันแรกๆทจ่ี อยเพิง่ มาถึง อยูทีบ่ านยงั มีบางมอื้ ทีจ่ อยกินอ่ิมแมจ ะมนี อยครง้ั กต็ ามที
แตทนี่ ่ีจอ ยไมเคยกนิ อมิ่ เลย อยทู ีบ่ า นถึงแมจอยจะกินไมอ ่ิม แตหัวคันนากับหนองนํ้าและเพ่ือนๆชวยทําใหจ อย
สนกุ สนานจนลืมนึกถงึ ความวางเปลาภายในทอง เถา แกเ น้ีย กระดาษหอทอฟฟ ผนังตึกทึบรอบขางไมเคยทําให
จอยสนุกจนลืมความหวิ ไดเ ลย จอ ยคิดถงึ บา น...อยากกลับบาน...อยากออกไปจากทนี่ .ี่ ..

ออกไปจากตกึ แถวนค้ี ือกรงุ เทพฯที่จอยไมรจู ัก อาจจะหลงทางกลับบานไมได นกึ ถงึ เมื่อครงั้ ที่เขา ไปหา
หนอไมทป่ี าทา ยหมูบาน คร้ังน้ันจอ ยหลงทางวนเวยี นอยใู นปาจนโพลเ พล โชคดที ไี่ ปพบกบั คนหาของปา เขา
จึงชว ยพาจอยออกมาสง ถึงปากทางเขา หมบู าน มีคนอยูมากมายในกรุงเทพฯมากกวา ในปา ซ่ึงพบแตค นหาของ
ปา เพียงคนเดียว คงมีใครสกั คนหรอกที่ชวยทําใหจ อ ยกลับถงึ บานได คงมใี ครสักคน....

เชา วันรงุ ขึ้น เถา แกเนี้ยพบวา มเี ด็กผชู ายหายไปคนหน่งึ เขา ใจวาแอบหนีไปตอนใกลส วา งในขณะท่ีคน
ทาํ ครวั ออกไปจา ยตลาดขางนอก แลวแงม ประตูเหลก็ หนาบานไวโ ดยไมไ ดลอ็ คกญุ แจ

หลดุ พน จากตึกแถวทบึ ทมึ หลังนัน้ ได จอ ยก็เรงเดนิ ดุยๆอยางไมค ิดหนาคดิ หลังและปราศจากจดุ หมาย
ปลายทาง ขอเพยี งส่ิงเดยี วคือใหไกลจากตึกแถวหลงั นั้นใหมากที่สุด จนเกนิ กวาท่ีเขาจะตาม โลกภายนอกชา ง
กวา งใหญไพศาล เตม็ ไปดว ยถนนหนทางและตกึ รามละลานตา ความหวังท่จี ะกลับถึงบา นยงั คงมีอยู แตก็เกิน
ความคิดวามนั จะเกิดขึ้นไดอยางไร ไดแตเ รงสาวเทาไปบนฟุตบาทขางถนนเหมือนไมรจู ักเหนื่อยแสงสวางรางๆ
ตอนใกลร ุงไมรอนแรง เหมือนแดดเปร้ยี ง แตระยะทางที่ไมมจี ุดมุงหมายแนนอน ทําใหเม็ดเหงือ่ เริม่ ซึมออกมาชน้ื
แผนหลงั อีกครั้งหน่ึง

จอยแลเห็นคนเพยี งไมก ี่คนบนทางเทา ที่จอยกําลังเดินอยู บางคนใสช ดุ กีฬาสแี ดงสดวง่ิ เหยาะๆผา นหนา
ไป มคี นใสเส้ือผากระรุงกระรงิ่ เนอ้ื ตัวมอมแมมนอนซบอยูบนทางเทา เขา หลบั สนิทราวกับวา กาํ ลงั นอนฝน