2 ผลงานวรรณศิลป์ ดินสอโดม

หวานถึงฟูกอันออ นนุมเนียนเนอ้ื บางคนกห็ ลบั อยใู นศาลาเลก็ ๆที่มกั จะมรี ถเมลถลาเขา ไปจอดรบั คนเปน ชว งๆ
ลวนแตเปนภาพแปลกตาท่จี อ ยไมค ุนเคย ทองไสก ร็ องครวญครางอยูตงั้ แตเ มือ่ คนื ก็คงรํ่ารอ งอยูซํา้ แลวซํา้ เลา
ความเหนียวเหนอะตามเน้ือตามตัวยง่ิ เพมิ่ มากขนึ้ ตามเสนทางท่ขี าท้ังสองขางยงั อยู พรอมๆกับเรีย่ วแรงที่ถกู สบู
ออกจากรา งทลี ะนอยๆ

ไมน านนักขอบฟาท่ีเลอื นรางแตเชา ตรูก็จดั จา ไปดวยแสงแดดทีเ่ รมิ่ ขยายตวั ลามเลียทุกสรรพส่ิงทถ่ี ูก
ครอบไวภ ายใตข อบฟา ผืนน้ี บนทางทจี่ อยเดนิ เรม่ิ คลาคลา่ํ ไปดวยผคู นมากหนา หลายตา แตล ะคนทผ่ี านหนา ไป
เหมือนไมมใี ครมองเห็นจอยเลย คงมีสกั คน...จอยไดแ ตนึกอยใู นใจ นาแปลกท่ีคนเดนิ สวนทางไปมากมาย แตก็
ไมมใี ครเอย ปากทักทาย หรือยมิ้ ใหก ันเหมือนอยา งท่ีจอยเคยพบเหน็ ที่บา น คงไมม ใี ครรูจักกันเลย... หนาตา
ของแตล ะคนคร่าํ เครงเหมือนกําลังคดิ อะไรอยู

ทนั ทที รี่ ถเมลถลาเขามาจอด แตละคนก็พากันกรูขึน้ รถอยา งเอาเปนเอาตาย ในขณะทคี่ นกลมุ นนั้ ยัง
อัดขน้ึ ไปบนรถยงั ไมทันหมด รถกก็ ลับกระชากตวั ออกไปกอน ทําใหคนที่ยงั เหลือเซจนเกอื บลม ไมม ีใครสนใจ
ใคร ไมมีแมส ักคนทจ่ี ะเหลอื บตามองจอย ความหวิ เริม่ รบเราอีกครัง้ รูสึกไดถงึ เรี่ยวแรงทีก่ ําลังขาดหายเปน
ชวงๆ แตกม็ คี วามหวังอยวู า คนตงั้ มากมายอยางนนี้ าจะมีอยา งคนหาของปา อยูบา ง เพียงแตต อนนจี้ อยยงั ไมพบ

แดดแผดแสงจดั จา มากข้ึน จนจอยรูสึกรอนและเร่มิ มองหารมเงาที่จะใหหลบรอ นได มองไมเหน็ ตน ไม
ใหญๆ ใบเขยี วคร้ึม ที่จะใหเขาไปน่งั เลน ใตโ คนเหมือนไมใหญกลางนาทบ่ี าน เหน็ แตไ มเลก็ ๆทมี่ ีร้วั เหลก็ กั้นไว
โดยรอบ คงมใี ครสกั คนทเ่ี ปนเจา ของตน ไมเ หลา นี.้ .. เร่ียวแรงทยี่ ังพอเหลอื อยูน ําพาจอยไปสตู กึ ใหญเบ้อื งหนา ท่ี
ต้งั ตระหงานทอดเงาเปนแนวยาว

จอยมองเหน็ เดก็ หนุมเดก็ สาวหลายคนเดนิ ไปมาอยูแ ถวนั้น ใสเสอ้ื ผาแลดูเรียบรอ ยเหมือนเครือ่ งแบบ
นกั เรยี น คงเปนโรงเรียนของเดก็ โตๆ... บางคนหอบหนงั สือปกใหญไ วใ นมือ เม่ือเขาไปใกลๆจึงพบวา ตรง
บรเิ วณน้ันมีโตะ สีขาวสะอาดสะอานวางเรยี งเตม็ ไปหมด ถัดออกไปรอบๆเปน รานอาหารนานาชนดิ ทุกรานมีถาด
อาหารวางอยูในตกู ระจกใสแลดูละลานตา เด็กหนุมเด็กสาวน่งั จบั กลุมกินขาวกนั อยูทว่ั บริเวณ บางกลมุ กําลังคุย
กนั อยา งออกรสหลงั จากไดลมิ้ รสความอ่มิ ของม้ือเชาไปแลว ไมม รี องรอยของความหิวปรากฏบนวงหนาสดใส
เหน็ แตร อยย้มิ และเสยี งหวั เราะอยา งมคี วามสุขดังมาจากหนุม สาวกลมุ น้ัน

เด็กสาวบางคนหยิบเอาลปิ สติคขนึ้ มาทาปากตอ หนากระจกเงาแผนเลก็ ๆเหมือนกับเกรงวารอ งรอยของ
อาหารท่ีพง่ึ กนิ อิ่มไปนั้น จะทําใหรมิ ฝป ากอมิ่ เอิบสแี ดงสดจะถูกกลบหายไปจากใบหนาจนตองบรรจงวาดมนั
ข้นึ มาใหม ไมมีใครมองเห็นจอยเชนเคย ทกุ คนจบั จอ งอยูกับอาหารในจาน หรือไมก็เสยี งหัวรอตอ กระซิกอัน
สดใส ย่งิ ใกลเ ขา ไปจอยกส็ ังเกตเห็นวา จานขา วบางจานมขี าวเหลอื อยูเต็ม เนื้อไกก็ยังเหลอื อยูอกี หลายช้ิน แต
เจาของจานก็เลกิ เอาใจใสกบั มันแลว จอยถงึ กลับกลนื นาํ้ ลาย หวนคดิ ไปถึงงานบญุ เขาพรรษาทีย่ ังจาํ ได
น้ําลายในปากเหนียวหนดื ราวกับจะจับตวั กันเปนกอน ลําคอแหง ผาก หัวใจวูบหวิว เร่ียวแรงทม่ี ีอยเู หือดหาย
ลงไปทกุ ที

หมาสีน้าํ ตาลตัวหนึง่ ว่ิงไปวนเวียนอยรู อบๆโตะ เด็กสาวผูพงึ่ เสรจ็ จากการวาดรมิ ฝป าก หยิบขาไกช ิ้น
ใหญทเี่ หลือคา งอยูในจานลงไปบนพนื้ อยา งไมใ สใ จ เหงือ่ เม็ดโปงๆผดุ พรายข้นึ เตม็ หนา รสู ึกราวกับวา ขาถูกยึด

ตดิ ไวกบั พ้นื ยากทจี่ ะขยับ ความออนเปลี้ยเม่ือยลากอกวนไปท่วั รางอยา งรนุ แรง มแี ตสายตาเทา นนั้ ที่ยงั เปด
กวา งเพง มองไปทโี่ ตะอยางใจจดใจจอ ขาวท่ีเหลือจานนั้นคงทาํ ใหจ อยเรียกเรยี่ วแรงท่ีขาดหายไปกลับคนื มาได

แลวโอกาสของจอ ยกม็ าถึง ทันทที่ ี่ชายหญงิ กลมุ นั้นลุกเดนิ ไปจากทน่ี ้ัน ขาของจอยกข็ ยบั ไปใกลโ ตะ นัน้
อกี อยางไมรูต ัว มองเหน็ ภาพขา งหนา ชดั ข้นึ ทุกที ขาวสีขาวนวลเหลืออยูพ ูนจาน ชิ้นไกยงั มอี ีกหลายชนิ้
ถึงแมวาเจา หมาสนี า้ํ ตาลตวั นน้ั กาํ ลังจัดการอยูกับขาไกท อนน้ัน เหลืออีกไมไกลเกนิ เอื้อม จอยก็จะไปถงึ ขาวจาน
นั้น รวบรวมแรงกลืนนํ้าลายลงคออกี ครง้ั หน่ึง แตก็ย่ิงรสู กึ ถึงความแหงผากที่แผอยทู ว่ั ทงั้ ปาก หูแวว เสยี งอ้อื อึง
จนจับใจความใดๆไมได วาบหวิวอยใู นในชองทอง วูบแลว วบู เลา เหมอื นมใี ครมาจับกระเพาะเหวยี่ งไปมา
ดวงตาทเ่ี พงมองไปขางหนา พรา พรายแลเหน็ แสงระยิบระยับตัดกับความมืด พยายามขยับขาขา งหนงึ่ กาวไป
อยางลําบาก ราวกบั วามันติดอยใู นโคลนเหนียวเปย กชืน้ ไปท้ังตวั จนรูสกึ เค็มปรา เมื่อปลายลิน้ แตะอยทู ่รี ิม
ฝป าก มีแสงสวางจา ฉายโซนขึ้นในดวงตา แตจ อ ยมองไมเห็นส่ิงใดเลยแมแ ตขา วจานนน้ั กัดฟนเบิกตามองไป
เบอื้ งหนาอีกคร้ังหนึ่ง มองเห็นจานขา วพรา เลอื นขุนมัวเหมือนภาพหลอน นึกถงึ งานวันเขาพรรษาใจส่ันระรกิ
แลวหว งคิดสดุ ทายก็คงเหลือแตค วามมดื มิด

หมาสีนํ้าตาลตวั น้นั นอนกระดิกหางอยูใกลๆ รา งของเด็กนอยอยา งไมใ ยดีกบั เศษกระดกู ที่เหลือเกลอื่ น
พน้ื

“ตายแลว เธอ...ดเู ดก็ นนั้ ซิ นา สงสารจัง”
เปน เสียงแวว มาจากเด็กสาวในโตะ ถัดไป กอ นทเี่ ธอจะละสายตาไปทางอ่ืน แลวทุกส่ิงทุกอยา งกย็ ังคง
ดาํ เนินไปตามปกต.ิ ..

ดินสอโดม
พิมพคร้ังแรก : “สังคมปริทศั น”
คณะกรรมการนกั ศึกษา คณะสังคมสงเคราะหศ าสตร
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร ป 2525

คดิ ถึงอาจารยป วย

๐ เสยี งเพลง เสภา เพลานี้
ขับกลอ ม แดคนดี ทเ่ี หลืออยู
รักหว ง ดวงจติ ศษิ ยถึงครู
รบั รู กนั กระจา งแมห า งไกล

๐ คดิ ถงึ "อาจารยป วย องึ๊ ภากรณ"
ธรรมศาสตร อกสะทอน สะทานไหว

เจาพระยา วา เหว วงั เวงใจ
ยงู ทองไห โหยหา ถึงอาจารย

๐ ชงโค ชูชอ เหมอื นรอรบั
ลานโพธน์ิ ับ เวลา เรยี กหาทา น
โดมคือหลัก หนกั แนน นานแสนนาน
ยังสบื สาน เสน ทาง สรางคนดี

๐ พอ ปว ยคือ คนดี ทีเ่ หลืออยู
ตอ สู ตลอดมา ตามหนาที่

รวมกูชาติ ประกาศไท ยใหเสรี
แลวตาํ นาน บา นเมอื งน้ี จึงมไี ท

๐ พอกชู าติ แตไย พอไกลชาติ
บานเมืองน้ี วิปลาส ฤาไฉน
อาํ นาจคื อธรรม เหยียบย่ําไทย
คนดีถกู ผลักไสไ ปไกลเมือง

๐ ผลงาน เศรษฐกิจ พอคดิ คน
บังเกดิ ผล ชนเช่อื ถอื โลกลือเลอ่ื ง
แสงปญ ญา สอ งทาง สวางเรือง
คือปราชญ ผูป ราดเปร่ือง ของเมืองไทย

๐ ไทยกินดี อยดู ี พอมีสขุ
หวังเบกิ ยุค อารยะ สมสมัย
ไทยฝดเคือง เข็ญขุก พอ ทกุ ขใจ
ใชปญ ญา ยง่ิ ใหญ ไปเยยี วยา

๐ ชนบท คอื หัวใจ ไทยท้ังชาติ
พอ กระจาย โอกาส การศึกษา
หนทางท่ี พอสรา ง ถากถางมา
ถึงจะเหน่ือย แตไ มล า พาลูกเดิน

๐ เพอื่ คนไทย ขางมาก พอบากบั่น
กลับมวี ัน ผนั ผก ระหกระเหิน
อธรรมกลมุ รมุ ซ้ํา กรรมเผชิญ
แตธรรมนน้ั สรรเสรญิ และเชิดชู

๐ คดิ ถึง “เขม เยน็ ย่ิง” คนจรงิ แท
คิดถงึ แต เสาหลัก นกั ตอสู
คิดถงึ อาจารยปวย บรมครู
คนดที ่ี เหลืออยู ใหบชู า...

อภิชาติ ดําดี
กุมภาพันธ 2527

นักอภิวัฒน

๐ รําลึกการ สนิ้ ชนม ของคนดี
วันน.้ี ..ฟา รอง เมฆหมองหมน

รินรํา่ นา้ํ ตาฟา นํ้าตาคน
หยาดปน ลนหล่ั งพร่งั พรู

๐ วนั น.ี้ ..ณ ที่นี่
ลว นเพอื่ นพอง นองพ่ี ทย่ี งั อยู
มากดวยศิษย รําลกึ นึกถึงครู
ลวนแตชน เชดิ ชู คุณูปการ
๐ ธปู เทียน ดอกไม เตรียมไวค รบ
คนพรกั พรอม นอมนบ เคารพทาน
ใจผนกึ มือพนม กมกราบกราน
คารวะ วิญญาณ ทานปรดี ี
๐ โออ บอุน ไอดนิ ถน่ิ ทร่ี ัก
เปนปกแผน แนนหนกั สมศกั ดศิ์ รี

โอใครหนอ ตอสู กปู ฐพี
สรา งเสรี สูหลา ฟา อาํ ไพ
๐ ขบวนการ กชู าติ องอาจนัก
ทานปรดี ี ทเ่ี รารัก คอื หลกั ใหญ
โลกประจกั ษ ศักดิ์ศรี เสรไี ทย
เอกราช อธิปไต ยจึงไดคืน
๐ กระไรหนอ นกั ตอสู กอบกูชาติ
จํานิราศ รางไทย หักใจฝน
ถึงหนาวเหนบ็ เจบ็ ช้ํา ทนกลํ้ากลนื
ยงยืน เพราะยนื หยัด สจั ธรรม
๐ ยุคทมิฬ มืดดาํ อธรรมผยอง
วรี ชน ท้ังผอง ก็รองรํ่า
ทุรกรรม ยํา่ ยี วีรกรรม
คนดถี ูก เหยยี บย่าํ กระหน่าํ ตี
๐ หวงั เห็นวนั ทานปรีดี นิวตั กิ ลบั
จะคอยรบั รฐั บุรษุ พสิ ทุ ธิศ์ รี
หวังแผนดิน ถนิ่ รั กทา นภักดี

จะยงั มี วันรับ ทา นกลับมา
๐ ไดแ ตหวงั ไดแตฝน จนวันนี้
กไ็ มมี วนั หวงั ดังเพรยี กหา
โลกสะทอน ทานปรีดี สน้ิ ชีวา
อกเอยไกล เกินกวา เห็นหนา กนั
๐ เหลือองั คาร แหงรา ง ไวตา งหนา
แตศ รัทธา มลิ าลบั พรอมดบั ขันธ
อดุ มการณ ยอ มสถิต นิจนริ นั ดร
จะคงมั่น คนู าม และความดี
๐ ควนั เทียน ลอยไล ใจไหววูบ
กลิ่นธูป กรนุ กลน่ิ ทุกถิ่นท่ี
แถวธรรม ท่วั ประเทศ เทวษทวี
ตอ แตนี้ ผูอยหู ลัง ต้ังปณิธาน
๐ จากวนั น.ี้ ..จากทนี่ .ี่ ..นับแตนี้
เรานองพ่ี เพื่อนพอง จงรองขาน

เผยแพร เชิดชู คุณปู การ
เทิดนามทาน ปรีดี พนมยงค

นักอภิวฒั น...
ทานคอื รฐั -บุรุษ สุดสูงสง
ความดีท่ี ทา นทํา ยอ มดาํ รง
ขอเราจง สบื เจต-นาการ...

อภิชาติ ดาํ ดี
พฤษภาคม 2527

หางนกยงู - จามจรุ ี

๐ วันน…้ี
มวลมาลี สรี ะยับ ประดบั หลา
เร่มิ ผลดิ อก ชูกา น ตระการตา

ตอนรบั งาน กีฬา สามัคคี

๐ ธรรมศาสตร-จฬุ า เขามารวม
ประสานรวม เราผอง เปน นองพ่ี

ใหเขม แข็ง แกรงพลัง ด่งั รวี
เพอ่ื สืบทอด ประเพณี อันดงี าม

๐ พลงั เรา สามคั คี นี่ยง่ิ ใหญ
รวมกันกาว ตอ ไป ไมเกรงขาม
สดใสดั่ง แสงดาว วะวาววาม
ทา ทายความ อบั แสง แหงวารวัน

๐ รว มสรางสรรค งานกฬี า คุณคา ใหม
เทิดจติ ใจ สามัคคี ทสี่ รางสรรค
แพช นะ อยางไรไ มส ําคัญ
มิตรภาพ เปน หลกั มน่ั นิรันดรกาล

๐ วันน.ี้ ..แสงสัจธรรม สองกาํ ซาบ
มติ รภาพ คือบทเพลง บรรเลงขาน

หางนกยงู -จามจุรี เร่ิมคลี่บาน
เปน สัญญาณ แหง ความรกั สามคั คี…

อภิชาติ ดาํ ดี

WHAT IS LOVE ?

A widow says, love is the VIOLET clothes which she dresses in for her lover.
A pilot replies, love is the INDIGO sky where he tries to fly higher.
A fisherman talks, love is the BLUE sea where he never yields.
A farmer answers, love is the GREEN rice in his fertile field.
A monk calmly tells, love is the YELLOW robes which can lead him to the world
of the Buddha.
A child innocently whispers. love is the ORANGE candies in the attractive glasss-jar.
A soldier crazily shouts, love is the RED blood which can bring more medals to
him.
Oh...my love, bright as sunshine, is composed of seven colours.
LOVE is the RAINBOW of life, the heaven of spirit
Colourful as a rainbow, then becomes purely WHITE by merit.

อภิชาติ ดําดี
รางวลั ชนะเลศิ การประกวดบทกวภี าษาอังกฤษ

เน่อื งในโอกาส วันวาเลนไทน ป 2527
จดั โดย : ศนู ยภาษาองั กฤษ มหาวทิ ยาลยั ธรรมศาสตร

เพลง โดมเริงใจ

คาํ รอง : อภชิ าติ ดําดี
ทาํ นอง : ศร วชิ นี

ดนตรี : ประยงค ชน่ื เยน็ ศิลปนแหง ชาติ
ขับรอง : พญ.พนั ทิวา สนิ รัชตานนั ท และคณะนกั ศึกษาธรรมศาสตร

รางวัลชนะเลศิ การประกวดบทเพลง ๕๐ ป ธรรมศาสตร
จัดโดย สมาคมธรรมศาสตรในพระบรมราชูปถมั ภ

โอแดนโดม มนตเพลงโนม ใหใ จจาํ รนื่ ลํานํา เริงลําเนาเจาพระยา สายธารฉํ่า เปย มสขุ ล้ํา
ลมพลิ้วมา สวยสงา จดุ ใจจาํ เดน โดมค้ําแดนไทย

ตนยงู ทอง ครวญเพลงรองระเริงใจ โบกโบยใบ ชวนชงโคชื่นชมคน ลูกโดมใฝ หลกั ใหญ
ลาํ้ ธรรมคํ้าชน ฟาดนิ ยล ตา งรําพัน เกียรติโดมนน้ั เกรยี งไกร

สดุ ขอบฟา หนใด ก็ยงั ม่ันใจ ถงึ ไกลแสนไกล โดมสุกใส แนบเนา เรามลิ ืมเลอื น

โอแ ดนธรรม มนตเพลงย้ําใหใจเตอื น อยาแชเชอื น เชิญชาวโดมรวมวญิ ญาณ สวยโดม
เดน จบั จิตเนน ไปทุกกาล รักวญิ ญาณ เกียรติ-ความดี แหลง โดมน้นี ิรันดร

https://youtu.be/pIpvSzqRqlQ
https://youtu.be/kLQ2tyAoBEQ
https://youtu.be/GKlefibPTCA
https://youtu.be/4A5OHY3qvmk
https://youtu.be/7xXvSW27J8k

หาสบิ ปธ รรมศาสตร

๐ กอ เพือ่ การ เปลย่ี นแปลง อนั แรงกลา
เกดิ ขึ้นเพือ่ ไพรฟา ประชาผอง
เทดิ ประชา-ธปิ ไตย ในทางทอง

ทูน ระบอบ ปกครอง ครรลองธรรม

๐ หางนกยงู แยมยวน ชวนถวลิ
รนื่ จาํ ป รวยรนิ สง กลน่ิ รา่ํ
เจาพระยา ยิ้มรับ ขับลาํ นาํ

คนยินคาํ “ธรรมศาสตร” ประกาศไกล

๐ เจาพระยา ทาพระจนั ทร จนวันนี้
จึงยงั มี ธรรมจักร เปนหลกั ใหญ
มดี ินแดน แควนธรรม คอยค้าํ ไทย
คปู ระชา-ธิปไตย ตลอดมา

๐ “สํานกั ไหน หมายชู ประเทศชาติ
สาํ นักนัน้ ธรรมศาสตร” ประกาศกลา

ทกุ สาํ นึก ในสํานัก จักตรึงตรา
ดว ยศรทั ธา เสน ทาง สรรคสรางไทย

๐ คราไทยถูก คุกคาม หยามเอกราช
ลกู โดมสู กูช าติ มหิ วาดไหว

เลือดเหลอื งแดง โลมดนิ จวบสิน้ ใจ
จดจารไว ใหจ ดจํา เปนตํานาน

๐ ยามไพรฟา ประชาชน ถูกปลน สิทธิ์
ไทยทว่ั ทิศ ตา งเห็น โดมเปนบาน
สูอ กโดม มากมาย ดจุ สายธาร
รวมตวั สู เผดจ็ การ ณ ลานโดม

๐ ไฟแหง การ ตอสู มริ ูมอด
คนสบื ทอด ศรัทธา ยงั ถาโถม
บทเพลงแหง ความหวงั ยังประโคม
ธรรมยงั โนม นําทาง อยูพรา งพราย

๐ แมกลิ่นร่ํา จําป ไมมแี ลว
ใชแ นแ นว แนวทาง จกั หา งหาย
แมกาํ แพง เกาครา่ํ ถูกทาํ ลาย
ใชความหมาย สถาบนั ถูกบ่นั ทอน

๐ ศาสตรแ หงธรรม เปน อมตะ เพราะธรรมศาสตร
กลา ประกาศ สัจธรรม แหง คาํ สอน
ธรรมศาสตร เพ่อื ชาติ และราษฎร
ยอมสถติ สถาพร ตลอดไป

๐ ยอ มอยูเหนือ กาลเวลา หา สิบป
ดว ยความดี ทีเ่ บกิ บุก แกย ุคสมัย
ขอธรรมศาสตร หยดั อยู เคยี งคูไทย
สบื ประชา-ธปิ ไตย นิรันดรเ ทอญ ฯ

อภิชาติ ดําดี
รางวัลชนะเลิศ การประกวดบทกวี “หาสิบปธรรมศาสตร” ป 2527

จดั โดย : สหกรณร า นคา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร



คเู หยาเจา พระยา

กาพยย านีสบิ เอ็ด...

๐ เชญิ เรา มาชมเรือ รวมหนนุ เกอ้ื ประเพณี

ธรรมศาสตร หา สิบป สามัคคี เจาพระยา

๐ งามเรอื งามผีพาย งามความหมาย หมนู าวา

เหเ รือ กลอมประชา ชวนโดมเจา ใหเ ริงใจ

๐ อา งทอง ถิ่นรองเรอื ง ลวนฟเู ฟอง เรอ่ื งเรือไทย

“วเิ ศษชัยชาญ” สดุ ชาญชยั เชน ช่ือถิน่ ท่ีลือชา

๐“เทวนี ันทวัน” แมม งิ่ ขวญั ควรวนั ทา

“เพชรนอย” เพชรพระยา ลวนยอดเพชร นา้ํ งามดี

๐ “ชางแกว ” “มังกรทอง” ชวนกนั ทอ ง ทองนที
“ศรอี างทอง” จึงฉ่ําใจ
สายน้ํา ฉาํ่ ชวี ี

๐ เรอื “ศรอี ยธุ ยา” สงางาม นามเกรกิ ไกร

เทิด “ศรสี รุ ิโยทยั ” สมเกยี รตทิ าน กษตั รี

๐ สมสมยั ความไวเยี่ยม คอื “ดาวเทียม” สิงหบุรี

ดาวเทยี ม ทองนที ดัง่ ดาวเทยี ม ทองฟาไกล

๐ “พญานาคราช” กม็ งุ มาด มาชิงชัย

เชิงชล มิกลวั ใด ดจุ พญา เจาบาดาล

๐ “แมข วัญมงคลทอง” ขวัญแมทอง ทุกทองธาร

พจิ ติ ร จงึ เบิกบาน มงคลแม คอยคุมครอง

๐ นครสวรรคพ รรณราย ดว ยเรอื “พรายตะเคียนทอง”

เหมือนพราย คอยประคอง นําเรือลอ ง กาํ ลังแรง

๐ รวมทง้ั “กิจสงั คม” เราระดม อยางขนั แข็ง

สระบุรี รวมสาํ แดง “นารายณประสทิ ธิ์” เรืองฤทธา

๐ ทายสุด “เทพครุฑทอง” แลผยอง สมสงา

ประดุจ ครฑุ งามตา รอ นเวหา เหนือนที

๐ เคยี งเรอื คือฝพาย หลอมใจกาย สามคั คี

เคียงโดม คือความดี อยูคูเหยา เจาพระยา...

อภิชาติ ดําดี

พฤศจิกายน 2527

พิมพคร้ังแรก : สูจบิ ัตรงานแขงเรอื

“เจา พระยาสามคั คี หา สิบปธรรมศาสตร” มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร

ฤารักไรใ นใจคน

๐ ฤารัก ไรใ น ใจคน
จงึ ทน แถวทวิ หิวโหย
จงึ ด่นื ชพี ดบั แดโดย
จงึ ส่าํ เสยี งโอย โอดครวญ

๐ มุมหนึง่ นัง่ ยิม้ อิ่มเหลือ
กินเผอ่ื หมาคน ครบถวน
มุมหนึง่ นอนแย แปรปรวน
ลมกวน กดั ทอง คนจน

๐ มุมหนงึ่ อสิ ระ เสรี
สทิ ธิ พึงมี ทกุ หน

อกี มุม ไรส ทิ ธิ มนษุ ยช น
เหยียดคน เพยี งผิว แผกพันธ

๐ แข็งแรง เอาเปรยี บ ออนแอ
หมายแค คอยขยํ้า ห้ําห่ัน
คนทาํ กับคน ดว ยกนั
สารพนั กฏปา มาใช

๐ ฟาใส ใหส ขุ ทุกคน
ยากดี มจี น หนไหน
นวิ เคลยี ร กลับนาํ กําชัย
ฟาใส รุง สาย พา ยพงั

๐ ดนิ เอย เคยอนุ โอบอมุ
หวานชมุ ชุบวัน ชพี หวัง

ดินปน แผดเสยี ง เปรยี้ งดงั
ดินฟน เพียงฝง รางคน

๐ ดอกไม, สายล มตรมโศก
วิโยค โตรกธาร มานฝน
เดอื ดราว ดาวช้ํา จาํ ทน

เมฆหมน หมอกครม้ึ ซึมเซา

๐ ธรรมชาติ ใหเรา เทา กัน
กลบั ห่นั กดให ไมเ ทา

ธรรมชาติ สรา งสิ่ง พร้งิ เพรา
กลับเขลา สรา งเหตุ เภทภยั

๐ สงคราม หยามหยนั สนั ตภิ าพ
ผิดบาป เบียดบญุ หมองไหม
นํ้าเงิน เหยียบยา่ํ น้าํ ใจ
ขบั ไส ทําลาย ทายทัก

๐ ไยชีพ ชาชืด มืดมน
ไยคน ขนื่ ขม จมปลกั
ไยโลก แลง ทาน นานนกั
ฤารัก ไรใน ใจคน....

อภิชาติ ดําดี
ธันวาคม 2528
รางวลั ที่สอง การประกวดบทกวกี ลอนหก
หวั ขอ “ฤารักไรในใจคน”
จดั โดย : ชมรมนกั เขยี นคาทอลกิ แหง ประเทศไทย ป 2528

กลับมาหาแม

๐ แมจา...
ลกู อยากกลับ มาหา...มาเยย่ี มบา น

อยากมาอยู กบั แมใ หนานๆ
นอนใหแม ขบั ขาน เพลงกลอมไกว

๐ ปา นฉะน้ี แมคงลว ง วัยชรา
คดิ แลวลกู นึกหนา น้าํ ตาไหล
แมค งเดิน งกเงิ่น ไมว อ งไว
จะมีใคร จูงแม ยามแกช รา
๐ วนั น้.ี ..ลกู จงึ กลับถงึ บาน
ยินเสียงแม แววผา น ลอดขางฝา
เสียงแมสนั่ เบาแผว กวา แลวมา
แตเพลงแม ความวา เหมือนเคยมี

“ชอ ชงโค...
ลานโพธ์ิ จาํ ป
นาํ้ คา งพรางพรม
หลับเถิดลูกโดมคนดี...”

๐ แมจ า...
ลูกจากแม ไปมา กห็ ลายที
รอนหนาว ขมหวาน ผา นชวี ี
พบพาน นองพี่ เคยผกู พนั
๐ บางก็วา อยาไปติด คําสอนแม
ทุกส่ิงไม เที่ยงแท มีแปรผัน
แมเคยสอน ใหรจู ัก รกั แบงปน
บา งก็กลับ ถือมัน่ ไมแบงใคร
๐ แมเ คยสอน ใหร ัก มนุษยชาติ
ถือประโยชน ทวยราษฎร เปน หลกั ใหญ
ลกู บางคน กลับอา ง ชา งปะไร
ขอตวั รอด อยไู ด เทานั้นพอ

๐ หรอื จริงวา แมเลย้ี งลกู แตกายได
แตไ มอาจ เล้ียงใจ ใชไ หมหนอ
ถา ฉะน้ี แมค ง นาํ้ ตาคลอ
แตอ ดทน ไมรองขอ ตอ ใครใคร
๐ แมเ ล้ียงลกู ไมห วงั ได สงิ่ ใดดอก
ขา วชาม นาํ้ จอก แมอยูได
ขอแตลูก สขุ กาย สบายใจ
ขอใหคน สวนใหญ ไดอ ยูดี

๐ บา งกว็ า ตัวแม เปลยี่ นแปรมาก
ไมอ าจฝาก ความหวงั ใด ไดแลวน่ี

อยูก บั แม กแ็ คน้นั พอกันที
คงไมมี หนทาง ไดสรางตวั
๐ บดั น.้ี ..ลกู จึง มาถึงบาน
ยนื ตรงชาน เคยรองไห เคยยิ้มหัว
เห็นหนาแม หัวใจลกู ส่ันระรัว
โอต าแม พรามวั ไปตามวยั
๐ ผมแม เร่มิ หงอก ดอกเลาแซม
แตแ มยัง ยม้ิ แยม ยงั แจมใส
มือแมโ อบ กอดลูก ถึงหัวใจ
อุนกวา มือ ไหนไหน ในโลกน้.ี ..

๐ แมจ า ...
แมลว งวยั หา สิบหา แลวหรอื นี่
อยากใหแม ยัง่ ยนื สักหมืน่ ป
อยูเปนศรี ธรรมศาสตร ศรีชาตไิ ทย
๐ ยนิ เสียงแม กลอ มลูก กังวานแวว
โอล ูกแกว ลกู ขวัญ อยา หว่ันไหว
หางอกแม ไปอยูหน ตาํ บลใด

จงสืบใจ รับใชช าติ ราษฎร
๐ โอละเห. ..โอละชา

หลบั เถดิ ลกู ยา หากเหน่ือยออน
ลกู หนาว แมห มผา ดวยอาทร
หากรอน แมจะพัด ใหฉํา่ เยน็

๐ มเี รย่ี วแรง ขอใหลูก ลกุ ข้นึ สู
ชว ยคา้ํ ชู ผอู อ นแรง ถ่นิ แลงเข็ญ

ชวยนําพา ผูคน พนลาํ เค็ญ
เพราะลูกเปน สมบัติ แหง ปถพี

“ชอ ชงโค
ลานโพธ์ิ จําป
นา้ํ ตาพรา งพรม
เพราะเหน็ ลูกโดมเปน คนดี”

อภิชาติ ดําดี
เขียนไวเ มื่อคราวกลับไปเย่ยี มแม
“วรรโณ ดําดี” ท่ีจงั หวัดกระบี่

ตนฤดฝู น ป 2532

เมอื่ ดอกไมบาน...
ในสวนขวญั วรรณศลิ ป

๐ รอยบปุ ผา บานสะพร่ัง ทงั้ สาํ นกั
ดวยใจรกั จะรงั สรรค วรรณศิลป

ตราบทลี่ ม หายใจ ยงั ไหลรนิ
ยงั ถวิล จะขับขาน กานทกวี

๐ รอยคํา ความจริง ส่งิ ปรงุ แตง
มีเหลอื งแดง เปน แสงธรรม นาํ วถิ ี

รอยมาลัย รจนา ทว่ั ธานี
หมูม าลี ฉันทลกั ษณ รวมถักทอ

๐ โอ...สวนขวญั บน่ั บาก จากปูยา
สืบทอดมา แนว แน ถงึ แมพอ
มอบใหคน รนุ ใหม ไมร ั้งรอ

รว มสานตอ ดวยตระหนกั รักเรยี นรู

๐ เสนหา ภาษาไทย ไมเ คยส้ิน
วรรณศิลป ธรรมศาสตร ผงาดสู

ปลกุ หวั ใจ ลกุ ตน่ื รวมฟน ฟู
กวีโดม ยืนยงอยู คูฟา ดิน

๐ ดนิ สอโดม หยดั ตรง ธงตระหงาน
ดอกไมบาน ในสวนขวญั วรรณศลิ ป

เจาพระยา ยาวไกล ยังไหลริน
โลกยลยนิ วญิ ญาณกวี ไมม ีวันตาย...

อภิชาติ ดาํ ดี
๒๔ เมษายน ๒๕๖๒