Grant your Wish

บ่อยคร้งั ที่คนราจะลืมคำ�สญั ญาทใี่ หไ้ วก้ ับใครบางคน

ไมว่ า่ จะจำ�ได้หรือไม่
ไม่วา่ จะตั้งใจหรอื ไม่ไดต้ ้ังใจ

ค�ำ สญั ญานนั้ เกิดจากการตกลงในส่ิงใดสง่ิ หน่ึงอันเปน็ ข้อตกลงท่มี ีรว่ มกัน

หรอื บางทแี ลว้ กเ็ ป็นการตอบปากรบั ค�ำ เพือ่ ตดั ร�ำ คาญเสียมากกวา่ ท่ีจะตอบรับ
เพือ่ ปฏบิ ตั ิจริง และเนอื่ งดว้ ยไมม่ กี ารจดบนั ทกึ ใดเปน็ แคล่ มปากธรรมดา
เลยท�ำ ใหด้ ไู มส่ ลักสำ�คัญในสายตาของหลายๆคนจนอดคิดไม่ไดว้ า่

บางทแี ล้ว การรบั ปากหรอื การให้สัญญาด้วยคำ�พูดนัน้
คงรกั ษาเอาไว้ได้ยากยงิ่ เสียกว่าสญั ญาทีเ่ ปน็ ลายลักษณ์อักษรเสียอีก

จงจำ�ไว้วา่

คำ�สญั ญาปากเปลา่ เองกส็ ำ�คญั ไม่แพ้สัญญาทถ่ี ูกบันทกึ ลงหน้ากระดาษเชน่ กัน
เพราะในบางคร้งั มันกส็ ลักลกึ ลงในความทรงจ�ำ ของใครบางคน
ผซู้ ่ึงรอคอยใหเ้ ราท�ำ ตามท่สี ัญญาเอาไว้เสมอ

หรือบางที นน่ั ก็คอื ตวั เราเอง

ต้ังแตค่ ร้งั อดตี มีเร่อื งเลา่ ขานถึงส่งิ ที่เรยี กว่า “นิทานแหง่ ความสขุ ” เรอื่ งราวปรัมปราทถี่ ูกเลา่ ขานโดย
ผู้คนทเ่ี คยไดย้ ินมา ผทู้ เ่ี คยประสบกบั ส่ิงเหนอื ธรรมชาตทิ วี่ ่า ไปจนกระท่งั ตัวผทู้ ี่เปน็ คนเรมิ่ ตน้ เรอ่ื งราวดัง
กลา่ วน้ันเอง

เร่ืองเล่าเก่าแก่นนั้ กลา่ วเอาไวว้ ่า หากเปน็ ผู้ทมี่ คี วามปรารถนาแรงกลา้ มากพอ สกั วนั หนึ่งค�ำ ขอน้นั ก็
จะเปน็ จรงิ ขึน้ มา ในคนื ท่ีจนั ทราเต็มดวงส่องสวา่ งบนฟากฟ้านัน้ เป็นเวลาที่แมม่ ดผยู้ ่ิงใหญ่จะปรากฏตวั ข้ึน
เพ่อื มองหาผ้มู ีความปรารถนาอันแรงกลา้ หากเปน็ ผู้ไดร้ ับเลอื กแล้ว หนังสอื แหง่ โชคชะตาจะถกู ส่งมาใหอ้ ยู่
ในการครอบครองของผู้รอ้ งขอ

หนงั สือแหง่ โชคชะตาน้นั เป็นสมบตั ิ
ของเหลา่ บริวารผรู้ บั ใชแ้ มม่ ดผู้ยงิ่ ใหญ่ เม่อื
หนงั สือไปอยู่ที่ใครแลว้ บริวารเหลา่ น้ันจะไป
หาเพ่ือท�ำ ให้ความปรารถนาของผถู้ อื ครอง
เป็นจริงขึน้ มาโดยแลกกบั เงอื่ นไขบางอยา่ ง
ของบริวารตนนน้ั

หากปฏบิ ัตติ ามอย่างเคร่งครดั ก็จะทำ�ใหค้ วามสขุ
และความปรารถนาน้นั จะเปน็ จริงไปช่วั กาล
แตห่ ากวา่ ไม่ มนตราของแม่มดจะเสอื่ มสลาย

ไปอย่างถาวร ทุกสิง่ ทกุ อย่างจะหายไปในเวลา
อันรวดเร็ว และจะตอ้ งชดใชใ้ นมูลคา่ ของความ

ปรารถนานั้นท้งั หมดท่เี คยรอ้ งขอไป

ไมว่ า่ จะยินดีหรือไม่ ไมว่ า่ จะด้วยอะไรก็ตาม
แตน่ น่ั คอื ส่ิงท่ีตอ้ งแลกเปลี่ยนเมอ่ื คณุ
“ผิดสญั ญา”

กาลครัง้ หนึ่งนานมาแลว้ มเี ด็กสาวฝาแฝดคูห่ นง่ึ ผูเ้ ป็นเจ้าของผมสีบลอนด์ยาว ทอประกาย
ราวเสน้ ไหมเม่ือกระทบกับแสงแดดสที องสวยงามยามกลางวัน และดวงตาสเี ขยี วมรกตสวยงาม
ทงั้ สองข้าง โครงหน้าท่ีสะสวยของทั้งสองนน้ั ก็ไมไ่ ดแ้ ตกตา่ งกันไปเลยจนแทบราวกับเป็นคน
เดยี วกนั เม่ือพดู ถงึ ฝาแฝดแลว้ ก็มกั จะมีส่งิ ท่ตี ามมาอยบู่ อ่ ยครง้ั ถึงการไมส่ ามารถแยกได้วา่ ใคร
คือคนไหนกนั แน่ แตไ่ มใ่ ชส่ ำ�หรบั คู่นี้

แมนด้ี แฝดคนพี่เป็นคนที่มีนสิ ัยไมน่ ่ารักเสยี เทา่ ไหร่ เธอชอบท�ำ หน้า
บงึ้ ตงึ ตลอดเวลา และเพราะมีความสามารถท่โี ดดเด่นหลายดา้ นราวกับวา่
เกดิ มามีพรสวรรค์จงึ ท�ำ ใหแ้ มนด้มี คี วามมั่นใจจนมากเกินไป บ่อยครัง้ ทเี่ ธอ
มักจะพูดจาไมด่ ีใสค่ นรอบข้างด้วยนสิ ยั ทเ่ี ย่อหย่งิ ของตนเองเลยเป็นเหตุที่
ท�ำ ให้เธอไมม่ เี พือ่ นแม้แตค่ นเดยี ว ซ่งึ น่นั เธอกไ็ ม่ไดใ้ สใ่ จอะไรเพราะมอง
ว่าเพ่อื นไม่ใช่สิ่งท่ีจำ�เปน็ ตอ้ งมีนกั และรอบตวั เองก็มแี ตพ่ วกไรส้ าระ เธอ
แตกต่างจากมินนผี่ เู้ ปน็ แฝดคนนอ้ งเปน็ อยา่ งมาก

มินนเ่ี ปน็ คนทเี่ รยี บร้อย เธอวางตวั ดตี ่อคนรอบข้างเสมอ แม้
จะไมไ่ ด้มีความสามารถโดดเดน่ อะไรในภายแรกแตเ่ ธอก็มกั จะ
พยายามจนถงึ จุดท่ีก้าวกระโดดข้ึนมาและดว้ ยนิสยั ทด่ี กี ับรอย
ยมิ้ อันแสนจะเป็นมิตรจงึ ทำ�ให้เธอเปน็ ท่รี ักของผูค้ นมากมาย

นอกจากนสิ ยั ทที่ �ำ ใหท้ ั้งสองแตกตา่ งกนั อยา่ งสิน้ เชงิ แลว้ บนใบหน้าทางฝง่ั ขวาของแมนด้ี
ก็มรี อยแผลเป็นขนาดใหญ่อยูแ่ ละนัน่ ทำ�ให้เธอเอาผมลงมาปิดบงั มันเอาไว้ตลอดเวลาเลยเปน็
อีกสิ่งหนง่ึ ท่ีคนรอบข้างใช้แยกท้ังสองออกจากกันนอกจากสว่ นของนสิ ยั รวมถงึ เป็นอกี สิง่ หนง่ึ
ทสี่ ลักอยู่ในใจของแมนดตี้ ลอดมาถงึ ความเป็นไปของแผลน้ัน

น่าแปลกที่เหมือนฝาแฝดทง้ั สองนี้จะมีทัง้ ความเหมือนและความแตกตา่ งปนกนั อยู่ใน
ตวั ทำ�ใหด้ ไู ม่ได้เปน็ เอกภาพกนั เท่าไหร่ แต่กระน้นั กย็ ังมีสง่ิ ทีเ่ ชอ่ื มทง้ั สองไวด้ ้วยกนั
น่นั ก็คอื ความฝนั

ความฝนั ที่จะเปน็ นกั เปียโนผู้มีชือ่ เสียง
ฟงั แลว้ ดเู หมือนนทิ านทแ่ี สนหวานของเด็กสาวผไู้ ล่ตามความฝนั ท้งั สองนี้
แต่แทจ้ รงิ แล้วมนั คอื จดุ เร่มิ ตน้ ความแตกหักและเร่อื งราวของพวกเธอตา่ งหาก

บนเวทีของโรงละคร บทเพลงอันไพเราะจากเคร่ืองดนตรสี ดุ คลาสสิกอยา่ งเปยี โนอนั ไมม่ ขี ้อ
บกพรอ่ งใด มนั ถกู เล่นออกมาลื่นไหลราวสายน�ำ้ ราวกบั เสยี งเพลงจากสรวงสวรรค์หรือเสยี งนก
ที่ก�ำ ลังขับขานเพลงออกมาอย่างไพเราะ เด็กสาวในชุดเดรสสีขาวสวยค่อยๆกรีดกรายน้ิวเรยี ว
ของตนลงบนคียเ์ ปียโนอย่างเป็นจงั หวะชา้ ๆ ผมสีบลอนด์สง่ากระทบกบั แสงไฟจากเวทที ำ�ใหด้ ูเปน็
ประกายย่งิ กว่าเก่าซำ�้ แล้วเสยี งเพลงทีเ่ ธอเล่นนน้ั มนั ยังให้ความรู้สึกออกมามากจนเอ่อล้น เหมือน
ได้รบั รอู้ ารมณข์ องเพลงและผู้เลน่ ไปพร้อมๆกัน แนน่ อนว่าภาพของเธอคนน้ีส�ำ หรับผู้ชมแล้วมนั ไม่
ตา่ งอะไรจากนางฟ้าทีก่ �ำ ลังเลน่ บทเพลงอันไพเราะเพื่อขบั กล่อมผ้ชู มเบื้องลา่ ง

ทันทที บ่ี ทเพลงจบลงเสียงปรบมือกเ็ กรียวกราวขน้ึ มาพรอ้ มเพรียงกันโดยไมไ่ ดน้ ดั หมาย เด็ก
สาวลกุ ออกจากเกา้ อ้กี ่อนเดินมาเบอื้ งหน้าเพ่ือโค้งให้ผูช้ มตามมารยาทการแสดง ไม่นานนกั เธอก็
เดินออกจากหน้าเวทไี ปแตน่ ่นั ก็ยงั ไม่ไดท้ �ำ ให้ผชู้ มหยุดปรบมือสรรเสรญิ เธอไปแตอ่ ย่างใด ด้าน
หลังเวทนี ้นั หลงั จากหญิงสาวในเดรสขาวออกจากส่วนของการแสดง ผู้คนมากมายกเ็ ข้ามารุมลอ้ ม
เธอราวกบั ผึง้ ทีเ่ ขา้ หาดอกไมแ้ สนสวย

“เกง่ มากเลยมินน่ี เธอนเี่ ป็นอัจฉรยิ ะจริงๆเลยนะ!”
หญงิ สาวคนหนึ่งชื่นชมเด็กสาวท่ีว่าขน้ึ มาก่อนทใี่ ครอกี หลายคนตรงนน้ั จะเอย่ ชมบ้างเช่นกัน
ทุกคนลว้ นพยายามเปิดปากพดู เอย่ ชมมนิ นถี่ งึ แม้จะพยายามเกบ็ เสียงให้เบาเข้าไว้เพื่อทเี่ สยี งจาก
หลงั เวทีจะไมด่ ังไปถึงด้านหนา้ ของม่านการแสดงแตท่ า่ ทขี องทกุ คนกแ็ สดงออกมาตรงข้ามกับเสยี ง
ท่สี ง่ ออกมาจากลำ�คอกันท้งั ส้ิน มนิ นยี่ ้ิมให้อยา่ งเขนิ อายพลางตอบกลบั อยา่ งถ่อมตวั ทวา่ ทุกคนกย็ งั
ยกย่องเธอเชน่ เกา่ และไมม่ ีใครเลยทส่ี นใจหญิงสาวในชดุ สนี ำ้�เงินผเู้ ป็นเหมือนอกี ครึง่ หน่ึงของมินน่ี

นยั นต์ าสเี ขยี วมรกตของหญงิ สาวฝาแฝดจอ้ งมองไปที่ฝงู ชนตรงหน้าอย่างไมว่ างตา โดยเฉพาะ
จากอีกคนทีอ่ ยูใ่ นชดุ เดรสสีขาว เธอไมไ่ ดพ้ ดู อะไร ไมไ่ ดย้ ินดี หรอื เข้าไปร่วมชมอกี ฝ่ายเชน่ เดยี ว
กับคนอ่ืน เจา้ ของชื่อมนิ น่พี อเหน็ ดังนัน้ เธอกส็ ่งย้ิมกอ่ นโบกมอื นอ้ ยๆใหแ้ ฝดคนพข่ี องตนราวต้องการ
ใหก้ �ำ ลงั ใจแตเ่ จ้าตวั กก็ ลบั ท�ำ เมนิ ไปเสีย แม้จะไมไ่ ด้แสดงออกมากแตเ่ ท่านั้นก็เพียงพอให้คาดเดาได้
ว่าหญิงสาวในเดรสสนี ำ้�เงินคนนีก้ ำ�ลังอจิ ฉาอยู่ แมนดี้ก้าวเทา้ ออกไปจากหลังเวทเี พือ่ มุง่ สู่แสงไฟท่ี
ท�ำ ให้ผูท้ ่ยี นื อยู่เฉดิ ฉายข้นึ ราวกับดวงดาวทีเ่ ปลง่ ประกายบนท้องฟ้า

ทว่าเพราะดวงดาวนัน้ ไมไ่ ด้มเี พยี งแคด่ วงเดยี ว
คนจึงยอ่ มให้ความสนใจดวงท่ี “สว่างกว่า” หรอื “สว่างท่สี ดุ ”เสมอ

ใครว่าเธอจะไม่ร้สู กึ อะไรกับสิง่ ท่เี กิดขน้ึ หญงิ สาวเพียงแค่ไมไ่ ด้แสดงมันออกมาใหเ้ หน็ อย่าง
ชดั เจนกเ็ ท่านนั้ ระหว่างเธอเดนิ ออกมาปรากฏตัวต่อหน้าผู้ชมในหวั กเ็ รม่ิ คดิ เริม่ ตัดพอ้ นอ้ ยใจ

‘ฉันไมเ่ คยได้รบั คำ�ช่นื ชมนนั้ เลย’
‘ตอ่ ให้ตวั เองจะทำ�ดีแค่ไหน กม็ เี ธอมาบดบงั อยู่เสมอ’

เธอคดิ ขณะทนี่ ัง่ ลงบนเก้าอี้เพอื่ เตรยี มเล่นเปยี โนตามลำ�ดับการแสดง ไมน่ านนกั กส็ ูดหายใจเขา้ เพอื่ ทำ�ให้
ตนเองกลับมามีสมาธิอกี ครงั้ แล้วเรมิ่ บรรเลงดนตรีตามตวั โนต้ ทเี่ ขียนอยบู่ นกระดาษตรงหน้า แต่ไมน่ านนกั ใน
หวั ของเธอกเ็ ร่ิมฟ้งุ ซ่านข้ึนมาอีก ทว่ามันกไ็ ม่ได้สง่ ผลให้หญงิ สาวในเดรสสีนำ�้ เงินคนน้เี ล่นโนต้ ดนตรผี ดิ เพี้ยน
ไปแต่อยา่ งใดเลย

ภาพความทรงจำ�ในอดีตหวนคืนมาเชน่ เคย วนั วานวัยเด็กทเ่ี ธอเคยมคี วามสุขเพราะได้รบั คำ�ชมจากพ่อแม่
และผใู้ หญ่มากหน้าหลายตาทก่ี ล่าวขานวา่ เธอเป็นอัจฉริยะทัง้ ทีจ่ ริงแล้วเธอเองกย็ ังฝกึ ซ้อมเพ่มิ อย่างหนกั จน
เกง่ ได้ถงึ ขนาดน้ี แต่เมอ่ื ใบหน้าของเธอเกดิ รอยแผลขน้ึ จากอบุ ัติเหตทุ ุกอย่างกเ็ ร่มิ เปลีย่ นไป หลายคนไม่เตม็ ใจ
ทีจ่ ะเข้าใกลเ้ ธอเชน่ เก่า ผูใ้ หญ่ทีเ่ คยเอย่ ชมบอกค�ำ ยกยอปอปน้ั นัน้ เรมิ่ ถอยหา่ งจากใบหน้าที่เสียโฉม กล่าวว่า

ใบหน้าท่ดี ่างพรอ้ ยแบบนนั้ มนั ไม่มีใครอยากมองหรอก
คำ�นน้ั ทำ�ให้แมนดีเ้ รม่ิ กลายเป็นคนที่ปากคอเราะรา้ ย มนั มเี พียงสิง่ เดียวท่ีพาให้เธอยกยอ่ งตนเองเหนอื ผู้อืน่
จนมากพอใหค้ นสนใจไดก้ ม็ แี ค่ฝีมอื การเลน่ ดนตรเี ทา่ น้นั แต่พอฝาแฝดของเธอเริ่มตดั สนิ ใจท่ีจะเล่นเปียโนน่นั
ก็ยิง่ ท�ำ ให้เธอไมเ่ หลือจุดยนื ใดอกี

‘เวลาทฉ่ี ันเรมิ่ ทำ�อะไร เธอก็จะท�ำ ตามฉนั เสมอ
แลว้ มนั ก็มักจะท�ำ ได้ดจี นขา้ มหน้าข้ามตาคนท่เี ร่ิมก่อนอยา่ งฉันทุกที’
‘ไมว่ ่าจะเป็นอะไรก็ตาม แมก้ ระท่ังเปียโนทฉี่ ันมน่ั ใจท่ีสดุ ว่าไมม่ ีใครสูฉ้ นั ได้ เธอกย็ ังทำ�ไดด้ ีกวา่ ’

‘ท้ังท่ีเราเปน็ แฝดกนั แทๆ้ แตส่ ำ�หรบั ฉันเธอโชคดีกว่าเป็นไหนๆ’
‘แทบไม่ตอ้ งพยายามอะไรเธอกไ็ ด้มันมา’

มนิ นี่ในภายแรกนน้ั ดไู มไ่ ด้มีความสามารถอะไรเลยแตร่ าวกบั ปาฏิหาริยท์ ีจ่ ๆู่ เธอกเ็ กดิ มี
ความสามารถข้ึนมาอย่างกา้ วกระโดด ไม่วา่ จะเปน็ สิ่งใดทเ่ี ธอเรมิ่ ท�ำ มันก็มกั จะออกมาดจี น
เกินหน้าเกนิ ตาคนรเิ ร่มิ อย่างแมนดเ้ี สมอ แลว้ ท้ายท่สี ุดพอ่ แม่กเ็ ลิกใหค้ วามสนใจต่อแฝดผพู้ ่ี
อย่างเธอไป กลับให้คา่ ความสำ�คัญมนิ นีม่ ากจนน่าใจหาย ท้ังทภี่ ายแรกส่ิงนนั้ เคยเป็นอะไร
ท่เี ธอได้รับเพียงล�ำ พังมาโดยตลอด และนน่ั เองกท็ �ำ ให้เธอยิ่งทำ�ตวั ทำ�นสิ ัยเปลี่ยนไปจากใน
อดีตจนไมเ่ หลือเค้าเดิม

‘แม้กระทัง่ หน้าตาของเราสองคนท่ีเคยเหมือนกัน แต่พอหน้าฉนั มีรอยดา่ งพร้อยข้นึ มา’
‘มันกย็ ิง่ …ทำ�ให้เธอโดดเด่นกว่าฉันเขา้ ไปอีก’

มอื บางยกข้นึ จากคียเ์ ปียโนเปน็ สญั ญาณของการจบเพลง ผชู้ มปรบมือให้แมนดี้เช่นเดยี วกบั
ท่ีทำ�ใหน้ กั แสดงคนอ่นื แมม้ ันจะมากกว่าคนท่ัวไปแต่มันก็ไมไ่ ดก้ ึกก้องมากเท่าแฝดนอ้ งอยา่ งมนิ น่ี
หญงิ สาวในชุดเดรสสีน้ำ�เงินโค้งใหผ้ ู้ชมกอ่ นกลบั ไปท่ดี ้านหลงั เวที แมจ้ ะผ่านมาเปน็ เวลานานแต่
หญิงสาวในเดรสสีขาวก็ยังมคี นรายลอ้ มเชน่ เคย แมนดเ้ี ลือกที่จะเดินฉีกตัวออกไปจากฝงู ชนและ
สายตาของมินนเ่ี พอ่ื จะใชเ้ วลาอยูร่ ว่ มกบั ตนเองตามล�ำ พงั กระนัน้ แลว้ บรเิ วณที่เธออยกู่ ย็ งั เปน็ จดุ ที่
ใกลพ้ อจะไดย้ นิ ไดม้ องเหน็ อีกคร่ึงหนง่ึ ของตนเองเชน่ กนั

ระหวา่ งทีแ่ ฝดทัง้ สองอยแู่ ยกกันคนละส่วนของหลังเวทีน้นั จู่ๆกม็ ีชายคนหน่ึงเดินเข้ามาผ่าน
ทางประตูหลงั เวที ชายวัยกลางคนคนน้ันแตง่ ตัวดมู ีภูมฐิ านดว้ ยชุดสูทสีน�ำ้ เงินเข้ม จากการแตง่ ตัว
และการทสี่ ามารถเขา้ มาดา้ นหลงั เวทไี ด้ดแู ล้วก็รูว้ ่าเปน็ คนมีฐานะหรอื มีระดบั อย่พู อสมควร เขาเดิน
ตรงเข้าไปหาหญิงสาวในเดรสสขี าวท่ีถกู รายล้อมดว้ ยผู้คนกอ่ นจะเอ่ยปากพดู บางอย่าง แน่นอนวา่
แมนด้ีทีอ่ ยู่ไกลจากจุดนั้นแมจ้ ะท�ำ ทา่ ทไี มส่ นใจแต่กแ็ อบจบั ตามองชายคนน้ันอยู่ทกุ ย่างกา้ วไมว่ า่ จะ
เปน็ การกระท�ำ หรอื ค�ำ พดู ของเขาก็ตาม

“สวัสดีสาวน้อย เธอช่ือมนิ นี่สินะ?”
ชายคนนน้ั เอย่ ถามดว้ ยน�้ำ เสียงทมุ้ สุภาพ นัน่ ท�ำ ใหห้ ญงิ สาวเจา้ ของช่อื หันตาม
ต้นเสยี งทนั ที เธอลกุ ขึ้นโคง้ ใหอ้ กี ฝ่ายเล็กน้อยตามมารยาทก่อนตอบกลับ

“ค่ะ ฉนั เองคะ่ มอี ะไรใหช้ ว่ ยรึเปล่าคะ”
มนิ นี่เอย่ พดู อยา่ งสุภาพ เวลาเดยี วกนั นั้นเองชายในชุดสูทกค็ ลย่ี ิม้ ออกมาเลก็ นอ้ ยราวกับพอใจในค�ำ
ตอบหรอื ทา่ ทขี องเธอ

“ฉนั เป็นผู้จดั การโชวก์ ารแสดงระดบั ประเทศนะ่ ”
เขากล่าว
“ฉนั ประทับใจในฝีมือการเลน่ ดนตรีของเธอมากๆ เลยอยากจะยืน่ ข้อเสนอเชิญใหเ้ ธอมาร่วมเลน่ เปยี โนใน

การแสดงเปิดของคอนเสริ ต์ ออร์เคสตราครัง้ ใหญท่ ีส่ ดุ ของประเทศในรอบสามปนี ”้ี

“แนน่ อนวา่ ทางเรามีค่าตอบแทนให้อยา่ งงามเปน็ คา่ เสียเวลา เธอจะสนใจมั้ย?”
ค�ำ เชญิ ชวนน้นั ทำ�ใหน้ ัยนต์ าสีมรกตของแมนดเ้ี บิกตากวา้ งจบั จอ้ งไปทางฝาแฝดของตนอยา่ งไม่เชือ่
ในสิ่งที่ตนได้ยนิ เวลาเดยี วกนั มนิ นเ่ี องก็แสดงออกทา่ ทีนั้นต่อชายผูย้ ื่นข้อเสนอไม่ต่างกันแต่ไมน่ านสหี น้า
ตน่ื ใจของสาวน้อยก็เรม่ิ เปล่ยี นเปน็ รอยยิม้ ทกี่ ว้างจนหบุ ยิ้มไม่อยู่ มินน่ีดีใจจนเก็บอาการไมไ่ หวแต่เธอก็
ครุ่นคดิ อยู่ครู่หนึง่ ราวกบั ไมม่ นั่ ใจในฝีมือของตนนกั ทวา่ เสยี งเชยี รเ์ สียงช่นื ชมของเพอื่ นพ้องรอบข้างนน่ั
ก็ก่อเกดิ ความม่นั ใจใหเ้ ดก็ สาวขึน้ มาบ้าง

“ขอบคุณคะ่ ขอบคุณจริงๆนะคะ!”
เธอย้มิ อย่างเขนิ ๆพลางผงกหวั ให้คนรอบตัวท่ีก�ำ ลงั เอ่ยปากเชยี รใ์ หเ้ ธอรบั ข้อเสนออยู่ ไม่นานนกั
ดวงตาสีมรกตทเ่ี ปลง่ ประกายนนั้ กส็ บไปที่ผู้ยืน่ ขอ้ เสนออีกคร้งั

“แต่ฉนั คงต้องขออนญุ าตพอ่ กับแมก่ ่อน
แน่นอนวา่ หากพวกท่านอนุญาตฉนั จะรบั ข้อเสนอนี้อย่างแน่นอนค่ะ”

“ดเี ลย”
ชายในชดุ สทู คนนัน้ ย้ิมอยา่ งพอใจ ในดวงตาของเขาเหมอื นมปี ระกายแห่งความหวงั ท่มี ินน่จี ะตอบรับ
ขอ้ เสนอน้นั ไมร่ อชา้ เขาก็รีบควานหากระดาษใบเลก็ ทเ่ี ก็บเอาไว้ในกระเป๋าเสอื้ ก่อนยน่ื มันให้หญิงสาวใน
เดรสสขี าวตรงหน้า

“ถ้าเกดิ ตกลงก็ตดิ ต่อกลับมาตามเบอร์นน้ี ะ”
“แล้วฉันจะรอการตดิ ตอ่ กลับจากเธออย่างตง้ั ตาต้ังใจเลยล่ะ”

หลังกล่าวจบเขากโ็ ค้งลาให้มนิ นี่ก่อนเดนิ ออกจากหลังเวทีไป แมนด้ที เี่ ห็นเหตุการณ์ทัง้ หมด
น้นั ยังคงจับจ้องไปทอี่ กี คร่ึงหนง่ึ ของตน อคติเร่ิมกอ่ ตวั อกี คร้งั ในความคดิ และจติ ใจของหญงิ
สาวผูพ้ ี่ ใบหน้าสวยเร่มิ บดิ เบ้ียวไปกว่าเก่าเมอ่ื ความคิดก่อตัวข้ึนมา ค้ิวเรียวท้ังสองขมวดเข้าหา
กนั จนแทบจะเป็นปมเมอื่ ยง่ิ นกึ ถึงเร่ืองราวทัง้ หลายอันเปน็ อคตแิ ละความอจิ ฉาในใจทีม่ ีตอ่ มินน่ี

‘โอกาสนน่ั มนั ควรท่ีจะเปน็ ของฉัน’

เธอกัดฟนั แนน่

‘ถา้ ไม่มีเธอสกั คน…’
‘ชีวิตของฉันคงจะดกี วา่ น้ี’

ขณะที่มอื บางน้นั ก�ำ แน่นด้วยความโกรธจากความร้สู กึ ทส่ี ัง่ สมมานบั สบิ ปี จๆู่ กม็ รี ่างเล็กหนง่ึ เดินเขา้ มา
ใกลเ้ ธอช้าๆ ดว้ ยโทสะในใจน้ันจึงทำ�ให้แมนดไ้ี มไ่ ด้สงั เกตหรอื รสู้ กึ ตัวถงึ ผู้มาเยอื น

“สาวน้อย”
เสียงแหบเล็กๆเอย่ ข้นึ ทำ�ให้แมนด้ีหลดุ จากภวังค์ เธอรีบหันไปทางต้นเสยี งดว้ ยความตกใจจึงท�ำ ใหพ้ บ
กบั ร่างเลก็ ของหญงิ ชราคนหน่งึ ทเ่ี ธอไม่เคยเห็นมาก่อนเลยในชีวิต ทา่ ทีประหลาดของหญิงชราตรงหนา้
เปน็ เหตุใหเ้ ธอถอยไปก้าวหนึ่งอย่างรวดเรว็ ดว้ ยความผวาปนความรงั เกียจเล็กนอ้ ย

“เธอคอื คนทเี่ ลน่ เปยี โนบนเวทีเมื่อครู่น้ีใชม่ ้ยั ?”
หญิงชราเอ่ยถามดว้ ยใบหน้ายิม้ แยม้ แบบคนแก่ ผมเผ้าของเธอรุงรังปิดหน้าตาไวท้ ำ�ให้แมนดเ้ี ห็น
ใบหน้าของอีกฝา่ ยไม่ชดั นัก เธอบอกไม่ไดด้ ้วยซ�ำ้ ว่าดวงตาอีกฝา่ ยกำ�ลงั จบั จ้องไปท่ที างไหนกนั แน่

“ใช่”
แมนดีต้ อบกลับอย่างถอื ตวั ท้ังจากนิสยั และอารมณท์ ไ่ี มด่ ีนกั ของตนในตอนน้ี

“ฉนั จ�ำ ถูกจริงๆด้วย”
หญิงแปลกหน้าคนนนั้ เอ่ยพร้อมรอยย้ิม

“เม่ือคร่ฉู นั ไดฟ้ งั เพลงทเ่ี ธอเลน่ แลว้ ”
“เธอท�ำ ไดด้ ีมาก ฉนั ประทับใจในตัวเธอมากเลยนะหนูน้อย”

“ฉนั ไมใ่ ช่เด็กนะ”
หญงิ สาวตอบอย่างไมส่ บอารมณ์ ดวงตาของเธอกวาดข้นึ ลงมองร่างเลก็ ตรงหนา้ เฉกเชน่ ดูถกู
อยู่กลายๆ

“โอ้ ประทานโทษทีทที่ ำ�ให้เธอไมพ่ อใจ…”
รา่ งเล็กคอ่ มตรงหนา้ เอ่ยขึน้ ดว้ ยนำ้�เสยี งเศร้าเลก็ น้อย

“แตฉ่ ันช่นื ชมเธอจากใจจริงเลย เพราะแบบนนั้ ช่วยรบั ของขวญั ชนิ้ นจ้ี ากฉนั เถอะ”
เมอื่ พดู จบ เธอกย็ ืน่ หนงั สอื เล่มเก่าเลม่ หนง่ึ ให้แมนดี้ไป หญงิ สาวทอี่ อ่ นวัยกว่าแสดงทา่ ทรี งั เกียจ
ออกมาเนอื่ งจากผู้ใหแ้ ตง่ ตวั ปอนๆ ดูกระเซอะกระเซิงทั้งจากผมเผ้าและเส้ือผ้าเกา่ หมองจนท�ำ ใหเ้ ธอ
ร้สู ึกว่าอกี ฝ่ายตำ่�ต้อยกว่าตน แตท่ ้ายทส่ี ุดเจ้าตวั กร็ ับมนั มาอยา่ งไมเ่ ตม็ ใจนกั

ดวงตาของหญงิ สาวในชุดเดรสสีน้ำ�เงนิ สวยมองหนังสอื ปกสีน�ำ้ ตาลเกา่ น้ันอยา่ งพินิจพเิ คราะห์
เธอไม่แมแ้ ต่จะเปิดมันออกดแู ตท่ �ำ เพยี งหมนุ มอื ไปมาเพ่อื ดูปกหน้าปกหลงั แบบลวกๆ นม่ี ันไมต่ ่าง
อะไรจากหนังสอื มือสองหรอื ของเก่าทเี่ จ้าของคนแรกไม่ต้องการในสายตาของเธอ คิ้วทงั้ สองขมวด
กันจนแทบจะชิดก่อนเปดิ ปากพูด

“เอาของเก่าๆแบบน้มี าเปน็ ของขวญั ให้คนอนื่ นะ่ เหรอ? นีน่ ่ะเหรอท่ีเรยี กว่าช่นื ชมฉนั !”
“อยากจะลอ้ เลยี นฉันรยึ งั ไงกนั !!”

จากนำ�้ เสียงประชดประชนั ท่วั ไปเรมิ่ แปรเปลีย่ นเปน็ อารมณ์โกรธอย่างรวดเรว็ แมนดข้ี ้ึนนำ้�หนกั เสียง
เร่อื ยๆขณะท่ีพดู โดยไมส่ นวา่ หญงิ ชราตรงหน้าจะรู้สกึ อย่างไร การขึ้นเสยี งนั้นแม้มนั ไม่ใชก่ ารตะคอกแต่
แนน่ อนวา่ ใครไดย้ ินก็ยอ่ มรูส้ กึ เสยี ใจไปตามกนั อยา่ งแน่ หญงิ ชราอ้าปากค้างเลก็ น้อยดว้ ยความตกใจแต่
ก็ ไมไ่ ดม้ ีทา่ ทีอะไรมากกว่านั้น เธอปดิ ปากลงเงยี บปล่อยใหแ้ มนดขี้ นึ้ เสียงใส่ตนโดยไม่มีสีหน้าท่าทาง
เสียใจใดออกมาเลย เธอเหมือนแค่ยืนนง่ิ ไม่ปริปากพูดแสดงออกอะไรราวกับเป็นหนุ่ นิง่ ท่ีตา่ งไปมแี ค่ตอนน้ี
ใบหน้าของหญงิ ชราไม่ไดม้ รี อยยม้ิ ประดบั อยเู่ ชน่ เกา่ แลว้

คำ�ขอโทษหรอื อะไรอีกฝา่ ยก็ไม่มีให้ แมนดีท้ ี่เห็นทา่ ทีนัน้ กไ็ มส่ บอารมณย์ ิง่ กวา่ เกา่ การที่หญิง
ประหลาดคนนีเ้ ข้ามาหลังเวทไี ดก้ น็ ับว่าแปลกเต็มทีแลว้ เมอ่ื สังเกตจากการแตง่ ตวั ของอีกฝ่าย พอทำ�ใหต้ น
หงุดหงิดอกี เธอตดั สนิ ใจหันไปเรียกผู้ดูแลความปลอดภัยท่อี ย่หู ลังเวทมี านำ�ตวั หญงิ ชราตรงหนา้ ออกไป

แคพ่ รบิ ตาเดียว เม่อื แมนดีห้ ันกลับมา หญิงชราคนนนั้
ก็หายไปจาสายตา
ไมม่ ีแม้แต่ร่องรอยว่าเธอไปไหน จะบอกวา่ เธอเดนิ ออก
ไปก่อนแลว้ กเ็ ป็นไปไมไ่ ดเ้ น่อื งจากคนท่วั ไปคงไมไ่ ด้
เคล่ือนไหวเรว็ พอที่จะหายไปตอนอกี ฝา่ ยหันมองทางอืน่
หรอก เหมอื นเธอแคห่ ายไปเฉยๆ

หนังสือเล่มเก่านนั้ ยังคงอยู่ในมือหญิงสาวผมบลอนด์เจา้ ของชุด
สนี ้ำ�เงนิ สวย เมื่อไมม่ ีทางเลือกใดสดุ ทา้ ยแมนดี้จงึ นำ�มนั กลบั บา้ นไป
พรอ้ มกับตน

เม่ือจบการแสดงทั้งหมด ฝาแฝดทงั้ สองก็ไดเ้ ดินทางกลบั มาท่ีบ้านพร้อมกบั พ่อของพวกเธอ มินน่บี อกถงึ
โอกาสทองท่ีชายคนน้นั ยนื่ ให้ตนซ่ึงนัน่ กท็ �ำ ให้ผเู้ ปน็ พอ่ ดีใจอย่างมากพลางชวนลูกสาวตวั นอ้ ยในเดรสสีขาว
คยุ ตลอดทาง ปล่อยให้ลูกสาวอีกคนนัน่ เงยี บไมพ่ ูดอะไรจนถงึ บ้าน

พอไดก้ ลบั เขา้ หอ้ งนอนของตนเอง แมนดโี้ ยนหนงั สือเล่มเกา่ นั้นไว้บนโตะ๊ อย่างไม่ไยดี เธอในเวลาน้ีรูส้ ึก
อยากระบายอารมณเ์ สียเตม็ ทแ่ี ต่กไ็ มไ่ ดป้ ลดปล่อยมันออกมาเพราะตนเองกพ็ ยายามจะควบคุมอารมณเ์ อาไว้
เธอสดู หายใจเขา้ ลึกๆก่อนไปอาบน�้ำ เปลีย่ นชุดเพ่ือลงไปทานม้อื ค�่ำ กบั ครอบครัวตอ่ ที่ชน้ั ลา่ งของบา้ น หญงิ สาว
พยายามเก็บความอัดอ้ันในใจมาตลอดเนอื่ งจากยงั คงต้องการทำ�ให้พ่อแมท่ รี่ ักไดเ้ ห็นว่าเธอเองก็เป็นอยา่ งท่ี
ทั้งสองต้องการไดด้ ั่งเช่นในอดีต

แมอ้ ารมณข์ องแมนด้ีจะยังไม่ดีขนึ้ นกั แตม่ ันก็ดีกว่ากอ่ นหนา้ บา้ งแล้ว สมาชกิ ครอบครวั ทั้งส่นี ัง่ ทานอาหาร
ค่�ำ ดว้ ยกนั แมนด้ียงั คงน่งั ข้างแฝดน้องของตนราวกับไม่มีอะไรเกดิ ขนึ้ โดยมีพ่อกับแมน่ ่ังอยตู่ รงขา้ ม ผใู้ หญ่ทงั้
สองเอย่ ปากชมมินนี่อย่างไม่หยุดปากแต่นน่ั กไ็ มไ่ ดท้ ำ�ใหส้ าวผูม้ จี ดุ ดา่ งพรอ้ ยสนใจอะไร เพราะมนั ก็เปน็ แบบ
นีม้ าโดยตลอด พ่อกบั แม่ชมฝาแฝดของตนเหมอื นเคยจนท�ำ ใหเ้ ธอปรับตัวเข้ากับมันด้วยการทำ�หูทวนลมไป
เสมอเพื่อทต่ี นเองจะไดไ้ มแ่ สดงอาการไม่พอใจออกมาต่อหน้าผู้ปกครองทง้ั สอง

“พ่อบอกแมเ่ รอ่ื งงานแสดงใหญแ่ ล้วนะมนิ น่ี ลูกน่ะโชคดมี ากนะรู้ม้ยั ”
“โอกาสแบบน้ีหาไมไ่ ด้งา่ ยๆเลยนะ แม่คิดแลว้ วา่ พรสวรรค์ของลกู จะต้องให้สิ่งทีด่ ตี อ่ ลกู กลับมาในสักวัน”

‘พรสวรรค์อะไรกัน’
คำ�พูดของผูเ้ ปน็ แมเ่ ริ่มสะกิดในใจของแมนด้ขี ้ึนมาหลังจากที่เธอท�ำ
เปน็ เมินเฉยต่อคำ�พูดไดพ้ กั ใหญ่

“ไมใ่ ช่พรสวรรคห์ รอก เพราะมินน่ีพยายามอยา่ งหนกั ต่างหาก”
ผู้เปน็ พ่อพูดเสริม

‘เหรอ ทฉี นั ล่ะบอกวา่ เพราะพรสวรรคท์ ั้งนั้น’
‘ไมเ่ หน็ จะเคยชมวา่ เพราะพยายามได้ดีเลย’

แมนด้ีเคย้ี วอาหารในปากเงียบๆถงึ แม้ในหัวของเธอเรม่ิ
เต็มไปด้วยความรู้สกึ ด้านลบมากมาย

“ลกู เน่ียเก่งทสี่ ุดเลย ไม่มีใครเก่งเกนิ ลกู อกี แลว้ ”
หญิงสาวเริ่มกำ�สอ้ มในมือของตนแน่นข้นึ ช้าๆหลังชายวยั
กลางคนทนี่ ง่ั ตรงข้ามเอ่ยชมฝาแฝดของตนออกมาแบบนัน้

‘แลว้ ฉนั ละ่ ’

“ขอบคณุ นะคะ”
มินน่ยี มิ้ อยา่ งเขินๆตอบผู้เปน็ พอ่ เวลาเดียวกันแมนดี้เรม่ิ หยดุ ตกั อาหารเขา้ ปากแม้วา่ เธอจะกลืนอาหาร
ทีเ่ คี้ยวอยลู่ งท้องไปจนหมดแล้ว แฝดผพู้ ่ีเหม่อมองทีโ่ ตะ๊ อาหารโดยไมเ่ งยหนา้ ข้ึนมองพอ่ แม่ทน่ี ่งั อยูต่ รง
ข้ามเลยแม้แต่นอ้ ย เธอพยายามจะปลอ่ ยตัวเองให้เหม่อลอยเพอื่ ทจ่ี ะได้ไม่ไดย้ ินคำ�พูดเหลา่ นน้ั อีกซึง่ มนั ก็
เกือบจะไดผ้ ลจนกระทง่ั เสียงของหญิงวัยกลางคนเอ่ยข้นึ มา

“เอาอย่างนอ้ งบ้างสแิ มนดี”้

คำ�นนั้ ทำ�ใหแ้ มนด้ีเหมอื นถกู ดึงกลับมาในโลกความเปน็ จริงอีกคร้งั ดึงกลบั มาในโตะ๊ อาหารอันมบี ท
สนทนาทแี่ สนชวนอึดอัดนี้ ค�ำ พูดนั้นท�ำ ให้การปล่อยผา่ นบทสนทนาทั้งหมดโยงใยเธอให้เขา้ มาเก่ียวข้อง
เด็กสาวราวกบั สะอึกขึน้ มาทันทีท่ตี นเองถูกดึงเขา้ หัวขอ้ การสนทนาทบ่ี ีบบังคับกลายๆให้พดู เจ้าตัวไม่ได้
เงยหนา้ ข้นึ แต่ตอบกลับไปเงียบๆ

“แตห่ นูพยายามทีส่ ดุ แล้วนะ”

เสียงน้ันค่อยนักเมอื่ เทียบกบั ความดังท่แี มนดีพ้ ดู ในเวลาปกตแิ ตก่ ็ดงั พอท่ี
ทกุ คนจะไดย้ ิน เธอไม่รวู้ า่ มันมากพอหรือไม่ แตใ่ นจดุ นเี้ ธอพยายามอยา่ งหนัก
เพอื่ ที่จะไดเ้ ปน็ นกั เปยี โนทม่ี ีชื่อเสยี ง นักเปียโนที่มคี วามสามารถ เพ่ือทีจ่ ะไมใ่ ห้
รอบข้างผิดหวงั ในตัวของอัจฉริยะอย่างเธอ

ค�ำ ว่าอัจฉรยิ ะหรอื พรสวรรคท์ ี่ใครๆมอบให้เธอนัน้ มันก็แค่เพราะเธอทำ�ได้ดมี ากในครงั้ แรก จน
ใครๆก็มองขา้ มไปวา่ การท่ีเธอมาไดถ้ ึงขนาดนีม้ ันเป็นเพราะเธอพยายามฝกึ ซอ้ มอยู่ทุกวันเพอ่ื คงระดบั
ความเกง่ และมาตรฐานตามทีพ่ วกเขามองมา เวลานี้เสยี งคอ่ ยของแมนด้ไี มไ่ ดแ้ ค่มาจากความน้อยเน้ือ
ต�่ำ ใจเท่านัน้ มันมาจากความเศร้า ความผดิ หวงั ความกดดันและความโกรธทีเ่ จา้ ตวั พยายามกดเอาไว้
ตอนน้หี ญงิ สาวไมต่ ่างอะไรกับนาฬกิ าบนระเบดิ ทกี่ �ำ ลังนับถอยหลงั ช้าๆ

“พูดอะไรน่ะ ลกู ยังไปได้ไมถ่ งึ ครึ่งของมินนี่เลย”
นั่นออกจะเปน็ ค�ำ ทเ่ี กนิ จรงิ ไปหน่อยสำ�หรบั ฝีมือของแมนดี้ แตก่ ารท่พี ่อของเธอพดู แบบน้นั คงเป็นเพ
ราะมินนม่ี ีพัฒนาการท่กี า้ วกระโดดกวา่ เธอมากนกั มันเลยดเู หมอื นเธอยำ�่ อย่กู บั ทีใ่ นสายตาของเขา

“ใชแ่ มนด้”ี
แม่ของเธอพูดเสรมิ

“ความสามารถมันพฒั นาไปต่อได้ มันไม่ได้มขี ีดจำ�กดั เสียหน่อย”
แมนดเ้ี ร่มิ กำ�สอ้ มในมอื ของตนเองแน่นข้นึ กวา่ เกา่ ขณะที่ฟงั พอ่ แม่ของตนพดู

“ถ้าลกู พยายามกว่านลี้ ูกกต็ ้องท�ำ ได้เทา่ นอ้ งแน่ๆ”
ค�ำ วา่ พยายามทำ�ให้หญิงสาวในหัวข้อสนทนากัดฟันแนน่

“ใครบอกวา่ หนไู ม่พยายามกันละ่ …”
เธอพยายามมาตลอด เธอพยายามรักษามาตรฐานของตนเองเอาไว้ เธอพยายามทำ�ให้มันดขี น้ึ เธอ
พยายามคงความสามารถให้ดูโดดเดน่ กว่าคนอนื่ ในสายตาของพวกผูใ้ หญ่ เธอพยายามอยา่ งหนักกวา่
จะมาถึงจุดทมี่ แี ต่ใครกย็ อมรับว่าเธอเกง่ อย่างไรท้ ต่ี ิ

จนกระทงั่ มมี ินนี่เข้ามาเกย่ี ว
“แมนด้ี ถ้าลูกไม่คิดจะผลักดันตัวเองลูกกต็ ้องยอมรับสงิ่ ที่เป็นอยู่แบบน้ไี ปตลอดนะ”
ใช่ เพราะเธอไม่ยอมรบั เธอถงึ ด้นิ รนใหต้ วั เองอยสู่ ูงขน้ึ แบบนี้

“แน่สิ พ่อกบั แม่กเ็ หน็ แตม่ นิ นีน่ ่นั แหละ”
แตก่ ลับไม่เคยมใี ครเหน็ ถึงความพยายามของเธอเลย ไมเ่ คยคดิ ว่าเธอดน้ิ รนแคไ่ หนเพ่อื ทจ่ี ะ
อยูใ่ นมาตรฐานของคนทีเ่ รียกวา่ อัจฉรยิ ะ แมนดว้ี างมีดกับสอ้ มของตนลงกบั โตะ๊ ช้าๆเหมอื นยงั คง
พยายามคมุ ความโกรธเอาไว้ แตก่ ค็ งอดทนไว้ไดอ้ ีกไมน่ านหากมอี ะไรมาสะกดิ ใจของเธอเข้าอีก

“เพราะไอพ้ รสวรรคอ์ ะไรน่นั เหรอ…กเ็ ลยคดิ ว่าหนูไมต่ อ้ งพยายามอะไร…”

“แมนดี้”
แม่วางมดี กบั ส้อมลงขณะทีเ่ รียกแมนดดี้ ้วยนำ�้ เสียงเชิงต�ำ หนิ

“ลูกเอาอะไรมาพูดน่ะ”
เสียงชายวัยกลางคนนน้ั ก็ออกไปทางไม่พอใจกบั ท่าทีของเดก็ น้อยตรงหนา้ เช่นกัน เขาขมวดควิ้ พลาง
จอ้ งไปที่ลูกสาวอย่างแมนดี้

“แล้วมันจริงมั้ยละ่ …”
หญิงสาวตอบเสียงเรียบ เสยี งนน้ั เริ่มดงั ข้นึ มากกวา่ กอ่ นหนา้ นเี้ ล็กน้อย

“การที่ลูกมพี รสวรรค์ก็ไม่ได้แปลวา่ ลกู จะเก่งขน้ึ กว่านไ้ี ม่ได้ ท�ำ ไมจะพยายามกวา่ นีไ้ ม่ไดก้ นั ”

“เพราะแบบนั้นเลยคิดว่าหนยู ่ำ�อยกู่ บั ทีเ่ หรอ เลยคดิ ว่าหนูมวั แต่คดิ ว่าตวั เองมีพรสวรรค์อยแู่ ล้ว เป็นอัจฉรยิ ะ
เลยไม่คิดจะพัฒนาตัวเองเหรอ?”

แมนดีต้ อบกลบั อย่างทนั ควนั ถงึ ความอดั อน้ั ในใจทีค่ ิดเก่ียวกบั มมุ มองของพ่อแมท่ ่มี องวา่ เธอเปน็ ยงั ไง
ความกระอักกระอว่ นเริม่ ก่อขน้ึ บนโต๊ะอาหาร มนิ นี่มองแฝดของตนสลับกับพ่อแมอ่ ย่างลนลานซงึ่ เธอไมร่ ู้วา่
ควรจะท�ำ ยังไงกับสถานการณท์ เ่ี กิดขนึ้ น้ี

“ทมี นิ นน่ี ะ มาบอกว่าเพราะพยายามก็เลยเกง่ ขนาดน้…ี แค่เพราะว่ามินน่ีไม่ได้เกง่ แตแ่ รก
ก็เลยคดิ ว่าพยายามมากกวา่ หน”ู

“ส่วนหนูนะ่ ไม่ไดพ้ ยายามอะไรเลยเพราะมัวแตพ่ ึง่ พรสวรรค์ คิดแบบนั้นใช่มย้ั ”
มอื ของหญงิ สาวกำ�แนน่ จนสั่นไปหมดจากความโกรธ ตอนน้คี งหมดเวลาของการเปน็ ลกู สาวท่แี สนดบี น
โต๊ะอาหารแล้ว อย่างนอ้ ยกแ็ คต่ อนนีส้ ักชั่วหนึ่ง

“ลกู จะบอกวา่ พอ่ กับแม่ลำ�เอยี งเหร-“

ตงึ !!!
เสียงกระแทกจากโต๊ะดังขึ้นขัดคำ�พดู ของแม่ เกดิ จากมือท้งั สองขา้ งของแมนดท้ี ที่ บุ ลงอย่างไม่พอใจ
เพราะถงึ ขดี สดุ ทีเ่ ธอจะรบั ไดใ้ นเวลาน้ี ร่างของหญิงสาวลกุ ข้นึ พรวดเมอื่ บนั ดาลโทสะลงผา่ นสง่ิ ของ ก่อน
ขนึ้ เสยี งอย่างหมดความอดทน

“พอ่ กับแมเ่ คยเหน็ ที่หนูพยายามม้ัยละ่ !!”
เธอตะโกน

“ทหี่ นูทุ่มเททุกอย่าง ซอ้ มอย่างหนักทุกวนั เพอื่ ให้เล่นเปยี โนได้เก่งแบบนน้ี ะ่ !!”

ท่าทางทีก่ า้ วร้าวนน้ั ทำ�ให้สมาชิกในครอบครวั ตกตะลงึ ไปตามๆกัน ท่ผี า่ นมาแมนดีไ้ มเ่ คยแสดงออก
ด้วยความโกรธแบบน้มี ากอ่ น นี่เปน็ ครงั้ แรกทีเ่ ธอข้ึนเสียงใส่คนในครอบครัว ตะคอกใส่พ่อกับแมห่ ลังจากที่
ไมเ่ คยท�ำ มาก่อนเลยสกั คร้งั ในชวี ิต มนิ นี่ทเี่ ห็นดังน้ันกพ็ ยายามจะหา้ มฝาแฝดของตนจงึ เอย่ ไปดว้ ยนำ้�เสียง
สน่ั เครอื และคอ่ ยๆเอื้อมมอื ไปหาอีกฝา่ ยอย่างกล้าๆกลัวๆ

“ม-แมนด้ี”
“เอาแต่บอกวา่ ไม่พยายาม ทง้ั ที่แตก่ ่อนก็เอาชมไม่หยดุ แท้ๆ ยกย่องบอกคนไปทวั่ ว่าลกู ตัวเองเก่งอย่างนู้น

เกง่ อย่างน้ี มพี รสวรรคเ์ อยเป็นอจั ฉรยิ ะเอย”
แมนดไ้ี มส่ นใจเสยี งน้อยๆของมนิ นแี่ ม้แต่เสย้ี วเดยี ว เธอยังคงพดู ต่อไปอยา่ งไมห่ ยดุ คำ�พูดมากมายออก
จากปากของเธออยา่ งรวดเรว็ จนแทบลมื หายใจ
“แต่พอมินนเ่ี กง่ กว่าก็มาบอกว่าหนูท�ำ ไม่มากพอ ชมว่ามนิ น่ีพยายามอยา่ งนนู้ มนิ นี่พยายามอย่างนี้ ทั้งๆทแ่ี ต่

กอ่ นมินนไ่ี ม่ไดเ้ ก่งอะไรเลยด้วยซำ�้ พอ่ แม่ไมไ่ ด้เคยเห็นหวั ยยั นี่เลยจนเก่งเกินหนา้ หนูนะ่ !!”
“นงั่ ลงเด๋ยี วน้เี ลยนะแมนด้ี!!”

บรรยากาศตอนนีแ้ ปรเปล่ยี นจากม้ืออาหารธรรมดาๆกลายเปน็ สงครามความแตกรา้ วของครอบครวั ขึ้น
มา แม่ขึ้นเสียงตอบกลับแมนดีอ้ ยา่ งไม่พอใจในทา่ ทขี องลกู สาวกอ่ นจะมีเสยี งพอ่ ตามข้นึ มาสมทบ แตน่ ัน่ ก็
ไมไ่ ด้ทำ�ใหส้ ถานการณค์ ลี่คลายลงเลย

“ลกู บ้าไปแล้วรไึ ง!!”

“พอ่ กับแมท่ ่บี า้ !! เห็นค่าลูกสองคนไม่เท่ากนั ”

“วันๆใหค้ วามส�ำ คญั แค่ใครทำ�ดีกว่า ไมเ่ คยจะเห็นหัวอกี คนหรอก!!”
ดวงตาสมี รกตตอนน้เี บิกกวา้ งดว้ ยความแค้นเคือง แมนดีต้ ะคอกใสก่ ับพ่อแมอ่ ย่างไมส่ นสีส่ นแปดอะไร
ไมส่ นว่าใครจะคดิ ยงั ไงแตต่ อนนี้เธอสนใจแคว่ า่ เธอจะพูดออกมา มอื สองขา้ งของหญงิ สาวฟาดลงกบั โตะ๊
อีกคร้ังขณะทพี่ ูดจนท�ำ ให้มินน่ีลุกข้นึ มาเพื่อพยายามหยดุ สถานการณ์ทว่ี ุ่นวายนี้

“แมนด!ี้ ใจเยน็ ก่อนสิ!!”
มนิ นี่ใชม้ ือบางทงั้ สองขา้ งของตนจับท่ีไหลข่ องแมนดี้ พยายามดงึ ให้แฝดพีห่ นั มาทางท่ี
ตนอยกู่ อ่ นจะจับแขนข้างขวาของอกี ฝ่ายไว้เผือ่ ว่าอกี คร่ึงหนึ่งของตนจะมีสตขิ น้ึ มาได้บ้าง
แต่น่นั ก็เหมอื นราดน�้ำ มนั ลงบนกองไฟเสียมากกวา่

“ใจเย็นเหรอ?”
แมนดีพ้ ูดขณะทม่ี องครง่ึ หน่ึงท่แี สนชงิ ชังของตวั เองอย่างเยน็ ชากอ่ นสะบดั อกี ฝา่ ยใหป้ ล่อย
มือจากแขนของตนเอง แฝดพีจ่ ับไหล่ท้งั สองของของแฝดนอ้ งไวแ้ นน่ ก่อนกระชากอกี ฝ่ายเข้า
มาใหใ้ กลต้ วั มนิ นเ่ี บกิ ตา กว้างมองคนตรงหนา้ อยา่ งทำ�อะไรไม่ถกู ก่อนท่ีเธอจะโดนอีกฝา่ ย
เขยา่ แขนอย่างแรงดว้ ยความโกรธ

“ฉนั เย็นมามากพอแลว้ กับการท่ีตอ้ งทนอยู่ใตค้ วามกดดนั จากเธอน่ะ!!”

สนิ้ เสยี งตะคอกไปแตแ่ มนดี้กย็ ังคงบีบไหลท่ ้งั สองของมินน่ีอยอู่ ยา่ งนน้ั ซ�้ำ แลว้ มันยงั บีบ
แรงข้นึ อย่างไมส่ นใจวา่ แฝดของตนจะเจบ็ หรือไม่ มินนอี่ ้าปากพะงาบๆพยายามจะเปิดปาก
พดู สกั อย่าง นยั น์ตาที่กอ่ นหน้านีเ้ คยเปลง่ ประกายเมอื่ คร้ังที่ขน้ึ แสดง เวลาน้ีกลับเต็มไปดว้ ย
ความกลัว ความตกใจกบั คนที่อยตู่ รงหนา้ อย่างฝาแฝดของตนเอง น�ำ้ สใี สเริ่มคลอออกมา
จากเบา้ ตาด้วยอารมณ์ทีไ่ มส่ ามารถบอกไดว้ า่ เวลาน้ีเธอคิดอะไรอยู่

“ฉันไมไ่ ด้ตั้งใ-”
“หบุ ปาก!!!”

แมนดไี้ ม่เปิดโอกาสให้อีกฝา่ ยพูด เธอไมม่ คี วามสงสารใดทง้ั นน้ั ในเวลาน้ี มีแต่ความโกรธและ
ความแค้น บางทีอาจจะผสมเขา้ กบั อารมณ์ของเธอท่ีสง่ั สมมาและตอ้ งการหาทีร่ ะบายออก มอื บาง
ของหญิงสาวผมู้ รี อยด่างพรอ้ ยซึ่งเคยใชเ้ ลน่ เปียโนบรรเลงบทเพลงท่ีแสนงดงามเมือ่ ไม่กี่ช่ัวโมง
ก่อนตอนน้มี นั ถูกใชเ้ พือ่ ระบายอารมณ์ข่นุ มัวในใจ มอื นนั้ ตบเข้าไปท่แี ก้มนวลของฝาแฝดเข้า
อย่างจงั จนทำ�ใหม้ ินนี่หนั ตามแรงทสี่ ่งมา

“เธออยากแทนท่ฉี ัน!! ไมอ่ ยา่ งน้ันทำ�ไมเธอถงึ ต้องท�ำ ทกุ อยา่ งตามฉันดว้ ย!!”
ทันทที ี่แฝดนอ้ งล้มลงจากการเสียหลัก แมนด้ไี ม่รอช้า เธอเขา้ ไปทุบตีท�ำ ร้ายร่างกายฝาแฝดท่นี ่า
สงสารของตนอย่างไมไ่ ยดจี นพ่อแม่ตอ้ งรีบเข้ามาแยกทั้งสองออกจากกนั ผูใ้ หญท่ ้งั สองกอดปลอบมนิ นี่
ทกี่ �ำ ลังร้องไห้อยา่ งสงสาร แตป่ ากกลับดา่ ทอแมนดี้อย่างไม่ใสใ่ จ ก็จริงอยู่ท่ีเธอทำ�เกนิ กว่าเหตไุ ปมาก
ทวา่ สำ�หรบั เร่อื งท่เี กิดขน้ึ น้ีในสายตาแมนดนี้ ั้นเธอมองวา่ เป็นความผิดของทง้ั สองเสยี มากกวา่

และบางทแี ล้วทง้ั สองนัน่ แหละทท่ี ำ�ใหเ้ ธอยิง่ เกลยี ดมนิ นี่

ทกุ อยา่ งนเ้ี กิดขน้ึ ในไมก่ ่ีนาที เปน็ นาทแี ห่งความวนุ่ วายท่ีทำ�ใหช้ ว่ งเวลาการทานอาหารของครอบครวั ท่ี
ควรมคี วามสุขพังทลายลง แตท่ ีจ่ รงิ มันกค็ งจะไม่ไดม้ คี วามสุขแต่แรกอยู่แลว้ อยา่ งน้อยก็มแี มนดค้ี นหนึ่งท่ไี ม่
เคยมีความสุขกบั การทานอาหารรว่ มกนั กบั ครอบครวั เลย

จากเรอื่ งวุ่นวายทเ่ี กดิ ขน้ึ ท�ำ ให้แมนด้ีถกู ไลใ่ หก้ ลับไปอยู่ในห้องนอนของเธอเอง หญิงสาวไมไ่ ดก้ ลบั ไป
อยู่ในหอ้ งของตนเพราะคำ�ส่ังของใคร แตเ่ ธอไปด้วยตนเองเพราะไม่อยากเหน็ หน้าทัง้ สามในเวลาน้ี

ปงั !!

เสียงปิดประตูดงั สนัน่ ไปท่ัวทงั้ บา้ นดว้ ยฝีมือของหญงิ สาวผมบลอนดส์ วย สาวน้อยทิง้ ตัวน่งั ลงบนเตยี ง
อย่างกระฟดั กระเฟียดพยายามสงบสติอารมณใ์ หเ้ ยน็ ลงเพ่อื จะได้ทำ�อะไรอย่างอน่ื ต่อ นัง่ อยไู่ ดค้ รหู่ น่ึงเธอ
ก็ลกุ ขึน้ ไปเปดิ ประตูเลอ่ื นออกจนเกอื บสุดเพื่อให้ลมเยน็ จากภายนอกพดั เขา้ มาขา้ งในห้องของตน ดวงตา
ท้งั สองข้างของแมนดีจ้ อ้ งมองออกไปทว่ี ิวด้านนอกก่อนเงยหนา้ ข้ึนมองทอ้ งฟา้ มดื มดิ เบ้อื งบน แมจ้ ะไม่มี
ดวงดาวใดแต่ก็มีดวงจนั ทรส์ ีเหลอื งสวยงามลอยอยตู่ รงหนา้

หญิงสาวมองดวงจันทร์ดวงกลมโตอย่คู รู่หน่งึ ปล่อยใหล้ มและแสงจนั ทรพ์ ดั ผา่ นรา่ งของตนและผา้
มา่ นโปร่งสีขาวบรสิ ทุ ธิ์ไปก่อนที่ไมน่ านนกั เธอกก็ ลบั ไปนง่ั ท่ีเตียงตามเดิม เธอทง้ิ ตัวเองใหอ้ ยกู่ บั ความ
เงยี บสกั ครู่หน่ึงเพ่ือใหจ้ ิตใจมนั่ คงแตม่ ันก็ไม่เป็นผล ความโกรธและความคิดมากมายยังคงดา่ ทอท้งั สาม
อย่เู รื่อยๆในหวั ของแมนด้ี

‘ล�ำ เอียงตลอดน่นั แหละ แตก่ ่อนก็ไมเ่ คยเห็นหวั ยยั นน่ั แทๆ้ ’
เธอคิดกอ่ นเอื้อมมอื ไปหยบิ หมอนสขี าวใบนมุ่ ขนึ้ มากอดแลว้ ทิ้งตวั ลงนอนบนเตียง
‘แตก่ ่อน…มินนก่ี ็ไมไ่ ดเ้ ก่งอะไรเลยน่ี เปยี โนเธอกไ็ ม่ได้เล่นได้ดเี ทา่ ฉนั แตจ่ ๆู่ กก็ ้าวกระโดดขนึ้ มา’

‘เพราะเธอซอ้ มเหรอ? แตฉ่ นั แทบไมเ่ คยเหน็ เธอซ้อมเลยนะ’

สายลมเย็นพัดผ่านเข้ามาเบาๆ ผ้าม่านสีขาวพร้วิ ไสวตามแรงลมช้าๆภายในหอ้ งทีไ่ ม่มีแสงไฟใด
ความสว่างเดียวท่มี นี น้ั ก็ไมไ่ ดม้ าจากทไี่ หนนอกเสยี จากแสงจากดวงจันทรท์ ี่อยดู่ ้านนอก ในหลายครั้ง
ความเงียบกเ็ ป็นส่งิ ท่ีดี มันทำ�ให้ได้คดิ อะไรทบทวนในใจอกี ครง้ั หนงึ่ แต่บางครง้ั มนั ท�ำ ให้คดิ มากจน
ฟุ้งซา่ น บ่นั ทอนผู้คิดจนโทษตวั เองมากเกินไป

‘สรุปแลว้ ’
‘มันเพราะฉนั …พยายามไม่พอจรงิ ๆน่ะเหรอ?’

“ไมห่ รอก เธอพยายามอยา่ งหนักเลยตา่ งหาก”

แมนด้เี บิกตากว้างทนั ทเี มอื่ ได้ยินเสียงของหญิงสาวปริศนาดังขึน้ จากเบอ้ื งหลัง เธอรบี ลุกพรวดหนั
ไปมองทางทคี่ ิดว่ามตี น้ เสยี งอย่อู ยา่ งไม่รอช้า ภาพตรงหนา้ ของหญิงสาวผมบลอนดน์ นั้ คอื ผา้ มา่ นสีขาว
ทพ่ี ลวิ้ ไหวตามสายลมเลก็ น้อย แสงสวา่ งจากภายนอกตกกระทบกบั รา่ งสงู หนึ่งเบ้ืองหลังมา่ นนน้ั ท�ำ ให้
เกดิ เป็นเงาสีด�ำ รูปรา่ งของเงาดูคล้ายคลงึ กบั คนในชุดกระโปรงยาวทส่ี วมหมวกปลายแหลมดพู ิลึกพลิ ่ัน
เม่อื เทียบกบั ในยคุ สมยั นี้ หญิงสาวเจา้ ของสถานทร่ี ีบลกุ ข้นึ ยืนอย่างรวดเร็วราวกับกำ�ลงั ระมัดระวังตัว
แน่นอนว่าดวงตาสีมรกตนนั้ ย่อมมองภาพตรงหนา้ อย่างไมว่ างตา เธอยังคงจบั จอ้ งบุคคลปริศนาทอ่ี ยู่
บริเวณระเบยี งนน้ั

หลงั ลมพดั เข้ามาอีกระลอกก็ทำ�ให้ผ้ามา่ นผนื บางนัน้ ปลิวไสวแหวกใหเ้ ห็นสิ่งที่อยเู่ บอ้ื งหลงั ของมนั
โดยชดั เจน นิว้ เรียวยาวของสิ่งทอี่ ยอู่ กี ฟากฝง่ั เออ้ื มฝา่ สง่ิ ทก่ี น้ั ระหว่างตนกับหญงิ สาวผมบลอนด์กอ่ นจะ
แหวกมันออกช้าๆ รองเทา้ บูทสนี ้�ำ ตาลเผยออกมาจากกระโปรงสีเหลอื งนวลเมือ่ บคุ คลนั้นก้าวเข้ามาใน
ห้องของแมนด้ี

เมื่อไมม่ สี ิ่งใดขวางการมองเห็นของหญิงสาวแล้ว อดีตเงาปรศิ นาก็เผยออกมาปรากฏเป็นผ้หู ญิงสงู
สง่าคนหนึ่งอยู่ตรงเบ้อื งหนา้ ของแมนดแี้ ทน ผู้หญิงคนน้ันมีผิวขาวเนยี นจนดูซดี ไม่ตา่ งอะไรกบั หิมะยาม
ฤดหู นาว ริมฝปี ากบางสีแดงสดเฉกเชน่ เดียวกบั เลอื ดตัดกับผวิ ขาวซีดของเธอ นอกจากนั้นเส้นผมสั้นสีด�ำ
ขลับราวไมม้ ะเกลอื ของเธอก็เหมือนผา้ ทองดงามเมื่อกระทบกับแสงจันทรท์ ีส่ าดส่องเบื้องหลัง แมนด้เี หมอ่
มองบุคคลตรงหนา้ อยา่ งไมอ่ ยากเชื่อสายตาของตนเอง เธอไมค่ ดิ ว่าเร่อื งนเี้ ป็นเรอื่ งจริงดว้ ยซ้ำ�

แมนดค้ี ิดขณะท่ีจ้องมองผ้หู ญงิ ทมี่ ีสว่ นสูงมากกว่าตน เพราะเธอสวมเครือ่ งแตง่ กายท่ีดแู ปลกจากคน
ทั่วไปในยคุ น้ีไม่ว่าจะเป็นหมวกปลายแหลมปกี กวา้ งสแี ดงเลือดนก หรือชายแขนเสอื้ และผา้ คลมุ ท่ียาวจน
แทบจะละไปกบั พน้ื ในความคิดของแมนดแ้ี ลว้ นคี่ งไมใ่ ช่อะไรอน่ื นอกจากบคุ คลในเร่อื งเลา่ ทั้งหลายตาม
นทิ านปรัมปราอยา่ งแมม่ ด

“เธอเองสินะ ทไี่ ดร้ ับหนังสือของฉนั ”
แม่มดเอ่ยถามดว้ ยน้ำ�เสียงเรียบ แม้ไม่ไดม้ ที ่าทีคุกคามหรือนำ�้ เสยี งที่ดดุ ันใดแต่นั่นก็ฟงั แลว้ เย็นยะเยอื ก
ชวนให้หวั่นเกรงเล็กนอ้ ย บางทีมันอาจจะเปน็ เพราะการแตง่ ตวั และท่าทางท่ีดสู งา่ ของเธอ จากความตกใจ
และส่ิงท่เี ห็นตรงหนา้ นจี้ งึ ท�ำ ใหแ้ มนดตี้ วั แขง็ ทอื่ ไปครหู่ นงึ่ กอ่ นจะรวมสติกลับมาส่โู ลกความเปน็ จริงได้

“เธอเป็นใคร?”
หญิงสาวผมบลอนดเ์ อ่ยถามผู้มาเยอื นตรงหนา้ ดว้ ยน้ำ�เสียงทดี่ หู นักแน่น เธอพยายามคงเสยี งไม่ให้สั่น
ไหวเพอ่ื ทอี่ กี ฝา่ ยจะไมอ่ าจทราบไดว้ า่ เวลาน้เี ธอเองกร็ สู้ กึ หว่นั เกรงอยบู่ ้าง ทวา่ แม่มดไมไ่ ดต้ อบอะไรกลับมา
เธอทำ�เพียงเดินผ่านแมนด้ตี รงไปยังโต๊ะท่ีมีหนังสือเลม่ เก่าวางอยู่ หนังสือสนี ำ้�ตาลเก่าจากหญิงชราทเ่ี ธอได้
รับมาแลว้ โยนทิ้งไวบ้ นโตะ๊ อย่างไมใ่ ส่ใจทันทีทถ่ี งึ บา้ น

แม่มดหยิบมนั ขน้ึ มาพินจิ ดูเลก็ น้อยโดยไม่ปริปากพดู สิ่งใดชว่ั คร่หู นงึ่ ไม่นานนกั เธอกห็ ันกลับไปหา
เจ้าของห้องทท่ี �ำ อะไรไม่ถกู เบอ้ื งหลังของตนก่อนเอ่ยปากพูดอกี คร้ัง

“ฉนั จะทำ�ใหค้ วามปรารถนาหนึ่งอย่างของเธอเป็นจรงิ ขึน้ มา”

“ความปรารถนา?”
แมนดท้ี วนค�ำ ของแมม่ ดอย่างไม่เขา้ ใจ

“เพราะเธอมหี นังสือของฉัน ดงั นน้ั หมายความวา่ เธอคือผูท้ ีจ่ ะไดร้ ับพรจากฉนั ”
แมม่ ดใช้มอื ขวาทข่ี าวซีดนนั้ ยกหนังสอื เล่มเก่าให้อกี ฝา่ ยดู ก่อนจะเอามือลงแล้วเรม่ิ เดนิ เขา้ ไปหาหญงิ
สาวผมบลอนด์ทยี่ ืนอยไู่ ม่ไกลจากตนนักพลางพูดต่อ

“ไมว่ ่าจะเป็นส่ิงใด ฉนั กส็ ามารถมอบมันใหก้ บั เธอไดเ้ พราะเธอคอื ผู้ถูกเลือก”

“เพราะหนังสือนัน่ นะ่ เหรอ?”
แมนดเี้ อย่ ถามอกี คร้ังเมอ่ื หญิงรา่ งสงู มาหยุดอยตู่ รงหนา้ ตน

“ใช”่
แมม่ ดตอบก่อนยา่ งเทา้ ตอ่ ไปท่เี บ้อื งหลังของหญิงสาว

“ฉนั จะขอหนังสือคนื กลบั ไป แลกกบั สง่ิ ที่เธอต้องการใหม้ ันเปน็ จรงิ 1อยา่ ง”

“แลว้ เธอตอ้ งการอะไรล่ะแมนด”ี้
เธอถามอีกครง้ั เมื่อหยุดเดนิ เจ้าของช่ือประหลาดใจไมน่ อ้ ยที่คนตรงหน้าจะรูช้ ื่อของตนแมภ้ ายแรก
เธอจะคิดว่าน่คี ือฝนั หรือเรื่องตลกสักอย่างทีใ่ ครคดิ จะแกลง้ เธอกต็ าม

“ท�ำ ไมถงึ รจู้ ักฉนั ”
“ฉันรูแ้ ทบทุกอย่างนัน่ แหละ ส�ำ หรบั แม่มดอย่างฉนั แลว้ แคช่ อ่ื ของเธอมนั ก็ไม่ไดร้ ้ยู ากหรอื อะไร”
หญิงผสู้ วมหมวกสีแดงเลอื ดนกตอบพลางกระตุกย้ิมเลก็ นอ้ ย

“แลว้ เธออยากขออะไรล่ะ”
แมนดีย้ ังไม่เข้าใจสงิ่ ทเี่ กิดขนึ้ เท่าไหร่นกั แตก่ ระน้ันแล้วเธอกน็ กึ ยอ้ นถึงหญิงชราประหลาดท่มี อบ
หนังสือเลม่ นั้นใหแ้ ก่ตน มันทำ�ให้เธอคิดว่าหญงิ ชราคงรเู้ รอื่ งนอี้ ยูแ่ ล้วจงึ มอบของขวญั แสนวเิ ศษนีใ้ หเ้ ธอ
เป็นแน่ หญิงสาวย้มิ กร่ิมออกมาเลก็ น้อยขณะทค่ี วามหว่ันเกรงกอ่ นหนา้ เริม่ อันตรธานหายไป ว่าแลว้ เธอก็
เอ่ยถามอกี ครัง้ อยา่ งไมเ่ กรงกลัวเชน่ กอ่ นหนา้

“ฉันขออะไรก็ไดเ้ ลยงั้นเหรอ”
“ใช่ อาจจะมีเง่ือนไขเล็กน้อยท่ีจะทำ�ใหม้ นั กลายเป็นจริงและคงผลเอาไวอ้ ย่างถาวร…”

“มนั เปน็ เรื่องของพันธสญั ญานะ่ เธอคดิ วา่ ยังไงบา้ ง?”
แม่มดพลิกดปู กหน้าหลังของหนงั สอื เกา่ นน้ั ขณะทพ่ี ดู ไมน่ านนักสายตานัน้ จงึ จบั จ้องมายงั ว่าท่ีผู้ทำ�
พนั ธสัญญาอกี ครง้ั

“คดิ ว่าตัวเองจะทำ�ไดร้ เึ ปลา่ ”

“ฉันท�ำ ได”้
แมนดตี้ อบกลับทนั ทีด้วยความมัน่ ใจ ใบหน้าของแม่มดยงั คงแสดงออกเพยี งสีหนา้ ทเ่ี รยี บเฉย เธอ
กระตุกมอื ขวาเล็กน้อยหนังสอื เลม่ เกา่ ก็กลายเปน็ ละอองสีทองก่อนทมี่ นั จะสลายไปแค่ชัว่ พริบตา นั่นท�ำ ให้
หญิงสาวยิง่ ม่ันใจไดแ้ ลว้ ว่าคนตรงหนา้ ไม่ใช่คนท่ีแกล้งทำ�ตวั เปน็ แม่มดอยา่ งใดแนน่ อน เจ้าของเรอื นผมสี
ดำ�ขลบั กอดอกมองมาทเี่ ธออกี ครั้งหนึ่งแลว้ เปิดรมิ ฝปี ากสแี ดงสดพดู

“ง้ันกบ็ อกความปรารถนาของเธอมาเลยสาวน้อย”
เวลานั้นเองแมนดกี้ ม้ หนา้ กม้ ตาคดิ พิจารณาถงึ สิง่ ที่ตนตอ้ งการจะขออีกครัง้ เพราะเธอมีความ
ปรารถนามากมายท่ีตอ้ งการให้เป็นจริงเลยย่งิ ต้องเลอื กใหด้ ีเนอ่ื งจากเธอสามารถขอได้เพียงแค่ครั้งเดียว
เทา่ นน้ั หอ้ งนอนของแมนดีเ้ งียบสงัดไปครูห่ นึ่งจากความคิดของหญงิ สาว และการรอฟงั คำ�ตอบของแม่มด
แต่ทา้ ยทสี่ ุดแลว้ ความเงยี บก็ถูกทำ�ลายลงเมอ่ื ผู้มีความปรารถนาสามารถตัดสนิ ใจในค�ำ ขอของตนได้

“ฉนั อยากเป็นนกั เปยี โนทม่ี ีชอ่ื เสยี ง เธอทำ�ได้ม้ัย?”
“ไดแ้ น่นอน แตฉ่ นั ขอถามถงึ เหตุผลสกั หน่อยจะได้รเึ ปลา่ ”
แมม่ ดพยกั หนา้ เลก็ น้อยก่อนถามบางอยา่ งกลับไปราวกับอยากลองเชงิ หญิงสาวผมบลอนดค์ นนี้

“เพราะมนั เป็นความฝันของฉนั ตัง้ แต่วยั เด็ก”
แมนดี้ตอบ ในหวั ของเธอยอ้ นถงึ ความทรงจำ�เม่ือคร้ังทเ่ี ธอเร่มิ มคี วามฝนั น้ี จดุ เรมิ่ ต้นทีท่ �ำ ให้เธอสนใจจะ
เลน่ เครือ่ งดนตรชี นิดนี้ แสงบนเวทแี สดงและเสยี งเพลงอนั ไพเราะที่ถกู บรรเลงออกมาโดยนักดนตรี รวมถึง
เสียงปรบมอื ของผูช้ มมากมายรวมถงึ เธอในวยั เดก็ ท่ีมองนกั ดนตรคี นนนั้ อยา่ งชนื่ ชมยงั คงติดอย่ใู นความทรง
จ�ำ ของเธออย่างไมม่ ีวันจางหายไป
“มนั เป็นสาเหตทุ ีท่ ำ�ให้ฉันเร่มิ เล่นเปียโน และฉันต้องการให้ฝันนนั้ เปน็ จริงให้ไดใ้ นสกั วันหน่ึง ไมว่ า่ จะต้อง

ท�ำ ยังไงก็ตาม”
“ถึงขนาดแลกอะไรก็ยอมเลยอย่างน้นั เหรอ”
แมม่ ดหรีต่ ามองหญงิ สาวทอี่ อ่ นวัยกวา่ ดว้ ยสายตาทเ่ี ยน็ ยะเยือกราวต้องการทราบถึงความมุ่งมน่ั ของคน
ตรงหนา้ แมนด้ีเองก็คงรูว้ า่ ตนเองกำ�ลังถูกหญิงคนนีป้ ระเมินค่าอยู่ แมจ้ ะรสู้ ึกหวนั่ ใจเลก็ นอ้ ยเมอ่ื สายตาคม
ปลาบน้นั จอ้ งมาทตี่ น เธอกลืนนำ�้ ลายลงคอไปก่อนตอบกลบั อย่างมั่นใจเพ่ือยืนยนั ความต้องการของตนแด่
แมม่ ด

“…ใช่”

“น่าสนใจด”ี
ริมฝีปากแดงสดยิ้มน้อยๆอย่างพอใจในคำ�ตอบ

“ฉนั นบั ถอื ในความพยายามของเธอจริงๆเลย”
ว่าแล้วมือสีขาวซดี ก็วาดออกชา้ ๆ นิว้ เรียวของเธอกรีดกรายวนเหนอื มืออกี ขา้ งขณะที่เจา้ ตวั หลบั ตาลง
ละอองแสงจากเวทมนตร์สีเขยี วก่อตัววนเปน็ วงกลมคลา้ ยลมหมนุ ก่อนท่มี นั จะสลายไปในเวลาไม่นานนักท้งิ ไว้
เพยี งบางส่งิ อยู่บนมอื ของแมม่ ด มันคอื ผลไมส้ ีแดงสดผวิ เงาดนู า่ อร่อยอย่างแอปเปลิ้ เธอย่นื มันออกไปยังเบ้ือง
หนา้ ของแมนด้ีก่อนเอ่ยปากพดู
“เง่อื นไขของฉันกค็ ือ ในทุกสปั ดาห์เธอจะตอ้ งใชเ้ วลารว่ มกับฝาแฝดของเธออย่างน้อยหนึ่งครงั้ ถา้ เธอทำ�ได้เธอ

กจ็ ะอยู่กับความปรารถนาอันแสนสุขนี้ไปตลอดกาล”

หญิงสาวรับแอปเปิ้ลจากแมม่ ดมาช้าๆ เธอไม่เขา้ ใจเท่าไหร่นักวา่ เพราะอะไรแมม่ ดจงึ ให้เง่ือนไขแบบน้ัน
แม้จะสงสัยแตก่ ไ็ ม่ไดเ้ อ่ยถามไปเพราะในเวลานเี้ ธอสนใจแค่การที่ความปรารถนาเป็นจรงิ เพยี งอยา่ งเดียว
ดวงตาสมี รกตมองทผ่ี ลไมส้ แี ดงสวยนนั้ อยู่ครู่หนึ่งก่อนเงยหนา้ ข้ึน

“ฉนั ต้องท�ำ ยงั ไง”
“ถ้าเธอยอมรบั เงอ่ื นไข เธอกแ็ ค่กินแอปเปลิ้ นนั่ เขา้ ไป…แค่คำ�เดยี วกเ็ พียงพอแลว้ ”
แม่มดตอบ

“เธอคิดวา่ ท�ำ ตามเง่ือนไดร้ เึ ปลา่ ละ่ ”

“มันก็แค่ของง่ายๆ ทำ�ไมจะไมไ่ ด้กนั ”
เพราะเธอกับมนิ นี่เปน็ พน่ี ้องกัน การอยู่ด้วยกนั อยา่ งทเ่ี งอื่ นไขว่ามันกไ็ มย่ ากอะไรนกั ว่าแลว้ แมนดก้ี ก็ ัดแอ
ปเปิ้ลผลน้ันเขา้ ไป เธอเคย้ี วมันช้าๆกอ่ นกลนื มันลงคอแลว้ รอสกั ครู่หนงึ่ เมอื่ ไม่มอี ะไรเปลยี่ นไปเธอก็ขมวดค้ิว
เลก็ น้อยก่อนเงยหนา้ ขึน้ มองแม่มดอกี ครัง้ ปากอา้ ออกราวต้องการถามบางอย่างไปทว่าไม่นานนักทศั นวสิ ยั ของ
หญงิ สาวก็เรม่ิ เลือนลาง รอบขา้ งมดื ลงอย่างน่าประหลาดแต่กระนั้นหญิงรา่ งสูงก็ยงั ยืนอยตู่ รงหน้า เธอมองผูท้ ำ�
สัญญานัน้ อยา่ งไมว่ างตาจนทา้ ยทส่ี ดุ แลว้ ดวงตาสีมรกตของหญิงสาวกป็ ิดลงพร้อมกบั ร่างของเธอท่ลี ม้ ลงกบั พนื้

เวลายงั ไม่ถงึ รุ่งสาง หญงิ สาวผมบลอนดล์ มื ตาต่นื ขึ้นอยา่ งไมไ่ ดต้ ้ังใจก่อนกวาดสายตาไปรอบๆอยา่ ง
รวดเรว็ เลยทำ�ให้พบว่าตนเองนอนหลับอยู่บนเตียง ไม่พบหญิงในชุดประหลาดคนน้นั รวมถึงหนงั สือเล่มเกา่ ที่ได้
รบั มา ภายแรกเธอเขา้ ใจวา่ เรื่องเมื่อคนื เปน็ แค่ความฝันจนกระท่งั เธอเหลือบไปเหน็ แอปเปลิ้ ทถี่ ูกกดั ไปวางอยู่บน
โตะ๊ ขา้ งๆหัวเตียงของเธอ ทำ�ให้ได้ร้วู า่ ทัง้ หมดน้ันคือเรือ่ งจริง

วนั ตอ่ มาทุกอย่างด�ำ เนนิ ไปเฉกเช่นปกติ ไม่มสี ่ิงใดแปรเปลีย่ นไปถงึ แมจ้ ะได้ท�ำ สญั ญากบั แม่มดไปเป็น
ท่เี รียบร้อยแลว้ แรกๆแมนดีก้ แ็ อบหงดุ หงดิ นิดหนอ่ ยที่ไมไ่ ด้มคี วามเปลยี่ นแปลงใดๆเลยแตเ่ จ้าตัวกค็ ดิ เอา
เองวา่ บางทีอาจจะตอ้ งรอเวลามากกวา่ นี้หรอื ตอ้ งคอ่ ยๆเป็นค่อยๆไป ทา้ ยที่สดุ เจา้ ตวั กเ็ ลยอดทนรอคอย
ความเปลยี่ นแปลงนนั้ ตง้ั แตเ่ ช้าเธอไม่ได้พดู คุยกบั พ่อแม่เลย แนน่ อนวา่ รวมไปถึงมนิ น่ี แมท้ ้งั สองจะไป
โรงเรยี นดว้ ยกันแต่ก็ไม่มใี ครเปดิ ปากชวนคยุ แมแ้ ต่คนเดยี ว

โดยปกตแิ ลว้ ฝาแฝดทงั้ สองจะกลับบา้ นพรอ้ มกันแต่ในวันนี้ดันตา่ งออกไป มนิ นเ่ี ลอื กทจี่ ะกลบั บ้าน
ทีหลงั เลยทำ�ให้แมนด้ีต้องกลับไปก่อน แนน่ อนว่าเจ้าตวั ไมไ่ ดส้ นใจอะไรจงึ ปลอ่ ยแฝดนอ้ งให้กลบั บา้ นเอง
เมื่อเธอกลบั ถึงบ้านแมนดี้กก็ ลบั เข้าห้องนอนเพอ่ื ท�ำ การบ้านอยา่ งเปน็ นสิ ยั ในหัวของเธอมีความคดิ ที่ใช้
ท�ำ การบ้านสลับกับเรอื่ งสัญญาเมอื่ คืนไปเรอื่ ยๆแตแ่ ล้วกม็ เี สยี งหนง่ึ ขัดจังหวะเข้า

ครืดดด
เสยี งโทรศพั ท์สั่นดงึ ใหเ้ ธอเบนความสนใจออกมาจากการบา้ นตรงหนา้ แมนดีข้ มวดค้วิ อยา่ งไม่สบ
อารมณท์ ี่มีคนโทรมาขัดตนในตอนทใ่ี ชค้ วามคดิ อยแู่ ต่กระน้นั หญงิ สาวกร็ ับสายโทรศัพท์แตโ่ ดยดี เสียง
จากปลายสายไม่ใช่ใครอื่นนอกจากพอ่ ของเธอเอง
มันดูไมไ่ ดน้ ่าต่นื เตน้ หรือน่าประหลาดใจอะไรนกั เว้นเสียแตส่ ่ิงท่ปี ลายสายพดู นนั้ กลบั ท�ำ ใหส้ หี น้า
ของแมนด้ีที่กำ�ลังหงุดหงดิ แปรเปลย่ี นไปเป็นสีหน้าที่ตกตะลึงชา้ ๆ

ณ โรงพยาบาล สมาชกิ ครอบครัวทั้งสามอย่กู ันพรอ้ มหนา้ ร่วมกับเพอื่ นของมนิ น่อี กี จำ�นวนหนง่ึ ใน
ขณะท่ีพ่อกบั แมก่ ำ�ลังคยุ กับแพทยผ์ ู้รักษาแมนดีก้ ็ยืนอยใู่ กล้ๆน้นั แม้ท่าทีจะเหมอื นไม่สนใจแต่หูของเธอก็
ก�ำ ลงั ฟังสิ่งทห่ี มอพูดถงึ ฝาแฝดของตน

มนิ นป่ี ระสบอบุ ัตเิ หตุท่ที �ำ ใหต้ อ้ งเข้ารบั การผา่ ตดั โดยด่วน แม้ตอนน้ีจะพ้นขีดอนั ตรายแลว้ แตก่ ็ไม่อาจ
ทราบได้ว่าเธอจะฟน้ื ข้นึ มาเมือ่ ไหร่ ซำ�้ แลว้ เส้นประสาทของเธอก็เสียหายอยา่ งหนักซ่ึงจะสง่ ผลใหส้ ว่ นล่าง
ของเธอเป็นอัมพาต และมอื ท้งั สองข้างกจ็ ะขยบั ไดอ้ ยา่ งไมป่ กตินักท�ำ ให้เธอคงไมอ่ าจจะใช้งานมอื ได้มาก
เท่าแต่กอ่ น นั่นคอื ส่งิ ท่หี มอคาดการณว์ ่าอาจจะเกิดขน้ึ

‘นั่นเป็นเพราะฉนั รึเปล่า’
สง่ิ ทีแ่ มนดีไ้ ดย้ นิ นน้ั ทำ�ให้เธอเร่มิ คิดบางอยา่ งขน้ึ มาเปน็ ความสับสนภายในจติ ใจ แมว้ ่าเธอจะเกลียดมนิ
นี่แตเ่ ธอกไ็ มไ่ ดอ้ ยากใหอ้ ีกฝ่ายประสบอุบัติเหตุแบบนี้ แม้วา่ เธอจะอิจฉาทมี่ นิ นเี่ ก่งกวา่ แต่เธอกไ็ ม่ไดต้ ้องการ
ให้อีกฝา่ ยเสียมือหรอื ขาไป หรอื การท่ีเธอคดิ ว่าชวี ติ คงดกี วา่ น้ีถา้ ไม่มฝี าแฝดของตนแตน่ ่นั ก็ไม่ได้แปลว่าเธอ
อยากให้อีกฝา่ ยตายๆไปซะในตอนนี้ และย่งิ หากวา่ เรอื่ งทเี่ กิดขึ้นกบั มนิ นเี่ ป็นเพราะความปรารถนาของเธอ
แลว้ เธอก็ย่ิงไมอ่ ยากใหม้ ันเกดิ ขนึ้ แมนดีค้ ิดว่าฝาแฝดของตนไมส่ มควรท่ีจะเขา้ มาเกยี่ วพันกับสิง่ ทเ่ี ธอตอ้ งการ
ถงึ จะพยายามคิดเข้าขา้ งตัวเองว่าเปน็ เรื่องบังเอิญทีม่ นิ นปี่ ระสบอบุ ัติเหตุ ไมใ่ ชเ่ พราะค�ำ ขอของตน แต่
การท่ีมินน่ีไม่สามารถเลน่ เปยี โนไดอ้ ีกนั่นก็บงั เอิญมากเกินไปทีจ่ ะพาใหแ้ มนดค้ี ดิ เข้าขา้ งตวั เองได้ เธอมองอีก
คร่ึงหนึง่ ของตนที่นอนนิง่ อยู่บนเตียงผปู้ ว่ ยผ่านกระจกกนั้ มสี ายระโยงระยางเต็มไปหมดรวมถงึ เสยี งเคร่อื งจบั
ชีพจรทด่ี งั เป็นจังหวะบง่ บอกถงึ สภาพอีกฝ่ายทเ่ี พ่ิงพ้นขดี อันตรายมา ระหว่างท่ีหญงิ สาวก�ำ ลงั เหม่อลอยจมกบั
ความคิดทีฟ่ ้งุ ซ่านของตนกม็ เี สียงโทรศพั ท์ดงั ขน้ึ มาแต่เธอก็ไมส่ นใจมนั เธอสนแคส่ ิ่งทต่ี ัดสินใจท�ำ ลงไปเม่อื
คืนมากกว่า
‘ถ้าบางทีแล้วการที่ฉันขอให้ได้เปน็ นกั เปียโนทม่ี ชี อ่ื เสยี งคือการท่ที ำ�ใหม้ ินนอ่ี อกไปจากเสน้ ทางจริงๆล่ะ?’

‘แบบนี้มันกค็ ือความผิดของฉันสิ’
หญิงสาวผมู้ รี อยดา่ งพรอ้ ยคดิ ในใจอยา่ งอดั อ้ัน เธอไม่สามารถบอกเร่ืองนก้ี ับใครไดเ้ พราะถงึ บอกไปกค็ ง
ไมม่ ใี ครเชือ่ อยูด่ ี ซำ้�แลว้ ถา้ เกดิ ใครเชือ่ ขึน้ มาเธอกจ็ ะต้องถูกมองว่าเปน็ ฆาตกรแน่ๆในความคดิ ของแมนด้แี ล้ว

ทางฝัง่ ทม่ี ีสายโทรศัพท์โทรเขา้ มา แม่ของฝาแฝดพยายามทำ�น�้ำ เสียงให้ดูปกติเข้าไว้เพ่ือรับสายนั้น ปลาย
สายไม่ใชใ่ ครอน่ื นอกเสียจากชายทเี่ คยย่ืนข้อเสนอใหก้ ับมินนี่เมอื่ คืน ผ้เู ปน็ แมต่ ดิ ต่อกลบั ไปเพ่ือตอบตกลงเมอ่ื
ช่วงกลางวนั แต่ทว่าทางผูจ้ ดั การน้ันไมไ่ ดร้ ับสายทำ�ใหเ้ ข้าโทรกลับเอาเวลาคำ่�แบบน้ี

“สวัสดีคะ่ ”

“ครับ ผมเองนะครบั ทีเ่ ป็นผ้จู ัดการโชว”์
เสียงทุ้มของชายวัยกลางคนตอบกลับอยา่ งสภุ าพเชน่ เคย

“ขอโทษทเี่ มอื่ เท่ียงไม่ได้ตดิ ต่อกลบั นะครบั ผมค่อนข้างย่งุ มากเลยน่ะ”

“อ้อ ไมเ่ ป็นไรคะ่ ไม่เปน็ ไร”

“เลขาของผมแจง้ มาแลว้ ว่าคุณโทรมา สรุปแลว้ คุณอนุญาตให้มินนีเ่ ลน่ เปียโนท่งี านของผมได้ใชม่ ย้ั ครบั ?”
คำ�พดู ของชายท่ีอยปู่ ลายสายทำ�ให้แม่ของทั้งสองอ�้ำ อ้ึงไปครู่หนึ่ง เธออา้ ปากพะงาบราวพยายามจะพดู

อะไรบางอยา่ งแต่ก็ยังไม่มคี วามกล้าหรอื สตทิ ีจ่ ะพดู มากนักแต่ทา้ ยท่ีสดุ เธอก็พูดออกไป

“มนิ นี…่ ประสบอุบตั เิ หตุนะ่ คะ่ ”
เธอเงยี บไปอกี ครัง้ น้ำ�เสยี งของแมส่ ั่นเล็กนอ้ ยราวพยายามกดไม่ให้ตนร้องไหอ้ อกมา

“หมอบอกว่าเธอมโี อกาสที่จะไมฟ่ ื้นขึ้นมาอกี หรอื ระบบประสาทบางสว่ นอาจจะไมเ่ หมอื นเดิม”

“โอ…้ ผมเสียใจด้วยนะครับกับเรือ่ งลกู สาวของคุณ…”
ชายคนนนั้ ตอบกลับอยา่ งเศรา้ สรอ้ ย ไม่ใชเ่ พราะเสียดายแต่เปน็ เพราะเขาเสียใจกบั เร่ืองท่เี กิดข้นึ กบั เด็ก
สาวอยา่ งใจจริง นั่นเป็นเร่อื งที่นา่ เศรา้ เมื่อได้ยนิ ว่ามใี ครประสบอบุ ัตเิ หตุซำ้�แลว้ ยง่ิ ทวคี วามรูส้ ึกข้ึนหากคนผ้นู นั้
จะไมส่ ามารถใช้ชีวติ ไดเ้ ย่ยี งเก่า

“ผมขอให้เธอปลอดภัยนะครับ หวังว่าเธอจะอาการดขี นึ้ ”

ระหวา่ งทหี่ ญิงวยั กลางคนคุยโทรศัพท์อยู่นน้ั ชายคู่สมรสของเธอก็สง่ สายตาบางอย่างให้เธอไป เขา
พยกั พเยดิ หน้าไปทางลูกสาวอีกคนหนง่ึ ทีบ่ ัดน้ีกำ�ลงั มองแฝดน้องของตนอย่างไมว่ างตา มันทำ�ใหผ้ ู้เปน็ แม่
เหมอื นนึกบางอยา่ งออกเกีย่ วกับโอกาสอนั แสนส�ำ คัญ

“แลว้ เรื่องการแสดง…คณุ จะทำ�ยังไงตอ่ ไปเหรอคะ”
แม่เอ่ยถาม ไมต่ อ้ งรอนานนกั ปลายสายก็ใหค้ �ำ ตอบมาแทบจะทนั ทรี าวกับเขาคิดการแกป้ ญั หาไว้แล้ว

“ผมคงตอ้ งหาคนมาเลน่ แทนเธอน่ะครบั แตไ่ มเ่ ปน็ ไรหรอกผมเข้าใจคุณนะ”
ชายคนนนั้ ตอบกลบั อย่างสภุ าพเช่นเคย เขาไมค่ ิดโทษอกี ฝ่ายหรอื แค้นเคอื งใดๆทีท่ �ำ ใหแ้ ผนของตนต้องมี
การปรับแก้เนื่องจากเขาเขา้ ใจสถานการณท์ ่ีเกดิ ขึ้นน้ี มันเปน็ อบุ ัติเหตทุ ไ่ี มม่ ีใครต้องการใหเ้ กิดขนึ้ ทงั้ น้ัน การ
วางแผนรบั มือน้ีก็เพียงแค่เพ่ือใหก้ ารจดั การงานแสดงด�ำ เนนิ ต่อไป ในใจเขาตอนนีห้ วงั เพียงแคส่ าวนอ้ ยผู้โชค
รา้ ยจะปลอดภยั และกลับมาใช้ชีวติ ไดต้ ามปกตเิ ฉกเช่นพอ่ ทีเ่ ปน็ ห่วงลูกสาวของตน แตกตา่ งจากพอ่ แม่ท่ีแทจ้ รงิ
ผู้ยนื อยู่ ณ จดุ น้ี ผู้เป็นแมร่ ีบตอบกลับแทบจะทันทถี งึ ไอเดียของตน

“ถ-ถ้าอยา่ งน้ัน คุณสนใจท่ีจะใหฝ้ าแฝดของมนิ นไี่ ปเล่นเปยี โนแทนมั้ยคะ”
ค�ำ นนั้ ท�ำ ให้แมนด้ีถูกดงึ ออกจากความคดิ ของตนเองในทันที นยั นต์ าสมี รกตเบิกกวา้ งก่อนหันขวับไปทาง
แมข่ องตนดว้ ยความประหลาดใจ

“ครบั ? หมายถงึ …เดก็ ผู้หญงิ อีกคนท่ีแสดงตอ่ จากเธอนะ่ เหรอ”
หญิงสาวไมไ่ ด้ยนิ ทป่ี ลายสายพูดแต่เธอยังคงจับจอ้ งไปที่ผู้เป็นแม่ เธอยังไม่เขา้ ใจสง่ิ ท่เี กิดขน้ึ แต่การท่คี ำ�
พดู ของหญิงวัยกลางคนนี้ดึงเธอออกมาจากความคดิ ของตนได้น้ันเป็นเพยี งเพราะเธอถูกพดู ถงึ ในบทสนทนา
เวลานนั้ แมนด้เี องก็ยงั ไม่ร้วู า่ อกี ฝ่ายพูดถึงอะไร หรอื ตอ้ งการอะไรจากเธอกันแน่ แมจ้ ะพอเดาไดแ้ ต่ด้วยความ
ตนื่ ใจนน้ั เลยทำ�ให้สมองของเธอยังไมอ่ าจประมวลผลออกมาเปน็ ความดใี จหรอื ความคดิ ใดได้ มนั ยงั คงเป็น
ความสับสนตกี ับความรสู้ กึ ผดิ ท่ีมีตอ่ มินนีอ่ ยู่

“ค-คะ่ ”
ผูเ้ สนอทางแก้ตอบก่อนจะพดู ชกั จงู ตอ่

“เธอเกง่ ไมแ่ พก้ ับมินน่เี ลยนะคะ คณุ เองคงจะไดเ้ ห็นฝีมอื ของเธอแลว้ ”
แมนด้ียงั มองอีกฝ่ายอยู่อย่างนน้ั หัวของเธอว่างเปลา่ บอกไม่ได้ว่าเธอก�ำ ลังคดิ อะไรหรอื มอี ารมณไ์ หนอยู่
ในหัว เธอไม่ไดย้ ินอะไรท่ีแม่พูดอีกเน่ืองมาจากสมองทว่ี า่ งเปล่าราวกับปดิ ตัวเองไปช่วั ขณะ สง่ิ ท่หี ญิงสาวผม
บลอนด์เหน็ ตรงหน้ามีแคแ่ มท่ ่ีก�ำ ลังคยุ โทรศัพทต์ ่อไปพรอ้ มใบหนา้ ท่เี ร่มิ หลุดออกจากความเศรา้ สีหนา้ ทีด่ ยู ้ิม
แย้มข้ึนเรื่อยๆจนท้ายทีส่ ดุ มนั ก็ดปู กติราวกบั ไมเ่ คยมีเร่อื งร้ายอะไรเกดิ ขึน้ ผใู้ ห้ก�ำ เนิดตรงหนา้ ละหอู อกจาก
โทรศพั ทก์ อ่ นเก็บมันเข้ากระเป๋า ไมน่ านนกั เธอก็หันมาย้ิมให้ลูกสาวอีกคนทกี่ ำ�ลงั มองมาหา แล้วเธอกพ็ ูดบาง
อย่างออกมา

มนั เปน็ คำ�สนั้ ๆทีด่ มู คี วามหมาย มากพอจะทำ�ให้ชีวิตของแมนดีเ้ ปล่ยี นไปอกี ครง้ั
“ลกู จะไดเ้ ลน่ โชว์แทนมินน่ีนะ เตรียมตัวใหด้ ีแลว้ ตงั้ ใจซ้อมดว้ ยล่ะ”

คำ�น้นั ก้องอย่ใู นหัวสมองของแมนด้เี ช่นเดยี วกับความปรารถนาที่เธอขอกับแมม่ ด นค่ี ือจุดเริม่ ตน้ ที่จะพา
เธอให้ไปยังความฝนั อันสงู สุดท่ตี อ้ งการให้เปน็ จริง มนั ควรจะเป็นเรอื่ งนา่ ยนิ ดีที่ฝนั ของเธอก�ำ ลังจะเป็นจริงแต่
เธอกลบั ไมไ่ ดย้ ม้ิ ออกมา เธอไมไ่ ด้ยิ้มออกมาเลยแมแ้ ต่น้อย ในหัวยังคงมีแตค่ วามสบั สนและความรู้สกึ ผดิ ที่มตี ่อ
ฝาแฝดของตน

เธอไม่เขา้ ใจ

แมนดี้ไมร่ ูว้ า่ สง่ิ ท่ีเธอขอไปนนั้ เป็นสิง่ ท่ีดหี รอื ไม่

มันดีแล้วจรงิ ๆนะ่ เหรอ?
ที่ต้องมีคนเสียอะไรไปเพือ่ ใหเ้ ธอไดก้ า้ วข้ึนมาขา้ งหน้า

จากวนั น้นั มาแมนด้ีก็เรมิ่ ฝึกซอ้ มทจ่ี ะเลน่ เปยี โนส�ำ หรับงานแสดงครั้งใหญ่นน้ั สลับกับการมาเยีย่ มมินน่ี
ตลอดเหมอื นทีไ่ ด้ใหส้ ัญญาไว้กับแมม่ ด ทว่าการมาเยีย่ มน้นั ไม่ใชเ่ พยี งเพราะเธอต้องการใหม้ นตราคงอยู่
ต่อไป แตม่ ันรวมเขา้ กบั ความรสู้ กึ ผดิ ทที่ �ำ ใหอ้ ีกฝา่ ยตอ้ งอยู่ในสภาพแบบนี้

การแสดงคร้งั ใหญผ่ า่ นพ้นไป แมนดไ้ี ดร้ บั เสียงชื่นชมปรบมอื เกรียวกราวอย่างทีไ่ ม่เคยไดร้ ับมากอ่ น
เธอได้ลงหนา้ หนงั สอื พิมพ์ทุกฉบบั รวมถึงเปน็ ข่าวทางโทรทัศนแ์ ทบทกุ ช่องในฐานะของ “หญิงสาวอัจฉริยะ
นางฟ้าแหง่ เสยี งเพลง” จากตอนน้นั มาภายในระยะเวลาเพยี งเกือบเดอื นเธอก็ได้รบั งานมากมายให้เลน่ เปีย
โนตามสถานทต่ี ่างๆ ชอ่ื เสยี งและเงนิ ทองหลงั่ ไหลเข้ามารวดเร็วอย่างไมน่ า่ เชือ่ จนแทบชวนใหเ้ ธอคิดว่านี่
เป็นแคค่ วามฝนั

เวลาเดียวกนั ท่นี างฟ้าแห่งเสียงเพลงได้รับในส่ิงทเี่ ธอปรารถนา อกี ครง่ึ หนึง่ ของเธอนั้นก�ำ ลงั ใช้ชีวติ
อยู่ท่ีหอ้ งพกั ฟน้ื เดยี่ วของโรงพยาบาล มนิ นี่ไม่สามารถเดนิ ได้อกี รวมถงึ มือของเธอก็เกดิ อาการชาจนยากที่
จะจบั อะไรไวไ้ ด้นาน พ่อแมไ่ มใ่ หค้ วามสนใจเธออีกนับจากวนั ที่แฝดพ่ีของเธอไดร้ บั ค�ำ ชืน่ ชมมากมายจาก
ผ้คู นจนทำ�ใหเ้ ธอต้องใชช้ ีวติ อยใู่ นห้องสีขาว มเี พียงพยาบาลท่เี ปน็ คนดูแลเรอื่ งตา่ งๆใหส้ �ำ หรับการใชช้ วี ติ
ประจำ�วัน เพื่อนพ้องรอบข้างเรม่ิ หายไปเพราะรับสภาพในตอนน้ขี องหญงิ สาวท่นี ่าสงสารไม่ได้ มีไมก่ ่ีคนท่ี
ยงั อยูเ่ คียงขา้ งและหนง่ึ ในนัน้ กไ็ มใ่ ช่ใครอื่นนอกเสียจากแมนดี้

ภายแรกแมนดคี้ ดิ วา่ การทีเ่ ธอมาได้ในจดุ นเี้ ป็นเพราะความปรารถนาที่เธอขอกับแมม่ ดจึงท�ำ ใหเ้ ธอ
รู้สึกผิดตอ่ ฝาแฝดของตนเปน็ อยา่ งมาก แต่เมอื่ ทกุ อย่างเริ่มไปในทางที่ดีขน้ึ ชื่อเสียงเงินทองมากมาย และ
การยอมรบั จากผคู้ นทั้งหลายท�ำ ใหเ้ ธอเร่ิมหลงระเรงิ กับมัน ซำ้�แล้วบางครง้ั หญิงสาวกข็ บคดิ กับตนเอง คดิ
วา่ การทม่ี นิ น่หี ายไปจากเสน้ ทางมนั สามารถท�ำ ให้เธอได้ทง้ั หมดน้มี าเช่นน้นั เลยเหรอ

งน้ั บางทีแล้ว ถา้ เธอไมไ่ ด้ขอให้ได้เป็นนักเปยี โนทีม่ ชี ่อื เสียง มนิ น่ีกอ็ าจจะไมเ่ ป็นไร
แลว้ คนทไี่ ดท้ ุกสิ่งนนั้ ไปกจ็ ะเปน็ ตวั แฝดน้องของเธอเสยี เอง…

แมนดีย้ ังคงมาเยี่ยมมินนอ่ี ยู่เชน่ เคยทวา่ ความรู้สึกผดิ ในใจเรม่ิ เลอื นหายไปทลี ะน้อย เธอยืนมอง
ฝาแฝดผ้นู ่าสงสารที่นอนอยบู่ นเตียงผู้ป่วย เรือนผมสที องดยู ุ่งเหยิงเล็กนอ้ ยจากการไม่ดแู ลตวั เองเชน่ เมือ่
คร้งั ยังมชี ีวติ ที่ปกตสิ ขุ ดวงตาสเี ขยี วสวยคู่นจ้ี ้องมองอีกฝ่ายทกี่ �ำ ลงั หลับใหลอย่างไม่วางตา

‘ทฉ่ี ันทำ� มนั ถูกตอ้ งหรือเปลา่ นะ’
‘การท่ฉี ันขอพรน่ันแลว้ ท�ำ ให้มินนเ่ี ป็นแบบนี้’

การส�ำ นกึ ผิดทีเ่ ล็กน้อยน้ีคือสง่ิ เดยี วที่ยังมอี ยู่ ความเหน็ ใจในตัวของแมนดีห้ ายไปจนแทบสนิ้ เดมิ ที่
เธอเคยรู้สกึ ผิดกบั การทด่ี ึงมินนเ่ี ข้ามาเกีย่ วข้องบดั นมี้ นั แปรเปลย่ี นเปน็ ความคิดทีก่ �ำ ลงั หาทางเข้าขา้ งตัว
เองวา่ ตนไม่ไดท้ ำ�อะไร พยายามปกป้องลบล้างความผดิ ทีต่ นไดท้ ำ�ไป ความดีความเห็นใจท่ีเคยเหลอื เวลา
นมี้ เี พยี งการส�ำ นึกในคำ�ขอของตนเองที่ท�ำ ใหใ้ ครคนหนงึ่ ออกไปจากเสน้ ทาง ไมใ่ ชก่ ารส�ำ นกึ เพราะน่นั
คือฝาแฝดของตนแม้แตน่ ้อย

แล้วความคิดทมี่ กั ส่งเสียงกระซบิ บอกเธอแทบทกุ คนื ก็กลบั มาอกี ครง้ั

ถ้าเธอไมข่ อแบบนั้นไป คนที่ได้ยืน ณ จดุ ทเี่ ธออย่ตู อนนกี้ ็จะเป็นมินน่ี

‘น่ันสินะ’

ไม่ใชค่ วามผิดของเธอ มนั เปน็ เพราะมินนี่ดันเปน็ คนทเี่ ข้ามาขวาง

‘ใช’่

ถ้ามนิ น่ีไมไ่ ด้อยูใ่ นเสน้ ทางนแี้ ต่แรกเธอกจ็ ะไม่เป็นไร

เธอผิดเองท่ีเลอื กเดินเส้นทางเดียวกนั
ถา้ มีใครอ่นื แทนตรงทข่ี องมนิ นตี่ อนน้ี แนน่ อนวา่ มนั ก็ตอ้ งโดนแบบท่ีมินน่ีเปน็ แน่ๆ

ไม่มใี ครวา่ เธอหรอก ไมม่ ีใครรนู้ ี่

ช่ือเสียงน้ีมนั ควรจะเปน็ ของเธอ

ถา้ ไม่มีมินน่ี ถา้ ไมม่ ใี ครเข้ามาขวางมันก็จะไม่เกดิ เร่ืองแบบนี้
เธอเลือกทีจ่ ะยืนคู่ฉัน เธอทำ�ตามฉันเองนะ

เธอสมควรแลว้ ท่จี ะถกู กำ�จัดไป

เธอมาทหี ลงั เพราะอย่างน้นั มันไมใ่ ชค่ วามผิดของฉัน

เธอเองนั่นแหละที่เข้ามาขวาง
มันเปน็ ของฉันตงั้ แตแ่ รก เธออยากจะแยง่ มนั ไป

มันเป็นสง่ิ ทเ่ี ธอควรจะไดร้ ับ

มันเปน็ สงิ่ ทฉ่ี ันควรจะได้รบั

ทั้งหมดเปน็ ความผดิ ของมินนี่ เธอคอื คนทอี่ ยากแทนทฉี่ นั เธอคอื คนผดิ

มนั เป็น ความ ผดิ ของ เธอ

เธอคอื คนผิด
ไม่ใชฉ่ ัน

ภาพในอดีตทั้งหมดยอ้ นกลับมาหา แมนดี้ไมเ่ คยจ�ำ ไดเ้ ลยวา่ ตนกบั ฝาแฝดมีความทรงจ�ำ ใดทด่ี ีตอ่
กัน มนั มีเพยี งแต่ความเกลยี ดชงั ท่ีกอ่ ขน้ึ มาในจิตใจผสมปนเปไปกับความล�ำ เอียงของพ่อแม่ ทเี่ ธอจ�ำ ได้
ขึ้นใจล้วนมแี ต่การทมี่ ินนี่พยายามท�ำ อะไรเหมือนกับเธอเสมอ แลว้ มนั กด็ ีกวา่ จนพ่อแมม่ องข้ามเธอไป
รวมถึงแผลบนหน้าท่เี กิดขึน้

มนั เป็นฝีมอื ของมินนี่

เธอจำ�วนั ทกี่ าน�้ำ รอ้ นนนั้ หกใสใ่ บหนา้ ของตนเองไดด้ ี มันเป็นอุบัตเิ หตุ แตเ่ ปน็ เหตทุ ่ีเกิดจากมินนี่ น่าแปลก
ทเ่ี ร่อื งนน้ั เลอื นลาง เธอจำ�ได้เพียงแค่ว่าเพราะมินนตี่ กลงมาจากเก้าอตี้ ัวเลก็ แล้วท�ำ ให้กาน้�ำ นนั่ ตกลงมาราดใส่
ใบหนา้ ของเธอ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเธอถงึ ได้อยูต่ รงน้ัน

อยดู่ ้วยกันสองคน

แต่เธอไมส่ น แมนดไ้ี มค่ ิดจะหาค�ำ ตอบ เธอมัน่ ใจวา่ มนั เปน็ เพราะมนิ นอี่ จิ ฉาเธอทเ่ี กง่ กว่า อย่างน้อยนัน่ ก็
คือสิง่ ท่ีหญงิ สาวคิดได้ รมิ ฝปี ากบางคล่ยี ม้ิ ออกมาทลี ะนอ้ ย ฉกี ออกมาช้าๆอยา่ งนา่ กลวั

“จริงสิ แลว้ ฉนั ต้องสนใจดว้ ยเหรอ”
หญิงสาวผมบลอนดย์ มิ้ อย่างเยือกเย็นขณะท่ดี วงตามองไปท่ีอกี ครง่ึ ของตนอย่างสมเพช

‘ยัยน่ีคงจะมีความสขุ มากๆกบั การมายนื ทจ่ี ดุ น’้ี
‘คงมคี วามสขุ มากเลยสินะท่ีมาแทนที่ฉนั น่ะ’

ขณะทีอ่ คตไิ หลไปทั่วตัว รา่ งท่นี อนอยู่บนเตยี งกข็ ยับเล็กนอ้ ยกอ่ นที่ดวงตาอีกคูจ่ ะลมื ขน้ึ ช้าๆแล้วมองกลับ
ไปท่ีตาสีมรกตอนั เหมอื นเป็นเงาสะท้อนของมัน มนิ นี่คล่ียิม้ ออกมาทีละนอ้ ยทันทีท่ีเห็นฝาแฝดของตนก่อนเอ่ย
ทักทายผมู้ าเยย่ี มทคี่ ุ้นเคยนี้

“แมนดี้…มาเยีย่ มฉันอกี แล้วเหรอ”
เจา้ ของชอ่ื หบุ ย้ิมลงเมอื่ อีกฝา่ ยตนื่ ขึ้นมา สีหน้าไรอ้ ารมณ์มองไปที่หญงิ สาวผ้นู า่ สงสารตรงหนา้ กอ่ นทเ่ี ธอ
คนนั้นจะพูดต่อไป

“ขอบคณุ นะ”
“เธอเนยี่ …ไม่เหมอื นพอ่ กับแม่เลยแมนดี้”

มินนกี่ ล่าว

“ตั้งแต่ฉันกลายมาเปน็ แบบน้ี…พวกท่านกไ็ ม่สนใจฉนั เลย”
แมนด้ีไมไ่ ดต้ อบอะไร หญิงสาวเงียบไปคร่หู นง่ึ กอ่ นจะเปดิ ปากพูดอีกคร้งั ทวา่ เสยี งอนั เยน็ ชากข็ ัดขึ้นมาก่อน

“เข้าใจบา้ งแล้วเหรอว่าฉนั รู้สึกยงั ไง”

“เอะ้ ?”
เสียงใสเอ่ยข้ึนอยา่ งสงสัยปนประหลาดใจเล็กนอ้ ย ไมน่ านนักแฝดผูพ้ กี่ ็ฉีกยมิ้ ออกมาอยา่ งน่ากลัวก่อน
เรมิ่ ขึ้นเสยี งกลับไปอกี ครั้ง ดวงตาสีมรกตบนใบหนา้ ทีม่ ีรอยแผลวูบไหวอย่างบ้าคลง่ั จบั จ้องมายงั มินนีท่ ่ตี ก
อยู่ในสภาวะตื่นตกใจจากท่าทางท่เี ปลี่ยนไปของอีกฝ่าย

“ท่ผี ่านมาฉนั กเ็ หมือนเธอนนั่ แหละ!! ไมเ่ คยมใี ครสนใจเพราะว่าฉันเกง่ ไม่ได้เท่าเธอไง!!”
“ขอบคุณพระเจา้ จรงิ ๆเลยที่ทำ�ใหเ้ ธอมาอย่ใู นสภาพแบบน้เี ธอจะไดเ้ ลิกมาขวางทางของฉนั เสียท!ี !”
มนิ นี่เบกิ ตากวา้ งมองแฝดพขี่ องตนขณะทอ่ี กี ฝา่ ยพดู เรื่องทีว่ ่าออกมา นางฟา้ แห่งเสียงเพลงในเวลาน้ี
ยม้ิ ออกมาตรงกนั ข้ามกบั ภาพลกั ษณท์ ่ีเธอเปน็ ในยามขนึ้ เวที รอยยิม้ แสนสุขเม่อื ได้รบั ค�ำ ชน่ื ชมบัดนแี้ ปร
เปลยี่ นเปน็ รอยยมิ้ แสนสะใจอันนา่ สยดสยองราวปศี าจทช่ี ่วั ร้าย

“ฉันเสียใจมาตลอดท่ีไมม่ ใี ครสนใจ แมก้ ระทัง่ พอ่ กบั แม่”
เสียงของแมนดี้คอ่ ยลงมา มันสนั่ เลก็ น้อย ดวงตาของเธอมีนำ�้ สใี สคลออยู่ทีเ่ บ้าขณะทยี่ ังคงพดู ตอ่ ไป
อยา่ งอดั อนั้ มือสองข้างกำ�ราวเหลก็ กน้ั ขอบเตยี งแน่นจนสามารถเห็นได้ว่ามือของเธอกำ�ลงั สัน่ อยไู่ ม่วา่ จะ
ดว้ ยความโกรธหรือเสียใจก็ตาม

“ทั้งทฉ่ี ันพยายามมากขนาดนี้เพื่อที่จะยังอยู่ในสายตาของใครๆ แตเ่ ธอก็แยง่ มนั ไป”
หญงิ สาวกัดฟันแนน่ ขณะทีน่ ้ำ�ตาเร่ิมไหลลงมาไมข่ าดสาย กระทัง่ เจ้าตัวเองก็ไม่อาจบอกไดว้ ่าท�ำ ไมตวั
เองถงึ กำ�ลังร้องไห้อยกู่ นั แน่

“ไอ้การท่เี ธอคอยท�ำ ดีดว้ ยมนั กเ็ พราะสมเพชฉันใชม่ ั้ยละ่ ”
“ฉนั ไมไ่ ด-้ ”

“สมควรแล้วละ่ ทีเ่ ธอจะนอนตายอย่ทู นี่ โี่ ดยไมม่ ีใครสนใจ!!”
แฝดผู้พข่ี ึ้นเสยี งขดั อีกครง่ึ หนงึ่ ของตนทนั ทโี ดยไม่สนทจ่ี ะเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายพูดหรือแก้ตัวแม้แตน่ อ้ ย
บนหน้าของเธอมีทงั้ น�ำ้ ตาและรอยย้ิมที่บดิ เบี้ยวผสมปนกันไปขณะท่พี ูดใสม่ ินนี่

“ตอนนไี้ ม่มีใครรักเธอแล้ว เธอทำ�ไดแ้ ค่นอนเฉยๆอย่ทู ่นี ่ี แล้วถา้ ไมม่ คี วามจ�ำ เปน็ อะไรฉนั กไ็ ม่คิด
ทจี่ ะมาหาเธอหรอกยัยโง!่ !!”

เม่อื สิ้นเสยี งที่เคียดแคน้ แมนดห้ี อบหายใจอยคู่ รู่หนึง่ ขณะทดี่ วงตาสีมรกตทัง้ สองคยู่ ังจบั จ้องหากนั
อยู่ เธอเพิ่งสังเกตเห็นวา่ มินนีเ่ องก็รอ้ งไห้ออกมาเหมือนกันและนน่ั ทำ�ใหย้ ิม้ ของเธอหุบลงช้าๆ แฝดผ้นู อ้ ง
ไม่ไดพ้ ดู อะไรออกมาทว่าเธอกย็ ังมองเข้ามาท่ีนยั นต์ าของอกี ฝา่ ยขณะท่นี �ำ้ ตาไหลออกมาจากดวงตาท่ี
เบกิ กวา้ งจากความตกใจไมข่ าดสาย

ความเงยี บเข้าปกคลุมไดเ้ พยี งไมก่ ่ีวินาที แมนด้ีรบี หันหลงั ก่อนสาวเท้าออกจากห้องให้ไว แขน
ขวายกข้ึนปาดน้�ำ ตาของตนขณะท่ีรบี รดุ ออกไปจากหอ้ งทิง้ ให้มนิ นี่อยู่ในหอ้ งตามล�ำ พังกับความ
กระอักกระอว่ นในใจโดยไม่มีแม้แต่คำ�ขอโทษ เธอบอกไม่ได้ว่าเพราะอะไรถงึ รอ้ งไห้ออกมาแบบนั้นทั้งท่ี
แตก่ อ่ นมันไม่เคยเกิดขน้ึ

เพราะความอัดอ้ันในใจง้ันเหรอ
หรอื เพราะความรูส้ ึกผดิ กนั แน่

หรือมันเป็นอะไรทีม่ ากกว่านนั้

นบั จากวันน้ันมาแมนดี้กเ็ รมิ่ ไปเยี่ยมมินน่นี อ้ ยลง จากตอนแรกที่มาเยีย่ มทุกวนั หลงั ประสบอบุ ตั ิเหตุ
แปรเปลยี่ นเปน็ วันเวน้ วนั เม่อื ช่อื เสยี งมากขึ้นเรมิ่ เปน็ สองวันคร้งั ก่อนจะกลายเปน็ สามวันครัง้ หรอื ตาม
เวลาวา่ ง เธอมักเลอื กชว่ งเวลาท่ีแฝดของตนหลับอยู่เสมอด้วยเหตุผลท่ไี มก่ ลา้ สหู้ นา้ ในตอนแรก ทวา่
ทา้ ยท่สี ดุ เมือ่ เกดิ เรื่องที่แตกหักน้ันขนึ้ กท็ �ำ ใหก้ ารมาเยยี่ มเหลอื เพยี งแค่สัปดาห์ละคร้ังเท่านน้ั ซ้�ำ แลว้ ยัง
โชคดีท่มี าก่คี รั้งมนิ นี่ก็จะหลับตลอดโดยที่หญงิ สาวไม่รู้เลยวา่ มนั ไมใ่ ช่เพราะตนโชคดที ี่มาตอนอีกฝา่ ย
หลบั เสมอ แต่เป็นเพราะมินนแ่ี กลง้ หลบั เพอ่ื ที่แมนดจ้ี ะไม่ต้องเหน็ หน้าเธอต่างหาก รวมถงึ ระยะห่างทเ่ี กดิ
ข้ึนมากกว่าเก่ากท็ �ำ ใหม้ ินนไ่ี ดน้ อนคดิ อะไรบางอย่างในใจหลังจากท่เี ธอไม่เคยคิดมาก่อน

ดว้ ยช่อื เสียงที่มากขึ้นทุกวันทำ�ให้เธอมีตารางงานเขา้ มาอยา่ งไม่ขาดสาย ขนาดท่ีว่าบอ่ ยคร้ังเธอ
ตอ้ งหยุดเรียนไปเพือ่ ขน้ึ เล่นเปียโนในงานแสดงตา่ งๆ จากเดมิ ท่แี มนดี้ไมเ่ คยขาดเรยี นแมจ้ ะปว่ ยมาก
แค่ไหน เวลานเี้ ธอกลบั ไม่สนใจมัน สนเพียงแค่ชอ่ื เสยี งท่ตี อ้ งไม่มลายหายไปจนถึงขนาดยอมเสียสละ
หลายส่ิงเพอ่ื ให้ได้มันมาแม้กระทง่ั เวลาชวี ิตของตน กระน้ันแล้วเธอก็พอใจกับสงิ่ ท่ไี ด้กลับมา

แมนดเ้ี กือบหลงลมื ท่ีจะไปเยี่ยมมนิ น่ีอยบู่ ่อยคร้งั เพราะมวั แตฝ่ กั ใฝใ่ นเงนิ ทองและชอื่ เสียง มันมาก
จนหญิงสาวเรม่ิ ไม่เปน็ ตัวของตวั เอง ความม่ันใจทเ่ี คยมีไดห้ วนคืนกลบั มาซง่ึ นับว่าเกือบเป็นเร่อื งทีด่ ี
เวน้ เสยี แตเ่ ธอมน่ั ใจจนเกินไปถึงขนั้ ท่ีทำ�ให้เธอเย่อหยิ่งยง่ิ กวา่ เก่า คงเปน็ เรื่องดที ่ีอย่างน้อยหญงิ สาว
ก็เก็บนสิ ัยอันไม่น่ารักน้ันเอาไว้เพอ่ื ไมใ่ ห้ช่อื เสยี งของตนป่นปี้ รกั ษาภาพของนางฟ้าแหง่ เสยี งเพลงท่ี
หลายคนเกบ็ ไว้ในความทรงจำ�

ถา้ เธอยังมัวเมาอยใู่ นช่อื เสียงจนลืมสง่ิ สำ�คัญบางอยา่ งของชีวิตไปเช่นนี้ บางทีอีกไม่นานก็คงใกล้
ถงึ จุดร่วงหล่นของเธอแล้ว หญิงสาวผมบลอนดส์ วยสนใจในค�ำ ชน่ื ชมและการเป็นดวงดาราทีเ่ จิดจา้ บน
ทอ้ งฟา้ อยู่นานจนลมื สญั ญาที่เคยใหไ้ วก้ บั ใครบางคนไป

ใครบางคนทสี่ ามารถท�ำ ลายความสุขของเธอลงได้ในพรบิ ตาเดียว

เพราะตารางงานทแ่ี นน่ ขนัดทำ�ใหต้ ลอดสัปดาห์ แแมนดี้ไม่ไดไ้ ปเย่ยี มมินนี่เลยแม้แตค่ รงั้ เดียว ไมใ่ ช่
แค่เพราะเธอย่งุ แต่เปน็ เพราะเธอลมื มันไป เธอมวั แตส่ นใจอย่กู บั ชื่อเสียงที่จะไดร้ บั หลงั การแสดงใหญ่
ตลอดสัปดาหน์ ้ี หลงั มา่ นการแสดงปดิ ลงเพอื่ เข้าสู่ชว่ งพักของนกั ดนตรี แมนดเี้ ดินตามทางเพือ่ กลบั ไปยงั
ห้องพกั นักแสดงส่วนตัวทท่ี างผู้จดั การงานน้ีเตรยี มไว้ให้ วันนเี้ ธอสวมเดรสสนี ้�ำ เงินสวยในการแสดงหลงั
จากทไ่ี ม่ไดส้ วมมนั มานาน แม้ใครหลายคนจะบอกว่าเธอเหมาะกับชุดสขี าวมากกวา่ แตส่ นี ้�ำ เงนิ ก็ยังคงเป็น
สีโปรดท่ีเธอชอบใสเ่ สมอ

เน่ืองจากแสงเวทีท่ีจ้ามากเกนิ ไปท�ำ ใหต้ าของเธอรู้สึกพรา่ เลก็ นอ้ ย ในหัวจึงคิดเอาไว้วา่ จะพกั สายตา
หน่อยเมื่อถึงหอ้ งพักนกั แสดงของตน ทว่าเมื่อมือบางหมุนลกู บดิ ประตูสีขาวแลว้ เปิดเข้าไปมนั ก็ท�ำ ให้
ดวงตาสองข้างเบกิ กว้างขึ้นดว้ ยความตกใจหลงั จากท่ีเห็นใครคนหนึ่งนั่งอยู่ในหอ้ งของตน และคนๆนนั้
ก็ไม่ใชใ่ ครอนื่ แมนดจี้ �ำ บุคคลตรงหน้าได้ดีแมจ้ ะเจอกนั แคค่ ร้ังเดียวเมื่อไมก่ เ่ี ดือนก่อน หญงิ สงู สง่าท่สี วม
หมวกปลายแหลมสีแดงตัดกบั ผิวท่ีขาวซีดราวหมิ ะนัง่ ไขว่ห้างอยทู่ ี่โซฟา มือข้างหนง่ึ ของเธอกอดอยูท่ ีอ่ ก
ขณะท่มี อื ขวาก�ำ ลังเทา้ คางพลางขยบั นิว้ เป็นจงั หวะราวตอ้ งการฆา่ เวลา สายตามองตรงมาทป่ี ระตูเฉกเช่น
ทราบอยกู่ ่อนว่าจะมีคนมาหา

“กำ�ลงั รออยเู่ ลย”

ดวงตาของแม่มดจบั จ้องมาท่ีสาวน้อยผู้ทำ�พันธสัญญาเบ้อื งหน้ากอ่ นยิม้ ออกมาเล็กนอ้ ย มอื สองข้าง
ลดลงประสานที่ตักขณะเอนตัวพิงพนักอยา่ งปล่อยตวั แต่กระน้ันแลว้ กย็ ังดูสง่าผ่าเผยจนชวนให้ผูม้ าเยอื น
กดดนั

“เธอมาท�ำ อะไรท่ีนี่”
แมนด้เี อ่ยถามอย่างสงสยั รอยยมิ้ นอ้ ยๆที่ประดับบนใบหนา้ ของแมม่ ดหายไปตง้ั แตก่ อ่ นท่ีเธอเอ่ยปาก
เจา้ ของเรอื นผมสีด�ำ มะเกลอื เปิดปากตอบโดยไมต่ ้องใช้เวลาคิด

“ฉันแคม่ าทวงสัญญาของฉัน”
แม่มดพูดด้วยนำ�้ เสียงและสหี นา้ ที่เรียบเฉย

“สญั ญา?”
หญิงสาวทวนซำ�้ ไม่ทันจะรอค�ำ ตอบจากอีกฝ่ายเธอกเ็ ดนิ ตรงไปทโี่ ตะ๊ ซึง่ มเี หยือกน�ำ้ วางอยู่ มอื อกี ข้างหยิบ
แกว้ ใบใสกอ่ นจะรนิ น้�ำ เปลา่ ลงท่ีแกว้ นน้ั นยั นต์ าสีมรกตยงั คงมองไปยงั แม่มดเพ่อื รอคำ�ตอบขณะท่ยี กแกว้ ขน้ึ
ดื่ม

“เธอจำ�ไดร้ ึเปลา่ ว่าสัญญาอะไรไว้กับฉัน สาวน้อย”
ดวงตาแม่มดหร่ีลงเพือ่ รอดปู ฏกิ ริ ิยาของหญิงสาวตรงหน้าหลงั เอือ้ นเอย่ สาเหตุท่เี ธอมาหา ทนั ทีทเี่ สยี งอัน
เย็นเฉยี บนัน้ สิ้นสดุ ลงแมนดี้ก็เบิกตากว้างอย่างตนื่ ตระหนกอีกครง้ั ทวา่ มนั ตา่ งจากภายแรกท่เี ธอไดเ้ ห็นแม่มด
นง่ั อยู่ในห้องพัก คราวนีม้ นั เปน็ เพราะเธอเพิง่ นึกไดว้ ่าตนเองลมื อะไรไปตลอดสัปดาห์ทีผ่ า่ นมานีแ้ ละนัน่ เองที่
ส่งผลให้เธอรีบตอบกลบั โดยทันควนั

เธอตอบ “ฉันแคล่ มื นดิ หน่อยเอง!”
“ถ-แถมตอนนฉ้ี นั กไ็ มไ่ ดอ้ ยู่ใกล้โรงพยาบาลด้วย ไวพ้ รุ่งนฉ้ี ันจะไปให!้ ”

“ขนาดให้เวลาเพม่ิ เกือบตัง้ หน่ึงวันเตม็ กวา่ จะมาหาเธอยงั ไมท่ ำ�ตามเลย…”
“นา่ เสยี ดายที่เราสองคนไม่ไดต้ กลงกันไวแ้ บบนน้ั นะ”

รมิ ฝีปากสีแดงเลอื ดเผยรอยยิม้ ออกมาเลก็ นอ้ ย ท้ังทม่ี ันดูไรซ้ ่ึงพิษภัยใดแตม่ ันกลับชวนหวาดผวาไม่น้อย
ดว้ ยสีหนา้ และแววตาทแ่ี สนเยน็ ชาของแม่มด

“แล้วจะให้ฉันท�ำ ยงั ไงล่ะ!! มนั พลาดไปแลว้ น!่ี !”
แมนดว้ี างแกว้ น�ำ้ ลงทันทีก่อนมงุ่ ตรงเข้าไปหาหญิงผิวขาวซดี ที่นงั่ อยู่ดว้ ยความหงุดหงดิ ปนความไม่
สบายใจท่เี ริม่ กอ่ ตวั ช้าๆ ไมท่ นั ได้เข้าใกล้แมม่ ดกล็ กุ ขึน้ ขาเรยี วในชดุ เดรสสีนำ�้ เงินหยุดชะงักไปทนั ทที เ่ี ห็น
แบบนั้น

“เธอแค่ต้องชดใชฉ้ นั ตามทีเ่ ราสญั ญากนั ไว้”
แม่มดเอย่ ขณะที่เดนิ ออกมาหาหญงิ สาวชา้ ๆ ความกดดนั ที่เริม่ ปกคลมุ ในหอ้ งพักนกั แสดงท�ำ ใหแ้ มนดีถ้ อย
หลงั ไปบ้างเม่ืออีกฝา่ ยเดินตรงเข้ามา

“ชดใช้?…ชดใชด้ ว้ ยอะไร”
เจ้าของเรอื นผมสบี ลอนด์เอย่ ถามอยา่ งอึกอัก เธอพยายามแสดงทา่ ทีให้แม่มดเห็นว่าเธอไม่กลัวหรือรูส้ ึก
กดดนั ใดกับอำ�นาจท่าทางของผู้มอบความสุขของตน ทว่ามันก็ยังไมม่ ากพอท่ีจะทำ�ใหค้ วามหว่นั เกรงของเธอ
ถกู ปกปดิ ไวไ้ ด้ ทา้ ยท่ีสดุ แมนด้ีก็หันหลงั กอ่ นเดินหนไี ปสักสองสามก้าวขณะทพี่ ูดอย่างบอกปดั มือท้งั สองขา้ ง
กอดอกพลางบีบลบู แขนของตนเลก็ น้อยเพ่อื ขม่ ความกังวลท่กี อ่ ตวั มากขึ้นในใจของผู้ผิดสญั ญา

“ฉันมเี งนิ เยอะแลว้ อยากจะเอาไปเทา่ ไหรก่ เ็ ชิญเถอะ”

หญงิ รา่ งสูงไมต่ อบอะไรเพียงแต่มองร่างของผู้อ่อนเยาว์กว่าด้วยความเยน็ ชา สายตาน้นั ทำ�ใหผ้ ้ถู กู จอ้ ง
มองรสู้ ึกเสียวสนั หลงั วาบแมจ้ ะไมไ่ ดห้ ันไปหา ความคดิ หนึง่ แวบเข้ามาในหัวถงึ สิง่ ท่ตี อ้ งแลกจงึ ท�ำ ให้แมนดี้
ค่อยๆหันไปทางแม่มดชา้ ๆ

“ร-หรือเธอจะเอาช่อื เสียงของฉันคืนไป?…”
เสยี งนั้นส่ันเลก็ น้อยเมอื่ เอย่ ถามผูก้ ุมความสำ�เร็จของนางฟ้าแห่งเสียงเพลง ชื่อเสยี งในเวลานี้ส�ำ คญั กับเธอ
มากจึงท�ำ ให้นนั่ เป็นสิง่ แรกทแี่ วบเข้ามาในหวั เมอื่ คดิ วา่ สิง่ ท่แี ม่มดต้องการคอื อะไร

“ตามขอ้ ตกลงก็ควรจะเปน็ แบบนั้นนี่ คดิ เหรอว่าฉนั จะยอมเสียผลประโยชน์น่ะ”

“เธอท�ำ แบบน้นั ไมไ่ ด้นะ!!”
แมนดต้ี ะโกนขนึ้ มาทันทที ี่แมม่ ดพดู จบด้วยใบหนา้ ซีดเผือด คิ้วสองข้างขมวดเข้าหากันด้วยความโกรธ
แม้จะเกรงกลวั ในแมม่ ดอยไู่ มน่ อ้ ย ทว่าเพราะเธอลุ่มหลงในชอ่ื เสยี งมากจนเกนิ ไปเลยทำ�ให้เธอโพล่งออก
มาอย่างไมค่ ดิ ชีวิตแบบน้ัน เธอยังคิดวา่ น่นั คือส่ิงทีเ่ ธอสมควรจะได้ และเมื่อมาถงึ จดุ นเี้ ธอกจ็ ะไมย่ อมเสยี
หรือปล่อยมนั ไปอีก

“ท�ำ ไมจะไมไ่ ด้ล่ะ ยงั ไงนน่ั มนั กแ็ ค่สว่ นหนึง่ ทีเ่ ธอต้องเสยี ไปอยู่แล้ว”
อกี ฝ่ายตอบกลับด้วยความเยน็ ชา ดวงตาน้นั ไรซ้ ง่ึ ความเมตตาสงสารใดๆ ตงั้ แต่คร้งั แรกที่พบแมนดี้
รูส้ กึ ว่าแววตาของแมม่ ดนนั้ ดูวา่ งเปล่าและนา่ กลวั จนนกึ คดิ ไปเองวา่ คงไมอ่ าจจะชวนให้หว่ันใจไดม้ ากกว่า
น้ีอกี แลว้ แตใ่ นตอนนี้ดวงตาน้นั กลบั นา่ กลัวและเยือกเยน็ ยิ่งกวา่ เก่าเสยี อีก

“สว่ นหนึ่ง สว่ นหนงึ่ อะไร…”
ทันทที ีแ่ มม่ ดเอ่ยวา่ ส่วนหนึ่งนัน่ กเ็ พียงพอท่จี ะมอบความไมส่ บายใจยิ่งว่าเก่าใหแ้ มนด้ีแลว้ เพราะมัน
แปลว่ามอี ีกส่ิงหนึ่งท่ีเธอตอ้ งเสียไป

“เธอหมายความวา่ ยังไง”

“จำ�ไดร้ ึเปลา่ สาวนอ้ ย”
“เธอบอกวา่ เธอยอมแลกดว้ ยอะไรก็ได้ท้งั นัน้ ”
แม่มดเอ่ยขณะที่รองเทา้ บูทสีนำ้�ตาลไหมน้ ั้นจะกา้ วออกมาขา้ งหนา้ อีกคร้งั หน่ึง ค�ำ นน้ั เองท�ำ ใหแ้ มน
ดห้ี น้าซีดลงกว่าเดมิ ทันที นยั น์ตาของหญงิ สาวเบกิ กวา้ งมองตรงมาท่ีแมม่ ดเวลาเดียวกับที่ในหัวบอกกบั
ตนเองว่าแมม่ ดต้องการอะไรจากเธอ กระนั้นแล้วเธอก็หวังให้มันไมใ่ ชอ่ ยา่ งท่เี ธอคิด เหง่อื มากมายไหล
ผา่ นไปท่ัวตัวแม้ภายในหอ้ งน้จี ะมีเครอื่ งปรับอากาศติดอยู่ รา่ งกายและขาของแมนด้ีสัน่ จนก้าวไมอ่ อก
ขณะที่แม่มดเดนิ เข้ามาใกลม้ ากขึน้ เร่ือยๆ

“เพราะแบบน้ัน ส่งิ ท่ฉี ันตอ้ งการจากเธอกค็ อื ดวงวิญญาณของเธอไงละ่ แมนด”้ี
อยา่ งทคี่ ดิ เอาไว้

“ม-ไม่…”
หญงิ สาวเสยี งสั่นอยา่ งกดความกลวั ไวไ้ มอ่ ยู่