Grant your Wish

“ไมน่ ะ!! แบบน้ันฉันกต็ ายสิ ไดโ้ ปรดเถอะอยา่ เอาชวี ิตของฉนั ไปเลย!!”

“อะไรกไ็ ด้ทไ่ี มใ่ ช่ชวี ิตของฉนั ไดโ้ ปรดเถอะ จะเอาชือ่ เสยี งหรือเงนิ ทองคืนไป หรือเอาอะไรก็ไดแ้ ต่ขอรอ้ ง
ล่ะอย่าเอาชวี ิตของฉนั ไปเลย!!”

แมนด้ีทรดุ ลงคกุ เขา่ ลงร้องขอความเมตตาจากแม่มดในทันที เวลาน้ีเธอยอมแลกแทบทุกอยา่ งหาก
แม่มดตอ้ งการ อะไรก็ไดท้ ไ่ี มใ่ ช่ชีวติ ของตน หญงิ ในชดุ แปลกประหลาดเหลอื บตาลงมองผู้ที่ลดตวั ให้
ตำ่�ตอ้ ยกว่าเบือ้ งล่างก่อนพูดดว้ ยน้ำ�เสยี งราบเรียบและเยน็ ชา

“รจู้ ักคำ�ว่าเปน็ โมฆะรเึ ปลา่ ? สิ่งทเี่ ธอขอในการแลกเปลีย่ นถ้าผดิ ข้อตกลงฉนั กย็ ่อมไดม้ นั คนื อย่แู ล้ว”
เธอไมม่ คี วามลงั เลหรืออ่อนใจลงเลยแมแ้ ต่นอ้ ย แม่มดย่อตัวลงคุยกบั นางฟา้ แห่งเสยี งเพลงผ้ใู กลจ้ ะรว่ ง
หลน่ เตม็ ทีพลางจ้องมองเขา้ ไปในดวงตาท่ีหวาดกลัวของอีกฝา่ ยโดยไรซ้ ึ่งความเมตตา เช่นเดยี วกบั ทแ่ี มนด้ี
ไม่เคยมีใหใ้ ครอ่นื

“แตท่ ่เี ธอตอ้ งคืนใหม้ ันคือสิง่ ท่ตี อ้ งชดใชจ้ ากการผิดสัญญา กับฉัน…”

เมื่อค�ำ รอ้ งขอไม่เป็นผล แมนด้กี ัดฟันแนน่ กอ่ นรีบลกุ ขนึ้ แล้วถอยห่างจากแม่มดโดยเร็ว หากการรอ้ งขอ
ความเมตตาโดยตรงไม่อาจทำ�ใหแ้ มม่ ดปล่อยเธอไปไดก้ ย็ ่อมต้องใชล้ กู ไมห้ รือคำ�พดู ตุกติกเข้าแลกแทน
เพราะอกี ฝ่ายเหนอื กวา่ จึงเป็นเหตทุ ีฝ่ ่ายเสียเปรียบอย่างแมนดี้แทบพลิกล้ินอะไรไมไ่ ด้เวน้ เสยี แตส่ ิง่ เดยี วที่
พอจะเปน็ ขอ้ ตอ่ รอง

“ล-แลว้ เธอเอาอะไรมายนื ยันละ่ ”
หญิงสาวเอย่ ถามกอ่ นพยายามฉกี ย้ิมออกมาอย่างเยอ่ หยิ่งเพือ่ กลบความกลัวแมเ้ สยี งและร่างกายจะสน่ั
เทาจนเห็นได้ชดั
“ไม่มีลายลักษณอ์ กั ษร…ไมม่ เี ครอ่ื งยืนยันอะไรวา่ ฉนั ตกลงกบั เธอจรงิ ๆ แลว้ เธอจะมาเอาอะไรจากฉันได้กนั ”

“เธอกพ็ ูดถกู ”
แม่มดยนื ข้นึ พลางหลับตาลง

“ฉันไม่มอี ะไรมายนื ยันถึงสญั ญาระหวา่ งเรา”

ท่าทีของแมม่ ดท�ำ ใหห้ ญงิ สาวอดคดิ ไม่ไดว้ ่าเธอมโี อกาสจะชนะในการตอ่ รองนี้ รอยยิม้ ของแมนด้จี งึ
ประดบั ไปดว้ ยความม่ันใจท่เี พ่มิ ขนึ้ กว่าเก่ากอ่ นทห่ี ญิงสาวจะเรมิ่ รูส้ กึ ว่ามีอยา่ งแปลกไป มอื ของเธอสั่นเลก็
น้อยโดยทไ่ี มอ่ าจจะบอกได้ว่าเพราะความกลวั หรืออะไรอ่ืน

นัยนต์ ามองมอื บางสองข้างของตนอยา่ งประหลาดใจเนอื่ งจากก่อนหน้านเ้ี หมอื นวา่ มอื ของตนเองจะ
หยุดสั่นลงไปแล้ว เธอหายใจหนกั ข้ึนอยา่ งไม่ทว่ั ทอ้ งก่อนจะรู้สกึ วา่ มีบางอย่างอยูใ่ นคอของตนเลยทำ�ให้
มอื ท้ังสองกุมไปท่คี อโดยอัตโนมตั ิ ในลำ�คอเธอร้สู กึ เหมอื นก�ำ ลงั ถกู ไฟเผาไหมช้ า้ ๆ ซ่ึงเธอไมเ่ ขา้ ใจวา่ มัน
มาจากไหนจนกระทง่ั ฉุกคดิ ได้ถึงนำ้�ทเ่ี ธอดื่มไปก่อนหนา้ น้ี
“แตว่ ่าสญั ญา…ต่อใหไ้ มม่ ีการบนั ทึกหรือเคร่ืองยนื ยันใดๆ ไปจนกระท่ังไม่มีขอ้ ตกลงทีต่ ้องชดใช…้ เธอก็

ไม่ควรท่จี ะผิดมันอยู่ด”ี
แม่มดพดู ขณะท่ยี นื ดูท่าทีท่ีแปลกไปของหญิงสาวในชดุ เดรสสนี ำ�้ เงนิ ผไู้ ดร้ ับบทลงโทษบบี จิกตาม
ผวิ หนังของตนเองราวต้องการกดความเจ็บปวดทเ่ี กิดข้นึ กบั ร่างกายเอาไว้ นัยนต์ าสมี รกตทั้งสองข้างจบั
จอ้ งกลับไปทีผ่ ู้ไรค้ วามเมตตาอกี ครง้ั หนงึ่

“เธอ-เธอใส่อะไร…ในน้ำ�น่นั ”
เสียงท่ีเคยหวานใสบดั นี้เรมิ่ แหบแห้งจนแทบฟงั ไม่รูค้ วาม แมนด้ีพดู ออกมาเหมือนคนทหี่ ายใจไมอ่ อก
หรือเสน้ เสยี งมปี ญั หาก่อนเธอจะเร่มิ ไอออกมา ทที่ ้องเริม่ ปวดแสบไปหมดราวถูกบางอยา่ งบีบหรือลวกอยู่
ภายใน มอื ข้างหนึ่งปิดปากท่ีก�ำ ลังไอแห้งๆ อย่างไมห่ ยุดส่วนอกี ข้างกอดกมุ ทอ้ งของตนอยา่ งทรมาน

“คดิ วา่ ฉนั วางยาเธองั้นเหรอสาวนอ้ ย?”
หญิงรา่ งสงู หัวเราะออกมาเบาๆอย่างหนา่ ยใจเม่ือได้ยนิ สิง่ ทอ่ี กี ฝา่ ยพดู เวลาน้นั เองหญงิ สาวผูผ้ ิดค�ำ
สญั ญากท็ รุดลงไปกับพน้ื โดยยังคงไอและบบี รดั ท้องของตนอยู่ เริม่ มีของเหลวสีแดงสดไหลผา่ นออกมา
จากฝ่ามอื ที่ปิดปอ้ งปากของเด็กสาว บริเวณดวงตาเรม่ิ มีนำ�้ สใี สคลออย่ทู ว่ั เบา้ แม่มดเหน็ ภาพน้นั แลว้ ก็ไม่
ได้ร้สู กึ สงสารขนึ้ มา เธอกม้ มองตามหญงิ สาวตรงหน้าทท่ี รดุ ลงไปขณะยังคงเอ่ยตอบขอ้ สงสยั ของอกี ฝา่ ย

“ยาพษิ มันไม่ได้อยใู่ นน�้ำ นน่ั หรอก…มนั อยู่ในตัวเธอมาตลอดน่นั แหละ”
“แอปเปล้ิ ที่เธอกนิ เข้าไปนัน่ น่ะ”

ทันทที แ่ี มม่ ดเฉลย ภาพความทรงจำ�ท่ีเธอกดั แอปเปิ้ลเขา้ ไปในวนั ทไ่ี ดท้ ำ�ขอ้ ตกลงกับแมม่ ดก็หวนคนื
กลับมาอีกคร้งั น่ันเองทเ่ี ปน็ เคร่อื งยืนยันระหว่างขอ้ ตกลงของทงั้ สอง เธอเร่ิมรูส้ กึ หายใจไม่ออก น�ำ้ ตาไหล
ออกมาจากดวงตาอย่างไม่ขาดสายเฉกเช่นน�ำ้ หลาก

“มนั จะไม่ส่งผลอะไร…จนกว่าเธอจะผิดสญั ญาน่นั แหละ”
รมิ ฝีปากสแี ดงเลอื ดกระตุกย้มิ เลก็ น้อยกอ่ นเจา้ ตัวจะเบนสายตาออกจากสาวนอ้ ยผูท้ ุกขท์ รมาน นิ้ว
เรยี วจากมือขวาแตะทาบกบั แกม้ เนยี นขาวของตนก่อนพูดความคิดออกมาลอยๆ

“เทา่ ทีฉ่ ันเจอมา มนษุ ย์ธรรมดาเนี่ยไมค่ อ่ ยรกั ษาคำ�พูดเท่าไหร่เลยนะ…”

“พอไมม่ ีอะไรยืนยันก็โกหกกันไปหมด ไมค่ ่อยใสใ่ จหรอื ใหค้ วามส�ำ คัญกบั สัญญาปากเปล่าเสียเทา่ ไหร”่
แมม่ ดพดู ลอยๆอยา่ งไม่สนใจว่าอกี ฝ่ายจะฟงั อยู่หรอื ไม่ แมนด้ีรูส้ กึ โกรธแคน้ แมม่ ดทห่ี ลอกลวงตน เธอ

ยงั คงคิดว่าแมม่ ดคดิ โกงเธอมาตง้ั แต่แรกแล้วและการท่ีอกี ฝา่ ยสามารถทำ�ใหค้ วามปรารถนาของเธอเป็น
จรงิ ได้กค็ งแปลวา่ เธออาจจะท�ำ ใหส้ ถานการณ์ทั้งหลายชักพาให้ตนมาติดกบั ซ�ำ้ แลว้ การท่ีไมย่ อมบอกข้อ
ตกลงให้ครบถว้ นกเ็ พราะต้องการใช้โอกาสแบบน้ีในการโกงเป็นแน่

หญงิ สาวพยายามจะพยงุ ตวั ใหล้ ุกข้นึ น่ังดๆี หลงั จากทีเ่ ธอกม้ โคง้ จนหัวแทบกดติดกับพืน้ ด้วยความ
ทรมาน บดั นเี้ ธอไมอ่ าจจะสง่ เสียงพูดใดออกมาได้อกี แล้ว แมนด้ีเงยหน้ามองแมม่ ดดว้ ยสีหนา้ โกรธแคน้
ไม่มอี ีกแลว้ คราบของนางฟ้าทใี่ ครหลายคนยกยอ่ งกัน เจา้ ของเรอื นผมส้ันสีด�ำ ที่เหมือนคดิ อะไรอยู่ในใจ
พอรสู้ ึกไดว้ า่ มีสายตาคู่หนงึ่ จับจ้องมาเธอเลยหนั กลบั ไปหาเจ้าของสายตานั้น

“ถ้าเธอถาม ฉนั ก็ตอบนะ”
“ถา้ ไมร่ ู้ว่าผิดสัญญาแลว้ อะไรจะตามมา เธอยง่ิ ไม่ควรผิดต่อมนั นะแมนด”้ี
คำ�ของแมม่ ดทำ�ใหแ้ มนดเ้ี บกิ ตากว้างขน้ึ ร่างสูงนนั้ เดนิ เขา้ มาหาแมนดอ้ี กี กา้ วสองกา้ วกอ่ นจะย่อตัวลง
ราวกบั รคู้ วามคิดของอกี ฝา่ ย แม่มดพูดออกไปอีกคร้ัง

“เช่อื สิว่าถ้าฉนั บอกเธอแตแ่ รกเธอคงปฏิบัติตามอยา่ งดีเลยละ่ แต่ฉนั อยากใหเ้ ธอรักษาสัญญาดว้ ย
จิตสำ�นึกของตวั เองมากกวา่ ”

แมม่ ดคลีย่ ้มิ บางๆแตม่ นั เปน็ รอยยิม้ ท่นี า่ กลวั ไมน่ ้อย เวลานแ้ี มนดไ้ี ม่อาจจะได้ยินค�ำ พูดใดต่อไปอีก
แล้ว เธอก้มคุดคอู้ ย่างทรมานขณะแม่มดพดู ทีค่ อและท้องของเธอตอนนี้ไม่มีอะไรปกติ

มันแสบ

เจ็บ

ทรมาน

ไม่กอี่ ึดใจความรูส้ กึ นั้นก็แผดเผาไปท่วั ร่างอยา่ งรวดเร็ว ไม่มเี ลอื ดออกมาจากคอของเธออีกแล้ว
หญิงสาวด้ินทรุ นทรุ ายกบั พนื้ ดว้ ยความทรมานราวถูกไฟเผาไหมจ้ ากภายในก่อนทุกอยา่ งจะคอ่ ยๆ
เลอื นหายไป ท้งั สติ การมองเหน็ และลมหายใจท่ีเร่ิมเบาลง บางทนี ี่อาจจะคล้ายๆกับความทรมานทีม่ ิน
น่ีได้ ในตอนท่ีเธอใกล้ตาย แตกต่างท่นี ่มี นั ทรมานกวา่ มากนัก

“และนัน่ ก็เปน็ เหตุผลที่ฉันไม่บอกเธอแตแ่ รกไงสาวนอ้ ย”
แมม่ ดหุบยิ้มกอ่ นลกุ ขน้ึ ยนื สองขากา้ วผา่ นร่างของนางฟ้าแห่งเสยี งเพลงที่นอนหายใจโรยรินอยู่
กบั พนื้

“คราวหน้าถา้ มีโอกาส ก็อยา่ ผดิ สัญญาอีกนะ…”

ขา่ วของแมนดีถ้ ูกออกอากาศไปทั่วทุกชอ่ งทางหลงั จากท่ีมสี ตาฟงานแสดงพบเธอสลบจมกองเลอื ด
อยทู่ ่หี อ้ งพัก เพราะเลือดทีอ่ อกมาจากปากของเธอจงึ ท�ำ ให้หญิงสาวถกู สง่ ไปโรงพยาบาลในทนั ที เวลา
เดยี วกันนนั้ เองเป็นเวลาทฝี่ าแฝดของเธออย่างมินน่อี ยูใ่ นสถานการณท์ ีย่ ่ำ�แย่ เมอ่ื จู่ๆชพี จรของแฝด
นอ้ งเกิดต�ำ่ ลงอยา่ งรวดเร็วโดยไมท่ ราบสาเหตุ ทัง้ สองเข้ารบั การช่วยเหลือจากแพทย์โดยเร็วแต่โชค
รา้ ยทมี่ ีเพยี งคนเดียวเท่านน้ั ที่รอดชีวิตมาไดน้ ั่นก็คือแมนด้ี

แพทย์ไมท่ ราบสาเหตถุ ึงชีพจรที่ตกลงอย่างรวดเรว็ จนหายไปของมนิ นี่ รวมถงึ ไมอ่ าจทราบได้วา่
เพราะเหตุใดแมนดจี้ งึ มีเลอื ดออกมาจากปากแลว้ หมดสตไิ ปอย่างนนั้ บางสอ่ื ก็คาดว่าเธออาจถกู วางยา
แตจ่ ากการตรวจสอบของแพทย์กไ็ มพ่ บสารพษิ ใดในร่างกายของเด็กสาวเลย อกี ทง้ั ในการตรวจสอบ
ห้องพักนกั แสดงกไ็ มม่ สี ิง่ ใดผดิ ปกติ เพราะท้ายทส่ี ุดแลว้ นางฟ้าแห่งเสยี งกป็ ลอดภยั ดจี ึงไม่ได้มีการ
คน้ หาอะไรเพิ่มเติม

เชา้ วันต่อมาแมนดี้ต่นื ข้นึ อีกคร้ังท่ีโรงพยาบาลโดยไดร้ ับรู้ขา่ ววา่ มนิ นีห่ รือฝาแฝดของเธอไดเ้ สีย
ชวี ิตไปแลว้ เมือ่ คืน ไมก่ ว่ี นั จากนั้นงานศพของมินน่ีจงึ ถูกจดั ขน้ึ อย่างเงยี บๆโดยครอบครัวและผคู้ นบาง
ส่วนท่รี ู้จกั เธอทา่ มกลางความเศรา้ โศกของทกุ คนยกเวน้ หญงิ สาวผู้มีรอยดา่ งพรอ้ ย เม่ืองานศพจบลง
ทกุ คนก็แยกยา้ ยไปกนั อยา่ งรวดเร็ว แมนดเ้ี อย่ ปากขอพอ่ กับแมท่ จ่ี ะอยกู่ บั หลมุ ศพของแฝดน้องสกั พกั
หนึง่ ซึ่งผปู้ กครองท้งั สองกย็ อมรบั แตโ่ ดยดี

พระอาทติ ยล์ าลบั ขอบฟ้าไปอยา่ งรวดเรว็ หญิงสาวผมบลอนดส์ วมชุดเดรสสดี �ำ จากการไวอ้ าลัย
ดวงตาของเธอประดบั ไปด้วยความเศรา้ สร้อยทซ่ี อ่ นอยภู่ ายในขณะมองไปทหี่ ลมุ ศพอนั มีอกี คร่ึงหนง่ึ
ของตนนอนอยู่ใตผ้ นื ดินทมี่ ีต้นไมใ้ หญแ่ ผก่ ิ่งก้านและใบสเี ขียวสดอยู่บรเิ วณใกลๆ้ แม้ไมม่ ีผใู้ ดอยู่อกี
นอกเสียจากแมนดแ้ี ลว้ แต่กลับมเี สยี งของชายวยั กลางคนคนหน่ึงเอย่ ขึน้ มาหลังตน้ ไมน้ น้ั

“ไมค่ ิดว่าเธอจะอยากใหม้ ันเปน็ แบบนี้นะ”

“ตอนแรกก็ไม่ไดอ้ ยากให้เปน็ แบบนีห้ รอก”
หญิงสาวตอบดว้ ยน�้ำ เสยี งนงิ่ ๆขณะทส่ี ายตายงั คงใหค้ วามสนใจกบั หลุมศพตรงหน้าอยู่ เงาของชาย
ทอ่ี ยหู่ ลังตน้ ไมท้ �ำ ทา่ ทางเหมอื นควานหาอะไรบางอย่าง
“ฉันเจอนีใ่ นห้องของยัยนนั่ ไมส่ ิ”
เสียงท้มุ น้นั เงียบไปครหู่ นึ่งเนอื่ งจากใส่ใจกบั การหาบางส่ิงที่วา่ เมื่อเจอแลว้ เขาก็มองมนั อยแู่ วบ
เดยี วกอ่ นโยนสงิ่ ทเี่ ขาหาใหไ้ ปตกใกล้ๆหญงิ สาว

“ต้องบอกวา่ หอ้ งของเธอแล้วนน่ี ะ”

แอปเป้ลิ สีด�ำ ราวเวลาเทีย่ งคืนกลงิ้ ไปบนพ้นื หญ้าเลก็ น้อย มันมรี อยกัดไปแล้วคำ�หนง่ึ ซึง่ ดแู ล้วนา่ แปลกใจ
ไมน่ อ้ ยกับการท่บี รเิ วณรอยกัดกลับกลายเป็นสแี ดงเฉกเช่นเลือดสดๆ

“บงั เอิญดนี ะที่ท้งั เธอ ท้งั ยยั นนั่ ก็ไดห้ นงั สือมา เสยี ดายอกี คนโชคร้ายไปหนอ่ ยที่เจออโี บนน่ี…”
แมนดชี้ ายตามองแอปเปลิ้ น้ันเลก็ น้อยกอ่ นจะเลิกใหค้ วามสนใจไปในเวลาไม่นานนักโดยท่หี ูยงั เปิดฟงั ค�ำ
พูดของชายปริศนาอยเู่ ชน่ เดมิ

“แฝดคงอจิ ฉาเธอไมน่ อ้ ยเลยละ่ ถึงไดห้ นงั สอื ของยยั นั่น”

“คงพอๆกับทฉ่ี นั อยากได้ในสง่ิ ทเ่ี ป็นไปไมไ่ ด้นั่นแหละ ถึงได้เจอกับคณุ ”
เธอตอบกลบั ไปซ่ึงนน่ั ทำ�ให้ชายท่อี ยู่อกี ฝั่งของตน้ ไม้เงยี บไปครหู่ นึง่ ราวคดิ ค�ำ ตอบท่ดี ีอยู่ แตไ่ ม่ถึงอึดใจ
เขากพ็ ดู ตอบโต้เด็กสาวทอ่ี ย่ไู ม่ไกลจากตนนัก

“…แลกกบั สิ่งทีเ่ ธอรักมันกด็ คู ุ้มคา่ ดอี อก”
“เอาเถอะ สนุกกับรา่ งใหมใ่ ห้เต็มทล่ี ่ะ”

เงาบนพืน้ แบมอื ออกราวจะส่ือวา่ กช็ ว่ ยไม่ไดก้ ่อนทเี่ ขาจะถอยห่างจากต้นไม้นน้ั ฝเี ท้าเริม่ เดินออกไปหา่ ง
จากหญิงสาวผมบลอนด์สวา่ งนนั้ หนอ่ ยหนึง่ กอ่ นจะหยดุ ฟงั คำ�ทีเ่ ธอจะพดู

“อาจจะยากหนอ่ ย แตถ่ ้าทำ�ตวั ให้ดีขึ้นมันกค็ งโอเคแล้ว”

“เธอมาไกลมากจากครง้ั แรกทเ่ี ราเจอกนั ฉันพนันได้เลย เธอมคี วามสุขในนน้ั ได้ไม่นานหรอก”
เขาตอบ

“ใครจะรู้ ฉันอาจจะชอบท่ีเป็นแบบน้ีแล้วก็ได”้
หญงิ สาวเงยี บไปคร่หู น่งึ ราวคดิ คำ�ทจี่ ะเอย่ บอกกับชายปรศิ นาท่เี ธอคุ้นเคย

“เอาไวฉ้ นั ไมม่ ีความสุขคณุ ค่อยมาทวงสัญญาแลว้ กนั …”
“แต่ฉันไมเ่ หลืออะไรที่รักอีกแลว้ นี่ ทนี ้ีคณุ จะเอาอะไรไปอีกกันล่ะ”
ค�ำ พูดของแมนดท้ี �ำ ให้อีกฝ่ายหัวเราะหึออกมาอยา่ งขี้เล่นแต่แอบแฝงดว้ ยเลศนัย

“ลองคดิ ดซู ่ี มนั เหลอื อยตู่ ลอดนัน่ แหละ”
เมือ่ ชายคนนั้นตอบกลับมามนั กท็ �ำ ให้เธอเงียบไปครูห่ นง่ึ

“…คงไมใ่ ชส่ ิ่งสดุ ท้ายทฉี่ ันจะเสยี ได้ใชม่ ยั้ ”
“…คงง้ันล่ะม้งั ”

เขาฉกี ยิ้มออกมาพรอ้ มคำ�พดู ที่ไมอ่ าจบอกได้วา่ เขาพดู เลน่ หรือเขาพดู จริงกนั แน่ แต่ไมว่ ่าเป็นอยา่ งไหน
กต็ ามนั่นก็ไมไ่ ดด้ ูนา่ ยนิ ดเี สียเทา่ ไหรเ่ พราะท้ายที่สุดมันกย็ ังคงต้องมสี ่งิ ท่เี สยี ไปอยู่ดี ฝเี ทา้ นนั้ เดนิ หา่ งออกไป
ไกลกว่าเก่าจนไดร้ ะยะหน่ึงกม็ เี สยี งลมพัดแรงผา่ นท่ีข้างหขู องหญงิ สาว และเมือ่ มันหมดลง เสียงฝเี ท้าของคู่
สนทนาก่อนหน้านก้ี ็หายไปอยา่ งไรร้ อ่ งรอย

หญิงสาวในชดุ เดรสสีด�ำ จอ้ งมองมาที่ป้ายหลมุ ศพอนั สลกั ชื่อของมนิ นี่อกี ครง้ั กอ่ นท่ีจะ
คลย่ี ้ิมออกมาชา้ ๆ รอยยมิ้ น้ันดใู จดแี ตก่ น็ ่ากลัวไปในเวลาเดียวกนั

“ฉนั จะใช้ชวี ติ ในส่วนของเธอต่อเองนะ”
“แมนดี้”



รกั ษาสญั ญาดว้ ยละ่