เจ้าชายน้อย The Little Prince

1

เจาชายนอ ย

Antoione De Saint Exupery
ผูแปล : อาํ พรรณ โอตระกลู

แด เลออง แวรท

ฉนั ตอ งขอโทษคณุ หนทู งั้ หลาย ท่ีได
อุทิศหนังสือเรอื่ งน้ใี หแ กผ ใู หญค นหน่ึง ฉันมี

เหตุผลแกตวั อยา งจรงิ จงั หลายขอ ทเี ดียว
กลาวคอื ผูใ หญค นนี้เปนเพื่อนดีทส่ี ดุ ทฉ่ี ันมอี ยู

ในโลก ขอ แกต วั อีกขอหน่งึ คือ ผูใหญคนนี้
สามารถเขา ใจอะไรไดทกุ อยา ง แมแ ตห นังสอื

สาํ หรับเดก็ ฉันมขี อ แกตวั ขอทส่ี ามดว ย คือ
ผูใหญค นนีอ้ าศยั อยูใ นประเทศฝรัง่ เศส ท่ซี ง่ึ
เขาไดพ บกับความหิวโหยและหนาวเยน็ เขา
ตอ งการคาํ ปลอบประโลม ถา หากวาขอ แกตวั
ดังกลาวน้ียังไมเ พียงพอ ฉันกอ็ ยากจะอทุ ศิ
หนงั สือเลมน้ีใหแ กเดก็ ทผี่ ูใหญค นน้ีเคยเปน มา
กอ น ผใู หญท ุกคนเคยเปนเด็กมากอนท้ังนั้น
(แตน อยคนนกั ทีจ่ ะหวนระลึกได) ฉะน้นั ฉนั จึง

ขอแกค ําอทุ ศิ ใหมเปน

แด เลออง แวรท
เมอ่ื ครัง้ ที่เขายงั เปน เดก็ เลก็ ๆ

2

๑

เม่ือ ตอนฉนั อายไุ ด ๖ ขวบ ฉันไดเหน็ รูปภาพจับใจรปู หนึ่งในหนงั สือเกี่ยวกับ

ปา ดงดิบช่ือวา "ประวัตชิ ีวติ ธรรมชาต"ิ รูปนน้ั เปน รูปงเู หลือมกําลังกลนื สัตวปา น่ีคือรปู ลอก
ของภาพนั้น

ในหนังสอื เขาบรรยายไวว า "งเู หลือมกลนื เหยอื่ ของมันเขาไปทั้งหมดโดยไม
เค้ียวเลย ถัดจากนนั้ มันก็ไมสามารถเคลอ่ื นไหวไดและนอนยอยอาหารอยตู ลอดเวลา ๖
เดือน" ฉนั ตดิ ใจเร่อื งการผจญภยั ในปาทบึ มาก จึงไดห ดั วาดภาพดวยดนิ สอสจี นสําเร็จ นี่คอื
รูปภาพรปู แรกของฉัน

ฉนั อวดผลงานชนิ้ เยีย่ มนี้แกผ ใู หญ และถามเขาวารูปของฉนั ทาํ ใหเขากลัวไหม
พวกเขาก็ตอบวา "ทําไมหมวกทําใหค นกลวั เลา " รูปภาพของฉนั ไมไดเปน รปู หมวก แตเปน
รปู งูเหลอื มท่ีกาํ ลงั นอนยอยชา งทีม่ นั กลนื เขาไป ฉนั จึงตอ งวาดรูปภายในงูเหลือมเพื่อให
พวกผใู หญเขาใจ เพราะพวกนีต้ อ งการคาํ อธบิ ายเสมอ รูปวาดที่ ๒ ของฉนั จึงเปน ดังน้ี

พวกผูใหญไดแนะนําวาฉันควรจะเลกิ ยงุ กบั การวาดภาพงเู หลือมชนิดท่ีเห็นดาน
นอกหรือดา นในเสยี และหนั มาสนใจเรยี นวิชาภูมิศาสตร ประวตั ิศาสตร คณติ ศาสตร และ
ไวยากรณแ ทน ดงั น้ัน ฉนั จงึ ไดละทงิ้ อาชีพวาดภาพอนั สงู สง น้ีเสยี ตงั้ แตอ ายุ ๖ ขวบ
เพราะวาฉันรูสกึ หมดกาํ ลังใจที่ภาพวาดรูปแรกและรูปทส่ี องไมไ ดร ับผลสําเร็จ พวกผูใหญไม
เคยเขาใจอะไรเลย เปนเร่ืองท่นี าเหนือ่ ยหนา ยอยางยง่ิ ทีพ่ วกเราเดก็ ๆ จะตองอธิบายใหพวก
เขาเขา ใจอยตู ลอดเวลา

ดังนั้นฉันจงึ ไดเ ลอื กอาชีพใหม ฉนั หัดขับเครื่องบิน ฉนั บนิ ไปเกือบจะทัว่ โลก
และภมู ศิ าสตรก ช็ ว ยฉนั มากทเี ดยี ว ฉนั สามารถบอกไดท นั ทวี านี่คือประเทศจนี ไมใช
แอรโิ ซนา วิชานี้จึงเปน ประโยชนม ากถา เราหลงทางในเวลากลางคืน

3

ตลอดชวี ติ ของฉัน ฉันตอ งตดิ ตอกบั คนเปนจาํ นวนมาก เปนคนที่เอาจริงเอาจัง
ทง้ั น้นั ฉันอาศยั อยใู นบา นกบั พวกผใู หญ ฉนั ไดศ ึกษาคนพวกนอี้ ยา งใกลชิด แตมนั ้ม็ ิไดช วย
ใหฉ ันมีความเหน็ ตอคนพวกนี้ในดา นท่ดี ีขึ้นเลย

เมือ่ ฉันพบใครสกั คนที่ฉันเห็นวาพอมีแววจะฉลาดหลกั แหลมฉันก็ทดสอบเขา
ดว ยการใหดูรปู วาดรปู ทหี่ นึ่งซง่ึ ฉันยังคงเก็บรกั ษาไว ฉนั อยากทราบวา เขาเปน คนทเ่ี ขา ใจใน
สิง่ ตาง ๆ ไดดหี รือไม แตทกุ คร้งั คนเหลา น้ันจะพูดวา "น่ีคอื หมวก" เมือ่ เปนอยางนน้ั ฉันจึง
ไมยอมพดู ถงึ งูเหลือม ปา ดงดิบ หรือดวงดาวกบั เขาใหเสียเวลาเลย ฉันจะปลอ ยเขาไปตาม
วิถที างของเขาฉันจะพดู กบั เขาเร่ืองไพบ ริดจ เรอ่ื งกอลฟ เรอ่ื งการเมืองและเรือ่ งเนคไท
และพวกผใู หญเหลา นั้นก็จะยินดีทไ่ี ดร ูจักกบั คนที่พดู จาไดเ รื่องราวคนหน่ึง

๒

ดงั นนั้ ฉนั จึงดาํ รงชีวิตอยางเดียวดาย ไรคนทจ่ี ะสนทนากัน

เขาอกเขาใจอยางแทจริง จนกระท่งั เม่ือ ๖ ปม านี้ เครือ่ งบนิ ของฉนั เขา ไป
เคร่ืองเสยี อยูกลางทะเลทรายสะฮารา มีอะไรบางอยางในเคร่ืองยนตข ดั ขอ ง
เน่ืองจากฉันไมม ีชางเครื่องมาดว ย ไมม แี มแตผโู ดยสาร ฉันจงึ จําตอ งซอ ม
ดวยตนเองอยคู นเดียวอยา งยากลําบาก นเี่ ปน ปญหาทีต่ องเอาชีวิตของฉนั
เขา เดิมพนั ทเี ดยี ว เพราะฉันมีน้ําไวด่ืมอีกเพยี ง ๘ วนั เทา น้นั

คนื แรกฉันนอนหลบั บนพื้นทราย หา งไกลจากผูค นนับลาน ๆ
ไมล ฉันอยคู นเดียวประหนึ่งเรอื แตกรอดอยูบนแพเควงควางกลางมหาสมุทร
ดงั นนั้ คณุ คงจะนกึ ออกวา ฉนั ตกใจเพยี งใดท่ีตอนในรุงสางกม็ เี สียงเล็ก ๆ
ปลกุ ฉันขึ้น เสียงนน้ั กลาววา

"กรณุ าวาดรปู แกะใหตวั หนงึ่ เถอะ !"
"หือ"
"ชวยวาดรปู แกะใหฉ ันตัวหนึ่งซิ…."

ฉนั ผวาลุกขึ้นยนื ราวกบั ถกู สายฟา ฟาด ยกมือข้นึ ขย้ีตามองดูอีกที
ตาฉันไมไ ดฝาดไปแน ฉันเหน็ เด็กเล็ก ๆ คนหนง่ึ ลักษณะแปลกมาก ยืน
มองดฉู นั อยางเครงขรมึ

นคี่ ือรูปภาพท่ดี ีท่สี ดุ ที่ฉันจําลองขนึ้ ภายหลัง แนละ แมวา
ภาพวาดของฉันไมสวยสดเหมอื นตวั จรงิ ของเขา แตม นั ก็ไมใ ชความผดิ ของ
ฉนั พวกผใู หญไดทาํ ใหฉันหมดกาํ ลังใจทีจ่ ะเอาดีทางวาดรปู ตงั้ แตอ ายไุ ด ๖
ขวบ และนอกจากรปู งเู หลือมชนิดเห็นดานนอกและดานในแลว ฉันก็ไมได
หัดวาดรูปอะไรอกี เลย

4

ฉนั เบ่งิ ตามองดเู ดก็ นอยนั้นอยางประหลาดใจ อยา ลืมวา ฉนั อยู
ไกลแสนไกลจากดนิ แดนทม่ี ผี ูค นอาศัย ทวาเด็กนอ ยน้ันไมมีทที า วาหลง
ทางเหนือ่ ยออน หวิ โหย กระหายน้ํา หรือเกรงกลัวแตอ ยางใด ไมมที าทางวา
เปน เดก็ หลงทางอยกู ลางทะเลทรายหา งไกลผูค นนับเปนรอ ยเปนพันโยชน
เลย ในทส่ี ดุ ฉันก็รวบรวมสติได และพดู ขน้ึ วา

"แลว เธอมาทาํ อะไรอยูท ี่น่หี ละ"
เขาก็พูดซํ้าอกี อยา งออ นโยนเหมือนเปนเรอ่ื งสําคญั วา
"กรุณาวาดแกะใหฉันตวั หนึ่งเถอะ"
ในเมื่อเรารูสึกวามีสง่ิ ล้ีลบั เกินกวา ท่ีจะกลา วได เราก็ไมกลา ทีจ่ ะ
ขัดขนื ตอมัน แมวา ฉนั จะอยหู า งไกลผูค นนับดวยรอ ยโยชนพันโยชนและอยู
ระหวา งอันตรายถึงชวี ิต ฉันกด็ ึงเอากระดาษและดินสอออกมา แตแ ลว ฉนั ก็
นึกขึน้ มาไดวาฉนั เคยเรยี นแตว ชิ าภูมิศาสตร ประวตั ศิ าสตร คณติ ศาสตรและ
ไวยากรณเ ทา นั้น ฉันจงึ กลาวกับเด็กนอย (อยา งอารมณไ มคอ ยดี ) วาฉัน
วาดไมเปน หรอกนะ เขาตอบฉันวา
"ไมเ ปน ไรหรอก วาดแกะใหฉนั ตวั ก็แลวกัน"
เนือ่ งจากฉันไมเคยวาดแกะเลย ฉันจึงวาดภาพหนงึ่ ในสองภาพ
ทฉี่ นั วาดเปนใหเ ขา คือภาพงูเหลอื มชนดิ ท่ีเห็นดานนอกและฉันกต็ กตะลงึ
เมือ่ ไดย นิ เขาตอบวา
"ไมเ อา ไมเ อา ฉนั ไมอยากไดช างในงเู หลอื ม งูเหลือมนา กลวั
ออก และชางกต็ ัวใหญเกะกะเกินไป บา นฉันเลก็ นดิ เดยี ววาดแกะใหฉันตัว
หน่ึงเถอะ"

5

ดงั นน้ั ฉันจงึ วาดแกะให เขา

มองดอู ยา งสนใจและวิจารณวา
"ไมใ ช แกะตัวนีไ้ มส บายมาก วาด

ใหมอีกตวั ซิ"

ฉนั วาดใหม เพ่อื นของฉนั
หัวเราะเบา ๆ พูดอยา งออ นนอมวา "เธอคง
จะเห็นนะวามนั ไมใชแ กะ แตเปนแพะ
เพราะวา มันมีเขา"

ฉันวาดใหมอ กี แตเ ขากป็ ฏิเสธอีกเชนกัน
"ตวั นี้มนั แกเ กนิ ไป ฉนั ตองการแกะทจ่ี ะยัง
มชี ีวติ อยูตอไปอีกนาน"

เมื่อเปนเชนนน้ั ฉันกห็ มด
ความอดทน ประกอบกับตอ งรบี ซอม
เครอ่ื งยนต ฉนั จงึ เขีย่ ๆ ภาพนี้ ฉนั ยืน่ ให
เขาและวา "เอา นค่ี ือกรง แกะที่เธอ
ตองการอยใู นกรงน"้ี

จไุ หม" แตฉ นั ประหลาดใจมากที่เหน็ ใบหนาของเขาสดใสขึน้ ทนั ที
"เหมาะทีเดียว นีแ่ หละท่ีฉันอยากได เธอคิดวา แกะตวั นีก้ นิ หญา

"ทาํ ไมหละ"
"เพราะวาบา นฉันมนั แคบนะซี"
"คงพอหรอก ฉนั ใหแ กะเธอตวั เล็กนิดเดยี ว"
เขายนื่ ศรีษะมาใกลรูปวาด
"คงไมเล็กเกินไปนะ…..โอ…มันกาํ ลงั หลับดว ย"

ฉนั กไ็ ดท าํ ความรจู ักกับเจา ชายนอยดว ยประการฉะน้ี

6

๓

กวา ฉันจะรวู าเขามาจากไหนก็กนิ เวลานานโขทีเดียว เจา ชายนอ ย

ตง้ั คาํ ถามกับฉนั มากมาย และไมเคยสนใจฟง คาํ ถามของฉนั เลย ฉนั ตอ งจบั
ความเอาเองจากถอยคําบางประโยคทีห่ ลุดมาโดยบงั เอิญทีละเล็กทีละนอย
เชนเม่ือเขาเห็นเคร่อื งบนิ ของฉนั (ฉนั จะไมว าดรูปเครื่องบินละ เพราะวา มนั
ออกจะวาดยากอยเู อาการ) เขาถามขนึ้ วา

"สงิ่ น้นั คืออะไรนะ"
"มนั ไมไ ดเ ปนสิ่งของหรอก มันบินได เครือ่ งบินไงละ เคร่อื งบิน
ของฉันเอง"
ฉนั รสู กึ ภมู ใิ จทีบ่ อกใหเ ขาทราบวา ฉันบินได เขารองข้นึ วา
"อะไรนะ เธอตกลงมาจากทองฟา ร"ึ
"จะ" ฉันตอบอยา งเสง่ียมเจียมตวั
"เอ แปลกนะ"
แลว เจา ชายนอยก็หัวเราะเสยี งใสทําใหฉ นั รูส ึกฉนุ ขน้ึ มา ฉนั อยาก
ใหคนเห็นอุบัติเหตุของฉันเปน เร่อื งรายแรงมากกวา เขากลา วเสรมิ วา
"ถาเชน นั้นเธอก็มาจากทองฟาเหมือนกันซนี ะ เธอมาจากดาวดวง
ไหนละจะ "

ทันใดนน้ั เองฉันจึงเร่ิมเขา ใจอะไรไดลาง ๆ เกี่ยวกับการปรากฏ
ตวั อยางลกึ ลับของเจาชายนอ ย ฉันถามเขาทันทีวา

"ถาเชนน้ันเธอมาจากดาวดวงอืน่ ใชไ หม" เขาไมตอบ โคลงศีรษะ
ชา ๆ พลางพจิ ารณาเครอ่ื งบนิ ของฉัน

"ถา ขเ่ี จา เครอ่ื งนั่นละก็ เธอคงมาจากทใ่ี กล ๆ นเี่ อง"
แลวเขาก็ปลอยความรูส ึกใหจ มอยใู นความนกึ ฝนเปนเวลานาน
แลวจึงหยิบแกะท่ฉี ันวาดใหอ อกมาจากกระเปา และนิ่งมองสมบตั ิช้ินใหมนน้ั
คุณคงนึกเดาออกวา ฉันมคี วามอยากรอู ยากเห็นเก่ียวกบั เร่อื งของ
'ดาวดวงอ่นื ' เพยี งใด ฉันพยายามทจี่ ะใหทราบเรอ่ื งมากยิ่งกวานนั้
"เธอมาจากไหนแน เดก็ นอยของฉนั 'บานเธอ' นะ อยูท ไ่ี หน เธอจะ
เอาแกะท่ีฉนั ใหไปไหน"

7

หลงั จากหยุดคิด
อยคู รหู น่ึง เธอตอบวา

"การทใ่ี หก รงแก
ฉันดวยนด่ี ีนะ ฉนั จะไดไ ปใช

เปนบานของแกะมนั ในตอน
กลางคืนไงละ"
"แนละ และถา เธอ

ทาํ ตวั นารกั ฉันจะใหเชือก
เธอดว ย เธอจะไดใชผกู มัน

ในตอนกลางวนั และก็หลัก
อีกอันหน่ึง
ดว ย" คาํ เสนอ

ของฉันทาํ ใหเขาสะดุง
"ผูกมนั รึ ทําไม

เธอคิดแปลกอยางนี้"
"แตถาเธอไมผูก

มันนะ มนั กจ็ ะเดนิ ไปตามใจ
ชอบ และก็จะหลงหายไป"

ทันใดนั้นเพ่ือนของฉนั กห็ ัวเราะเสยี งใสขนึ้ อกี
"เธอจะใหมนั ไปท่ีไหนกันละ"
"ท่ไี หนก็ได ตรงไปขา งหนามนั …"

เจาชายนอ ยจึงเขา ใจความคดิ ของฉนั และกลาวอยา งเครง ขรมึ วา
"ไมเปน ไรหรอก บานฉันก็ใหญเทา น้ีเอง เลก็ นดิ เดียว"
เขากลา วตอ ไปดว ยทาทางเศรา ๆ วา
"ตรงไปางหนา เราไปไดไมไกลนกั หรอก"

8

๔

ดวย เหตุนี้ฉันจงึ ทราบความสาํ คญั ของขอ ท่ีสองคือ ดวงดาวท่ี

เขาอยนู น้ั ไมใหญก วา บา นเทาไร

ส่ิงน้มี ิไดท าํ ใหฉนั ประหลาดใจเทา ใดนัก ฉนั ทราบดวี านอกจาก
ดาวเคราะหใหญ ๆ อยา งเชนโลก ดาวพฤหสั บดี ดาวองั คาร ดาวพระศกุ รซ ่ึง
เราตั้งช่ือใหแกมันแลว ยงั มดี าวดวงอ่ืน ๆ อีกนบั พนั ดวง ซ่ึงเล็กมากจนบาง
ดวงแทบจะมองไมเห็นแมว า จะใชก ลองโทรทศั นสองดู เมือ่ นักดาราศาสตร
คนพบดาวดวงใหม เขาก็ใหชื่อมันเปนลาํ ดับเลข เปนตน วา "ดาวเคราะหนอย
ท่ี ๓๒๕๑"

ฉันมีเหตุผลทนี่ า เชื่อวา
ดาวดวงท่ีเจาชายนอยจากมาคือ
ดาวดวงท่ี บ.ี ๖๑๒ ดาวดวงนีน้ ัก
ดาราศาสตรชาวตรกุ ีสองกลอง
พบเปน ครั้งแรกเมอ่ื ป พ.ศ.
๒๔๕๒

เขาไดเ สนอการคน พบนี้
แกส ภาดาราศาสตรระหวา งชาติ
แตกไ็ มม ใี ครเช่ือเขา เน่อื งจาก
การแตงกายของเขาแปลก
เกนิ ไป พวกผูใหญกเ็ ปนแบบน้ี
แหละ

9

โชคดสี ําหรับชือ่ เสยี ง
ของดาวดวงน้ี เพราะตอ มานกั
เผดจ็ การตรกุ ีไดบังคับให
ประชาชนไดแ ตง กายตามแบบ
ยุโรป ถา ไมปฏบิ ัติตามจะมีโทษ
ถึงประหารชวี ิต นกั ดาราศาสตรผู
นี้ไดเ สนอการคน พบของเขาอีก
ครง้ั ในป พ.ศ. ๒๔๖๓ โดย
แตง ตวั อยางสงาผาเผย และ
คราวนี้ทกุ คนกเ็ ชื่อเขา

ท่ีฉันเลา ใหคุณฟงถึงรายละเอียดของดาวดวงที่ บี.๖๑๒ และทฉ่ี ัน
บอกหมายเลขของดาวดวงนก้ี เ็ พราะพวกผใู หญ คนพวกน้ีเขาชอบตวั เลข
เม่อื คุณเลา ถึงเพอื่ นใหมของคุณ พวกผูใ หญจะไมถามเรอ่ื งสาํ คัญ ๆ คุณเลย

เขาจะไมม วี นั ถามวา
" เสยี งของเขาเปนอยางไร"
"เขาชอบการเลน ชนิดใด"
"เขาสะสมผีเสื้อรึเปลา " แตเขาจะถามคณุ วา
"เขาอายุเทาไรนะ"
"เขามพี ี่นอ งกค่ี น"
"เขาหนกั เทาไร"
"พอ ของเขามรี ายไดเ ทา ไร"
และเพยี งเทานเ้ี องทีพ่ วกเขาเขา ใจวา เขาไดร ูจ ักกับคน ๆ หน่งึ
แลว
ถาคุณบอกกับพวกผใู หญว า "ฉันเหน็ บานกอ ดวยอฐิ แดงหลัง
หนง่ึ มดี อกกลว ยไมสีขาวมวงอยทู ห่ี นาตา ง และมีนกพิราบเกาะอยูบน
หลงั คา…" คนพวกนนั้ จะไมม วี ันนึกภาพบานหลงั น้ันออกเลย คณุ
จะตองบอกเขาวา " ฉันเหน็ บา นหลงั หนงึ่ ราคาประมาณ ๕ แสนบาท"
พวกเขาจะรอ งขน้ึ วา "แหม สวยอะไรอยางนน้ั "

ในทํานองเดยี วกันถา คุณบอกกับเขาวา "ขอพิสจู นว าเจา ชาย
นอ ยมตี วั ตนจรงิ กค็ อื วา เขาเปน คนนารัก มีชวี ิตชวี า หวั เราะเกง และ
เขาอยากไดแ กะตัวหนง่ึ และเมอื่ คนอยากไดแ กะตัวหนง่ึ ก็เปน ขอ
พสิ ูจนวา คน ๆ น้นั ตอ งมีจรงิ " พวกเขาก็จะยักไหล และหาวาคุณพดู เปน
เด็ก ๆ แตถ า คุณพดู กับเขาวา " เจาชายนอ ยมาจากดาวเคราะหน อ ยเลขที่ บี.
๖๑๒ " เมอ่ื นัน้ แหละเขาจงึ จะเชอ่ื และเลกิ ไตถ ามคุณตอ ไป พวกเขามนี สิ ัย
เชนนั้นอยาไดไ ปถอื สาเลย พวกเด็ก ๆ จาํ เปนตองยอมลงใหผใู หญอยางน้ี
แหละ

แตวาแนละ พวกเราซ่งึ เขา ใจชีวิตดี เราจะหวั เราะเยาะตวั เลขเสีย
ดว ยซ้ํา ฉันรักท่จี ะเร่มิ ตน เลา เรื่องน้ีเหมือนอยางเลานทิ านมากกวา ฉัน
อยากจะเลาวา

10

"ครงั้ หนึ่งยังจะมเี จา ชายนอยองคห น่ึง อาศัยอยูทด่ี าวดวงโตกวา
เขานดิ เดยี ว เขาอยากมเี พื่อน…" สาํ หรบั ผูท ่เี ขาใจชีวิตเรอื่ งที่ฉันเลาอยางน้ดี ู
จะเปนจริงเปน จงั มากกวา

แตเน่อื งจากฉันไมอ ยากใหใครเขาอา นหนังสอื ที่ฉนั เขยี นขึน้ มา
เลน ๆ เพราะฉันรูสึกปวดรา วใจมากเม่ือเลา ความหลงั ท้ังหลายแหลเ หลา นี้
เพอ่ื นของฉันไดจากฉนั ไปพรอมกับแกะของเขา ๖ ปเ ขาน่ีแลว

ทฉ่ี ันพยายามเขียนถึงเขาขณะนี้ ก็เพ่อื วา ฉันจะไดไมลืมเขาเสยี
เปนเรื่องที่นาสลดใจมากถาเราลืมเพื่อน ทุกคนไมไดมเี พ่ือนเสมอไป ถาฉนั
ลืมเขา ฉนั ก็อาจจะกลายเปนพวกผูใ หญท่ไี มสนใจอะไรนอกจากตวั เลขกไ็ ด

เพ่ือมิใหเปน เชน น้ี ฉันจึงไดไ ปซอ้ื สแี ละดินสอมา มนั ออกจะยาก
สกั หนอยทีจ่ ะมาหดั วาดใหมต อนน้ี ในเมอื่ ฉันกเ็ คยวาดเพียงรูปงชู นิดเห็น
ดา นนอก และชนดิ เหน็ ดา นในเม่อื ตอนอายุ ๖ ขวบเทาน้ัน แตฉันกจ็ ะ
พยายามวาดใหเ หมือนท่ีสุดเทา ท่ีจะทาํ ไดแมว า จะไมแนใ จนกั ก็ตาม ฉัน
อาจจะวาดรูปหน่งึ ไดเหมอื น แตอ ีกรูปหน่งึ ไมเหมือนเลย ฉันคงจะกะขนาด
ผิดดว ย ในรูปนเี้ จา ชายนอยตัวโตเกินไป และในอีกรูปหนึง่ กลับเลก็ เกินไป
ฉนั ไมร วู า จะลงสเี สอ้ื ของเขาเปนสีอะไรดี ฉันจงึ มะงมุ มะงาหราทําไปทาํ ดี
บา ง ไมดบี าง บางคราวก็อาจจะลืมรายละเอยี ดสําคัญไป

แตก็ยกโทษใหฉนั เถิด เพือ่ นของฉันไมเคยอธิบายอะไรแกฉัน
เลยเขาคงคิดวา ฉันเหมือนกบั เขากระมัง แตวาตวั ฉนั เองก็ออกจะเสยี ใจที่
ไมส ามารถมองทะลุกลอ งเห็นลูกแกะได ฉนั คงจะเหมือนกับผูใหญ
ทั้งหลาย ฉันคงแกตวั ลงน่ันเอง

๕

ฉนั เรียนรูเรอ่ื งราวของดาวดวงนี้มากขึน้ ทกุ วัน รถู งึ การท่ี

เจาชายนอยตองจากมันมา รูถึงการเดินทาง ความรเู หลา นคี้ อ ยมา
ปะตดิ ปะตอกนั อยา งชา ๆ แลวแตค วามคิดจะนาํ ไป

สาํ หรบั ในวันท่ีสาม ฉันไดทราบเรอื่ งเศรา เก่ยี วกันตนไทร ครง้ั
น้กี ส็ ืบเนือ่ งมาจากลกู แกะอีกเชน กัน เจาชายนอยไดถ ามฉันดวยทา ทาง
สงสยั เตม็ ที่

"จรงิ หรือทว่ี าลกู แกะมันกนิ ตน ผกั หนาม"
"จรงิ ทีเดยี ว"
"โอ ฉันดใี จจงั เลย"

ฉนั ไมเ ขาใจวาท่ีแกะกินตนผักหนามนั้นสําคญั อยา งไร แต
เจาชายนอ ยเสรมิ ขึ้นวา "ถา อยางนนั้ มันกก็ ินตนไทรดวยนะซ"ี

ฉนั รีบตง้ั ขอสังเกตขน้ึ วา ตน ไทรน้ันไมไ ดเ หมอื นตน ผกั หนาม
แตเ ปน ตนไมใหญเหมือนวดั ถึงแมจะมีเกณฑเอาชา งมาโขลงหน่งึ ก็ไม

11

สามารถกินเจา ตน ไมช นิดน้หี มดตนได การพูดถึงชางทั้งโขลงทําใหเ จา ชาย
นอ ยหัวเราะชอบใจ

"เหน็ ทา จะตองใหชางมันยืนตอตัวกนั " แตเขาหวนกลบั มาพดู
เรือ่ งเดิมอยางฉลาดวา

"เจาตนไทรนก่ี อนมนั จะโต มนั จะตองเรม่ิ จากตน เล็ก ๆ กอน
ใชไหม"

"ถูกทเี ดยี ว แตทําไมเธอถึงอยากใหแกะของเธอกนิ ตน ไม
ชนิดนดี้ ว ยเลา" เขาตอบฉันวา

"ไมเ หน็ นาถามเลย"
เขาพดู เหมอื นกับวาเปนสงิ่ ที่เห็นชัดเจนแลว ฉนั จงึ ตองใช
สตปิ ญญาความคดิ ความเขา ใจปญหานี้เอง

คงจะเปนอยา งน้แี นว า บนดาวท่เี จาชายนอยอาศัยอยูน้นั กม็ ี
ลกั ษณะคลา ยกบั ดาวอน่ื คอื มที ั้งหญา ทดี่ ี และหญาเลวๆ เมลด็ พันธุท ดี่ ี
ก็จะใหหญาดี เมลด็ พนั ธุทไี่ มดกี จ็ ะใหห ญาไมดี แตวาเมลด็ พันธุน้เี รา
มองไมเหน็ มันนอนหลบั อยางเงียบเชยี บอยใู ตดินจนกระทัง่ มัน
อยากจะตนื่ ขน้ึ ก่ิงกา นของมนั ก็จะคอ ย ๆ เหยยี ดตวั ทะลดุ นิ ออกมา
อยา งเหนียมอายออกแสวงหาแสงแดด ถามนั เปนก่ิงกานของตนหัวไช
เทาหรอื ตนกุหลาบ เราก็ปลอยใหม ันงอกขนึ้ ตามใจชอบ แตถ ามนั เปนตนไม
เลว ๆ เราก็จะถอนทง้ิ ทนั ทเี ม่อื ไดเหน็ ฉะนัน้ บนดาวของเจาชายนอยคงมี
เมล็ดพันธุเลว ๆ เปน แน และคงเปน เมล็ดพันธตุ นไทรนเ่ี อง

ดนิ แดนบนดวงดาวน้ันคงจะถูกรุกรานดวยเจา ตนไทรและถา
ขนื ปลอยไวกจ็ ะกาํ จัดไมได มันจะข้นึ รุงรงั เตม็ ดวงดาว รากของมันจะชอนไช
ลงไปในดิน ถา ดาวดวงเลก็ มากและถาตน ไทรมมี ากมันก็จะระเบิดดาวได

"เร่ืองนเี้ ปนปญหาทางระเบยี บแบบแผน" เจาชายนอ ยกลาว
กบั ฉันภายหลัง

" เมอ่ื เราแตง ตัวเสร็จในตองเชา เราตอ งดแู ลความสะอาด

12

ของดวงดาวเราดวย เราจําเปน ตอ งกําจดั ตน ไทรอยา งสมา่ํ เสมอ โดยทนั ทีท่ี
เราเห็นมันขึ้นแทรกอยใู นกอกหุ ลาบ ซงึ่ มันกด็ ูคลายกนั มากเมอื่ ตอนเปนตน
ออนอยู ออกเปน งานที่นา เบอ่ื หนา ยอยูหรอก แตก ง็ ายมาก"

และแลว วันหนึง่ เขาก็แนะนาํ ฉนั ใหวาดรูปหนง่ึ ข้นึ เพอื่ ใหเด็ก
เหน็ และจําไดแ มนยาํ เปน คตสิ อนใจ

"เพราะวา ถา หากเขาเดินทาง" เจา ชายนอ ยกลาว " รปู นีจ้ ะ
เปนประโยชนแ กเ ขา บางครั้งการผลัดวนั ประกนั พรงุ งานของตนนนั้ ไมม ี
การเสยี หายแตอ ยา งใด แตถ า เปน เรอ่ื งเจาตน ไทรละกเ็ ปน เรื่อง
มหนั ตภัยทเี ดียว

ฉนั เคยเห็นดวงดาวหนึ่งซ่งึ มแี ตคนขี้เกียจอาศยั อยู เขาก็
ปลอ ยปละละเลยตน ไม ๓ ตน…" จากคําบอกเลา ของเจา ชายนอ ย ฉันกไ็ ด
วาดรูปดาวดวงน้ัน

13

อนั ทจี่ รงิ ฉันก็ไมชอบต้ังตนเปนนักสอนศีลธรรม แตอนั ตราย
จากตน ไทรซง่ึ นอ ยคนจะรนู นั้ และการเสย่ี งตออนั ตรายน้ีของบคุ คลที่หลงไป
ในโลกอื่นเปนสง่ิ สําคัญยง่ิ จึงทาํ ใหฉันยอมลงทนุ ตั้งตนเปนผูสอน

ฉนั กลา วยํ้า "เดก็ ๆ เอย จงพงึ ระวงั ตน ไทร" ทัง้ นีเ้ พอื่ เตอื น
เพ่ือน ๆ ของฉนั ถึงอันตรายทเ่ี ขาเฉยี ดเขา ไปใกล นานมาแลว เชนเดยี วกบั ตัว
ฉนั เอง โดยไมทราบถึงอนั ตรายนัน้ เลย

ฉนั ไดพยายามวาด
รูปขนึ้ อยางประณีตบรรจง
บทเรยี นที่ฉันใหน ีค้ งมผี ลบา ง
เปน แน คุณคงจะสงสัยละ
กระมงั วา ทําไมไมม รี ปู อ่นื ใน
หนงั สอื เลมนที้ ่ใี หญโ ตเอาการ
เชนรูปตนไทร

คาํ ตอบนน้ั แสนจะ
ธรรมดา..คอื วา ฉนั พยายาม
แลวแตไ รผลนะซิ สว นรูปนน้ั ฉัน
ไดรับแรงบันดาลจากความรสู ึก
วาเปน เร่ืองดว น

๖

เจา ชายนอยเอย ในท่สี ุดฉนั ก็คอย ๆ เขาใจชีวิตท่เี ศรา ของเธอ

เธอมีเพียงอาทิตยย ามอสั ดงเทาน้ันไวชมและเปน ส่งิ เพลิดเพลินใจซึง่ คง
ระยะยาวนาน ฉันเพิง่ ทราบรายละเอียดใหมน้ีในเชา วนั ท่ีสี่ เมอื่ เธอเอยบอก
ฉันวา ….

14

"ฉันชอบตอนพระอาทิตยต กดินจังเลย ไปดพู ระอาทติ ยตกกนั
เถอะ"

"แตตอ งคอยหนอ ยนะ"
"คอยอะไร" เธอมีทีทาประหลาดใจในชั้นแรก และแลว เธอก็
หัวเราะขนั ตัวเธอเอง และกลาวขน้ึ วา
"ฉันนกึ วาอยูทบ่ี านฉันเองอยเู รอื่ ย !"

จรงิ ทเี ดียว ถา ท่ีสหรฐั เปน เวลาเทยี่ งวัน เราทราบดวี า ดวง
อาทิตยกาํ ลงั จะตกท่ีฝรง่ั เศส ถา เพยี งเราจะสามารถไปฝร่ังเศสไดภ ายใน ๑
นาที เพ่อื ไปดอู าทิตยอ สั ดง นา เสยี ดายท่ฝี ร่งั เศสอยหู า งเกินไป แตบนดาว
ดวงเล็กของเธอ เธอเพยี งแตเ ล่ือนเกาอไ้ี ปสองสามกา วเทาน้ัน เธอกจ็ ะ
สามารถชมอาทิตยอัสดงไดต ามทเี่ ธอประสงคท กุ คร้ังไป……

"ในวนั หน่ึง ๆ ฉันเห็นดวงอาทติ ยตก ๔๔ คร้งั " และอีกครูห น่งึ
ตอ มาเธอกก็ ลา วเสริมวา

"เธอรูไหม…ในยามท่ีแสนเศรา คนเราชอบดอู าทติ ยอ สั ดง"
"เธอดอู าทิตยอัสดงถงึ วนั ละ ๔๔ ครัง้ เธอคงเศรา มากซินะ ?"
แตเ จาชายนอยมไิ ดตอบแตอ ยางใด

๗

วัน ท่หี า ความลบั แหงชวี ิตเจา ชายนอยก็เผยออก ทั้งน้ีเนือ่ งจาก

เร่อื งแกะอีกตามเคยทีท่ ําใหฉนั ทราบชวี ิตของเขา
เขาถามฉันขนึ้ ทนั ทีโดยไมไ ดเกรน่ิ ลวงหนา เหมือนเปน ผลจาก

ปญหาที่ขบคิดอยเู งยี บ ๆ มานาน

"แกะนี่ ถา มันกนิ ตนผกั หนาม มนั จะกินดอกไมด ว ยไหมนะ ? "
"แกะมันกนิ ดะทุกสงิ่ ทีม่ ันพบ" "แมแ ตดอกไมท ่มี ีหนามร"ึ
"ใช แมแ ตดอกไมท ม่ี หี นาม"
"ถา เชน นั้น หนามมไี วท ําไมกัน" ฉนั ก็ไมท ราบเหมอื นกัน

ขณะทฉี่ นั กาํ ลงั วุนกบั การไขเกลยี วนอตซ่งึ ขนั ติดแนนเกนิ ไปใน
เคร่อื งยนตข องฉนั ฉนั กําลังกลมุ ใจมากเพราะวา การท่เี ครอ่ื งเสียเรม่ิ จะเปน
เร่ืองใหญ เพราะปญ หาเร่อื งนํา้ ดื่มท่ีนบั วันจะรอยหรอลงทาํ ใหฉนั วิตกมาก
ท่สี ดุ

"หนามมีไวทาํ ไมนะ" เจาชายนอยไมเคยลมเลิกปญหาหากเขา
ตัง้ ข้ึนมาแลว ฉนั กาํ ลังโมโหกับเจา ตัวนอ ตจงึ ตอบไปชยุ ๆ วา

"หนามนะรึ ไมไ ดม ปี ระโยชนอ ะไรเลย เปน เพราะเจาดอกไมม ันใจ
รา ยเทา น้ันเอง"

"โอ…" แตหลงั จากเงียบไปครู เขากพ็ ดู ใสห นา ฉันอยา งขมข่นื วา
"ฉันไมเชื่อเธอหรอก ดอกไมม นั แสนจะออ นแอ มันไรเดียงสามนั

15

ชว ยตวั มันเองเทา ทจี่ ะทาํ ได มนั คดิ วา หนามจะเปน เคร่อื งปองกันตัวได มัน
คิดวามนั รา ยกาจพอ ดว ยการมีหนามปอ งกัน…"

ฉนั ไมไ ดต อบวา กระไร ขณะนนั้ เองฉันนกึ ในใจวา 'ถาเจานอ ตตวั น้ี
ยงั ดอ้ื ตอ ไป ฉนั จะทบุ มันใหละเอยี ดเลย' เจาชายนอ ยกร็ บกวนความคิดฉัน
อกี ครั้งหนึ่ง

"และเธอเช่ือวา ดอกไมน ะ…"
"พอที! พอท!ี ฉันไมไดเชื่ออะไรเลย" ฉันตอบสง ๆ ไปยงั ง้ันเอง
"ฉนั กําลังทาํ ธุระสําคญั อยูนะ"
เขามองดฉู นั อยา งตกตะลงึ
"เร่อื งสลกั สําคญั ?"
เขาเห็นฉนั ถือคอ นในมอื นิว้ มือดาํ ไปดวยน้ํามันหลอล่นื กมหนา
กม ตางวนอยกู บั ของท่ีเขาเหน็ วาแสนจะนาเกลยี ด
"เธอพดู กบั ฉันเหมือนพวกผใู หญเขาพดู กนั "

คาํ พูดนนั้ ทาํ ใหฉนั รูสกึ อาย และเขาไดเสริมอกี
"เธอปนกันหมด เธอทําทุกส่งิ ใหสับสนหมด"
ดูทาทางเขากระวนกระวายใจ เขาสลดั ผมสีทองของเขาตามสาย
ลม
"ฉันรูจ ักดาวดวงหนึง่ ทม่ี นี ายแดงอาศยั อยู เขาไมเ คยไดด ม
ดอกไมเลย เขาไมเ คยแมแ ตม องดวงดาว เขาไมเ คยรักใครเลย เขาไม
เคยไดท ําสงิ่ ใดนอกจากคิดเลข และตลอดวันเขาพูดซาํ้ ๆ ซาก ๆ
เหมือนเธอวา 'ฉนั เปนคนเอาการเอางาน ฉันเปนคนเอาจรงิ เอาจัง'
และน่ที าํ ใหเ ขาตวั พองดว ยความเยอ หยงิ่ แตเ ขาไมใชมนษุ ยห รอกเขา
เปนเห็ด"
"อะไรนะ?"
"เหด็ "
ตอนนเี้ จา ชายนอยหนา ซีดเผือดดวยอารมณโกรธ
"ดอกไมผลติ หนามมาลา น ๆ ปแ ลว และแกะก็ไดกนิ ดอกไม
มาตลอดระยะเวลาอนั ยาวนานนัน้ ดว ย ถาเชน นน้ั มันเปน การไรสาระละ
หรอื ท่ีเราจะพยายามหาสาเหตวุ า ดอกไมสรา งหนามขึน้ มาเพื่อ
ประโยชนอ นั ใด สงครามระหวา งแกะและดอกไมไมม ีความสาํ คญั
เชียวหรือ ปญหานจ้ี ะไมนาขบคดิ และสาํ คญั กวาเรือ่ งบวกเลขของนาย
แดงอวนหรอกรึ และถาฉนั รูจักดอกไมด อกหนึง่ ดอกเดยี วที่ไมม ใี นท่ี
อืน่ ใดอีกนอกจากโลกของฉัน และถาเจาแกะนอยสามารถทาํ ให
ดอกไมนัน้ อันตรธานไปไดในเชา วันหน่งึ โดยท่เี จาแกะนน้ั กไ็ มร วู ามนั
ไดกระทําอะไรลงไป เรอ่ื งน้ยี ังเปนเรื่องไมส ําคญั อกี รึนี…่ "

16

เขาหนา แดงกา่ํ และกลาว
ตอ ไปอกี วา

"ถาใครคนหนึ่งรกั
ดอกไมดอกหนงึ่ ซ่ึงมีเพียงดอก
เดยี วเทาน้ันในดวงดาวนบั
พันลานดวง เพียงแตเ ขาได
มองดูมันเทา น้ันกท็ ําใหเขามี
ความสขุ พออยูแลว เขาจงึ รําพึง
กับตนเองวา 'ดอกไมข องฉนั อยู
ท่ีน่ัน บนดวงดาวดวงหนงึ่ น้ัน….'
แตถ า แกะกนิ ดอกไมนั้นไปเสีย
ก็เปรียบเสมอื นดวงดาวทกุ ดวง
ดับพรึบพรอ มกันในสายตาของ
เขาผูน้ัน และเรือ่ งนเ้ี ปน เรื่องไม
สลกั สําคัญรึ?"

เขาไมส ามารถกลาวอะไร
ตอ ไปไดอ ีก เขาสะอื้นฮักปลอยโฮ
ออกมา กลางคืนเขาครอบคลุม ฉัน
วางมือจากเครอ่ื งไมเ ครือ่ งมือ ฉัน
ไมยห่ี ระแลวเจาคอนของฉนั เจา
ตัวนอตหรือความกระหายนํ้าและ
แมแตค วามตาย เพราะวา บนดาว
ดวงหนง่ึ บนโลก โลกของฉัน
มนษุ ยเ ราน้ีเองแหละ ฉันมีเจาชาย
นอ ยท่ีจะตองปลอบโยน ฉนั โอบ
เขาในวงแขน กลอมเขา ฉันบอก
กบั เขาวา

"ดอกไมท่เี ธอรกั ไมไดอ ยูใ นระหวางอันตรายเลย…ฉนั จะวาดปลอกปากใหม นั
ใหเ จาแกะนอยของเธอ…และฉนั จะวาดเคร่อื งปองกันตัวใหดอกไมข องเธอ
ดวย…ฉนั …"

ฉันไมรจู ะพดู อะไรอกี ฉันรสู ึกออกจะเก ๆ กงั ๆ และขัดเขิน ไมร ู
วาจะเขา ถงึ เขาไดอ ยางไร ไมร วู าจะปลอบเขาอยางไรดี เพราะวา ดินแดน
แหง นํา้ ตานั้นแสนจะเปน แดนล้ลี บั

17

๘

ทวา ฉนั รูจ ักดอกไมน ้นั ดขี ึน้ ในเวลาอนั รวดเร็ว บนโลกของ

เจาชายนอยน้นั มีดอกไมธรรมดา ๆ ชนิดมกี ลีบช้ันเดียวไมใ หญโตกินทมี่ าก
และไมรบกวนใครทั้งส้ิน มนั งอกข้นึ เชาวันหน่ึงทามกลางตน หญา และแลว
มันกเ็ หยี่ วเฉาไปในตอนเยน็ แตสําหรบั เจา ดอกไมดอกนนั้ มันเกิดขน้ึ จาก
เมล็ดซึง่ ไมร วู า มาจากไหน

เจาชายนอ ยไดดูแลตน ไมท ่ีงอกข้นึ ใหมน้อี ยา งเอาใจใส เพราะวา
ใบของมนั แตกตางจากใบของตนอน่ื ๆ มันอาจจะเปนตนไทรชนิดใหมก ็ได
แตต น ไมน ้ันหาไดเตบิ โตตอไปไม มันเร่มิ เตรยี มออกดอก

เจาชายนอ ยเฝาดตู ุมน้ันโตข้ึนๆ รดู ีวาเม่อื มันบานออกจะตองเปน
ปรากฏการณที่มหัศจรรย แตเ จาดอกไมก็ไมห ยุดยง้ั แคนนั้ มันเตรยี มท่ีจะเปน
ดอกไมส วยภายใตใ บเขียว มันเลือกสีของมันเองอยางพถิ พี ิถนั มันแตงตวั
ของมันเองอยางชา ๆ วางกลีบลงทลี ะกลบี อยา งพอเหมาะพอเจาะ มันไมย ับ
ยูยี่ออกมาอยา งเจา ดอกโกเกอลิโก มนั ตอ งการปรากฏตัวกต็ อเมอ่ื มนั งาม
พรอมแลว แนละ เจา ดอกไมนี้กช็ า งรักสวยรกั งามจรงิ การแตง ตวั ของมนั กิน
เวลาวันแลว วนั เลา

และแลวเชาวันหน่ึงตอนรุงอรุณพอดีมนั กแ็ ยม กลีบปรากฏโฉม ทั้ง
ทแี่ ตง ตวั มาอยา งพิถีพิถนั ดอกไมน นั้ กพ็ ดู ข้นึ พลางหาวไปดว ยวา

"ฉนั ยงั ต่ืนไมส นิทดีเลย ฉนั ตอ งขอโทษดว ยนะ ฉันยงั ไมไดห วีผม
ใหเ รยี บรอยดวย ผมเผา กย็ งุ เหยิงอยู…"

เจาชายนอย จึงไมส ามารถอดกลนั้ ความนยิ มชมชื่นไวได
"เธอสวยอะไรเชน นี้ "
"จริงไหมละจะ " ดอกไมต อบอยางนุมนวล'และฉันกเ็ กิดพรอ มกับ
ดวงอาทิตยข ้นึ …'
เจาชายนอยตระหนักดวี า ดอกไมน ัน้ หาไดมคี วามเสง่ียมเจยี มตน
ไม แตเ ธอก็สวยจบั ใจเขาทเี ดยี ว
"ฉนั คดิ วาถึงเวลาอาหารเชาแลว ซินะ" เธอกลา วขน้ึ ตอมาในไมชา"
คณุ จะกรุณาคดิ ถึงฉนั บา งสักหนอ ย……."

18

และเจา ชายนอย ทงั้ ๆ ท่ยี งั งง ๆ ไดไปหากระปองรดนํา้ เพ่ือมา
สนองความตองการของเจาหลอน

เชนนี้เองที่ดอกไมไดทรมาน
จติ ใจเจา ชายนอยแลวดวยความฟงุ เฟอ
หลงตนซ่ึงแสนจะเขาใจยาก เปนตนวา
ในวนั หน่ึงเม่ือพดู ถงึ หนามของมนั
ดอกไมก ็กลา วขึน้ วา

"เสอื นะรึ ใหม นั มาไดเ ลย
พรอ มทง้ั กรงเล็บของมนั "

"บนโลกไมมีเสือหรอก"
เจาชายนอยแยง "และเสือกไ็ มก นิ
ดอกไมใบหญา ดวย"

"ฉันไมไ ดเปน หญานี่" ดอกไม
กลาวตอบอยางนมุ นวล

"ยกโทษใหฉ ันเถดิ …."
"ฉนั ไมกลัวเสอื แมแ ตน ดิ เดียว
แตว า ฉันกลวั ลมพายุ เธอไมม ีที่กนั้ ลม
หรอกร?ึ "

"เธอเกลียดกลัวลม….เธอโชค
ไมดีเลยนะ…." เจาชายนอ ยตง้ั ขอ สงั เกต
ดอกไมด อกนีร้ ูสกึ วุนวายเอาการ

"ในตอนเยน็ เธอตองหาอะไรมา
คลมุ ฉนั นะ บนโลกของเธออากาศหนาว
จังเลย มนั ตั้งไมเหมาะทําเล สทู ่ีฉนั มา
ไมได….." แตเ ธอก็ชะงกั แคน้ัน เพราะวา
เธอจากมาในสภาพของเมล็ด เธอจงึ ไม
มโี อกาสไดร ูจักกบั โลกอืน่ เธอไอแกข วย
สองสามที เมอื่ เหน็ วาตนเองเผลอพดู ปด
ใหค นอื่นจบั ได และหันไปไลเ บี้ยเอากับ
เจาชายนอย

"เรอ่ื งมานก้ันลมวา อยางไรจะ ?"
"ฉนั กาํ ลงั จะไปหาอยูท เี ดียว แตเ ห็นเธอกาํ ลงั พูด"
ดังน้นั เธอยิง่ ไอหนักข้ึนเพื่อใหเ จา ชายนอ ยเกิดความรูสกึ สํานกึ ผิด

19

ดวยเหตุดังกลาวน้ีเอง
เจาชายนอยจึงเริ่มระแวงดอกไม
ท้ัง ๆ ทเ่ี ขามคี วามรกั และหวงั ดีตอ
มัน เขาเอาจรงิ เอาจงั ตอคาํ พูดไร
สาระจนเกินไป และรูสกึ เปนทุกข
มาก

"ฉันไมค วรไปฟงเธอเลย"
เจาชายนอยสารภาพตอ ฉันในวัน
หนึง่ เราตองไมฟ ง เร่อื งดอกไม
บน เราควรสนใจแตเพยี ง
ชมเชยมันและดมมนั เทา นั้น
ดอกไมข องฉนั ทําใหโ ลกของ
ฉันหอมหวล แตฉนั ไมรูจัก
ปลาบปลม้ื และรูส ึกแตเ พยี งแค
น้นั

เรือ่ งเก่ียวกับกรงเลบ็ กวนใจฉนั อยูเ รือ่ ยนน้ั ทําใหฉ ันใจออ น เขาเลา ความใน
ใจตอ ไปวา

"ฉนั ไมเขาใจอะไรเสยี เลยในตอนน้ัน ฉันควรจะรจู ักตัดสนิ เธอ
จากการกระทาํ ของเธอและมิใชคาํ พูดของเธอ เธอทาํ ใหโ ลกของฉนั
หอมหวลแจม ใส ฉนั จึงไมควรหนจี ากเธอมาเลย ฉันควรจะเหน็ ความ
ออ นหวานที่ซอนอยภู ายใตค วามเจาเลห แสนกลของเธอ ดอกไมก ็มี
อารมณหว่ันไหวงา ยเชนนี้เสมอแหละ ฉนั ยงั เด็กเกินกวาท่จี ะรูจ ักรกั เขา"

๙

ฉนั เขาใจวา เจาชายนอยไดฉวยโอกาสการยา ยถนิ่ ท่ีอยขู องนก

ปา เพ่อื การหนมี าคราวนี้

20

ในตอนเชา กอนท่ีจะจากไป เขาจัดโลกของเขาใหเปน ระเบยี บ
และจดั แจงขดู เขมา ไฟทปี่ ลองภเู ขาไฟซง่ึ กําลงั พนควัน นับวาเหมาะสาํ หรบั
ใชเปน ทีอ่ ุนอาหารเชามาก เขายงั มีภเู ขาไฟท่ดี บั แลวลกู หนึ่งดวย และอยา ง
ท่ีเขากลา ววา

" ไมมีวันละที่คนเราจะรูวาอะไรเกดิ ขึ้น"

ดงั น้นั เขาจงึ ขดุ ปลองภเู ขาท่ดี ับนัน้ ดว ย ทั้งนเ้ี น่ืองจากวา ถาขูด
เขมา ดี…ภเู ขาไฟจะคลุกรุน อยูโดยสม่ําเสมอ ไมรุนแรง ภูเขาไฟก็
เปรียบเสมือนปลอ งไฟในบาน แตท วาบนพ้ืนโลกของเรา มนษุ ยเราเลก็ เกิน
กวาท่ีจะไปขดู เขมา ภเู ขาไฟได ดวยเหตฉุ ะนีท้ ี่ทาํ ใหภ ูเขาไฟกอความ
เสียหายใหเรามากมาย

เจาชายนอยถอนตนหญา ซึ่งเพง่ิ งอกข้นึ มาอยางเศราสรอ ย เขา
คดิ วา เขาไปคราวนีจ้ ะไมกลับมาอีก แตงานประจาํ วนั เหลา น้ีชา งมคี วามหมาย
ตอเจาชายนอย สาํ หรับเชาวนั น้ี และเม่อื เขาไปรดน้ําดอกไมเปน ครั้งสุดทาย
ตระเตรยี มหาทบี่ ังแดดลมใหหลอน เขากอ็ ยากจะร่ําไหเปน ทีส่ ุด

"ลากอน" เขากลา วขนึ้ กับดอกไม
แตห ลอ นมิไดต อบ

"ลากอ น" เขากลา วซํ้า ดอกไม
กระแอมไอ แตมิใชเ พราะเจา หลอ นเปน
หวดั หรอก

"ฉันนี่โงเขลาจริงๆ " หลอ นพูด
ข้นึ ในทีส่ ุด "ฉนั ขอโทษเธอดวยนะ จง
พยายามทําตวั ใหม ีความสขุ นะ"

21

เจาชายนอยรูสกึ แปลกใจทไ่ี มมี
การคอนขอดตเิ ตียนเหมือนเชนเคย เขาจึง
น่งิ งนั ไป ถือฝาครอบแกวคา งอยู เขาไมเขา
ใจความออ นหวานอยา งสงบเงยี บนี้

"ฉนั รกั เธอจริง ๆ นะ " ดอกไมก ลาวกบั เขา "เธอไมรูหรอกรนึ ่ี
เปน ความผิดของฉนั เอง แตไมเปนไร อนั ท่จี ริงเธอเองกโ็ งพ อ ๆ กับฉันแหละ
พยายามทําตนใหเปน สุขเถิด ทงิ้ เจา ฝาครอบแกว เสียเถอะ ฉันไมตอ งการมัน
สกั หนอ ย"

"แตลม….."
"ฉนั ไมไดเ ปนหวดั รุนแรงถึงขัน้ นน้ั หรอกจะ อากาศเย็น ๆ ตอนคา่ํ
คนื ทาํ ใหฉ ันสดช่นื ฉันเปนดอกไมนะ"
"แตพวกสัตวร า ย……"
"ฉนั ตอ งทนพวกตวั หนอนบาง ถา ฉนั ตองการรจู ักกบั ผเี ส้ือดู
เหมือนวาเปนสงิ่ ทสี่ วยงามทเี ดยี ว มเิ ชน น้นั ใครท่ีไหนเลา จะมาเยยี่ มเยียนฉนั
ในเม่ือเธอจากไปไกล สวนพวกสตั วร ายน่ัน ฉนั ไมกลวั มันหรอก ฉันมีหนาม
แหลม" และเจา หลอนก็ชี้ใหเ ห็นหนามแหลม ๔ หนามของหลอนและกลา ว
เสริมวา
"อยา มัวชกั ชาอยเู ลย นา รําคาญออก ในเม่ือเธอตดั สินใจจะไป
แลว กไ็ ปเสยี " ท้งั นเี้ พราะหลอ นไมอ ยากใหเขาเห็นวาหลอ นรอ งไห

ชางเปนดอกไมท่ีเยอหยงิ่ อะไรเชน นี้…

๑๐

เจา ชายนอยอยใู นบรเิ วณดาวเบอร

๓๒๕,๓๒๖,๓๒๗,๓๒๘,๓๒๙ และ ๓๓๐ เขาเรมิ่ ทองเทยี่ วไปบนดวงดาว
เหลา นเี้ พื่อหาส่งิ ท่ีนา สนใจทาํ และเพอ่ื ศกึ ษาหาความรู ดาวดวงแรกเปนท่ี
ประทับของพระราชา พระราชาประทบั บนบลั ลงั กธรรมดา ๆ แตท วา สงาผา
เผย ฉลองพระองคสีแดงทาํ ดวยขนสตั ว

22

"แนะ ขาราชบริพารมาคนหนึง่ แลว" พระราชารองขึน้ เมอื่
พระองคท อดพระเนตรเหน็ เจาชายนอย เจา ชายสงสัยอยูในใจวา

"ทาํ ไมเขารูจ กั ฉันนะ ในเมื่อเขาไมเคยเหน็ หนา ฉันมากอ นเลย"
เจา ชายนอยไมท ราบหรอกวา สําหรบั พระราชาน้ัน โลกท้ัง
โลกแสนจะธรรมดาสาํ หรบั พระองค และมนษุ ยท ุกคนคอื ขา ราชบรพิ าร
"เขา มาใกล ๆ ใหฉนั มองดูเจาใหชัดหนอ ยซ"ิ พระราชาตรสั
ขน้ึ อยางภาคภูมิใจที่ไดเ ปนพระราชาเบือ้ งหนาคน เจาชายนอยมองหาท่นี งั่
แตดาวทง้ั ดวงนป้ี กคลมุ ไปดวยฉลองพระองคงามตวั น้นั เขาจึงยนื และหาว
ดว ยความเหนือ่ ยออน
" เจา ตองไมห าวตอ หนา กษตั รยิ  เปน การผิดมารยาท ฉนั ขอสั่ง
หาม" พระราชาตรัส
"ฉันกล้นั ไมไดน ี"่ เจาชายนอ ยตอนอยา งงง ๆ "ฉันเดนิ ทางมา
นานและไมไ ดนอนเลย"
"ถา อยา งนั้นละก็ ฉนั อนุญาตใหเจาหาวได ฉันไมเ หน็ คนหาว
มานานแลว การหาวนบั วาเปน ของแปลกสาํ หรับฉัน เอา หาวเขา ซิ นเี่ ปน
คําสัง่ นะ"
"ทานทําใหฉ ันเกิดอาย ฉนั หาวไมอ อกแลว ละ" เจาชายนอ ย
ตอบหนาแดง
"อมื ….ถาเชนน้นั ฉันอนุญาตใหเจา หาวหรอื ไมก …็ ."
พระราชาตรสั ตะกุกตะกกั และออกจะเคอื ง ๆ อยู เพราะเหตวุ า
พระราชาถอื ยิ่งนักเรื่องใหคนเคารพเชื่อฟง ปฏิบบัตติ ามคาํ สอนของพระองค
พระองคไ มย นิ ยอมใหมีการไมนบนอบเกิดขึน้ ดวยเหตุวา พระองคเ ปน
พระราชาแบบสมบรู ณาญาสทิ ธิราช แตเ น่อื งจากวา พระองคดมี าก พระองค
จึงออกคาํ สั่งทสี่ มเหตุสมผลเทาน้ัน
"ถา หากฉนั ส่ัง" พระองคก ลาวเร่อื ยเจื้อย "เปน ตน วา ถาฉนั จะ

23

สัง่ ใหน ายพลเปลีย่ นเปนนกทะเล แตถา นายพลไมเชอ่ื ฟง มันกไ็ มใ ช
ความผิดของนายพล แตทวา เปนความผิดของฉันเอง"

"ขอนั่งหนอยเถดิ นะ" เจา ชายนอยถามอยางขลาด ๆ
"ฉันอนญุ าตใหเ จานั่งลงได" พระราชาตอบ พลางขยับ
ชายเสือ้ คลมุ ขนสตั วอยา งสงาผาเผย แตเ จาชายนอยแปลกใจ ดาวดวงนเี้ ล็ก
มาก พระราชาจะปกครองอะไรไดบางนะ?

"ใตฝ าพระบาท หมอมฉันขออภัยทจ่ี ะตอ งถามหนอ ยเถิด…"
"ฉันอนุญาตใหเจาถามได" พระราชารบี ตรัส
"พระองคปกครองอะไรพระเจาขา ?"
"ทกุ ส่งิ แหละ" พระราชารบั สง่ั ตอบอยางสะดวกดาย
"ปกครองทุกสิ่ง?" พระราชาโบกพระหัตถไ ปรอบ ๆ ดวงดาว
ของพระองค ดวงดาวดวงอ่ืน ๆ โดยรอบ
"ท้ังหมดน่เี ลยร"ึ เจาชายนอยถาม
"ทัง้ หมดนี่แหละ…" พระราชาตอบ พระองคม ไิ ดเ ปน แตเพยี ง
พระราชาที่ทรงอาํ นาจสงู สุด แตเ ปน พระราชาแหงพิภพดวย
"และดวงดาวทั้งหลายเชอื่ ฟงพระองคดอี ยรู ?ึ "
"แนนอน" พระราชาตอบ "ดวงดาวทง้ั หมดเชือ่ ฟง ฉันทนั ที ฉนั
ไมยอมใหมีการด้อื ดึงหรอก"

อํานาจเชนนนั้ กอความมหัศจรรยใ หเ จา ชายนอ ยมาก ถา เขาได
ครอบครองจักรวาลเชน เดยี วกนั นั้น เขาคงไดเหน็ อาทติ ยอสั ดงไมเพยี ง
เฉพาะ ๔๔ คร้งั แตทวา ๗๒ ครงั้ หรอื แมกระทัง่ รอ ยคร้ังสองรอยครง้ั ภายใน
หน่งึ วนั โดยมิตอ งเลื่อนเกาอ้ีเลย เนื่องจากเขารูส ึกเศราสรอยเมอื่ ระลกึ ถึง
ดวงดาวทเี่ ขาละท้ิงมา เขาจึงกลา พอท่จี ะขอความกรุณาจากพระราชา

"ฉันอยากเห็นดวงอาทิตยอัสดง กรณุ าส่ังใหดวงอาทติ ยตก
หนอยเถิด…"

"ถา หากฉนั ส่งั ใหนายพลคนหนงึ่ บินจากดอกไมด อกหนึ่งไปยงั
ดอกไมอ ีกดอกหนึ่งอยางผีเส้ือละก็ หรอื ใหเ ขยี นโศกนาฏกรรม หรอื ให
เปล่ียนรา งเปนนกทะเล และถานายพลผนู ้ันไมท ําตามคําสง่ั ท่ไี ดร ับ ใครเลา
เปนคนผิดในกรณนี ี"้

"ทานยอ มเปนฝายผิด" เจา ชายนอยตอบอยา งหนกั แนน
"ใชแ ลว ฉะนัน้ เราตอ งไมขอรองใหใ ครทําอะไรทเ่ี กนิ
กาํ ลงั เขา อาํ นาจยอ มตกอยูบนรากฐานแหง เหตผุ ลเปนประการแรก
ถา เจา ส่งั ใหประชาชนของเจาไปกระโดดทะเลตาย พวกเขากจ็ ะทํา
การปฏิวตั ิ สวนฉันมีสทิ ธเิ์ รียกรอ งความนบนอบเชอ่ื ฟง เพราะวา คาํ สงั่ ฉันนั้น
สมเหตุสมผล"
"เรอ่ื งอาทิตยอสั ดงละ" เจาชายนอยเตอื น เขาไมเคยลมื ส่งิ ที่
เขาถามเลย
"ออ อาทิตยอ ัสดงนะรึ เจา จะไดมนั ฉันจะใหเ ปน เชน นน้ั แต
ฉนั รอกอน มนั เปนเทคนคิ ของการปกครอง ทฉี่ ันจะตอ งรอใหส ภาพการณ
อาํ นวยเสยี กอ น"
"เมอ่ื ไรเลา?" เจาชายนอยถาม
"ฮะแอม" พระราชามองดูปฏิทนิ "อาทติ ยจ ะตกตอนประมาณ

24

ทมุ สี่สิบ แลว เจาจะเหน็ วา มนั จะตกตอนที่ฉันส่ังทีเดียว"

เจา ชายนอยหาว เขารูสกึ เสียดายท่ีไมไดด ูอาทิตยอัสดง และ
เขาออกรูสกึ เบ่ือ ๆ แลว ดวย

"ฉันไมมอี ะไรจะทาํ ทีน่ ่แี ลวละ" เขากลา วกับพระราชา "ฉนั จะ
ไปละนะ"

"อยา เพิง่ ไป" พระราชาผูซง่ึ แสนจะภาคภมู ิใจที่มีขา ราชบรพิ าร
กะเขาอยูค นหน่งึ "อยาเพงิ่ ไปเลย ฉันจะตง้ั ใหเจาเปน รัฐมนตร"ี

"รฐั มนตรีอะไร?"
"…วา การยตุ ิธรรม"
"แตไมม ีคนผิดใหเราตดั สินน"่ี
"เราก็ยงั ไมรแู นนะ ฉันเองยงั ไมไดสํารวจทว่ั อาณาจกั รของฉนั
เลย ฉันไมมีท่ไี วร ถดว ย การเดนิ สาํ รวจก็ทําใหฉนั เหน่ือยมาก"
"แตฉนั เห็นแลวละ" เจา ชายนอ ยกลาวพลางเอ้ยี งตัวไปดูอีก
ซีกหนึ่งของดวงดาว "ไมมใี ครอยหู รอก"
"เจา ตัดสนิ ตัวเจา เองซิ"พระราชากลาวตอบ
"เปน หนาทีท่ ยี่ ากที่สดุ ละ การทค่ี นเราจะตดั สินตัวเอง
มากกวา ตัดสินผอู ่ืน ถา เจา ตัดสนิ ตัวเจาเองไดเปนผลสําเรจ็ ดีละก็ นับวา เจา
เปน ปราชญโดยแทคนหน่ึงทเี ดยี ว"
"ตัวฉนั นะรึ ฉนั สามารถตัดสินตัวฉันเองไดไ มวาที่ใด ฉนั ไม
จาํ เปน ตองอาศยั อยทู ีน่ ่หี รอก"
"อมื ฉันคิดวา บนดาวดวงนขี้ องฉนั นะ มหี นแู กอยูตัวหน่งึ ฉัน
ไดยินเสยี งของมันในตอนกลางคนื เจา อาจตัดสนิ หนตู วั น้ี เจา ตดั สินลงโทษ
ประหารชีวติ มนั ในบางครั้งคราว ชวี ิตของมันกข็ ้ึนอยูก ับความยุตธิ รรมของเจา
แตเจา กค็ วรอภัยโทษใหมัน แตล ะครั้งเสียเพื่อออมมันไวเพราะวา มันมีเพียง
ตัวเดียวเทา นนั้ "
"ฉันไมช อบตดั สนิ ประหารชวี ติ ใครหรอก ฉนั คิดวา ฉนั ไปละ"
"อยาไปนะ" พระราชากลาว

แตเจา ชายนอ ยไมอ ยากกอ ความเจ็บชาํ้ นาํ้ ใจใหพระราชา
ดังน้นั เมือ่ เขาเตรยี มตัวพรอ มสรรพ เขาจึงกลา วข้ึนวา

"ถาหากพระองคตองการใหเ รานบนอบตอพระองคอ ยาง
เครง ครดั พระองคตองสั่งอยางสมเหตผุ ล พระองคอาจจะส่งั ใหห มอ มฉนั ไป
เสียเด๋ียวนีเ้ ลย ดเู หมือนวาสภาพการณก ็อาํ นวยอยูดว ย……."

พระราชาไมต รัสวา กระไร เจา ชายนอยลังเลใจในขั้นแรกและ
แลวกเ็ รมิ่ ออกเดนิ ทางพลางถอนใจ

"ฉนั ใหเ จาเปน เอกอคั รราชทูตฉนั นะ" พระราชายงั ตะโกนบอก
พระองคมที า ทางวางอํานาจ

"พวกคนใหญค นโตมกั จะแปลก ๆ อยางน้แี หละ"
เจาชายนอยปรารภกบั ตนเองระหวางการเดินทาง

25

๑๑

ดาว ดวงท่ีสองมชี ายหลงตนอาศัยอยู

"อา มีคนนิยมฉันมาหาคนหน่ึงละ"
ชายหลงตนรอ งขึน้ เมือ่ เห็นเจา ชายนอยแตไ กล ทั้งนีเ้ น่อื งจาก
คนพวกนีเ้ ห็นคนอ่นื เปน ผนู ิยมชมชอบเขาทง้ั สนิ้

"สวสั ด"ี เจา ชายนอยกลาว "คุณสวมหมวกทรงประหลาดดี"
"ฉันใสไ วเ พือ่ ถอดโคงคาํ นับเวลามคี นตบมือโหร อ งใหฉ นั ไงละ
โชครา ยหนอ ยที่ไมมีใครผา นมาทางนี้เลย"
"ออ อยา งนน้ั ร"ึ เจาชายนอ ยไมเขา ใจอะไรเลย
"ตบมือเขาส"ิ ชายหลงตนกลา วแนะนํา เจาชายนอยกต็ บมอื
ใหญ ชายหลงตนโคง คาํ นบั อยา งเสง่ียมเจยี มตน พลางถอดหมวกออก
"สนุกกวาไปเยีย่ มพระราชาเสยี อีก" เจา ชายนอ ยนึก และเขาก็
เร่ิมตบมอื ใหญ ชายหลงตนก็โคงคํานับพลางถอดหมวกอีกคร้งั

หลังจากตบมือไดส กั ๕ นาทเี จา ชายนอ ยกช็ ักเบ่ือกับการเลน
ซํา้ ๆ ซาก

"ทําอยางไรจึงจะทําใหหมวกตกไดนะ ?" เขาถามแตช ายหลง
ตนไมไดยิน เขาไดย ินก็ตอ เมอื่ คนชมเทาน้ัน

"เจานิยมชมชอบฉนั มากจรงิ ๆ รึนี่? "เขาถามเจาชายนอย
"นยิ มชมชอบหมายความวาอยางไร? "
"หมายความวา ยอมรับฉนั เปน คนหลอ ทส่ี ุด แตงตวั ดีทสี่ ุด รวย
ทสี่ ุด และฉลาดทส่ี ดุ บนดาวดวงน้นี ะซ"ิ
"แตว า คุณอยคู นเดียวบนดาวดวงนีน้ ี่"
"ชว ยใหฉ ันมคี วามสุขเถดิ นยิ มชมชอบฉนั เถอะถึงแมวา จะมี
เพียงฉนั คนเดียว"

26

"ฉนั นิยมชมชอบคุณ" เจาชายกลาว พลางยกั ไหล
"แตทวา มนั จะกอใหเกดิ ประโยชนอ ะไรแกคณุ นะ?"
แลว เจา ชายก็จากไป พวกผูใหญนี่พลิ ึกจรงิ ๆ ทเี ดยี ว เจาชาย
นอ ยกลา วกับตนเองขณะทเี่ ดนิ ทางไป

๑๒

ดาวดวงตอมาเปนที่อยูของนกั ดม่ื คนหนง่ึ เจาชายนอ ยอยบู น
ดาวดวงน้เี พียงระยะเวลาอันส้นั แตก็ทําใหเขาเศรา สลดใจมากทเี ดยี ว

"คณุ ทาํ อะไรอยูนะ?

เขาถามนักด่ืมซ่ึงน่ัง
เอียงอยหู นา ขวดเปลากองหน่งึ
และขวดเหลาเตม็ อีกกองหนึ่ง

"ฉันด่มื อยู" ชายนกั
ดื่มกลา วอยา งเศรา ซึม

"ทําไมคุณจงึ ดม่ื "
เจา ชายนอยถาม

"เพอ่ื ลืมนะซิ" เขา
ตอบ

"เพือ่ ลมื อะไร?"
เจาชายนอ ยถาม ดว ยความ
สงสารจบั ใจ

"เพอื่ ลมื วาฉนั ตอ งอบั อายขายหนา "
นกั ดืม่ สารภาพพลางกม หนา

"อบั อายเรอ่ื งอะไร"
เจา ชายนอยอยากจะชวยเขาจึงไตถ าม
"เรือ่ งทตี่ องด่มื " ชายนกั ดม่ื ตอบแลว กน็ ่ิงเงยี บ

เจา ชายนอ ยกจ็ ากไป งงงนั
พวกคนมอี ายนุ ี่แปลกมากเอาทเี ดยี ว เขาปรารภขณะ
เดินทางไป

27

๑๓

ดวง ดาวท่ีสี่เปน ดวงดาวของนกั การคา ชายผนู ้ีวุนเสียจนไมมี

เวลาเงยหนาดูเมือ่ เจา ชายนอยมาถึง
"สวสั ด"ี เจา ชายนอยทกั "บุหรข่ี องคุณดบั แลวแนะ"
"สามบวกสองเปน หา หากับเจ็ดเปน สิบสอง สบิ สองและสามเปน

สบิ หา สวสั ดี สิบหา กับเจ็ดเปน ยสี่ บิ สอง ยี่สิบสองกับอีกหกเปน ยี่สิบแปด ไม
มเี วลาจุดมันใหมหรอก ยส่ี ิบหกหับอีกหา เปนสามสบิ เอด็ เฮอ กร็ วมเปน หา
รอยเอ็ดลานหกแสนสองหมนื่ สองพนั เจ็ดรอ ยสามสบิ เอด็ "

"หารอยลา นอะไร?"

"อะไรนะ เจายังอยทู น่ี ี่
อีกรึ หารอ ยลา น…ฉันก็ไมร แู ลว
ละ ฉันมีงานมากทีเดียว ฉัน
ทํางานจรงิ จังนะ ฉันไมเหลวไหล
เลน หรอก สองกับหา เจ็ด…."

"หา รอยลา นอะไรเลา?"
เจาชายนอยถามซํ้า เขาไมเ คย
ลมเลิกคดิ ตามถามส่ิงที่เขา
ตองการรเู ลย นักการคา เงยหนา
ขนึ้

"ฉนั อยูบนดาวดวงนี้ ๕๔ ปมาแลว ฉนั ถูกกวนสามหนเทา นั้น ครัง้
แรกเมื่อ ๒๒ ปกอ น มีเปดตวั หนงึ่ ตกมาจากไหนก็ไมรู มันมาสง เสียงหนวกหู
จนฉนั บวกเลขผดิ ไปสีแ่ หง ครงั้ ทีส่ องเมื่อ ๑๑ ปท ี่แลวน้ี ฉันเกิดเปน โรคปวด
กระดกู ฉันมันไมคอ ยไดออกกาํ ลังกาย ฉันไมมีเวลาไปเดนิ เลนนี่ ฉันเปนคน
เอาจริงเอาจังนะ ครง้ั ทีส่ ามก็ครัง้ นล้ี ะ ฉนั วา ไวหารอยเอ็ดลาน…"

"ลานอะไร"

นักธุรกจิ เขา ใจดีวาเขาจะไมมีวันไดรับความสงบเปน อันขาด
"ของเล็ก ๆ ทเ่ี รามองเห็นบนทองฟาบางครั้งนะซ"ิ
"ตัวแมลงรึ?"
"ไมใชข องเล็ก ๆ ทีม่ ีแสงเรอื ง"
"ผ้งึ รึ?"
"ไมใ ช ของเล็ก ๆ สที องที่เจา พวกคนขี้เกียจฝน ถึง แตฉันเปน
คนเอาจรงิ นะ ฉันไมมีเวลามาน่ังฝนหรอก"
"ออ ดวงดาวใชไหม?"
"นนั่ แหละ ใชเลย"
"แลว คุณทาํ อะไรกบั ดวงดาวหา รอ ยลานดวงละ ?"
หารอยเอด็ ลานหกแสนสองหม่ืนสองพันเจด็ รอ ยสามสบิ เอ็ด ฉัน

28

เปน คนเอาจรงิ เหน็ ไหม ฉันทําถีถ่ วน"
" คณุ ทาํ อะไรกับดวงดาวเหลา นนั้ "
"สงิ่ ที่ฉนั ทาํ กับมันนะ รึ"
"จะ"
"เปลา ฉันเปนเจาของมันไงละ"
"คุณรึเปนเจาของดวงดาว"
"ใชล ะ"
"แตฉันเห็นพระราชาองคหน่งึ แลว น่ี…"
"พระราชามิไดเ ปนเจา ของ พระองคปกครอง มนั ตา งกนั มากนะ"
"การเปน เจา ของดวงดาวนั้นมปี ระโยชนอยา งไร"
"มนั กท็ าํ ใหฉันร่าํ รวยนะ ซ"ิ
"และการท่ีคณุ รํ่ารวยน้ันทาํ อะไรใหคณุ ไดบาง"
"ทําใหฉ ันซ้อื ดาวอืน่ ๆ ไดอ ีกนะซิ ถา มคี นพบดาวดวงใหม ๆ"

เจาชายนอ ยราํ พงึ ชายผูนี้คิดแบบเดยี วกับคนเมา อยา งไรก็ตาม
เขากต็ ้ังคาํ ถามขึ้นอีกวา

"ทาํ อยา งไรจึงจะเปนเจาของดวงดาวได? "
"มนั เปน ของของใครละ ?" นักการคา ถามอยางพถิ พี ถิ ัน
"ฉนั เองก็ไมร ู ไมม ใี ครเปนเจา ของหรอกกระมัง"
"ถาเชน นั้นมนั ก็ตอ งเปนของฉัน เพราะวาฉันคิดขึ้นกอ น"
"เทา นั้นกพ็ อรึ"
"แนล ะ เมือ่ เจาพบเพชรซึ่งไมมเี จาของ มันกต็ กเปน ของเจา เม่ือ
เจา พบเกาะที่ไมม ีเจาของ เจากจ็ ะไดมนั เม่อื เจา คิดขึ้นมาไดก อ นเจาจด
ลขิ สทิ ธ์ิ มนั กต็ อ งตกอยูใ นกรรมสิทธขิ์ องเจา เชน เดียวกับทีข่ าไดเปน
เจา ของดวงดาว เพราะวา ไมมใี ครคิดกอนฉนั ทจ่ี ะยดึ มันเปน สมบัติ"
"จรงิ ซินะ แลว คณุ ทําอะไรกบั ดวงดาวเหลา นั้นละ"
"ฉันก็จัดระเบียบมนั ฉนั นับมันแลว นับมันอกี " นักการคา ตอบ
"การนับยากมากทีเดียว แตฉนั เปนคนทาํ งานจริง"

เจาชายนอยก็ยงั ไมพอใจ
"ถาฉนั เปน เจา ของผาพันคอผนื หนงึ่ ฉันเอามาพนั คอได
และเอาไปกบั ฉัน ถาฉันเปน เจา ของดอกไมฉนั กส็ ามารถเดด็ มนั ไดและ
เกบ็ มันไปดว ย แตค ณุ ไมส ามารถเอาดวงดาวไปไดนี"่
"ฉนั เอาไมไดกจ็ รงิ แตฉ ันใสไวในธนาคารได"
"หมายความวา อยางไร"
"หมายความวา
ฉนั เขียนจาํ นวนดวงดาวของฉันทัง้ หมดไวบ นกระดาษแผนเลก็ ๆ
และแลวฉนั กเ็ กบ็ กระดาษแผน น้ันใสล้นิ ชักล่ันกญุ แจ"
"เทา นั้นเองรึ"
"แคน้นั ก็พอ"
"ตลกดี" เจา ชายนอยนกึ ในใจ ออกจะแปลกอยู แตก ไ็ มเ ปน เรื่อง
เทา ใดนัก

29

เจาชายนอ ยมคี วามคิดเห็นเกยี่ วกบั เรื่องท่เี ปนจรงิ เปนจัง
แตกตางจากความคดิ เห็นของผใู หญ

"ฉันมีดอกไมอยูด อกหนึ่ง ฉนั รดน้ําใหม ันทกุ วัน ฉันมภี เู ขาไฟอยู
สามลูกซง่ึ ฉนั กวาดเถาถานทุกสัปดาห ฉนั กวาดภูเขาลูกที่ดบั แลว ดวย เพราะ
เราไมรแู นจริงไหม การท่ีฉันเปน เจา ของภเู ขาไฟและดอกไมน ั้น ฉนั ทํา
ประโยชนใหก บั มัน แตคณุ ไมเหน็ ทาํ ประโยชนใหดวงดาวตา ง ๆนนั้
เลยน…ี่ "

นกั ธุรกจิ อา ปากจะตอบโต แตน ึกคาํ พดู ไมออก เจาชายนอยจึง
เดนิ ทางจากไป พลางนกึ ในใจวา ผูใหญน ี่แปลกเอาเสียจรงิ ๆ

๑๔

ดวง ดาวที่หา แปลกนาสนใจมาก เปนดวงดาวเลก็ ที่สดุ มันมีที่

สาํ หรับพอตง้ั เสาไฟฟาตนหนึง่ และคนจดุ โคมยนื เทา น้นั เจา ชายนอยไม
สามารถเขาใจไดว า เสาไฟฟาและคนจดุ โคมจะมคี วามสาํ คญั หรอื เปน
ประโยชนป ระการใดบนดวงดาวทไ่ี มมีบานเรือนและผคู น

อยางไรกต็ าม เขากก็ ลา วกับตนเองวา
"ถึงแมชายคนนี้จะไรค วามหมายกต็ าม แตเขากย็ งั ไรความหมาย
นอ ยกวาพระราชา คนหลงตน นกั ธุรกิจหรือนักดืม่ อยางนอ ยงานของเขาก็
มีความหมายเมือ่ เขาจดุ ไฟในโคม กเ็ ชน เดยี วกับวาเขาไดก อ ใหเ กดิ
ดวงดาวทสี่ กุ ใสขน้ึ อีกดวงหนง่ึ หรอื เพิ่มดอกไมข ้นึ อีกดอกหน่ึง และ
เมื่อเขาดบั โคมกเ็ ปน ระยะที่ดวงดาวหรือดอกไมพักผอ นนอนหลบั
นบั วา เปนงานที่งดงาม เปน งานที่เปนประโยชนโดยแทจ ริง ดว ยเหตุวา มัน
เปน งานที่หมดจดงดงาม

30

เมื่อเจาชายนอยมาถึงดาวดวงน้ี เขากโ็ คงคํานับคนจุดโคมอยาง
นอบนอ ม

"สวสั ดี ทาํ ไมคณุ ถึงดบั ตะเกียงของคุณเสยี ละ?"
"เปนคําส่ังตามหนา ทน่ี ี้ สวัสดี" คนจดุ โคมตอบ
"คําส่ังตามหนา ท่ีคืออะไร?"
"คือตอ งดับไฟในตะเกียงนะซิ ลากอ น" แลวเขาก็จุดโคมใหม
"ทําไมถึงจุดตะเกียงอกี ละ?"
"เปน คาํ สั่งตามหนาที"่ คนจดุ โคมตอบ
"ฉนั ไมเหน็ เขาใจเลย" เจา ชายนอ ยกลาว
"กไ็ มม ีอะไรท่ตี อ งเขาใจน่ี คาํ สัง่ ตามหนาที่ ก็คือคาํ สัง่ ตาม
หนา ท่ี สวสั ด"ี แลวเขากด็ บั โคมของเขา ตอจากน้นั เขากซ็ ับหนา ผากดว ย
ผาเช็ดหนา ตาหมากรุกสีแดง

"อาชพี ทีฉ่ ันทําอยูน่ีแยมาก เม่ือกอนน้ีเปน อาชพี ท่ีดสี มควรอยู
หรอก ฉันดับไฟตอนเชา และ จดุ ไฟในตอนเย็น ตลอดวนั ฉันก็วางได
พักผอน และตลอดกลางคนื ก็ไดนอน"

"และต้งั แตน ้ันมาละ คาํ สง่ั ตามหนาท่ีเปล่ียนแปลงไปร?ึ "
"คาํ สัง่ ตามหนาทมี่ ิไดเ ปลี่ยนไปหรอก นนั่ แหละคอื จดุ
โศกนาฏกรรมละ ดาวมันยงิ่ หมุนเรว็ เขา ทุกป และคําสง่ั ตามหนาที่มนั ก็ไมได
เปลย่ี นไปดวย"
"ถา เชน นั้น"
"เพราะวาเดี๋ยวนดี้ าวมนั หมนุ รอบตัวมนั เองใน ๑ นาที ฉันกเ็ ลย
ไมมีเวลาพักผอ นสักนาทีเดียว ฉันจะตองจดุ ตะเกียงและดับตะเกียงทุก ๆ ๑
นาที"
"แปลกนะทบ่ี นโลกของเธอวันหนึ่งนานเพียงนาทเี ดยี ว"
"ไมเ หน็ แปลกสักนิดเดยี ว นี่ตง้ั หนง่ึ เดือนแลวนะท่ีเราคุยกันอย"ู
"เดือนหนึ่งเชียวรึ"
" ๓๐ นาทีกเ็ ทากับ ๓๐ วัน ลากอน" แลวเขากจ็ ดุ ไฟใหม

เจาชายนอยมองดคู นจุดโคม เขารกั ชายผนู ซ้ี ึง่ ซอ่ื ตรงตอหนา ที่
ของตนเอง เขาระลกึ ถึงตอนทีเ่ ขาใฝฝนหาอาทิตยอัสดง โดยการเลอ่ื นเกา อ้ี
ตามดู เขาถึงอยากจะชว ยเหลือชายผูน้ี

"เธอรไู หม…ฉันมีวธิ ีหน่งึ ท่ีจะชว ยใหเธอไดพ ักผอ นเม่ือเธอ
อยากจะพัก"

"ฉนั อยากจะพกั เสมอแหละ" คนจดุ โคมตอบ คนเราก็อาจจะ
ซื่อตรงตอหนา ทแ่ี ละเกียจครานไดในเวลาเดยี วกัน เจา ชายนอยกลา วสบื ไป
วา

"ดวงดาวของเธอเลก็ ขนาดท่เี ธอเดนิ เพียง ๓ กา วก็รอบเธอก็
เพยี งแตเดินชา ๆ ไปเรอ่ื ย ๆ เพอ่ื อยูในดานกลางวันตลอดเวลา เม่อื เธอ
อยากจะพกั เธอก็เดนิ ไปเรื่อย ๆ วันกจ็ ะยาวนานเทาตราบท่ีเธอประสงค"

"ไมเหน็ จะทําใหสถานการณดขี ึ้นเลย ส่ิงทีฉ่ ันชอบในชีวติ น้ีก็คือ
การนอน"

"โชคไมดเี ลยนะ" เจา ชายนอ ยกลา ว

31

"โชคไมด เี ลยนะซิ สวสั ด"ี แลว เขาก็ดบั ตะเกียง

เจาชายนอยราํ พงึ ขณะที่เขาเดนิ ทางตอไปเร่อื ย ๆ ชายผูนี้อาจ
ถูกคนอน่ื เชนพระราชา คนหลงตน นกั ดม่ื และนักธุรกจิ เหยียดหยาม
อยา งไรกต็ ามสาํ หรบั ฉนั แลว เขาเปนบคุ คลเพียงคนเดยี วทไ่ี มนาขันเลย ทง้ั
เหน็ จะเปนเพราะเหตุทีว่ า เขาไมไดส นใจตนเองแตทวา สนใจในสิ่งอ่นื

เจาชายนอยถอนใจอยางเสียดาย และนกึ ตอไปวา
"ชายผูนีเ้ ปนคน ๆ เดียวท่ฉี ันพอจะคบเปน เพ่ือนได แตดวงดาว
ของเขาแสนทจ่ี ะคบั แคบ มนั มีท่ีไมพอสําหรับคนสองคน…."

สิ่งทีเ่ จาชายนอยไมก ลา สารภาพ กค็ อื เขาเสยี ดายท่ดี าว
ดวงนี้มีอาทติ ยอสั ดงถงึ ส่พี นั ส่ีสบิ ครงั้ ใน ๒๔ ชว่ั โมง !

๑๕

ดาว ดวงท่ีหกใหญก วาดาวดวงทห่ี าอยูประมาณ ๑๐ เทา มชี าย

แกอ าศยั อยู เขากําลงั เขียนหนงั สอื เลมโต
"ออ นี่คอื นักสํารวจคนหนึ่ง" เขารอ งทักเมือ่ เหน็ เจาชายนอ ย

เจาชายนอ ยนง่ั ลงบนโตะ หอบนอย ๆ เนือ่ งดวยเขาเดนิ ทางมามาก
"เธอมาจากไหน" ชายชราถาม
"หนังสอื เลมโตนหี่ นงั สืออะไร" เจาชายนอยถาม "คณุ ทาํ อะไรอยู

ที่น่ี"

"ฉนั เปน นักภูมศิ าสตร" ชายชราตอบ
"นักภมู ิศาสตรค อื ใคร"
"นกั ภมู ิศาสตรเปนนกั ปราชญที่รอบรวู าทะเล แมน้าํ เมือง ภเู ขา
และทะเลทรายตัง้ อยทู ี่ใด"
"นับวา สนใจทเี ดยี ว และเปนอาชีพทแ่ี ทจ ริงอาชพี หน่งึ "

32

แลว เจา ชายนอยก็กวาดตาไปรอบ ๆ ตวั เขาท่วั ดาวภมู ิศาสตรเขา
ยงั ไมเคยเห็นดาวดวงใดงามสงาเทา

"ดวงดาวของทานสวยงามมากทีเดยี ว ทนี่ ี่มมี หาสมทุ รบา งไหม ?
"

"ฉนั ไมส ามารถจะทราบได "นกั ภมู ิศาสตรกลาวตอบ
"อา…(เจาชายนอ ยผิดหวงั ) และภูเขาเลา?"
"ฉันกไ็ มสามารถจะทราบไดเ ชน เดยี วกัน" นักภูมศิ าสตรต อบ
"แตค ณุ เปนนักภูมศิ าสตรน ี"่
"จรงิ อยู แตท วา ฉันไมใ ชน ักสํารวจ นักภมู ิศาสตรไมม าคอยนงั่ นับ
เมือง แมน ้าํ ภเู ขา ทะเล มหาสมุทรหรอื ทะเลทรายหรอก เขาสาํ คญั เกินกวา
ทีจ่ ะมาเดนิ เลนได เขาจะไมออกไปนอกทที าํ งานของเขา แตเ ขาจะรบั นัก
สาํ รวจ เขาไตถามนกั สํารวจ เขาจดบนั ทึกความทรงจาํ ของนักสํารวจ และถา
หากความทรงจาํ ของนกั สํารวจคนใดนาสนใจ เขาก็จะลงมอื สอบสวนความ
ประพฤตขิ องนักสาํ รวจผูนั้น"
"ทาํ ไมจงึ ตอ งทาํ เชน น้ัน"
"เพราะเหตวุ า นักสาํ รวจท่จี ะพูดปด จะนาํ เอาภัยพบิ ัติมาสตู าํ รา
ภูมิศาสตร นกั สาํ รวจท่ีดื่มมากก็เชนเดียวกัน"
"ทําไมหรือ"เจา ชายนอยถาม
"เพราะวา คนขเี้ มาจะมองเห็นหนงึ่ เปน สอง ดงั นนั้ นักภมู ศิ าสตร
อาจจะบันทึกลงไปวา มีภูเขาสองลูกในขณะทีค่ วามจรงิ มภี ูเขาลกู เดียว"
"ฉนั รูจักบางคน" เจาชายนอยกลาว "ทีจ่ ะเปน นกั สาํ รวจแย ๆ
อยา งทวี่ า "
"เปนไปไดท เี ดยี ว จากนนั้ เม่ือแสดงใหเห็นไดวาเขามบี ุคคลกิ ทาง
ศลี ธรรมทีด่ ี เราจงึ จะไตถามถึงผลการคน พบของเขา"
"ตอ งมใี ครไปดูมนั ถึงท่ไี หม?"
"ไมห รอก นนั่ มันยงุ ยากเกินไป แตนกั สํารวจกจ็ ะตอ งมสี ่งิ มาชวย
พิสูจนยนื ยนั การคน พบของเขา ตวั อยา งเชน ในคาํ ถามเกยี่ วกับการคน พบ
ภูเขาขนาดใหญ กจ็ ะตองมีการนาํ กอนหินโต ๆ จากที่นน่ั กลับมาดว ย"

ทันใดนนั้ นกั ภูมิศาสตรถ ูกปลกุ เราใหต ่ืนเตน
"แตเ ธอมาจากสถานท่หี า งไกล ! เธอก็เปนนักสาํ รวจคนหน่งึ เธอ
ตอ งอธิบายเร่อื งดวงดาวของเธอใหฉ ันฟง "
ขณะเปด สมดุ บันทึกเลม โต นักภูมิศาสตรจัดการเหลาดินสอ การ
ทอ งบรรยายความทรงจาํ ของนกั สํารวจจะไดรบั การบันทึกดว ยดนิ สอกอน
จากนน้ั ก็รอจนกวาเขาจะมีการพิสจู นย นื ยนั จงึ จะเขยี นลงดว ยหมกึ

"เอาละ?" นกั ภมู ิศาสตรก ลาวดว ยความคาดหวงั
"โอ ท่ที ฉ่ี นั อาศยั อยู" เจา ชายนอยพดู "ไมค อ ยนาสนใจหรอก มนั
เลก็ นดิ เดียว ฉนั มีภเู ขาไฟสามลกู สองลกู ยังคุอยุ อีกลูกดับไปแลว แตไ มม ี
ใครรหู รอก"
"ไมม ีใครรู"
"ฉันมีดอกไมด ว ย"
"เราไมบ นั ทึกเรอ่ื งดอกไม" นักภมู ศิ าสตรพ ดู
"ทําไมละ? ดอกไมน้ันเปนสง่ิ ทสี่ วยทีส่ ดุ บนดาวของฉนั !"

33

ถาวร" "เราไมบ ันทกึ มนั " นกั ภมู ศิ าสตรพ ูด "เพราะมันเปนสง่ิ ช่ัวคราวไม
"หมายความวา อะไร'ไมถ าวร'?" *

"หนังสอื ภูมศิ าสตรเปนตําราท่ีมีคา ท่สี ดุ ไมมีวนั ลาสมยั การที่
ภูเขาเปลี่ยนท่ีไปเปน ของทเ่ี กดิ ขึน้ นานครงั้ เชน เดียวกบั การที่นาํ้ ใน
มหาสมุทรเหือดแหง ไป เราเขยี นบันทึกไวแตส่งิ ซึ่งคงอยูช่ัวนริ นั ดร"

"แตทวา ภเู ขาไฟท่ีดบั แลว อาจจะคขุ น้ึ มาใหมอ กี ได" เจาชาย
นอ ยขดั "ไมถ าวรแปลวากระไรนะ"

"การทีภ่ ูเขาไฟจะดบั หรอื จะคกุ รุนน้ัน มีความหมายเหมอื นกัน
สําหรับเรา สงิ่ ทสี่ ําคัญอยูที่ตัวภูเขาซงึ่ ไมเปลี่ยนแปลง"

"แต, ไมถาวร,หมายความวา กระไร" เจา ชายนอยถามซํ้าเขาไม
เคยเลิกลม ท่ีจะซักใหไ ดคาํ ตอบแมแตครง้ั เดียว

"หมายความวา ถกู คุกคามใหห ายไปในเวลาอนั ใกล"
"ดอกไมของฉนั ถูกคกุ คามใหหายไปในเวลาอนั ใกลห รือน่"ี
"แนนอน"

ดอกไมของฉนั ไมจรี ังยงั่ ยืน เจา ชายนอยรําพงึ กบั ตนเอง มนั มี
เพียงหนาม ๔ คมเทานน้ั เพื่อปองกันตนเองในโลกท้ังโลก และฉนั ไดป ลอย
มันไวเดยี วดายในโลกของฉัน นั้นเปนความรูส กึ เสยี ใจครั้งแรกของเขา แต
เขาก็กลับทําใจแข็งขันใหม

"คุณจะแนะนําใหฉนั ไปเที่ยวชมที่ใดบาง" เขาถาม
"ไปชมโลกมนษุ ยซิ มนั มชี ่อื เสียงมาก" นกั ภูมิศาสตรก ลา วตอบ
และแลวเจาชายนอยก็จากไป พลางคนึงถึงดอกไมของเขา

๑๖

ดาว ดวงทเี่ จด็ ก็คือโลกมนษุ ย

34

โลกมนุษยไ มไดเปน แคดาวธรรมดา ๆ ดวงหนึ่ง เราอาจนับไดว า มี
พระราชารวมทง้ั สิน้ ๑๑๑ พระองค (แนล ะ เราตอ งไมล มื นับพระราชานิโก
รดวย) มนี กั ภูมศิ าสตร ๗,๐๐๐ คน นักธุรกจิ ๙๐๐,๐๐๐ คน มีข้ีเมา
๗,๕๐๐,๐๐๐ คน มีคนหลงตนอยู ๓๑๑,๐๐๐,๐๐๐ คน รวมความแลวคอื มี
พวกผใู หญอยูดว ยกันประมาณสองโกฏ*ิ

เพอื่ ใหค ุณพอจะอนมุ านไดว าขนาดของโลกเปน เทาใด ฉันขอบ
อกใหค ุณทราบวา กอ นที่จะมีการคดิ ประดษิ ฐไ ฟฟา ขึน้ มาไดน ัน้ คนเราใช
กองพันคนจุดโคมตามทวีปท้งั หกถงึ ๔๖๒,๕๑๑ คน

เม่ือมองจากทไี่ กลจะไดภาพที่วเิ ศษ การเคล่อื นไหวของกองพนั
นถ้ี ูกจดั ระเบียบเชนเดยี วกบั จงั หวะการเตนบลั เลตของละครรอ ง เรม่ิ ตนดวย
รอบของคนจุดโคมที่นวิ ซีแลนดแ ละออสเตรเลีย เมือ่ คนพวกนีจ้ ดุ โคมของ
เขาเสร็จแลว เขากเ็ ขานอน ตอ มากเ็ ปน รอบของคนจดุ โคมในเมืองจนี และใน
ไซบีเรยี ทีจ่ ะตองเขา ในวงเตน ราํ และพวกเขาเหลานัน้ กจ็ ะหลบไปยงั หลงั
ฉาก และก็เวยี นมาถึงรอบของชาวรสุ เซียแลอนิ เดีย และก็รอบของพวกแอฟ
รกิ าและยโุ รป ถัดมาเปนรอบของพวกอเมรกิ าใต และพวกอเมรกิ าเหนือ และ
ไมม ีวันเลยที่พวกน้จี ะหลงลมื ลําดบั ที่ของใครกอ นหรือหลัง ชา งเปนภาพท่ี
นา ดูอะไรเชนนี้

มแี ตเ พยี งคนจดุ ตะเกยี งที่ข้วั โลกเหนือ และเพื่อนของเขาอกี คน
ท่ขี วั้ โลกใตเ ทา นน้ั ที่ดาํ รงชีวิตอยอู ยางเกียจครานและเฉอ่ื ยชาเนอื่ งดว ยเขา
ทํางานเพยี งสองคร้งั ตอ ป

๑๗

เม่ือ คนเราอยากอวดฉลาด บางครง้ั เราอาจกลาวเฉไฉไปบาง

เลก็ นอ ย ฉันเองกอ็ อกจะไมซ อ่ื ตรงนกั เมอ่ื กลา วกับคณุ ถึงเร่อื งจดุ โคม ฉัน
เกอื บทําใหผูทไี่ มร จู ักโลกของเรามคี วามเขาใจผิดไป ความจริงแลวมนุษย
เราตอ งการที่อยบู นพนื้ โลกเพียงนดิ เดยี ว ถาหากมนุษยสองพนั ลานคนมายนื
เบียดรวมกนั เขา เหมือนอยา งในเวลามีงานเล้ียง เขาสามารถอยูร วมกนั อยา ง
สบายในทีจ่ ตั รุ สั สาธารณะ ขนาดกวางยาว ๒๐ x ๒๐ ไมล เราก็อาจจะนํา
มนุษยชาตไิ ปรวมไวบนเกาะเล็ก ๆ กลางมหาสมุทรแปซฟิ กได *

แนละพวกผูใหญจะไมมีวนั เชื่อคุณ เขาคดิ วาจะตอ งการเน้ือที่
ใหญโ ตทีเดียว เขาสําคญั ตนวา ยงิ่ ใหญป ระดจุ ดังตนไทร คุณอาจจะแนะนาํ
ใหเขาคดิ คํานวณ เขาชอบคิดพวกตวั เลข มันทาํ ใหเ ขาเปนสุข แตวาอยา ไป
เสยี เวลาคณุ ใหกบั เร่ืองเชนนน้ั เลย ไรประโยชนเปลา ๆ คุณเชอื่ ในฉันเถดิ

เจาชายนอ ยเมอื่ มาถงึ โลกมนุษย รสู ึกประหลาดในมากทไี่ มเ หน็
ใครเลย เขาออกกลัววา จะมาผดิ ท่ี กพ็ อดมี ีวงแหวนสพี ระจนั ทรกระดกุ กระดิก
อยกู ลางทราย

35

"สวัสด"ี เจา ชายนอยทักสงเดช
"สวัสดี " งูกลาวตอบ
"ฉนั อยบู นดาวดวงใดนะ?" เจา ชายนอ ยถาม
"บนมนษุ ยโลก ในทวีปแอฟรกิ า" งูตอบ
"อา…ไมม ีใครอยูบนโลกน้ีรึ?"
"ท่ีนี่คอื ทะเลทราย ไมม ใี ครในทะเลทรายหรอก โลกน้กี วา งมาก
ดว ย" งกู ลาว

เจา ชายนอ ยนงั่ ลงบนกอ นหินและมองขน้ึ ไปบนทองฟา
"ฉนั สงสัยวาดาวดวงตา ง ๆ มีแสงสวางก็เพือ่ ทแี่ ตละคนได
คน พบดวงดาวของตนในวันหน่งึ จงดูดวงดาว (โลก) ของฉันซี มนั อยู
ตรงกับศรี ษะของเราพอดี แตว า มันชางอยูไ กลเสยี นก่ี ระไร…."
"มันสวยทีเดยี วนะ" งูกลาวขน้ึ "แลว เธอมาทน่ี ท่ี าํ ไม"
"ฉนั มเี รื่องกบั ดอกไมข องฉัน" เจา ชายนอยตอบ
"ออ " งูรอ งรบั แลวเขาทงั้ สองกเ็ งยี บงันไป

"คนอยูท ี่ไหน" เจาชายนอ ยซักตอ "เราออกจะอยูโดดเดย่ี วใน
ทะเลทราย"

"แมในหมูคน เรากอ็ ยอู ยา งโดดเดยี่ ว" งกู ลาว

เจา ชายนอ ยมองอยู
นาน ในทสี่ ดุ เขากก็ ลา วข้นึ

"เธอเปนสตั วประหลาด
ผอมอยา งกับน้วิ มอื "

"แตวาฉันมีอํานาจกวา
นิว้ มอื ของพระราชาเสยี อีก" งู
กลาว เจา ชายนอ ยยิม้

"เธอมีอาํ นาจไมม ากนกั
หรอก เธอไมมแี มแ ตขา….. เธอ
ไมส ามารถเดินทางได"

"ฉันสามารถพาเธอไปไกล
กวาเรอื อีกนะ"งูกลาว แลว เขาก็
พันขอเทา เจา ชายนอ ย ประหน่งึ
กาํ ไลทอง

"บคุ คลผทู ี่ฉนั ไดส ัมผสั ฉนั จะคืนเขาแดแมธรณซี ่งึ เขาไดเ กิด
ขึน้ มา" เขากลา วอกี "แตท วา เธอเปน คนบริสทุ ธิ์และเธอมาจากดาวดวง
อนื่ …."

เจา ชายนอ ยมไิ ดต อบวา กระไร
"เธอทําใหฉันเกิดความสงสารเธอ เธอแสนจะออนแอ และมาอยู
บนดนิ แดนแหง โขดหิน ฉนั คงเปนประโยชนแกเธอในวันหน่ึง เม่ือเธอเกดิ
ความเสียดายและคดิ ถึงดวงดาวของเธอ ฉันสามารถ…."

36
"โอ…ฉนั เขา ใจทเี ดียว แตทาํ ไมเธอถึงชอบพดู เปน ปริศนาเสมอ
เลา"
"แตฉ นั ก็ไขทุกปญหาแหละ" งกู ลาวตอบ และเขาทั้งสองกน็ ง่ิ ไป

๑๘

เจา ชายนอยเดินตัดทะเลทราย และพบเพียงแตด อกไมหน่ึงดอก

ดอกไมมีสามกลบี ดอกไมท ่แี สนจะธรรมดาทสี่ ุดดอกหน่งึ
"สวัสด"ี เจา ชายนอ ยทกั
"สวสั ดจี ะ" ดอกไมกลา วตอบ
"คนเขาอยทู ไี่ หนกนั จะ?" เจาชายนอ ยถามอยางสุภาพ
ดอกไมเคยเห็นกองคาราวานผานมาคร้ังหนึง่
"คนนะ รจึ ะ ? ฉันคดิ วามีสักหกหรอื เจด็ คนได ฉนั เคยเหน็ พวกเขา
เม่ือสกั หลายปม าแลว แตเ ราไมมวี ันรวู าจะหาพวกเขาไดท ่ใี ด ลมพัดพาพวก
เขาไป พวกเขาไมมรี ากซงึ่ คงทําความยุงยากใหพ วกเขามากทเี ดียว"
"ลากอ นนะ" เจาชายนอยกลา ว
"จะ ลากอ น" ดอกไมตอบ

37

๑๙

เจา ชายนอยปนไปบน
ภูเขาลกู หน่งึ เขาเคยรจู กั ภเู ขามา
กอ น คอื ภูเขาไฟสามลูกบนโลก
ของเขาเทานั้นเอง และเขากเ็ คย
ใชม ันตางมาน่งั อยูบอ ย ๆ

"มองจากภเู ขาสูงใหญ
ลูกน้ลี ะก็ ฉันคงจะเห็นโลกทัง้ โลก
และคนทัง้ หมดดว ย" เขารําพงึ

"สวัสด"ี เขากลาวทกั สง
เดช

"สวสั ด…ี สวัสด…ี สวสั ด"ี
เสียงสะทอ นตอบ

"คุณคอื ใคร" เจา ชาย
นอ ยถาม

"คณุ คือใคร…คุณคอื
ใคร…คุณคือใคร" เสยี งกอ ง
สะทอนตอบ

"จงเปน เพื่อนฉันเถิด ฉนั
อยคู นเดียว"

"ฉนั อยคู นเดยี ว…ฉนั อยู
คนเดยี ว…ฉันอยคู นเดียว" เสียง
สะทอ นตอบ

ดวงดาวอะไรประหลาดเชน นี้ เขาคิด มนั ชา งแสนจะแหงแลง
แหลมคมและเคม็ และพวกมนุษยม กั จะขาดจินตนาการ เขาไดแตพดู ตามสง่ิ
ท่ีคนอ่นื พูดใหเ ขาฟง…ท่ีโลกของฉนั มดี อกไมอยดู อกหน่งึ เขาเปน ฝายพูด
ขน้ึ กอนเสมอ…

๒๐

38

แต ในท่ีสดุ หลังจากท่ีเจาชายนอยไดเดนิ ฝา ทะเลทราย หนิ ผา

และหมิ ะมาแลว เขาก็พบทางสายหนึง่ และทางทุกทางกจ็ ะนําไปยังมนษุ ย
"สวัสด"ี เขากลา วทกั บรรดาดอกกหุ ลาบในสวนหน่ึง
"สวสั ด"ี ดอกกุหลาบกลาวตอบ เจา ชายนอยมองดกู ุหลาบ

เหลา นน้ั มันชา งเหมือนกับดอกไมของเขา
"คุณคือใคร" เขาถามดอกไมเ หลา น้ันอยางประหลาดใจ
"พวกเราคอื ดอกกุหลาบ" อา…เจา ชายนอยพมึ พาํ และเขาก็

รสู ึกไมส บายใจ

ดอกไมของเขาเคยเลา ใหฟ ง วาเธอเปน ดอกไมดอกเดียวทพี่ ันธุ
ของเธอมีอยูในจกั รวาล และเดย๋ี วน้เี ขามาพบดอกไมช นดิ เดยี วกนั ตงั้ หาพนั
ตน ในสวนเพียงสวนเดยี วเทานั้น เจา หลอนคงหัวเสียทีเดียว เจา ชายนอย
รําพงึ ถาเธอมาเห็นเขา …เธอคงกระแอมไอเสียยกใหญ และคงทําทา จะตาย
เอาทีเดียวเพ่อื หนหี นา ใหพ น ความอาย และฉนั ก็คงจะตองทําเปน ประคบประ
หงมเธอ เพราะวา ถา มเิ ชน น้นั เธอกค็ งจะปลอ ยตัวใหตายไปจรงิ ๆ เพื่อที่จะ
ทาํ ใหฉ ันรูส ึกสาํ นึกตัว และแลวเขาก็รําพงึ ตอ

"ฉนั เขาใจเอาวา ฉันนร้ี า่ํ รวยเพียงเพราะเปน เจา ของดอกไมดอก
เดียวในโลก และอันทีจ่ รงิ ฉันมีเพยี งดอกกุหลาบธรรมดาเพียงดอกหน่งึ
เทานั้น กบั ภเู ขาไฟอีกสามลูกซ่ึงสูงเพยี งหัวเขา ของฉนั และภูเขาไฟลูกหนง่ึ
ดูเหมอื นจะดับตลอดกาล กเ็ ทา นนั้ เองซงึ่ มันไมไ ดทาํ ใหฉ ันกลายเปน เจาชาย

39

ท่สี าํ คัญใหญโ ตอะไรเลย…"
เขาเหยยี ดกายนอนบนพนื้ หญา แลว รํ่าไห

๒๑

ใน ตอนน้ีเองที่เจา สนุ ัขปาในทะเลทรายปรากฏตวั

"สวสั ด"ี สุนัขปาทัก
"สวสั ด"ี เจา ชายนอ ยทกั ตอบอยา งสภุ าพ พลางหนั ไปมองแต
ไมเ ห็นอะไรเลย
"ฉันอยูท ี่น่ี" เสยี งหน่ึงกลาวใตต น แอปเปล ….
"เธอคือใคร?" เจา ชายนอยถาม "เธอสวยจัง…"
"ฉนั คือสุนขั ปา "

"มาเลน กับฉันซิ" เจา ชายนอยชกั ชวน "ฉันกําลงั เศราใจมาก…"
"ฉนั เลนกับเธอไมไดหรอก ฉันยงั ไมถกู ทาํ ใหเ ชื่อง" สุนขั ปา
ตอบ
"อา…ขอโทษ" เจา ชายนอ ยพดู แตห ลังจากคดิ ตริตรองอยคู รู
ใหญ เขากก็ ลา วตอไปวา
"ทําใหเช่อื งหมายความวา กระไรนะ?"
"เธอไมใชคนท่นี ่ี เธอหาอะไรหรือ?" เขาถาม
"ฉนั หาพวกคน" เจาชายนอ ยตอบ "ทําใหเ ชื่องแปลวา อะไร
นะ?"
"พวกคนนะรึ" สุนัขปากลา ว "เขามีปนและเขาลา สตั ว นารําคาญ
จะตาย พวกเขาเลีย้ งไกด วย กม็ ดี ีเพยี งอยา งเดยี วน่ีแหละ เธอกําลงั หาไกร ึ
เปลา ?"
"เปลา ฉนั กําลังหาเพอ่ื น ทาํ ใหเ ชือ่ งแปลวาอะไร?"

40

"เปน ส่ิงซงึ่ มักถูกลืม" สนุ ขั ปากลา ว "มนั คือการสราง
ความสมั พันธ"

"ความสัมพันธ ?"

"แนนอน"สนุ ขั ปากลา ว
"สําหรบั ฉันเธอเปน เพยี งเด็กผูช ายเล็ก ๆ คนหนึ่งซ่งึ
เหมอื น ๆ กบั เดก็ ชายคนอ่ืน ๆ อกี หมื่นคน ฉันไมตอ งการเธอ และเธอ
ก็ไมตอ งการฉันเชน เดยี วกัน ฉันกเ็ ปน เพยี งสนุ ขั ปาธรรมดา ๆ ตัวหนง่ึ
เหมอื นสนุ ขั ปาอื่น ๆ หมนื่ ตวั แตทวา ถา เม่ือใดเธอคุนเคยใกลช ดิ กบั ฉัน
เมอื่ นนั้ เราก็ตา งตอ งการซ่ึงกันและกัน เธอก็จะเปนเด็กคนเดียวในโลก
สําหรบั ฉัน และฉันกจ็ ะเปนสุนขั ปา ตัวเดยี วในโลกสาํ หรับเธอดว ย…"

"ฉนั เร่มิ จะเขาใจละ"
เจาชายนอยกลาว

"มีดอกไมอ ยูด อกหนึ่ง…
ฉนั คิดวาเธอไดส รางความสัมพนั ธ
กบั ฉัน…"

"ก็อาจเปนไปได เราอาจ
มองดโู ลกไดต าง ๆ กันไป"

"โอ…ไมใ ชบนโลกน้ี
หรอก" เจา ชายนอยตอบ สุนขั ปา มี
ทา ทแี ยบยล

"บนดาวดวงอน่ื รึ?"
"ใช"
"มนี ักลา สตั วไ หมบนดาว
ดวงนัน้ ?"

"ไมมี"
"ไมม อี ะไรที่ดพี รอมเลย" สนุ ขั ปาถอนใจแตเ ขากย็ ังยอ นมา
ความคดิ เดมิ "ชวี ติ ของฉันแสนจะนา เบอื่ หนาย ฉันลาไก มนษุ ยก ต็ ามลาฉนั
อีกที ไกทุก ๆ ตวั กเ็ หมอื น ๆ กนั หมด และมนุษยทกุ คนก็เหมือน ๆ กันอกี ฉนั
ออกจะเบือ่ ๆ อยู แตว า
ถา เธอทาํ ใหฉนั เชือ่ ง ชวี ติ ของฉันก็จะสดใสขนึ้ ฉันจะเรียนรู
จกั ฝเ ทา ซ่งึ ผิดจากเสยี งอน่ื ท้ังสิน้ เสียงฝเ ทา อนื่ จะทําใหฉันหลบหนีไป
ใตดนิ แตฝ เ ทา ของเธอจะเรยี กฉันใหออกมาจากโพรงดิน
เชนเดยี วกบั เสียงดนตรี
และดูนน่ั ซิ เธอเหน็ ไหม ท่นี ั่นทุงนาขา วสาลี ฉันไมกนิ ขนมปง
หรอก ขา วสาลหี ามีประโยชนต อ ฉนั ไม นาขา วสาลีจงึ มไิ ดท าํ ใหฉนั
หวนระลกึ ถงึ สิ่งใดเลย และน่นั กเ็ ปน ส่ิงท่ีนา เศรา แตเธอกม็ ีผมสที อง
ฉะน้ันถาเธอจะกอ ความสัมพนั ธข องเราทงั้ สอง กจ็ ะเปนส่งิ มหัศจรรย
ย่งิ ขา วสาลสี ีเหลอื งอรา มทําใหน ึกถงึ เธอ และฉันชอบฟงเสียงลมพัด

41

ตนขา ว…"
สุนขั ปา น่ิงไปและมองดูเจาชายนอยเปน เวลานาน

"ไดโ ปรดเถิด…จงทาํ ใหฉนั เชือ่ ง" เขากลา ว
"ฉนั อยากจะทาํ เชน นัน้ " เจาชายนอยตอบ "แตฉันไมม ีเวลามาก
ฉนั มเี พ่อื นมากมายทจ่ี ะตองไปคน หา และส่งิ ตาง ๆ มากมายทจี่ ะตอ งเรียนรู
อกี "
"เราจะรูจักแตละสิ่งซ่ึงเรามคี วามสัมพันธด ว ยเทาน้ัน" สนุ ขั
ปากลา ว "มนษุ ยเ ขาไมม ีเวลาทีจ่ ะรจู ักสิ่งไดทงั้ สิ้น เขาซือ้ ของสาํ เรจ็ รูปจาก
พอคา แตเ นื่องจากพอ คาขายเพ่ือนยังไมม ปี รากฏ มนุษยจงึ ยังไมม ีเพอ่ื น ถา
เธอตองการเพ่อื น เธอจึงหดั ใหฉ นั เชื่องซ…ิ "
"ตองทําอยา งไรเลา" เจาชายนอยถาม
"เธอจะตองมีความอดทน" สุนขั ปาตอบ "เธอจะตองนัง่ หา งจาก
ฉันหนอ ยในตอนแรก อยางน้นั แหละ นัง่ บนหญา ฉันจะชายตามองดูเธอ และ
เธอกอ็ ยาพดู อะไรเลยนะ เพราะ ภาษาคือท่มี าของความเขาใจผิด แลวเธอก็
เขยิบเขามาใกล ๆ ฉนั มากข้ึนทุกวัน"

วันรุง ขน้ึ เจา ชายนอ ยกก็ ลับมาอีก
"เธอควรจะมาในเวลาเดียวกนั เสมอ" สนุ ัขปา กลา ว "เปนตน วา
ถาเธอเคยมาตอนบา ยสีโ่ มง ประมาณสกั บา ยสามโมงฉนั กเ็ ร่มิ เปนสุขแลว ยง่ิ
เวลาลวงไปฉนั ก็เปนสขุ มากขึน้ พอส่ีโมงฉันกจ็ ะรูส ึกตืน่ เตน และกระวน
กระวาย ฉนั จะรจู ักคณุ คา ของความสขุ ….แตถ า เธอมาไมเปน เวลา ฉนั จะไมม ี
วันรวู าเมือ่ ไรฉนั ควรจะเตรยี มใจของฉนั ไว…พธิ รี ตี องก็เปน สิ่งจําเปนเชนกัน"
"พิธีรตี องอะไร?" เจา ชายนอ ยถาม
"คอื สงิ่ ท่ีเรามกั จะลืมเสยี เชนเดียวกนั " สุนัขปากลา ว"มันเปน สิ่ง
ซงึ่ ทาํ ใหว นั หนง่ึ มีความหมายตางจากวันอนื่ ๆ เวลาหน่งึ มีความหมายเปน
พเิ ศษจากเวลาอืน่ ๆ เปน ตนวา พวกนายพรานกม็ พี ิธรี ีตอง เขาจะเตนรําใน
วนั พฤหสั กับพวกสาว ๆ ในหมบู าน ดังน้นั วันพฤหัสจงึ เปนวันที่พิเศษที่สดุ
ฉนั จะพาไปเทยี่ วเลน จนถึงไรองุน แตถ า หากพวกนายพรานเตน ราํ ไมเ ปน
เวลา ทุกวนั กเ็ หมอื นกนั หมด ฉันกจ็ ะไมมีวนั หยดุ พักผอนเลย"

42

ดว ย
ประการฉะน้ี เจา ชาย
นอยก็ไดห ัดสนุ ัขปาจน
เชอ่ื ง และเม่ือเวลาจาก
กนั ใกลเขามา

"อา…ฉันจะ
รอ งไห" สุนขั ปากลาว

"เปน
ความผิดของฉนั นะ เอง
ฉันไมอยากทําใหเ ธอ
ไมสบายใจ แตเ ธอเอง
อยากใหฉันหดั ให
เชือ่ ง"

"ใชแ ลว "
สนุ ัขปากลา ว

"แตแ ลว เธอ
กลับจะรอ งไห"
เจา ชายนอ ยตงิ

"แนละ"
"ถาเปน
เชนนั้นเธอก็ไมไ ดอะไร
เลย"

"ฉนั ไดซ ิ" สนุ ัขปากลา ว "ก็สีของขา วสาลไี งละ" แลวเขากลา ว
ตอไปวา "จงกลบั ไปดูกหุ ลาบเหลานั้น เธอจะเขา ใจในท่สี ดุ วา ดอกกุหลาบ
ของเธอมอี ยดู อกเดยี วในโลก แลวเธอกลับมาราํ่ ลาฉนั ฉนั จะบอกความลบั
อยา งหนงึ่ เพ่ือเปนของขวัญแกเธอ"

เจาชายนอ ยกลบั ไปดหู มกู ุหลาบ
"เธอชางไมเ หมอื นดอกกหุ ลาบของฉนั เลย เธอยังไมม ี
ความหมาย เพราะไมมใี ครมาสรางความสัมพันธก บั เธอ และเธอยังไม
เปน ของใคร เธอเปนเหมือนสุนัขปา ของฉันในตอนแรก ซึ่งเหมือน ๆ
กบั สุนขั ปาอนื่ ๆ หมนื่ ตัว แตฉ ันเปนเพ่ือนกบั เขา เขาจงึ กลายเปนสนุ ขั
ปา ตวั เดียวในโลกสาํ หรับฉนั "

ฝายหมูกุหลาบดรู ูสกึ อึดอดั ใจ
"เธอสวยอยหู รอก แตเธอไมม ีความหมายเลย"
เจา ชายนอยกลา วสืบไปกับหมูดอกกุหลาบน้นั "ไมม ีใครยอม
ตายเพือ่ เธอหรอก แตสําหรบั ดอกกุหลาบของฉัน แนละ คนผา นไปมาตาม
ธรรมดาก็คิดวา ดอกกุหลาบนั้น เหมอื น ๆ กับพวกเธอ แตว า ดอกกหุ ลาบ

43

ดอกเดียวนน้ั มคี วามสําคัญกวาเธอทง้ั หมด เพราะเปน ดอกกุหลาบซึ่ง
ฉันไดรดน้าํ เพราะวาฉันไดถ นอมไวใ นฝาครอบ และเพราะวาเปน ดอก
กหุ ลาบของฉัน ฉันจงึ ไดห าฉากมาบังลม ฉนั ไดฆ าตวั หนอน (ยกเวน
บางตัวซ่ึงฉนั ปลอยใหเ ปน ผเี สื้อ) ฉันจงึ ทนฟงเขาบน ฟงเขาโออวด
แมก ระทัง่ ฟง เขาน่งิ เงียบ ท้งั นี้ทง้ั นนั้ เปนเพราะวา เปนดอกกหุ ลาบของ
ฉัน"

แลว เขากลับมาหาสุนขั ปา
"ลากอนนะ" เขากลาว
"ลากอ น" สนุ ขั ปา ตอบ "นคี่ ือความลบั ของฉันมันแสนจะธรรมดา
เราจะมองเหน็ แจมชัดดว ยหวั ใจเทา นัน้ ส่ิงสาํ คญั นน้ั ไมอ าจเหน็ ได
ดวยดวงตา "
"สิ่งสาํ คญั ไมอ าจเห็นไดดวยดวงตา" เจา ชายนอยพดู ตามเพื่อ
เปนการเตอื นความทรงจํา
"เวลาทเ่ี ธอเสียไปใหก บั ดอกกหุ ลาบของเธอ ทาํ ใหดอกกหุ ลาบ
นนั้ มีคามากขน้ึ "
"เวลาทฉ่ี นั เสยี ไปกบั ดอกกุหลาบของฉนั …." เจาชายนอ ยวา
ตามเพ่ือจดจําไว
"มนุษยลืมความจริงขอ น้ี "สนุ ัขปา กลา ว "แตเธอตองไมลืมมนั
เธอจะตอ งรับผดิ ชอบตอ ทุกสง่ิ ท่เี ธอมคี วามสมั พนั ธดว ย เธอตอ งรบั ผิดชอบ
ดอกกุหลาบของเธอ…."
"ฉันตองรับผิดชอบตอ ดอกกุหลาบของฉัน….." เจาชายนอย
กลาวซํา้ เพ่อื ใหหวนระลกึ ได

๒๒

" สวัสดี " เจาชายนอ ยกลา วทัก

"สวัสด"ี พนกั งานเปลย่ี นเข็มรถไฟทกั ตอบ
"เธอทําอะไรอยูทีน่ ?ี่ " เจาชายนอยถาม
"ฉนั แบงนักเดินทาง แบงออกเปนกองละพันคน" พนักงาน
เปลย่ี นเขม็ รถไฟตอบ
"ฉันสง รถไฟซง่ึ บรรทกุ คนเดินทางไปทางขวาบา ง ทางซา ย
บา ง"

และรถเรว็ ขบวนหนง่ึ เปดไฟสวางจา สง เสยี งกกึ กอ งเหมอื นฟา
รองมา ทาํ ใหห อ งเคร่อื งเปลยี่ นเข็มรถไฟส่ันสะเทือนไป

"ทา ทางรีบรอนกนั จริง เขากําลงั ตามหาอะไรรึ?" เจาชายนอย
ถาม

"คนขับหัวจกั รรถเองกไ็ มทราบเหมือนกนั " พนกั งานเปลีย่ นเขม็
รถไฟตอบ

รถเร็วเปด ไฟจาขบวนที่สองก็คาํ รามกึกกอ งมาจากทางทศิ ตรง

44
ขาม

"เขากลบั มาแลว รึน่ี ?" เจาชายนอยถาม
"ไมใชค ันเดียวกันหรอก เปน ขบวนแลกเปลยี่ น "
"เขาไมพ อใจทที่ ่เี ขาอยูรึ"
"คนเราไมเ คยพอใจในที่ท่ตี นอยูเลย" พนักงานตอบ
แลว รถเรว็ ขบวนทส่ี ามไฟเปด จาก็สง เสียงแบบฟา รอ งมา
"เขาคงกําลังตามนกั เดนิ ทางกลุมแรกกระมัง?" เจา ชายนอยถาม
"เขาไมไดต ามอะไรทัง้ สน้ิ พวกเขานอนหลับอยใู นน้ัน หรือไมก็
นั่งหาว พวกเดก็ ๆ เทา น้ันท่ีแนบหนา กบั กระจก"
"พวกเดก็ ๆ เทาน้นั ท่รี วู า ตนเองตอ งการอะไร" เจาชายนอ ย
กลา ว "เขาเสียเวลาใหก บั การคนหาตุกตาผา และตุก ตานั้นมี
ความสาํ คญั มาก และถา ใครมาเอามนั ไปจากเขา เขาก็จะรองไห… ."
"พวกเขาชา งโชคดีจรงิ นะ" พนักงานเปล่ยี นเขม็ รถไฟกลาว

๒๓

" สวัสดี " เจาชายนอ ยทัก

"สวัสด"ี พอ คาทักตอบ
พอ คาคนนี้ขายยาเมด็ สําเร็จทีแ่ กกระหายน้าํ เราจะตอ งกนิ มนั
อาทติ ยละเมด็ และเราก็จะไมอยากด่ืมเลย
"ทําไมเธอจึงขายของน?้ี " เจา ชายนอยถาม
"เพราะมนั ประหยัดเวลาไดมากทีเดยี ว" พอคา ตอบ "ผูชํานาญ
ไดคาํ นวณดแู ลว เราสามารถออมเวลาไดต ัง้ หา สิบสามนาทีตอ สัปดาห"
"แลวเขาใชเ วลาหา สิบสามนาทที าํ อะไรกนั "
"เขาก็ทาํ ส่ิงซง่ึ เขาอยาก…"

"ถา หากตัวฉนั มีเวลาหาสบิ สามนาทีน้นั ฉันจะคอ ย ๆ เดนิ ไปสู
ธารนํา้ ….." เจาชายนอ ยรําพงึ กบั ตวั เอง

45

๒๔

เรา อยูกนั ในทะเลทรายตั้งแตเครื่องยนตฉันเสียมาเขาวันที่แปด

แลว และฉนั กไ็ ดฟง เรือ่ งราวของพอคา ขายยาเม็ดแกก ระหายนาํ้ พลางดม่ื นํ้า
หยดสดุ ทายทีฉ่ นํ มอี ยู

"อา…ความหลงั ของเธอชา งงดงามอะไรเชน น้ัน" ฉันกลาวกบั
เจาชายนอ ย แตวา ฉันยังไมไ ดซ อ มเคร่อื งบินของฉันเลย ฉนั ไมมีอะไรจะดมื่
อีกแลว และฉันคงจะเปน สุขมากทีเดยี ว ถาหากวา ฉันสามารถคอ ย ๆ เดิน
ไปสธู ารน้ําได………..

"เพื่อนสนุ ขั ปาของฉนั " เขากลาวขึน้
"เด็กนอยเอยมนั ไมเกย่ี วกับสนุ ขั ปา แลว"
"ทาํ ไมละ"
"เพราะวาเรากาํ ลงั จะตายดว ยความกระหายนา้ํ "

เขาไมเขาใจเหตุผลของฉนั เลย เขาจงึ ตอบวา
"การมเี พอ่ื นเปนสิ่งทด่ี ีนะ ถงึ แมวาเราจะตายก็ตาม ฉนั ดีใจมาก
ทีม่ ีเพื่อนอยางสนุ ขั ปา…"
'เขามิไดเ หน็ อันตรายนนั้ เขาไมเคยหวิ หรือกระหาย แสงแดด
เพยี งเล็กนอยก็พอเพียงแลว สําหรบั เขา' ฉนั ราํ พึง แตเขามองดูฉนั และตอบ
ความคิดของฉันวา
"ฉนั กระหายน้ําเหมอื นกัน….ไปหาบอ นาํ้ กนั เถดิ "

ฉนั มีทีทาเหนด็ เหนือ่ ย ดูออกจะเหลวไหลอยทู เี่ ท่ียวเลาะหา
หนองน้าํ ตามบญุ ตามกรรมในทะเลทรายกวา งใหญไพศาล แตกระนน้ั เราก็
ออกเดินกัน

เราเดนิ ไปเงียบ ๆ โดยมิไดพูดจากัน นานนบั ชวั่ โมงกระท่งั มดื
ดวงดาวเร่ิมสองแสงระยิบระยบั ฉนั มองเหน็ ดาวดวงเหลา น้ันเหมอื นอยใู น
ความฝน เนื่องดวยฉันออกจะมไี ขข น้ึ เลก็ นอ ย เพราะความกระหายนํ้า คาํ พดู
ของเจา ชายนอยกย็ งั คงกองอยใู นความคิดของฉนั

"เธอหวิ น้าํ เหมือนกนั ร"ึ ฉนั ถามเขา แตเขามไิ ดตอบคาํ ถามของ
ฉัน เขากลา วแตเพยี งวา

"นาํ้ อาจจะดเี หมือนกันสาํ หรับหัวใจ…."
ฉันไมเ ขาใจคาํ ตอบของเขา แตฉ นั ก็นิ่ง…ฉันทราบดวี าไมควร
ซกั ถามเขาตอ เขากําลังเหนอื่ ย เขานั่งลง ฉันเองนัง่ ลงขาง ๆ เขา และ
หลังจากเงยี บอยูค รใู หญ เขากก็ ลา วขน้ึ วา
"ดวงดาวชา งสวยจรงิ นะ ทัง้ นเี้ พราะดอกไมเพียงดอกเดยี วซึ่ง
เรามองไมเห็น " ฉนั ตอบวา
"แนนอน" และฉนั มองดรู ิ้วทรายภายใตแสงจันทร โดยมิได
กลา วสิง่ ใด
"ทะเลทรายก็งามเชน กัน" เขากลา วเสรมิ ….
และก็เปนความจรงิ ฉนั เคยรักทะเลทรายเสมอมา เราพากันนัง่
บนเนินทราย เรามองไมเห็นอะไรเลย

46

อยา งไรกต็ าม บางสิง่ บางอยา งสอ งแสงอยทู า มกลางความ
เงยี บ……..

"สง่ิ ทท่ี ําใหท ะเลทรายสวยงามกอ็ ยตู รงท่ีวามนั ซอ นบอ นาํ้
ไวท่ใี ดที่หนง่ึ …"

ฉนั รสู ึกประหลาดใจทเี่ ขาเขาใจไดใ นทนั ทถี งึ สง่ิ ลึกลับซงึ่ แอบ
แฝงเปนประกายอยูใ นเม็ดทราย สมัยเมอื่ ฉนั ยังเปนเดก็ ชายเล็ก ๆ ฉนั อาศยั
อยูในบานโบราณ และมเี ร่ืองเลากนั วา มีสมบัติซอ นฝง ดินในบริเวณนน้ั แนละ
ยังไมเคยมใี ครหามนั พบหรือแมแตจ ะไปคนหามนั แตว ามนั ทําใหบา นหลงั
น้ันมแี ตมนตเสนห  บา นของฉันหลังนี้ไดซอ นความลับไวในสว นลกึ ของหวั ใจ
มนั ……….

"ใชแ ลว" ฉนั กลาวกับเจาชายนอ ย
"ไมวามนั จะเปนเรื่องบา น เรื่องดวงดาว หรอื เรอื่ งทะเลทราย สง่ิ
ซ่งึ ทําใหง ดงามนั้นมองไมเห็นหรอก ! "
"ฉนั ดีใจที่เธอมคี วามเห็นลงรอยกบั สุนัขปา ของฉัน" เจาชาย
นอยกลาว

เน่อื งจากเจา ชายนอ ยนอนหลับ ฉนั จึงอมุ เขาแลวเดนิ ตอไป ฉัน
รสู ึกตื่นเตน ฉนั มคี วามรสู กึ เสมอื นกาํ ลังประคองสมบตั ลิ าํ้ คา ทบี่ อบบาง ฉันมี
ความรสู กึ กระทั่งวาไมม ีสง่ิ ใดอกี แลว ในโลกที่จะบอบบางไปกวาน้ี จากแสง
จนั ทรฉ นั มองดหู นาผากซดี ตาปด สนทิ ปอยผมซงึ่ ปลิวไสวตามลม ฉนั ราํ พงึ
กับตนเองวา สงิ่ ซ่งึ ฉันมองเหน็ นั้นเปนเพยี งเปลอื กนอกเทาน้ัน ส่ิงสําคญั กวา
น้ันหาไดม องเห็นไม……

ริมฝปากของเจาชายนอยเผยอเปด ประหนึ่งจะย้มิ ฉนั ราํ พงึ
ตอ ไปวา "สาํ หรบั เจาชายนอ ยสิ่งซ่ึงจับใจฉันยิ่งคือความ
ซ่อื ตรงทีเ่ ขามีตอ ดอกไม คือภาพดอกกหุ ลาบดอกหนง่ึ ซง่ึ สอ งแสงเจิดจา ใน
ตัวเขา ดจุ เปลวไฟในตะเกียง แมใ นยามท่เี ขาหลบั อย…ู ."
และฉันคิดวาเขาคงจะยิ่งบอบบางยง่ิ กวา น้ี เชน เดียวกับทต่ี อง

ปองระวงั ตะเกยี งเพยี งเพราะลมวูบเดยี วก็ทาํ ใหมันดับได………….

และขณะทเี่ ดนิ ไปเชนนั้น ฉนั กพ็ บบอ นํา้ ตอนรงุ สาง

๒๕

" พวก คนท่ีเขา ไปอัดแนนในรถดว นโดยท่ีเขาไมทราบวาเขา

ตอ งการอะไร ดังนั้นเขาจึงวนุ วายและหมุนไปมาเปนวงกลม…" และเขาก็
กลา วเสรมิ วา

"ไมจําเปน ตองยุงยากเลย"

บอน้าํ ซึ่งเราเดินไปถงึ ไมเหมือนกบั บออน่ื ๆ ในทะเลทรายสะฮา
รา ซึ่งตามธรรมดาจะเปนรลู กึ ลงไปในทราย บอ นเ้ี หมอื นกับบอน้าํ ตาม

47

หมูบาน แตท วาไมมหี มูบา นในแถบนน้ั และฉันคิดวา ฉนั คงฝนไป
"แปลกดี" ฉนั กลา วกับเจาชายนอ ย
"ทกุ ส่งิ มนั มพี รอม มีทง้ั ลูกรอก ถงั น้ําและเชอื ก"
เขาหัวเราะ จับเชอื ก และเลน ลกู รอก ลูกรอกสงเสยี งครวญคราง

เหมือนกงั หันเกา ๆ เม่ือเวลาลมนอนหลบั ไปนาน ๆ "เธอไดย นิ ไหม" เจาชาย
นอ ยกลาว

"เราปลุกบอน้ํานแี้ ละ
มนั รอ งเพลง….."

ฉนั ไมอ ยากใหเขา
ออกแรงมากเกินไป

"ปลอ ยใหฉนั ทาํ เถอะ"
ฉันบอกเขา "มนั หนักเกนิ กําลัง
เธอ"

ฉันคอ ย ๆ สาวถงั นาํ้
มาจนถึงขอบบอ ฉนั จัดมันวางไว
อยา งเดน เสียงลูกรอกกลิง้ เปน
เพลงยังคงกอ งในหูของฉนั และ
ในนาํ้ ซ่ึงยงั เปน ระลอกอยูนั้น ฉัน
มองเหน็ ดวงอาทิตยสั่นพล้ิวอยู

"ฉนั อยากดมื่ น้ํานนั่ "
เจาชายนอ ยกลาว "ขอฉนั ด่ืม….."

และฉนั จงึ เขาใจในสิง่ ที่เขาตามหา…… ฉนั ยกถงั น้ําขึ้นจรดริม
ฝปากของเขา เขาด่มื นัยนต าหลบั พรม้ิ มนั ชา งหวานช่นื เหมือนงานฉลอง นํ้า
นชี้ า งแตกตางจากอาหารชนดิ อืน่ มันเกิดขน้ึ จากการไปใตด วงดาว จาก
เสยี งเพลงของลกู รอกและจากกาํ ลังแขนของฉนั มันดเี หมาะสาํ หรับหวั ใจ
เชนเดียวกับของขวัญ สมยั เมือ่ ฉันเปนเด็กเล็ก ๆ แสงสวา งทตี่ นครสิ ตมาสนั้น
ดมู คี วามหมายและคุณคา ย่ิงข้ึน

"คนในโลกของเธอปลูกกุหลาบตง้ั หา พนั ตนในสวนเดยี ว และ
เขายงั ไมพ บส่ิงทีเ่ ขาตอ งการ……"

"เขาไมพบมันหรอก" ฉนั ตอบ
"และอยา งไรกต็ าม ส่ิงทเ่ี ขาคนหานนั้ อาจจะหาพบไดใน
ดอกกุหลาบดอกเดียว หรือในนํ้าเพยี งเล็กนอ ย……."
"แนน อน" ฉนั ตอบ และเจา ชายนอ ยกลาวเสรมิ วา
"แตตาของคนเราบอด สง่ิ นัน้ ตอ งหาดวยหัวใจ ฉนั ไดดม่ื ฉัน
หายใจเต็มท่ีในยามรุง อรุณ ทรายมสี นี ้ําผึ้ง ฉนั มีความสุขท่ีมันเปน สีน้าํ ผง้ึ
ทาํ ไมฉันจะตองเปน ทกุ ข……."

48

"เธอตองรักษาสญั ญา"
เจา ชายนอ ยกลา วกบั ฉนั หลังจากที่เขากลับลงน่ังขางฉนั อกี ครงั้
"สญั ญาเรอื่ งอะไร"
"เธอรดู ี…ปลอกปากสาํ หรบั แกะของฉันอยางไรเลา…ฉนั ตอ ง
รบั ผิดชอบดอกไมนั่น"
ฉันจงึ ลว งภาพรา งออกจากกระเปา เจาชายนอ ยเห็นเขา กลา ว
พลางหวั เราะ
"ตน ไทรของเธอดเู หมอื นหัวกะหลํา่ ปล…ี ."
"โอ" ฉนั ออกแสนจะภาคภมู ิใจในตนไทรน้นั
"สนุ ขั ปาของเธอ….หขู องเขา…มันดเู หมือนเขาสัตว… และมนั
ยาวเกินไปดวย" และเขาก็หวั เราะอีก
"เธอไมย ตุ ิธรรม เดก็ นอย ฉันรูจกั วาดรูปงูมองจากขางนอก และ
รูปงูชนดิ มองเหน็ ดา นในไดเทานน้ั "
"โอ……ใชไ ดแ หละ" เขากลาว"เดก็ ๆ เขา ใจดี"
"เธอมโี ครงการซึ่งฉันยังไมร รู …ึ ."
แตเ ขาไมต อบ เขากลา ววา
"เธอรูด ี เร่อื งที่ฉนั ตกลงมาบนโลก…พรงุ นีก้ ็จะเปน วนั
ครบรอบ….."
หลงั จากเงยี บไปครใู หญเ ขาก็กลา ววา
"ฉันตกลงมาใกล ๆ นี่แหละ….." และเขาหนา แดง

ฉันรสู กึ ใจคอหดหูอยางประหลาดอีกคร้งั หนึง่ โดยไมเ ขาใจ
ตนเองวาทาํ ไมรูส กึ เชนนั้น อยา งไรกต็ ามคําถามหนึง่ ไดผ ดุ ขึ้นในความคดิ ฉัน

"ถา เชนน้ัน เชา วนั ทฉ่ี ันรูจกั กับเธอกม็ ิใชโดยบงั เอิญนะซิ เม่ือ
แปดวันกอ น ตอนท่เี ธอเดินเท่ยี วคนเดียวอยใู นดินแดนซ่งึ แสนไกลจากผูคน
เธอกลับมาหาจุดทเี่ ธอตกลงมาใชไหม?"

เจา ชายนอยหนา แดงอีก และกลาวเสริมอยางลงั เลวา
"อาจจะเปนเพราะวา ถึงวนั ครบรอบกระมงั …."
เจาชายนอ ยหนา แดงอีก เขาไมเคยตอบคาํ ถามใดเลย แตเ ม่อื
คนเราหนา แดง กห็ มายความวาใช มิใชหรอื
"อา ฉนั เกรงวา ….." ฉนั กลาวเสริมกับเขา แตเขาตอบฉนั วา
"เธอตอ งทาํ งานละ เธอตองกลับไปหาเคร่อื งจกั รของเธอ ฉันรอ
เธออยูท่ีนี่ พรงุ นเี้ ยน็ คอยกลับมาใหม…."

ข้ึน….. แตฉนั ไมแ นใจ ฉันยงั จําเรื่องสุนัขปาได
เราเสย่ี งตอ การรอ งไหเมื่อเราปลอ ยตวั ใหสรางความสมั พนั ธ

49

๒๖

ใกล ๆ กับบอนํา้ มีกาํ แพงหนิ เกา ๆ เมือ่ ฉนั เดนิ กลบั จากงาน

ของฉันในตอนเยน็ วันรุงขึน้ ฉันสงั เกตเหน็ เจา ชายนอ ยของฉนั แตไกล เขานัง่
หอยเทาอยบู นกําแพงนั้น และฉนั ไดยนิ เขากลาววา

"เธอจําไมไ ด
ร"ึ เขากลาว "ไมใ ชต รง
นี้ทีเดยี วนักหรอก"

มอี กี เสียงหน่ึง
ตอบเขาอยา งแนน อน
เพราะเขายนื ยนั วา

"ใชแ น วันนี้
แหละ เพียงแตว า ไมใ ช
ตรงนเี้ ทา น้ัน…."

ฉนั เดนิ ตรง
ไปยงั กําแพง ฉนั มอง
ไมเ ห็นหรือแมแตได
ยินเสยี งใครเลย
อยา งไรกต็ ามเจาชาย
ตอบอีกวา

"แนนอน
เธอคงจะเหน็ วา
รอยเทาฉนั เร่มิ ที่
ตรงไหนบนพนื้ ทราย
เธอกเ็ พยี งแตร อฉนั
หนอย ฉนั จะไปหายงั ท่ี
นน่ั ในคืนน"้ี

ฉันอยหู า งจากกําแพงประมาณ ๒๐ เมตรได และฉันก็ยงั มองไม
เห็นอะไรเลยอยเู ชนเดิม เจาชายนอ ยกย็ ังคงกลาวสบื ไป หลังจากเงียบไป
สักครวู า

"เธอมีพษิ ดีใชไ หม ? เธอแนใ จวา จะไมทําใหฉนั เจ็บปวดนาน ๆ
นะ"

ฉันหยุดยืนน่ิงงันใจเสียวสะทาน ฉนั ยงั ไมเขา ใจ
"ตอนนี้ไปเสียกอ น" เขากลา ว "ฉนั อยากจะลงละ"

ดงั น้ันฉันจงึ ลดสายตามองท่เี ชิงกาํ แพง แลวฉันก็กระโดด เจา งสู ี