เจ้าชายน้อย The Little Prince

50

เหลอื งซึ่งสามารถฆา คณุ ใหตายไดภายในสามสบิ วนิ าที ขดชูคออยูต รงนั้นใต
เจา ชายนอย ฉันรีบวงิ่ เขาไปพลางควา หาปนพกในกระเปา ในเมอื่ ฉนั ทําเสียง
ดังเชนน้ันเจางกู ็คอ ยลดตวั ลงหายไปในทราย เหมอื นสายนาํ้ พทุ ่ีแตกหายไป
อยา งชา ๆ หลบหนีไปตามซอกหนิ โดยกอ ใหเกิดเสียงกระทบเพยี งเบา ๆ

ฉันมาถงึ กาํ แพงพอดีรบั รา งเจา ชายนอ ย ซง่ึ ซดี เหมอื นหิมะ
"เรอ่ื งอะไรกันน่ี เธอพดู คุยกับงหู รือ ตอนน้ี"

ฉันแกผ าพนั คอสีทองของเขา แลวชะโลมนาํ้ ตามใบหนา เขาและ
ใหเขาดื่ม ตอนน้ีฉันไมกลาถามอะไรเขาอกี เขามองดฉู ันอยา งเครงขรมึ และ
กอดคอฉันแนน ฉันไดย ินเสยี งหวั ใจของเขาเตน เหมือนหวั ใจของนกทกี่ ําลัง
จะตายเมื่อเรายิงมันดว ยปนส้นั เขาบอกฉนั วา

"ฉันดใี จท่พี บวา เคร่อื งยนตข องเธอขาดอะไร เธอจะไดกลบั บาน
ของเธอได…"

"เธอรูไดอยา งไร" ฉนั กาํ ลังจะบอกเขาอยทู ีเดยี ววา ฉันไดท าํ งาน
ของฉันสําเรจ็ ทัง้ ๆ ทีห่ มดหวังแลว

"ฉันเองก็เชน เดยี วกัน วันน้ี ฉันจะกลับบานฉนั …" และแลวอยา ง
เศรา สรอย เขากลาววา "มันออกจะไกลมากทีเดียว….ออกจะยากมาก…."

ฉันรูส ึกวา มอี ะไรบางอยางที่พเิ ศษเกิดข้ึน ฉันกอดแขนเขาแนน
ไวใ นวงแขนเหมือนเดก็ เลก็ ๆ และถงึ กระนั้นฉนั ก็รูสกึ เหมอื นวาเขาไหลลืน่
ลงไปในเหว ซ่งึ ฉันไมสามารถหยดุ ยอื้ เขาไวไดเลย…. สายตาของเขาเครง
ขรึม และมองไกลออกไป

"ฉันมแี กะของเธอ และฉันมกี รงใสแกะ และฉนั มปี ลอกปาก
ดวย…." และเขากห็ ัวเราะอยา งเศรา ๆ ฉันรออยูเปน เวลานาน ฉนั รสู ึกวา ตวั
เขาคอย ๆ อบอุนขน้ึ ทีละนอ ย

"เดก็ นอยเอย เธอกลวั รึ…."
เขากลัวแนล ะ แตเขากย็ ิ้มอยางออนหวาน
"ฉันคงจะกลวั มากกวา ในคืนนี้….."

ฉนั รูสึกเย็นยะเยอื กขึ้นมาอีกคร้ังหนึง่ ดวยความรูสึกที่บอกไมถ กู
และฉันรูด วี า ไมอาจทนความคดิ ที่วาจะไมไ ดยนิ เสยี งหัวเราะของเขาอีก
เพราะมนั เปนเสมือนธารนํ้าในทะเลทรายสําหรบั ฉนั

"เด็กนอ ยเอย ฉันอยากไดยินเธอหัวเราะ…"
แตเขากลาวกบั ฉนั วา
"คืนน้ี กจ็ ะครบปหนึ่ง ดวงดาวของฉันจะโคจรมาอยูตรงตาํ แหนง
ท่ฉี ันตกลงมาเม่ือปท ่แี ลว…"
"เด็กนอยเอย เรื่องงูกบั เร่ืองนดั พบและเร่ืองดวงดาวทง้ั หมดน้ี
เปน เพยี งฝนรายมใิ ชหรอื "
แตเขามไิ ดตอบคําถามของฉนั เขากลา วกับฉนั วา
"สง่ิ ทีส่ าํ คญั น้ัน ตามองไมเ หน็ หรอก"
"แนน อน…"
"เชนเดยี วกบั ดอกไม ถา เธอรกั ดอกไมซ่งึ อยบู นดาวดวงหน่ึง เธอ
จะรูส กึ เปน สขุ ที่จะมองดทู อ งฟา ยามคํา่ คืน ดวงดาวทุกดวงดูประหนึ่งวามี

51

ดอกไมป ระดับทงั้ สนิ้ "
"แนน อน…."
"เชน เดยี วกบั นา้ํ นํ้าซงึ่ เธอใหฉนั ด่มื ก็เหมือนกบั ดนตรี ท้ังน้ี

เพราะตองชักรอก ตองใชเ ชอื ก….เธอจําไดไ หม มนั แสนจะช่ืนใจ"
"แนนอน…"
"ในตอนกลางคืน เธอจะมองดูดวงดาว บา นฉันเลก็ เกินกวา ท่ีจะช้ี

ใหเธอไดเห็นวามนั อยูทีใ่ ด ก็ดอี ยหู รอกทีม่ นั เปน เชน นน้ั เพราะวา สําหรบั เธอ
ดวงดาวของฉนั กเ็ ปน ดาวดวงหน่ึงในบรรดาดาวทัง้ หลาย ดังนั้นเธอจะชอบดู
ดาวทกุ ดวง….มนั จะเปนเพ่อื นของเธอ ะนั ฉจะใหของขวัญ เ ธอ…." เขา
หวั เราะอกี

"อา…เดก็ นอ ยเอย ฉนั ชอบเสียงหวั เราะนี้"
"นัน่ อืะคของขวญั ของฉัน ะเชน เดยี วกับสาํ หรบั นํา้ "
"เธอหมายความวาอยางไร"

"คนเรามี
ดวงดาวซง่ึ ไม
เหมอื นกัน สําหรบั
บุคคลท่เี ปนนกั
เดินทาง ดวงดาวก็จะ
เปน ผูนําทาง สําหับ
ผอู ื่นมนั เปน เพียง ง

วางจดุ เล็ก ๆเทานั้น
สาํ หรับบรรดา
นักปราชญ ดวงดาวนั้น
กอ หเกดิ ปญ หา
สาํ หรับนกั ธรุ กิจของฉัน
มนั กเ็ ปน เสมอื ทองคํา

ทวา ดวงดาวทกุ ดวง
น้ันเงยี บ สวนเธอ เธอ
จะมดี วงดาวซง่ึ ยงั ไม
เคยมใี ครมีเหมือ …."

"เธอหมายความวา กระไร"
"ขณะที่เธอมองดฟู า ตอ กลางคื เพราะเหตุท่ีฉันอาศยั อยูใ น
ดาวดวงหน่ึง ในบรรดาดาวทง้ั หลาย เนอื่ จากฉันกําลังหวั เราะอยบู นดาวดวง
ใดดวงหนึ่ง ฉะนนั้ จึงดปู ระหนง่ึ วาดาวทกุ ดวงกาํ ลงั หวั เราะดวย เธอกจ็ ะมี
ดวงดาวท่หี วั เราะได"
แลวเขากห็ วั เราะอีก

52

"และเม่อื เธอ
หายเศราแลว (คน
มักจะปลอบตนเองได
เสมอ) เธอจะยินดีท่ี
ไดมารูจักฉัน เธอจะ
เปนเพ่ือนของฉัน
ตลอดไป เธอจะอยาก
หวั เราะกับฉนั และบาง
ทีเธอจะเปดหนา ตาง
อยางนี้เพื่อความสุข
นนั้ … และเพ่ือน ๆ ของ
เธอจะประหลาดใจท่ี
เหน็ เธอหวั เราะพลาง
มองดทู องฟา เธอก็
บอกกับพวกเขาไดว า

"จริง ๆนะ
ดวงดาวเหลา นี้ทาํ ให
ฉันหวั เราะเสมอ
แหละ…" และพวกเขา
กจ็ ะคิดวาเธอเปน บา
ฉันเลน ตลกกบั เธอ
อยางสกปรกทีเดยี ว
นะ…."

และเขากห็ ัวเราะอีก
"ก็เหมือนกบั วาแทนที่จะมอบดวงดาวใหก ับเธอ ฉนั ไดใ หล กู
พรวนที่หวั เราะไดแกเ ธอ…." แลวเขากห็ วั เราะอกี ตอ มาเขากลบั เครงขรมึ
"คนื นี้…เธอรูไหม…อยามานะ"
"ฉนั จะไมจ ากเธอไป"
"ฉนั คงมที า ทางเจ็บปวด…ฉันคงมที า ทางจะตาย มนั เปนอยาง
นั้นเองแหละ อยา มาดเู ลย…อยามาลําบากเลย"
"ฉันจะไมย อมจากเธอไป…."
แตเ ขามที า ทางเปน กังวล
"ท่ีฉันบอกเธอนี่…ทั้งน้ีก็เพราะงู เธอตอ งไมใ หมันกัดเธอนะ งู
พวกนั้นใจรา ยนัก มนั อาจจะกัดเอาเพราะสนกุ ก็ได… "
"ฉันจะไมจากเธอไป" เขามีทา ทางมนั่ อกมั่นใจอะไรสกั อยาง
"จรงิ ซี มันไมม พี ิษท่จี ะกดั อกี เปนครั้งทีส่ อง"

คืนน้ันฉนั ไมเห็นตอนเขาออกเดนิ ทาง เขาหายตวั ไปโดย
ปราศจากสุม เสยี ง เมอื่ ฉนั ตามเขาไปทัน เขากาํ ลงั เดนิ ดุม ๆ อยา งรวดเร็ว

53

เขาทกั ฉันแตเพยี งวา
"อา…เธอเองรึ" แลว เขากจ็ บั มอื ฉนั ทา ทางเปน ทกุ ขอ ยู
"เธอคดิ ผดิ เธอจะเปน ทกุ ข เพราะฉนั คงมีทา ทางตาย ซ่งึ อนั ท่ี

จริงมิใชค วามจรงิ …."
ฉนั น่ิงเงยี บ
"เธอเขาใจไหม มันไกลเกินไป เธอไมสามารถแบกรา งท่หี นักนี้

ไปดวยได มันหนักเกินไป"
ฉันคงนิ่งเฉย
"มันก็เหมือนกับเปลอื กเกา ๆ ทเี่ ราทงิ้ ไมใชเร่ืองนาเศรา ท้ิง

เปลือกเกา ๆ น่ี"
ฉนั ยังคงน่ิงเงียบ เขาคงรูสึกทอใจ แตยังคงพยายาม
"เธอรูส กึ ไหมวา จะดที เี ดยี ว ฉันเองจะมองดูดวงดาว ดาวทุกดวง

จะเปนเชนบอนํา้ ท่ีมรี อกเกา ขน้ึ สนมิ ดาวทกุ ดวงจะดูประหนง่ึ เช้ือเชิญใหฉ ัน
ดมื่ …."

ฉันนิง่ เงียบ
"คงจะสนุกทเี ดยี ว เธอกจ็ ะมลี ูกพรวนหารอ ยลานลูก ฉนั กจ็ ะมีบอ
น้ําถงึ หารอยลา นเชนกัน…."
และเขาเองก็นิง่ เงียบ เพราะวา เขากําลงั รองไห
"ตรงนน้ั แหละ ใหฉ ันเดนิ ไปคนเดียวเถิด….."
แลว เขากน็ ง่ั ลงเพราะความกลัว เขากลา ววา
"เธอรไู หม…ดอกไมของฉัน ฉนั รบั ผิดชอบเขา และเขาชาง
ออ นแอเสยี นกี่ ระไร และเขาชางไรเดียงสา เขามหี นามเล็ก ๆ ๔ หนาม
ดว ยกนั ไวปองกันตวั จากภัยทง้ั หลาย…."
ฉนั เองก็น่งั ลงเพราะไมส ามารถจะยนื ตอไปได เขากลา ว
"นน่ั ไง…แคน้ีเอง…"

54

เขาลงั เลอยูบาง แลวเขาก็กลับยนื ข้นึ มาใหม กาวไปขางหนา
สวนฉันไมสามารถกระดกุ กระดกิ มแี สงแวบสะทอ นสเี หลอื ง ๆ ใกลข อเทา
ของเขา เขายืนนิ่งอยคู รูหน่ึง เขาไมร อ งเลย แลวคอ ย ๆ ลมเหมอื นตนไมลม
โดยไมไดกอ เสยี งแมแตเล็กนอยเพราะเปน พ้ืนทราย

๒๗

และ ขณะนี้ลวงมาหกปเ ขา น่ีแลว..ฉันยงั ไมเคยเลาเร่ืองนมี้ ากอน

เลย เพือ่ น ๆ พากันดีใจที่เห็นฉันมีชวี ิตรอดกลบั มา ฉันออกเศรา ๆ แตฉัน
บอกกบั เขาวา

"เปนเพราะฉันเหนือ่ ยเทา น้นั เอง…."
ตอนน้ฉี ันคอ ยหายโศกเศราบางแลว คอื วา …ยังไมหายเศรา
ทีเดียวนกั แตฉนั ทราบดีวาเขากลบั ไปยงั โลกของเขา เพราะวา เชา วันรงุ ข้นึ
ฉันไมพบรางของเขา รางน้ันก็ไมหนักเกินไปนักหรอก…และฉันชอบฟงเสยี ง
ดวงดาวยามคํา่ คนื มนั เหมอื นลูกพรวนหา รอยลา นลกู ….
แลว กม็ สี ิง่ ประหลาดเกิดข้ึน ปลอกปากซึ่งฉันวาดใหเจา ชายนอย
น้นั ฉนั ลมื วาดสายหนงั ใหดวย เขาจงึ ไมสามารถผกู แกะของเขาได ฉนั จงึ
สงสัยวา
"อะไรจะเกดิ ขน้ึ ท่บี นดาวดวงนน้ั บางทแี กะอาจจะไปกนิ ดอกไม
เสยี กไ็ ด…"

55

บางทีฉันก็คิดวา
"เปน ไปไมไ ด เจา ชายนอยใชค รอบแกวคลมุ ดอกไมของเขาไว
ทกุ คืน และเขาก็เฝา ดูแกะของเขาเปนอยา งดี…"
ดงั นนั้ ฉันก็รูส กึ เปน สขุ และดาวทกุ ดวงกห็ ัวเราะคอ ย ๆ กับฉนั …
บางทีฉันก็ราํ พงึ บอกกบั ตัวเองวา
"บางครงั้ เราก็ข้ีหลงข้ลี มื กันเหมอื นกัน ถาเย็นวนั หนึ่ง เขาลืม
ครอบแกว หรือ เจาแกะยองออกมาไดในตอนกลางคืน เปนเสร็จแน.." ลกู
พรวนกด็ เู หมือนจะรา่ํ ไหกนั ท่วั หนา…..
นแี่ หละคอื ความลับอันยง่ิ ใหญ คณุ ซ่งึ รกั เจาชายนอ ยเชน กนั กบั
ฉนั ทกุ สิ่งในจักรวาลจะดูเหมือนกันไปหมด ถา หากวามีทีใ่ ดที่หนึง่ ซึง่ เราไมร ู
แนว าหนใดน้นั มีแกะตัวหนึ่งซึ่งเราไมท ราบวา มนั ไดกินดอกกุหลาบเขา ไป
หรือเปลา….
จงมองดูทอ งฟา จงถามตวั คุณเอง เจาแกะกินดอกไมไปหรอื
เปลา นะ ? … แลวคณุ จะเหน็ วา ทกุ สิ่งทกุ อยางเปลี่ยนไปหมด…
และจะไมมผี ูใ หญคนใดเลยทจี่ ะเขาใจวาส่งิ นั้นมคี วามสําคญั
เพียงไร…

สาํ หรับฉนั ภาพน้เี ปน ภาพทง่ี ามท่ีสดุ และเศราทีส่ ดุ ในโลกทเี่ ปน
ภาพเดียวกับภาพหนากอน แตฉันวาดมันซํ้าอกี เพอ่ื ช้ใี หค ณุ เห็นวา ทนี่ เ่ี อง
ซงึ่ เจาชายนอยไดปรากฏบนโลกเรา และไดห ายไป

จงมองภาพน้อี ยางตั้งอกต้ังใจ เพอ่ื จะไดแ นใจวา จะไดจํา
ภาพนีไ้ ด ถา หากวันหนง่ึ คุณมีโอกาสเดนิ ทางไปในแอฟรกิ า ใน

56

ทะเลทราย และถา บงั เอญิ คณุ มีโอกาสผานไปทางน้นั ฉนั ขอรองคณุ
อยารบี รอนไป รอสกั ครูหน่ึงตรงจดุ ใตด วงดาวน้ัน

ถาหากมเี ด็กเล็ก ๆ คนหน่งึ มาทักคณุ ถา เขาหวั เราะ ถา เขามี
ผมทอง ถาเขาไมตอบคําถามของคณุ เวลาคณุ ถาม คุณจะเดาไดท นั ที
วา เขาคือใคร

ไดโ ปรดกรณุ าชวยสงขา วถึงฉันดวนวา เขากลบั มาแลว อยา
ปลอ ยใหฉันเศราโศกตอ ไปอีกเลย