137 ความหมายไมเฉพาะเจาะจงที่เปนเรื่องทางเทคนิควิชาการ เปนกรณีที่ฝายปกครองมีอํานาจ ดุลพินิจวินิจฉัยและศาลมีอํานาจตรวจสอบในขอบเขตที่จํากัดก็จะพบวามีความเหมือนหรือ ใกลเคียงกัน แตเมื่อเปรียบเทียบกับแนวคิดของศาลปกครองเยอรมันที่วางบรรทัดฐานในคํา พิพากษาตลอดมาวาไมยอมรับอํานาจดุลพินิจวินิจฉัยของฝายปกครอง กลับพบวามีความ แตกตางกันอยางชัดเจน อยางไรก็ตามแนวคิดของศาลปกครองไทยเกี่ยวกับการควบคุมตรวจสอบอํานาจดุลพินิจ วินิจฉัยของฝายปกครอง ก็มีสวนที่แตกตางจากศาลยุติธรรมแหงสหภาพยุโรปและศาลปกครอง เยอรมัน นั่นคือ การที่ศาลปกครองไทยยอมรับอํานาจดุลพินิจวินิจฉัยในกรณีที่บทบัญญัติเปน ถอยคําทางกฎหมายที่มีความหมายไมเฉพาะเจาะจงทั่วไป แตทั้งศาลยุติธรรมแหงสหภาพยุโรป และศาลปกครองเยอรมัน(กรณีแดนวินิจฉัย)ยอมรับอํานาจดุลพินิจวินิจฉัยเฉพาะในกรณีที่ บทบัญญัติเปนถอยคําทางกฎหมายที่มีความหมายไมเฉพาะเจาะจงที่เปนเรื่องทางเทคนิควิชาการ เทานั้น ซึ่งผูเขียนเห็นวาแนวคิดของศาลปกครองไทยในเรื่องนี้เปนแนวคิดที่นาจะถูกตองแลว เพราะเมื่อสารัตถะของดุลพินิจวินิจฉัย คือ เสรีภาพในการเลือกความเห็นใดความเห็นหนึ่งใน บรรดาความเห็นที่หลากหลายซึ่งลวนแลวแตชอบดวยเหตุผล กรณีการตีความถอยคําที่มี ความหมายไมเฉพาะเจาะจงทั่วไปนั้น ก็เปนเรื่องที่วิญูชนอาจมีความเห็นแตกตางกันไดโดย ความเห็นที่แตกตางหลากหลายดังกลาวอาจเปนกรณีที่ลวนแลวแตมีเหตุผลรองรับและไมอาจ ตัดสินในทางภาวะวิสัยไดวาความเห็นใดความเห็นหนึ่งเปนความเห็นที่ผิด จึงสมควรที่จะใหฝาย ปกครองมีเสรีภาพที่จะเลือกความเห็นใดความเห็นหนึ่งดังกลาว โดยมีเจตนารมณของกฎหมาย เปนเครื่องชี้ทาง และศาลควรมีบทบาทในการตรวจสอบอยางจํากัด การที่ศาลปกครองไทยมีแนวคิดเกี่ยวกับอํานาจดุลพินิจวินิจฉัยกรณีบทบัญญัติเปน ถอยคําที่มีความหมายไมเฉพาะเจาะจงที่เปนเรื่องทางเทคนิควิชาการ สอดคลองกับศาลยุติธรรม แหงสหภาพยุโรปแตแตกตางจากศาลปกครองเยอรมันยอมถือเปนเรื่องปกติ เพราะแนวคิด เกี่ยวกับอํานาจดุลพินิจของศาลปกครองเยอรมันและศาลยุติธรรมแหงสหภาพยุโรปตางก็มีเหตุผล รองรับทั้งคู ศาลปกครองไทยยอมมีอิสระที่จะเลือกรับหรือเลือกปฏิเสธแนวคิดของศาลประเทศ ตาง ๆ มาปรับใชได โดยพิจารณาถึงความเหมาะสมกับบริบทของประเทศไทยเปนหลัก อยางไรก็ ตามอิสระในการเลือกรับหรือเลือกปฏิเสธดังกลาวตองมีเหตุผลสนับสนุนและไมแตกตางจาก แนวคิดของประเทศที่พัฒนาแลวอยางที่ไมสามารถใหคําอธิบายอยางมีเหตุผลในทางวิชาการได
138 ดังนั้นการที่ศาลปกครองไทยเลือกรับแนวคิดที่สอดคลองกับศาลยุติธรรมแหงสหภาพ ยุโรปและพัฒนาไปในแนวทางดังกลาว ยอมถือไดวาศาลปกครองไทยมีแนวคิดที่เปนไปตาม มาตรฐานของประเทศที่มีความกาวหนาดานกฎหมายมหาชนแลว 5.2 ขอสรุปเกี่ยวกับหลักเกณฑในการควบคุมตรวจสอบอํานาจดุลพินิจวินิจฉัย จากการศึกษาผูเขียนพบวาศาลปกครองไทยไดพัฒนาหลักเกณฑในการควบคุม ตรวจสอบอํานาจดุลพินิจวินิจฉัยของฝายปกครองขึ้นผานการใหเหตุผลในคําพิพากษา โดยมี เนื้อหาสาระทั้งที่เหมือนและแตกตางกับศาลปกครองเยอรมันและศาลยุติธรรมแหงสหภาพยุโรป โดยหลักเกณฑที่ศาลปกครองไทยปรับใชเปนการรับเอาบางสวนของแนวทางที่ศาลปกครอง เยอรมันและศาลยุติธรรมแหงสหภาพยุโรปใชอยูมาปรับใชเปนแนวทางเฉพาะของตน กลาวคือ ขณะที่ศาลปกครองเยอรมันและศาลยุติธรรมแหงสหภาพยุโรปมีหลักเกณฑเพียงแบบเดียวที่ใชใน การควบคุมดุลพินิจวินิจฉัย แตศาลปกครองไทยพัฒนาหลักเกณฑในการควบคุมตรวจสอบ อํานาจดุลพินิจวินิจฉัยของฝายปกครองเปน 2 ระดับ คือ 5.2.1 ระดับที่ศาลเขาไปควบคุมอยางเขมขน จากการศึกษาผูเขียนพบวากรณีที่ศาลเขาไปควบคุมการใชอํานาจดุลพินิจวินิจฉัยของ ฝายปกครองอยางเขมขน เปนกรณีที่บทบัญญัติเปนถอยคําที่มีความหมายไมเฉพาะเจาะจงทั่วไป โดยศาลไดนําหลักเกณฑ ซึ่งปกติใชในการควบคุมการใชอํานาจดุลพินิจตัดสินใจของฝายปกครอง มาปรับใชกับการควบคุมการใชอํานาจดุลพินิจวินิจฉัยในกรณีนี้ ประกอบดวย 5 หลักเกณฑ คือ 1) การควบคุมใหฝายปกครองตองใชอํานาจดุลพินิจตามที่กฎหมายกําหนดจะ ปฏิเสธไมใชอํานาจดุลพินิจไมได 2) การควบคุมใหฝายปกครองใชอํานาจดุลพินิจโดยคํานึงถึงขอเท็จจริงในแตละ กรณีอยางรอบดาน 3) การควบคุมใหฝายปกครองใชอํานาจดุลพินิจโดยเปนไปตามหลักความ พอสมควรแกเหตุ 4) การควบคุมใหฝายปกครองใชอํานาจดุลพินิจโดยเคารพหลักความเสมอภาค 5) การควบคุมตรวจสอบใหฝายปกครองใชอํานาจดุลพินิจโดยชอบดวยเหตุผล 5.2.2 ระดับที่ศาลเขาไปควบคุมอยางไมเขมขน จากการศึกษาพบวากรณีที่ศาลเขาไปควบคุมการใชอํานาจดุลพินิจวินิจฉัยของฝาย ปกครองอยางไมเขมขน เปนกรณีที่บทบัญญัติเปนถอยคําที่มีความหมายไมเฉพาะเจาะจงที่เปน
139 เรื่องทางเทคนิควิชาการ โดยในกรณีนี้เปนกรณีที่ศาลปกครองไทยเขาไปควบคุมตรวจสอบการใช อํานาจดุลพินิจของฝายปกครองนอยที่สุด โดยศาลจะเขาไปตรวจสอบโดยใชหลักเกณฑ 3 หลักเกณฑ คือ 1) เปนการใชดุลพินิจที่มีความบกพรองอยางรายแรง 2) เปนการใชดุลพินิจที่มีความผิดพลาด 3) เปนการใชดุลพินิจโดยไมสุจริต แมแนวทางที่ศาลปกครองไทยพัฒนาขึ้นจะมีสวนที่แตกตางจากทั้งที่ศาลปกครองเยอรมัน และศาลยุติธรรมแหงสหภาพยุโรปปรับใช แตก็มีสวนที่เหมือนและใกลเคียงกันอยูมาก กลาวคือ ศาลปกครองไทยไมไดเลือกรับแนวทางของศาลใดศาลหนึ่งแลวตัดแนวทางที่เหลือทิ้ง แตศาล ปกครองไทยเลือกรับเอาแนวทางของศาลทั้งสองศาลมาปรับใชในการควบคุมอํานาจดุลพินิจ วินิจฉัย โดยนําแนวทางของศาลปกครองเยอรมันมาปรับใชในกรณีที่ศาลเขาไปควบคุมดุลพินิจ อยางเขมขน และนําแนวทางของศาลยุติธรรมแหงสหภาพยุโรปมาปรับใชในกรณีที่ศาลเขาไป ควบคุมอยางไมเขมขน แนวทางที่ศาลปกครองไทยเลือกใชจึงกลาวไดแตเพียงวาไมตรงกับ แนวทางของศาลปกครองเยอรมันและศาลยุติธรรมแหงสหภาพยุโรปทั้งหมด แตก็ไมอาจกลาวได วาขัดแยงกับแนวทางของศาลทั้งสอง ผูเขียนเห็นดวยกับแนวทางที่ศาลปกครองไทยพัฒนาขึ้นเพื่อนํามาปรับใชในการควบคุม ตรวจสอบอํานาจดุลพินิจวินิจฉัยของฝายปกครองไทยในปจจุบัน ที่ศาลใชหลักเกณฑที่แตกตาง กันเปน 2 ระดับ คือระดับที่ศาลเขาไปควบคุมตรวจสอบอยางเขมขน และระดับที่ศาลเขาไป ควบคุมตรวจสอบอยางไมเขมขน เนื่องจากผูเขียนเห็นวาการควบคุมตรวจสอบอํานาจดุลพินิจ วินิจฉัยที่เปนเรื่องเกี่ยวกับเทคนิควิชาการซึ่งศาลไมมีความรูความเชี่ยวชาญ ศาลก็ควรเขาไป ตรวจสอบในขอบเขตที่จํากัดยิ่งกวาการตรวจสอบดุลพินิจวินิจฉัยกรณีถอยคําที่มีความหมายไม เฉพาะเจาะจงทั่วไป ที่ไมตองใชความรูความเชี่ยวชาญพิเศษในการใชการตีความ ทั้งนี้แม แนวทางที่พัฒนาขึ้นโดยศาลปกครองไทย ไมไดเปนเชนเดียวกับที่ศาลปกครองเยอรมันและศาล ยุติธรรมแหงสหภาพยุโรปพัฒนาขึ้นทั้งหมด แตสวนใหญก็สอดคลองกับแนวทางที่ศาลยุติธรรม แหงสหภาพยุโรปพัฒนาขึ้น และผูเขียนเห็นวาแนวทางนี้สอดคลองกับองคความรูและทรัพยากร ของศาลปกครองไทยที่อยูในชวงเริ่มตนของการพัฒนาแลว จึงสมควรที่ศาลปกครองไทยจะพัฒนา ตอไปในแนวทางนี้และตอเติมสวนบกพรองใหครบถวนสมบูรณยิ่งขึ้น
140 บรรณานุกรม หนังสือและบทความในหนังสือ กมลชัย รัตนสกาววงศ. หลักกฎหมายปกครองสหพันธสาธารณรัฐเยอรมัน. กรุงเทพมหานคร : ศูนยยุโรปศึกษาแหงจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย. 2544. จันทจิรา เอี่ยมมยุรา. วรเจตน ภาคีรัตน และคณะ. รายงานการศึกษาวิจัยเรื่อง วิเคราะห คําพิพากษาคดีปกครองของศาลปกครองตางประเทศ. กรุงเทพมหานคร : สถาบันวิจัย และใหคําปรึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร. 2549. จาตุรงค รอดกําเนิด. สรุปหลักกฎหมายปกครอง เรื่อง ดุลพินิจของฝายปกครอง. สํานักวิจัยและ วิชาการสํานักงานศาลปกครอง. กรุงเทพมหานคร : สํานักงานศาลปกครอง. 2548. จิรนิติ หะวานนท. “ดุลพินิจของฝายปกครอง (Administrative Discretion)”. ใน คูมือการศึกษา กฎหมายปกครอง. พิมพครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร : สํานักอบรมศึกษากฎหมายแหง เนติบัณฑิตยสภา. 2540. ชัยวัฒน วงศวัฒนศานต. กฎหมายวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง. กรุงเทพมหานคร : จิรรัชการพิมพ. 2540. ชาญชัย แสวงศักดิ์. ความรูเบื้องตนเกี่ยวกับกฎหมายปกครอง เลม 2. กรุงเทพมหานคร : วิญูชน. 2539. . คําอธิบายกฎหมายจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง. พิมพครั้งที่ 6. กรุงเทพมหานคร : วิญูชน. 2550 เชิดวุฒิ สินพิมลบูรณ. “ศาลปกครองเพิกถอนโครงการกอสรางโรงไฟฟา”. ในหนังสือ บทเรียนจาก คดีสิ่งแวดลอมตางประเทศ. สํานักงานศาลปกครอง. กรุงเทพมหานคร : พี.เพรส. 2553.
141 บรรเจิด สิงคะเนติ. ความรูเบื้องตนเกี่ยวกับคดีปกครองเยอรมัน. กรุงเทพมหานคร : คณะนิติศาสตรมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร. 2547. . หลักกฎหมายเกี่ยวกับการควบคุมฝายปกครอง. กรุงเทพมหานคร : วิญูชน. 2548. . หลักพื้นฐานของสิทธิเสรีภาพและศักดิ์ศรีความเปนมนุษย. พิมพครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร : วิญูชน. 2552. ประสิทธิ์ ปวาวัฒนพานิช. ความรูทั่วไปเกี่ยวกับกฎหมาย. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร. 2545. วรเจตน ภาคีรัตน. กฎหมายปกครองภาคทั่วไป. กรุงเทพมหานคร : นิติราษฎร. 2554. . การเปลี่ยนแปลงแนวคําวินิจฉัยและผลผูกพันของคําวินิจฉัยศาลรัฐธรรมนูญ : ศึกษา กรณีศาลสูงสุดของสหรัฐอเมริกาและศาลรัฐธรรมนูญแหงสหพันธสาธารณรัฐเยอรมัน. กรุงเทพมหานคร : มิสเตอรกอปป. 2550. .“การตีความกฎหมายมหาชน”. ใน หนังสือการใชการตีความกฎหมาย. พิมพครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร : กองทุนศาสตราจารยจิตติ ติงศภัทิย คณะนิติศาสตร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร. 2552. วรพจน วิศรุตพิชญ. “การควบคุมการใชอํานาจดุลพินิจทางปกครองโดยองคกรตุลาการ”. ใน ขอความคิดและหลักการพื้นฐานในกฎหมายมหาชน รวมบทความบางเรื่องเกี่ยวกับ กฎหมายปกครองและกฎหมายรัฐธรรมนูญ. กรุงเทพมหานคร : นิติธรรม. 2540. . สิทธิและเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญแหงราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540. กรุงเทพมหานคร : วิญูชน. 2543.
142 . “หลักการพื้นฐานของกฎหมายปกครอง (Fundamental Principles of Administrative Law)”. ใน คูมือการศึกษาวิชา กฎหมายปกครอง. กรุงเทพมหานคร : สํานักอบรมศึกษา กฎหมายแหงเนติบัณฑิตยสภา. 2540. วิษณุ วรัญูและคณะ. รายงานวิจัยเรื่อง คดีปกครองเกี่ยวกับดุลพินิจของฝายปกครอง. กรุงเทพมหานคร : สํานักงานศาลปกครอง. 2547. สมคิด เลิศไพฑูรย. รายงานวิจัยเรื่อง คําพิพากษาฎีกาที่เกี่ยวกับคดีปกครอง. กรุงเทพมหานคร : สถาบันไทยคดีศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร. 2541. สมยศ เชื้อไทย. หลักกฎหมายมหาชนเบื้องตน. พิมพครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร : วิญูชน. 2551. . คําอธิบายกฎหมายแพง : หลักทั่วไป เลม 1. พิมพครั้งที่ 7. กรุงเทพมหานคร : วิญูชน. 2544. อภิญญา เลื่อนฉวี. กฎหมายสหภาพยุโรป. กรุงเทพมหานคร : วิญูชน. 2548. วิทยานิพนธ ธีรัญชา สระทองอุน. “ขอบเขตการตรวจสอบการใชดุลพินิจของฝายปกครองโดยศาลปกครอง”. วิทยานิพนธมหาบัณฑิต คณะนิติศาสตร จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย. 2550. ศรีรัตน งามนิสัย. “หลักความพอสมควรแกเหตุ : พัฒนาการและการปรับใชในระบบ กฎหมายไทย”. วิทยานิพนธมหาบัณฑิต คณะนิติศาสตร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร. 2550.
143 หทัยรัตน ปทุมานนท. “การควบคุมมูลเหตุทางขอเท็จจริงและทางกฎหมายในการออกคําสั่งทาง ปกครองโดยศาลปกครองไทย”. วิทยานิพนธมหาบัณฑิต คณะนิติศาสตร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร. 2552. อนุวัฒน บุญนันท. “การควบคุมการใชดุลพินิจของฝายปกครองโดยองคกรตุลาการในระบบ กฎหมายอังกฤษและระบบกฎหมายไทย”. วิทยานิพนธมหาบัณฑิต คณะนิติศาสตร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร. 2554. เอกบุญ วงศสวัสดิ์กุล. “การควบคุมอํานาจดุลพินิจของฝายปกครองโดยศาลไทย”. วิทยานิพนธมหาบัณฑิต คณะนิติศาสตร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร. 2534. บทความ บรรเจิด สิงคะเนติ และ สมศักดิ์ นวตระกูลพิสุทธิ์. “หลักความไดสัดสวนตามหลักกฎหมาย เยอรมันและฝรั่งเศส”. วารสารกฎหมายปกครอง. เลม 19 ตอน 1 (เม.ย. 2543). น. 166-197. ประสาท พงษสุวรรณ และ สุรีย เผาสุขถาวร. “ขอบเขตใหมในการควบคุมดุลพินิจของฝาย ปกครอง”. โดยคณะกรรมการวินิจฉัยรองทุกข. วารสารกฎหมายปกครอง. เลม 15 ตอน 1 (เม.ย. 2539). น.73-94. โภคิน พลกุล. สาระสําคัญของกฎหมายวาดวยศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง. วารสารวิชาการศาลปกครอง. ปที่ 1 ฉบับที่ 1 (ม.ค.-เม.ย. 2544). น.63-136. สมยศ เชื้อไทย. การกระทําทางปกครอง. วารสารนิติศาสตร. ปที่ 17 ฉบับที่ 3 (ก.ย.2530). น.49-71.
144 เสาวนีย อัศวโรจน. ดุลพินิจทางปกครองในประเทศสหรัฐอเมริกา. วารสารศาลรัฐธรรมนูญ. ปที่ 11 เลมที่ 32 (พ.ค. – ส.ค. 2552). น.12-52. หัสวุฒิ วิฑิตวิริยกุล. “การควบคุมการใชดุลยพินิจทางปกครองในประเทศออสเตรีย”. วารสาร นิติศาสตร. ปที่ 9 ฉบับที่ 2 (มิ.ย.-ส.ค. 2540). น.124-140. แอรนสท คา พาคุสเชอร. “การใชดุลพินิจในกฎหมายเยอรมัน”. แปลโดย รองพล เจริญพันธ. วารสารนิติศาสตร. ปที่ 9 ฉบับที่ 4 (มีนาคม 2521). น.1-21. Books Arnull, Anthony. The European Union and its Court of Justice. Oxford EC Law Library : New York. 1999. Brown, L. Neville & Kennedy, Tom. The Court of Justice of the European Communities. Sweet and Maxwell : London. 2000. Craig, Paul. EU Administrative Law. Oxford University Press. 2006. Davis, Kenneth Culp. Discretionary Justice : A Preliminary Inquiry. Third Printing. University of Illinois Press. 1976. . Discretionary Justice in Europe and America. University of Illinois Press. 1976. Doerig, Harald. Judicial Review of Public Administration in Germany 11/2002. 2002. Emery , C.T. and Smythe, B.. Judicial Review. Sweet & Maxwell Ltd. 1986.
145 Essens, Oda, Gerbrandy, Anna and Lavrijssen, Saskia. National Courts and the Standard of Review in Competition Law and Economic Regulation. Europa Law Publishing. 2009. Foster, Nigel G., Sule, Satish. German Legal System & Laws. Third edition. Oxford University Press,. 2002. Galligan, D.J.. Discretionary Power : A Legal Study of Official Discretion. Oxford University Press. 1986. Hawking, Keith. The Uses of Discretion. Clarendon Press : Oxford. 1992. Hertogh, Marc and Halliday, Simon. Judicial Review and Bureaucratic Impact : International and Interdisciplinary Perspectives. Cambridge University Press. 2004. Künnecke, Martina. Tradition and Change in Administrative Law. Springer : Germany. 2007. Nieto-Garrido, Eva and Delgado, Isaac Martin. European Administrative Law in the Constitutional Treaty. Hart Publishing. 2007. Schwarze, Jürgen. European Administrative Law. Sweet and Maxwell : London. 2006. Siedentopf, Heinrich / Hauschild, Christoph / Sommermann, Kaul-Peter. Modernization of legislation and implementation of laws. 1994. Singh, Mahendra P.. German Administrative Law in Common Law Perspective. Ed.2. Berlin : Springer. 2001.
146 Wade, H.W.R. & Forsyth, C.F.. Administrative Law. Ninth Edition. Oxford University Press. 2004. Articles Arai-Takahashi, Yutaka. “Discretion in German Administrative Law : Doctrinal Discourse Revisited”. European Public Law. Volume 6 Issue I. (2000). pp. 69-80. Brown, L. Neville. “The Influence of The Conseil D’Etat on English Administrative Law and The European Court of Justice”. Judicial Review in International Perspective. Kluwer Law International. (2000). pp. 293-299. Greaves, Rosa. “Judicial Review of Commission Decisions on State Aids to Airlines” Judicial Review in European Union Law. Kluwer Law International. (2000). pp. 625-638. Pakuscher, Ernst K.. “The Use of Discretion in German Law”. The University of Chicago Law Review, Vol. 44 No.1. (Autumn 1976). pp. 94-109. Siedentopf. “The Principle of The Rule of Law”. Documents Presented to the Fifth International Dialogue Seminar. Government House. (1996). pp. 128-136. Sommermann, Karl-Peter. “Basic Elements of German Administrative Law”. Documents Presented to the Fifth International Dialogue Seminar. Government House. (1996). pp. 152-163.
147 Other Material Held-Daab, Ulla. “Review of administrative decisions of government by administrative courts and tribunals : National Report for Federal Administrative Court of Germany”. Retrieved December 6 2010. from http://www.iasaj.org/library.
ภาคผนวก
149 ภาคผนวก สารบัญคําพิพากษาศาลปกครองไทย คําพิพากษา คูกรณี หลักกฎหมาย หนา คําพิพากษาศาลปกครองสูงสุด คดีหมายเลขแดงที่ อ.551/2548 ผูฟองคดี: นายสุนทร แสงทองสมานสิน ที่ 1 กับพวกรวม 16 คน ผูถูกฟองคดี : รัฐมนตรีวาการกระทรวง เกษตรและสหกรณที่ 1 กับ พวกรวม 3 คน หลักความพอสมควร แกเหตุ 97 คําพิพากษาศาลปกครองสูงสุด คดีหมายเลขแดงที่ อ.72/2547 ผูฟองคดี : นายสุขุม พึงไชยพัฒน ที่ 1 กับพวกรวม 2 คน ผูถูกฟองคดี : การไฟฟาฝายผลิตแหง ประเทศไทย ที่ 1 กับพวกรวม 2 คน หลักความพอสมควร แกเหตุ 99 คําพิพากษาศาลปกครองสูงสุด คดีหมายเลขแดงที่ อ.151/2550 ผูฟองคดี : นายกนิษฐกันต ศรีสุวรรณภัทร ผูถูกฟองคดี : สํานักงานตํารวจแหงชาติ หลักความเสมอภาค 100 คําพิพากษาศาลปกครองสูงสุด คดีหมายเลขแดงที่ อ.3/2551 ผูฟองคดี : นายสมชาย ลือสกุลกิจ ไพศาล ผูถูกฟองคดี : กรมทางหลวง ที่ 1 กับพวกรวม 2 คน หลักความเสมอภาค 101 149
150 คําพิพากษาศาลปกครองสูงสุด คดีหมายเลขแดงที่ อ. 333/2549 ผูฟองคดี : นายสมพิศ มีแสง ผูถูกฟองคดี : กรมอุตสาหกรรมพื้นฐานและ การเหมืองแร ที่ 1 กับพวกรวม 3 คน หลักความชอบดวย เหตุผล 104 คําพิพากษาศาลปกครองสูงสุด คดีหมายเลขแดงที่ อ.52/2553 ผูฟองคดี : นางอรวรรณ ศิรินทรวงค ที่ 1 กับพวกรวม 59 คน ผูถูกฟองคดี : เทศบาลอุบลราชธานี หลักความชอบดวย เหตุผล 105 คําพิพากษาศาลปกครองสูงสุด คดีหมายเลขแดงที่ อ.142/2547 ผูฟองคดี : นายศิริมิตร บุญมูล ผูถูกฟองคดี : คณะกรรมการอัยการ การยอมรับอํานาจ ดุลพินิจวินิจฉัย กรณีถอยคําที่มี ความหมาย ไมเฉพาะเจาะจงทั่วไป และการควบคุม ตรวจสอบอยาง เขมขน 108 คําพิพากษาศาลปกครองสูงสุด คดีหมายเลขแดงที่ อ.170/2548 ผูฟองคดี : นายกิตติภูมิ สาระคํา ผูถูกฟองคดี : เนติบัณฑิตยสภา การยอมรับอํานาจ ดุลพินิจวินิจฉัย กรณีถอยคําที่มี ความหมาย ไมเฉพาะเจาะจงทั่วไป และการควบคุม 110
151 ตรวจสอบอยาง เขมขน คําพิพากษาศาลปกครองสูงสุด คดีหมายเลขแดงที่ อ.248/2551 ผูฟองคดี : นายธงชัย พลายมี ผูถูกฟองคดี : สํานักงานตํารวจแหงชาติที่ 1 กับพวกรวม 3 คน การยอมรับอํานาจ ดุลพินิจวินิจฉัย กรณีถอยคําที่มี ความหมาย ไมเฉพาะเจาะจงทั่วไป และการควบคุม ตรวจสอบอยาง เขมขน 113 คําพิพากษาศาลปกครองสูงสุด คดีหมายเลขแดงที่ อ.80/2547 ผูฟองคดี : นายเทพ เวชวิสิฐ ผูถูกฟองคดี : กระทรวงสาธารณสุข ที่ 1 กับพวกรวม 2 คน การยอมรับอํานาจ ดุลพินิจวินิจฉัย กรณีถอยคําที่มี ความหมาย ไมเฉพาะเจาะจง ที่เปนเรื่องทางเทคนิค วิชาการและการ ควบคุมตรวจสอบ อยางไมเขมขน 116 คําพิพากษาศาลปกครองสูงสุด คดีหมายเลขแดงที่ อ.98/2549 ผูฟองคดี : นายศัลยวิทย หิรัญศุภโชติ ที่ 1 กับพวกรวม 10 คน ผูถูกฟองคดี : ผูอํานวยการเขตลาดพราวที่ 1 กับพวกรวม 2 คน การยอมรับอํานาจ ดุลพินิจวินิจฉัย กรณีถอยคําที่มี ความหมาย ไมเฉพาะเจาะจง ที่เปนเรื่องทางเทคนิค วิชาการและการ ควบคุมตรวจสอบ 117
152 อยางไมเขมขน คําพิพากษาศาลปกครองสูงสุด คดีหมายเลขแดงที่ อ. 206/2550 ผูฟองคดี : นายเล็ก ปยัสสพันธุ โดยนางยุพิน ปยัสสพันธุ เขาแทนที่คูกรณีผูถึงแกความ ตาย ผูถูกฟองคดี : ผูอํานวยการเขต บางเขนที่ 1 กับพวกรวม 2 คน การยอมรับอํานาจ ดุลพินิจวินิจฉัย กรณีถอยคําที่มี ความหมาย ไมเฉพาะเจาะจง ที่เปนเรื่องทางเทคนิค วิชาการและการ ควบคุมตรวจสอบ อยางไมเขมขน 118 คําพิพากษาศาลปกครองสูงสุด คดีหมายเลขแดงที่ อ.267/2553 ผูฟองคดี : นายธรรมนูญ วรรณิสสร ที่ 1 กับพวกรวม 2 คน ผูถูกฟองคดี : แพทยสภา การยอมรับ ดุลพินิจวินิจฉัย กรณีถอยคําที่มี ความหมาย ไมเฉพาะเจาะจง ที่เปนเรื่องทางเทคนิค วิชาการและการ ควบคุมตรวจสอบ อยางไมเขมขน 120 คําพิพากษาศาลปกครองระยอง คดีหมายเลขแดงที่ 32/2552 ผูฟองคดี : นายเจริญ เดชคุม ที่ 1 กับพวกรวม 27 คน ผูถูกฟองคดี : คณะกรรมการสิ่งแวดลอม แหงชาติ การยอมรับ ดุลพินิจวินิจฉัย กรณีถอยคําที่มี ความหมาย ไมเฉพาะเจาะจง ที่เปนเรื่องทางเทคนิค วิชาการและการ 124
153 ควบคุมตรวจสอบ อยางไมเขมขน และ หลักดุลพินิจของฝาย ปกครองที่หดหายไป เพราะเหตุผลทาง ภาวะวิสัย คําพิพากษาศาลปกครองกลาง คดีหมายเลขแดงที่ 1540/2554 ผูฟองคดี : นายสามารถ มีเจริญ ผูถูกฟองคดี : รัฐมนตรีวาการ กระทรวงกลาโหม ที่ 1 กับพวกรวม 3 คน การยอมรับ ดุลพินิจวินิจฉัย กรณีถอยคําที่มี ความหมาย ไมเฉพาะเจาะจง ที่เปนเรื่องทางเทคนิค วิชาการและการ ควบคุมตรวจสอบ อยางไมเขมขน และ หลักการใชอํานาจ ดุลพินิจวินิจฉัยตองไม เปนการลดศักดิ์ศรี ความเปนมนุษยของ ประชาชน 127
154 ประวัติการศึกษา ชื่อ นายสงกรานต ปองบุญจันทร วันเดือนปเกิด 14 เมษายน 2525 วุฒิการศึกษา นิติศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตรพ.ศ 2549 ประสบการณทํางาน - อาสาสมัครนักกฎหมายสิทธิมนุษยชน ของมูลนิธิอาสาสมัคร เพื่อสังคมปฏิบัติงานที่โครงการนิติธรรมสิ่งแวดลอม (EnLAW) พ.ศ. 2549-2550 - ทนายความประจําโครงการนิติธรรมสิ่งแวดลอม (EnLAW) พ.ศ. 2550- ปจจุบัน - หัวหนาฝายคดีของเครือขายนักกฎหมายสิทธิมนุษยชน พ.ศ. 2552- ปจจุบัน