รำลึกท่านอาจารย์พุทธทาส

งานฉลองสุวรรณบรรพตตถาคตธัมมิกสถูป    91 

มาคร้งั น้ี มีนา้ํ จิต ใหค้ ิดแต่ง
เพ่ือแถลง เหตกุ ารณ ์ ใหท้ ่านผอง
รคู้ วามจรงิ ทุกสิง่ ไดถ้ ูกตอ้ ง
ความหมน่ หมอง ในอรุ า จะซาเบา

ความโมโห โกรธา จนหน้ามืด
ไมย่ าวยดื เพราะเข้าใจ หายโงเ่ ขลา
ร้เู หตุผล ตน้ ปลาย หนกั และเบา
ท�ำ ให้เรา รกั ใคร่ ไมข่ ัดกัน

จะพ่ึงพา อาศัย ไปจนตาย
เป็นสหาย ธรรมแท ้ ไมแ่ ปรผัน
ศษิ ยอ์ าจารย ์ สามคั ค ี มันดคี รัน
ชว่ ยเหลือกนั ดจุ พ่ีน้อง ร่วมท้องมา

เข้าใจผดิ จิตร้อน นอนไมส่ ุข
เหมอื นไฟลกุ เผาใจ ใหญ่มหา
มอี ะไร ท�ำ ให้ไฟ ในอุรา
หายสร่างซา มอดดับ นัน่ แหละดี

๑๑๖92 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข ุ   

วิธหี น่งึ พึงเขา้ ใจ ให้ถกู ตอ้ ง
เรื่องทั้งผอง แล้วปัญหา พากนั หนี
ความคลางแคลง แหนงหนา่ ย จะไม่มี
เพราะเหตนุ ้ี จงึ ตัง้ จิต คิดชี้แจง

เร่อื งเผาศพ อาจารย ์ ทีผ่ ่านไป
ถา้ หากใคร ร้ผู ดิ จิตกนิ แหนง
จะกล่าวหา ท่านโพธ์ิ วา่ โง่แรง
คิดกล่นั แกล้ง พวกเรา เผาอาจารย์

นา่ จะบอก ใหร้ ู้ ดถู กู เหลอื
ไมเ่ อื้อเฟ้อื ปกปดิ คดิ เมินหมาง
ไมเ่ ป็นไร จงท�ำ ใจ ให้เป็นกลาง
ไม่อ�ำ พราง บอกความจรงิ สงิ่ จ�ำ เปน็

ทีต่ ้องเผา อาจารย ์ ในวันนน้ั
มันส�ำ คญั เพื่อนพน่ี ้อง มองให้เห็น
ถ้าพลาดไป จะลำ�บาก เหลอื ยากเย็น
หากจ�ำ เปน็ ตอ้ งจดั งาน อาจารยเ์ รา

งานฉลองสุวรรณบรรพตตถาคตธัมมิกสถูป    93 

พนิ ัยกรรม ทีท่ �ำ ไว้ สลายหมด
จิตรนั ทด ภายหลัง ช่างโงเ่ ขลา
ยง่ิ กว่านัน้ ปญั หา จะสุมเอา
แล้วพวกเรา จะร้อนใจ ไปจนตาย

อนิจจา! อาจารย์ ทา่ นฝากฝงั
ศษิ ยอ์ ยู่หลัง ทรยศ หมดความหมาย
หวังได้พ่งึ ก็มาพง่ึ กนั ไมไ่ ด้
น่าอับอาย ลูกศษิ ย์ เดินผดิ ทาง

กตัญญู ดเู หมือน จะไม่มี
ถา้ อย่างนี้ ศิษยท์ ไี่ หน ให้ขดั ขวาง
คุณธรรม เสื่อมลด หมดหนทาง
จะอบั ปาง เหมือนเรอื ลม่ จมทะเล

อันคนด ี อย่ทู ่ี ไม่ลืมคุณ
เฝา้ เกอื้ หนนุ ไมร่ ้าง คดิ ห่างเห
แม้ตวั ตาย ก็ไมใ่ ห้ ใจรวนเร
เปน็ พ้ืนเพ ของจิต ศษิ ยท์ ีด่ ี

๑๑๖94 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข ุ   

จะตอบแทน คุณทา่ น เม่ือกาลถงึ
ใจคะนงึ เพ่งพินิจ ไมค่ ิดหนี
ถอื เป็นธรรม ส�ำ คัญ ในขน้ั นี้
จะรา้ ยด ี ต้องท�ำ เพราะจำ�เปน็

การจดั งาน ศพอาจารย์ ให้ย่ิงใหญ่
คนเขา้ ใจ ว่าดี มิมองเหน็
ถึงปัญหา ยุ่งยาก มากประเด็น
อาทเิ ช่น ส้วมจะใช ้ ไมพ่ อเพยี ง

ถ้าคนมา เปน็ แสน แน่นไปหมด
ทจ่ี อดรถ กย็ ่งุ ใหญ ่ ใครจะเถียง
ทัง้ น้ําใช ้ นา้ํ กนิ สิ้นหมดเกลย้ี ง
จะหลกี เลี่ยง ปัญหาน ้ี มิไดเ้ ลย

ที่พกั พา อาศัย รวมไฟฟา้
ล้วนปัญหา เหน็ ได ้ อย่างเปดิ เผย
ถงึ กบั ม ี เหตุร้าย เราไม่เคย
นึกกนั เลย มันมีได ้ ถา้ ใคร่ครวญ

งานฉลองสุวรรณบรรพตตถาคตธัมมิกสถูป    95 

อาจจะเหยียบ กันตาย กลายเปน็ ผี
ถา้ เกิดม ี เจ้าหนา้ ท่ี ตอ้ งสบื สวน
มันสบั สน ว่นุ วาย ใหป้ ่ันปว่ น
ไมส่ มควร จงพินจิ คิดให้ดี

เราจะต้อง เตรียมงาน การทง้ั ผอง
ให้ถกู ตอ้ ง ไมผ่ ิด เพื่อคดิ หนี
มวลปัญหา สารพดั ทอ่ี าจมี
แต่อยา่ งน ้ี มถิ กู ตาม พินยั กรรม

ทา่ นอาจารย์ ห้ามไว ้ ไมจ่ ดั งาน
ศพของท่าน ถา้ เราขืน กน็ ่าขำ�
เป็นขบถ ทรยศ พนิ ัยกรรม
มิควรทำ� ใช่หรือไม ่ ใคร่ครวญดู

แม้จะหา หนทาง อา้ งเหตผุ ล
วญิ ญูชน ต�ำ หนไิ ด้ ระคายหู
วา่ ลกู ศษิ ย ์ คดิ ออก นอกทางครู
ท่านผู้ร ู้ ไม่คบคา้ สมาคม

๑๑๖96 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข ุ   

แลว้ สวนโมกข ์ จะอยู่ได ้ คงไม่นาน
ศิษย์อาจารย ์ ทำ�อะไร ไมเ่ หมาะสม
เหตปุ จั จัย หนนุ กันไป เหมือนระดม
ใหล้ ่มจม ยุบยบั ยากกลบั คนื

นา่ เสียดาย มาสลาย ในมอื ศิษย์
เพราะคดิ ผิด ทำ�ผิด จิตฝ่าฝนื
ไปเชื่อคำ� แนะนำ� ของผู้อื่น
มองตืน้ ตื้น ไมล่ ึก ขาดตรึกตรอง

ท่านอาจารย์ อตุ สา่ หส์ ร้าง สวนโมกข์ไว้
หวงั จะให้ จิตคน พ้นเศรา้ หมอง
มปี า่ ไม้ ให้กำ�ลงั ชว่ ยประคอง
ชนท้งั ผอง ทม่ี าใช้ ไดน้ พิ พาน

จิตวิมุตต ิ หลุดพ้น จากกิเลส
อนั เป็นเหต ุ เวยี นไป ในสงสาร
เป็นเวลา หลายปี ท่ีอาจารย์
ทนท�ำ งาน เหนื่อยยาก ล�ำ บากกาย



๑๑๖98 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข ุ   

เกดิ ทอ้ แท้ แปรปรวน เรรวนผดิ
ภารกิจ ท่านมอบให ้ ได้เหลวไหล
ต้องยอมทน คนด่า นนิ ทาไป
มากเท่าใด ทนได้ ไมส่ ะเทอื น

จนกระท่ัง ชวี า มาลับลว่ ง
ส่ิงท้ังปวง มมี าก อยา่ งหลากหลาย
เพอ่ื ให้คน สนใจ ใชส้ บาย
ไม่เหนื่อยกาย เหมอื นทา่ น ทีผ่ ่านมา

ยิ่งคิดไป มากเท่าใด ใจมองเห็น
ถึงล�ำ เค็ญ พนิ ัยกรรม จ�ำ รักษา
อย่างเคร่งครดั ใครขัดข้อง หมองอรุ า
ไม่น�ำ พา มาคิด ให้จิตใจ

มงุ่ แต่ให้ ไดท้ �ำ ตามคำ�สง่ั
ใครยบั ยั้ง ไมย่ อม พร้อมถกู เฉอื น
ดว้ ยหอกปาก มากมาย ให้แปดเปอื้ น
ท่พี วกเพ่ือน ต�ำ หนิ ตนิ นิ ทา

งานฉลองสุวรรณบรรพตตถาคตธัมมิกสถูป    99 

ขอรับผิด ด้วยจิต ไมข่ ้งึ โกรธ
ถ้ามโี ทษ ขออภัย อย่าถือสา
ต้องขอบคุณ ผใู้ จบญุ กรณุ า
มเี มตตา ให้อภยั ใจยินดี

แมจ้ ะมา ไม่ทนั ในวันเผา
กไ็ ม่เอา ไปว่ารา้ ย ให้บดั สี
ไม่โกรธขึ้ง ปึงปัง หมดหวงั ดี
แต่กลบั ม ี ความคดิ จติ เยอื กเย็น

เพราะเข้าถึง ธรรมะ ของอาจารย์
ไมฟ่ ุ้งซา่ น ยดึ มั่น พลนั มองเหน็
สุญญตา อนัตตา ตรงประเด็น
ดวงจติ เยน็ ไมข่ ดั เคอื ง เรื่องทั้งมวล

พ้นบวกลบ มากระทบ ไม่หวน่ั ไหว
เหมือนไศล ตงั้ มน่ั ไมผ่ นั ผวน
ด้วยพาย ุ พดั เพ ไม่เซรวน
เพราะมนั ลว้ น แตศ่ ลิ า แนน่ หนาเกนิ

๑๑๖100 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข ุ  

ทา่ นอาจารย ์ ต้องการ ใหท้ กุ คน
หมดกงั วล ดว้ ยนินทา และสรรเสริญ
ใครทำ�ได ้ ผ้นู ้ันไซร้ ต้องเจรญิ
เพราะดำ�เนิน ในธรรม พระสัมมา

ก่อนจะจบ บทกลอน ตอนคดิ เผา
อาจารยเ์ รา หวังสหาย ไมก่ งั ขา
เพราะชแ้ี จง แถลงเลา่ เคา้ มูลมา
จึงคดิ วา่ เพอ่ื นพ่ีนอ้ ง หายหมองใจ

งานฉลองสวุ รรณบรรพตตถาคตธมั มกิ สถปู    101 

เปิ ดฝาปิ ดทเ่ี กบ็ ศพ

ท่านอาจารยพ์ ทุ ธทาส

คืนวนั ท ี่ ยส่ี ิบเจ็ด เดอื นกนั ยา
ตา่ งปรกึ ษา ภารกจิ คิดแก้ไข
ส่งิ ท้ังหลาย ให้ถกู ตอ้ ง ไมข่ ้องใจ
เผื่อสง่ิ ใด ก่อให้ ไดล้ �ำ เค็ญ
ท่านสิงห์ทอง
เก็บศพนาน มองวา่ ท่านอาจารย์
คนเข้าใกล้ สองเดอื นกว่า น่าจะเหมน็
ต้องจำ�เปน็ ไมไ่ ด ้ ใหย้ ากเย็น
เปดิ ฝากอ่ น ตอนกลางคนื

เพือ่ ความเหมน็ จะหาย คลายลงบ้าง
ตอนสวา่ ง พ่นี อ้ ง ไมต่ ้องฝนื
เพราะฉะน้ัน เราเปดิ กัน ยามดึกด่นื
แตต่ อ้ งต่นื ตระหนก ตกตะลึง

๑๑๖102 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข ุ  

งานฉลองสุวรรณบรรพตตถาคตธัมมิกสถูป    103 

ศพอาจารย ์ ไม่เหม็น แม้สักนดิ
เราคาดผดิ ไม่ระลกึ นกึ ไมถ่ ึง
แต่พอมา ปรารภ ทบคะนึง
ในสงิ่ ซง่ึ อาจารย์ ทา่ นพดู มา
ยงั ไมต่ าย
ครง้ั กอ่ นกอ่ น ตอนท่าน นา่ กังขา
ทา่ นพูดไว ้ แน่นหนกั อานาปาฯ
ถึงประโยชน ์ ของพระ ต้องสนใจ
มากหนกั หนา ควรทกุ คน และสติ
อย่าสงสยั
จะทำ�ให้ ได้ปญั ญา หลุดพ้นไป
สมาธิ วปิ ัสสนา จะไมม่ ี
ท�ำ ให้จิต วมิ ุตต ิ ในดวงจิต
อนสุ ยั อาสวะ ยอดสขุ ี
ไดเ้ ต็มที่
ถึงนิพพาน ดบั ไฟ ไมเ่ นา่ พอง
เย็นสนทิ หมดทุกข ์
อานาปาฯ ถ้าอบรม
ส้นิ ชวี ี รา่ งกาย

๑๑๖104 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข ุ  

เพราะฉะนัน้ กายา ของอาจารย์
หมดลมปราณ เก็บศพไว้ ไม่เหม็นหนอง
อานิสงส ์ อานาปาฯ มาปกปอ้ ง
ศิษย์ทง้ั ผอง มองเหน็ เป็นอศั จรรย์

สิง่ พดู ไว ้ ทา่ นทำ�ได้ ไม่มผี ดิ
เราเปน็ ศษิ ย ์ ควรแนว่ แน่ อย่าแปรผนั
เพียรอบรม ภาวนา ทุกคนื วัน
ชักชวนกัน ทำ�จริง ยง่ิ ขน้ึ ไป

ถ้าหยอ่ นย่อ ทอ้ แท้ แพ้กเิ ลส
นา่ สมเพช ไม่กา้ วหนา้ อยา่ สงสยั
ศษิ ยอ์ าจารย ์ อยา่ เกยี จครา้ น เพยี รเรอ่ื ยไป
นานเท่าใด ไมค่ ิด จติ มั่นคง

สักวันหนึ่ง คงจะถึง ซง่ึ จุดหมาย
เรง่ ขวนขวาย ต่นื ตัว อย่ามวั หลง
มคี วามเหน็ เปน็ สัมมา พาจติ ตรง
ความประสงค ์ จะสมหมาย ไม่ยากเย็น

งานฉลองสวุ รรณบรรพตตถาคตธมั มกิ สถปู    105 

เราทัง้ หลาย จะไดม้ ี แตค่ วามสุข
ปวงความทกุ ข์ ไมใ่ กล ้ มองให้เห็น
ทา่ นอาจารย ์ เปน็ ตวั อยา่ ง กระจ่างเดน่
อยา่ ว่างเว้น อานาปาฯ ควรเจรญิ

ตามเวลา ทีม่ ี มิใหข้ าด
ไม่ประมาท พทุ ธองค ์ ทรงสรรเสรญิ
เราเกดิ มา เป็นมนุษย์ สดุ ดีเกนิ
ตอ้ งดำ�เนิน ใหถ้ ูกทาง เปน็ อย่างดี

๑๑๖106 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข  ุ  

งานฉลองสุวรรณบรรพตตถาคตธัมมิกสถูป    107 

คนมาในวนั เผาศพท่านอาจารย์

ยีส่ บิ แปด กนั ยา เวลาบา่ ย
คนทั้งหลาย พร้อมกนั ขมนั ขมี
เป็นโอกาส ส�ำ คัญ ในวันน้ี
เพราะจะมี การเผาศพ ทา่ นอาจารย์

แมจ้ ะร ู้ ลว่ งหน้า เพียงคืนเดยี ว
น่าเฉลยี ว คนรบี มา มหาศาล
ต่างม่งุ หน้า มาวดั เหมือนจัดงาน
คงประมาณ หมนื่ กวา่ ดูนา่ กลวั

ที่จอดรถ หมดที่ ไม่มีเหลือ
ไมน่ า่ เชื่อ ตำ�รวจ คงปวดหวั
ตอ้ งระดม กำ�ลัง ระวงั ทว่ั
เพราะเกรงกลัว เหตุร้าย ไม่นอนใจ

๑๑๖108 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข ุ  

ได้ยนิ วา่ อาหาร ร้านหนา้ วดั
ล้วนขอ้ งขดั ไม่รวู้ ่า หาท่ีไหน
มาให้พอ เพราะมากคน จนเกินไป
มีเท่าใด หมดเท่านัน้ น่าพรัน่ พรงึ

ส้วมในวดั อดั เต็ม เพียงวนั เดยี ว
เห็นแลว้ เสยี ว หวั ใจ นึกไม่ถึง
ว่าฝงู ชน จะมากมาย ไมค่ ะนึง
นึกร�ำ พึง ขึ้นมา น่าเกรงกลัว

แต่โชคด ี ไมไ่ ดม้ ี อบุ ตั ภิ ัย
ที่เป็นไป ในทางร้าย ให้มึนหวั
บารมี อาจารย ์ แผ่ซา่ นท่ัว
สงิ่ น่ากลวั ใดใด จึงไม่มี

เพราะทุกคน ทีม่ า ใจกุศล
นเ้ี ปน็ ผล จงรู้ไว้ อย่าหนา่ ยหนี
ถ้าฝูงชน สนใจ ในความดี
จะไมม่ ี ปัญหา ประการใด

งานฉลองสุวรรณบรรพตตถาคตธัมมิกสถูป    109 

แม้รองเท้า สักค่ ู กไ็ ม่หาย
เราทงั้ หลาย ควรพินิจ คดิ แกไ้ ข
ใหท้ ุกคน มธี รรม ประจำ�ใจ
สังคมไทย จะเปน็ สุข ทกุ เวลา
กองกิเลส
ความยงุ่ ยาก มาจาก เรง่ มองหา
โปรดสังเกต เถดิ พี่น้อง พระสมั มา
ซึง่ พระธรรม ขององค ์ ทุกตวั คน
เพือ่ เขน่ ฆ่า ความชวั่ แก้ไมไ่ ด้
จะสับสน
เพยี งกฎหมาย ฝา่ ยเดยี ว ทกุ ตำ�บล
ถ้าคนไร้ ธรรมะ อยา่ นอนใจ
ทำ�ตะราง สร้างคกุ ทำ�หน้าที่
ก็ไม่พ้น ปัญหา แกไ้ มไ่ หว
ประจำ�ใจ
มีตำ�รวจ ตรวจตรา คิดให้ดี
เปน็ อย่างดี ก็ยังแพ้
แต่หากคน มีธรรม
ไม่มีใคร ทำ�ผิด

๑๑๖110 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข  ุ  

วนั เผาศพ ท่านอาจารย ์ ทผี่ า่ นไป
ถา้ เข้าใจ คงประจกั ษ์ เป็นสักขี
วา่ พระธรรม ส�ำ คญั ในวันนี้
ช่วยให้มี ความสขุ ท่ัวทุกคน

งานฉลองสุวรรณบรรพตตถาคตธัมมิกสถูป    111 

ผู้เป็ นประธานในวนั เผาศพ

ท่านอาจารย์พุทธทาส

ขอขอบคณุ พระเถรา- นุเถระ
เจ้าคณะ ทงั้ หลาย ที่ขวายขวน
มาสวนโมกข ์ โดยไม ่ ไดน้ มิ นต์
อิทธพิ ล แห่งศรทั ธา พาทา่ นจร

แม้ลำ�บาก ยากกาย ไม่เคยคดิ
เพราะมีจิต สงู ยิ่ง ดจุ สงิ ขร
ท้ังใกลไ้ กล ชวนกันมา เอือ้ อาทร
หวังทนั ตอน เผาอาจารย ์ เปน็ การดี

ท่านเจา้ คุณ ปัญญาฯ มาเปน็ หลัก
เพ่อื ช้ชี ัก แนะน�ำ ไม่หนา่ ยหนี
ให้คนเห็น คุณงาม และความดี
ของท่านพ ่ี พทุ ธทาส อย่างอาจอง

๑๑๖112 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข  ุ  

งานฉลองสุวรรณบรรพตตถาคตธัมมิกสถูป    113 

ยกตัวอย่าง อา้ งเทียบ อยา่ งเฉียบแหลม
พร้อมเหน็บแนม เรื่องงมงาย ให้คนหลง
ไสยศาสตร์ โชคชะตา พาโง่งง
ไมถ่ กู ตรง ชาวพุทธ ควรหยุดวาง

ควรจะมี ธรรมะ พระชนิ ศรี
อย่ายินดี เอาสิ่งอน่ื มาขดั ขวาง
จงฝกึ หัด ขัดกเิ ลส ให้เบาบาง
เดินในทาง พระธรรม และวินัย

พรรษาน้ี ท่านจ�ำ ที่ ชิคาโก
มนั ไกลโข จากไชยา อย่าสงสัย
อเมรกิ า หกโมงเช้า แต่เมอื งไทย
กลบั เปล่ยี นไป ตรงข้าม หกโมงเย็น

ท่านยงั สู้ อุตส่าห ์ บินมารว่ ม
เร่อื งส่วนรวม แม้ล�ำ บาก แสนยากเข็ญ
ทา่ นยินดี มีเมตตา ถ้าจ�ำ เปน็
ไมเ่ คยเว้น กิจนิมนต ์ สนใจจรงิ

๑๑๖114 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข  ุ  

ทว่ั เขตแคว้น แดนไทย ท่านไปท่ัว
อุทศิ ตวั เที่ยวสอนสัง่ ทงั้ ชายหญิง
เพอื่ ช่วยเหลือ เพอื่ นมนษุ ย์ ไมห่ ยดุ น่งิ
ถอื เปน็ สงิ่ ต้องท�ำ เรื่องจำ�เปน็

เปน็ สาวก ท่ดี ี มคี ณุ คา่
ถึงชรา ยงั อตุ สา่ ห ์ เพราะมองเห็น
ประโยชน์จริง มิเกรงกรง่ิ แมล้ ำ�เค็ญ
ควรถือเปน็ แบบอย่าง เดนิ ทางตาม

ในบางครัง้ ทา่ นยงั ไป ตา่ งประเทศ
ด้วยจิตเจต แพรค่ วามดี มิเกรงขาม
อุปสรรค ปัญหา พยายาม
จงึ ไดน้ าม แมท่ ัพธรรม ของโลกา

ทา่ นอาจารย ์ พุทธทาส ประกาศชอ่ื
ใหเ้ ลอื่ งลือ ไปท่ัว ทกุ หยอ่ มหญา้
ศษิ ยส์ วนโมกข ์ มิลืมคุณ กรุณา
ในการมา เป็นประธาน ของท่านเลย

งานฉลองสุวรรณบรรพตตถาคตธัมมิกสถูป    115 

อกี ท่านหนง่ึ ต้องจารกึ ในดวงใจ
ตลอดไป เพราะทา่ นจริง ไม่น่ิงเฉย
มีเมตตา มาเยย่ี ม ไม่ละเลย
ขอเปดิ เผย คอื พระราช- ธรรมเมธี

เจ้าคณะ จังหวดั แห่งสุราษฎร์
ท่านฉลาด น�ำ จังหวดั ใหม้ ีศรี
กบั ผนู้ ้อย คอยช่วย ด้วยไมตรี
เพราะท่านม ี เมตตา ประจำ�ตน

มีกิจการ ทา่ นไป มเิ คยขาด
ทา่ นสามารถ ในทาง สร้างกศุ ล
กบั สวนโมกข ์ มาเยยี่ ม เปีย่ มอดทน
เสมอต้น เสมอปลาย ไม่สรา่ งซา

นอกจากนี้ ยงั มี พระผใู้ หญ่
ทีม่ ีใจ มัน่ คง ทรงสกิ ขา
ล้วนเจ้าคุณ เจ้าคณะ พระราชา
อตุ สา่ หม์ า ด้วยศรัทธา นา่ ยินดี

๑๑๖116 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข  ุ  

มาเปน็ เกียรติ ไมเ่ ดยี ดฉันท์ วนั เผาศพ
ต้องเคารพ พระคุณ เหนอื เกศี
องค์สมเดจ็ สังฆราช ปราชญ์เมธี
ในวนั น ้ี พระองค ์ ส่งตวั แทน

น�ำ ไตรผ้า มาทอด บงั สุกลุ
นบั เปน็ บญุ ของสวนโมกข ์ อย่างสดุ แสน
พระเมตตา แผ่มาให ้ ไมด่ ูแคลน
คนล้านแสน ศรัทธา บารมี

ขอพระองค ์ ทรงพลา อนามัย
ไรโ้ รคภัย ปรดี ิเ์ ปรม เกษมศรี
พระชนั ษา ยาวไม่นอ้ ย กว่าร้อยปี
อยูเ่ ปน็ ท ี่ พง่ึ พา มหาชน

ขอขอบคุณ คณะ รัฐบาล
แต่ละทา่ น มาดว้ ย จิตกศุ ล
นายกฯ ชวน ก็ดว่ นมา รว่ มฝูงชน
อทุ ศิ ตน ในเวลา เผาอาจารย์

งานฉลองสุวรรณบรรพตตถาคตธัมมิกสถูป    117 

คนมากมาย ท่ีไมไ่ ด ้ ระบุชอ่ื
โปรดอยา่ ถือ โทษด้วย ชว่ ยสงสาร
ผ้เู ขียนกลอน ออ่ นหัด ไม่ช�ำ นาญ
หวังวา่ ท่าน คงได ้ ใหอ้ ภัย

ศษิ ย์สวนโมกข์ มสี �ำ นึก ในมหา-
กรณุ า- ธิคุณ อันย่งิ ใหญ่
ขององค์ พระภูมนิ ทร์ แผน่ ดนิ ไทย
ทรงสนใจ ชว่ ยอาจารย ์ ที่ผา่ นมา

พรอ้ มวงศา- นุวงศ ์ พระองคด์ ้วย
อาจารยม์ ว้ ย มรณงั สิน้ สงั ขาร์
ให้ตัวแทน น�ำ พวง มาลามา
นอบบชู า สักการะ ท่านอาจารย์

ขอพระองค ์ ทรงพระ เจรญิ ยง่ิ
ด้วยพระม่งิ ยศศักด ์ิ อัครฐาน
ขอพระชนม์ มาย ุ ย่ิงยนื นาน
ทรงสำ�ราญ เสวยสขุ ไรท้ ุกข์ภัย

๑๑๖118 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข  ุ  

งานฉลองสุวรรณบรรพตตถาคตธัมมิกสถูป    119 

หามศพทา่ นอาจารย์

ขึ้นเขาพทุ ธทองเพ่อื ถวายเพลิง

บ่ายสองโมง กันยา เวลาบา่ ย
พระมากมาย พันกวา่ นา่ เลือ่ มใส
ประชมุ กัน ทีห่ นิ โค้ง ปลอดโปรง่ ใจ
ถ้าหากใคร ได้เห็น เปน็ บญุ ตา

เสร็จพธิ ี ขอขมา ศพอาจารย์
ผูป้ ระธาน เดนิ น�ำ ไปขา้ งหน้า
พระแปดรปู หามหบี ศพ เดินตามมา
บนมรรคา ข้ึนส ู่ เขาพทุ ธทอง

ถดั ตอ่ มา พระเณร เดนิ ตามไป
ด้วยจติ ใจ สงบ ไม่เศร้าหมอง
การหามศพ ขึ้นเขา เราจำ�ตอ้ ง
ชว่ ยประคอง กนั ไป เปน็ อย่างดี

๑๑๖120 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข  ุ  

ตอ้ งผลัดเปล่ียน เวียนไป ถึงแปดคร้ัง
หมดกำ�ลัง เปลีย่ นผลัดใหม่ ไมห่ ลกี หนี
คนทง้ั หลาย ตามกันไป ใจเปรมปรดี ์ิ
จนถงึ ที่ จะเผา เขาพทุ ธทอง

ศพอาจารย์ ถกู วาง บนกองฟนื
สงิ่ อ่นื อื่น เตรยี มไว้พร้อม เผื่อขดั ขอ้ ง
ฝงั ต้นหมาก เรียงราย ไว้ประคอง
ศพไมต่ อ้ ง พลัดออก นอกกองฟืน

ปกั ไม้ไผ่ สล่ี �ำ ดาดผ้าขาว
ปลายไผ่ยาว ไฟไมอ่ าจ ไหมผ้ า้ ผนื
ต้องลมพดั สะบัดไป พาใจชืน่
คนแตกต่นื มิบอ่ ยเหน็ เยน็ อุรา

เตรียมนํา้ ไว ้ หลายถงั หวงั ดบั ไฟ
แรงเกนิ ไป ต้องสาดน้าํ เพ่ือรกั ษา
เลี้ยงไฟไว ้ ให้พอด ี มีต�ำ รา
โบราณมา ทีเ่ ขา เคยเผาคน

งานฉลองสุวรรณบรรพตตถาคตธัมมิกสถูป    121 

เราตอ้ งท�ำ ตามค�ำ ที่เขาบอก
เขาไม่หลอก เร่อื งน ี้ มีเหตผุ ล
ความชำ�นาญ เป็นสง่ิ ที่ทกุ คน
มันน่าสน เราควร จะทดลอง

ในถนน ลว้ นฝงู ชน อดั จนแน่น
ลำ�บากแสน ไมม่ ีท ี่ จะสนอง
ให้เพยี งพอ บริเวณ เขาพุทธทอง
จำ�เป็นตอ้ ง จกุ กันแน่น แสนยากเยน็

ต้องขอรอ้ ง คนทงั้ หลาย ไมห่ ยดุ นัง่
เดนิ ตามหลงั ผ่านกองฟนื เพียงยืนเหน็
ยกมอื ไหว้ แลว้ เดินไป ใครจำ�เป็น
อยากจะเห็น หลายหน ตอ้ งทนเดิน

เวยี นหลายรอบ หอบเหนือ่ ย เมอ่ื ยกายา
แต่คนกล้า ทำ�ได ้ น่าสรรเสริญ
ท้ังหน่มุ สาว เฒา่ ชรา พากนั เดิน
มบี งั เอญิ บางคน ชนรังแตน

๑๑๖122 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข  ุ  

เพราะตอ้ งการ ลัดทาง ไปกลางป่า
แตนต่อยหน้า หนไี มไ่ ด ้ ใหป้ วดแสน
จติ อดทน ดนั้ ดน้ ให้พ้นแดน
แตว่ า่ แตน ตามตอ่ ย เอาหลายที

ไม่เปน็ ไร ใจบูชา ท่านอาจารย์
กายสงั ขาร ขัดขอ้ ง ไมห่ มองศรี
มโิ กรธแค้น ฝูงแตน ถงึ ฆ่าตี
ใหช้ วี ี มันตาย ไมเ่ คยคิด

ถงึ เจ็บปวด อดทน ไมส่ นใจ
ถา้ ท�ำ ไป ศีลห้า กลัวจะผดิ
ยอมสละ กระทั่ง แมช้ ีวติ
เพราะดวงจิต บชู า ทา่ นอาจารย์

พวกนักขา่ ว ตา่ งตา่ ง ไมว่ างกล้อง
ตาเพ่งมอง ถา่ ยภาพ คอยประสาน
กับพวกเรา ทกุ เวลา ตลอดกาล
ข่าวอาจารย์ จะกระจาย ใหถ้ ูกตรง

งานฉลองสุวรรณบรรพตตถาคตธัมมิกสถูป    123 

น่าเหน็ ใจ เหง่อื อาบไหล ทั่วทัง้ กาย
ต่างขวนขวาย เพือ่ ให ้ สมประสงค์
ยอมเหนด็ เหน่ือย เมือ่ ยกาย หมายจำ�นง
จติ เจาะจง จะได้ภาพ เผาอาจารย์

ฝนตงั้ เค้า ขึ้นมา ท�ำ ทา่ ตก
วลาหก มืดสนิ้ ทกุ ถิ่นฐาน
ถ้าฝนตก ลงมา พากันดาร
พระชาวบ้าน จะเปยี กหมด ยากอดทน

การเผาศพ ท่านอาจารย์ พาลล�ำ บาก
ฝนตกมาก ศพไม่ไหม ้ ใหส้ บั สน
แตเ่ หตกุ ารณ ์ อศั จรรย ์ ใหบ้ นั ดล
ฝนผ่านพน้ เพียงโปรยปราย ไมเ่ ปียกปอน

คนพร้อมหนา้ ทา่ นปัญญาฯ ถวายเพลงิ
บา้ งรา่ เริง บ้างเศรา้ ใจ ฤทยั ถอน
เพราะร�ำ พึง ถงึ อาจารย ์ ใหอ้ าวรณ์
ท่านมว้ ยมรณ ์ จะมุ่งหนา้ ไปหาใคร

๑๑๖124 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข  ุ  

ชีวติ ยัง ท่านเคยน่งั ตอบปญั หา
ให้ผู้มา ไต่ถาม หมดสงสยั
ต่อแต่น้ี จะม ี ท่านผใู้ ด
ชว่ ยแก้ไข ความขดั ขอ้ ง ให้คลอ่ งคลาย

คิดคดิ ไป จิตใจ เกิดละหอ้ ย
น้ําเนตรยอ้ ย อาบหนา้ พาใจหาย
เอาผา้ เชด็ นํา้ ตา ไมล่ ะอาย
เพ่อื นใกลใ้ กล้ เพราะอาลยั ในอาจารย์

สติคมุ ไม่ไหว ใจรันทด
โศกสลด ร่ําไห ้ นา่ สงสาร
นำ�ปัญญา มาใช ้ ไม่ทนั กาล
เหน็ อาจารย์ จากไป ใจจงึ ตรอม

ส่วนผู้หม่ัน ฝึกสต ิ มไิ ดข้ าด
จนสามารถ เห็นไตรลักษณ ์ พกั ตร์ไม่หมอง
เพราะมองเหน็ ความเป็นจริง อยา่ งถูกตอ้ ง
จงึ ไมร่ ้อง รํา่ ไห้ ฟายนา้ํ ตา

งานฉลองสุวรรณบรรพตตถาคตธัมมิกสถูป    125 

๑๑๖126 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข ุ  

วิปโยค โศกเศร้า ในดวงจติ
แม้หน่อยนดิ ก็ไม่ม ี ดหี นักหนา
เพราะเหน็ แจง้ แหง่ ปวง สังขารา
เกดิ ขน้ึ มา กต็ อ้ งสิ้น ภินท์พงั ไป

อนัตตา หาตวั ตน ท่ีไหนมี
กายจิตน้ี เปน็ เพยี งธาตุ ไม่สงสัย
เมือ่ ธาตหุ ก รวมกัน มีกายใจ
แตเ่ ม่อื ใด รวมไม่ตดิ กายจิตพงั

แตกสลาย กลายกลบั ไปเป็นอ่ืน
ใครฝา่ ฝนื ไม่ได ้ อยา่ หมายหวัง
สรรพสง่ิ ไมอ่ าจตา้ น ทานพลงั
อนจิ จงั ทกุ ขงั อนัตตา

เปน็ แต่เพยี ง รูแ้ จง้ แหง่ กฎธรรม
ทกุ เช้าค่าํ สนใจ ในขนั ธห์ า้
เฝา้ ตามด ู มนั เกิดดับ ทกุ เวลา
ภาวนา อบรมใจ ใหเ้ จริญ

งานฉลองสุวรรณบรรพตตถาคตธัมมิกสถูป    127 

จนกระท่ัง ไม่ยดึ มน่ั เปน็ นั่นนี่
ชินศรี ภควันต ์ ทรงสรรเสริญ
เปน็ สาวก ที่ด ี มิมัวเพลิน
จึงเจริญ ในธรรม พระสัมมา

พ้นเกิดแก่ เจบ็ ตาย ไม่มีทุกข์
สนั ติสุข ขา้ มพ้น มวลปญั หา
อานิสงส ์ เหลือล้น คณนา
ปวงประชา ทกุ คน ควรสนใจ

คนมากมาย น่ังด ู เผาอาจารย์
ไมร่ ำ�คาญ สักนิด จิตเลอื่ มใส
พจิ ารณา พระเพลิง ทีไ่ หมไ้ ป
ท�ำ ใหใ้ จ มองเห็น ตามเปน็ จรงิ

ศพอาจารย์ เป็นคร ู ใหร้ ู้แจ้ง
ไม่คลางแคลง ชนทั้งหลาย ชายและหญงิ
เกดิ มาแลว้ แก่เจบ็ ตาย เป็นความจรงิ
อืน่ ทกุ สงิ่ เพยี งสมมุต ิ ดจุ ละคร

๑๑๖128 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข  ุ  

ออกโรงมา ตา่ งแสดง ไปตามเร่ือง
เป็นเจา้ เมอื ง เป็นทหาร ชาญสมร
เป็นโจรรา้ ย แสดงได ้ ตามข้นั ตอน
โขนละคร ใช่เรอ่ื งจริง สิ่งปรุงแต่ง

แต่บางครง้ั ทำ�ให้ คนทีด่ ู
น้าํ ตาพร ู หรอื หัวเราะ จนคอแขง็
เพราะสำ�คัญ วา่ มันจรงิ ส่งิ แสดง
มาแจม่ แจง้ เมอ่ื ปดิ ฉาก บทละคร

เรามนุษย ์ ติดสมมุต ิ เปน็ นนั่ น่ี
ชั่วหรอื ดี มหี รอื จน คนถูกสอน
ใหย้ ึดมนั่ ถอื มนั่ กนั มากอ่ น
พอมว้ ยมรณ์ ชพี ดับ กลายกลับเปน็

ธาตดุ ินน้าํ ลมไฟ ไปตามกฎ
นา่ สลด หนกั หนา มามองเห็น
เมือ่ ยังมี ชีวิต คิดจะเป็น
ไมว่ ่างเว้น ตณั หา ชกั พาไป

งานฉลองสุวรรณบรรพตตถาคตธัมมิกสถูป    129 

ต้องดน้ิ รน ขวนขวาย ไม่มีหยดุ
ติดสมมุติ จติ หมอง ไมผ่ อ่ งใส
เกิดอิจฉา ตาร้อน ดจุ ฟอนไฟ
เผาดวงใจ ให้รอ้ นรุ่ม กลุ้มอรุ า

ถึงกับเกดิ ฆา่ ฟนั กนั งา่ ยงา่ ย
โทษมากมาย ทีย่ ึดม่นั เพราะตัณหา
ความอยากได้ ไมป่ ระกอบ ดว้ ยปัญญา
อวชิ ชา เปน็ รากเหงา้ ไมเ่ ขา้ ใจ

อรยิ ะ สัจจะ รคู้ วามจรงิ
ชนชายหญงิ มีปญั หา อย่าสงสยั
ลว้ นมาจาก อวิชชา เสมอไป
ถ้าเม่ือใด เกดิ เหน็ พระไตรลกั ษณ์

อนจิ จัง ทกุ ขัง อนตั ตา
เม่ือนัน้ หนา อวิชชา จะถกู หัก
ถูกทำ�ลาย ดว้ ยพระ อรยิ มรรค
ได้ประจกั ษ์ พระนพิ พาน ส�ำ ราญใจ

๑๑๖130 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข  ุ  

งานฉลองสุวรรณบรรพตตถาคตธัมมิกสถูป    131 

เพราะฉะน้ัน วันเผาทา่ น อาจารย์นี้
โอกาสด ี หนักหนา หาทไี่ หน
ขา้ งนอกเผา อาจารย์เรา ด้วยกองไฟ
แต่ในใจ เราไดญ้ าณ ผลาญศัตรู

คอื ราคะ โทสะ และโมหะ
มนั ถูกละ ใหบ้ างเบา เราทุกผู้
ไดป้ ระโยชน์ เหลือหลาย ใครค่ รวญดู
ถ้าใครรู้ ควรสนใจ ไปเผาคน

เป็นวิธี ปฏบิ ัต ิ ขจดั ทกุ ข์
หาความสขุ ไดล้ กึ จงฝกึ ฝน
ภาวนา หาปัญญา มาใสต่ น
เมื่อมคี น ตายลง จงยินดี

อตุ สา่ ห์ไป ในงาน การเผาศพ
เหมอื นเคารพ ธรรมะ พระชนิ ศรี
เป็นอันว่า เผาอาจารย์ ในวันนี้
ทุกคนมี ประโยชน ์ ไรโ้ ทษภัย

๑๑๖132 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข  ุ  

สุรยิ า ลาลบั ทลี ะนอ้ ย
มนั ค่อยคอ่ ย เคลือ่ นหาย หลงั ไศล
เขานางเอ เวลา ก็เปลี่ยนไป
เป็นคนื ใหม่ อยู่อยา่ งน ี้ นิรันดร

มันเปน็ กฎ ธรรมชาติ ประหลาดยง่ิ
เปน็ ความจริง พุทธองค ์ ทรงสัง่ สอน
วา่ ทุกส่งิ เปลี่ยนแปร ไมแ่ น่นอน
จงสังวร รแู้ จง้ ในจิตใจ

ศพอาจารย์ พระเพลงิ ผลาญ จนหมดเกลี้ยง
เหลือแตเ่ พยี ง อฐั ิ ทขี่ าวใส
ย่ีสบิ สาม นาฬกิ า ตอ้ งดับไฟ
เพราะเกรงไป วา่ อัฐ ิ มิเหลอื เลย

จะกลับกลาย หายไป เปน็ เถ้าหมด
เราจะอด อัฐ ิ จงึ มเิ ฉย
รบี เอาน้ํา รดไฟ ดบั ไปเลย
จึงลงเอย เก็บอัฐ ิ มิแชเชอื น

งานฉลองสุวรรณบรรพตตถาคตธัมมิกสถูป    133 

คนทง้ั หลาย หา้ มไว ้ ไมเ่ ขา้ ใกล้
ขึงเชอื กไว ้ ป้องกนั คนปา่ เถือ่ น
ไมฟ่ ังคำ� ขอรอ้ ง ต้องคอยเตือน
มแิ ชเชือน ต�ำ รวจ คอยตรวจตรา

จนกระทง่ั เกบ็ อฐั ิ หมดมเิ หลอื
เป็นทีเ่ ช่อื กันทกุ คน หยดุ ค้นหา
เอาอัฐิ ใสผ่ อบ แล้วนำ�มา
เกบ็ รักษา อยา่ งด ี มิใหใ้ คร

ต้องรกั ษา พนิ ัยกรรม อยา่ งส�ำ คญั
มิฉะน้ัน จะยุ่งยาก อยา่ สงสยั
ผอบน ี้ ได้จาก ผูม้ ีใจ
ศรัทธาใน อาจารย ์ ท่านนำ�มา

คอื พระคร ู พิพิธ ธรรมรส
นํ้าจติ อด เร่ียวแรง แข็งหนักหนา
ทา่ นเคยอย ู่ สวนโมกข์ ชว่ ยงานมา
เป็นเวลา หลายป ี ตดิ ต่อกัน

๑๑๖134 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข ุ  

เพ่อื นทัง้ หลาย เรียกท่าน วา่ แทรกเตอร์
ทำ�เสมอ การงาน ท่านขยนั
ไมย่ ่อท้อ ต่อส้ ู อยู่ทกุ วนั
ทำ�งานกัน อยา่ งน ้ี มิอ่อนแอ

นามเดมิ นน้ั ท่านช่ือ พระบัญญัติ
จำ�ถนัด ทา่ นชว่ ยเหลอื จติ เผอ่ื แผ่
เอารากไม้ ท�ำ ธรรมาสน ์ ฉลาดแท้
มันหนกั แล อยา่ งนอ้ ย แปดร้อยโล

ทุกรถพา มาถวาย ทา่ นอาจารย์
วางท่ลี าน หนิ โคง้ โอ่โถงโข
ใครมาเหน็ สงสัย ในมโน
มนั ใหญ่โต ธรรมาสน ์ ประหลาดใจ

มาครั้งน้ี ทำ�ผอบ ดว้ ยหินออ่ น
ใช้ทนุ รอน ไม่น้อย นกึ สงสยั
ผอบนี ้ ใสอ่ ฐั ิ ลงข้างใน
แลว้ นำ�ไป เก็บไว้ ในกฏุ ิ

งานฉลองสุวรรณบรรพตตถาคตธัมมิกสถูป    135 

ส่วนไม้ฟนื ไม่เปน็ เถ้า ยังเปน็ ถ่าน
ต้องจัดการ เผาตอ่ ไป ในคืนนี้
โซล่ารด บนถา่ น เผาอีกที
ให้มนั มี เพียงเถา้ เข้าตำ�รา

รุง่ ขน้ึ วัน ชว่ ยเหลอื กนั ไม่นง่ิ เฉย
น่าชมเชย ทำ�ดว้ ยจิต ท่หี รรษา
แม้ง่วงนอน ก็หอ่ นบ่น จนเวลา
กระทง่ั วา่ ยสี่ ิบเก้า เขา้ เขตเย็น

จงึ ได้เก็บ อังคาร เปน็ การเสร็จ
ทส่ี �ำ เร็จ เรียบรอ้ ยได้ ไมย่ ากเข็ญ
เพราะช่วยเหลอื กันทำ� ความลำ�เคญ็
จึงกลายเปน็ ของงา่ ย ไมย่ ากเลย

สามัคค ี ดีเลิศ ประเสรฐิ ยิ่ง
ทุกทกุ ส่งิ สำ�เร็จได้ ถา้ ไม่เฉย
คนละมอื คนละไม้ สบายเอย
งา่ ยไปเลย เพราะธรรมะ สามัคคี

๑๑๖136 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข  ุ  

การแตกกัน มันรา้ ย ไม่มีสขุ
มแี ต่ทุกข์ หม่นหมอง ไม่ผอ่ งศรี
พทุ ธองค ์ ทรงตรสั ไว้ ตรองให้ดี
ถา้ เกิดม ี แตกกัน ตอ้ งบรรลยั

งานฉลองสุวรรณบรรพตตถาคตธัมมิกสถูป    137 

บ ร ร จุ อ ฐั ิ

ท่านอาจารย์พุทธทาส

ย่ีสบิ เกา้ กันยา เวลาเช้า
เสร็จฉันข้าว พระทั้งผอง จติ ผ่องใส
มญี าตโิ ยม มากมาย ท้งั ใกล้ไกล
ต่างสนใจ จะมาร่วม ในพธิ ี

น�ำ อฐั ิ ทา่ นอาจารย์ บรรจไุ ว้
ในที่ใต้ ฐานพระ เกษมศรี
ณ ศาลา ธรรมโฆษณ์ สามคั คี
จิตเปรมปรีด์ิ ช่วยกัน ขยนั จริง

ด้วยเริม่ ตน้ คนตอ้ งเตรียม ทรายซีเมนต์
ของจำ�เปน็ ขาดมิได ้ ทั้งชายหญิง
ชว่ ยกันขน ชว่ ยกนั ทำ� เปน็ ระวิง
นา่ ดูจริง ท่ีทุกคน ล้วนสนใจ

๑๑๖138 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข  ุ  

งานฉลองสุวรรณบรรพตตถาคตธัมมิกสถูป    139 

พุทธรูป ยกลงมา พาฐานออก
ไว้ข้างนอก ตอ้ งเตรยี มบ่อ ซีเมนตใ์ หญ่
ท่ีท�ำ ไว ้ มาหลายป ี ไม่มีใคร
ได้เขา้ ใจ เจตนา ของอาจารย์

เตรยี มสำ�เรจ็ เสร็จผสม ปูนซีเมนต์
คนจำ�เป็น ตอ้ งยนื เรยี ง เริ่มจากฐาน
พทุ ธรูป ออกมา จนถึงลาน
ท่ีท�ำ การ ผสม ปูนซเี มนต์

อยูข่ ้างนอก ห่างออกมา จากศาลา
ชาวประชา ช่วยกนั ใครมาเห็น
ต้องยินดี ปรีดา พาจติ เยน็
จะได้เห็น บอ่ ยบอ่ ย มคิ ่อยมี

ตกั ซีเมนต์ ใส่ตรง ลงในถัง
ใชก้ ำ�ลัง ยกส่งไป ใจผ่องศรี
ทยอยเท ในบอ่ ใหพ้ อดี
ตอ่ จากน ี้ แห่อฐั ิ บรรจุลง

๑๑๖140 ชาตกาล ปี พุทธทาสภิกข  ุ  

ในบอ่ ใหญ ่ เทปนู ใส่ กระท่งั มิด
ฐานพระปิด อีกท ี สมประสงค์
พทุ ธรปู ยกขน้ึ วาง อย่างมัน่ คง
เจตจำ�นง ของอาจารย ์ ผ่านดว้ ยดี
พินัยกรรม
ทา่ นเป็นทาส ศิษย์ท�ำ มิใหพ้ ลาด
แม้อัฐ ิ ของพุทธะ ชินศรี
เหมือนท่านม ี ท่ีเก็บไว ้ ดใู ห้ดี
ได้มองเหน็ เจตนา จะใหค้ น
ทา่ นเปน็ ผ ู้
สงั่ ใหเ้ อา เด่นชัด มนัสรู้
อฐั ติ น รบั ใช ้ จึงขวายขวน
เราทุกคน พทุ ธรปู ตง้ั ข้างบน
สิ่งต่างต่าง อยใู่ ต ้ ความหมายมี
ชว่ ยรกั ษา
ตลอดปี ควรสนใจ ในตวั อยา่ ง
ทา่ นทำ�ไว้ อย่าหน่ายหนี
กันไว ้ ใหอ้ ยา่ งดี
จะมคี น สนใจมา